Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1688/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7-8,  art. 77,  art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 190 poz 1  art. 4 ust. 6,  art. 9 ust. 4
law: Rozporządzenie (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania  odpadów
article: art. 3  par. 1, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 par. 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpadów - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] sierpnia 2009r. – zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2009r., wyrażającą sprzeciw wobec planowanej wysyłki 1000 ton odpadów agrochemicznych, zawierających substancje niebezpieczne, oznaczonych zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L.203,28.07.2001,p.18) pod kodem [...] oraz zaklasyfikowanych zgodnie z załącznikiem IV Rozporządzenia Nr 1013/2006 pod kodem [...], z Polski do Niemiec, zgłoszonej pod numerem [...] przez firmę I. Sp. z o.o. z siedzibą pod adresem ul. [...],[...]O.

Organ nadzorczy uznał, że nadal brak jest powodów, świadczących o konieczności wywozu odpadów o kodzie [...] do Niemiec, podczas gdy na terenie kraju istnieje możliwość unieszkodliwienia tych odpadów, zgodnie z przepisami ochrony środowiska w warunkach nie zagrażających bezpieczeństwu, zdrowiu lub życiu ludzi ani też środowisku.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż podważenie zaufania do organów państwa oraz ujemny wpływ na świadomość i kulturę prawną obywateli mogą mieć miejsce jedynie w przypadku zmienności rozstrzygnięć, podejmowanych przez organy administracji państwowej w tej samej sprawie przy tym samym stanie faktycznym i prawnym. Natomiast w omawianym przypadku stan faktyczny uległ zmianie, albowiem firma S. Sp. z o.o., uprawniona na mocy odpowiednich pozwoleń do unieszkodliwiania odpadów m.in. niebezpiecznych, zrealizowała odpowiednie inwestycje, związane z budową hali magazynowej beczek i odpadów w opakowaniach, celem ich bezpiecznego magazynowania przed podaniem do pieca, w tym zwłaszcza w zakresie stworzenia odpowiedniego zaplecza magazynowego pestycydów.

Ponadto organ nadzorczy wyjaśnił, iż błędne jest mniemanie strony, że skoro w jednym przypadku organ wydał zezwolenie na przemieszczanie odpadów za granicę, to w każdym przypadku planowanej wysyłki, nawet takich samych odpadów, pochodzących od tego samego wytwórcy, do tej samej instalacji unieszkodliwiania, organ będzie obowiązany do wydawania decyzji zezwalającej. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1013/2006 zgłoszenie obejmuje przemieszczanie odpadów od miejsca wysyłki, w tym ich przejściowy lub ostateczny odzysk albo unieszkodliwianie. Ponadto pisemna zgoda na planowane przemieszczanie traci ważność po upływie roku kalendarzowego od jej wydania lub w terminie późniejszym wskazanym w dokumencie zgłoszenia (art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1013/2006).

Dalej Główny Inspektor Ochrony Środowiska zauważył, co prawda organ wydając decyzję administracyjną w postępowaniu w pierwszej instancji nie odniósł się wprost do podnoszonej przez stronę konieczności pakowania odpadów w duże pojemniki o pojemności 200 litrów, niemniej jednak, w postępowaniu w drugiej instancji, organ dostrzegając to uchybienie, przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i wystąpił o nadesłanie dodatkowych informacji do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. oraz do instalacji, działającej na terenie kraju, unieszkodliwiającej odpady tożsame z wnioskowanymi.

Organ wyjaśnił, iż rozpoznając wniosek strony w sprawie wysyłki za granicę 1000 ton odpadów agrochemicznych zawierających substancje niebezpieczne, oznaczonych kodem [...] określił zakres materiału dowodowego dla oceny, czy stawiane rozporządzeniem nr 1013/2006 oraz dyrektywą 2006/12/WE wymagania formalne zostały spełnione, a w szczególności czy zachodzi którakolwiek z przyczyn zgłoszenia sprzeciwu, wymieniona w art. 11 rozporządzenia nr 1013/2006. Jednocześnie podkreślił, iż przepisy dyrektywy 2006/12/WE w sprawie odpadów wzywają do osiągnięcia samowystarczalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów na poziomie Wspólnoty, a w dalszej kolejności, aby każde Państwo Członkowskie dążyło do osiągnięcia tego rodzaju samowystarczalności. Dodatkowo przedmiotowa dyrektywa wskazuje, iż przemieszczanie odpadów powinno być ograniczone, a Państwa Członkowskie mogą podejmować niezbędne środki do osiągnięcia tego celu w ramach swoich planów gospodarowania.

