Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1185/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6175 Rzecznicy patentowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 31.
journal: Dz.U. 2011 nr 155 poz 925
law: Ustawa z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. sprawy ze skargi Z. B. na uchwałę Krajowej Rady Rzeczników Patentowych z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu kwalifikacyjnego na rzecznika patentowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Z. B. przystąpił w dniach [...] -[...] i [...] -[...] listopada 2011 r. do pisemnego egzaminu kwalifikacyjnego na rzecznika patentowego. Po przeprowadzeniu stosownego egzaminu, Komisja Egzaminacyjna uchwałą z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] stwierdziła na podstawie wyników egzaminu ustalonego przez Zespół Egzaminacyjny, że skarżący złożył egzamin kwalifikacyjny na rzecznika patentowego z wynikiem negatywnym, ponieważ nie uzyskał pozytywnej oceny z części pisemnych: technicznej oraz prawnej egzaminu.

Skarżący – Z. B. złożył odwołanie - zgodnie z art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. z 2011 r. Nr 155, poz. 925) - do Krajowej Rady Rzeczników Patentowych, która to uchwałą z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Rzeczników Patentowych zgodziła się z oceną Zespołu Sprawdzającego i podtrzymała stanowisko zawarte w uchwale Komisji Egzaminacyjnej.

Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wskazała, że egzaminacyjna praca pisemna jest szczególnym sprawdzianem przyswojonej przez aplikanta wiedzy na temat opracowywania dokumentacji zgłoszeniowej, a ocena tej pracy jest jedyną, niepowtarzalną okazją do zwrócenia uwagi na pewne niedoinformowania, niewłaściwe nawyki i błędy, które jeśli nie zostaną zasygnalizowane i wyeliminowane na tym etapie, mogą być powodem wielu nieporozumień.

Zdaniem organu w odwołaniu niesłusznie wyolbrzymiona została różnica pomiędzy oceną obydwu sprawdzających. Sprawdzający, który pozytywnie ocenił pracę miał również zastrzeżenia do pracy, gdyż przy ustaleniu ostatecznej oceny jako członek zespołu egzaminacyjnego przyznał najniższą z możliwych dla oceny dostatecznej punktację – to jest 3,6 pkt. Podnoszona przez Z. B. sprzeczność w ocenach pracy, faktycznie przejawia się jedynie w nieco odmiennym podejściu sprawdzających do występujących w sprawdzanej pracy nieprawidłowości, ich tolerancji oraz przewidywanych skutków w przypadku braku poinformowania o nieprawidłowościach.

Organ podnosił, że sprawdzający, który ocenił pozytywnie pracę, wyjaśnił w swoim uzasadnieniu, że odwołanie Z.B., w części dotyczącej opracowania opisu wynalazku, nie zasługuje na uwagę, gdyż o ile przy sprawdzaniu pracy Zdającego, brał, jako nauczyciel akademicki z prawie trzydziestoletnim doświadczeniem, pod uwagę to, że błędy w opisie wynalazku mogły być wynikiem stresu podczas egzaminu, to biorąc pod uwagę treść odwołania w części dotyczącej opracowania opisu wynalazku, uważa, że Z. B. nie opanował nawet w minimalnym stopniu wiedzy potrzebnej do wykonywania zawodu rzecznika patentowego i można odnieść wrażenie, że nigdy samodzielnie nie opracował całego zgłoszenia wynalazku.

Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wskazywała też, że nieporozumieniem jest podnoszony w odwołaniu zarzut o rzekomym nierozróżnianiu przez jednego ze sprawdzających opisu zgłoszeniowego i opisu patentowego. Faktycznie mamy do czynienia z takimi samymi pod względem treści (i w dużym zakresie formy) dokumentami, a różnica dotyczy jedynie okresu w jakim te dokumenty "funkcjonują". Najbardziej pożądana jest sytuacja, w której opis zgłoszeniowy powołany w art. 37, ust. 4 ustawy Prawo własności przemysłowej, przekształca się bez żadnych zmian, po udzieleniu patentu, w opis patentowy wymieniony w art. 54, ust.2 ustawy - Prawo własności przemysłowej. Ma to miejsce przy prawidłowo sporządzonej dokumentacji zgłoszeniowej, co jest najczęściej wynikiem wzorowej pracy rzecznika patentowego, przy czym taka sytuacja jest powszechną regułą w praktyce innych, znaczących urzędów patentowych np. EP, US i DE. Dla definitywnego wyjaśnienia błędnego zarzutu należy stwierdzić, że obszerny program szkolenia aplikantów w przedmiotowym zakresie ma nazwę "Budowa opisu patentowego", w ramach którego wykładowcy reprezentujący różne dziedziny techniki, prezentując opisy patentowe, omawiają jak należy właściwie opracowywać dokumentację zgłoszeniową.

