Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 48/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant referent Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] listopada 2018 r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w B. z dnia [...] września 2018 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2018 r., na podstawie art. 105 § 2 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r.

o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz.1456) i art. 21 ust. 1, 2 pkt 1, ust. 4, ust. 7, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 133), po rozpatrzeniu wniosku [...] R. S. umorzył w całości postępowanie z sprawie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...].05.2018 r. [...] R. S. złożył wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, poświadczony przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...].

W związku z powyższym w dniu [...].06.2018 r. skierowano do Pana [...] R. S. pismo zawiadamiające o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego oraz pismo informujące o możliwości realizacji wniosku o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego poprzez przydział kwatery oznaczonej nr [...] położonej przy ul. [...] w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby - [...], o strukturze 2 pokoi z kuchnią, o powierzchni użytkowej 39,01 m2 i powierzchni użytkowej podstawowej 27,37 m2. Strona została poinformowana, że zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy,

w przypadku odmowy przyjęcia kwatery lub innego lokalu mieszkalnego z dniem złożenia oświadczenia traci prawo do zakwaterowania, w tym także w formach zakwaterowania, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy.

Organ podał, że w piśmie otrzymanym przez tutejszy Oddział w dniu

[...].06.2018 r., R. S. powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki realizacji przysługującego prawa do zakwaterowania. Podniósł między innymi, iż po przeprowadzeniu symulacji połączeń na ogólnodostępnych portalach udostępnianych przez przewoźników transportu publicznego miejscowość [...] nie może zostać uznana za miejscowość pobliską [...]. Wnioskodawca podniósł też, że nabył wraz z małżonką nieruchomość w postaci lokalu mieszkalnego w miejscowości [...], przy ul. [...] (na zakup której Państwo S. zmuszeni byli zaciągnąć kredyt hipoteczny),

a wskazany lokal mieszkalny w miejscowości [...], przy ul. [...] jest

o zdecydowanie niższym standardzie niż zajmowany obecnie lokal w [...]. Powołując się na przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP art. 26 ust 1, ust. 2, oraz art. 26 ust 3 Pan [...] R. S. stwierdził, iż proponowany lokal mieszkalny o strukturze dwóch pokoi "nie spełnia jednego z podstawowych kryteriów", gdyż rodzinę strony tworzą trzy osoby. Ponadto [...] R. S. podał m.in.,

że okolica wskazanego lokalu mieszkalnego nie jest odpowiednia dla zamieszkania rodziny z małym dzieckiem, obok bloku przy ul. [...] znajduje się osiedle mieszkań socjalnych, w której także zamieszkują osoby ze środowisk patologicznych czy mających kontakt z osobami o ujemnej opinii społecznej. Wnioskodawca zwrócił się o ponowne przeanalizowanie sprawy, gdyż w ocenie strony zaproponowany lokal mieszkalny nie spełnia zarówno wymogów formalnych do jakich obliguje ustawa oraz stoi w sprzeczności z interesem jego i rodziny.

Organ podał, że pismem z dnia [...].07.2018 r. wyjaśnił stronie uregulowania prawne, wynikające z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, dotyczące realizacji uprawnień do zakwaterowania żołnierzy służby kontraktowej i poproszono stronę o ostateczne zajęcie stanowiska w kwestii przydziału lokalu mieszkalnego. Ponadto wyjaśniono, iż brak odpowiedzi zostanie potraktowany jako potwierdzenie odmowy przyjęcia wskazanego lokalu mieszkalnego, co będzie stanowić podstawę do zakończenia prowadzonego postępowania - administracyjnego. Powyższe pismo zostało doręczone w dniu [...].07.2018 r. D [...].07.2018 r. R. S. zwrócił się z prośbą o ponowne przeanalizowanie i rozpatrzenie swojej sprawy, przedstawiając swoją interpretację miejscowości pobliskiej i analizę rozkładu jazdy przewoźnika PKP na trasie [...] - [...]

Organ podał, że pismem z dnia [...].08.2018 r. poinformował stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek z dnia [...].05.2018 r.

