Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 424/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 3, art. 8 ust. 1 art. 39 oraz art. 106 ustawy z dnia 8 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił W.G. przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie do bieżących opłat za nośniki energii. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że strona spełnia wymogi do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, ponieważ utrzymuje się z zasiłku stałego oraz występuje u niej jedna z przesłanek przewidzianych treścią art. 7 pkt. 2-15 ustawy o pomocy społecznej tj. długotrwała choroba i niepełnosprawność. Nadto w uzasadnieniu tym przedstawiono zasady przyznawania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Podkreślono, że zgłoszona potrzeba jest zgodna z celami pomocy społecznej i może być zaspokojona w drodze zasiłku celowego. W dalszej części uzasadnienia przybliżono sytuację faktyczną strony i wskazano, że w ramach postępowań prowadzonych

w roku poprzedzającym informowany był o konieczności unormowania sytuacji mieszkaniowej, ponieważ aktualnie zajmowany lokal jest zbyt duży i nie daje uprawnień do dodatku mieszkaniowego, jak również strona nie ma tytułu prawnego do jego zajmowania. Nadto wskazano, że strona nie występuje o zasądzenie alimentów od osób zobowiązanych, a tym samym nie wykorzystuje swoich uprawnień na poprawę sytuacji materialnej. Zaakcentowano także, że zgłaszane propozycje odnoszące się do ubiegania o zasiłek okresowy nie są przez stronę akceptowane. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że przyznanie zasiłku celowego następuje w ramach uznania administracyjnego i spełnianie wymogów formalnych do otrzymania tej formy pomocy nie jest równoznaczne z jego otrzymaniem. Następnie organ ten zaznaczył, iż odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia spowodowana jest również ograniczonymi środkami, którymi dysponuje gmina na pomoc społeczną. Wskazany organ zaznaczył, że osoba ubiegająca się o świadczenia z pomocy społecznej obowiązana jest współpracować z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej, a strona nie wykazuje aktywnej postawy w podejmowaniu działań zmierzających do poprawy jej sytuacji osobistej i majątkowej. W końcowej części uzasadnienia zaakcentowano, że strona dysponuje przyznanym zasiłkiem stałym jak również przyznano jej mocą odrębnej decyzji zasiłek na zakup leków.

W konsekwencji organ pierwszej instancji doszedł do konkluzji, że zgłoszona potrzeba nie może być zaspokojona.

Z decyzją tą nie zgodził się W.G., który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie i uznał, że organ administracji wydając tę decyzję naruszył art. 3 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich nie zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie jest w stanie własnymi siłami zaspokoić zgłoszonej niezbędnej potrzeby. Nadto naruszył art. 7 pkt. 5 i 6 oraz art. 8 ust. 1 w związku z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej polegające na nie zastosowaniu ustalonego stanu faktycznego, z którego wynika, że strona jest osobą niepełnosprawną i mającą trudną sytuację bytową i zdrowotną jak również spełniającą kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia pieniężnego. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzające się do wydania decyzji bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W motywach odwołania strona podkreśliła, że organy uznały spełnianie przez nią wymogów do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, jednakże odmówiły przyznania jej wnioskowanej formy pomocy. Następnie odwołujący podniósł, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia organu administracji musi spełniać wymogi wynikające z przepisów prawa, a w szczególności wskazywać motywy, którymi się kierował.

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie organu takich wymogów nie spełnia. Dodatkowo zaakcentował, że uznaniowy charakter podejmowanej decyzji nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a tego prowadzący postępowanie organ pierwszej instancji nie dopełnił. Nie podzielił zarzutów kierowanych pod jego adresem, a związanych z brakiem współdziałania

w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, gdyż w jego ocenie działania podejmowane przez pracowników organu pierwszej instancji są dla niego niekorzystne. W dalszej części odwołania zaznaczył, iż jako osoba niepełnosprawna ma prawo w pełni korzystać na równi z innymi obywatelami z takich samych praw

