Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 190/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2, art. 9 ust. 2b, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu [...] maja 2012 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania M. R., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], orzekającą o wymeldowaniu M. R. z pobytu stałego z lokalu przy ul. P. [...] w O.

W uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano, że stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 ze zm.) organ administracji na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu należy rozumieć fizyczne nieprzebywanie w lokalu i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym miejscu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem. Z powyższego wynika, że organy administracji w sprawie o wymeldowanie obowiązane są do ustalenia czy występuje okoliczność faktycznego opuszczenia lokalu.

Organ odwoławczy ustalił, że na mocy prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] listopada 2010 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt [...], M. R. został zobowiązany do opuszczenia i wydania K. R. lokalu położonego przy ul P. [...] w O. Ponadto ze zgodnych zeznań stron postępowania wynika, że od maja 2011 r. skarżący nie zamieszkuje pod adresem zameldowania stałego. Rzeczy należące do M. R. zostały przewiezione przez jego syna na posesję w miejscowości N., gdzie skarżący faktycznie zamieszkuje, na co wskazuje także treść protokołu rozprawy ze sprawy o sygn. [...] Sądu Rejonowego w O. Od tego czasu M. R. nie ma dostępu do przedmiotowego lokalu, zamki w drzwiach wejściowych do lokalu zostały zmienione.

W związku z podniesionymi w odwołaniu zarzutami dotyczącymi niewłaściwego sposobu wykonania orzeczonego przez Sąd Rejonowy w O. nakazu opuszczenia i wydania lokalu przez M. R. organ odwoławczy wskazał, że nie były one rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym z uwagi na brak po stronie organów administracji uprawnień nadzorczych w tym zakresie.

Organ podkreślił natomiast, że zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w danym lokalu. Utrzymywanie zameldowania osoby, która w miejscu zameldowania nie zamieszkuje i nie ma realnej możliwości, by w nim zamieszkała, byłoby tworzeniem fikcji meldunkowej.

Kierując się powyższymi względami organ odwoławczy uznał, że nie zachodzą podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a w szczególności przez naruszenie:

- art. 9 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stronie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy w sytuacji, gdy strona kierowała m.in. w odwołaniu w tym zakresie konkretne zapytania i wątpliwości zarówno pod adresem organu pierwszej jak i drugiej instancji, które pozostały jednak bez odpowiedzi, przez co pozbawiono stronę możliwości obrony swoich praw;

- art. 11, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na całkowicie wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności nieodniesieniu się do konkretnych okoliczności sprawy wskazywanych przez stronę, które w jej ocenie miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia np. zamieszkania skarżącego w samochodzie, niezamieszkiwania skarżącego ani matki pod adresem wskazanym przez organy, faktu braku dobrowolności opuszczenia mieszkania i wyprowadzenia skarżącego przez funkcjonariuszy, jak również nieustosunkowania się do wszystkich dowodów, m.in. oświadczenia z dnia 5 grudnia 2011 r.;

- art. 75 § 1 k.p.a. poprzez przypisanie rozstrzygającego znaczenia zeznaniom świadków wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonego dowodu z przesłuchania strony, oświadczenia z dnia 5 grudnia 2011 r. oraz oględzin rzekomego miejsca zamieszkania skarżącego wywodzić można wnioski przeciwne, w świetle których nie sposób przypisać większego znaczenia zeznaniom świadków, zwłaszcza bez wskazania powodów takiego wartościowania dowodów, co oznacza, że dokonana ocena ma charakter dowolny i stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny;

- art. 78 § 1 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów zgłaszanych przez stronę w toku postępowania, a zwłaszcza oświadczenia z dnia 5 grudnia 2012 r., a przez to oparcie orzeczenia na niepełnym materiale dowodowym;

- art. 75 § 1 w związku z 80 k.p.a. polegającym na przyjęciu ustaleń faktycznych i przypisaniu im rozstrzygającego znaczenia wyłącznie w oparciu o subiektywny wybór i analizę niektórych dowodów przeprowadzonych w sprawie, podczas gdy art. 80 k.p.a. wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego, który w tych okolicznościach należało uzupełnić i uzupełniony poddać ocenie, czego organ drugiej instancji nie uczynił, m.in. pomijając milczeniem oświadczenie strony;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, a w szczególności nieodniesienie się do całokształtu zarzutów podniesionych w odwołaniu i zawartych tam wniosków dowodowych, co stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy;

- rażące naruszenie art. 15 k.p.a. (zasady dwuinstancyjności) , gdyż Wojewoda w zaskarżonej decyzji powtórzył jedynie argumenty przedstawione w decyzji pierwszej instancji nie rozpatrując w praktyce zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji Burmistrza O. i nie przeprowadzając tym samym ponownego postępowania wyjaśniającego.

2. naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w świetle którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, przy czym przesłanka opuszczenia miejsca pobytu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, bowiem skarżący został wyprowadzony z miejsca zameldowania siłą przez funkcjonariuszy Policji po jego zatrzymaniu.

Zdaniem skarżącego organy obu instancji wbrew treści przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w tym art. 7 ust. 1 ustawy, nie dokonały ustaleń wskazujących na to, iż skarżący opuścił trwałe i dobrowolnie oraz z zamiarem zmiany ośrodka życiowego lokal przy ul. P. [...] w O. Natomiast skarżący został z mieszkania wyprowadzony siłą, a po zmianie zamków jest pozbawiony jakiejkolwiek możliwości powrotu do niego. Od tego czasu mieszkał w różnych miejscach, m.in. w samochodzie. Aktualnie jest osobą bezdomną, nie jest nigdzie zameldowany, a to z tej przyczyny, że w rzeczywistości nie ma gdzie mieszkać i nie posiada środków na zakup nowego mieszkania, bowiem strona przeciwna nie wpłaciła mu sumy należnej z tytułu podziału majątku wspólnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawy do uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w całości albo w części zachodzą w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Przeprowadzona według wskazanych reguł kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie mają miejsca.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 ze zm.), wedle którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego przewidziana w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 marca 2003 r., V SA 2323/02, LEX nr 159183, z dnia 7 grudnia 2005 r., II OSK 302/05, LEX nr 190969, z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 561/05, LEX nr 194344). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, kiedy osoba dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu.

Zarazem w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie wyrażane jest stanowisko, wedle którego za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu wbrew jej woli i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2010 r., II OSK 1441/09, LEX nr 746543, z dnia 25 października 2005 roku, II OSK 127/99, LEX nr 201427, z dnia 12 kwietnia 2001 roku, V SA 3078/00, LEX nr 78937, z dnia 18 kwietnia 2000 roku, V SA 1424/99, LEX nr 79243).

Środkami prawnymi umożliwiającymi powrót do lokalu są roszczenia cywilnoprawne, które mogą wynikać z prawa do lokalu, o ile przysługuje ono danej osobie, albo też z przewidzianej przepisami kodeksu cywilnego ochrony posesoryjnej, to jest ochrony posiadania. Nieskorzystanie z tych środków we właściwym czasie, jak również sytuacja, gdy nie odniosły one zamierzonego skutku powoduje, że zachodzą podstawy do wymeldowania, skoro jego przesłanką jest fakt niezamieszkiwania w lokalu. Przeszkodę do wymeldowania stanowi uwzględnienie przez sąd stosownego roszczenia cywilnoprawnego przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek o wymeldowanie.

W pojęciu "miejsca pobytu", o którym mowa w przepisach ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zawarty jest element fizyczny polegający na faktycznym przebywaniu w określonym miejscu, jak i element psychiczny, który polega na zamiarze określonego zachowania. Stosownie bowiem do treści art. 6 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Sam zamiar stałego pobytu w określonym miejscu nie stanowi zaś o zamieszkiwaniu. Miejsce, w którym osoba ma zamiar stale zamieszkiwać, stanowić powinno centrum jej życiowej działalności. Muszą zatem istnieć obiektywne okoliczności faktyczne umożliwiające zrealizowanie tego zamiaru poprzez rzeczywiste przebywanie w tym miejscu. W przypadku opuszczenia lokalu wbrew woli danej osoby sam zamiar powrotu do lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie ma wpływu na wynik postępowania w sprawie wymeldowania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2012 r. w sprawie II OSK 1973/10).

Zameldowanie na pobyt stały w oznaczonej miejscowości pod wskazanym adresem ma odpowiadać faktycznemu przebywaniu osoby w oznaczonym miejscu. W ten sposób zameldowanie spełnia funkcję ewidencyjną, gdyż potwierdza przebywanie osoby pod oznaczonym adresem. Jak przewiduje bowiem przepis art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ewidencja ludności polega (między innymi) na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Z faktu, iż zameldowanie ma tylko walor ewidencyjny wynika, że organy meldunkowe są zobowiązane utrzymywać ewidencję w stanie, który odpowiada rzeczywistości. Konsekwencją takiego rozumienia ewidencji ludności i zameldowania jako potwierdzenia danych ewidencyjnych jest to, że koniecznym i wystarczającym warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu (por. przytoczony wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 1973/10).