Organ podnosił, że w kwestii niepotrzebnego/nieprawidłowego ujęcia w nawias oznaczeń w opisie wynalazku, w przykładzie wykonania – błąd wskazany przez obydwu sprawdzających – to błąd nie tylko o charakterze formalnym. Przykład wykonania w przypadku urządzenia polega przede wszystkim na opisaniu rozwiązania w oparciu o rysunek z powołaniem się na oznaczenia występujących na rysunku elementów. Kto ujmuje w nawias te oznaczenia, ten nie rozumie specyfiki dokumentacji patentowej/zgłoszeniowei. Pominięcie oznaczeń, a taka jest rola nawiasu (patrz np. Słownik języka polskiego - red. naukowy: M. Szymanek PWN 1988 "

"itr\303), skutkuje że rozważamy uogólnioną postać rozwiązania, a nie konkretny przedmiot to znaczy przykład realizacji wynalazku. Przepisy tj. § 8 ust. 8 i § 11 ust. 4 rozporządzenia Prezesa RM z dnia 17.09.2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1119 z późn. zm.), wskazują w jakich przypadkach i miejscach nawiasy są potrzebne, i tak w zastrzeżeniach patentowych i w skrócie, co należy rozumieć, że brak odniesienia do opisu wynalazku, wyklucza użycie nawiasów w opisie wynalazku.

Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wskazywała też, że błąd dotyczący "wykazu oznaczeń" należało odnieść nie co do samego jego sporządzenia, a jedynie jego umiejscowienia. Przepis w postaci załącznika nr 1, ust. 31 do w/w rozporządzenia wskazuje wyraźnie, że powinien on stanowić oddzielny arkusz, a nie stanowić, jak to uczyniono w pracy egzaminacyjnej treść opisu wynalazku.

Do obowiązków rzecznika patentowego, a na egzaminie do obowiązku zdającego należy eliminowanie z opracowywanej dokumentacji informacji i wtrąceń, które nie są związane bezpośrednio z przedmiotem zgłoszenia. Twórcy wynalazku często skłonni są do przekazywania osobistych emocji, utrudnień, omawiania sytuacji życiowych i innych wiadomości, które nie zasługują na zamieszczenie w dokumentacji.

Zdaniem organu obowiązku tego nie dopełnił w swojej pracy egzaminacyjnej Z. B., przejmując bezkrytycznie informacje poglądowe, zamieszczone w temacie egzaminacyjnym - co uznane zostało za błąd. Błędem było również powołanie w tytule i w pozostałej zawartości zgłoszenia sposobu, który w zasadzie stanowi instrukcję posługiwania się urządzeniem.

