Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2627/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesorzy WSA Joanna Kube, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Starosta [...] działając na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120 poz. 1252) decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił przyznania pani K. T. świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust 2 i 3 i art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W tym wypadku w sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z roku 2003 Nr 58 poz. 514 ze zm.). Organ podkreślił, iż aby otrzymać świadczenie przedemerytalne należy spełnić wszystkie przesłanki z art. 37k tej ustawy, w tym przesłankę rozwiązania umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ jak wynika z jej świadectwa pracy rozwiązanie stosunku pracy pomiędzy nią, a Urzędem Kontroli Skarbowej w [...] nastąpiło na podstawie art. 42 § 1 - § 3 Kodeksu pracy w związku z art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy i było następstwem wejścia w życie ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych (Dz. U. Nr 137 poz. 1302). Zgodnie z art. 42 § 3 Kodeksu pracy w razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy rozwiązywana jest umowa o pracę z upływem okresu dokonywanego wypowiedzenia. Wypowiedzenie to skutkuje tak jak wypowiedzenie dokonane przez pracodawcę jednak treść tego przepisu nie oznacza, że strona straciła pracę bez swej winy. W przypadku wypowiedzenia zmieniającego istniała możliwość dalszego zatrudnienia, z której zainteresowana nie skorzystała. W związku z tym nie ma podstaw do przyznania pani K. T. świadczenia przedemerytalnego.

W dniu 8 października 2004 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła pani K. T.

Wojewoda [...] działając na podstawie art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 29 i 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przywołując treść art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stwierdził, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalono, iż Pani K. T. spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz legitymuje się odpowiednim okresem uprawniającym do emerytury (32 lata i 9 miesięcy), jednak tryb rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 42 § 1-§ 3 Kodeksu Pracy w związku z art. 30 § 1 pkt 2 KP nie wyczerpuje przesłanek, o których mowa w art. 37 k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dotyczących rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Według definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 20a) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu "przyczynach dotyczących zakładu pracy" oznacza to:

a) rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczacych pracownika zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczacych pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu

pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,

b) rozwiązanie stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych lub technologicznych,

c) wygaśnięcia stosunku pracy (służbowego) z powodu śmierci pracodawcy.

Zmienione, w wyniku zawartej przed sądem ugody, świadectwo pracy nie zmienia trybu rozwiązania stosunku pracy, nadal jest to art. 42 § l-§ 3 Kodeksu pracy w związku z art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, a jedynie pracodawca wskazuje powód wypowiedzenia zmieniającego i w konsekwencji rozwiązania stosunku pracy. Rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie, w ocenie organu odwoławczego nie daje podstaw do uznania, iż przyczyna rozwiązania stosunku pracy z Panią K. T. leżała tylko po stronie zakładu pracy. Tym samym strona nie może nabyć prawa do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ jego uzyskanie uzależnione jest m.in. od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

W dniu 2 grudnia 2004 roku skargę na powyższą decyzję złożyła pani K. T. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie [...]:

• naruszenie przepisu art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez jego błędną wykładnię. Zdaniem skarżącej spełnia ona wszystkie warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego. W tym także ten dotyczący utraty pracy z powodu leżącego po stronie pracodawcy. Likwidacja jej miejsca pracy była bowiem spowodowana zmianą organizacji pracy urzędu, co literalnie wypełnia przesłanki art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r., a potwierdza to wydane przez pracodawcę świadectwo pracy,

• naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania rozpoznawczego w sprawie i nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącą w dowołaniu dowodów wskazujących na to, ze nie mogła podjąć zaproponowanych jej nowych warunków pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie zastosowano wobec skarżącej przepis art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W myśl tego przepisu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku jeżeli:

1. osiągnęła wiek, co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2. do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła, co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3. do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 9 poz. 85,Nr 127, poz.1088 i Nr 155, poz. 1287), lub

5. zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust.2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt l, 3 lub 4.

W sprawie jest bezspornym, że Pani K. T. spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz legitymuje się odpowiednim okresem uprawniającym do emerytury (32 lata i 9 miesięcy). Należy zwrócić jednak uwagę na to, że tryb rozwiązania stosunku pracy przez Urząd Kontroli Skarbowej w [...] ze skarżącą na podstawie art. 42 § 1-§ 3 Kodeksu pracy w związku z art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy nie wyczerpuje przesłanek, o których mowa w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dotyczących rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ustawa z 14 grudnia 1994 r. w art. 2 ust. 1 pkt 20a zawiera zamknięty katalog przyczyn, które są uznawane za przyczyny rozwiązania stosunku pracy leżące po stronie pracodawcy. Skarżąca twierdzi, że jej stanowisko pracy uległo likwidacji z przyczyn organizacyjnych. Jednak z treści jej świadectwa pracy wynika, że rozwiązanie umowy pracę nastąpiło, ponieważ skarżąca nie przyjęła nowych warunków pracy. Skarżącej zaproponowano więc nowe warunki, jednak nie zgodziła się ich przyjąć. Trudno w tej sytuacji mówić, iż wypowiedzenie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Pani K. T. mogła bowiem dalej pracować, ale odmówiła przyjęcia nowych warunków pracy. W tej sytuacji rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 42 § 1-§ 3 Kodeksu pracy w związku z art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, w ocenie Sądu nie daje podstaw do uznania, iż przyczyna rozwiązania stosunku pracy z Panią K. T. leżała po stronie zakładu pracy. Brak jest, zatem przesłanki rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących przeprowadzenia postępowania odwoławczego należy podkreślić, że stosownie do art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe. Zawarta w dniu [...] lipca 2004 r. ugoda przed sądem pracy ustalała brzmienie świadectwa pracy. Żądanie przez stronę przeprowadzenia dowodów na okoliczność podstaw wypowiedzenia podważałoby ugodę zawartą przed sądem. Nadto przepisy dotyczące świadczeń przedemerytalnych nie zezwalają organom administracji publicznej na przeprowadzenia weryfikacji świadectw pracy. Można to jedynie uczynić w toku postępowania przed sądem pracy. Wojewoda [...] w prawidłowy sposób ocenił i zebrał materiał dowodowy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.