i przewidzianymi formami wsparcia, które są kierowane do innych osób. W końcowej części odwołania odniósł się do przepisów procesowych i wskazał, że organy nie przeprowadziły postępowania w sposób wyczerpujący, gdyż nie wyjaśniły w sposób prawidłowy jego sytuacji faktycznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył zasady przyznawania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W dalszej części tego uzasadnienia stwierdził, że strona spełnia wymogi formalne do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, gdyż jej dochód jest niższy niż przewidziane kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, jak również występuje jedna z przesłanek wymienionych w art. 7 pkt. 2-15 ustawy o pomocy społecznej a mianowicie niepełnosprawność. Następnie organ ten przybliżył mechanizm przyznawania zasiłku celowego i wskazał, że świadczenie to udzielane jest w ramach uznania administracyjnego przy uwzględnieniu celów i możliwości pomocy społecznej. Wskazał, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa służącą wspieraniu tych, którzy przy wykorzystaniu własnych uprawnień, możliwości i zasobów nie są w stanie przezwyciężyć trudnej sytuacji, w której się znajdują. Odnosząc się do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji organ ten uznał za zasadne stwierdzenia o nie wykorzystywaniu swoich możliwości w poprawie trudnej sytuacji życiowej. Potwierdzeniem tego była odmowa wyrażenia zgody na korzystanie z Dziennego Domu Pomocy Społecznej, w ramach której strona miałaby zapewnioną możliwość korzystania z posiłków przez 5 dni w tygodniu oraz suchy prowiant na sobotę. Nadto strona nie występuje z roszczeniami alimentacyjnymi względem pełnoletnich dzieci, a także samodzielnie zajmuje lokal bez tytułu prawnego i z uwagi na nadmetraż nie może ubiegać się o dodatek mieszkaniowy. Organ odwoławczy akceptuje stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że działania osoby będącej w trudnej sytuacji materialnej nie mogą ograniczać się wyłącznie do składania kolejnych wniosków o przyznanie określonych świadczeń. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił zasadność zgłoszonej potrzeby w kontekście sytuacji strony jak również możliwości pomocy społecznej.

Z decyzją tą nie zgodził się W.G., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraził jedynie swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego z pominięciem obowiązku zebrania pełnego materiału dowodowego. Nadto zarzucił naruszenie przepisów prawa, które w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy to jest art. 7 w związku z art. 7 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tak podano w skardze) poprzez nie poddanie należytej ocenie stanu faktycznego, co skutkowało uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej jak też zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa. W motywach skargi przybliżono przebieg prowadzonego postępowania, jak również podkreślono, że organ odwoławczy obowiązany jest przeprowadzić własne postępowanie wyjaśniające niezależne od postępowania przeprowadzonego przez organ pomocy społecznej, a obywatel ma mieć gwarancję, że jego sprawa poddana będzie dwukrotnemu osądowi. Skarżący nie podzielił kierowanych pod jego adresem zarzutów co do nie wykorzystywania swoich możliwości w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej, ponieważ w jego ocenie informował organ o każdym toczącym się postępowaniu i o istotnej okoliczności. Podniósł, iż organy dążą do zmiany przez niego zajmowanego lokalu mieszkalnego, w sytuacji, gdy zamierza założyć rodzinę i wówczas spełniał będzie przewidywane przepisami prawa wymogi do otrzymywania dodatku mieszkaniowego. W dalszej części skargi podniósł, iż był uczestnikiem projektu Program Operacyjny finansowany przez Europejski Fundusz Społeczny, jednakże nie zaliczył egzaminu wewnętrznego. Następnie wymienił choroby na które choruje oraz odniósł się do zarzutu rezygnacji z usług Dziennego Domu Pomocy Społecznej. Rezygnacja ta wynikła z dużej odległości i występującymi trudnościami z dotarciem do tej placówki. Dalsza część skargi poświęcona została wadom w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organy administracji, przy czym skarżący przybliżył wymogi, którym winien sprostać organ administracji prowadzący postępowanie administracyjne. W szczególności zaakcentowano niezbędność wypowiedzenia się strony co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem skarżącego brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających trudną sytuację gminy i brak środków finansowych na zaspokojenie niezbędnych potrzeb osób ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej. W konkluzji skargi uznano, że dostrzeżone naruszenia prawa uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi i uchylenie kwestionowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu

o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że sąd administracyjny uwzględnia wniesioną skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z takiej treści przepisu wynika, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego będzie stanowiło podstawę uwzględnienia wniesionej skargi,

a jedynie takie, które będzie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które będzie rzutowało na końcowy wynik sprawy będzie dawało podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 30 grudnia 2014 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego na zaspokojenie szeregu potrzeb, a mianowicie na zakup żywności, leków oraz na pokrycie wydatków za nośniki energii energię elektryczną. W następstwie zgłoszonego wniosku w dniu 8 stycznia 2015 r. przeprowadzony został wywiad środowiskowy. Podkreślenia wymaga, że sytuacja finansowa i osobista skarżącego jest znana organowi pierwszej instancji, ponieważ korzysta on z zasiłku stałego

i świadczeń w formie zasiłku celowego. Przywołana okoliczność pozwala uznać, że skarżący spełnia wymogi formalne do otrzymania świadczenia pieniężnego

z pomocy społeczne. Zaznaczyć należy, że wskazana okoliczność nie jest kwestionowana przez organy administracji wypowiadające się w sprawie, tym samym może być ona pominięta w dalszych rozważania.

Istotą przedmiotowego postępowania jest ubieganie się przez skarżącego

o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej na zaspokojenie potrzeb wymienionych we wniosku z dnia 30 grudnia 2014 r., a obejmujących dofinansowanie do nośników energii. Na marginesie przyjdzie jedynie zauważyć, że zgłoszona przez niego potrzeba zgodne jest z celami pomocy społecznej i może być zaspokojona w ramach przyznawanych świadczeń. Okoliczność ta również nie jest kwestionowana przez wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej.

W świetle powyższych ustaleń rozważyć należy sytuację prawną osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku celowego na zaspokojenie potrzeby zgodnej

z celami pomocy społecznej. Analiza postanowień art. 39 ustawy o pomocy społecznej pozwala stwierdzić, że zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie wymienionej w nim potrzeb. Zatem z tej perspektywy wynika, że świadczenie to przyznawane jest w ramach uznania administracyjnego, a zatem organ administracji w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić w sposób wyczerpujący sytuację wnioskodawcy, a następnie dokonać wyboru następstwa prawnego, przy czym rozstrzygnięcie to nie może charakteryzować się dowolnością, lecz musi mieć zakotwiczenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Dodatkowo zwrócić uwagę należy na treść art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy

o pomocy społecznej, ponieważ przepis ten zalicza realizację tego zadania do zadań obowiązkowych gminy, zatem zaspokojenie tego świadczenia posiada pierwszeństwo przed realizacją zadań o charakterze nieobowiązkowym. Nadto

w polu widzenia muszą pozostawać postanowienia art. 3 ust. 1 i ust. 4 wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb

i umożliwienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, natomiast po myśli ust. 4 tego przepisu potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Przywołane powyżej unormowania nawiązują do subsydiarnej roli pomocy społecznej, której instytucje są wykorzystywane w momencie, gdy osoba znajdująca się w trudnej sytuacji nie jest w stanie przy wykorzystaniu własnych środków, możliwości i uprawnień zaspokoić swoich potrzeb.