Umarzając postępowanie organ wskazał, że [...] R. S. pełni zawodową służbę kontraktową w Jednostce Wojskowej Nr [...] w miejscowości [...]. Przytoczył art. 21 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 a także art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (...). Podał, że R. S. posiada uprawnienia do 3 norm mieszkaniowych (wynikających ze stanu rodzinnego (3 osoby), a więc lokal przewidziany dla ww. żołnierza powinien posiadać powierzchnię użytkową podstawową od 24 m2 do 36 m2 Organ stwierdził, że zaproponowana żołnierzowi kwatera nr [...] przy ul. [...] w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby – [...]

o powierzchni użytkowej 39,01 m2 i powierzchni użytkowej podstawowej 27,37 m2 odpowiadają posiadanym przez niego uprawnieniom.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przez miejscowość pobliską należy rozumieć miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin, w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania.

Organ ustalił, że pomiędzy [...] i [...] funkcjonuje komunikacja PKP i PKS, przy czym krótszy czas przejazdu zapewnia PKP. Stacją kolejową najbliższą miejsca pełnienia służby jest stacja [...]. Stacja ta jednak nie obsługuje bezpośrednio przejazdu do [...]. Skorzystanie ze stacji [...] wymaga przesiadki w pociąg innej relacji na stacji [...]. Przesiadka ta nie stanowi więc etapu dojazdu z jednej miejscowości do drugiej, o którym mowa w ustawowej definicji miejscowości pobliskiej. Natomiast stacją kolejową najbliższą miejsca wskazanego R. S. lokalu mieszkalnego w [...], przy ul. [...] jest stacja [...]. W tej sytuacji należy przyjąć stację [...] jako położoną najbliżej miejsca pełnienia służby i umożliwiająca przejazd do [...]. Czas przejazdu pomiędzy stacją najbliższą miejsca wskazanego lokalu mieszkalnego tj. [...] a stacją najbliższą miejsca pełnienia służby tj. [...] w dwie strony wynosi odpowiednio 109 i 109 minut, zgodnie z rozkładem jazdy PKP.

Czas przejazdu w obie strony nie przekracza 2 godzin, w związku z czym należy stwierdzić, że wskazany lokal mieszkalny w [...], przy ul. [...] spełnia wymogi miejscowości pobliskiej, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy.

Dyrektor Oddziału wskazał, że argumentacja strony zawarta w piśmie z dnia [...].06.2018 r. oraz piśmie z dnia [...].07.2018 r. stanowi w istocie polemikę z organem dotyczącą odmiennego, niż oczekuje strona, sposobu realizacji prawa do zakwaterowania. Organ stwierdził, że przytaczane przez stronę powody odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego, nawet gdy dotyczą istotnych z jej punktu widzenia okoliczności osobistych, rodzinnych i finansowych, nie mogą prowadzić do uznania zasadności rezygnacji.

W ocenie organu, zważywszy, że wskutek złożenia wniosku przez [...] R. S. zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, konieczne jest zakończenie tego postępowania z uwzględnieniem faktu, iż wyżej wymieniony zrezygnował z przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu przedstawione powyżej okoliczności powodują, że dalsze prowadzenie postępowania w sprawie przydziału na rzecz [...] R. S. kwatery lub innego lokalu mieszkalnego stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu w całości.

W odwołaniu R. S. zarzucił m.in. niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie ustalenia czasu przejazdu z miejscowości [...] do miejscowości [...] i odwrotnie, a co za tym idzie stwierdzenia, że [...] jest miejscowością pobliską do [...]; jak też odmienne ustalenia organu w prowadzonych w tym czasie postępowaniach o przydział wobec innych żołnierzy zawodowych służących w tej samej jednostce co skarżący

w zakresie tego, że [...] nie jest miejscowością pobliską do [...]

Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją nr [...] z dnia

[...] listopada 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...]

nr [...] z dnia [...] września 2018 r.

W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał,

że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 21 ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu (...), który stanowi, że żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej

w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego, zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu realizowane jest w jednej z następujących form: przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Przy czym, jak stanowi ust. 4 żołnierzowi służby kontraktowej w pierwszej kolejności prawo do zakwaterowania realizowane jest w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, a dopiero w przypadku nieprzydzielenia przez Agencję kwatery lub lokalu mieszkalnego, żołnierz służby kontraktowej wybiera na swój wniosek jedną z dwóch pozostałych form zakwaterowania, tj. przydziału miejsca w internacie lub kwaterze internatowej albo wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Natomiast w myśl art. 21 ust. 5 ww. ustawy odmowa przyjęcia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego powoduje, że żołnierz służby kontraktowej z dniem złożenia oświadczenia traci prawo do zakwaterowania, w tym w formach zakwaterowania,

o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, przez okres zajmowania danego stanowiska służbowego, chyba że zmianie ulegną jego uprawnienia do zakwaterowania. Ustawodawca określił, że prawo do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego może zostać zrealizowane w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości (art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu). Organ przytoczył definicję miejscowości pobliskiej (art. 1a pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...).

