Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 948/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1, 122, 121 par. 1, 210 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: Starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. z/s w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 12 rat 2018 r.: I. uchyla w całości zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Miasta C. z [...] 2019 r., nr [...] ; II. zasądza na rzecz Strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z [...] 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. (dalej jako: Organ, Burmistrz) z [...] 2019 r. nr [...] , w której odmówiono uwzględnienia wniosku "A" Sp. z o.o. (dalej jako: Podatnik, Strona, Wnioskodawca, Spółka, Skarżąca) o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za 12 rat 2018 r. w wysokości 103.477,00 zł. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że Podatnik 15 stycznia 2019 r. złożył Organowi stosowny wniosek o umorzenie w ramach pomocy de minimis. Wskazano w nim na aktywną politykę zmierzającą do zwiększenia zatrudnienia poprzez zwiększenie i unowocześnienie parku maszynowego, poprawę bezpieczeństwa, warunków pracy i wizerunku firmy. Podniesiono rozwój firmy i stan zatrudnienia na koniec 2018 r. zauważając, że wzrost zatrudnienia spowodowany jest inwestycjami, polepszeniem warunków socjalno-bytowych i bezpieczeństwa w zakresie BHP. Wniosek jest motywowany nie tylko inwestowaniem w zaplecze techniczne lecz również zwiększeniem poziomu zatrudnienia i utrzymywaniem wynagrodzeń na odpowiednio wysokim poziomie. Do wniosku zostały załączone dokumenty. Na wezwanie Burmistrza w dniu 5.03.2019 r. został przedstawiony poprawiony formularz informacji przy ubieganiu się o pomoc de minimis, który Strona ponownie skorygowała 13 marca 2019 r.

Decyzją z dnia 29.03.2019 Organ odmówił przyznania wnioskowanej ulgi, stwierdzając brak zaistnienia po stronie Wnioskodawcy przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Burmistrz wskazał, że o przesłance "ważnego interesu" można mówić w razie znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, spowodowanych zdarzeniem losowym typu powódź, pożar, kradzież lub inne zdarzenie uznane za wyjątkowe. Ważny interes to trudna sytuacja życiowa, której podmiot nie mógł przewidzieć lub której nie mógł zapobiec. Natomiast pojęcie interesu publicznego zostało zdefiniowane jako pewna potrzeba (dobro), której zaspokojenie powinno służyć zbiorowości lokalnej (mieszkańcom miasta) lub całemu społeczeństwu. W sytuacji Wnioskodawcy nie można mówić o nadzwyczajnej okoliczności losowej i sytuacji skrajnej. Strona w ramach prowadzonej działalności osiąga zyski a straty z lat ubiegłych maleją. Ulga w spłacie podatku nie może być traktowana przez przedsiębiorcę jako forma kredytu. Uiszczenie zaległości nie zagrozi bytu Strony, jak również nie wpłynie negatywnie na sferę życia społecznego miasta C. z uwagi na realne możliwości płatnicze Podatnika.

W złożonym odwołaniu Spółka wskazała, na wyjątkową sytuację finansową, która w krótkim czasie pogorszyła się, czego przejawem jest zachwianie przepływów pieniężnych i obniżenie wyniku finansowego. Podniesiono okoliczności w postaci:

– znaczącej podwyżki cen prądu – podwyżka rachunków średnio ok. 10 tyś. + 1-1,5 tyś. za dystrybucję (dodatkowy nieprzewidziany koszt w wysokości 30 tyś./kwartał);

– zmniejszenie ilości zamawianych usług przez kluczowego klienta jakim jest "B" GmbH, przy którego projekcie pracuje 1/3 zatrudnionych – wynik sytuacji gospodarczej na rynkach, w związku z BREXITEM;

– konsekwencją przytoczonych powyżej dwóch okoliczności jest zagrożenie utrzymania wszystkich stanowisk pracy u Strony, jako jednego z największych pracodawców w regionie – wskazano na przytoczone we wniosku, poczynione inwestycje w obszarach socjalno-bytowych Wnioskodawcy;

– dostawy materiałowe (wcześniej wywołane i zakontraktowane) na realizację jednego z projektów, które nie mogły zostać wstrzymane z uwagi na konieczność zapewnienia płynności produkcji – kwota 831.280,22 zł na zakup zapasów materiałowych wykazana w bilansie na koniec 2018 r i nakłady na środki trwałe w budowie w wysokości: 436.878,75 zł powoduje, że rzeczywisty wynik finansowy na koniec 2018 r. wykazywałby stratę w wysokości 366.193,03 zł