W tak wyznaczonych ramach normatywnych organ pomocy społecznej obowiązany jest podejmować rozstrzygnięcia zmierzające do rozpoznania zgłoszonego do niego żądania. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt związany z podejmowaniem rozstrzygnięć w sferze pomocy społecznej, otóż podstawowym celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom zaspokojenie występujących u nich potrzeb i życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, co sprowadza się do wyprowadzenia jej

z systemu pomocy społecznej. W takim ujęciu wniosek o zaspokojenie określonych potrzeb bytowych czy życiowych zgłoszony do organu administracji jest dla niego sygnałem, że dana osoba czy rodzina ma trudności w prawidłowym funkcjonowaniu

i zaspokajaniu występujących u niej potrzeb. Okoliczność ta jest zatem impulsem dla podjęcia działań zmierzających do ustalenia sytuacji osobistej, dochodowej

i majątkowej osoby i rodziny ubiegającej się o wsparcie, jak również do rozeznania przyczyn występujących deficytów. Dopiero po wszechstronnym i dogłębnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności związanych z funkcjonowaniem danej osoby

i rodziny organ ten może podjąć działania zmierzające do wyprowadzenia osoby bądź rodziny z systemu pomocy społecznej. W takim ujęciu świadczenie pieniężne przyznawane w ramach pomocy społecznej jest narzędziem przy wykorzystaniu, którego organ administracji realizuje przyjęty plan działań, a tym samym przyznanie świadczenia nie jest celem pomocy społecznej, lecz tylko środkiem do osiągnięcia celu.

Takie ujęcie zgłoszonego żądania do organu administracji oznacza, że

w każdym przypadku podejmowanych przez organy administracji rozstrzygnięć

o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia pieniężnego widzieć należy je w szerszej perspektywie, uwzględniającej przyjętą przez pracownika socjalnego prowadzącego daną osobę strategię rozwiązywania jej problemów i zaspokajania jej potrzeb.

Wyznaczone ramy działań organu pomocy społecznej muszą być uzupełnione jeszcze jedną kwestią, które muszą znajdować się w polu widzenia przy podejmowaniu rozstrzygnięć o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczeń

z pomocy społecznej. W ramach sygnalizowanej zasady subsydiarności występującej w pomocy społecznej osoba ubiegająca się o świadczenie obowiązana jest w pierwszej kolejności wykorzystać przysługujące jej możliwości i uprawnienia,

a dopiero wówczas, gdy nie będzie w stanie przy ich wykorzystaniu zaspokoić swoich potrzeb, służy jej prawo ubiegania się o przyznanie stosownych świadczeń. Nadto osoba taka obowiązana jest do współpracy z pracownikiem socjalnym

w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Brak takiej współpracy może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia pieniężnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie stwierdzić, że skarżący z uwagi na swój stan zdrowia jest stałym podopiecznym pomocy społecznej i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń przez tę pomoc przyznawanych. Zatem skarżący nie wypracował własnych świadczeń emerytalnych i zdany jest na działania ze strony pomocy społecznej. Okoliczność ta skutkuje tym, że deklarowane przez skarżącego potrzeby nie mogą być zaspokojona na takim poziomie, którego oczekuje, gdyż jak jest to powszechnie wiadome środki, którymi dysponuje pomoc społeczna są ograniczone i służą zaspokojeniu wyłącznie najniezbędniejszych potrzeb.

Mocą zaskarżonych decyzji organy administracji obu instancji odmówiły skarżącemu przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu nośników energii. Jak zostało to już powyżej zaznaczone zgłoszona potrzeba jest zgodna

z celami pomocy społecznej i w ramach zasiłku celowego może być zaspokojona. Jednakże jak zostało to powyżej zasygnalizowane ocena tej części rozstrzygnięcia musi być rozpatrywana w szerszym aspekcie, z uwzględnieniem innych działań podejmowanych przez organ administracji. Jak wynika to z akt administracyjnych innymi decyzjami z dnia [...]r. organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu zasiłek stały w wysokości 529 zł., czyli w maksymalnej wysokości, jak również zasiłek celowy z realizacją w styczniu, lutym i marcu 2015 r. w wysokości 200 zł. miesięcznie na zakup leków.