Z niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący jest zameldowany na pobyt stały w lokalu przy ul. P. [...] w O., jednakże w lokalu tym nie przebywa, a stan taki według prawidłowych ustaleń organu pierwszej instancji, zaaprobowanych przez organ odwoławczy, trwa od maja 2011 r. W dniu 20 maja 2011 r. po interwencji funkcjonariuszy Policji skarżący został zatrzymany i, jak sam podnosi w skierowanej do Sądu skardze, po wymianie zamków w drzwiach do lokalu nie ma faktycznej możliwości powrotu i zamieszkiwania w nim.

Stanowisko prezentowane przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym i sądowym zdaje się wprawdzie wskazywać, iż M. R. przejawia zamiar zamieszkiwania w lokalu przy ul. P. [...] w O., jednakże, jak podkreślono wyżej, nie jest to wystarczające do utrzymywania zameldowania, które ma stanowić rejestrację miejsca pobytu. Zatem w okolicznościach sprawy musiałby występować fakt zamieszkiwania w lokalu albo też realna możliwość zamieszkiwania w nim. Zwrócić natomiast należy uwagę, że po rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa M. R. i K. R. prawomocnym postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w O. w sprawie [...] dokonał podziału majątku wspólnego byłych małżonków przyznając prawo do przedmiotowego lokalu K. R. oraz nakazując M. R., aby opuścił i wydał ten lokal w posiadanie K. R.. Jednocześnie skarżący w postępowaniu administracyjnym nie powoływał się na okoliczność podjęcia środków prawnych w postaci roszczeń cywilnoprawnych umożliwiających mu powrót do lokalu, a na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 24 maja 2012 r. jednoznacznie wyjaśnił, że nie wnosił do sądu powszechnego sprawy o przywrócenie posiadania lokalu (protokół k. 30 akt sądowych). Mając nadto na względzie, że stosownie do art. 344 § 2 kodeksu cywilnego roszczenie o ochronę posiadania wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia, trzeba uznać, że w stanie faktycznym sprawy zaistniała sytuacja opuszczenia lokalu przez skarżącego wbrew jego woli, jednakże skarżący nie skorzystał we właściwym czasie z przysługujących mu środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, która to sytuacja traktowana jest równoznacznie z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uprawniającym i zarazem obligującym organ do wymeldowania skarżącego zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Z powyższych przyczyn organy administracji słusznie nie przypisały okolicznościom, w jakich doszło do faktycznego opuszczenia lokalu, istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności te miałyby znaczenie jedynie w sytuacji, gdyby skarżący skorzystał we właściwym czasie ze środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, co w sprawie nie miało miejsca. Akcentowany w skardze brak zamiaru zmiany ośrodka życiowego nie może odnieść skutku w sprawie o wymeldowanie bez realnej możliwości zamieszkania w lokalu. Jednocześnie wskazać należy, że wbrew zarzutom skarżącego w uzasadnieniach decyzji wydanych w obu instancjach organy odniosły się do omawianych okoliczności, podnoszonych przez skarżącego.

Istotnie natomiast organy, ustalając w oparciu o złożone w dniu 19 grudnia 2011 r. zeznania M. R. oraz treść protokołu rozprawy z dnia 26 października 2011 r. w sprawie [...] Sądu Rejonowego w O. m (k. 19 i 7 akt adm.) fakt zamieszkiwania M. R. od maja 2011 r. u matki skarżącego w N., który to fakt skarżący potwierdzał, nie odniosły się do argumentów podniesionych następnie po zapoznaniu się przez skarżącego z materiałem dowodowym sprawy. W piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. skarżący wskazał, że zamieszkiwał na klatce schodowej, w samochodzie, a także u sióstr i u matki, powołał się na uciążliwości zamieszkiwania w opalanym drewnem domu w N., zwłaszcza w sytuacji złego stanu zdrowia skarżącego, a także podniósł, iż według oświadczenia członków rodziny nie zostanie zameldowany w domu w N., ponieważ wcześniej otrzymał już stosowną spłatę. W konkluzji skarżący stwierdził, że obecnie nie ma gdzie mieszkać.

