Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 79/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Protokolant Referent Radosław Dudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta L. (dalej: Prezydent) z [...] sierpnia 1978 r., znak: [...], wydaną na wniosek Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami, wywłaszczono na rzecz Państwa nieruchomość o pow. 0,4614 ha, będącą własnością H. J. P.. Przejęcie nieruchomości nastąpiło w trybie przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64) na cele budowy osiedla mieszkaniowego "[...]".

Wnioskiem z 13 października 2014 r. spadkobiercy H. J. P. – P. P., J. P., M. D., P. S., E. S. i D. W. (dalej także: wnioskodawcy) wystąpili do Prezydenta o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej obecnie część działki nr [...] ([...]), położonej w L., przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]

Wojewoda (dalej także: Wojewoda) postanowieniem z [...] listopada 2014 r., znak: [...], wyłączył Prezydenta od prowadzenia przedmiotowej sprawy i do jej prowadzenia wyznaczył Starostę L. (dalej także: Starosta).

17 marca 2015 r. Starosta przeprowadził oględziny nieruchomości wnioskowanej do zwrotu, na podstawie których ustalił, że wnioskowany do zwrotu teren jest częściowo nierówny, opadający w kierunku zachodnim, porośnięty gęstą niekoszoną trawą i chwastami, w pozostałej części teren działki objętej wnioskiem, jest równy, porosły kilkuletnimi drzewami liściastymi wokół których rośnie koszona trawa.

Następnie 18 marca 2015 r. Starosta przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której pełnomocnik wnioskodawców poparł wniosek o zwrot wskazanej nieruchomości, przy sprzeciwie przedstawicieli Gminy L. (dalej: Gmina).

9 kwietnia 2015 r. do akt sprawy złożona została dokumentacja geodezyjno-prawna, sporządzona przez uprawnionego geodetę J. Ć. na koszt i zlecenie wnioskodawców, zarejestrowana w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej prowadzonej przez Urząd Miasta L. (dalej: Urząd Miasta) pod nr [...]. W dokumentacji tej nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot, wchodząca obecnie w obszar działki nr [...], oznaczona została jako projektowana działka nr [...], o pow. 0,3045 ha.

Pismem z 17 kwietnia 2015 r. Starosta zwrócił się do Wydziału Planowania i Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta o przekazanie poświadczonej za zgodność planu realizacyjnego osiedla mieszkaniowego oraz dokumentów planistycznych obowiązujących w dacie wywłaszczenia. W odpowiedzi na powyższe 27 kwietnia 2015 r. przekazano uwierzytelnioną kopię decyzji z 29 kwietnia 1978 r. zatwierdzającą plan realizacyjny os. Mieszkaniowego "[...]" oraz plan ogólny zagospodarowania terenu os. [...] z 1977 r., z których wynika, że w ramach planu realizacyjnego osiedla mieszkaniowego [...] miał powstać m.in. ośrodek sportu z halą sportową i zespołem basenów oraz boiskiem piłki nożnej.

Następnie w piśmie z 13 maja 2015 r. Wydział Planowania Urząd Miasta poinformował Starostę, że dla terenu objętego wnioskiem o zwrot w dacie wywłaszczenia obowiązywał Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego miasta L. "[...]", zatwierdzony uchwałą nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady N. w L. z 3 czerwca 1969 r., ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z 25 lipca 1972 r. Teren ten objęty był również ustaleniami Miejscowego Szczegółowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy C. w L., zatwierdzonego zarządzeniem nr [...] Prezydenta z 17 sierpnia 1976 r. Na podstawie tego planu opisany teren leżał w obszarze o symbolu [...] - Dzielnicowy park wypoczynku i rekreacji "[...]" z zespołami boisk i płytą stadionu.

W tak ustalonym stanie faktycznym Starosta decyzją z 22 czerwca 2015 r., znak: [...], orzekł:

"I. Zwrot nieruchomości oznaczonej jako projektowana działka nr [...] o pow. 0,3045 ha (obr. 30, ark. 4), zgodnie z dokumentacją geodezyjno-prawną zarejestrowaną pod nr [...] w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej prowadzonym przez Urząd Miasta, stanowiącej część aktualnej działki nr [...] (KW [...]), [...], położonej w L. przy ul. [...].

