Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 33/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Sędziowie i asesorzy sądowi
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wyłączono sędziego
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19, art. 20, art. 21, art. 22 § 1, 2 i 4, art. 193
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku sędziego NSA Marii Jagielskiej o wyłączenie od orzekania w sprawie z zażalenia [...] [...] [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2151/18 w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi [...] [...] [...] na pismo Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie zawiadomienia o dacie przejścia w stan spoczynku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego postanawia: wyłączyć sędziego NSA Marię Jagielską od orzekania w sprawie o sygn. akt II GZ 33/19


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2151/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi [...] [...] [...] na pismo Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie zawiadomienia o dacie przejścia w stan spoczynku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu WSA podniósł, że [...] [...] [...] wniósł skargę na ww. pismo Prezydenta RP, zawiadamiające go o dacie jego przejścia w stan spoczynku, jako sędziego NSA. Jako podstawę prawną wskazano art. 39 w zw. z art. 111 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2018 r. poz. 5, 650, 771, 847, 848, 1045 i 1443), art. 5 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1045) i art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 oraz z 2018 r. poz. 3 i 1443).

W postanowieniu Sąd I instancji wskazał na treść art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Przywołał również treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2507), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2019 r., w myśl którego sędzia Sądu Najwyższego albo Sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przeszedł w stan spoczynku na podstawie art. 37 § 1-4 albo art. 111 § 1 lub 1a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, w tym przy zastosowaniu art. 5 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1045), powraca do pełnienia urzędu na stanowisku zajmowanym w dniu wejścia w życie ustawy zmienianej w art. 1. Służbę na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego albo sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego uważa się za nieprzerwaną. Ponadto stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej, postępowania wszczęte na podstawie art. 37 § 1 oraz art. 111 § 1–1b ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym i postępowania odwoławcze w tych sprawach, niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają umorzeniu.

W świetle przedstawionych regulacji prawnych Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego bowiem Skarżący powraca do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego, zajmowanego przez niego w dniu wejścia w życie ustawy o Sądzie Najwyższym i służbę tą uważa się za nieprzerwaną.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył [...] [...] [...], zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania, tj. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy i umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie stwierdzenia, że wskutek uchwalenia ustawy z dnia 21 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 31 grudnia 2018 r., poz. 2507), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2019 r., na podstawie której zgodnie z art. 2 ust. 1 sędzia Sądu Najwyższego albo Sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przeszedł w stan spoczynku na podstawie art. 37 § 1 - 4 albo art. 111 § 1 lub 1a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym (...), powraca do pełnienia urzędu na stanowisku zajmowanym w dniu wejścia w życie ustawy zmienianej w art. 1, zaś służbę uważa się za nieprzerwaną, a tym samym, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, podczas gdy z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 można mieć do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, tj. zwłaszcza wtedy, gdy przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia, a więc zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

- prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej jako "EKPC") w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji, poprzez faktyczne pozbawienie Skarżącego dostępu do sądu w celu uzyskania rozstrzygnięcia w sprawie;

- przepisów postępowania, tj. art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak orzeczenia o kosztach umorzonego postępowania, w sytuacji gdy Sąd umarzając postępowanie jako podstawę wskazał bezprzedmiotowość postępowania powstałą wskutek uchwalenia ustawy z dnia 21 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 31 grudnia 2018 r., poz. 2507);

- art. 19 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty Praw Podstawowych poprzez przyjęcie, że art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym zobowiązuje Sąd do umorzenia postępowania, tymczasem obowiązkowe umorzenie postępowania uniemożliwia Sądowi ocenę ustawy z dnia 21 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym, a tym samym stanowi naruszenie zasady skuteczności ograniczającej autonomię proceduralną państwa członkowskiego, w związku z czym Sąd powinien odmówić zastosowania ustawy z dnia 21 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum zażalenia przedstawiono w jego uzasadnieniu.

