Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1057/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia 5 sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2004r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia 5 sierpnia 2008r. nr [...] Skarżąca D. B., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego K. L., zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał się na szczególnie ważny interes Skarżącej. Wskazał, że egzekucja zagraża jej egzystencji za czym przemawiają dowody przedłożone organowi podatkowemu I instancji, do którego Skarżąca zwróciła się w momencie wszczęcia egzekucji o rozłożenie na raty egzekwowanych kwot.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; przywoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z cytowanego powyżej art. 61 § 3-5 P.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobnione zostanie, że zaistniały wymienione w przywołanym przepisie przesłanki. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W tym przypadku Skarżąca nie wykazała, iż przesłanki te zaistniały. Podniesione we wniosku argumenty są bardzo ogólnikowe i nie wskazują by zachodziło realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał się na bliżej nie określone dowody, które Skarżąca przedłożyła organowi I instancji wraz z wnioskiem o rozłożenie na raty egzekwowanych kwot. W ocenie Sądu z przedstawionej w ten sposób argumentacji nie wynika, że w sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik nie wskazał bowiem jakichkolwiek okoliczności mogących grozić niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiona przez niego możliwość zapoznania się przez Sąd z dowodami, które znajdują się w posiadaniu organu podatkowego I instancji, prowadzi do przeniesienia na Sąd ciężaru poszukiwania i gromadzenia dowodów na poparcie twierdzeń pełnomocnika Skarżącej. Takie działanie, w sytuacji w której Skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika nie zasługuje na aprobatę. To bowiem na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej lub majątkowej strony, które świadczyć mogą o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też w ocenie Sądu, w uzasadnieniu wniosku brak jest wskazania konkretnych elementów sytuacji faktycznej Skarżącej, przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Podsumowując podkreślić należy, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winno koncentrować się wokół okoliczności związanych z osobą skarżącego, jego sytuacji majątkowej, nie może ograniczać się natomiast do ogólnikowo wskazanych argumentów, bądź hipotez, co do przebiegu postępowania egzekucyjnego.

Ponadto Sąd stwierdził, że również wysokość orzeczonego przez organy podatkowe zobowiązania bądź sumy tych zobowiązań, nie stanowi samodzielnej okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji. Nie można bowiem wykluczyć, że Skarżąca posiada oszczędności bądź uzyskuje dochody pozwalające zaspokoić ustalone należności podatkowe.

Nadto wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia i w przypadku której niemożliwe będzie przywrócenie stanu rzeczy do pierwotnego stanu. W przypadku należności pieniężnej, jak w niniejszej sprawie, trudno mówić o wystąpieniu takiej szkody. Nawet zatem, w sytuacji, gdyby miało to być związane z prowadzeniem długotrwałych postępowań, jak wskazuje sam pełnomocnik, nie sposób uznać, że powstanie szkoda czy też skutki trudne do odwrócenia. Ewentualne bowiem uwzględnienie skargi przez Sąd może doprowadzić do zwrotu skarżącej należności uiszczonych wskutek wykonania zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, jak w sentencji postanowienia.