II. Zwrot nieruchomości następuje na rzecz:

- J. P., c. R. i S. w udziale [...] części;

- M. D., c. R. i S. w udziale [...] części;

- D. W., c. R. i S. w udziale [...] części;

- P. P., s. D. i A., w udziale [...] części;

- P. K. S., c. J. i K., w udziale [...] części;

- E. M. S., c. J. i K., w udziale [...] części.

III. Przejście prawa własności zwróconej nieruchomości następuje z dniem, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

IV. Nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej zwrotu.

V. Jednocześnie zobowiązuję wnioskodawców do zwrotu kwoty ustalonej tytułem odszkodowania za wywłaszczony grunt, zwaloryzowanej według wskaźników wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ustalonej na dzień wydania niniejszej decyzji na kwotę: [...] zł (słownie złotych: [...]), stosownie do udziałów w zwracanej nieruchomości.

VI. Powyższą kwotę należy wpłacić na konto Urzędu Miasta, Wydział Budżetu i Księgowości - Bank [...] S.A. Oddział L. [...] w terminie 14 dni, od dnia kiedy niniejsza decyzja podlega wykonaniu.

VII. Wierzytelność Gminy wynikająca z pkt VI niniejszej decyzji, podlega zabezpieczeniu, które polega na ustanowieniu hipoteki na zwracanej nieruchomości.

VIII. Ostateczna decyzja o zwrocie nieruchomości stanowi podstawę do ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej".

W uzasadnieniu tej decyzji Starosta stwierdził, że w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości, że nieruchomość oznaczona jako projektowana działka nr [...] o pow. 0,3045 ha stała się zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.; aktualny tekst: Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.; dalej: u.g.n.). Wobec powyższego zachodzą przesłanki do orzeczenia o jej zwrocie na rzecz spadkobierców poprzedniego właściciela.

Od decyzji Starosty odwołanie wniosła Gmina, zarzucając organowi naruszenie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n., przez ich niewłaściwą wykładnię.

Rozpatrując to odwołanie Wojewoda stwierdził, że zasługuje ono na uwzględnienie i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; aktualny tekst: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) decyzją z 15 października 2015 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty w całości oraz odmówił zwrotu projektowanej działki nr [...].

Wojewoda wskazał, że Starosta wadliwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i dokonał błędnego rozstrzygnięcia. Zdaniem Wojewody, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym zieleń znajdująca się na orzeczonej do zwrotu działce nie mieści się w celu wywłaszczenia, jakim była budowa osiedla mieszkaniowego. Organ podkreślił, że celu wywłaszczenia nieruchomości przeznaczonej na budowę osiedla mieszkaniowego nie niweczy realizacja infrastruktury tego osiedla w postaci urządzeń towarzyszących, takich jak ciągi komunikacyjne, parkingi czy zieleń, skoro pod pojęciem osiedla mieszkaniowego rozumie się nie tylko domy mieszkalne, ale także całą infrastrukturę i urządzenia służące mieszkańcom. Przyjęcie takiego założenia możliwe jest w sytuacji zrealizowania głównego celu wywłaszczenia, a więc stworzenia funkcjonalnego osiedla mieszkaniowego, jak miało to miejsce w tej sprawie.

Skoro zatem, jak wskazał Wojewoda, przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona pod osiedle mieszkaniowe, a zieleń osiedlowa stanowi infrastrukturę osiedla, to przyjąć należy, że nastąpiła modyfikacja celu wywłaszczenia w ramach planowania osiedla mieszkaniowego – zamiast boiska do piłki nożnej utworzono teren zielony. Dlatego też możliwa była modyfikacja celu wywłaszczenia w ramach planowania poszczególnych elementów infrastruktury fragmentu osiedla mieszkaniowego. W ocenie Wojewody, modyfikacja celu wywłaszczenia nie zmieniła jego charakteru, albowiem z zieleni osiedlowej w sposób swobodny mogą korzystać mieszkańcy osiedla mieszkaniowego.