W związku z powyższym organ wezwał stronę do przedstawienia dokładnej i wyczerpującej informacji, dotyczącej braku możliwości unieszkodliwiania na terenie Polski odpadów agrochemicznych zawierających substancje niebezpieczne, oznaczonych kodem [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie I. Sp. z o.o. nadesłała dokument zatytułowany: "Opinia prawna dotycząca niektórych zasad prowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego przemieszczania odpadów" autorstwa prof. zw. dr hab. nauk prawnych Marka Górskiego, specjalisty w zakresie prawa ochrony środowiska i prawa administracyjnego, przedstawiający komentarz Autora do procedury administracyjnej wydawania pozwoleń oraz wskazówki dla organu w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego, natomiast nie zawierający analizy stanu faktycznego związanego z możliwością unieszkodliwienia w Polsce odpadów o kodzie [...], do przedstawienia którego wnioskodawca został zobowiązany.

Dodatkowo organ nadzorczy wskazał, że do wniosku nie dołączono oryginalnych zapytań ofertowych wysłanych przez firmę I. Sp. z o.o., na podstawie których powstały odpowiedzi, trudno zatem jest ocenić czy firma S. Sp. z o.o. z własnej inicjatywy przygotowała ofertę na unieszkodliwianie odpadów w beczkach o pojemności 60 litrów, czy właśnie takie warunki przedstawiono w zapytaniu ofertowym. Jednocześnie wskazał, iż na podstawie wyjaśnień złożonych do akt sprawy w dniu 6 lipca 2009r. przez firmę S. Sp. z o.o., firma I. Sp. z o.o. złożyła 21 maja 2009r. firmie S. Sp. z o.o. kolejne zapytanie ofertowe, dotyczące kalkulacji cenowej unieszkodliwiania odpadu o kodzie [...] w ilości 3400 litrów pakowanego w 12 beczek 200 litrowych oraz w jednym paletopojemniku o pojemności 1000 litrów. Na podstawie tegoż zapytania, w dniu 22 maja 2009 roku przygotowano i wysłano do firmy I. Sp. z o.o. odpowiedź, przedstawiającą możliwość przyjęcia oraz warunki cenowe. Z dalszych wyjaśnień firmy S. Sp. z o. o. wynika, iż wspomniana oferta nie została zaakceptowana przez firmę I. Sp. z o. o., niemniej jednak realne możliwości unieszkodliwiania, przez krajową firmę S. Sp. z o.o., odpadów o kodzie [...], opakowanych w duże pojemniki o pojemności 200 litrów były wnioskodawcy znane, począwszy od dnia 22 maja 2009 roku.

Przedstawione fakty bezspornie potwierdzają, że w Polsce istnieją możliwości unieszkodliwienia odpadów pakowanych zarówno w beczki 200 l jak i paletopojemniki o pojemności 1000 l.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził również, iż nie widzi zgodności planowanej wysyłki z zasadą bliskości, zawartą w art. 5 ust. 1 Dyrektywy 2006/12/WE, wyjaśniając, że zarówno we wniosku zgłaszającego, firmy I. Sp. z o.o., jak i w rozpoznawanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, porównuje się odległość od miejsca wydobycia odpadów w postaci pestycydów z mogilnika w Polsce północno-zachodniej, do instalacji w H., która jest o 150 km krótsza niż odległość od tegoż mogilnika do instalacji w D., jednakże nie wskazano jednego miejsca powstawania odpadów, a więc zgłoszenie rozpatrywane było w oparciu o wszystkie wskazane przez wnioskodawcę istniejące mogilniki w 11 województwach.

