Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 44/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4, art. 97 ust. 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] nr [....] w przedmiocie opróżnienia lokalu oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 44/10

Uzasadnienie

J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...], Nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), utrzymana została w mocy decyzja Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...], nr [...] o opróżnieniu lokalu mieszkalnego.

Z akt sprawy wynika, że na podstawie przydziału z dnia [...] KWMO w B., lokal mieszkalny przy ul. Oś. B. [...] (obecnie A. [...]) w B. został przydzielony H. P. Na mocy powyższej decyzji osobami uprawnionymi do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu pozostawali następujący członkowie jej rodziny: P. B. - mąż, A. S. - matka, M. H. – Z. córka, M. R. – W. - syn, M. J. – S. - syn oraz M. Z. – E. - syn. Obecnie w lokalu mieszkalnym przy ul. A. [...] w B., po śmierci H. P., zmarłej [...], zamieszkuje jej córka H. A. wraz z synem J. A.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w B. zobowiązał J. A. do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w B. przy ul. A. [...] w terminie miesiąca od otrzymania decyzji o opróżnieniu lokalu. W uzasadnieniu swojej decyzji organ l instancji powołał się na brak uprawnień zainteresowanego do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Od tej decyzji skarżący odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., argumentując to tym, że posiada prawo do zamieszkiwania w lokalu przy ul. A. [...] w B. do czasu uregulowania swoich spraw mieszkaniowych na podstawie pisma z dnia [...] Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w B. ([...]).

Organ II instancji nie uwzględnił odwołania. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...], Nr [...] powołał się na to, że regulacja prawna, dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy policji oraz emerytów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania, dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Oznacza to, że do spraw związanych z tego rodzaju lokalami nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na to, iż przepis art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne, dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji.

Organ podkreślił, że obowiązujący w dacie przydziału H. P. przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r., Nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie MO oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęcone tej materii, tj. ustawa z 16 lipca 1987r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r., Nr 30, poz. 165), ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r., Nr 120, poz. 787 z późn. zm.) i obecnie obowiązująca ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego.

Organ stwierdził, że przedmiotowa sprawa jest sprawą administracyjną, a nie cywilną, do której nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz uprawnień wynikających z odrębnych przepisów.

Organ dodał również, że na podstawie art. 89 ust. 1 i 2 ustawy członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: małżonek, dzieci (...) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia (...). Zgodnie natomiast z art. 90 w/w ustawy na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.

Natomiast art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji określa, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

Z uwagi zatem na okoliczność, że na podstawie przydziału z dnia [...] KWMO w B.lokal mieszkalny przy ul. A. [...] w B. został przydzielony: H. P. - babce odwołującego się i przydział który wyznaczył krąg osób uprawnionych do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu (P. B. mąż, A. S. - matka, M. H. – Z. - córka, M. R. – W. - syn, M. J. – S. - syn oraz M. Z. – E. syn). J. A. nie jest osobą uprawnioną na mocy decyzji o przydziale.

Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie posiada w świetle art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o policji tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz. U. z 2004 r., Nr 8 poz. 67 z późn. zm.) prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji odpowiednio Ministra Spraw Wewnętrznych lub Ministra Sprawiedliwości albo podległych im organów przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Organ uznał, że skoro skarżący nie został uwzględniony przy przydziale zajmowanego lokalu, jako członek rodziny oraz nie posiada uprawnień do renty rodzinnej po zmarłej babce, to tym samym nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ust. 1 ustawy o Policji.

Organ na poparcie słuszności swojego stanowiska powołał się na pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 2009 r. (Sygn. akt I OSK 888/08), z dnia 2 lutego 2009 r. (Sygn. akt I OSK 816/08), 28 stycznia 2009 r. (Sygn. akt I OSK 81/08), z dnia 18 czerwca 2008 r. (Sygn. akt l OSK 959/07) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lutego 2009 r. (Sygn. akt II SA/Wa 1284/08), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 8 stycznia 2009 r. (Sygn. akt IV SA/Gl 184/08) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 listopada 2008 r. (Sygn. akt III SA/Kr 770108).