Skargę na decyzję Wojewody złożyli wnioskodawcy, żądając jej uchylenia. Zarzucili organowi naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 136 i art. 137 u.g.n., wskutek błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnego uznania, że nie zachodziły przesłanki do orzeczenia o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 927/15, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom Wojewody, na wywłaszczonej nieruchomości nie zrealizowano celu wywłaszczenia – budowy "ośrodka sportu z halą sportową i zespołem basenów oraz boiskiem piłki nożnej". Jak wskazał Sąd, istniejąca na gruncie roślinność powstała w sposób dowolny i przypadkowy, w oderwaniu od pierwotnego celu wywłaszczenia, nie świadczy to więc o realizacji tego celu.

Skargę kasacyjną Gminy od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 25 lipca 2018 r., sygn. akt. I OSK 2240/16. W uzasadnieniu wyroku NSA podzielił stanowisko wyrażone przez WSA w Lublinie.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda decyzją z 17 grudnia 2019 r., znak: [...]:

I. uchylił decyzję Starosty z 22 czerwca 2015 r. w części pkt I oraz w tym zakresie orzekł zwrot nieruchomości oznaczonej jako projektowana działka nr [...] o pow. 0,3045 ha ([...]), położonej w L., przy ul. [...],

II. uchylił tę decyzję w części pkt II dotyczącej zwrotu nieruchomości na rzecz P. K. S. i E. M. S. i w tym zakresie orzekł zwrot na rzecz: P. K. S., c. J. i K., w udziale [...] części i E. M. C., c. J. i K., w udziale [...] części,

III. utrzymał decyzję Starosty w mocy w pozostałym zakresie.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda podkreślił, że mając na względzie prawnie wiążące stanowisko wyrażone w powołanych wyżej wyrokach NSA i WSA w Lublinie, uznać należało, że na działce wnioskowanej do zwrotu nie zrealizowano celu wywłaszczenia, jakim była budowa ośrodka sportu z halą sportową i zespołem basenów oraz boiskiem piłki nożnej. Brak jest również podstaw do przyjęcia, jak twierdzi w odwołaniu Gmina, że znajdująca się na tym gruncie zieleń, pozwala na potraktowanie tego terenu jako elementu infrastruktury osiedla mieszkaniowego i stanowi o realizacji celu wywłaszczenia.

Wojewoda stwierdził, że z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania zaskarżonej decyzji Starosty, ustalił z urzędu, że w tym okresie wnioskodawczynie P. K. S. i E. M. S. zmieniły stan cywilny, o czym świadczą dołączone do akt sprawy skrócone odpisy aktów małżeństwa. Ponadto jak wynika z przesłanego pismem Urzędu Miasta z 20 listopada 2019 r. wypisu z rejestru gruntów zawnioskowana do zwrotu działka wchodzi aktualnie w obszar działki nr [...] ([...]) o pow. 2,2455 ha.

Z tych względów Wojewoda obowiązany był uchylić decyzję Starosty z 22 czerwca 2015 r. w części opisanej w pkt I i II sentencji decyzji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy tę decyzję.

Skargę na decyzję Wojewody złożyła Gmina, wnosząc o jej uchylenie. Strona skarżąca zarzuciła organowi drugiej instancji naruszenie: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n., wskutek błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznania, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do orzeczenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi Gmina podkreśliła, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnioskowana do zwrotu nieruchomość została wywłaszczona decyzją Prezydenta Miasta L. z 29 sierpnia 1978 r., znak: [...], z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]".

W ocenie Gminy cel ten został zrealizowany. Osiedle mieszkaniowe zostało wybudowane, a sporna nieruchomość znajduje się w jego obrębie, w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej. Przeprowadzone przez Starostę oględziny terenu potwierdziły, że nieruchomość jest zagospodarowana pod elementy infrastruktury osiedla mieszkaniowego – osiedlowy zieleniec. Teren porośnięty jest trawą, zajęty jest pod nasadzenia krzewów i drzew, a z zieleni tej mogą korzystać wszyscy mieszkańcy osiedla mieszkaniowego. Znajdująca się na nieruchomości infrastruktura wpisuje się w cel wywłaszczenia – budowę osiedla mieszkaniowego.

