Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1151/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8, art. 77 par. 1,80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] roku nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 lipca 2015 r. na okres 270 dni.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, gdyż z własnej winy przerwał działania aktywizacyjne prowadzone przez agencję zatrudnienia na zlecenie PUP w C. Organ podniósł, że skarżący w dniu 3 lipca 2015 r. został skierowany do Agencji Zatrudnienia prowadzonej przez Fundację A we W., która miała realizować wobec niego, na zlecenie organu zatrudnienia, działania aktywizacyjne, o których mowa w art. 61b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy. W dniu 7 lipca 2015 r. skarżący zgłosił się we wskazanej Agencji Zatrudnienia i wziął udział w spotkaniach organizowanych przez ten podmiot w dniach 7, 13 i 14 lipca 2015 r.

Jednakże, jak wynika z pisma Wiceprezesa Zarządu Fundacji A z 24 sierpnia 2015 r., skarżący pomimo licznych zachęt i prób przekonania go do określonego zachowania, nie podał żadnych danych do kontaktu z nim, uniemożliwiając przez to prowadzenie dalszych działań aktywizacyjnych wobec niego.

Organ podkreślił, że skarżący, w swoich wyjaśnieniach z dnia 31 sierpnia 2015 r. wskazał, że jego adres zamieszkania jest poufny i że nie ma telefonu komórkowego. Organ odwoławczy stwierdził, że świadczy to jednoznacznie o tym, że skarżący odmówił wskazania danych umożliwiających kontakt z nim przez przedstawiciela Agencji Zatrudnienia.

Natomiast w odwołaniu skarżący podniósł, że Agencja Zatrudnienia miała kontaktować się z PUP w C. w sprawie kolejnego terminu jego zgłoszenia się na działania aktywizacyjne. Wskazał przy tym, że nie ma telefonu komórkowego, a jego adres był znany Agencji więc mogła kontaktować się z nim przez pocztę.

Organ odwoławczy wskazał, że zarzuty skarżącego zawarte w odwołaniu są w wyraźnej sprzeczności z wyjaśnieniami strony z dnia 31 sierpnia 2015 r. i dlatego organ nie dał im wiary uznając jednocześnie za wiarygodne wyjaśnienia Wiceprezesa Zarządu Fundacji A z dnia 24 sierpnia 2015 r.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji M.M. ponownie podniósł, że Agencja Zatrudnienia miała kontaktować się z Urzędem Pracy w celu ustalenia następnego terminu jego zgłoszenia się do Agencji Zatrudnienia. Podkreślił, że gdyby nie zgłosił się na wyznaczony termin, odmówił przyjęcia oferty pracy lub innej formy zatrudnienia, to byłby to powód do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej, a w tej sytuacji, pozbawienie go tego statusu jest bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie organy obydwu instancji przyjęły, że powodem orzeczenia utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej było to, że z własnej winy przerwał działania aktywizacyjne prowadzone przez agencję zatrudnienia na zlecenie PUP w C.

Jak podniósł organ I instancji – do PUP wpłynęło pismo fundacji prowadzącej agencję zatrudnienia informujące, że skarżący nie wskazał adresu, pod którym przebywa, numeru telefonu, ani nie wskazał innego sposobu kontaktu, czym skutecznie uniemożliwił współpracę z nim.

Natomiast w treści odwołania skarżący podniósł, że jego adres był znany Agencji Zatrudnienia, więc mogła kontaktować się z nim przez pocztę.

Podkreślenia wymaga, że akta administracyjne zawierają skierowanie skarżącego do Agencji Zatrudnienia z dnia 3 lipca 2015 r., w którym został wskazany adres zamieszkania skarżącego (k. 22 akt).

Jednocześnie w wyżej wymienionym skierowaniu zawarte jest oświadczenie bezrobotnego, według którego zobowiązuje się on do zgłaszania się do Agencji Zatrudnienia w terminach ustalonych z Agencją oraz przyjmowania przedstawionych przez Agencję propozycji pracy spełniających definicję odpowiedniej pracy wynikającą z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Ponadto w skierowaniu znajduje się pouczenie, że niezgłoszenie się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej z powodu przerwania formy pomocy – art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Z powyższego skierowania (zawierającego oświadczenie i pouczenie bezrobotnego), wynika zatem, że skarżący został pouczony, iż dla przyjęcia wyżej wymienionej podstawy pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, którą jest przerwanie formy pomocy, konieczne jest stwierdzenie, że bezrobotny nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Natomiast z akt administracyjnych wynika, że skarżący w dniu 7 lipca 2015 r. stawił się w agencji zatrudnienia i uczestniczył w spotkaniach w dniach 13 i 14 lipca 2015 r., a następnie nie wyznaczono żadnego kolejnego terminu jego stawiennictwa.