– wydatek na zakup wyciągów do odpylania stanowisk szlifierskich z terminem realizacji do 31.05.2019 r. - zgodnie z zaleceniem Państwowej Inspekcji Pracy, których koszt samego zakupu wyniósł 298.500,00 zł wpływając na płynność i rentowność projektu do którego zostały zatrudnione osoby z Urzędu Pracy;

– nakazy wynikające z kontroli przeprowadzonych Krajową Administracje Skarbową, Urząd Skarbowy, ZUS, Państwową Inspekcję Sanitarną, Państwową Inspekcję Pracy, Urząd Ochrony Środowiska, Nadzór Budowlany, Straż Pożarną – ich realizacja związana będzie z wydatkowaniem kwoty: 500.000,00 zł.

SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza wskazując, że ważny interes podatnika to niemożność uregulowania zaległości, spowodowana przypadkami losowymi: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo oraz stan zagrożenia egzystencji rodziny sytuacja finansowa i rokowania na przyszłość. Umorzenie zaległości jest instytucją nadzwyczajną to i ważny interes podatnika musi posiadać tą cechę i musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Co do interesu publicznego Organ odwoławczy wskazał, że jest to dyrektywa nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa/społeczności lokalnej jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej sprawność działania aparatu państwowego. Należy też uwzględniać sytuację budżetu państwa/gminy. Podkreślono, że to po stronie podatnika leży obowiązek wykazania że zostały spełnione przesłanki z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy wywnioskował po analizie danych o sytuacji finansowej Spółki, że zapłata zaległości podatkowej nie będzie skutkowała zagrożeniem Jej funkcjonowania, Wnioskodawca osiąga przychody, a rok 2018 zamknął zyskiem w wysokości 901.965,94 zł. Wskazane w odwołaniu wydatki na zapasy materiałowe i środki trwałe pozwolą na zmniejszenie kosztów działalności w przyszłości, powiększenie zysku jak i zwiększenie majątku Strony. Okoliczność nieosiągania zaplanowanych zysków nie świadczy o zaistnieniu przesłanki uzasadniającej umorzenie zaległości podatkowej. Ponadto Spółka we wniosku nie podnosiła trudnej sytuacji finansowej lecz okoliczności związane z koniecznością finansowania rozwoju przez zakup nowych urządzeń do produkcji, poprawę warunków pracy, wprowadzenie innowacyjnych rozwiązań w zakresie produkcji wyrobów i organizacji pracy. Co do interesu publicznego również on nie wystąpił – Gmina ma prawo na równi z innymi wierzycielami dochodzić swoich należności.

Na decyzję SKO Spółka złożyła skargę wnioskując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zobowiązanie do wydania w określonym terminie decyzji - wskazując sposób rozstrzygnięcia sprawy zgodny z zarzutami podniesionymi w skardze i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarzuty o naruszeniu przepisów prawa procesowego tj.:

• art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej jako o. p, przez przekroczenie granic prawa do oceny dowodów, pozostawienie poza rozważaniami argumentacji podnoszonej przez Stronę i pominięcie istotnych dla sprawy dowodów i oceny ich wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegające w szczególności na:

– wskazaniu, że sytuacja Skarżącej spowodowana jest przeprowadzonymi inwestycjami i w efekcie prowadzi do osiągania mniejszych zysków, gdy z dokumentacji wynika trudna sytuacja finansowa – ponoszone straty, a nie osiąganie mniejszych zysków, przy czym spowodowane jest to niezależnymi okolicznościami w postaci wzrostu cen energii spadkiem liczby zamówień w związku z zawirowaniami na rynkach spowodowanymi planowanym wyjściem Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, a także koniecznością zakupu zapasu materiałów celem zachowania płynności produkcyjnej;

– przyjęciu, że osiąganie przychodów wyklucza znalezienie się w trudnej sytuacji finansowej, gdy sama ta okoliczność nie powinna mieć znaczenia bez uwzględnienia zobowiązań finansowych Spółki;

– przyjęciu, że umorzenie należności nie będzie korzystne dla całej społeczności gminy, gdy umorzenie leży w interesie tej społeczności, bo Spółka jest największym pracodawcą w gminie, gdzie 1/3 środków wydawana jest na pomoc publiczną, a brak umorzenia może skutkować koniecznością redukcji zatrudnienia;

– wyciągnięciu negatywnych konsekwencji z faktu uiszczania pozostałych zobowiązań publicznoprawnych i cywilnoprawnych;

• art. 122 w związku z art. 187 § 1 i § 3, w związku z art. 233 § 1 pkt 2 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – nieustalenie konsekwencji dla gminy i lokalnej społeczności odmowy umorzenia zaległości podatkowej i nie uwzględnienie faktów znanych z urzędu, czyli sytuacji gospodarczej regionu (wysoki wskaźnik bezrobocia i wydawania 1/3 budżetu na pomoc społeczną) oraz roli Skarżącej jako największego pracodawcy w regionie;

• art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 o.p. – dowolność w ocenie materiału dowodowego przez uznanie, że zapłata zaległości nie skutkowałaby zagrożeniem funkcjonowania Skarżącej, gdy wynik finansowy jest ujemny (bilans nie uwzględnia kosztów na zakup materiałów niezbędnych do zachowania płynności finansowej i nakładów na środki trwałe w budowie);

• art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 o.p. – przez dowolność oceny materiału dowodowego, arbitralne i aprioryczne przyjęcie, że inwestycje pozwolą na zmniejszenie kosztów w przyszłości, powiększenie zysku i zwiększenie majątku Spółki, gdy pozostaje to niewiadomą, a z uwagi na inwestycje i podwyżki cen prądu, zawirowania na rynkach (spadek zamówień) może dojść do sytuacji nieterminowej wypłaty wynagrodzeń, a w skrajnym przypadku redukcji zatrudnienia;

• art. 121 § 1 oraz art. 124 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 o.p. przez niezastosowanie i pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów uznanych za udowodnione, dowodów na których się oparto, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, niewyjaśnienie w sposób wnikliwy dlaczego nie załatwiono sprawy zgodnie z wnioskiem i odwołaniem Skarżącej i dlaczego przy wnioskach złożonych w latach poprzedzających zaistniały przesłanki uzasadniające odroczenie spłaty podatku za 2018 rok, a przestały występować w 2019 r. – nie sposób zatem poddać kontroli rozumowania Organu II instancji;

• art. 122, w związku z art. 187 § 1, w związku z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. przez przyjęcie że ocena niewystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika/interesu publicznego została przeprowadzona w postępowaniu, w ramach którego podjęto wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało wydaniem orzeczenia znajdującego uzasadnienie w zebranym i w sposób wyczerpująco rozpatrzonym materiale dowodowym, a było bezzasadnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji gdy prawidłowo powinno uchylić się decyzję i orzec co do istoty w zgodzie z wnioskiem i odwołaniem Skarżącej.

W zakresie przepisów prawa materialnego podniesiono w skardze naruszenie:

• art. 67a § 1 o.p. przez błędną subsumpcję i uznanie, że nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika, interesu publicznego gminy i lokalnej społeczności, które przemawiałyby za umorzeniem zaległości Skarżącej, a z materiału dowodowego wynika, że na skutek okoliczności na które Skarżąca nie miała wpływu znalazła się Ona w trudnej sytuacji finansowej, która może doprowadzić do sytuacji, gdy terminowa wypłata wynagrodzeń nie będzie możliwa, a w skrajnym wypadku może doprowadzić do drastycznej redukcji etatów. Tym samym gmina i lokalna społeczność z uwagi na wysokie bezrobocie ma interes, by Skarżąca zdołała utrzymać poziom zatrudnienia albowiem redukcja wygeneruje większe wydatki po stronie gminy, aniżeli przychód z tytułu podatku;

• art. 67a § 1 o.p. w związku z art. 217 Konstytucji RP przez błędną wykładnię, że z punktu widzenia interesu publicznego nie jest uzasadnione udzielanie ulg podatkowych, w szczególności tych, które zmierzają do nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, gdy ustawodawca w art. 67a o.p. przesądził, że interes publiczny może przemawiać za wygaszeniem zobowiązań podatkowych i znajduje to umocowanie w art. 217 Konstytucji RP wskazującym, że określenie zasad przyznawania umorzeń następuje w drodze ustawy,

• art. 67a § 1 o.p., w związku z art. 217 Konstytucji RP przez błędną wykładnię i przyjęcie, że umorzenie zaległości podatkowej nie byłoby w interesie lokalnej społeczności i powszechności opodatkowania, gdy instytucja umorzenia zaległości podatkowej z art. 67a o.p. ustanawia wyjątek od tych zasad, a art. 217 Konstytucji RP wskazuje, że muszą istnieć mechanizmy umożliwiające - w sytuacjach przewidzianych w ustawie umorzenie zaległości ustawowej.