Ponadto ustosunkowując się do argumentu, dotyczącego ekonomicznego uzasadnienia planowanej wysyłki do instalacji w H., organ nadzorczy wskazał, iż rozstrzygnięcie zapadające w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wysyłkę odpadów za granicę, nie może opierać się na innych przesłankach niż wskazane w dyrektywie 2006/12/WE w sprawie odpadów oraz rozporządzeniu (WE) 1013/2006, w sprawie przemieszczania odpadów, a w szczególności nie podlega badaniu w tym postępowaniu, czy pakowanie i transport bębnów o pojemności 200 litrów optymalizuje koszty i znosi koszty zakupu mniejszych opakowań.

I. Sp. z o.o. w skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2009r. wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;

2) dopuszczenie dowodu z dokumentów: oferty z [...] maja 2009r., zapytania ofertowego z [...] maja 2009r., oferty z [...] maja 2009r., wykaz odległości od instalacji w H. i D. dla mogilników położonych w województwie [...];

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 77, 80 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz

2. naruszenie art. 7 ust. 3 i 11 ust. 1 lit. g Rozporządzenia WE nr 1013/2006 z 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczenia odpadów (Dz.U. L 190 z 12.07.2006r.) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 2009r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859) w związku z art. 5 Dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 5 kwietnia 2006r. w sprawie odpadów (Dz.U.E L 2006.114.9, ze zm.) poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania sprzeciwu wobec planowanej wysyłki 1000 ton odpadów agrochemikaliów, zawierających substancje niebezpieczne, zakwalifikowanych zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L. 203, 28.07.2001, p. 18) pod kodem [...] oraz zgodnie z załącznikiem IV Rozporządzenia nr 1013/2006 pod kodem [...], z Polski do Niemiec.

Strona skarżąca podniosła, iż ocena przestrzegania zasady samowystarczalności w odniesieniu do przemieszczania odpadów w ramach Wspólnoty powinna być dokonywana przede wszystkim w ramach Wspólnoty, nie zaś wyłącznie w ramach państwa członkowskiego, co wynika z brzmienia art. 5 Dyrektywy, która wskazuje, iż pożądane jest, aby każde państwo członkowskie dążyło do osiągnięcia samowystarczalności, a dla osiągnięcia tych celów państwa członkowskie mogą podejmować niezbędne środki do osiągnięcia tego celu w ramach swoich planów zagospodarowania. Jednak wybór przez skarżącą spółkę miejsca unieszkodliwiania odpadów pestycydowych za granicą nie jest sprzeczny z treścią Krajowego Planu Gospodarki Odpadami 2010 zgodnie z którym: "Osiągnięcie założonych celów w zakresie gospodarowania przeterminowanymi pestycydami wymaga realizacji następujących działań: (...)

- termicznego unieszkodliwiania przeterminowanych pestycydów ze zlikwidowanych mogilników oraz odpadów pestycydowych z bieżącej produkcji i stosowania w specjalistycznych spalarniach w kraju lub za granicą "(rozdz. 5.2.8.).

Strona skarżąca podtrzymała ponadto stanowisko, wyrażane w toku całego postępowania administracyjnego, że w Polsce brak jest instalacji, umożliwiającej unieszkodliwianie odpadów pestycydowych, tj. odpadów niebezpiecznych o kodzie [...]. W ocenie skarżącej zebrany przez organ materiał dowodowy potwierdza jedynie, że instalacja w D. przeprowadziła w 2008 roku pewne inwestycje, pozwalające na odbiór przedmiotowych odpadów w beczkach o pojemności 200 litrów oraz ich magazynowanie na terenie instalacji. Z powyższego nie wynika natomiast i brak jest argumentów potwierdzonych materiałem dowodowym w sprawie, jakoby instalacja w D. posiadała warunki technologiczne, pozwalające na unieszkodliwianie tych odpadów w instalacji, a zatem warunki pozwalające na podawanie odebranych beczek 200 l do pieca, w którym nastąpi spalanie odpadów. Ponadto spółka podniosła, iż przedmiotem zapytania ofertowego z [...] maja 2009r. oraz złożonej oferty z [...] maja 2009r. są "wody popłuczne", a zatem odpad o konsystencji ciekłej, który nie jest tożsamy z odpadem pestycydowym o niezidentyfikowanej konsystencji i składzie, będącym przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie.

