Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 581/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 1, art. 14 ust. 1, art. 2 ust. 1, ar.t 3 ust. 1, ar.t 16 ust. 1, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 ust. 1, art. 151, art. 132, art. 200, art. 205 par. 1, art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L.K. na bezczynność Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju do rozpoznania wniosku L. K. z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej przekazania kserokopii sprawozdań z realizacji zadania i protokołów z kontroli (audytów), w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, 2. oddala skargę w zakresie przekazania kserokopii wniosku o przyznanie dotacji, 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz skarżącej L. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca L. K. zwróciła się do Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania na jej adres kserokopii następujących dokumentów dotyczących projektu o tytule "[...]" o numerze [...] w ramach Priorytetu 2 Działanie 2.3. Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (umowa o dofinansowanie z dnia [...] września 2009 r. o numerze [...]) zrealizowanego przez Instytut Zaawansowanych Technologii Wytwarzania w okresie 2009 – 2012 r.:

– wniosku o przyznanie dotacji;

– sprawozdań z realizacji zadania;

– protokołów z kontroli/audytów.

Organ pismem z dnia [...] marca 2013 r. poinformował skarżącą, że powyższa wnioskowana dokumentacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zaś wnioski o dofinansowanie, jako dokumenty prywatne, nie stanowią informacji publicznej.

W skardze z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca L. K. wniosła o zobowiązanie organu do wykonania wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów:

– art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie,

– art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 15 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez niewydanie decyzji administracyjnej w przypadku stwierdzenia istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że nie jest prawidłowe twierdzenie organu, iż wniosek, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie ze środków publicznych, nie stanowi informacji publicznej. Określenie, że jako "dokument prywatny" nie należy do kategorii informacji publicznej, jest zatem pozbawione podstawy prawnej i jako taki powoduje bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Ponadto art. 15 ustawy

o zasadach finansowania nauki wyraźnie stanowi w ust. 1, że wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepis ten nie może być zatem traktowany jako samoistna podstawa wyłączenia dostępu do informacji publicznej, a odwołuje się w tym zakresie do odpowiedniego przepisu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 4 ustawy, za taką tajemnicę może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Organ natomiast nie wyjaśnił, czy przeprowadził ocenę dotyczącego zaistnienia pierwszej przesłanki czyli, czy rzeczywiście zastrzeżona informacja posiada charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa. Brak również informacji potwierdzającej, że wnioskodawca złożył również stosowne zastrzeżenie. Odwołanie się w treści art. 15 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki oznacza jedynie, że do określenia, czy żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa decydują kryteria przedstawione w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z uwagi na okoliczność, iż jedynie przedsiębiorca jest w stanie określić, który przejaw jego działalności może zostać chroniony tajemnicą, intencją przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o zasadach nauki nie mogło być automatyczne wyłączenie danych informacji z możliwości swobodnego kształtowania swoich tajemnic przez przedsiębiorcę. Uniezależnienie od jego woli objęcia ochroną danej sfery jego działalności stanowiłoby zbyt daleką ingerencję w sferę wolności prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawodawca ustanowił ponadto w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych zasadę jawności gospodarowania mieniem publicznym, wprowadzając, m.in. ograniczenie możliwość kształtowania klauzul umownych ustalających ograniczenie w dostępie do informacji związanych

z gospodarowaniem mieniem publicznym ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 35). Ustalił tym samym, że ograniczenie dostępu do informacji z tego tytułu może mieć miejsce tylko w uzasadnionych indywidualnie przypadkach. Ustalenie, tak jak uczynił organ, że przepis art. 15 ustawy o zasadach finansowania nauki w każdych okolicznościach wyłącza dostęp do informacji, bez odwoływania się do warunków określonych w treści art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz zasadzie wyrażonej w art. 35 ustawy o finansach publicznych, stanowi błędną interpretację i ogranicza w sposób dalece nieproporcjonalny dostęp do informacji publicznych związanych z finansowaniem nauki. Jeżeli zaś uznano, że żądane dane stanowią w określonym zakresie tajemnicę przedsiębiorstwa to należy wydać w tym zakresie decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ nie udostępnił dokumentów kontroli/audytu podając błędnie, że stanowią one treść art. 15 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, a w przepisie tym w ogóle nie zawarto odniesienia do takich dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju wniosło o oddalenie skargi w całości, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodało, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r.

o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2010 Nr 96, poz. 615, ze zm.), wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a informacje o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę, podlegające ochronie na podstawie ust. 1, mogą być udostępniane wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań (ust. 2). Zatem unormowania tej ustawy stanowią odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej i niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądane informacje osiągalne są w innym trybie, co oznacza też, że organ nie miał prawnego obowiązku negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Abstrahując od odmienności trybu udzielania informacji, wnioski o dofinansowanie składane w konkursach, nie stanowią informacji publicznej i powołano się na stanowisko judykatury. Odnośnie zaś protokołów z kontroli/audytów wskazano, że jest to materia dotycząca sfery indywidualnych spraw stron umowy i w tej kwestii również powołano się na stanowisko judykatury. Reasumując, wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc nie ma obowiązku ich udzielenia przez organ, ani nie ma obowiązku wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udzielenia w przypadku nieudzielenia informacji ze względu na tajemnice prawem chronione. Stąd też organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem przesłał wnioskodawczyni powyższe informacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje w części na uwzględnienie.

