Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 775/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 56
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: sędzia WSA Mariola Jaroszewska sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. F. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 lipca 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z 27 maja 2020 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. na działce nr [..] położonej w Ł., gmina K.

Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy:

W dniu 13 lutego 2019 r. pełnomocnik inwestora A. złożył do Burmistrza wniosek o ustalenie inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej operatora A. na terenie działki nr [..], obręb Ł., gmina K., woj. p. - nr projektu [..]. Inwestor wskazał, iż projekt przewiduje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z 2 anten nadawczych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży; wysokość całkowita konstrukcji do 56m n.p.t. wraz z fundamentem wieży oraz odgromnikiem; powierzchnia inwestycji ok. 100 m2. Ponadto wskazał, iż planowane przedsięwzięcie jest inwestycją telekomunikacyjną mającą na celu obsługę sieci telefonii komórkowej operatora A.

Do wniosku załączono opracowanie z lutego 2019 pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia, wykonaną zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

Burmistrz pismem z 12 sierpnia 2019r. zawiadomił o wszczęciu postępowania na wniosek pełnomocnika A., w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji telefonii komórkowej operatora A. na terenie działki nr [..] położonej w obrębie Ł., gmina K. Jednocześnie poinformował o możliwości zgłoszenia zastrzeżeń w przedmiotowej sprawie w terminie 14 dni oraz o możliwości wglądu do akt sprawy oraz udziału na każdym etapie postępowania. Obwieszczenie o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie zostało zamieszczone na stronie internetowej gminy oraz skierowane do Sołtysa o wywieszenie w miejscach publicznych (tablicach ogłoszeń) na okres 14 dni.

W sprawie została sporządzona analiza obszaru objętego wnioskiem i terenów sąsiednich oraz projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Następnie Burmistrz zwrócił się do właściwych organów o uzgodnienie projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji telefonii komórkowej operatora na terenie działki nr [..] położonej w obrębie Ł., gmina K. i uzyskał pozytywne rozstrzygnięcia. W sprawie strony postępowania złożyły wyraźny sprzeciw wobec realizacji inwestycji powołując się na obawy co do negatywnego wpływu stacji na zdrowie i środowisko z wnioskiem o przeprowadzenie raportu szkodliwości stacji na mieszkańców i środowisko.

Decyzją z 27 maja 2020 r. Burmistrz, po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika A., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji telefonii komórkowej operatora A. na terenie działki nr [..], położonej w Ł., gmina K. Inwestycja obejmuje wieżę wolnostojącą o wysokości całkowitej konstrukcji do 56m n.p.t. wraz z fundamentem wieży oraz odgromnikiem - z instalacją radiokomunikacyjną składającą się z 2 anten nadawczych i radiolinii oraz posadowieniem urządzeń sterujących u podstaw wież.

Wobec wniesienia odwołania m.in. przez skarżącą sprawę ponownie rozpoznał organ odwoławczy. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2020r., poz.293 ze zm. ), zwaną dalej u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który winien spełnić wymogi określone w przepisie art.52 ust. 2 u.p.z.p. (art. 52 ust. 1 i 2).

Stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (art. 54 pkt 2 u.p.z.p.). Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia. Zatem przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ prowadzący postępowanie bada między innymi, czy dane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko.

Dalej Kolegium podało, że jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz.283 ) w zw. z art. 4 ust. 2 tej ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się m.in. przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, W świetle art. 71 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zawsze lub potencjalnie, które zostały określone w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. z 2019r. Dz.U. poz. 1839).

Stacje bazowe telefonii komórkowych należą do grupy urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, przez co rozumie się pole elektryczne, magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz (art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; t.j. Dz.U. z 2020 r,, poz. 1219). Ich oddziaływania nie traktuje się jako niebezpiecznego dla ludzi pod warunkiem zachowania podstawowych wymogów określonych w przepisach ustawy oraz w przepisach wykonawczych. Zgodnie z art. 121 pkt 1 i 2 Prawo ochrony środowiska, ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz poprzez zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U Nr 192, poz. 1883). Dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach powyżej 300 MHz - częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej - standard jakości środowiska określony jako dopuszczalny poziom składowej elektrycznej dla pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 7 V/m. Dla pola elektromagnetycznego o częstotliwości powyżej 300 MHz jako standardu jakości środowiska używa się także współczynnika gęstości mocy pola. który wynosi 0,1 W/m2. Powyższe normy podlegają weryfikacji w trybie art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska zgodnie, z którym prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowe wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pół elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów (art. 122a ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska). Natomiast Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123 ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska).