Organ wskazał też na kolejny błąd, zauważony również przez obydwu sprawdzających, a mianowicie nieprawidłową redakcję początku zastrzeżeń patentowych zależnych. I w tym przypadku nikt z licznego grona zdających, tak dalekiego odstępstwa od obowiązujących wymogów nie popełnił. W tej kwestii, zdaniem organu, Z. B. w dalszym ciągu tkwi w błędzie, sugerując w ostatnim fragmencie II części odwołania konieczność "pisania tytułu w zastrzeżeniu zależnym w pełnym zakresie". Przepis § 8, ust.3, pkt 1 w/w rozporządzenia... jednoznacznie określa ten wymóg, tzn. że początek zastrzeżenia zależnego powinien zawierać: "krótkie oznaczenie zastrzeganego przedmiotu, stanowiące skrócony tytuł wynalazku lub skróconą odpowiednią część tytułu wynalazku", a więc błędne jest podawanie tytułu w pełnym zakresie. W Odwołaniu Z. B. ustosunkował się bardzo szeroko do oceny mniej istotnych części opisu, a pominął uwagi do zastrzeżeń. Art. 63.1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku, Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), w skrócie p.w.p., podaje, że zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe, zawarte w opisie patentowym. Tym samym ustawodawca uwypuklił rolę zastrzeżeń w opisie. Nie jest jednak tak, jak to określił Z. B. w swoim odwołaniu, że "czym innym jest opis zgłoszeniowy wynalazku przygotowany przez rzecznika patentowego, a czym innym opis patentowy nad którego przygotowaniem zasadniczo pracuje ekspert Urzędu Patentowego". Takie podejście Z. B. sugeruje, w ocenie organu, że autorem ostatecznej wersji opisu patentowego, a tym samym odpowiedzialnym za treść opisu patentowego jest ekspert, a co za tym idzie, także Urząd Patentowy.

Krajowa Rada Rzeczników Patentowych podniosła, że takie podejście oznaczałoby, że rzecznik patentowy mógłby ująć w opisie cokolwiek, a później i tak ekspert Urzędu Patentowego dopracowałby, tak jak chciałby Z. B., z udziałem rzecznika patentowego, ostateczną wersję opisu patentowego. W ocenie organu takiego podejścia Kandydata na rzecznika patentowego nie można absolutnie zaakceptować.

Odnosząc się dooczny opisu zgłoszeniowego organ powoływał art. 37 i 47 p.w.p. Wskazywał, że ekspert Urzędu patentowego, oceniający opis pod względem merytorycznym, nie bierze jeszcze udziału w nadaniu treści opisu.

Następstwo czasowe czynności rzecznika patentowego i eksperta Urzędu Patentowego, wynikające z przepisów, rodzi określone konsekwencje dla Zgłaszającego. W przypadku błędnego lub niewystarczającego przedstawienia wynalazku w opisie zgłoszeniowym, który został wysłany do Urzędu Patentowego, i dla którego została podana data dokonania zgłoszenia, nie ma możliwości korekty treści zgłoszenia jeżeli korekta polegałaby na zmianie cech rozwiązania lub na dodaniu cech rozwiązania, które wykraczałyby poza to co w dacie dokonania zgłoszenia, zostało podane w opisie. Jeżeli potrzeba korekty opisu zgłoszeniowego zostałaby odkryta przed dokonaniem publikacji informacji o dokonaniu zgłoszenia, istniałaby możliwość dokonania zgłoszenia ponownie, a konsekwencją byłoby przesunięcie w czasie daty dokonania zgłoszenia, co nie byłoby bez znaczenia, w przypadku, gdyby drugi podmiot dokonał zgłoszenia tego samego rozwiązania. Wtedy, to drugiemu podmiotowi przysługiwałoby prawo do uzyskania patentu gdyby został przesłany poprawny opis w okresie przed złożeniem poprawnego opisu przez pierwszy podmiot. Znacznie gorsza sytuacja powstałaby po publikacji i udostępnieniu niepoprawnego opisu wynalazku, gdyż publikacja stałaby się częścią znanego stanu techniki i byłaby przeciwstawieniem dla ponownie dokonanego zgłoszenia tego samego rozwiązania, co skutkowałoby nie uzyskaniem patentu na zgłaszane rozwiązanie. Sporządzenie raportu o stanie techniki na podstawie niepoprawnego opisu zgłoszeniowego, w tym szczególnie nieprawidłowo sformułowanych zastrzeżeń, skutkuje tym, że Urząd Patentowy nie jest w stanie poprawnie go przygotować, a co za tym idzie, Zgłaszający może być błędnie przekonany, że dla zgłoszonego rozwiązania nie ma przeciwstawnych rozwiązań, gdyż może się zdarzyć, że w rzeczywistości Urząd Patentowy przygotuje sprawozdanie o stanie techniki dla zupełnie innego rozwiązania, odbiegającego od rzeczywistego rozwiązania Zgłaszającego, sugerując się błędnie przygotowanym opisem zgłoszeniowym. Konsekwencją takich zdarzeń mogą być ogromne straty Zgłaszającego, który przykładowo przygotował całą linię produkcyjną do wytwarzania produktu według zgłoszonego rozwiązania, a nie uzyskał ochrony tego rozwiązania, lub co gorsze, rozpoczął produkcję rozwiązania, które było chronione na rzecz innego podmiotu.

Organ podkreślał, że w takim wypadku odpowiedzialność za niewłaściwe sporządzenie zgłoszenia obarczała będzie pełnomocnika.

Wobec powyższego organ stanął na stanowisku, że praca pisemna Z. B., dotycząca dokumentacji zgłoszeniowej, zawierając liczne błędy nie mogła uzyskać oceny pozytywnej.

W odniesieniu do części pisemnej prawnej organ wskazał, iż pod względem formalnoprawnym skarga sporządzona została prawidłowo: wniesiona w terminie, do WSA za pośrednictwem UP RP, wskazane strony oraz reprezentacja, decyzja zidentyfikowana, wskazany zakres zaskarżenia i prawidłowa podstawa prawna skargi, wskazane zarzuty oraz żądania, sformułowano wniosek o koszty, jest uzasadnienie, podpis. Wymienione załączniki do skargi poza KRS-em. Zdający powołał jeszcze dodatkowo jako podstawę skargi art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., jednak okoliczność, iż decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego jeszcze nie powoduje, że w danej sytuacji taka skarga przysługuje podmiotowi, który wnosi skargę. Jeśli chodzi o przepisy prawa materialnego to prawidłowo wskazane przepisy art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Zdaniem Krajowej Rady rzeczników Patentowych skarżący błędnie wskazał art. 120 p.wp., gdyż nie ma on zastosowania w sprawie. UP nie twierdził, że znak nie posiada jako taki zdolności odróżniającej, lecz w odniesieniu do towarów z klasy 5 takiej zdolności nie posiada. Brak powołania jakichkolwiek przepisów proceduralnych. Jeśli chodzi o prawidłowość i wyczerpujący charakter sformułowania zarzutów - to w pracy sformułowano jedynie jeden zarzut prawa materialnego - 120 oraz 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 p.w.p. Brak wskazania postaci naruszenia, co świadczy, że zdający nie rozróżnią wadliwej-wykładni od wadliwego zastosowania. Zarzut naruszenia art. 120 p.w.p. nieprawidłowy - brak podstawy do jego sformułowania. Z treści zarzutu wynika, że zdający zarzuca błędne zastosowanie. Brak jakichkolwiek zarzutów naruszenia prawa procesowego, co stanowi poważną wadliwość skargi. Pod względem merytorycznej poprawności argumentacji z punktu widzenia przepisów prawa stwierdzono, iż zdający nie identyfikuje prawidłowo i nie rozumie problemu prawnego. W odniesieniu do powołanego przepisu prawa materialnego 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. argumentacja przedstawiona jest w sposób chaotyczny. Zdający powtarza te same argumenty i treść przepisów. Wywód nie jest logiczny i spójny, gdyż zdający powołując art. 120 p.w.p. zdaje się nie odróżniać zdolności odróżniającej in abstracto od tej in concreto.

Organ podnosił też, że zdający próbując odnieść się do warunków obrotu przywołuje kompletnie nieadekwatne poglądy doktryny dotyczące badania konfuzji a nie zdolności odróżniającej. Ponadto, zdający wskazuje na okoliczności faktyczne, których nie ma w kazusie i próbuje wywieść z tego korzystne dla klienta skutki prawne co jest wyjściem poza stan faktyczny opisany w kazusie i jest błędem skargi. W argumentacji swej skupia się, jak wynika z treści uzasadnienia, na wadliwym zastosowaniu przepisów wskazanych w petitum skargi, gdyż brak jakichkolwiek wywodów w odniesieniu do błędnej wykładni. Zdający nie powołuje w swej argumentacji żadnych przepisów procesowych, ani też nie wspomina o nich w uzasadnieniu co jest poważnym błędem skargi i świadczy o braku wiedzy zdającego w zakresie procedury choćby na podstawowym poziomie.