Organ podkreślił również, że przydzielanie funkcjonariuszom Policji lokali mieszkalnych jest szczegółowo uregulowane w ustawie o Policji i komendant danej jednostki nie ma uprawnień do zmiany tego rodzaju zasad. Kwestie przydziału lokali pozostających w dyspozycji Policji nie są pozostawione uznaniu poszczególnych dowódców jednostek dysponujących takimi lokalami. Powyższą tezę podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2009 r. (Sygn. akt I OSK 816/08).

Z powyższych względów organ uznał, że zgoda na zamieszkiwanie J. A. w przedmiotowym lokalu do czasu uzyskania innego lokalu mieszkalnego, wyrażona w piśmie z dnia [...] Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w B. mł. insp. mgr Z. B. nie mogła wywrzeć skutku prawnego.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] nr [...], skarżący zarzucił :

- rażąco błędne przyjęcie, iż niniejsza sprawa nie jest sprawą cywilną, lecz administracyjną, a tym samym niedopuszczalna jest dla niej droga sądowa i zastosowanie przepisów kodeksu cywilnego,

- rażące naruszenie przepisu art. 5 k.c. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z zasadami współżycia społecznego, naruszającej interes skarżącego,

- sprzeczność istotnych ustaleń w sprawie z treścią zebranego materiału dowodowego w sposób mający decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyraził pogląd, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów, iż nie jest on członkiem rodziny policjanta w rozumieniu art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, z późn. zm.), i nie spełnia on również przesłanek zawartych w art. 29 ust. 2 ustawy z 18 lutego 1994 r. ,,O zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Nie podziela skarżący również poglądu organu, że nie posiada on tytułu prawnego, ani żadnych uprawnień do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Uprawnienia do spornego lokalu skarżący wywodzi z treści odpowiedzi udzielonej jego matce, H. A. przez Komendanta Miejskiego Policji w piśmie z dnia 14 sierpnia 2002 r. "(...) W przedmiotowym lokalu może Pani wraz z synem zamieszkiwać do chwili uregulowania swoich spraw mieszkaniowych - uzyskania innego lokalu mieszkalnego (...). Z powyższego stanowiska, skarżący wywodzi, że stał się osobą uprawnioną do zamieszkiwania w służbowym lokalu policyjnym.

W ocenie skarżącego w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem judykatury, samo "posiadanie" prawa, którego ochrony się żąda, potrzebne jest nie do wszczęcia, lecz do wygrania sprawy. Dopuszczalność drogi sądowej nie zależy więc ani od wykazania materialnoprawnego roszczenia, ani też od charakteru stosunku prawnego faktycznie istniejącego między stronami. Tym samym, zdaniem skarżącego możliwe jest zastosowanie przepisów kodeksu cywilnego do niniejszej sprawy - a co za tym idzie - w pełni uzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ I i II instancji art. 5 kodeksu cywilnego, czyli wydania decyzji z naruszeniem zasad współżycia społecznego. Skarżący przywołał orzeczenia Sądu Najwyższego przemawiające za słusznością jego twierdzeń (orzeczenie z 28 listopada 1967 r, I PR 415/67, OSP 10168, poz. 210, orzeczenie SN z 17 października 1969 r., III CRN 310/69).

Skarżący uważa, że decyzje organu I i II instancji są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Dodał również, że co prawda, zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego, wyrażonym w orzeczeniu z 4 sierpnia 1992 r. (III CZP 95/92), powoływanie się na prawo do zajmowania lokalu wynikające z decyzji o przydziale może pozostawać w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego wówczas, gdy istnieje możliwość zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych w opróżnionym lokalu będącym jego własnością. Jednakże, w niniejszej sprawie, skarżący nie posiada możliwości zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych w inny sposób, aniżeli właśnie poprzez zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu. Tym samym należy uznać, że decyzja nakazująca mu opróżnienie lokalu, tym bardziej w świetle wcześniej cytowanego pisma Komendanta Miejskiego w Policji - który poinformował, że skarżący może zamieszkiwać wraz z matką w lokalu do czasu uregulowania swoich spraw mieszkaniowych - została wydana z naruszeniem zasad współżycia społecznego.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1 269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Z kolei art. 134 § 1 w/w ustawy stanowi, że sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowy lokal został przydzielony - jako lokal pracownikowi. W decyzji o przydziale zaznaczono wyraźnie, że przedmiotowe mieszkanie jest - mieszkaniem służbowym i stosuje się do niego przepisy gospodarki lokalami służbowymi obowiązujące w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Nadmienić w tym miejscu wypada, że obowiązujący w dacie przydziału przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r., Nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie MO oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęcone tej materii, tj. ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r., Nr 30, poz. 165), ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r., Nr 120, poz. 787 ze zm.) i obecnie obowiązująca, wyżej cytowana ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