W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji ewentualnie mogły znaleźć zastosowanie dwa przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (tj. Dz. U. z 2019r., poz.1839) - § 2 ust. 1 pkt 7 albo § 3 ust. 1 pkt 8.

Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia - do przedsięwzięć mogących zawsze instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 ro od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

20 000 W

przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a)15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b)100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c)500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d)1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e)2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f)5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g)10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Podsumowało Kolegium, że z powyższych przepisów rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą:

rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne;

liczba anten;

moc promieniowania poszczególnych anten;

emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny:

odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem.

6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej.

W ocenie organu odwoławczego nie ma wątpliwości co do tego, że w świetle powołanych powyżej przepisów rozporządzenia, podstawą kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny.

Dalej wskazało Kolegium, że w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla oceny zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako wymagającej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było ustalenie parametrów istotnych w rozumieniu cytowanych przepisów rozporządzenia w szczególności mocy promieniowanej izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W tym miejscu odnośnie zarzutu niezbadania w sprawie wpływu istniejącej już na sąsiedniej działce stacji telefonii komórkowej Kolegium wyjaśniło, że podstawa kwalifikacji danej instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla dokonania takiej kwalifikacji nie ma więc znaczenia ewentualna obecność w pobliżu innych anten (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10.08.2011r. sygn. akt IV SA/Po 174/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Oceniło Kolegium, że znajdujące się w aktach sprawy opracowanie pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia zawiera istotne aspekty oddziaływania dwóch anten – A1 i B1. Równoważna moc promieniowania wynosi nie mniej niż 1000W i nie więcej niż 2000W, a więc szczegółowej analizy wymagały miejsca dostępne dla ludności znajdujące się w odległości nie większej niż 70m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, w rozumieniu cyt. powyżej § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia. Z treści Kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że w osi głównej wiązek promieniowania planowanych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Jednocześnie dostrzegł organ odwoławczy, że w decyzji ustalony został kierunek osi głównych wiązek promieniowania planowanych 2 anten w azymucie 315 i 145 stopni o maksymalnej mocy równoważnej promieniowania od 1000W do 2000W oraz zasięgu w osi głównej wiązki promieniowania - 70m.

Według oceny Kolegium, w przedmiotowej sprawie zawarte w Kwalifikacji Przedsięwzięcia wyliczenia, zestawienia i wnioski z nich wynikające oraz dołączona kopia mapy zasadniczej określająca kierunki i zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten, pozwalają na stwierdzenie, że dla wytyczonych maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania, miejsca dostępne dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa, ochrony środowiska występują poza osiami głównymi wiązek promieniowania anten sektorowych. Skoro natomiast przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, nie wymagało przeprowadzenia odrębnej oceny oddziaływania na środowisko zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.

Przechodząc do oceny poprawności zaskarżonej decyzji Kolegium zauważyło, że rozstrzygnięcie o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją administracyjną, wydawaną w oparciu o przepisy art. 50-56 u.p.z.p.. W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

rodzaj inwestycji;

warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; oraz

linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Z uwagi na to, iż planowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, zgodnie z art. 61 ust.3 u.p.z.p., nie jest wymagane ustalenie parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o sąsiedztwo terenu objętego wnioskiem.

Uwzględniając powołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznał organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja zawiera wszelkie niezbędne elementy, w tym prawidłowo określone wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 5 zaskarżonej decyzji).

Odnośnie sprzeciwu odwołujących wobec realizacji planowanej inwestycji podkreśliło Kolegium, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia wymogów określonych prawem organ nie ma podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji zgodnie z wnioskiem.

W postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają znaczenia takie okoliczności jak utrata walorów estetycznych czy spadek wartości nieruchomości sąsiednich. Zgoda lokalnej społeczności nie jest więc warunkiem uzyskania przez inwestora pozytywnej decyzji. Tym samym sprzeciw odwołujących czy innych mieszkańców wsi Ł., nie poparty zarzutami merytorycznymi nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji tego typu inwestycji. Zaskarżona decyzja wskazuje na potencjalną możliwość realizacji inwestycji o ściśle określonych parametrach. Obawy odwołujących o rzeczywiste parametry planowanej inwestycji na obecnym etapie procedury nie podlegają ocenie.