W odpowiedzi na zażalenie Prezydent RP wniósł o jego oddalenie jako niezasługującego na uwzględnienie lub o odrzucenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 p.p.s.a. ze względu na jego niedopuszczalność powstałą z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie.

Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2019 r. sprawę zażalenia [...] [...] [...] na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r. zarejestrowano w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą akt II GZ 33/19.

Oświadczeniem z dnia [...] marca 2019 r. Sędzia NSA Maria Jagielska wskazała na istnienie okoliczności, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w sprawie z zażalenia sędziego NSA [...] [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2151/18. Wskazaną okoliczność sędzia NSA Maria Jagielska dostrzega we wspólnej wraz z sędzią NSA [...] [...] pracy w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz związane z tym liczne kontakty służbowe i towarzyskie.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GZ 33/19, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej, wniosków sędziów Izby Gospodarczej NSA o wyłączenie w sprawie zażalenia [...] [...] [...] na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r., odmówił wyłączenia sędziów orzekających w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. sędziego NSA Marii Jagielskiej.

W uzasadnieniu postanowienia NSA stwierdził, że wnioski o wyłączenie, złożone przez sędziów orzekających w Izbie Gospodarczej na podstawie art. 19 p.p.s.a., są nieuzasadnione. Podane we wnioskach okoliczności nie pozwalały bowiem zbadać przesłanek świadczących o konieczności wyłączenia sędziów w sprawie zażalenia [...] [...] [...]. Zdaniem NSA, podana jako przesłanka wyłączenia, znajomość wnioskodawców z sędzią [...] [...] [...], a także wykonywanie z nim wspólnie obowiązków służbowych poprzez orzekanie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a nawet utrzymywanie kontaktów towarzyskich, są niewystarczające do powzięcia przekonania, iż w związku z podanymi okolicznościami samoistnie zaistniała przesłanka określona w art. 19 p.p.s.a.

Konkludując NSA podniósł, iż badając wnioski złożone przez sędziów Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwrócono uwagę na niewskazanie konkretnych okoliczności, które pozwalałyby poznać motywy, jakimi kierowali się sędziowie składający wnioski o wyłączenie.

Zarządzeniem z dnia 30 maja 2019 r. sprawę zażalenia [...] [...] [...] skierowano na posiedzenie niejawne wyznaczone na dzień 7 czerwca 2018 r., jako sędziego sprawozdawcę wyznaczając Sędziego NSA Marię Jagielską.

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Sędzia NSA Maria Jagielska złożyła żądanie wyłączenia od orzekania w sprawie o sygn. akt II GZ 33/19 z zażalenia [...] [...] [...] na postanowienie WSA w Warszawie w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Jako podstawę prawną złożonego żądania sędzia wskazała art. 19 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniosła, że sędziego NSA [...] [...] zna jeszcze z okresu orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie od stycznia 2004 r., zaś czas od lutego 2008 r. do chwili obecnej jest okresem wspólnej pracy w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgłaszająca żądanie wskazała, że relacje, jakie łączą ją z sędzią NSA [...] [...] są zdecydowanie przyjacielskie i serdeczne, a tym samym wykraczające poza ściśle zawodową płaszczyznę. W tej sytuacji, zdaniem wnoszącej żądanie, orzekanie w sprawie z zażalenia sędziego NSA [...] [...] stanowiłoby naruszenie zasady obiektywizmu i niezależności sędziego od stron postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II GZ 33/19) Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej odmówił wyłączenia sędziów orzekających w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym sędziego NSA Marii Jagielskiej, od rozpoznania sprawy z zażalenia [...] [...] [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2151/18). W uzasadnieniu tego postanowienia, oceniając wnioski złożone przez sędziów Izby Gospodarczej, podkreślono m.in. iż "nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności, które zdaniem sądu rozpoznającego wniosek o wyłączenie, pozwalały by poznać motywy jakim kierowali się, a co za tym idzie ocenić je w postępowaniu odwoławczym".