Zdaniem Gminy, nawet gdyby przyjąć, że zagospodarowana zieleń pozostaje w stanie zaniedbanym, to nie może to uzasadniać uznania nieruchomości za zbędną w rozumieniu art. 137 u.g.n., gdyż nie sposób uznać, iż każdy niezabudowany fragment działki położonej na terenie osiedla mieszkaniowego i porośnięty trawą należałoby wykluczyć z infrastruktury osiedla.

Dlatego też, jak wskazała Gmina, należy uznać, że sporna nieruchomość przeznaczona była pod budowę osiedla mieszkaniowego i nadal pomimo modyfikacji pierwotnych planów jej zagospodarowania w ramach osiedla spełnia tę funkcję. Skoro zaś cel wywłaszczenia pozostał identyczny z aktualnym sposobem zagospodarowania nieruchomości, to nie można twierdzić, że nieruchomość ta w jakimkolwiek fragmencie stała się zbędna na cel wywłaszczenia bądź że doszło do zmiany celu uzasadniającej jej zwrot.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Stosownie do art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie.

W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że związanie oceną prawną sformułowaną w wyroku sądu, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że sąd ani organy nie mogą formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się temu wyrokowi w pełnym zakresie. W konsekwencji na sądzie administracyjnym spoczywa w takim przypadku obowiązek reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do oceny prawnej czy też wskazań w zakresie dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku (zob. przykładowo jedynie wyrok NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt II I GSK 1550/19 wraz z powołanym orzecznictwem).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylając wyrokiem z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 927/15, poprzednio wydaną decyzję Wojewody z [...] października 2015 r. znak: [...], stwierdził wiążąco, że w rozpoznawanej sprawie na działce objętej wnioskiem o zwrot, oznaczonej projektowanym nr 25/4, nie doszło do realizacji celu wywłaszczenia, jakim była budowa ośrodka sportu z halą sportową i zespołem basenów oraz boiskiem piłki nożnej.

WSA w Lublinie wskazał przy tym w sposób jednoznaczny, że "nie można podzielić stanowiska Wojewody, iż [nieruchomość] została zagospodarowana w całości pod elementy infrastruktury osiedla mieszkaniowego. Podkreślić trzeba, że przyjęcie takiego stanowiska byłoby sprzeczne z dyrektywą ścisłego wykładania celu wywłaszczenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że doprecyzowanie celu wywłaszczenia, określonego ogólnie w decyzji wywłaszczeniowej, możliwe jest w oparciu o archiwalne materiały planistyczne. Ponownie wskazać należy, iż ze znajdujących się w aktach dokumentów wynika, że w dacie wywłaszczenia przedmiotowa nieruchomość położona była w obszarze przeznaczonym pod usługi sportowe – pod budowę boiska piłki nożnej".

Zdaniem WSA, "nie każda infrastruktura czy tereny zielone będą mogły być uznane za realizację celu wywłaszczenia polegającego na budowie osiedla mieszkaniowego, jeśli nie są one ściśle związane z tym osiedlem i jego funkcjami. W odniesieniu do infrastruktury towarzyszącej czy zieleni miejskiej istotne jest przede wszystkim powiązanie tych urządzeń z innymi istniejącymi obiektami oraz ich przeznaczeniem - ważny jest również stopień zorganizowania tych urządzeń. Infrastruktura musi być bowiem również zamierzona i zgodna z celem wywłaszczenia, a nie powstała jedynie przy okazji".

Z tego też względu, jak podkreślił WSA, "skoro nieruchomość nie została zagospodarowana w sposób zgodny z określonym w opisanych dokumentach planistycznych, nie jest dopuszczalnym uznanie, jak to uczynił organ odwoławczy, że istniejąca na gruncie "infrastruktura osiedla mieszkaniowego" stanowi w istocie realizację celu wywłaszczenia. W ocenie Sądu zasadne są zarzuty strony skarżącej, że istniejące na gruncie elementy infrastruktury powstały w sposób dowolny i przypadkowy, w oderwaniu od pierwotnego celu wywłaszczenia".