Zauważyło także Kolegium, że okoliczność, że inwestycja ze względu na położenie i swoje parametry nie wymaga wdrożenia postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań nie oznacza jednak, że odwołujący są pozbawieni ochrony prawnej. Mieszkańcy i inne podmioty przebywające w sąsiedztwie planowanej inwestycji mają bowiem prawo do ochrony przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Po pierwsze, na etapie budowy inwestor będzie obowiązany realizować inwestycję według parametrów, które sam przedstawił we wniosku i które uwzględnione zostały w wydanej decyzji lokalizacyjnej, a odwołujący będą mogli zwracać na ten aspekt sprawy uwagę organowi architektoniczno-budowlanemu. Po drugie, jeżeli odwołujący w przyszłości powezmą jakiekolwiek obawy, że zrealizowana instalacja oddziałuje negatywnie na teren pozostający w granicach ich nieruchomość i mogą zwrócić się o wyniki przeprowadzanych w tym zakresie badań, ewentualnie zwrócić się do właściwego organu ochrony środowiska lub inspekcji sanitarnej o dokonanie kontroli wybudowanych urządzeń.

Również w niniejszej sprawie nie mogą mieć znaczenia podnoszone przez odwołujących zarzuty dotyczące kwestii ewentualnego spadku wartości ich nieruchomości na skutek realizacji inwestycji. Jak już bowiem wskazano wyżej, w rozumieniu art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa. Wskazane przez odwołujących dolegliwości dla otoczenia, przyrody, środowiska naturalnego czy naruszenie interesów ekonomicznych nie może być uznane za naruszenie powołanego przepisu.

Na marginesie w związku z zawartymi w licznych pismach i protestach stron obawami związanymi z negatywnym wpływem promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie ludzi wskazano, iż pole elektromagnetyczne będzie znajdowało się wysoko, w przestrzeni niedostępnej dla ludności, w związku z tym nie będzie w żaden sposób miało wpływu na zdrowie mieszkańców. Ponadto pole elektromagnetyczne na terenie kraju kontrolowane jest w sposób ciągły w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska. Wyniki badań dostępne są na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Dotychczas w żadnym z punktów pomiarowych na terenie kraju nie odnotowano przypadku przekroczeń natężenia pola elektromagnetycznego. Natomiast publikacje Polskiego Towarzystwa Zastosowań Elektromagnetyzmu (pod kierunkiem prof. dr hab. inż, Andrzeja Krawczyka) nie potwierdziły negatywnego oddziaływania stacji bazowych telefonii komórkowych na zdrowie ludzi i obalają mity związane ze wzrostem zachorowań, szczególnie na choroby nowotworowe, na występowanie nadwrażliwości elektromagnetycznej, ściąganie piorunów przez telefony komórkowe, zapłon oparów paliwa na stacjach benzynowych, dysfunkcyjne działania stymulatora serca tzw. rozruszniki, czy też grzanie się mózgu oraz innych organów ciała przez przebywanie w polu elektromagnetycznym. Również jak wynika z treści opublikowanego na stronie Ministerstwa Cyfryzacji - Raportu z pilotażowych badań i analiz dotyczących dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, brak jest dowodów, które by potwierdzały tezy o negatywnym wpływie promieniowania elektromagnetycznego na ludzkie zdrowie (Raport opracowany przez instytut Łączności - Państwowy Instytut Badawczy przy współudziale Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego).

We wniesionej skardze A. F. wyraziła stanowczy sprzeciw wobec realizacji stacji bazowej wskazując na:

1. stanowisko własne, sołtysa wsi i mieszkańców Ł. wyrażane obawą, że budowa kolejnej stacji telefonii komórkowej we wsi Ł. w tak bliskiej odległości od zabudowań wpłynie negatywnie na zdrowie mieszkańców i jego utratę, ponieważ zwiększy się szkodliwe promieniowanie elektromagnetyczne na tym obszarze. Już jedna taka stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się w miejscowości Ł., w odległości około 240 metrów w linii prostej od planowanej obecnie stacji telefonii komórkowej. Zróżnicowanie terenu względem planowanej stacji telefonii komórkowej wynosi około 50 metrów. Po wybudowaniu tej stacji domy i zabudowania zetkną się z falami o najwyższym stopniu natężeniu pola elektromagnetycznego;