Prezes AMW wskazał, że organ I instancji w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. zaproponował R. S. wyremontowany przez Agencję lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w miejscowości pobliskiej [...]. Lokal ten

o strukturze 2p+k, powierzchni użytkowej podstawowej 27,37 m2 odpowiada posiadanym przez żołnierza uprawnieniom wynikającym z zajmowanego stanowiska służbowego oraz jego sytuacji rodzinnej, o czym mowa w art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu (...).

Organ odwoławczy podał, że w dacie zaproponowania R. S. lokalu mieszkalnego w miejscowości [...] organ I instancji uznał, że miejscowość ta jest miejscowością pobliską do [...], gdzie żołnierz pełni służbę wojskową. W aktach sprawy znajdują się wydruki z internetowego rozkładu jazdy PKP z dnia [...] czerwca 2018 r. dla wybranych połączeń tj. [...]-[...], gdzie czas przejazdu wynosi 53 i 52 minuty, a zatem nie przekracza 2 godzin w obie strony. Z propozycją lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w miejscowości [...] skarżący zapoznał się w dniu [...] czerwca 2018 r.

Prezes AMW zauważył, że organ I instancji przemilczał uwagi wniesione przez stronę pismem z dnia [...] lipca 2018 r. dotyczące czasu przejazdu między miejscowościami i nie podjął żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie rozbieżności w rozkładzie jazdy pociągów. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących odmiennego działania organu I instancji w odniesieniu do analogicznych postępowań o przydział wobec innych żołnierzy zawodowych służących w [...], którym zaproponowano lokale mieszkalne w [...] przy ul. [...], organ odwoławczy wskazał, że istotnie z wyjaśnień Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] przekazanych w dniu [...] października 2018 r. organowi odwoławczemu wynika,

że organ I instancji, powziął z dniem [...] lipca 2018 r. informację o dokonanej przez PKP, w tym również przewoźnika [...], korekcie od [...] czerwca 2018 r. rozkładu jazdy pociągów obsługujących połączenia na trasie [...] – [...].

Prezes AMW stwierdził, że w sytuacji zmiany rozkładu jazdy pociągów na trasie [...] - [...], która nastąpiła w toku niniejszego postępowania, organ I instancji zobowiązany był do uwzględnienia nowych okoliczności. Wskazał, że specyfika postępowania administracyjnego polega na podjęciu przez organ na każdym etapie postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, a w przypadku gdy w toku postępowania nastąpiły zdarzenia, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, organ zobowiązany jest do uwzględnienia nowych okoliczności w sprawie. Co więcej zasada zaufania obywateli do organu, wyrażona w art. 8 kpa, obliguje organy do postępowania, w którym organy wypowiadając się w tym samym przedmiocie (aczkolwiek w różnych sprawach) podejmują zbieżne rozstrzygnięcia w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro zatem organ I instancji powziął z dniem [...] lipca 2018 r. (podczas rozpatrywania wniosków innych żołnierzy o przydział) informację o korekcie rozkładu jazdy pociągów na trasie [...] - [...], obowiązującej od [...] czerwca 2018 r., to winien był zbadać, jak okoliczności te, zbieżne ze stanem faktycznym sprawy prowadzonej i nie zakończonej do tego czasu z wniosku R. S. o przydział wpływają na wynik tego postępowania.

Prezes AMW stwierdził, że akta sprawy stanowią, że przed zawiadomieniem R. S. o zakończeniu postępowania wszczętego na wniosek ww. żołnierza w sprawie o przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego (zawiadomienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r.) Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] nie uwzględnił zmiany od [...] czerwca 2018 r. rozkładu jazdy pociągów na trasie [...] - [...], czym zaniechał obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 kpa do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Podniósł następnie, że pomimo wskazanych powyżej błędów organu I instancji popełnionych w trakcie rozpatrywania wniosku R. S. o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego organ odwoławczy, rozpatrując sprawę w całości od początku, zobowiązany jest ustalić i uwzględnić stan faktyczny i prawny zaistniały

w dacie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym.