Skarżąca spółka wskazała, że wysyłka odpadów zawsze musi mieć na uwadze zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego oraz zdrowia publicznego. Biorąc zatem pod uwagę odległości od poszczególnych miejsc wydobywania odpadów do instalacji je unieszkodliwiającej, nie należy zapominać o takich aspektach, jak stan dróg, po których odbywać się będzie transport odpadów czy konieczność objazdu obszarów zabudowanych miejscowości, do których wjazd z odpadami niebezpiecznymi jest zabroniony.

W ocenie spółki od momentu uzyskania zezwolenia w drodze decyzji z [...] sierpnia 2008r. ani stan faktyczny, ani stan prawny leżący u podstaw wydania decyzji nie uległ zmianie. Zarówno zgłoszenie z 2008 roku, jak przedmiotowe zgłoszenie z bieżącego roku dotyczy tego samego rodzaju odpadów, tj. odpadów agrochemikaliów zawierających substancje niebezpieczne, zakwalifikowanych zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L. 203, 28.07.2001, p. 18) pod kodem [...] oraz zgodnie z załącznikiem IV Rozporządzenia nr 1013/2006 pod kodem [...], które mają być przeznaczone do unieszkodliwiania w instalacji A. H., Niemcy. Wbrew twierdzeniom organu, zarówno w momencie wydawania poprzedniego zezwolenia na wysyłkę odpadów do Niemiec, jak również obecnie, nie ma w Polsce instalacji posiadającej technologiczne uwarunkowania umożliwiające unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych, objętych przedmiotowymi zgłoszeniami.

Skarżąca wskazała ponadto na uchybienia postępowania administracyjnego związane z terminem załatwienia przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 7 Rozporządzenia WE nr 1013/2006 z 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczenia odpadów, w ciągu 3 dni roboczych od otrzymania zgłoszenia właściwy organ wysyłki jest obowiązany przekazać prawidłowo dokonane zgłoszenie do właściwego organu miejsca przeznaczenia bądź wezwać zgłaszającego do dostarczenia odpowiednich informacji i dokumentacji. W przedmiotowej sprawie terminy powyższe nie zostały dochowane. Zgłoszenie wysłane zostało do organu w [...] grudnia 2008r. Pierwsza informacja od organu - wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia - datowana jest na [...] stycznia 2009r., decyzja w sprawie wydana zaś została dopiero [...] kwietnia 2009r.

Następnie zaś w piśmie z [...] listopada 2009r. skarżąca spółka wyjaśniła dodatkowo, iż nie neguje faktu, że nowe zgłoszenie o wydanie zezwolenia na międzynarodowe przemieszczanie odpadów podlega ponownej ocenie organu pod kątem spełniania prawnie określonych wymogów wobec aktualnego stanu faktycznego i prawnego. Podkreśliła jednak brak zmiany zarówno stanu prawnego, jak i faktycznego w przedmiotowej sprawie - w stosunku do stanu prawnego i okoliczności faktycznych, leżących u podstaw wydania decyzji z [...] sierpnia 2008r.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż biorąc pod uwagę fakt, że większość, bo aż 68 spośród 91, wskazanych przez skarżącego mogilników jest zlokalizowanych bliżej D., organ słusznie przyjął, że zasada bliskości nie może być dochowana.

