Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 658/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 2 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na pismo Starosty R. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 maja 2012 r. pełnomocnik D. S. wystąpił do Starosty R. z wnioskiem o stwierdzenie uprawnienia wnioskodawcy do zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu seria [...].

Pismem z dnia [...]czerwca 2013 r., znak: [...], Starosta R. odmówił zwrotu opłaty.

W dniu 26 czerwca 2013 r. pełnomocnik D. S. wezwał Starostę R. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu.

Starosta R. w odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], ponownie odmówił zwrotu opłaty.

Pismem datowanym na 12 sierpnia 2013 r. pełnomocnik D. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na pismo Starosty R. z dnia 22 lipca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Wśród nich wymieniono:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedstawiony wyżej zakres kognicji sądów administracyjnych łączy się integralnie z kontrolą administracji publicznej w sprawach, w których organy poprzez wydawanie ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych kształtują sytuację prawną obywateli, nakładając na nich obowiązki lub przyznając (bądź odmawiając przyznania) uprawnienia.

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, jednoznacznie przedmiotem swojej skargi uczynił pismo Starosty R. z dnia 22 lipca 2013 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie należy do żadnej z kategorii aktów podlegających kontroli sądu na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisów szczególnych. Wezwanie stanowi wyłącznie warunek formalny dopuszczalności skargi do sądu, a odpowiedź na nie jest wyrazem stanowiska organu w sprawie. Odpowiedź organu nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach lub obowiązkach osoby, która wystąpiła z wezwaniem. Nie może być zatem potraktowane ani jako decyzja, ani postanowienie, ani inna czynność (lub akt) z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Objęcie skargą ostatnio wskazanego aktu powoduje odrzucenie tego pisma procesowego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1051/12).

Właściwym przedmiotem skargi do sądu w badanej sprawie powinna być czynność zawarta w piśmie Starosty R. z dnia 10 czerwca 2013 r., mocą której odmówiono zwrotu żądanej kwoty części opłaty za wydanie karty pojazdu. To pismo stanowi tzw. inną czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd nie może jednak dokonać korekty skargi w zakresie określenia przedmiotu zaskarżenia, tym bardziej, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Należy przypomnieć, że wynikający z art. 6 p.p.s.a. obowiązek sądu udzielania stronom potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, dotyczy tylko sytuacji, gdy strona nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.