2. naruszenie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, bowiem planowana inwestycja winna być projektowana i realizowana w sposób gwarantujący ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, czego nie czyni;

3. teren pod planowaną inwestycję znajduje się w otulinie, w bardzo małej odległości od Parku Krajobrazowego, gdzie nie można stawiać budowli, a antena do takich należy;

4. decyzja nie uwzględnia postanowień uchwały Nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011r. o ochronie Parków Krajobrazowych ze zmianami, ponieważ w § 3 pkt 7 jest mowa, że na terenie Parku (otulina wchodzi w skład Parku tworząc jedną całość) wprowadza się następujące zakazy:

- budowania nowych obiektów budowlanych (a antena jest takim obiektem) w pasie 100 m od:

a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych.

Odległość planowanej stacji telefonii komórkowej od odpływu, który wychodzi z jeziorka M. wynosi około 88 metrów.

Na terenie Parku Krajobrazowego wprowadzono ponadto zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( a antena należy do takich przedsięwzięć).

Oprócz tego wg. uchwały o ochronie Parków Krajobrazowych na terenie obowiązują szczegółowe cele i zasady ochrony określone rozporządzeniem.

5. działka gdzie ma powstać stacja telefonii komórkowej znajduje się bardzo blisko jezdni. Zarząd Dróg Wojewódzkich wyraźnie stwierdził, że odmawia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla firmy A. planowanej w Ł. gmina K., gdyż lokalizacja anteny powinna znajdować się minimum 20 metrów licząc od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej. Nie zostało uwzględnione, że organ odmówił uzgodnienia lokalizacji inwestycji;

6. teren objęty decyzją zlokalizowany jest w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [..], co w przyszłości będzie rzutowało na skażenie wód podziemnych i wpłynie negatywnie na jakość tamtejszej wody, ponieważ promieniowanie elektromagnetyczne uważa się obecnie za jedno z poważniejszych zanieczyszczeń środowiska;

7. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spowoduje: spadek cen rynkowych działek, wpłynie negatywnie na produkcję rolną na obszarze miejscowości Ł., co przełoży się negatywnie o ubieganie się o status gospodarstwa ekologicznego przez okolicznych rolników. Wpłynie również negatywnie na walory mieszkalne. Budowa masztu zakłóci charakter otoczenia i wpłynie negatywnie na walory turystyczne. Tak wysoka wieża i tak blisko ulicy zeszpeci wizerunek wsi i okolicy;

8. budowa takiego wysokiego masztu może zagrozić zdrowiu i życiu mieszkańców, ponieważ w pobliżu znajdują się: zabudowania, przejście dla pieszych, przystanki autobusowe, chodniki, droga wojewódzka i gminna. Biorąc pod uwagę fakt że pogoda jest coraz bardziej nieprzewidywalna, jest coraz więcej sytuacji, gdzie dochodzi do silnych wiatrów i nawałnic jest wysokie prawdopodobieństwo, że jakiś element z wieży może spaść na ulice, przystanki autobusowe, co może spowodować j wypadek samochodowy lub utratę zdrowia lub uszkodzenie ciała. Budowa takiego masztu zwiększy również wyładowania atmosferyczne;

9. w ocenie skarżącej inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i kwalifikuje się do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Powinno zostać ocenione skumulowane oddziaływanie istniejących i planowanych anten;

10. zarzuciła skarżąca, że stacja telefonii komórkowej nie została wymieniona w art. 6 u.g.n. jako inwestycja celu publicznego;

11. wskazała skarżąca powołując się na art. 56 u.p.z.p., że planowana stacja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, bowiem jej lokalizacja narusza: art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 u.p.z.p., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., Konstytucję według której każdy człowiek ma prawo do życia w maksymalnie bezpiecznym środowisku,

12. brak ustalenia parametrów zabudowy, co zdaniem skarżącej stanowi o wadliwości decyzji.

Wniosła skarżąca o ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów i uchylenie wydanych w sprawie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontroli sądu poddane zostały decyzje wydane na podstawie art. 53 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2020, poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p."), normującym postępowanie i zasady wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Poza sporem jest, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990). Nie ulega wątpliwości też, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A., na dz. nr [..], położonej w Ł., gmina K., nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1)rodzaj inwestycji;

2)warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a)warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b)ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c)obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d)wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3)linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałby więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia.