Do akt zostały również złożone dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącego, sposobu finansowania i okoliczności uzyskania w latach 80-tych XX w. spółdzielczego prawa do lokalu przy ul. P. [...] w O. m, a także dokumenty prywatne obejmujące umowy darowizny przez C. R. i J. R. środków pieniężnych na rzecz syna M. R. oraz oświadczenie rodzeństwa M. R. z dnia 5 grudnia 2011 r. W oświadczeniu tym T. K., P. R. i M. P. stwierdzili, że M. R. nie posiada lokalu mieszkalnego w N., ponieważ uzyskał stosowną spłatę z tytułu spadku po ojcu C. R., a nadto dzieci nie mogą rościć praw do nieruchomości w N. za życia matki J. R.. Dokumenty te nie stały się przedmiotem oceny organów obu instancji.

Wobec nieodniesienia się przez organy w uzasadnieniach decyzji do wszystkich powołanych przez stronę okoliczności i złożonych dokumentów, nie można odmówić słuszności zarzutowi naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 107 § 3 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 8 k.p.a.

Jednakże zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może skutkować uchyleniem decyzji jedynie w sytuacji, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a taka sytuacji nie występuje w niniejszej sprawie. W świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanką wymeldowania z pobytu stałego jest bowiem okoliczność niezamieszkiwania w miejscu zameldowania, skoncentrowania poza tym miejscem swoich spraw życiowych przez osobę w nim zameldowaną. Taka zaś okoliczność pozostaje w rozpoznawanej sprawie poza sporem, została przyznana przez skarżącego zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym. Natomiast trudności związane z zaspokojeniem przez skarżącego potrzeb mieszkaniowych, w tym wynikające z ustalonego w sprawie o podział majątku wspólnego sposobu i terminu uiszczenia dopłaty na rzecz M. R. oraz zagadnienie prawa do zamieszkiwania w budynku w N., jak również okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącego, nie mogą zmienić stanu faktycznego niezamieszkiwania M. R. w lokalu przy ul. P. [...] w O., niekoncentrowania w tym lokalu spraw życiowych skarżącego od ponad roku, w tym w dacie rozstrzygania w tym przedmiocie przez organy obu instancji, jak również faktu nieskorzystania przez skarżącego ze środków prawnych w celu umożliwienia powrotu do lokalu. Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu w lokalu. W żadnym razie nie odnosi się, a tym bardziej nie rozstrzyga o prawie do lokalu, o którym w okolicznościach sprawy rozstrzygnięto prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w O. m w sprawie o podział majątku wspólnego.

W konsekwencji omówione zarzuty i okoliczności, w tym podane w treści oświadczenia z dnia 5 grudnia 2011 r., nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a wywodzone w skardze z powołaniem się na nie zarzuty naruszenia przepisów art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 10 § 1 k.p.a., a także art. 9 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.

Niezasadny jest zarzut naruszenia normy art. 15 k.p.a., ustanawiającego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nieodniesienie się przez organ odwoławczy do części spośród podniesionych w odwołaniu argumentów oraz treści dołączonych do odwołania dokumentów dotyczących stanu zdrowia skarżącego, które w stanie sprawy nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie, nie stanowi o wyłączeniu powyższej zasady. Wojewoda w zaskarżonej decyzji wskazał bowiem na te okoliczności faktyczne i normy prawne, które mają w sprawie znaczenie decydujące dla rozstrzygnięcia, a mianowicie na niesporny w sprawie fakt niezamieszkiwania skarżącego w lokalu przy ul. P. [...] w O., stanowiący w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłankę wymeldowania z pobytu stałego z tego lokalu.

Z omówionych już wyżej względów uznać należy, że ostatnio wymieniony przepis prawa materialnego został przez organy właściwie zastosowany w okolicznościach stanu faktycznego sprawy, w związku z czym zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez organy administracji nie znajduje podstaw.

W związku z odwołaniem się skarżącego w uzasadnieniu skargi do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych trzeba podkreślić, że przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie, która dotyczyła wymeldowania z pobytu stałego, a skarżący, jak wynika z pisma z dnia 17 stycznia 2012 r. oraz skargi, nie zameldował się w innym lokalu na pobyt czasowy. Jednocześnie niezamieszkiwanie w lokalu w O. ma charakter trwały.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z 30 lipca 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.