Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1389/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3, § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zbiornika wodnego - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013r., nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ww. decyzją z dnia [...] lipca 2012r. organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności zbiornika wodnego na działce nr ewid. 265 przy ul. [...] w T.

W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, Lexis Nexis, W-wa 2004, str. 122). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie

Przedmiotem wniosku skarżących jest decyzja kasacyjna, wydana w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej "k.p.a." uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Co do zasady, tego rodzaju rozstrzygnięcie nie podlega ochronie tymczasowej, bowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji i nie kreuje żadnych uprawnień dla strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, decyzja kasacyjna, jako akt mający charakter czysto procesowy, co do zasady nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela ten pogląd.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.