W uzasadnieniu skargi w szczególności ponownie podkreślono przyczyny niezależne od Skarżącej: podwyżka cen prądu, spadek zamówień przez zagranicznych klientów, konieczność wykonania inwestycji na skutek zaleceń pokontrolnych - z uwagi na zaistnienie których u Skarżącej wystąpiły zaburzenia płynności finansowej. Podniesiono znaczenie (rozmiar) przedsiębiorstwa Strony w gminie oraz okoliczność, że jest bliska utraty płynności finansowej. Zarzucono, że nie można skupiać się na dochodach Skarżącej, bowiem nie mówią one o kondycji finansowej podmiotu. Podkreślono wysoką stopę bezrobocia w Gminie i własne zasługi w jego zwalczaniu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi zwracając uwagę na zysk wypracowany przez Spółkę w latach 2016 – 2018. Natomiast cel, na który zostaje przeznaczony zysk pozostaje sprawą Spółki, ale nie można przy tym zakładać pomijania regulowania podatków. SKO stwierdziło, że zabezpieczenie surowcowe celem zapewnienia ciągłości produkcji kłóci się z argumentem o ograniczonej działalności z uwagi na zmniejszające się zamówienia przez głównego klienta. Zwróciło również uwagę na konieczność zabezpieczania środków na zapłatę podatku i na zastosowane już ulgi wobec Skarżącej, która osiągając znaczne dochody mimo to nie płaci podatków. Akceptacja takiej sytuacji zdaniem Organu odwoławczego doprowadziłaby do kredytowania działalności Podatnika.

Na rozprawie Skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci deklaracji VAT-7 za okresy rozliczeniowe 2019 i 2020 r, kopii korespondencji mailowej oraz pism z 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności odnosząc się do złożonych przez pełnomocnika Skarżącej na rozprawie dokumentów wraz z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z tychże dokumentów na okoliczność spadku zamówień składanych przez zagranicznych klientów w tym strategicznego Sąd uznał, że dowody te nie mają związku z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Dokumenty zaoferowane przez Stronę są datowane i zostały wytworzone już po złożeniu przez Spółkę wniosku o udzielenie ulgi, nie mogły więc dokumentować sytuacji Spółki, która legła u podstaw złożenie podania o ulgę w zapłacie podatku. Należy zauważyć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co do zasady nie prowadzi się postępowania dowodowego. Wyjątek w tym zakresie przewiduje art. 106 § 3 p.p.s.a., dający do rozważenia Sądowi możliwość przeprowadzenia dowodu - wyłącznie z dokumentu i tylko w przypadku, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd uznał, że przedstawione dokumenty nie dotyczą żadnych wątpliwości Sądu w sprawie oceny legalność decyzji SKO.

Spór między stronami dotyczy zasadności odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 12 rat 2018 r., albowiem organy obu instancji uznały brak zaistnienia w sprawie przesłanek: "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Należy przy tym zauważyć, że sądowoadministracyjna kontrola rozstrzygnięć podejmowanych w trybie art. 67a § 1 o.p. ograniczona jest do badania prawidłowości prowadzonego przez organy podatkowe postępowania i wykładni stosowanych przepisów, nie może natomiast wkraczać w tzw. uznanie administracyjne. W rozpatrywanej sprawie do stosowania uznania administracyjnego zresztą nie doszło, albowiem stwierdzony przez organu brak wspomnianych przesłanek blokuje przejście do etapu rozstrzygania o uldze (stosowania uznania).