Treść przepisu stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji jednoznacznie określa przedmiot regulacji w nim zawartej obejmując decyzją administracyjną o opróżnieniu każdy lokal wymieniony w art. 90 ustawy o Policji, również ten zajmowany bez tytułu prawnego, a nie tylko taki, do którego dany podmiot posiada określony tytuł prawny.

Z postanowień przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie go bez tytułu prawnego.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest (czego nie kwestionował również skarżący), że mieszkanie położone w B. przy ul. A. [...] pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w B. Pierwszy z warunków został zatem spełniony. Jeżeli chodzi o brak tytułu prawnego skarżącego do zajmowania tego lokalu to organy administracji prawidłowo przyjęły, że nie posiada on tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Nie jest tytułem prawnym do lokalu pismo Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...], które odmawia matce skarżącego przeniesienia własności lokalu i jednocześnie zezwala na zamieszkiwanie w lokalu do czasu uregulowania spraw mieszkaniowych. Nadto krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji został ściśle zawężony i wyczerpująco wymieniony w art. 88 ust. 1 (policjant w służbie stałej). Natomiast art. 89 ustawy o Policji wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego (są to: małżonek, wstępni i dzieci własne lub małżonka pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia) oraz w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, której regulacja zawarta w art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy statuuje prawo do zajmowania takich mieszkań, poza policjantami w służbie czynnej, jedynie emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Przedmiotowy lokal nie został przydzielony skarżącemu w formie decyzji administracyjnej, nie zawarto z nim również umowy najmu i nie jest on osobą, której przysługiwałoby prawo do lokalu służbowego na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., nie jest bowiem członkiem rodziny uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu. Pismo Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] nie jest tytułem prawnym i nie rodzi żadnych praw do lokalu.

W rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że z chwilą śmierci babki skarżącego wygasło uprawnienie do lokalu na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji (którego skarżący nigdy nie posiadał). Skarżący nie był uwzględniony również przy przydziale lokalu na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o Policji.

Wbrew stanowisku skarżącego, organy rozpoznając sprawę, nie naruszyły w żaden sposób przepisów prawa materialnego. Wskazane przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zastosowane a przyjęcie, że skarżący w świetle powołanych przepisów nie nabył prawa do spornego lokalu mieszkalnego jest prawidłowe.

Lokal ten należy do szczególnej kategorii mieszkań, o której mowa w art. 90 ww. ustawy o Policji i do których zastosowanie mają przepisy tej ustawy oraz przepisy wykonawcze do niej i wydane na jej podstawie tj. ww. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Podnieść należy, że przepisy te mają charakter przepisów szczególnych wyłączających stosowanie przepisów o charakterze ogólnym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego i zarzutom skargi, do lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych nie mają zastosowania przepisy ww. ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, które mają charakter ogólny. Sporny lokal jest wyłączony spod działania tej ustawy i Kodeksu cywilnego.

Sąd w całości podzielił stanowisko organów Policji, tak co do statusu prawnego spornego lokalu, jak i przepisów, które mają do niego zastosowanie uznając zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione .

Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżący nie uzyskał przydziału na przedmiotowy lokal; przydział taki posiadała jego babka H. M., uprawnienie do zamieszkiwania razem z nią otrzymała matka skarżącego H. M.

W tej sytuacji skarżący nie jest osobą uprawnioną do lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji. Osoby uprawnione do takiego lokalu zostały wyczerpująco wymienione w art. 89 ww. ustawy o Policji oraz w ww. ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Zgodnie z art. 29 ust.1 i 2 tej ustawy, prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje m.in. członkom rodzin uprawnionym do renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Skarżący nie posiada uprawnień do policyjnej renty rodzinnej, nie jest członkami rodziny po zmarłej H. M. w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji (przepis nie daje uprawnień wnukom), wreszcie nigdy nie był i nie jest funkcjonariuszem Policji - te okoliczności w sprawie są również niesporne.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów Policji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji.