Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 439/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 2. zasądzić na rzecz M.B. od Głównego Inspektora Sanitarnego kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M.B., reprezentowany przez radcę prawnego, przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że we wniosku zażądał informacji publicznej w postaci akt administracyjnych postępowań wyjaśniających prowadzonych przed Głównym Inspektorem Sanitarnym, w trybie określonym w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), a dotyczących trzech wymienionych z nazwy środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.

M.B. podniósł, że organ nie udostępnił mu żądanych informacji w ustawowym, 14 – dniowym terminie i tym samym koniecznym stało się wniesienie skargi na bezczynność organu w celu zobowiązania organu do rozpatrzenia ww. wniosku.

Jednocześnie skarżący wystąpił o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarga wpłynęła do organu w dniu 23 listopada 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny, wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ podniósł, iż pismem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uczynił zadość wnioskowi skarżącego i udostępnił żądane przez niego dokumenty.

W dalszej części odpowiedzi na skargę, organ stwierdził, że wprawdzie uchybił terminowi przewidzianemu w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie powiadomił skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępnił żądane informacje, niemniej jednak udostępnił informacje publiczną w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące, liczonym od dnia złożenia wniosku.

Skarżący wezwany do ustosunkowania się do zawartych w odpowiedzi na skargę twierdzeń w zakresie udostępnienia żądanej informacji wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania i zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. Wskazał, że wprawdzie organ uwzględnił skargę – doręczył żądaną informację publiczną – jednak uczynił to po terminie (v. pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2012 r., k. 23 akt sprawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

W sprawie ze skargi na bezczynność uwzględnienie skargi będzie zatem co do zasady zawsze polegało na wydaniu aktu lub podjęciu czynności w ramach ciążącego na organie obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i to niezależnie od tego, czy obowiązek ten powstaje w postępowaniu wszczętym z urzędu, czy też na wniosek strony.

Z kolei, na gruncie przepisów przywołanej powyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), mamy do czynienia ze specyficznym obowiązkiem organu – obowiązkiem rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Rozpatrzenie wniosku może polegać na udzieleniu żądanej informacji, odmowie jej udzielenia decyzją administracyjną bądź poinformowaniu wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji lub o innym trybie dostępu do żądanej informacji.

Ustalenia zatem, czy w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, organ władzy publicznej skargę taką uwzględnił – rozpatrzył wniosek o udzielenie informacji publicznej – należy każdorazowo dokonywać poprzez zestawienie treści wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego przez skarżącego z treścią udzielonej przez organ odpowiedzi.

Z akt sprawy wynika, że przy piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. organ udzielił skarżącemu informacji publicznej, o której udostępnienie wystąpił pismem z dnia [...] września 2011 r., a skarżący potwierdził powyższą okoliczność.

Tym samym oznacza to, że organ uwzględnił skargę w sposób określony w treści cyt. przepisu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skoro zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego (już po wniesieniu skargi), a przed wydaniem wyroku organ skorzystał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w powołanym powyżej przepisie i rozpatrzył wniosek, co do którego pozostawał w bezczynności, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dodatkowo należy wskazać, że Sąd dostrzegł opóźnienie organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego, ponieważ w sposób oczywisty termin rozpoznania wniosku wielokrotnie przekroczył 14 - dniowy termin ustawowy określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu, w świetle treści powyższego przepisu i treści przepisu art. 54 § 3 zd. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie można zgodzić się, z zamieszczonymi w odpowiedzi na skargę, twierdzeniami organu co do terminu rozpoznaniu wniosku. Należy także dodać, iż termin 14 – dniowy uregulowany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej może zostać wydłużony (art. 13 ust. 2 tejże ustawy). Jednak w aktach sprawy, dokumentu potwierdzającego takie wydłużenie, brak.

Niemniej jednak sąd, w sytuacji uwzględnienia skargi przez organ nie może zastosować wobec organu środka represyjnego - orzec o wymierzeniu organowi grzywny, ponieważ taka kompetencja sądu została na mocy przepisu art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wyraźnie powiązana tylko z uwzględnieniem skargi przez sąd, a nie przez organ (art. 149 § 1 tej ustawy).

Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 205 § 2 wyżej wymienionej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).