Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 349/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-06-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: przywrócono termin do uiszczenia wpisu sadowego oraz uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. z art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych Jego sprzeciwu na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego postanawia: przywrócić termin do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie :

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego

2020 r. nr [...], mocą której uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S wydaną w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zarządzeniem z dnia 12 maja 2020 r. Sąd wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...]zł oraz do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, poprzez podanie swojego numeru PESEL. Jednocześnie Sąd pouczył, że niewykonanie wezwań w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie sprzeciwu oraz o treści art. 46, art. 47, art. 70 § 1 i § 2, art. 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Przesyłka sądowa zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych wraz z pouczeniami sprzeciwu, ze względu na niemożność jej osobistego doręczenia, została złożona w placówce pocztowej dnia 18 maja 2020 r., o czym powiadomiono adresata umieszczając w oddawczej skrzynce pocztowej stosowne zawiadomienie (awizo). Powtórnego awiza dokonano dnia 26 maja 2020 r. Ponieważ Skarżący nie odebrał przesyłki, urząd pocztowy w dniu 3 czerwca 2020 r. dokonał jej zwrotu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".

W dniu 18 czerwca 2006 r. Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem

o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że o piśmie z Sądu do uzupełnienia braków formalnych dowiedział się telefonicznie w dniu 18 czerwca 2020 r. kiedy zadzwonił zapytać się o sprawę. Dalej wyjaśnił, że jest marynarzem i pracuje na kontraktach, dlatego nie mógł odebrać pisma, bo w tym czasie pracował na statku. Podniósł, że adres na kopercie jest [...] bo taki jest wymóg poczty i tak podpowiedziano mu i nie wiedział, że należy osobnym pismem informować o adresie do doręczeń.

Do wniosku załączył kserokopię książeczki żeglarskiej, dowód potwierdzający uiszczenie w dniu 18 czerwca 2020 r. opłaty sądowej w kwocie [...] zł oraz opinie biegłych, zaś w piśmie podał swój numer PESEL.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 i § 2 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Na mocy art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie wskazane wymogi zostały spełnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że złożenie wniosku w dniu 18 czerwca 2020 r. nastąpiło z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., skoro o przyczynie uchybienia Skarżący dowiedział się z telefonicznej rozmowy z pracownikiem Sądu przeprowadzonej właśnie w tym dniu. Spełniony został również warunek z art. 87 § 4 p.p.s.a., albowiem Skarżący składając wniosek jednocześnie opłacił sprzeciw oraz uzupełnił jego brak formalnych poprzez podanie swojego numeru PESEL. Ponadto Skarżący wykazał również brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia sprzeciwu.

Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądowych). Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał na fakt, że w okresie kiedy podjęto próbę doręczania przesyłki zawierającej wezwania sądowe, pracował jako marynarz na statku, a nie miał wiedzy o konieczności w takiej sytuacji informowania Sądu o adresie do doręczeń.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i dowodzą braku winy Skarżącego w niedochowaniu przez niego terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu.

Jak wynika z nadesłanej książeczki żeglarskiej zamustrowanie Skarżącego na statek miało miejsce w dniu [...] r., zaś wymustrowanie nastąpiło dnia

[...] r. W tym czasie przesyłka sądowa zawierająca odpis zarządzenia

o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu jak i pismo zobowiązujące do uzupełniania braków formalnych sprzeciwu przez podanie numeru PESEL była dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie. Skutek doręczenia nastąpił zatem z mocy art. 73 p.p.s.a. w dniu 1 czerwca 2020 r. Co istotne korespondencja sądowa zawierała także pouczenie o treści art. 70 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń, w tym adresu elektronicznego, lub siedziby (§1). Natomiast w myśl § 2 razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu.

Z uwagi na potwierdzony przez Skarżącego fakt zmiany miejsca pobytu od dnia [...] do [...] r. w ocenie Sądu uznać należy, że Skarżący skutecznie wykazał, że doręczenie na jego rzecz przesyłki sądowej zawierającej m.in. pouczenie o treści art. 70 § 1 p.p.s.a., nie mogło nastąpić pod wskazanym przez niego adresem, przez co faktycznie nie został on pouczony o obowiązku aktualizacji adresu. Innymi słowy rzecz ujmując wprawdzie Skarżący obowiązkowi informowania Sądu o zmianie miejsca zamieszkania lub adresu do doręczeń obiektywnie uchybił, jednakże z uwagi na to, że pierwsze doręczenie z Sądu odbyło się w trybie art. 73 p.p.s.a., nie miał on możliwości zapoznania się z treścią zawartego w niej pouczenia, a także wiedzy o konieczności poinformowania Sąd o adresie do doręczeń podczas pobytu na statku.

Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.