Skoro zgłoszone żądanie jest zgodne z celami pomocy społecznej to rozważyć należy, czy mieści się ono w jej możliwościach. Organ pierwszej instancji w sposób jednoznaczny stwierdził w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że zaspokojenie zgłoszonej potrzeby przekracza możliwości pomocy społecznej wynikające z liczby osób objętych świadczeniami i posiadanymi środkami na zaspokojenie ich potrzeb. Podkreślić należy, że organ pierwszej instancji

w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia akcentuje, że zgłoszona przez skarżącego potrzeba jest zgodna z celami pomocy społecznej, natomiast jej zaspokojenie wykracza już poza możliwości gminy. W tej sytuacji rozważyć należy, czy organ ten w sposób właściwy wyeksponował te okoliczność i ją udokumentował. Odpowiedź na tak postawione pytanie udzielona musi być z uwzględnieniem prowadzonych powyżej rozważań na temat opracowania programu wyprowadzenia osoby z trudnej sytuacji życiowej, w której się znajduje. W aktach sprawy takiego programu nie ma, jednakże znajdują się dokumenty ilustrujące sytuację osobistą skarżącego, ze szczególnym uwzględnieniem jego stanu zdrowia. Dodatkowo organ pierwszej instancji rozważył sytuację skarżącego pod kątem współpracy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej i wykorzystywaniu wszystkich posiadanych możliwości. W odniesieniu do tego aspektu dostrzegł, że skarżący nie podejmuje żadnych działań zmierzających do zamiany zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu, jak również nie wyraził zgody na przyznanie świadczenia w formie zasiłku okresowego, jak również korzystania z pobytu w Dziennym Domu Pomocy Społecznej w ramach którego zapewnione są dwa posiłki przez pięć dni w tygodniu.

Dysponując pełną informacją na temat skarżącego organ pierwszej instancji dokonał wyboru celów, które uznał za niezbędne do zrealizowania w warunkach

w jakich przyszło mu podejmować rozstrzygnięcia. Mając na uwadze zgłoszone przez skarżącego potrzeby postanowił zaspokoić w pierwszej kolejności potrzeby związane z zakupem leków i na ten cel przyznał skarżącemu zasiłek celowy. Spowodowało to, że potrzeby wymienione w zaskarżonej decyzji nie mogły zostać już uwzględnione i zaspokojone, gdyż przekracza to możliwości gminy.

W świetle powyższego organy administracji podejmując rozstrzygnięcia

w ramach uznania administracyjnego miały w polu widzenia potrzeby skarżącego jak również możliwości, którymi dysponuje gmina w zakresie pomocy społecznej. Zatem wydanym decyzjom nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Przeprowadzona powyżej analiza zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji pozwala stwierdzić, że stan faktyczny dotyczący sytuacji skarżącego został wyjaśniony w sposób właściwy, jak również przeprowadzono wszystkie wymagane prawem czynności procesowe. Podnoszone przez skarżącego argumenty odnośnie braku działań w zakresie uregulowania sytuacji mieszkaniowej nie mogą być uwzględnione, ponieważ odnoszą się do zdarzeń przyszłych.

Zamieszczone w skardze zarzuty odnośnie nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy nie mogą być uwzględnione. Zdaniem składu orzekającego nie jest wystarczające przywołanie postanowień przepisów prawa i stosownych orzeczeń sądów administracyjnych, lecz należy wskazać, jakie to okoliczności zostały przez organ pominięte. W sprawach z zakresu pomocy społecznej podmiotem, na którym spoczywa ciężar dowodu jest osoba ubiegająca się

o świadczenie z pomocy społecznej, gdyż tylko ona dysponuje informacjami na swój temat. Zadaniem organu jest prowadzenie postępowania w taki sposób, aby w sposób obiektywny wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy i móc podjąć rozstrzygnięcie. Ponadto, w ramach postępowania dowodowego w sprawach

z zakresu pomocy społecznej ustawodawca zakłada aktywny udział strony,

a obowiązki wynikające z treści art. 10 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego związane są z tymi dowodami i czynnościami procesowymi, które prowadzone były bez udziału strony. W rozpoznawanej sprawie wszystkie czynności procesowe odbyły się z jej aktywnym udziałem, zatem formułowany w tym zakresie zarzut nie może być uwzględniony.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić.

ec