Ponadto w odniesieniu do podnoszonej w skardze potrzebie transportu odpadów z miejsca ich wytworzenia do miejsca unieszkodliwienia wyjaśnił, że zachodzi ona zarówno w przypadku transportu do instalacji krajowej, jak i zagranicznej. Negatywne skutki zagrożeń, jakie odpady niebezpieczne stwarzają podczas transportu można ograniczyć do minimum, realizując przewóz w poszanowaniu przepisów o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, będących pełną transpozycją do prawa polskiego umowy międzynarodowej ADR. Stan dróg w kraju nie może być przesłanką, która uzasadnia wysyłkę odpadów z Polski, bowiem badanie jakości sieci drogowej nie było przedmiotem niniejszego postępowania i pozostaje bez związku z rozpatrywanym zgłoszeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2009r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja są prawidłowe.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2009r. utrzymująca w mocy decyzję własną, wyrażającą sprzeciw wobec planowanej wysyłki 1000 ton odpadów agrochemicznych, zawierających substancje niebezpieczne, oznaczonych zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów (OJ L.203,28.07.2001,p.18) pod kodem [...] oraz zaklasyfikowanych zgodnie z załącznikiem IV Rozporządzenia Nr 1013/2006 pod kodem [...], z Polski do Niemiec, zgłoszonej pod numerem [...] przez firmę I. Sp. z o.o. z siedzibą pod adresem ul. [...],[...]O.

Sąd po skontrolowaniu wydanych decyzji uznał, że słusznie Organ nadzorczy stwierdził brak konieczności wywozu odpadów o kodzie [...] do Niemiec. Organ prawidłowo ustalił, że na terenie kraju istnieje możliwość unieszkodliwienia tych odpadów, zgodnie z przepisami ochrony środowiska, w warunkach nie zagrażających bezpieczeństwu, zdrowiu lub życiu ludzi ani też środowisku.

Na terenie Polski istnieje firma S. Sp. z o.o., uprawniona na mocy odpowiednich pozwoleń do unieszkodliwiania odpadów m.in. niebezpiecznych, która zrealizowała odpowiednie inwestycje, związane z budową hali magazynowej beczek i odpadów w opakowaniach, celem ich bezpiecznego magazynowania przed podaniem do pieca, w tym zwłaszcza w zakresie stworzenia odpowiedniego zaplecza magazynowego pestycydów.

Słuszne jest twierdzenie, że jeżeli nawet w jednym przypadku organ wydał zezwolenie na przemieszczanie odpadów za granicę, nie oznacza to, że w każdym kolejnym przypadku planowanej wysyłki, nawet takich samych odpadów, pochodzących od tego samego wytwórcy, do tej samej instalacji unieszkodliwiania, organ będzie obowiązany do wydawania decyzji zezwalającej. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1013/2006 zgłoszenie obejmuje przemieszczanie odpadów od miejsca wysyłki, w tym ich przejściowy lub ostateczny odzysk albo unieszkodliwianie. Pisemna zgoda na planowane przemieszczanie traci ważność po upływie roku kalendarzowego od jej wydania lub w terminie późniejszym wskazanym w dokumencie zgłoszenia (art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1013/2006).

Jakkolwiek, wydając decyzję administracyjną w postępowaniu w pierwszej instancji, organ nie odniósł się wprost do podnoszonej przez stronę konieczności pakowania odpadów w duże pojemniki o pojemności 200 litrów, to jednak w postępowaniu w drugiej instancji przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające i wystąpił o nadesłanie dodatkowych informacji do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. oraz do instalacji, działającej na terenie kraju, unieszkodliwiającej odpady tożsame z wnioskowanymi.

