Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 16/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie bezczynności lub przewlekłości
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 16  ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Stowarzyszenia O. Z. w J. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie informacji publicznej I Umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy B. do załatwienia wniosku Stowarzyszenia O. Z. w J. z dnia [...] lutego 2019 roku, II Stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III Stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV Nie wymierza organowi grzywny, V Nie przyznaje od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, VI Zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia O. Z. w J. kwotę 100 (stu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga została wiedziona na podstawie następujących okoliczności:

Stowarzyszenie O. z siedzibą w J. we wniosku z 5 lutego 2019 r., przesłanym drogą elektroniczną na adres gminy pobrany z Biuletynu Informacji Publicznej, zwróciło się do Wójta Gminy B. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sposobu i skutków wykonywania przez gminę zadania "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie" przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt. Wniesiono o przesłanie pocztą elektroniczną na adres podlaskie@obrona-zwierzat.pl informacji:

1. z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2018 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania i odławiania bezdomnych zwierząt?;

2. z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2018 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom?;

3. ilu bezdomnym psom i kotom zapewniono opiekę na koszt gminy w 2018 r.? (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich);

4. jaki był w 2018 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)?;

5. ponadto wniesiono o udostępnienie treści i postaci umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2018 r.

Jako, że organ nie zrealizował wniosku, w dniu 9 maja 2019 r. wnioskodawca drogą elektroniczną wystosował w tej sprawie monit. Wobec dalszego milczenia organu, strona w dniu 30 maja 2019 r. ponowiła wniosek za pośrednictwem ePUAP-u. Doręczenie wniosku potwierdzone zostało Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia. Przedłużający się brak reakcji ze strony organu skutkował kolejnym ponowieniem wniosku w dniu 28 września 2019 r., którego złożenie również potwierdzone zostało Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia. Pomimo tego organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, nie powiadomił wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, ani też nie wydał w tym przedmiocie decyzji odmownej.

Mając powyższe na uwadze Stowarzyszenie w dniu 3 lutego 2020 r. wniosło do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z treścią wniosku z 5 lutego 2019 r. Zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Wskazując na te naruszenia Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku; stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznania od organu sumy pieniężnej; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podano, że Stowarzyszenie przy nadawaniu swojego wniosku dokonało wszelkich aktów staranności. Najpierw wniosek został wysłany na adres poczty elektronicznej wskazany w BIP organu, a następnie (i to dwukrotnie) na skrytkę ePUAP przypisaną Gminie B. i dwukrotnie uzyskano potwierdzenie doręczenia wniosku. Dlatego też, zdaniem Stowarzyszenia, organ dopuścił się rażącej bezczynności, dla której to kwalifikacji najistotniejsze znaczenie ma czas, jaki upłynął od dnia złożenia wniosku - niemalże 12 miesięcy oraz fakt bezskutecznego kilkukrotnego monitowania i ponawiania wniosku przez stronę skarżącą. Pomimo to, do dnia złożenia skargi Stowarzyszenie nie otrzymało wnioskowanej informacji publicznej. W zakresie wniosku o przyznanie sumy pieniężnej Stowarzyszenie podało, że będzie ona służyć zrekompensowaniu straty, jaką poniosło ono na skutek uporczywej bezczynności organu. Podniesiono, że Stowarzyszenie od lat zbiera informację publiczną od wszystkich (2478) gmin w zakresie sposobu i skutków wykonywania przez nie zadania "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie". Dane te pozwalają następnie tworzyć raporty i statystyki opisujące problem bezdomności zwierząt w Polsce w jego wymiarze publicznym. Badań na taką skalę nie prowadzi żaden inny podmiot w kraju. Opracowania te są tym rzetelniejsze i lepiej uzasadnione, im większa jest próba odpowiedzi, jakie spłynęły z gmin. Dlatego każda gminna informacja publiczna, jaką Stowarzyszenie uzyskuje, jest niezwykle cenna, z kolei każdy jej brak bardzo dotkliwy, gdyż w pewnym stopniu fałszuje ostateczne wyniki monitoringu. Ignorowanie przez Wójta Gminy B. wniosków Stowarzyszenia stanowi więc realną szkodę dla wiarygodności jego projektu i ogromu pracy, jaką wkłada w badanie założonego problemu. W ocenie Stowarzyszenia zasądzona suma pieniężna powinna wpłynąć motywująco na większą staranność organu w tym zakresie w przyszłości.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej ewentualnie wniósł o umorzenie postępowania. Podano, że wniosek Stowarzyszenia jest już załatwiony a zwłoka wynikła wyłącznie z błędu jaki popełnił sekretarz gminy w adresie elektronicznym na jaki niezwłocznie po otrzymaniu wniosku z 5 lutego 2019 r., tj. w dniu 20 lutego 2019 r wysłał odpowiedź wraz z załącznikiem w postaci umowy ze schroniskiem w R. Błąd polegał na tym, że użyto polskiego znaku diakrytycznego w postaci literki ą zamiast a w wyniku czego odpowiedź wysłano na adres podlaskie@obrona-zwierząt (przez ą) zamiast na adres podlaskie@obrona-zwierzat (przez a). Od tej pory uznano sprawę za załatwioną gdyż odpowiedziano na wszystkie pytania zawarte we wniosku. Z powodu tego przekonania kolejne wnioski i monity Stowarzyszenia z maja i września 2019 r. o treści tożsamej z pierwotnym wnioskiem z lutego uznano za omyłkę, gdyż zdaniem organu, sprawa już była załatwiona. Dopiero w dniu złożenia skargi organ zorientował się, że ze sprawą coś nie jest w porządku. W związku z tym w dniu 12 lutego 2020 r. sekretarz gminy wysłał ponownie wszystkie wnioskowane informacje wraz z załącznikiem w postaci umowy ze schroniskiem w R. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem organu, żądanie dotyczące zobowiązania do załatwienia wniosku jest niezasadne. Do odpowiedzi na skargę dołączono odpowiedź z 20 lutego 2019 r. i z 12 lutego 2020 r.

Zdaniem organu w sprawie niniejszej nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Istotnie odpowiedź została wysłana na błędny adres jednak strona nie poniosła żadnej realnej szkody a naruszenie nie miało ani celowego charakteru, ani specjalnej wagi. Podkreślono, że błąd został naprawiony a organ aż do 12 lutego 2020 r. pozostawał w przeświadczeniu, że wypełnił ciążące na nim obowiązki z należytą starannością. Z powodu tego przeświadczenia organ nie informował o terminach opóźnienia ani nie wydał decyzji odmownej. Brak decyzji odmownej a także informacji o wydłużeniu postępowania także świadczy, że organ uważał, jak się okazało błędnie, że skutecznie odpowiedział na wniosek i postępowanie jest zakończone. Organ miał wolę załatwienia sprawy, wysłał szczegółową odpowiedź i umowę ze schroniskiem a dodatkowo nadal będąc przekonanym, że sprawa jest już załatwiona, po wpłynięciu skargi, ponownie wysłał wnioskowane informacje wraz z załączoną umową ze schroniskiem i wskazaniem, że już odpowiedział na wniosek. Był to zatem błąd a nie rażące naruszenie prawa. Organ nie zamierzał zwlekać, utrudniać postępowania czy odmawiać dostępu do wnioskowanych informacji.

Odnosząc się do żądania zasądzenia sumy pieniężnej, zdaniem organu, samo zaistnienie błędu nie powinno skutkować orzeczeniem sumy pieniężnej na rzecz Stowarzyszenia. Gmina naprawiła błąd i wysłała wnioskowane informacje. Dodatkowo podniesiono, że Stowarzyszenie w żaden sposób nie udowodniło, że z tytułu działania organu poniosło jakąkolwiek szkodę. Stanowisko Stowarzyszenia, zdaniem organu, świadczy raczej, że liczy ono na jakiś rodzaj odszkodowania co nie może być celem postępowania prowadzonego przed sądami administracyjnymi a wyłącznie cywilnymi. Niezawiniony i drobny błąd w adresie internetowym nie może być oceniony jako celowe unikanie podjęcia decyzji lub udostępnienia informacji, które powinno skutkować nałożeniem kar finansowych na organ. Nie ma też zagrożenia nierespektowania przez organ norm wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów.

Zdaniem organu także zasądzenie kosztów jest niezasadne. Podniesiono, że organ dowiedział się o powodach niedostarczenia o czasie wymaganej informacji publicznej już po wniesieniu skargi do gminy ale jeszcze przed terminem jej przekazania do sądu. Więcej sam ten powód tzn. błąd w adresie odkrył, posiadał też już wymagane i wyczerpujące informacje wraz z załącznikiem. Nie było więc potrzeby angażowania sądu w sprawie wyjaśnionej i już pozytywnie załatwionej. Zdaniem organu tym celem może być wyłącznie nienależna w świetle powyższych wyjaśnień korzyść finansowa w postaci żądania przyznania sumy pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. (vide: wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, pub. CBOSA).

