Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt SA/Po 156/83
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1983-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Zatrudnienie
Powołane przepisy: journal: Dz.Urz. MPPiSS 1982 nr 2 poz. 7 par. 24 ust. 2
Teza: Przez pracę odpowiednią w rozumieniu par. 24 ust. 2 zarządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 8 lutego 1982 r. w sprawie zakresu działalności i świadczeń finansowych ze środków funduszu aktywizacji zawodowej /Dz.Urz. MPPiSS nr 2 poz. 7/ należy rozumieć również pracę zastępczą, której rodzaj nie może odbiegać w istotny sposób od poziomu i kierunku wykształcenia oraz praktycznych umiejętności osoby ubiegającej się o pracę.

TEZY

Przez pracę odpowiednią w rozumieniu par. 24 ust. 2 zarządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 8 lutego 1982 r. w sprawie zakresu działalności i świadczeń finansowych ze środków funduszu aktywizacji zawodowej /Dz.Urz. MPPiSS nr 2 poz. 7/ należy rozumieć również pracę zastępczą, której rodzaj nie może odbiegać w istotny sposób od poziomu i kierunku wykształcenia oraz praktycznych umiejętności osoby ubiegającej się o pracę.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Izabeli O.-Sz. na decyzję Wojewody Leszczyńskiego z dnia 30 listopada 1982 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 14 października 1982 r., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Wojewody Leszczyńskiego kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 października 1982 r. nr ZS-9223/26/83 Prezydent Miasta L., na podstawie uchwały nr 18 Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 1982 r. w sprawie funduszu aktywizacji zawodowej oraz zarządzenia nr 8 Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 8 lutego 1982 r. w sprawie zakresu działalności i świadczeń finansowych ze środków funduszu aktywizacji zawodowej, odmówił Izabeli O.-Sz. przyznania zasiłku, o który wystąpiła wnioskami z dnia 1 września 1982 r. i z dnia 4 października 1982 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że zasiłek z funduszu aktywizacji zawodowej nie może być przyznany osobie, która trzykrotnie odmówiła podjęcia odpowiednich prac zastępczych, wskazanych przez organ administracji państwowej. W konkretnej sprawie wnioskodawczyni w dniu założenia karty rejestracyjnej odmówiła przyjęcia propozycji niezgodnych z jej wykształceniem filologa rosyjskiego i nie przyjęła proponowanej jej pracy w czterech różnych zakładach pracy. W dniu 16 września 1982 r. wnioskodawczyni nie stawiła się na wezwanie w celu wskazania jej innej pracy. W października 1982 r. wskazano jej dalszych pięć propozycji zatrudnienia, ale również z nich nie skorzystała. W związku z tym stwierdzono, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków do otrzymania zasiłku.

Decyzją z dnia 30 listopada 1982 r. nr ZS II 9221/34/82 Wojewoda Leszczyński utrzymał w mocy decyzję organu administracji I instancji, podkreślając, że wnioskodawczyni, jako osoba poszukująca pracy, odmówiła w dniu rejestracji podjęcia pracy zastępczej i nie podjęła pracy mimo wskazania jej 12 propozycji zatrudnienia.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Leszczyńskiego z dnia 30 listopada 1982 r. wniosła Izabela O.-Sz., domagając się jej uchylenia. Skarżąca podkreśliła, że żadna z prac jej proponowanych nie miała charakteru pracy zastępczej, gdyż w sposób istotny wszystkie te prace odbiegały od poziomu i kierunku jej wykształcenia oraz praktycznych umiejętności jako rusycysty.

Wojewoda Leszczyński w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie par. 24 zarządzenia nr 8 Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 8 lutego 1982 r. w sprawie zakresu działalności i świadczeń finansowych ze środków funduszu aktywizacji zawodowej /Dz.Urz. MPPiSS nr 2 poz. 7/ organ administracji państwowej przyznaje i wypłaca zasiłek dla osób czasowo pozostających bez pracy z powodu niemożności jej otrzymania lub niemożności podjęcia szkolenia zawodowego. Nie chodzi tu jednak o niemożność otrzymania jakiejkolwiek pracy, ale o brak pracy odpowiedniej, a więc zgodnej z kwalifikacjami strony, jej wykształceniem i praktyką zawodową. Przez pracę odpowiednią w świetle wyżej cytowanych przepisów rozumie się również pracę zastępczą, przy czym rodzaj tej pracy nie może odbiegać w sposób istotny od poziomu i kierunku wykształcenia oraz praktycznych umiejętności osoby ubiegającej się o pracę.

W konkretnej sprawie skarżąca nie mogła, z uwagi na treść par. 6 zarządzenia nr 11 Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 23 czerwca 1978 r. w sprawie pośrednictwa pracy oraz współdziałania zakładów pracy z terenowymi organami administracji państwowej w zakresie racjonalizacji zatrudnienia /Dz.Urz. MPPiSS nr 7 poz. 10/, poszukiwać pracy w trybie pośrednictwa pracy w zawodzie nauczyciela języka rosyjskiego. Mogła natomiast poszukiwać każdej innej odpowiedniej pracy, w tym także zastępczej, w rozumieniu wyżej powołanych przepisów. Uczynione więc przez skarżącą zastrzeżenie, w dniu założenia karty rejestracyjnej, że nie podejmie pracy niezgodnej z jej wykształceniem filologa rosyjskiego, jest zastrzeżeniem w granicach przysługujących jej uprawnień i nie może rodzić dla niej niekorzystnych skutków. Istotne jest w sprawie jedynie to, czy oferowane jej prace były odpowiednie, a wydane jej skierowania były skuteczne.

Z karty rejestracyjnej wprawdzie wynika, że skierowano skarżącą do 11 zakładów pracy, ale nie podano przyczyn odmowy przyjęcia przez nią zaoferowanych prac. We wnioskach skierowanych do organu administracji państwowej z dnia 1 września 1982 r. i z dnia 4 października 1982 r., jak i w swym odwołaniu z dnia 2 listopada 1982 r., skarżąca podkreśliła, że niektóre wskazane jej prace były już nieaktualne, przy czym nie miały charakteru pracy zastępczej, a więc odbiegały w sposób istotny od poziomu i kierunku jej wykształcenia oraz praktycznych umiejętności.

Organy administracji obu instancji nie ustosunkowały się do tych zarzutów i nie przeprowadziły w tym kierunku ustaleń. Nie ustalono nawet, jakie skarżąca ma praktyczne umiejętności, w jakim zawodzie pracowała i przez jaki czas. Brak tych ustaleń pozostaje w sprzeczności z art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa i uniemożliwia sądowi administracyjnemu przeprowadzenia kontroli wydanych decyzji pod kątem ich zgodności z przepisami prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy zachodzą podstawy w rozumieniu art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa do uchylenia decyzji organów administracji państwowej obu instancji. O kosztach postanowiono zgodnie z art. 208 Kpa.