W związku z tym należało rozważyć, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki do ponownego rozważenia kwestii istnienia okoliczność tego rodzaju, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego NSA Marii Jagielskiej w rozpatrywanej sprawie, zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 22 § 4 p.p.s.a., w świetle którego ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie ponowne orzekanie w przedmiocie wyłączenia sędziego jest konieczne z kilku powodów. Po pierwsze sędzia NSA Maria Jagielska złożyła ponowne - kolejne żądanie wyłączenia, które to zawiera zmienioną tzn. znacznie rozbudowaną argumentację, mającą wskazywać na potrzebę wyłączenia jej w sprawie oznaczonej sygn. akt II GZ 33/19.

Po drugie poprzednie żądanie wyłączenia sędziego NSA Marii Jagielskiej, było złożone przed jej wyznaczeniem do rozpoznania sprawy, a Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela wskazywany w nauce prawa pogląd, że wyłączenie sędziego oraz uzasadniająca je przyczyna dotyczą konkretnej sprawy, a zatem aktualizują się – w znaczeniu procesowym – dopiero z chwilą wyznaczenia sędziego do składu orzekającego w określonej sprawie. Powoduje to, że "nie można wyłączyć sędziego in abstracto" (J. Gudowski w: T. Ereciński - red., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Postępowanie rozpoznawcze, wyd. V, WK 2016, Lex - komentarz do art. 51).

Po trzecie art. 22 § 4 p.p.s.a. nie dotyczy sytuacji, w której z inicjatywą wyłączenia występuje sędzia, albowiem dotyczy wyłącznie przypadku, gdy z taką inicjatywą występuje strona.

Przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące wyłączenia sędziego (art. 18-24 p.p.s.a.) przewidują wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.) oraz wyłączenie przez sąd - na żądanie sędziego lub na wniosek strony (art. 19 p.p.s.a.). Z kolei, jak wynika z treści przepisu art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Instytucja wyłączenia sędziego, zarówno z mocy prawa, jak i na żądanie sędziego bądź na wniosek strony, jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy (postanowienie NSA z 5 października 2018 r., sygn. akt I OZ 1022/18 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy, art. 18 p.p.s.a. podaje wyczerpująco przyczyny tego wyłączenia i czyni to w sposób niepozostawiający wątpliwości, o jakie stany faktyczne chodzi. Tego rodzaju ujęcie przyczyny wskazuje wyraźnie sytuacje regulowane wymienionym przepisem. Natomiast gdy chodzi o wyłączenie sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, art. 19 p.p.s.a. stanowi, że może to nastąpić wtedy, gdy istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Przytoczona treść przepisu zawiera więc wyrażenia nieostre, wieloznaczne, mogące obejmować wiele różnorodnych stanów faktycznych. W związku z tym w sprawach, w których podstawą wyłączenia jest art. 19 p.p.s.a., rola sądu jest trudniejsza, gdyż do sądu należy nie tylko zbadanie, czy występują przyczyny (podstawy) wyłączenia, ale także czy z punktu widzenia doświadczenia życiowego przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1994 r., I PO 10/94, OSNP 1995/4, poz. 56).

Wyłączenie oparte na podstawie art. 19 p.p.s.a. poddane jest jednak innym rygorom, gdy z inicjatywą wyłączenia występuje sędzia i innym, gdy z taką inicjatywą występuje strona. Różnicę tę sygnalizuje przede wszystkim art. 19 p.p.s.a., który przewiduje różne formy dla wyrażenia woli przez sędziego i przez stronę. Mianowicie sędzia zgłasza "żądanie" wyłączenia od rozpoznania sprawy, natomiast strona - "wniosek". Poza tym w myśl art. 20 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego, zgłoszony przez stronę, powinien zawierać "przyczyny uprawdopodobniające" wyłączenie (§ 1 i § 2), natomiast zgodnie z art. 21 p.p.s.a. po stronie sędziego istnieje jedynie obowiązek "zawiadomienia" o zachodzącej "podstawie wyłączenia".