Wyjaśnienia wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie 1 skargi trzeba podkreślić, że brak zgody innych niż inwestor stron postępowania na realizację planowanego przedsięwzięcia jest pozbawiony znaczenia prawnego na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalanie warunków realizacji inwestycji (czyli odpowiednio: decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, jak to wynika z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Nie oznacza to oczywiście, że argumentacja tych innych uczestników postępowania nie może zostać wzięta przez organy pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Rzecz w tym, by podnoszone uwagi i zastrzeżenia dotyczyły kwestii doniosłych dla rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega jednak swobodnej ocenie organu, ani tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, które w ogóle nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości - poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2082/07, dostępny jw.). Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji, organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenie podlega zatem jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast ani organy, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego, tym bardziej na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego nie stanowi własności podmiotów kwestionujących dopuszczalność i zasadność ustalenia lokalizacji danej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1790/11, dostępny jw.). Oznacza to, że sama obawa czy potencjalność zagrożeń nie mogą doprowadzić do odmowy ustalenia warunków dla lokalizacji inwestycji.

Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Powołany przepis statuuje ogólną zasadę ochrony interesu prawnego danego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zasada wynikająca z tego przepisu w istocie dotyczy naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego na rzecz innych osób lub jednostek organizacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 133/08, dostępny jw.). Właściciel ma m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, jednakże zarazem zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Na tle ogólnych postanowień art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. trzeba jednak podkreślić, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić jedynie wtedy, gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Ochronę interesu publicznego należy przede wszystkim oceniać pod kątem dopuszczalności zamierzonego wykorzystania terenu na tle działań stanowiących lub mogących stanowić realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., tj. zadań uznanych za cele publiczne (por. E. Radziszewski (w:) E. Radziszewski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Przepisy i komentarz, LexisNexis 2006 r. nr 335898, komentarz do art. 6).

Bezzasadnie twierdzi skarżąca (pkt 10 skargi), że inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego, gdyż w przepisie art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawierającym definicje łączności publicznej wskazane jest że należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego, zaś w art. 6 pkt 1 u.g.n. jest wprost mowa, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są:

1)wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Jednoznacznie wynika więc z zacytowanych regulacji, że stacja bazowa stanowi element łączności publicznej, których budowa stanowi cel publiczny.

Rozpatrując zarzut z pkt 2 skargi jakoby realizacja inwestycji naruszała ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich zapewnioną postanowieniami art. 5 ustawy Prawo budowlane to wskazać należy, że przepis ten będzie miał zastosowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, gdy inwestor będzie ubiegał się o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. W niniejszym postępowaniu przepis ten nie znajduje zastosowania.

Odpowiadając na zarzut, że inwestycja jest zlokalizowana w otulinie Parku Krajobrazowego wskazać należy, że właśnie w związku z tą kwestią projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Oznacza to, że kompetentny organ dokonał oceny czy obowiązujące dla terenu inwestycji regulacje prawne nie sprzeciwiają się lokalizacji tej inwestycji na działce nr [..] w Ł. Czyni to chybionymi zarzuty z pkt 3, jaki z pkt 4 skargi. Skoro zaś inwestor wskazuje jedynie teren na którym planuje lokalizacje stacji to nie można uznać argumentu skarżącej, że nie zostanie zachowana odległość 100 m od brzegów rzeki, a ponadto jeśli istotnie tak miałaby zostać posadowiona lokalizacja stacji to wówczas inwestycja nie uzyska pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu (pkt 5 skargi) braku uzgodnienia z zarządem dróg projektu decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji to jest on niezasadny, gdyż wspomniany zarząd dróg uzgodnił decyzję w drodze braku zajęcia stanowiska. Ponadto nie na tym etapie następuje szczegółowa lokalizacja inwestycji, bowiem na chwile obecną inwestor nie przesądza czy inwestycja będzie posadowiona 20 czy 50 m od krawędzi jezdni. Wskazał jedynie na terenie jakiej działki to nastąpi. Natomiast szczegółowe posadowienie na działce stanie się elementem projektu budowalnego i oceni ją właściwy organ na kolejnym etapie realizacji inwestycji.

W pkt 6 skargi zarzuciła skarżąca, że realizacja inwestycji spowoduje skażenie podziemnego ujęcia wód. Nie znajduje ten zarzut potwierdzenia w aktach sprawy, a ponadto organem kompetentnym do wypowiedzenia się w tematyce takiej potencjalnej szkodliwości są organy Wód Polskich, które uzgodniły projekt decyzji milcząco, co oznacza, że nie dopatrzyły się negatywnego oddziaływania. Zarzut ten jest niezasadny.

