Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 660/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 93/20 o odrzuceniu skargi D.L. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 16 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę D.L. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 25 lutego 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 6 odpisów skargi i podanie numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwania odebrał w placówce pocztowej pełnomocnik pocztowy skarżącej w dniu 18 marca 2020 r. (k. 22 akt sądowych). Skarżąca nie uzupełniała braków formalnych skargi ani nie uiściła wpisu sądowego od skargi. W związku z tym Sąd I instancji odrzucił skargę.

Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 p.p.s.a. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § pkt 3 p.p.s.a., skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca pomimo doręczenia wezwania nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącej 18 marca 2020 r. (k. 22 akt sądowych). Okoliczności te pozostają poza sporem.

Co do zasady termin do uzupełnienia braków upływałby w tej sprawie w dniu 25 marca 2020 r. Jednak od 14 marca 2020 r. wprowadzono w Polsce stan zagrożenia epidemicznego (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U. 2020, poz. 433). Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 374 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19), bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Doręczenie wezwania nie spowodowało zatem rozpoczęcia biegu terminu do uzupełnienia braków skargi. Natomiast z dniem 16 maja 2020 r. weszła w życie ustawa z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. 2020 r., poz. 875), która spowodowała rozpoczęcie biegu wskazanych terminów. Zgodnie z art. 68 ust. 6 ustawy nowelizującej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (ustawa COVID-19), których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to, że bieg terminów rozpoczął się w dniu 24 maja 2020 r., a więc termin do uzupełnienia braków skargi w tej sprawie upłynął 1 czerwca 2020 r. We wskazanym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi ani nie uiściła wpisu sądowego od skargi, co oznacza, że skarga podlegała odrzuceniu.

Zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca wskazuje, że zgodnie z art. 6 p.p.s.a. powinna zostać pouczona o ponownym rozpoczęciu biegu terminu do uzupełnienia braków skargi. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej, Sąd I instancji nie miał takiego obowiązku, ponieważ pouczenia z art. 6 p.p.s.a. dokonuje się przy podejmowaniu przez sąd czynności procesowych. Tego rodzaju czynności sąd nie podejmował wobec skarżącej na tym etapie postępowania. Ponadto, wojewódzki sąd administracyjny nie jest zobowiązany informować stron o nowelizacjach przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W tym znaczeniu obowiązek z art. 6 p.p.s.a. nie ma charakteru absolutnego. Skarżąca miała świadomość, że termin do uzupełnienia braków nie rozpoczął biegu, o czym świadczy, że nie uzupełniła braków skargi po doręczeniu jej wezwania w dniu 18 marca 2020 r., natomiast zasłania się nieznajomością przepisów, które spowodowały, że termin ten zaczął biec ponownie po nowelizacji przepisów ustawy COVID-19. Należy podkreślić, że z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że ustawodawca zdecydował się jedynie na wstrzymanie skuteczności wezwań sądowych (przez zawieszenie terminów na ich wykonanie), natomiast nie pozbawił ich mocy prawnej i nie zobowiązał sądów do ponownego wzywania stron do wykonania określonych obowiązków o charakterze procesowym. Stąd też zarzuty skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.