Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1982/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Powołane przepisy: article: art. 245, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w 13 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P., M. W., P. W. i M. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia , stwierdzającego przejecie na własność Państwa przedsiębiorstwa postanawia: - przyznać M. P. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 5 stycznia 2009 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r.

Z informacji podanych przez skarżącą w nadesłanym formularzu PPF wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym jej dochodem jest dochód z emerytury w wysokości 1142 zł netto miesięcznie. Wnioskodawczyni jest właścicielką 1/8 części budynku o powierzchni mieszkalnej 50 m2. Poza tym nie posiada żadnego innego majątku, ani środków pieniężnych. Dodatkowo podniosła, iż ponosi stałe wydatki na lekarstwa w wysokości do 300 zł miesięcznie.

Uzupełniając na wezwanie Sądu wniosek skarżąca w dniu 2 lutego 2009 r. nadesłała dokumenty potwierdzające jej miesięczne wydatki na utrzymanie mieszkania oraz leczenie, dodatkowo do akt sprawy przedłożyła orzeczenie, w którym orzeczono w stosunku do skarżącej znaczny stopień niepełnosprawności.

Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.

Zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty sądowe: wpis sądowy i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, który może być przyznane osobie fizycznej pod warunkiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w środkach utrzymania konieczne go dla siebie i rodziny ( art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.)

Jak wynika z powyższego przyznanie prawa pomocy podyktowane oceną możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywane jest z uwzględnieniem jej sytuacji majątkowej oraz dochodów i wydatków osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.

Zdaniem Sądu sytuacja materialna skarżącej uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Należy zważyć, że złożone przez skarżącą oświadczenie co do jej stanu zdrowia, wysokości dochodów oraz wydatków ponoszonych na leczenie i bieżące utrzymanie wskazuje, że po stronie skarżącej istnieje sytuacja, w której nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jedyny dochód w postaci świadczenia emerytalnego w kwocie 1142 zł netto miesięcznie służy do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącej, pokrycia kosztów utrzymania mieszkania oraz wysokich wydatków na leczenie, co uniemożliwia skarżacej poniesienie pełnych kosztów sądowych bez zagrożenia dla jej egzystencji.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.