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z § 1a art. 149 P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Z kolei art. 149 § 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zasady oraz tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; dalej powoływana jako ustawa). Zakres przedmiotowy tej ustawy wyznacza pojęcie informacji publicznej zawarte w art. 1 ust. 1 ustawy zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku - art. 4 ust. 1 ustawy. Uwzględniając powyższe uznać należy, że informacje żądane przez skarżące Stowarzyszenie stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, gdyż dotyczą działalności jednostki samorządu terytorialnego - należącej do sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych - w sferze wykonywania zadań publicznych, które wiążą się z wydatkowaniem środków publicznych. Powyższe nie było kwestionowane przez organ. W niniejszej sprawie nie było sporu również co do tego, że Wójt Gminy B. – jako organ władzy publicznej – jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, obowiązek wydania decyzji administracyjnej spoczywa na organie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej - poza sytuacjami, gdy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania - w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bo istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 ustawy).

Z powyższego wynika, że odpowiednio do okoliczności faktycznych, rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia w drodze decyzji, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy - w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W rozpoznawanej sprawie skarżące Stowarzyszenie skutecznie złożyło wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej, wysyłając go drogą elektroniczną dnia 5 lutego 2019 r., co w sprawie jest niesporne. Również nie jest kwestionowane przez organ, że chociaż w dniu 20 lutego 2019 r., organ podjął czynności zmierzające do udostępnienia informacji, jednakże były one nieskuteczne z uwagi na przesłanie żądanych informacji na błędny adres skrzynki elektronicznej. W tej sytuacji nie można uznać, aby organ w terminie wywiązał się z obowiązku rozpoznania złożonego wniosku. Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (vide: postanowienie NSA z 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; wyrok NSA z 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14, pub. CBOSA).

Dlatego też zasadnie skarżące Stowarzyszenie zarzuca organowi, że dopuścił się on bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej na ww. wniosek z 5 lutego 2019 r. Jednakże, jak wynika z nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę dowodów, faktycznie w dniu 12 lutego 2020 r., a więc już po wpłynięciu do organu skargi na bezczynność (miało to miejsce w dniu 3 lutego 2020 r. ), żądana informacja została wysłana drogą elektroniczną do Stowarzyszenia, a więc zgodnie z wnioskiem i tym razem już na prawidłowy adres poczty elektronicznej. Ta okoliczność nie została zakwestionowana przez stronę do dnia rozpoznania skargi przez sąd. Stąd w zakresie, w jakim Stowarzyszenie domaga się w skardze zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu, o czym sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w I sentencji wyroku. Przy czym sąd stwierdził, że doszło w przedmiotowej sprawie do bezczynności wynikającej z naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy. Termin na udzielenie informacji publicznej upływał w przedmiotowej sprawie w dniu 19 lutego 2019 r., informację skutecznie udostępniono w dniu 20 lutego 2020 r. Skarga na bezczynność została złożona w dniu 3 lutego 2020 r., a zatem w czasie, kiedy trwał stan bezczynności. W związku z powyższym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. W punkcie III, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. orzeczono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie informacja nie została udostępniona w terminie na skutek zwykłej pomyłki i została udostępniona po tym jak organ powziął wiadomość, że wcześniej informacja została przesłana na nieprawidłowy adres poczty elektronicznej. Powyższe, zdaniem sądu, przemawia za uznaniem, że chociaż organ dopuścił się bezczynności, to nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ odniósł się do wniosku, aczkolwiek nieskutecznie, potem zaś kiedy skarga została wniesiona za pośrednictwem organu, udzielił ponownie odpowiedzi na wniosek tym razem już skutecznie. Kwalifikacja naruszenia, jakie miało miejsce w tej sprawie, posiada cechy, które określić należy jako zwykłe naruszenie. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, czego w kontrolowanej sprawie sąd się nie dopatrzył.

Sąd nie znalazł również podstaw do przyznania na rzecz skarżącego Stowarzyszenia sumy pieniężnej, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze (punkt V sentencji wyroku). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, suma pieniężna ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, a jedynie akcesoryjnie charakter represyjny i prewencyjny (dyscyplinujący). Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi bowiem przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty) jakich doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji, które to okoliczności powinny jednak zostać wyraźnie wyartykułowane i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej przez niego skargi (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17, LEX nr 2440285 oraz z 3 lipca 2018 r., II OSK 2954/17, LEX nr 2521333). Zdaniem sądu skarżące Stowarzyszenie nie podało żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na poniesioną przez niego szkodę spowodowaną brakiem udzielenia informacji publicznej przez organ, tj. powstaniem takiego rodzaju uszczerbku spowodowanego bezczynnością organu, który wymagałby zrekompensowania. W przywołanych okolicznościach sprawy niezasadne było również nałożenie na organ grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie VI sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, która odpowiada wysokością kwocie uiszczonego wpisu.