Oceniając zaskarżoną decyzję w granicach prawem przepisanych kompetencji Sąd zauważa, że ustalenie sytuacji finansowej podmiotu wnioskującego o ulgę w zapłacie podatku jest kwestią podstawową takiego postępowania. Oczywistym jest, że problemy z regulowaniem zobowiązań mają bowiem zwykle swoje źródło w stanie finansów zobowiązanego. Podstawą "ważnego interesu podatnika" jest bowiem zaistnienie trudnej sytuacji finansowej tegoż podatnika, aczkolwiek nie można przy tym bazować na subiektywnej ocenie podmiotu wnioskującego o przyznanie ulgi, co do stanu jego finansów. Równocześnie organ podatkowy w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o udzielnie ulgi nie może się ograniczyć jedynie do analizy podniesionych przez podatnika we wniosku argumentów, albowiem na organie ciąży obowiązek ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i przesłanek zastosowania ulg w spłacie podatków zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej z art. 122 o.p.. Zastrzec przy tym należy, że ewentualne zaniechania, czy brak współpracy z organem wnioskującego o ulgę podmiotu, przy ustalaniu jego sytuacji finansowej obciąża wyłącznie wnioskodawcę i będzie rzutować na podjęte rozstrzygniecie. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie SKO w sposób naruszający wspomnianą zasadę prawdy obiektywnej ustaliło stan finansów Wnioskodawcy. W zaskarżonej decyzji powołane zostały ogólne dane o osiąganym w latach 2016-2018 zysku i osiąganych przychodach. Natomiast nie została w ogóle poruszona kwestia płynności finansowej Spółki. Jest to istotny brak, albowiem płynność finansowa jest wyznacznikiem zdolności podmiotu do terminowego regulowania bieżących zobowiązań. Tym samym informuje również o zdolności regulowania zobowiązań podatkowych. Analizy płynności finansowej dokonuje się przy wykorzystaniu wskaźników: 1) bieżącej płynności finansowej - który informuje o zdolności do regulowania zobowiązań w oparciu o aktywa obrotowe, 2) wypłacalności gotówkowej - określający, czy podmiot jest zdolny do spłacenia bieżących zobowiązań w bardzo krótkim okresie czasu, czy też 3) płynności szybkiej - wskazuje stopień pokrycia zobowiązań krótkoterminowych płynnym majątkiem obrotowym. Analizy pod kątem ww. wskaźników w zaskarżonej decyzji brak, czym zdaniem Sądu został naruszony art. 122 o.p.

Z naruszeniem ww. przepisu oraz zasady zaufania do organów podatkowych z art. 121 § 1 o.p. oraz art. 210 § 4 o.p. Sąd wiąże drugą wadę decyzji SKO - powierzchowną ocenę poniesionej w odwołaniu argumentacji odnośnie przyczyn obciążenia wyniku finansowego Spółki. Oceny takiej zupełnie brak odnośnie wzrostu kosztów za energię elektryczną oraz utraty części zamówień od kluczowego kontrahenta.

Ostatnim zauważonym mankamentem zaskarżonej decyzji jest przyjęta przez SKO zawężająca interpretacja przesłanki ważnego interesu podatnika, ograniczająca tą przesłankę do okoliczności wyjątkowych i niezależnych od woli podatnika uniemożliwiających uregulowanie zaległości. Tymczasem pojęcie to funkcjonuje w znaczeniu szerszym zakresie. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających bieżące uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków i realnych możliwości uiszczenia podatku. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2010 r., I FSK 31/08). Wadliwa interpretacji przesłanki z art. 67a § 1 o.p. zawarta w zaskarżonej decyzji SKO jest równoznaczna ze stwierdzeniem naruszenia tego przepisu w stopniu mającym bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy Skarżącej. Również wadliwie zastosowanie przez Organ odwoławczy wskazanych przepisów postępowania wpłynęło bezpośrednio na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rezultacie stwierdzonych naruszeń prawa Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) zobowiązany był uchylić decyzję SKO.

Równocześnie mając na uwadze, iż tożsame wyżej wymienione wadliwości dotyczy rozstrzygnięcia Burmistrza utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją (z zastrzeżeniem, że argumentacja odwołania diametralnie różniła się od tej podniesionej we wniosku złożonym przez Spółkę w dniu 15 stycznia 2019 r. i w zasadzie mogłaby być podstawa odrębnego wniosku), Sąd uznał za konieczne uwzględnienie art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji Organu I instancji z [...] 2019 r. nr [...] . W ponownie prowadzonym postepowaniu należy uwzględnić uwagi poczynione w treści niniejszego orzeczenia. W szczególności organy winny zweryfikować z udziałem Strony Jej sytuację finansową, dokumenty i twierdzenia przedstawione na etapie odwołania i uwzględnić wykładnię przesłanki ważnego interesu podatnika.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 200, w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.