Niezasadne są zarzuty z pkt 11 i 12 skargi, bowiem w odniesieniu do decyzji lokalizacyjnej wspomniany już art. 56 u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (zd. pierwsze); przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (zd. drugie). Nadto art. 53 ust. 3 tej ustawy stanowi, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wobec tego przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. - w tym przepisy nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony ładu przestrzennego, środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawo własności i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, 7 i 9 u.p.z.p.) - nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (tak NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1862/08, dostępnym jw.). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 103/10). Mówiąc najprościej w toku postępowania w celu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie bada się zachowania ładu przestrzennego, nie stosuje się zasady dobrego sąsiedztwa, ani nie ustala się parametrów zabudowy w postaci wysokości obiektu, linii zabudowy itp. Wadliwie interpretuje skarżąca przepisy mające tutaj zastosowanie. Wizerunek wsi i okolicy nie ma tu decydującego znaczenia. Podobnie ocenić należy zarzut o potencjalnej utracie wartości nieruchomości i jednocześnie wyjaśnić ze względu na treść art. 58 ust. 2 u.p.z.p., że jeżeli w związku z wydaną decyzją lokalizacyjną korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się istotnie ograniczone, właściciel bądź użytkownik wieczysty takiej nieruchomości może co do zasady żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części (art. 36 ust. 1 u.p.z.p.), względnie może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 3 u.p.z.p.). Dla dochodzenia tych roszczeń właściwą płaszczyzną jest jednakże droga cywilna, a nie formułowanie zarzutów przeciwko decyzji lokalizacyjnej w postępowaniu administracyjnym (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt V CSK 230/07, niepubl., powołany przez I. Zachariasza (w:) H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. LEX 2013 r., nr 143844, komentarz do art. 63). Czyni to nieuzasadnionymi zarzuty z pkt 6 skargi łącznie z tym o uniemożliwieniu przez sąsiedztwo stacji bazowej telefonii komórkowej uznanie okolicznych upraw rolniczych za ekologiczne. Stacja bazowa nie oddziałuje na okoliczną florę czy faunę, brak jest na taką okoliczność jakichkolwiek dowodów. Kwestia podniesiona w pkt 8 skargi odnosi się już do potencjalnych zagrożeń związanych z funkcjonowaniem masztu i na tym etapie nie może mieć żadnego znaczenia i brak jest podstaw do odnoszenia się do tych kwestii. Bezpieczeństwo w okolicy obiektu stanowi przesłankę badaną na etapie pozwolenia na budowę i już funkcjonowania obiektu.

Odnosząc cię do ostatniego zarzutu podlegającego ocenie to jest nim sformułowany w pkt 9 i związany z potencjalnym oddziaływaniem na środowisko inwestycji. We wniosku i dołączonej do niego dokumentacji inwestor przedstawił dane techniczne, które pozwoliły ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji – instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z dwu anten sektorowych, z których każda umieszczona jest na innym azymucie (315º i 145 º), oraz z zespołu anten parabolicznych – istotne jest określenie równoważonej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczych anten oraz całego przedsięwzięcia, a także ustalenie odległości znajdowania się miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten.

Na podstawie wskazanych przez inwestora parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje oceny inwestycji z punktu widzenia jej wpływu na środowisko i kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena taka jest niezbędna nie tylko ze względu na treść art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., ale także z uwagi na brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 3 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), zwanej dalej u.o.o.ś., zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie przepisów u.p.z.p. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznej jest szczególnym rodzajem decyzji o warunkach zabudowy. Skoro organ lokalizacyjny musi badać, czy istnieje wymóg dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na środowiskową kwalifikację przedsięwzięcia, to oznacza, że przedłożone przez inwestora dane muszą być wystarczające dla dokonania takiej oceny. Rolą organu jest w konsekwencji zapewnienie, by decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została na podstawie takich informacji, pochodzących od inwestora, które są pełne i kompletne, umożliwiające prawidłową ocenę inwestycji w kontekście jej środowiskowej kwalifikacji i wpływu na środowisko.