Wskazać trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalając wyrokiem z 25 lipca 2018 r., sygn. akt. I OSK 2240/16, skargę kasacyjną Gminy od powyższego wyroku podzielił w całości stanowisko WSA w Lublinie. Odnosząc się do zarzutów Gminy L. zawartych w skardze kasacyjnej, które – co należy podkreślić – były tożsame z argumentacją podniesioną w obecnie rozpoznawanej skardze, NSA podkreślił, iż "całkowicie umknęło autorowi skargi kasacyjnej to, iż sporna nieruchomość przeznaczona była pod infrastrukturę rekreacyjno-sportową, a nie zieleń osiedlową, co ewentualnie uzasadniałoby czynienie takich rozważań. Niewątpliwie takie przeznaczenie wiązało się z wykonaniem określonych obiektów o tym charakterze, których wszakże nie wybudowano, ewentualnie na zagospodarowaniu terenu odpowiadającym tej funkcji. Tymczasem na spornej nieruchomości nie znajduje się żaden obiekt, który mógłby świadczyć o możliwości realizacji funkcji sportowej lub rekreacyjnej, a istnienie samej zieleni, z perspektywy celu wywłaszczenia uznać trzeba za niewystarczające. Nie można bowiem, bez naruszenia konstytucyjnej reguły ochrony własności, przyjąć założenia, że celowi rekreacji służyć może każdy teren zielony, bez względu na to, co się na nim znajduje. Cel publiczny, na który odjęto nieruchomość, winien być ze względu na art. 21 Konstytucji RP wąsko pojmowany, a wszelkie niejasności należy interpretować na korzyść tego, kogo nieruchomość wywłaszczono, gdyż to jego prawo zostało odjęte na rzecz interesu ogółu".

Z tego względu, zdaniem NSA, "trudno również podzielić stanowisko strony skarżącej, która uważa, że wspomniany teren zielony jest niewątpliwie elementem infrastruktury osiedlowej oraz stanowił on i stanowi zaplecze zrealizowanych w pobliskim sąsiedztwie budynków wielorodzinnych. Analiza materiału dowodowego ujawniła, że trudno mówić tu o jakiejkolwiek infrastrukturze, a status zaplecza budynków wielorodzinnych nijak się ma do funkcji sportowo-rekreacyjnej, która powinna być bezsporna i która została dlań przewidziana".

Powyższe prawnie wiążące stanowisko sądów administracyjnych obu instancji przesądza, że na gruncie rozpoznawanej sprawy bezzasadne są zarzuty skargi, których argumentacja jest w istocie tożsama z argumentacją przywołaną w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Lublinie z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 927/15. Prawidłowo zatem stwierdził Wojewoda, iż w związku z brakiem realizacji celu wywłaszczenia na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot, należało orzec o jej zwrocie na rzecz spadkobierców byłej właścicielki, na podstawie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n.

Z uwagi na wyczerpujące wywody zawarte w powyższych wyrokach NSA i WSA w Lublinie, zawierające wiążącą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie, podkreślić należy jedynie, że podniesione obecnie zarzuty przez Gminę stanowią – w świetle art. 153 p.p.s.a. – nieuprawnioną polemikę z tym stanowiskiem. W związku z tym na obecnym etapie postępowania w niniejszej sprawie nie można skutecznie podważyć tego, że celem szczegółowym wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była budowa ośrodka sportu z halą sportową i zespołem basenów, twierdząc, że cel ten był określony jedynie ogólnie jako budowa osiedla mieszkaniowego "[...]". Skoro w cytowanych wyżej wyrokach rozstrzygnięto wiążąco, że objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość nie została zagospodarowana w sposób zgodny z celem wywłaszczenia, nie jest zatem dopuszczalnym uznanie, jak tego chce Gmina, że zagospodarowanie tej nieruchomości jako terenu zielonego (zieleńca osiedlowego) "stanowi w istocie realizację celu wywłaszczenia". Z tego względu twierdzenia Gminy wskazujące na rolę i funkcję, jaką w ramach osiedla mieszkaniowego pełnią tereny zielone są oderwane od realiów rozpoznanej sprawy. Z tego samego powodu stanowisko wyrażone w powołanych w skardze wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może mieć wpływu na wynik sprawy.

W konsekwencji za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Wojewodę art. 136 i art. 137 u.g.n., wskutek błędnego uznania, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do orzeczenia o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.

Niezasadne były również pozostałe zarzuty skargi, albowiem organ odwoławczy prawidłowo ustalił wszystkie istotne okoliczności sprawy, dochowując w tym zakresie wymogów zawartych w art. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.