Podał, że z rozkładu jazdy przewoźnika dostępnego na stronie internetowej ważnego od [...] października do [...] grudnia 2018 r., na trasie [...]-[...]-[...] wynika, że w miejscowości [...] funkcjonuje 5 stacji tego przewoźnika, tj.: [...], [...], ...], [...] oraz [...]. Zatem tylko spośród tych stacji obsługujących przejazd pociągów relacji [...] - [...] -

[...] należy określić przystanek położony najbliżej miejsca pełnienia przez żołnierza służby. Ze wskazanej natomiast przez skarżącego stacji [...], jako najbliższej względem miejsca pełnienia służby, funkcjonują połączenia zupełnie innej relacji [...] - [...] - [...] -[...] - [...]. Tym samym ze stacji [...] nie jest możliwe zrealizowanie połączenia pomiędzy miejscowościami [...] i [...].

Organ odwoławczy ustalił - odmiennie niż organ I instancji - że stacją najbliżej miejsca służby żołnierza jest stacja [...] (oddalona o 5,3 km). Zaś wskazana przez organ I instancji stacja [...] położona jest od miejsca pełnienia służby

w odległości 6,0 km (czyli dalej o 0,7 km niż stacja [...]).

Czas przejazdu pomiędzy stacją najbliższą miejsca wskazanego lokalu tj. [...] a stacją najbliżej miejsca pełnienia służby tj. [...] - w obie strony - wynosi 0:76 min. W szczególności dotyczy to połączeń w godzinach pozwalających R. S. na rozpoczęcie o godzinie 7:30 pełnienia służby oraz dogodny powrót do miejsca zamieszkania po godzinie 15:30. We wskazanych godzinach udawania się żołnierza do pracy i powrotu z pracy funkcjonują następujące połączenia [...]:[...]-[...] odjazd 06:05, przyjazd 06:43 (0:38 min) albo odjazd 06:18, przyjazd 06:56 (0:38 min) oraz [...] - [...] odjazd 15:46, przyjazd 16:24 (0:38 min) albo odjazd 16:13, przyjazd 16:51 (0:38 min).

W świetle powyższego Prezes AMW stwierdził, że [...] jest miejscowością pobliską do [...], w rozumieniu art. 1a pkt 7 ustawy o zakwaterowania. Oznacza to, że realizacja prawa do zakwaterowania w formie przydziału R. S. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] odpowiada dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu.

R. S. - żołnierz służby kontraktowej - nie skorzystał z propozycji przydziału lokalu mieszkalnego z zasobu Agencji, czego skutkiem była utrata prawa do zakwaterowania. Organ Agencji nie orzeka w przedmiocie utraty prawa do zakwaterowania, bowiem na gruncie ustawy o zakwaterowaniu i rozporządzenia wykonawczego do ustawy brak jest przepisu nakładającego obowiązek wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania - na wniosek Pana R. S. - był przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego z racji pełnienia zawodowej służby wojskowej. Skorzystanie z tej formy zakwaterowania pozostawione jest swobodzie decyzyjnej samego żołnierza. Organ wskazał, że nie można zatem żołnierza przymusić do przyjęcia zaproponowanego lokalu mieszkalnego będącego

w dyspozycji Agencji. Niemniej, jeżeli żołnierz zrezygnuje z oferowanego mu przez Agencję lokalu mieszkalnego, to złożony wniosek o przydział stoi w sprzeczności z tak wyrażoną wolą. Powoduje to, że postępowanie w tym zakresie staje

się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu, na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie

z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z tego względu organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. stała się przedmiotem skargi R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli instancyjnej

i utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] w sytuacji gdy decyzja organu I instancji dotknięta jest niżej wskazanymi wadami:

- naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. polegającym na przyjęciu, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w sytuacji gdy nie zasiniały ku temu przesłanki faktyczne tj. w istocie nie odmówiono przyjęcia lokalu lub kwatery oraz jednocześnie art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku organu udzielania informacji i wyjaśnień oraz czuwania nad tym, aby strona postępowania nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i wydanie w konsekwencji decyzji naruszającej interes strony postępowania;