W odniesieniu do części dotyczącej opinii prawnej odnosząc się do kryteriów ocenianych przez wszystkich oceniających organ stwierdził co następuje: Stan prawny opisany prawidłowo. Problem prawny zdefiniowany prawidłowo. Powołano jednakże jedynie przepisy p.w.p. Brak wskazania i omówienia problemu prawnego na gruncie uznk oraz kc. Wadliwie wskazany art. 305 p.w.p. Jeśli chodzi o trafność dokonanej oceny prawnej należy stwierdzić, iż opinia sporządzona została dość chaotycznie, miejscami jej treści są niezrozumiałe w kontekście analizy problemu prawnego. Ocena prawna w zasadzie sprowadza się do przytoczenia przepisów prawa i to nie zawsze prawidłowych. Jeśli chodzi o merytoryczną trafność rozwiązania problemu prawnego to jest ona w zasadzie połowiczna i nie wynikająca z wcześniejszych treści opinii, zatem brak w tym zakresie spójności rozumowania, co jest cechą istotną opiniowania. Oceniając merytoryczną trafność oceny czynności, które winny być podjęte na tle dokonanej oceny (rekomendacje), Krajowa Rada Rzeczników Patentowych stwierdziła, że nie jest ona kompletna - brak na przykład rekomendacji dotyczącej postępowania polubownego.

Skargę na opisaną wyżej uchwałę wywiódł Z.B. zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a także jego interesu prawnego poprzez:

a) naruszenie art. 32 Konstytucji poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa oraz równego traktowania podczas oceny prac egzaminacyjnych egzaminu rzeczniowskiego poprzez przyjęcie różnych kryteriów oceny prac egzaminacyjnych osób egzaminowanych oraz naruszenie przez Krajową Radę Rzeczników Patentowych ww. zasad poprzez celowe oraz całkowite pominięcie przez Krajową Radę Rzeczników Patentowych postawionych przeze mnie zarzutów naruszenia zasad równości wobec prawa i równego traktowania mających odzwierciedlenie w przedstawionych przeze mnie dowodach ww. naruszenia - co wynika też z nie ustosunkowania się do nich w podjętej uchwale nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Krajowej Rady Rzeczników Patentowych.

b) naruszenie przepisów prawa formalnego tj. art. 5 la ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 poprzez podpisanie uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych przez tzw. V-ce Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych, a nie przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych lub upoważnionego wiceprezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych,

c) naruszenie art. 107 § 1 oraz § 3 kodeksu postępowania administracyjnego o braku pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia do sądu administracyjnego i czasie ich wniesienia oraz charakterze uchwały oraz braku w uzasadnieniu faktycznym wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - poprzez nie ustosunkowanie się do przedstawionych przeze mnie dowodów w podjętej uchwale nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Krajowej Rady Rzeczników Patentowych, d) naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez opublikowanie do wiadomości publicznej na stronie internetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych mojego imienia i nazwiska w uchwale Krajowej Rady Rzeczników Patentowych oraz opublikowanie karty oceny egzaminacyjnej bez mojej zgody, co przybrało charakter piętnowania publicznego - a tym samym wymierzenie mi tą drogą swoistej kary lub środka dyscyplinarnego, które nie zostały przewidziane w żadnej z ustaw ani innych przepisów wykonawczych i działania te mają charakter szykanowania publicznego.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozbudowano przytoczone zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wniosła o odrzucenie skargi alternatywnie o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r. (sygn. akt VISA/Wa 837/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.

Na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Z. B. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 grudnia 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nie dokonanie przez Sąd

pierwszej instancji w analizowanej sprawie prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych, co w konsekwencji prowadzi do pozbawienia skarżącego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny dodał, iż przewidziana w art. 56 ust. 1 u.rz.p. możliwość zaskarżenia przez Prezesa UP RP do Sądu Najwyższego sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu rzeczników patentowych, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, nie realizuje prawa wynikającego ze wskazanego art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ prawo skargi wynikające z unormowań zawartych w tym przepisie nie przysługuje każdemu kto ma w tym interes prawny (art. 50 § 1 p.p.s.a.), a tylko centralnemu organowi administracji rządowej w sprawach własności przemysłowej jakim jest Prezes UP RP, a ponadto jak wskazano wyżej Prezes UP RP nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej do spraw egzaminu kwalifikacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

W przedmiotowej sprawie przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.

W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Mając na względzie powyższe zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2012r., sygn. akt II GSK 1576/12.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się przytoczoną wyżej wykładnią prawa sformułowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu przystąpił do merytorycznego rozpoznania skargi Z. B.

Badając skargę wg wyżej przedstawionych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała i uchwała utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych celem egzaminu kwalifikacyjnego, którego termin wyznacza Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, jest sprawdzenie przygotowania osoby przystępującej do tego egzaminu do samodzielnego i prawidłowego wykonywania zawodu, w tym posiadanej przez nią wiedzy oraz umiejętności jej praktycznego zastosowania z zakresu:

1) prawa własności przemysłowej, w tym prawa europejskiego i międzynarodowego;

2) prawa autorskiego;

3) prawa cywilnego, gospodarczego i administracyjnego;

4) postępowania administracyjnego, postępowania sądowoadministracyjnego, postępowania cywilnego, w tym postępowania w sprawach gospodarczych;

5) postępowania międzynarodowego w sprawach własności przemysłowej;

6) metodyki wykonywania zawodu, w szczególności uzyskiwania, utrzymywania, wykonywania oraz dochodzenia praw odnoszących się do przedmiotów własności przemysłowej;

7) zasad wykonywania zawodu rzecznika patentowego i zasad etyki rzecznika patentowego.

Egzamin kwalifikacyjny składa się z dwóch części pisemnych i jednej części ustnej. W częściach pisemnych egzaminu kwalifikacyjnego zdający opracowuje trzy tematy. Opracowanie tematu następuje przez sporządzenie:

1) dokumentacji zgłoszenia wynalazku do ochrony;

2) pisma procesowego w postępowaniu administracyjnym, sądowoadministracyjnym lub cywilnym oraz opinii na podstawie przedstawionego stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia problemu prawnego na podstawie opisanego przypadku (kazusu).

Część ustna egzaminu polega na odpowiedzi na pytania zamieszczone w wylosowanym zestawie pytań. Każdy z zestawów składa się z dziesięciu pytań. Zgodnie z § 19 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 września 2011 r. w

sprawie przedmiotu szkolenia aplikantów rzecznikowskich, szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i egzaminu kwalifikacyjnego (Dz. U. z dnia 12 września 2011 r.) pozytywny wynik egzaminu kwalifikacyjnego otrzymuje zdający, który uzyskał pozytywną ocenę z każdej części egzaminu. § 21 tegoż Rozporządzenia stanowi, że Komisja egzaminacyjna, na podstawie wyników egzaminu ustalonych przez zespół egzaminacyjny, podejmuje uchwałę w sprawie ustalenia wyniku egzaminu kwalifikacyjnego każdego ze zdających, której treść ogłasza niezwłocznie na stronie internetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych.

Zgodnie z art. Art. 33 ust. 1 ustawy o rzecznikach patentowych egzamin konkursowy oraz egzamin kwalifikacyjny przeprowadza Komisja Egzaminacyjna, powołana przez Krajową Radę Rzeczników Patentowych. Komisja Egzaminacyjna działa w zespołach egzaminacyjnych, których liczba zależy od liczby kandydatów.

Zgodnie z ustępem 6 powołanego artykułu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej stwierdzającej wynik egzaminu konkursowego i egzaminu kwalifikacyjnego przysługuje odwołanie do Krajowej Rady Rzeczników Patentowych w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyników egzaminu.

W przedmiotowej sprawie Komisja Egzaminacyjna w uchwale z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdziła negatywny wynik egzaminu kwalifikacyjnego wobec nie uzyskania przez zdającego pozytywnych ocen z pisemnych części egzaminu: technicznej oraz prawnej.

Zaskarżoną uchwałą Krajowa Rada Rzeczników Patentowych utrzymała w mocy wskazaną uchwałę.

