Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1837/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par. 1 i 3, art.193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 września 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) - Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 3 lutego 2010 r. Nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 234/10 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 3 lutego 2010 roku Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. Z. na wskazaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.

Od tego wyroku, działający w imieniu skarżącej, profesjonalny pełnomocnik (adwokat) wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach wniosku wskazano, że natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje wobec skarżącej daleko idącą i niepowetowaną szkodę materialną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przepisy – na mocy art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 niepubl.).

Zatem, jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, iż brak jest przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd. Strona skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie, nie wykazała w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie, w szczególności nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Natomiast żądanie strony o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi samo w sobie okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej i uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wydanie w tym zakresie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia. Nawet bowiem jeżeli zachodzą faktyczne podstawy do wstrzymania wykonania aktu, to strona procesowo tego nie wykazała. Tymczasem obowiązek taki spoczywa na stronie , a nie na sądzie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.