Z tego punktu widzenia ani kompletność danych technicznych przestawionych przez inwestora, ani prawidłowość kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia dokonanej w analizowanej sprawie nie wzbudziła zastrzeżeń Sądu. Sąd uznał, że organy oparły wydane rozstrzygnięcia na prawidłowych i wyczerpujących ustaleniach dotyczących parametrów technicznych anten sektorowych, tworzących przedsięwzięcie, co pozwoliło na właściwą kwalifikację przedsięwzięcia.

Inwestor przedstawił bowiem dokumentację, w której scharakteryzował parametry techniczne planowanej inwestycji – jej typ, rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej, poszczególne azymuty (315º i 145 º), tilty (min. – 0 i max – 6), minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy dla każdej z anten oraz maksymalny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej i pionowej. Powyższe dane techniczne oprócz ujęcia w zestawieniach tabelarycznych, przedstawiono również w wersji graficznej obrazując przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, przy uwzględnieniu pasma pracy każdej anteny i zasięgu sumarycznego.

Powyższe dane doprowadziły zarówno inwestora, jak i organy opierające się na danych zawartych w analizie i kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia, do prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, które nie osiąga progów przewidzianych ani w § 2 ust. 1 pkt 7 ani w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. i nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymagając tym samym uzyskania decyzji środowiskowej.

Podkreślić należy, że specyficzne uwarunkowania planowanej inwestycji, polegające na konfiguracji dwu anten sektorowych na dwu różnych azymutach, wyznaczających kierunek wiązki głównej promieniowania anteny, wzdłuż którego biegnie oś wiązki głównej promieniowania anteny i wzdłuż którego wyznacza się odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, spowodowały, że nieprawidłowe, zdaniem Sądu, stanowisko organów o braku potrzeby badania skumulowanego oddziaływania anten na środowisko, nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem przy projektowanym skonfigurowaniu anten nie ma możliwości takiego nakładania się czy nachodzenia wiązek promieniowania różnych anten, aby moc promieniowania przekroczyła w osi głównej wiązki promieniowania anteny wielkości wymienione w rozporządzeniu. Wprawdzie interpretacja przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć w związku z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. nie jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolita, to jednak skład orzekający przychyla się do tych wyroków NSA, w których zajmuje się stanowisko, że dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji przedsięwzięć jako mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 23 stycznia 2020 r., II OSK 559/18, z dnia 16 stycznia 2020 r., II OSK 460/18, z dnia 12 grudnia 2019 r., II OSK 271/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z analizy środowiskowej przedstawionej przez inwestora zarówno w formie tabelarycznej, jak i w formie graficznej wynika, że w analizie uwzględniono sumaryczny zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych (zarówno w płaszczyźnie poziomej, jak i pionowej), w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883), przewidującego dopuszczalną wartość promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności nie przekraczającą 0,1 W/m2.

Z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, że przy wskazanych mocach ERIP każdej anteny - 1000≤EIRP<2000W oraz wysokości zawieszenia środka elektrycznego i możliwych tiltach, w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z trzech anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, przy uwzględnieniu istniejącego zagospodarowania. Powyższe dane mają zasadnicze znaczenie dla kwalifikacji środowiskowej, bowiem przeczą twierdzeniom skarżącej, że ze względu na okoliczne ukształtowanie terenu w zasięgu oddziaływania znajdą się miejsca dostępne dla ludzi. Z rysunku przedstawiającego otoczenie analizowanej stacji bazowej wynika, że zarówno w poziomie jak i w pionie nie obejmuje on miejsc dostępnych dla ludności skoro znajdują się one w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z trzech anten.

Kluczowe dla kwalifikacji środowiskowej ustalenia w zakresie odległości miejsc dostępnych dla ludności w linii prowadzonej w wiązce głównej promieniowania każdej anteny, zależne od kierunku (azymutu) wiązki oraz jej pochylenia (tiltu), zostały poczynione prawidłowo.

Dane te stały się podstawą ustaleń i oceny przez orzekające organy, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spełnia warunków progowych określonych w przepisach rozporządzenia z 2003 r., albowiem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Materiały przedłożone przez inwestora obrazują, że dla przedmiotowych anten w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania każdej z trzech anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, co potwierdza prawidłowość dokonanej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia.

Przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. Organy ustaliły, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i wydały decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora, zawierając w niej wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne, albo podniesione przedwcześnie, gdyż część z nich zostanie zweryfikowana na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.