- naruszeniem art. 8 § 1 i 2 k.p.a. polegającym na naruszeniu zasady bezstronności

i równości wobec prawa poprzez wydanie odmiennych decyzji w analogicznych stanach faktycznych i prawnych oraz tym samym zasady zaufania państwa prawa i pewności prawa w tym także poprzez sprzeczne wykładnie art. 21 ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w tym samym stanie faktycznym. Skarżący wskazał, że naruszenia te mają istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Podkreślił, że argumentacja organu I instancji, iż już w dniu [...].06.2018 r. odmówił przyjęcia lokalu poprzez złożenie wniosku o uwzględnienie jego wątpliwości w sprawie sprzeczna jest z dalszym tokiem postępowania oraz zasadami logicznego rozumowania. Podał, że od dnia [...].06.2018 r. organ na przestrzeni dalszych trzech miesięcy gromadził dowody, wzywał go do przedstawiania kolejnych argumentów i wypowiadania się w postępowaniu, utwierdzając tym samym w przekonaniu, że w sprawie istnieją przesłanki do merytorycznego jej rozpoznania i zakończenia. Skarżący wskazał nadto, że dodatkowo w dniu [...].06.2018 r. przesłał do organu e–mail z zapytaniem, sprowadzającym się w istocie do tego, jak organ potraktował przesłane przez niego uwagi i wątpliwości co do stanu faktycznego. Organ na wiadomość nie odpowiedział mimo, iż wiadomość otrzymał. Skarżący podkreślił, że pisma organu z [...].07.2018 r.

nie pozostawił bez odpowiedzi, a tym samym brak było – wobec treści tego pisma –możliwości przyjęcia, że odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego. Skarżący zwrócił uwagę, że mimo zaistniałych uchybień organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podał, że w trzech tożsamych stanach faktycznych i prawnych organ administracji publicznej jedynie co do niego wydał decyzję dokładnie odwrotną niż w stosunku do pozostałych żołnierzy. Tym samym dopuszczono się rażącego naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej, zasady bezstronności, proporcjonalności oraz równego traktowania w działaniach organów administracji publicznej, a także pewności prawa.

Prezes Agencji Mienia Wojskowego, reprezentowany przez radcę prawnego,

w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik wskazał, że trudność

w sprawie niniejszej koncentruje się na definicji miejscowości pobliskiej w okolicznościach zmiany przesłanek, determinujących daną miejscowość jako miejscowość pobliską (zmiany rozkładu jazdy). Oczywistym jest, że w dacie oferowania lokalu organ musi mieć pewność, że proponowany lokal znajduje się w miejscowości pobliskiej miejscu pełnienia służby i w tym celu sprawdza rozkład jazdy środków transportu publicznego, podobnie w dacie wydania decyzji. Zgodził się, że decyzja organu I instancji wydana została z przekroczeniem terminu, co organ odwoławczy przyznał, niemniej zaskarżenie jej spowodowało ponowne rozpatrzenie sprawy przydziału lokalu i ponowne zbadanie okoliczności, czy proponowany lokal znajduje się w miejscowości pobliskiej. Analiza przejazdów w dacie wydania zaskarżonej decyzji potwierdziła fakt dojazdów z/do miejsca zamieszkania /pełnienia służby w czasie krótszym niż 2 godziny w obie strony. Pełnomocnik podniósł, że w okresie wakacyjno-letnim korekty rozkładów jazdy są powszechne, nie powinny jednak wpływać na zmianę stanowiska organu w zakresie ustalonych już przesłanek, bowiem korekty te

są wyłącznie czasowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

W ocenie Sądu organ I instancji nieprawidłowo zastosował w tej sprawie przepis art. 105 § 1 k.p.a. i niezasadnie umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącego

o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Organ II instancji nietrafnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy, czym naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Stosownie do art. 21 ust. 2 tej ustawy, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Przepis art. 21 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu (...) stanowi, że żołnierzowi służby kontraktowej prawo do zakwaterowania realizuje się, na jego wniosek,

w pierwszej kolejności w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

W przypadku nieprzydzielenia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego żołnierz ten wybiera, na swój wniosek, jedną z form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 5 tej ustawy, w przypadku odmowy przyjęcia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego żołnierz służby kontraktowej z dniem złożenia oświadczenia traci prawo do zakwaterowania, w tym w formach zakwaterowania,

o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, przez okres zajmowania danego stanowiska służbowego, chyba że zmianie ulegną jego uprawnienia do zakwaterowania.

W sprawie niniejszej jest bezsporne, że skarżącemu pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. zaproponowano przydział kwatery, lokalu mieszkalnego nr [...] położonej przy ul. [...] w miejscowości [...], o strukturze 2 pokoi z kuchnią, o powierzchni użytkowej 39,01 m2 , powierzchni użytkowej podstawowej 27,37 m2. Nie jest też sporne zawarte w decyzji ustalenie organu, że R. S. jest żołnierzem służby kontraktowej i że pełni zawodową służbę wojskową w miejscowości [...].

