Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 653/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.7 ust.1, ust.2 lit.A, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. A, art. 5 ust. 3 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.b
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. sprawy ze skargi L.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] Prezydent Miast cofnął licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną L.Z. przez Prezydenta Miasta dnia [...] pażdziernika 2004 r. Decyzja wydana została na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.a, w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ. U. z 2012 r. poz. 1265) oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 5 ust. 3 z zastrzeżeniem art. 6 ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uzyskania przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie transportu drogowego, jest spełnienie (między innymi) wymogu dobrej reputacji. Przedsiębiorca przestaje spełniać wymóg dobrej reputacji, jeżeli został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne wymienione w tej ustawie. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2012 r. sygn. akt [...] L.Z. został skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Mocą wyroku Sądu Okręgowego Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] stycznia 2013r. sygn. akt [...] powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji został utrzymany w mocy. Wyrok ten z dniem 22 stycznia 2012 r. jest prawomocny i wykonalny. Wobec powyższego L.Z. przestał spełniać wymóg dobrej reputacji. Zaprzestanie spełniania przez przedsiębiorcę wymogu dobrej reputacji, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jest jedną z obligatoryjnych przesłanek cofnięcia licencji. O ważności spełniania przez przedsiębiorcę wymogu dobrej reputacji świadczy również zapis art. 15 ust.2 ustawy, zgodnie z którym ostrzeżenia, o którym mowa w tym przepisie nie stosuje się, jeżeli niespełnienie wymagań ustawowych polega na zaprzestaniu spełniania wymogu dobrej reputacji. Dalej organ wskazał, że orzekając o cofnięciu licencji kierował się rozstrzygnięciem Sądów obydwu instancji, a nie na treścią uzasadnienia wyroku pierwszej instancji.

Od powyższej decyzji L.Z. wniósł odwołanie. Wskazując na treść art. 5 ustawy o transporcie drogowym, skarżący podniósł, że nie został skazany za żadne z przestępstw w nim wymienionych. Zarzucił organowi, że pod pojęciem "dobrej reputacji" rozumie dowolne treści. W ocenie skarżącego błędne jest stanowisko organu, w myśl którego, na skutek skazania go za przestępstwo przeciwko zdrowiu z art. 157 § 2 kk, nie gwarantuje pasażerom bezpieczeństwa. Skarżący wskazał, że skazanie go nastąpiło z powodu walki konkurencyjnej grup wykonujących transport taksówkowy, albowiem taksówkarz z korporacji usiłował zmusić go do opuszczenia postoju przy A. Skarżący wskazał, że jest znanym działaczem społecznym na terenie miasta, a jako przedsiębiorca wywiązuje się z obowiązku podatkowego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Podstawą wydania decyzji było ustalenie, że odwołujący się został prawomocnie skazany za czyn z art. 157 § 2 kk i czyn ten mieści się w katalogu przestępstw wymienionych w art., 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy. Przepisy art. 15 ustawy nie pozostawiają organowi swobody decyzyjnej, a zatem w przypadku zaistnienia wskazanych w nich okoliczności cofnięcie licencji jest obligatoryjne.

Od decyzji organu drugiej instancji L.Z. wniósł skargę. W skardze skarżący sformułował zarzuty oraz podniósł okoliczności wskazane już w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z regulacją wynikającą z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej, przy czym zasadą jest że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) wskazuje, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny są wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej. Sąd badając sprawę administracyjną winien podjąć środki prawne w celu eliminacji stwierdzonych w jej toku naruszeń prawa. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miast z dnia [...] marca 2013 r. o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną L.Z..

Analiza sprawy dowiodła, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, dlatego brak było podstaw do jej eliminacji z obrotu prawnego.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w wersji obowiązującej na datę orzekania w sprawie przez organy administracyjne, DZ. U. z 2012 r. poz. 1265) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". W myśl ust. 3 art. 5 przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli:

1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli:

a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu,

b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

2) przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;

3) posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego określony dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości:

a) 9.000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,

b) 5.000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy,

c) 50.000 euro - przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b;

4) przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (DZ.U. Nr 30 poz. 151) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku;

5) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5;

2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:

b) nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy,

c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykażą się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich,

d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.