Wskazane różnice terminologiczne pozwalają zatem na spostrzeżenie, że z woli ustawodawcy wniosek strony został poddany surowszym wymaganiom niż wniosek ("żądanie") sędziego. Jest to następstwem uznania autorytetu moralnego sędziego i przyjęcia jego wiarygodności przez ustawodawcę.

Dalsza różnica w sytuacji strony zgłaszającej wniosek o wyłączenie sędziego i sędziego zgłaszającego takie żądanie wynika z art. 22 § 2 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że gdy wniosek o wyłączenie pochodzi od strony, sąd wydaje postanowienie "po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy", natomiast gdy z inicjatywą wyłączenia występuje sędzia, przepisy nie przewidują takiego warunku, nakładając na sędziego jedynie obowiązek "zawiadomienia" o zachodzącej podstawie wyłączenia (art. 21 p.p.s.a.).

Przedstawione uwagi nie oznaczają, że rola sądu rozstrzygającego żądanie sędziego w przedmiocie jego wyłączenia jest bierna i ogranicza się tylko do wydania postanowienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1994 r., I PO 10/94, OSNP 1995/4, poz. 56). Skoro bowiem art. 19 p.p.s.a. stwarza podstawę do wyłączenia sędziego wówczas, gdy zachodzi okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego, to obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy owa okoliczność rzeczywiście istnieje. Wobec braku w tej mierze kryteriów ustawowych, należy kierować się zasadami doświadczenia życiowego i w ich płaszczyźnie oceniać żądanie, okoliczności i argumenty przytoczone przez sędziego, mając jednocześnie na uwadze to, że z woli ustawodawcy przede wszystkim do sędziego należy ocena, czy będzie mógł obiektywnie i bez skrępowania rozpoznać sprawę i wydać w niej orzeczenie.

Przechodząc do przedmiotowej sprawy trzeba podnieść, że sędzia NSA Maria Jagielska jest znajomą skarżącego [...] [...] nie tylko na polu zawodowym, ale i towarzyskim.

Sędziego NSA [...] [...] zna jeszcze z okresu orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie (od 2004 r.), przy czym od 2008 r. pracują wspólnie w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym kontekście należy podkreślić, iż doświadczenie życiowe uczy, że niejednokrotnie na bazie kontaktów służbowych powstaje bliższa znajomość mająca charakter emocjonalny, wyrażający się w uczuciach życzliwości, sympatii czy nawet przyjaźni, którą należy właśnie zakwalifikować jako "okoliczność tego rodzaju", która nie tylko mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego, ale i jego samego postawić w niezręcznej sytuacji.

Mając na uwadze, że relacje sędziego NSA Marii Jagielskiej ze skarżącym [...] [...] [są według jej oświadczenia zdecydowanie przyjacielskie i serdeczne, wykraczające poza ściśle zawodową płaszczyznę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż wystąpiła okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w sprawie niniejszej, w rozumieniu art. 19 p.p.s.a.

Wyłączenie sędziego NSA Marii Jagielskiej od orzekania w sprawie niniejszej przyczyni się do usunięcia choćby potencjalnych wątpliwości co do bezstronności sędziego w zaistniałych okolicznościach stanu faktycznego. W ocenie NSA, niezwykle istotne znaczenie dla oceny kwestii obiektywizmu sędziego w niniejszej sprawie ma zewnętrzny, społeczny odbiór zaistniałych okoliczności. W tym ujęciu instytucja wyłączenia sędziego ma zapewniać także budowanie zaufania społecznego do organów sprawujących wymiar sprawiedliwości. Postępowanie musi być zatem prowadzone tak, aby nie stwarzać nawet pozornego wrażenia lekceważenia standardów zachowania bezstronności, będącej przecież uzewnętrznieniem niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki NSA: z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1110/08 oraz z 27 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 1020/09 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego zasadne jest wyłącznie sędziego NSA Marii Jagielskiej od orzekania w sprawie oznaczonej sygn. akt II GZ 33/19.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 19 w zw. z art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.