Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 472/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 122, § 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odprowadzenia wód opadowych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 472/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) po rozpoznaniu odwołania E. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sposobu odprowadzania wód opadowych, utrzymał ją w mocy. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – zwanej dalej w skrócie k.p.a. .

Z uzasadnień wymienionych rozstrzygnięć i akt administracyjnych wynika, że w dniu 19.04.2012 r. na działce nr 918 w W. przeprowadzone zostały czynności kontrolne, podczas których stwierdzono, że na działce tej zlokalizowany jest budynek mieszkalny wyposażony w dwie rury spustowe odprowadzające wody deszczowe z dachu, usytuowane od wschodniej i zachodniej strony budynku. Rura od strony wschodniej schowana jest pod płytkę odbojową, poprowadzoną pod ziemią, gdzie w podwórzu łączy się z rurą z budynku inwentarskiego i biegnie wzdłuż ściany szczytowej stodoły, ma ujście ok. 6,50 m za stodołą. Budynek inwentarski ma dach jednospadowy, wyposażony jest w jedną rurę spustową schowaną pod ziemię. Rura ta łączy się z rurą biegnącą od budynku mieszkalnego. Według oświadczenia inwestora – M. G., rura od strony wschodniej montowana była po nadbudowie domu, schowana została pod ziemię ok. 2006 r. W tym samym czasie schowana została pod ziemię rura spustowa od budynku inwentarskiego i cała kanalizacja wraz z odpływem została wykonana w 2006 r. Wszystkie elementy pod ziemią wykonane są z rur drenarskich z tworzywa. Inwestor na wykonanie powyższych robót nie posiada ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę.

Z kolei podczas oględzin w dniu 12.07.2012 r. E. W. wskazał w terenie przebieg drenażu od budynków M. G. Nie stwierdzono istnienia drenażu biegnącego przy granicy działki nr ewid. 917 (własność W. i E. W.). Zgodnie z oświadczeniem inwestora, wskazywany przez E. W. wylot jest wylotem drenażu spod budynku mieszkalnego, wykonanego podczas jego budowy.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał samowolnie prowadzone roboty przy wykonaniu kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z dachu budynku mieszkalnego od strony wschodniej oraz z dachu budynku inwentarskiego od strony południowej, zlokalizowanych na działce nr ewid. 918 w W., nakładając jednocześnie obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót z orzeczeniem dotyczącym prawidłowości tego wykonania.

W toku kontroli instancyjnej rozstrzygnięcie to zostało uchylone w całości postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] z uwagi na fakt, ze roboty budowlane zostały już zakończone, wiec nie był o podstaw do ich wstrzymywania. Organ II instancji zalecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego ustalenie właściwego przedmiotu postępowania i zgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane jego zakończenie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie w sprawie sposobu odprowadzania wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 918 w W. od strony wschodniej budynku oraz z dachu budynku inwentarskiego z odprowadzeniem systemem rur na teren własnej działki.

W uzasadnieniu stwierdził, że odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego od strony wschodniej oraz z dachu budynku inwentarskiego od strony południowej odbywa się systemem rur drenarskich na teren własny działki inwestora. Wody z dachów zbierane są do rynien połączonych z rurami spustowymi, które wprowadzone są pod płytkę odbojową (przy budynku mieszkalnym) i pod ziemię (przy budynku inwentarskim), a następnie systemem rur drenarskich są odprowadzane na teren własny inwestora za budynkiem inwentarsko-składowym.

PINB zwrócił uwagę na § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiada budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym działka budowlana, na której usytuowane są budynki powinna być wyposażona w kanalizacją umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Organ przytoczył także § 28 ust. 2 powołanego rozporządzenia, w świetle którego, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Następnie organ stwierdził, że koniec rury drenarskiej zlokalizowany jest ok. 6,50 m za budynkiem inwentarsko-składowym, a ukształtowanie terenu działki inwestora powoduje, że woda rozlewa się po jego działce zgodnie z naturalnym spadkiem terenu w kierunku wschodnim. Działka W. i E. W. sąsiaduje z przedmiotową działką od strony północnej i jest zaniżona w stosunku do niej. Odległość końca rury drenarskiej i ukształtowanie terenu działki inwestora zapobiega zlewaniu się wód odprowadzanych rurą na działkę pp. W.

M. G. odprowadził wody opadowe zgodnie z obowiązującym § 28 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Brak jest natomiast podstaw do uznania, by na działce inwestora istniała instalacja kanalizacyjna (na którą wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę). Nie stwierdzono bowiem wykonania studzienki wieńczącej tego rodzaju instalację. Instalacją taką nie jest natomiast samo spięcie rur spustowych z rurami drenarskimi.

Od tej decyzji odwołanie złożył E. W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 9, art. 11, art. 107 § 3, art. 105 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 k.p.a.) oraz prawa materialnego (§ 28 ust. 2 cyt. rozporządzenia )

Wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie uchylenie tej decyzji oraz nakazanie M. G. odprowadzanie wód opadowych do przygotowanego w tym celu dołu chłonnego bądź zbiornika retencyjnego.