W art. 15 ustawodawca zawarł regulacje dotyczące cofnięcia licencji. Jedną przesłanek obligatoryjnego cofnięcia licencji jest, w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2, nie spełnienie przez jej posiadacza wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.

Wymagania jakim powinien sprostać przedsiębiorca, aby uzyskać licencję oraz wykonywać transport drogowy taksówką, wynikają z treści przytoczonych powyżej przepisów art. 5 i art. 6 ustawy. Jak wyżej wykazano jednym z warunków wykonywania transportu drogowego taksówką jest niekaralność za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydanie prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy (art. 6 ust. 1 pkt lit."b").

Analiza przytoczonych powyżej przepisów ustawy w sposób jednoznaczny dowodzi, że wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jest niezależną podstawą cofnięcia licencji. Natomiast skazanie za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto wydanie prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy, o czym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit."b" ustawy, stanowi przesłankę odrębną cofnięcia licencji. A zatem nawet w sytuacji, gdy przedsiębiorca nadal spełnia wymóg dobrej reputacji, ale został skazany za czyn wymieniony w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b", organ administracyjny jest zobligowany orzec o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Trzeba podkreślić, że zaistnienie chociażby jednej z okoliczności, o których mowa w przytoczonych powyżej przepisach art. 5 i art. 6 ustawy obliguje organ do cofnięcia licencji. Decyzja w tym przedmiocie ma bowiem charakter związany, co oznacza że organ administracyjny orzekając nie dysponuje tzw. luzem decyzyjnym. Przeciwieństwem tzw. decyzji związanej jest decyzja oparta na uznaniu administracyjnym, przy której podejmowaniu organ posiada pewien zakres swobody orzekania, jednakże i tu przesłanki orzeczenia zawsze muszą mieć oparcie w przepisach prawa.

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2012 r. sygn. akt [...] L.Z. został skazany za popełnienie czynu z art. 157§ 2 kk. Mocą wyroku Sądu Okręgowego Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] stycznia 2013r. sygn. akt [...] powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji został utrzymany w mocy. Wyrok ten z dniem 22 stycznia 2012 r. stał sie prawomocny i wykonalny. Przestępstwo stypizowane w art. 157 § 2 kk zamieszczone jest w Rozdziale XIX kk - Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 157§ 2 kk stanowił podstawę do obligatoryjnego orzeczenia o cofnięciu mu licencji na wykonywanie transportu taksówką.

Cofnięcie licencji na podstawie art. 15 ustawy nie jest uzależnione od okoliczności związanych z sytuacją osobistą czy też materialną przedsiębiorcy. Z woli ustawodawcy przesłanki skutkujące orzeczeniem o cofnięciu mają charakter obiektywny, co oznacza że sam fakt zaistnienia jednej z okoliczności wyżej wymienionych powoduje wydanie orzeczenia o cofnięciu. Orzecznictwo sądowoadministracyjne jest w tym względzie jednolite. Przykładowo w wyroku z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt SA/Łd 1014/11, Lex nr 1097419 WSA wyraził pogląd zgodnie z którym, w przypadku wykonywania transportu drogowego taksówką sam fakt popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu jest wystarczającą i samodzielną podstawą cofnięcia licencji bez względu na spełnienie wymogu dobrej reputacji. Samo spełnienie wymogu dobrej reputacji nie jest bowiem wyłączną przesłanką do wykonywania transportu. Natomiast w wyroku z dnia 15 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 705/07, Lex nr 471186, Sąd stwierdził, że katalog przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 2001 r. o transporcie drogowym ma charakter zamknięty, zamieszczone w nim okoliczności uzasadniające cofnięcie licencji opierają się na kryteriach obiektywnych, niezależnych od sytuacji osobistej kierowcy, w tym majątkowej, jak również od rodzaju stosunków społecznych panujących na obszarze działalności przedsiębiorcy, którego dotyczy postępowanie.

A zatem reasumując stwierdzić przyjdzie, że wobec zaistnienia nie budzącej wątpliwości okoliczności, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy, organ administracyjny był zobligowany do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 15. Argumentacja zawarta w skardze oraz pismach procesowych, a dotycząca sytuacji osobistej, materialnej oraz lokalnych warunków wykonywania działalności gospodarczej, nie mogła mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.