Niewątpliwie zaś stwierdzenie, że bezrobotny nie stawił się w wyznaczonym terminie, jest możliwe tylko w sytuacji, w której wyznaczono mu taki termin.

W przedmiotowej sprawie – jak już była o tym mowa wyżej - organ I instancji wskazał, że według informacji nadesłanej przez fundację prowadzącą agencję zatrudnienia, skarżący "nie podał adresu, pod którym przebywa, numeru telefonu, ani nie wskazał innego sposobu kontaktu" i te stwierdzenia stały się podstawą przyjęcia przez organ, że miało miejsce "nieusprawiedliwione przerwanie przez skarżącego formy aktywizacji zawodowej". Uwadze organu umknęło zatem to, że akta administracyjne zawierają skierowanie skarżącego przez ten właśnie organ do Agencji Zatrudnienia z dnia 3 lipca 2015 r., w którym został wskazany dotychczasowy adres zamieszkania skarżącego (k. 22 akt). Wobec tego w sytuacji, w której skarżący nie podał pracownikowi agencji zatrudnienia innego adresu, czy nawet odmówił podania takiego adresu, skuteczne byłoby doręczenie mu wezwania na wymieniony w skierowaniu adres. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotowe skierowanie wraz z cytowanym wyżej pouczeniem, zostało podpisane przez skarżącego.

Wobec tego, zgodnie z zawartą w art. 8 K.p.a. zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, dopiero w razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa skarżącego – pomimo wezwania skierowanego na dotychczasowy adres - zasadne byłoby stwierdzenie, że przerwał działania aktywizacyjne. Tej treści pouczenie zostało bowiem zawarte w skierowaniu, podpisanym przez skarżącego.

Dodać przy tym należało, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie przez organ I instancji, zostało doręczone skarżącemu na ten właśnie adres (podany w skierowaniu) i dowód doręczenia zawiera potwierdzenie osobistego odbioru (k.24). Wobec tego organ mógłby przyjąć, że skarżący uniemożliwił agencji zatrudnienia współpracę z nim, tylko wówczas, gdyby agencja przedłożyła pocztowe potwierdzenie, że podjęła próbę doręczenia skarżącemu wezwania skierowanego na dotychczasowy adres. W sytuacji bowiem, gdy organ dysponował dowodem osobistego odbioru przez skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania – nadanego przecież na adres podany w skierowaniu – informację agencji zatrudnienia o braku możliwości kontaktu ze skarżącym – należało potraktować jako nie potwierdzoną. Tym bardziej, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zostało odebrane przez skarżącego w dniu 28 sierpnia 2015 r., a przedmiotowa informacja agencji zatrudnienia wpłynęła do organu w dniu 24 sierpnia 2015 r., a więc w bardzo zbliżonej dacie.

Pomimo zaistnienia powyższych okoliczności w postępowaniu przed organem I instancji, organ odwoławczy również przyjął, że "skarżący nie podał żadnych danych do kontaktu z nim, uniemożliwiając tym samym prowadzenie dalszych działań aktywizacyjnych wobec niego przez Agencję Zatrudnienia". Ze wskazanych już wyżej powodów, stanowiło to uchybienie przepisom postępowania dowodowego w zakresie rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, tj. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto żaden z organów orzekających w sprawie nie wskazał, na jakiej podstawie przyjął, że datą przerwania przez skarżącego działań aktywizacji zawodowej jest dzień 14 lipca 2015 r. (jak stwierdził organ I instancji w uzasadnieniu decyzji), pomimo, że według ustaleń dokonanych w sprawie, skarżący w tym dniu wziął udział w spotkaniu organizowanym przez agencję zatrudnienia, co potwierdza również lista obecności z tego dnia (k.23d).

W konsekwencji powyższego stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uchybienia w zakresie rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, dotyczyły okoliczności mających podstawowe znaczenie dla stwierdzenia, czy zaistniały podstawy pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

Wobec tego – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.