Przepisy dyrektywy 2006/12/WE w sprawie odpadów wzywają do osiągnięcia samowystarczalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów na poziomie Wspólnoty, a w dalszej kolejności, aby każde Państwo Członkowskie dążyło do osiągnięcia tego rodzaju samowystarczalności. Przedmiotowa dyrektywa wskazuje także, iż przemieszczanie odpadów powinno być ograniczone, a Państwa Członkowskie mogą podejmować niezbędne środki do osiągnięcia tego celu w ramach swoich planów gospodarowania. Stosując się do treści dyrektywy, organ wezwał stronę do przedstawienia dokładnej i wyczerpującej informacji, potwierdzającej brak możliwości unieszkodliwiania na terenie Polski odpadów agrochemicznych, zawierających substancje niebezpieczne, oznaczonych kodem [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie I. Sp. z o.o. nadesłała dokument zatytułowany: "Opinia prawna dotycząca niektórych zasad prowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego przemieszczania odpadów" autorstwa prof. zw. dr hab. nauk prawnych Marka Górskiego, specjalisty w zakresie prawa ochrony środowiska i prawa administracyjnego, przedstawiający komentarz Autora do procedury administracyjnej wydawania pozwoleń oraz wskazówki dla organu w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego. Po zapoznaniu się z opinią i przedstawionymi przez stronę dokumentami, Organ słusznie uznał, że opinia nie zawiera analizy stanu faktycznego dotyczącego możliwości unieszkodliwienia w Polsce odpadów o kodzie [...], do przedstawienia którego wnioskodawca został zobowiązany. Sąd, kontrolując zarzut skargi w tym zakresie również uznał, że jakkolwiek opinia zawiera istotne i ważne rozważania, to jednak nie może wywrzeć bezpośredniego wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd ma obowiązek skontrolować, czy należycie ustalono stan faktyczny konkretnej sprawy i czy prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisy. Opinia nie zawiera tego typu treści.

Ustalony w sprawie stan faktyczny bezspornie potwierdza, że w Polsce istnieją możliwości unieszkodliwienia odpadów, pakowanych zarówno w beczki 200 l jak i paletopojemniki o pojemności 1000 l. Możliwości takie posiada firma S. Sp. z o. o. Mimo że jej oferta nie została zaakceptowana przez firmę Indaver Polska Sp. z o. o., niemniej jednak istnieją w Polsce realne możliwości unieszkodliwiania, przez krajową firmę S. Sp. z o.o., odpadów o kodzie [...], opakowanych w duże pojemniki o pojemności 200 litrów.

Planowana wysyłka jest zatem sprzeczna z zasadą samowystarczalności i bliskości, zawartą w art. 5 ust. 1 Dyrektywy 2006/12/WE. Orzekający w sprawie organ wyjaśnił słusznie, że zarówno we wniosku zgłaszającego, firmy I. Sp. z o.o., jak i w rozpoznawanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, porównuje się odległość od miejsca wydobycia odpadów w postaci pestycydów z mogilnika w Polsce północno-zachodniej, do instalacji w H., która jest o 150 km krótsza, niż odległość od tegoż mogilnika do instalacji w D., jednakże nie wskazano jednego miejsca powstawania odpadów, a więc zgłoszenie rozpatrywane było w oparciu o wszystkie wskazane przez wnioskodawcę istniejące mogilniki w 11 województwach.

Organ nadzorczy należycie i wyczerpująco ustosunkował się do argumentu, dotyczącego ekonomicznego uzasadnienia planowanej wysyłki do instalacji w H., i słusznie wskazał, iż rozstrzygnięcie w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wysyłkę odpadów za granicę, nie może opierać się na innych przesłankach, niż wskazane w dyrektywie 2006/12/WE w sprawie odpadów oraz rozporządzeniu (WE) 1013/2006, w sprawie przemieszczania odpadów, a w szczególności nie podlega badaniu w tym postępowaniu, czy pakowanie i transport bębnów o pojemności 200 litrów optymalizuje koszty i znosi koszty zakupu mniejszych opakowań.

Organ zasadnie i logiczne uzasadnił swoje stanowisko w sprawie, popierając je należycie przeanalizowanymi i zastosowanymi przepisami, wobec czego zarzuty skarżącego w tym zakresie, nie mogły zostać uwzględnione.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. w kontekście poczynionych rozważań zważyć należy, że zarzut ten jest bezpodstawny, gdyż organ podjął wszelkie niezbędne kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a wobec wystąpienia przesłanek do wydania orzeczenia określonej treści, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie i tym samym nie naruszył wskazanych wyżej przepisów.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.