Odwołujący zarzucił, że w decyzji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego, z którego wynikałoby z jakich powodów organ umorzył przedmiotowe postępowanie. Przede wszystkim nie wiadomo, w oparciu o jakie dowody organ uznał, że sposób odprowadzenia wód opadowych z budynku M. G. na teren własnej działki odpowiada wymogom przewidzianym w § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Wynikająca z niego możliwość odprowadzania wód opadowych na własny teren nieutwardzony zachowana jest jedynie wówczas, gdy wody te pozostają na tym terenie, a nie przedostają się dalej na działki sąsiednie. Warunkiem zastosowania tego sposobu odprowadzania wód jest zatem chłonność gruntu. W tym zakresie winien zaś być powołany odpowiedni biegły. Podniósł, że na należącej do niego działce zalega woda pochodząca z gruntu M. G. Odwołujący zwrócił także uwagę na konieczność przeprowadzenia w sprawie ponownych oględzin terenu, celem wskazania prawidłowego miejsca wylotu kanalizacji deszczowej. Wskazał nadto, że z § 28 ust. 2 rozporządzenia wynika wprawdzie możliwość odprowadzania wód na teren własny, jednak tylko do dołów chłonnych lub też zbiorników retencyjnych.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podniósł, że M. G. wykonał odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego i budynku inwentarskiego, zlokalizowanych na działce nr ewid. 918 w W., systemem rur na teren własnej działki. Roboty te wykonane zostały w 2006 r. i polegały na wprowadzeniu rur spustowych odprowadzających wody opadowe z budynku mieszkalnego i inwentarskiego do gruntu i odprowadzenie tej wody wspólną rurą na teren działki inwestora (wylot znajduje się w odległości 6,50 m za budynkiem inwentarskim). W świetle regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wskazane prace nie wymagały uzyskania tak pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia właściwemu organowi. Nie stanowiły one także budowy urządzenia budowlanego. Wykonane przez inwestora odprowadzenie wód zgodne jest, w ocenie organu odwoławczego, z § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Wody opadowe z połaci dachowych budynku mieszkalnego i inwentarskiego odprowadzane są na nieutwardzony teren własny właściciela działki nr ewid. 918. Taki sposób odprowadzania wód opadowych nie pogarsza warunków użytkowych otoczenia. Nie następuje zakłócenie gospodarki wodnej sąsiednich działek i naruszenie praw osób trzecich.

Biorąc powyższe pod uwagę WINB uznał, iż niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe, co skutkowało uzasadnioną koniecznością jego umorzenia.

Decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E. W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez nienależyte zbadanie sprawy i brak ustosunkowania się do dowodów wskazanych w odwołaniu od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do stanowiska przedstawionego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji zaś stwierdzenia przesłanek przewidzianych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność takiej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli w niniejszej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Przede wszystkim nie można podzielić zarzutu skarżącego, że organy orzekające w niniejszej sprawie zaniechały prawidłowego ustalenia jej stanu faktycznego.

Stan ten został ustalony w oparciu o dwukrotnie przeprowadzone oględziny – w dniu 19.04.2012 r. i w dniu 12.07.2012 r. z udziałem skarżącego, który czynnie w nich uczestniczył. W czasie tych oględzin na żądanie skarżącego wykonany został przekop na działce M. G. w celu sprawdzenia czy została w tym miejscu zakopana rura drenażowa. W toku postępowania skarżący zgłaszał liczne zastrzeżenia co do zebranych dowodów, a organ I instancji ustosunkowywał się do nich.

W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy, prawidłowo też został oceniony.

Słusznie wywodzą organy, że system odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego od strony wschodniej oraz z dachu budynku inwentarskiego od strony południowej na działce M. G. nie może być uznany za instalację kanalizacyjną w rozumieniu § 122 rozporządzenia, na którą wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu instalację kanalizacyjną stanowi układ połączonych przewodów wraz z urządzeniami, przyborami i wpustami odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierwszej studzienki od strony budynku. Ust. 2 stanowi zaś, że instalacja kanalizacyjna budynku powinna umożliwiać odprowadzanie ścieków, a także wód opadowych z tego budynku, jeżeli nie są one odprowadzane na teren działki, oraz spełniać wymagania określone w Polskich Normach dotyczących tych instalacji.

Przepisy ww. rozporządzenia w § 28 ust. 2 dopuszczają natomiast w przypadku braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie M. G. odprowadza wody opadowe na teren własnej działki, który jest nieutwardzony, a zatem zgodnie z ww. przepisem.

Nie są przy tym zasadne zarzuty skarżącego dotyczące interpretacji ww. przepisu.

Wymienione w nim sposoby odprowadzenia wód opadowych: na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych i zbiorników retencyjnych mają charakter alternatywy rozłącznej, co oznacza, że dla uznania legalności odprowadzenie wód wystarczy, by nastąpiło ono w jeden z trzech wymienionych sposobów.

Słusznie zatem organy uznały, że prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.

Należy również podkreślić, że przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie dowody nie potwierdziły przypuszczeń skarżącego, że M. G. na swojej działce podłączył kanalizację deszczową do kanalizacji sanitarnej.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a w tej sytuacji skarga E. W. podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.