Jednakże na samym wstępie wskazać należy organowi, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), przepisy ustawy nie naruszają innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Nie mniej jednak analiza ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.), na którą powołuje się organ w odpowiedzi na skargę i treść art. 15 ust. 1 i 2 tejże ustawy, w żaden sposób nie wskazuje, że – zdaniem Sądu – określa ona odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Nie sposób się bowiem doszukać we wskazanym przepisie art. 15 ust. 1 i 2 oraz w całej ustawie ani zasad, ani też trybu dostępu do tej informacji, bowiem z treści art. 15 ust. 1 wynika jedynie, że określone dokumenty (wnioski, recenzje, umowy i raporty) z realizacji zadań finansowych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a według ust. 2 informacje o wynikach zadań finansowych ze środków finansowych na naukę, podlegające ochronie na podstawie ust. 1, mogą być udostępnione wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań. Ponadto pozostałe zapisy ustawy również w żaden sposób nie regulują materii zasad i trybu dostępu do tej informacji, a w szczególności procedowania w tym względzie oraz np. formy i sposobu udostępniania tej informacji, bądź jej odmowy.

Natomiast stosownie do treści art. 3 § 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne, albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).

Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że zobowiązane do udzielenia informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, nie będące organami władzy publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, zawarte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej sformułowanie "zadania publiczne", jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie w osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Lex nr 737513). Poza sporem jest więc status Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, które zgodnie z ustawą o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146) powołaną do realizacji zadań z zakresu polityki naukowej, naukowo – technicznej i innowacyjnej państwa. Przychodami Centrum są środki finansowe otrzymywane w formie dotacji celowych i podmiotowych, a także środki finansowe: z tytułu realizacji innych zadań Centrum oraz zadań, o których mowa w art. 27 ust. 3 ustawy, budżetu Unii Europejskiej, międzynarodowych programów badawczych, komercjalizacji wyników prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych, odsetek od wolnych środków przekazanych w depozyt zgodnie z przepisami o finansach publicznych, zapisów i darowizn (art. 46 ww. ustawy). Realizacja zadań Centrum obejmuje, m.in. ocenę i wybór wniosków dotyczących wykonywania projektów (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy), a przyznanie przez Centrum środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków. Zatem Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju jest, co do zasady, podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zatem żądane przez skarżącą sprawozdania z realizacji zadania i protokołów kontroli/audytów, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Spełniona zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego. Natomiast jeśli żądana informacja stanowi – jak wskazano w piśmie z dnia 15 marca 2013 r. – tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, to organowi przysługuje prawo do odmowy jej udostępnienia w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzić bowiem należy, że w myśl art. 5 ust. 2 ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy lub na prywatność osoby fizycznej. Innymi słowy, organ ma więc potencjalną możliwość zabezpieczenia prawnie usprawiedliwionych interesów, jednakże decydując się na odmowę udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ustawowo przewidziane ograniczenia, powinna wydać decyzję.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Centrum na dzień wniesienia skargi, nie wydało takiej decyzji i w tej zatem sytuacji pozostaje w bezczynności co do tej części wniosku skarżącej.

Co zaś się tyczy wniosku o przyznanie dotacji, to – w ocenie Sądu – nie ma wątpliwości, że indywidualne wnioski o dofinansowanie środków publicznych są dokumentami prywatnymi. W istocie są to quasi autorskie programy inwestycyjno – rozwojowe, które zawierają określony cel realizacji, jego sposób i źródła jego finansowania. Podpisany wniosek przez podmiot występujący o dotację może stanowić dowód na okoliczność, że dany przedsiębiorca ubiega się o dofinansowanie i złożył stosowne oświadczenie w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 189/11 stwierdził, że same wnioski podmiotów aplikujących o dofinansowanie nie stanowią informacji publicznej, ponieważ stanowią dokumenty prywatne. Przy ocenie tego typu kwestii należy odróżnić dokumenty urzędowe od dokumentów prywatnych. Przymiot informacji publicznej posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie posiadają dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Zatem w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05, Lex nr 236465). Ponadto w wyroku z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 431/11 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że stosownie do treści art. 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument prywatny różni się od dokumentu urzędowego tym, że nie jest sporządzony przez organ władzy publicznej i inny organ państwowy (nie pochodzi od organu władzy publicznej lub innego organu państwowego) w zakresie ich działania i niczego w sposób urzędowy nie zaświadcza (art. 244 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Zaakcentować należy, że dokument prywatny, skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Reasumując, wnioski o dotacje są dokumentami prywatnymi i tym samym nie mają waloru informacji publicznej.

Zatem w tym zakresie organ nie pozostawał w bezczynności i wobec powyższego skargę należało w tej części oddalić.

Jednocześnie z drugiej strony Sąd nie dopatrzył się w bezczynności organu rażącego naruszenia prawa, ponieważ jej źródła należy się raczej dopatrywać w rozbieżności co do charakteru sprawy, a nie w lekceważeniu skarżącej, czy też celowym przedłużaniu postępowania. Z tego też powodu Sąd nie orzekł z urzędu grzywny wobec organu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 151 i w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i w zw. z art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.