Sąd podziela ocenę organów, że błędy w pracach skarżącego, wskazane przez sprawdzających uzasadniają wystawione mu negatywne oceny, a w konsekwencji uzasadniają negatywny wynik egzaminu. W szczególności za zasadne uznać należy zastrzeżenia dotyczące nieprawidłowego sformułowania dokumentacji zgłoszenia wynalazku do ochrony, w tym nieprawidłowego ujęcia w nawias oznaczeń w opisie wynalazku , a także błędnego powołania w tytule i w pozostałej zawartości zgłoszenia sposobu, który w istocie stanowi instrukcje posługiwania się urządzeniem. Sąd podziela też ocenę organów co do nieprawidłowej redakcji początku zastrzeżeń patentowych zależnych.

Co do oceny części prawnej egzaminu, zdaniem Sądu, wskazane przez organ błędy w pracach skarżącego również uzasadniają negatywną ich ocenę. Brak wskazania postaci naruszenia, a także zarzut naruszenia art.120 p.w.p. w sytuacji braku podstawy do jego sformułowania, brak sformułowania zarzutów natury procesowej, wyjście poza stan faktyczny kazusu, a ponadto chaotyczny i niespójny charakter pracy uzasadniają wystawienie skarżącemu oceny negatywnej, a tym samym uzasadniają negatywny wynik egzaminu.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących różnych kryteriów oceny wskazać należy, że na tle spraw dotyczących egzaminów adwokackich i radcowskich powstała ugruntowana linia orzecznicza wskazująca na niedopuszczalność prowadzenia dowodów w tym zakresie. Dla przykładu można powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r. (sygn. akt. II GSK 1807/11), w którym wskazano, że "dopuszczenie przez Sąd I instancji dowodu z uchwały poświęconej wynikowi egzaminu adwokackiego innej osoby, nie znajduje oparcia w art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy rozstrzyganej sprawy, tylko innej, która nie jest przedmiotem sądowej kontroli i wobec tego dopuszczony dowód nie ma waloru dowodu uzupełniającego w rozpoznawanej sprawie. Okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu ocen pozytywnych w innych postępowaniach dotyczących wyników z egzaminu adwokackiego innym osobom uchylają się spod kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie".

W przedmiotowej sprawie Sąd podziela to stanowisko. Wobec czego w oparciu o art.106 § 3 p.p.s.a. został oddalony zawarty w skardze wniosek dowodowy skarżącego.

Co do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego podpisania zaskarżonej uchwały wskazać należy, że zgodnie z art. 51 a ust. 1 pkt 4) ustawy o rzecznikach patentowych Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych podpisuje uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych. Zgodnie z ustępem 2 tego artykułu Wiceprezesi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych działają w granicach upoważnienia udzielonego przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych.

W aktach administracyjnych nadesłanych przy piśmie z dnia [...] 07.2013r. znajduje się upoważnianie z dnia [...] stycznia 2012 r. udzielone przez Panią A.K. Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych dla Pani R. Z. Wiceprezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych do przewodniczenia w dniu [...] stycznia 2012 r. obradom Krajowej Rady Rzeczników Patentowych oraz podpisania uchwał Krajowej Rady Rzeczników Patentowych podjętych w tym dniu. Jednocześnie nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżona uchwała została podpisana przez Panią R.Z.

Co do zarzutów dotyczących naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych stwierdzić należy, że zgodnie z powołanym wyżej § 21 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 września 2011 r. w sprawie przedmiotu szkolenia aplikantów rzecznikowskich, szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i egzaminu kwalifikacyjnego Komisja Egzaminacyjna uchwałę w sprawie ustalenia wyniku egzaminu kwalifikacyjnego każdego ze zdających ogłasza na stronie internetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych.

Zaznaczyć również należy, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały uwagi dotyczące przygotowania zawodowego skarżącego formułowane na podstawie treści odwołania wykraczają poza zakres rozpoznawania organu II instancji i tym samym stanowią naruszenie zasad postępowania. Jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wydając zaskarżoną uchwałę nie dopuściła się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.