Na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy nie można jednakże zgodzić się z organem I i II instancji, że R. S. odmówił przyjęcia kwatery (lokalu mieszkalnego). Wbrew twierdzeniom Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW

w [...] pismo wnioskodawcy z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz z dnia [...] lipca 2018 r. nie stanowi o odmowie przyjęcia proponowanej kwatery (lokalu mieszkalnego). W pismach tych skarżący podnosił przede wszystkim okoliczność, że proponowana kwatera (lokal mieszkalny) w [...] nie może zostać uznana za miejscowość pobliską [...] w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP

i przedstawiał argumentację w tym zakresie. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. wyjaśnił skarżącemu uregulowania prawne, ale nie odniósł się do zasadniczej kwestii dotyczącej zakwalifikowania miejscowości [...] jako miejscowości pobliskiej,

w tym nie odniósł się do dokonanych przez skarżącego ustaleń w zakresie rozkładu jazdy przewoźnika PKP na trasie [...] – [...].

Organ I instancji, mimo że od dnia [...] lipca 2018 r. miał wiedzę o dokonanej przez PKP, obowiązującej od [...] czerwca 2018 r., korekcie rozkładu jazdy pociągów obsługujących połączenia na trasie [...]-[...], na co w zaskarżonej decyzji zwrócił uwagę także organ odwoławczy, nie uwzględnił tych okoliczności. Skoro w ocenie organu I instancji stacją położoną najbliżej miejsca pełnienia służby i umożliwiającą przejazd do [...] była stacja [...], a takie ustalenie wynika z decyzji z dnia [...] września 2018 r., to uwagi skarżącego zawarte w piśmie, które wpłynęło do organu [...] czerwca 2018 r., a następnie w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. - dotyczące czasu przejazdu powyżej 2 godzin – nie mogły stanowić podstawy przyjęcia, że wnioskodawca zrezygnował z przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, jak uznał to organ I instancji. W tych okolicznościach sprawy brak też było podstaw do przyjęcia, że odmowę przyjęcia kwatery (lokalu mieszkalnego) stanowią pozostałe uwagi przedstawione przez stronę w piśmie, które wpłynęło do organu [...] czerwca 2018 r.

Organ odwoławczy, mimo że dostrzegł uchybienia w postaci braku dokonania przez organ I instancji niezbędnych ustaleń faktycznych, niezasadnie utrzymał decyzję z dnia [...] września 2018 r. w mocy. Zauważyć należy jednocześnie, że Prezes AMW

w zaskarżonej decyzji dokonał odmiennych ustaleń faktycznych od ustaleń organu I instancji w zakresie stacji najbliższej miejsca pełnienia służby przez skarżącego, wskazując, że stacją tą jest [...] a nie [...].

W ocenie Sądu, podniesiona w zaskarżonej decyzji okoliczność, że [...] jest miejscowością pobliską do [...], jak wskazał to Prezes AMW, nie stanowi podstawy do przyjęcia – w stanie faktycznym tej sprawy - że zaszły podstawy do umorzenia postępowania w sprawie wniosku R. S. o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Tym samym, niezasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wnioskodawca kwestionował w postępowaniu ustalenie organu zawarte w propozycji z [...] czerwca 2018 r., że [...] jest miejscowością pobliską do [...]. Organ nie wykazał, że w dniu podnoszenia przez stronę tych okoliczności były one nietrafne, a nadto, aby w istocie wnioskodawca zrezygnował z przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Podstaw do takiego stanowiska nie ma tym bardziej,

że wnioskodawca wprost wykazał w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r., że połączenia pomiędzy miejscowościami [...] i [...], na które powoływał się organ nie istniały w tym czasie.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. W okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy nie można było przyjąć, że żołnierz odmówił przyjęcia kwatery lub lokalu mieszkalnego.

Za zasadne tym samym Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy nie dokonał wprost oceny, czy w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ I instancji od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym. Z załączonych do odwołania strony kopii pism organu bezspornie wynika jednak, że organ potraktował sprawę skarżącego odmiennie od spraw innych stron postępowań dotyczących przydziału lokalu mieszkalnego. Doszło tym samym do naruszenia art. 8 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.