Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1137/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-04-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił skarżącemu Z. F. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w niniejszej sprawie.

Przesyłka zawierająca odpis wyżej wymienionego postanowienia wraz

z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia awizowana była z powodu nieobecności adresata w dniach: 25 lutego 2013 r. (pierwsze awizo) oraz 1 marca 2013 r. (drugie awizo). Zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w obu przypadkach w skrzynce oddawczej adresata. W dniu 12 marca 2013 r. przesyłka wydana została adresatowi.

W piśmie z dnia 19 marca 2013 r. (data nadania) skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

Z kolei, w myśl art. 259 § 2 P.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym sprzeciw, wniesiony po terminie.

W rozpatrywanej sprawie wskazany wyżej siedmiodniowy termin dla złożenia sprzeciwu nie został zachowany. Skarżący odebrał wprawdzie przesyłkę, zawierającą postanowienie referendarza w dniu 12 marca 2013 r., jednak jej skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 11 marca 2013 r., a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 18 marca 2013 r. Jest tak z uwagi na treść art. 73 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z uregulowaniami, zawartymi w tym artykule, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 P.p.s.a.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 P.p.s.a.).

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w art. 73 § 2 P.p.s.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.).

Dodatkowo podkreślić należy, iż w powyższym przypadku, zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a.

Regulacja powyższa przyjmuje zatem konstrukcję prawną domniemania doręczenia - od daty pierwszego zawiadomienia o awizacji należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma.

Sprzeciw skarżącego nadany w placówce pocztowej dopiero w dniu 19 marca 2013 r. jest zatem spóźniony i to pomimo faktu wydania mu przesyłki zawierającej postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia w dniu 12 marca 2013 r. W przypadku bowiem tzw. fikcji doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidzianej w art. 73 § 4 P.p.s.a., późniejsze wydanie przesyłki pocztowej aniżeli data doręczenia, wynikająca z fikcji doręczenia, pozbawione jest znaczenia prawnego. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia bowiem skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1221338 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponieważ w rozpatrywanej sprawie sprzeciw został przez skarżącego wniesiony dopiero w dniu 19 marca 2013 r. (data nadania), termin przewidziany do jego wniesienia nie został dochowany. W ocenie Sądu, z uwagi na brzmienie zacytowanych powyżej regulacji nie ma w rozpatrywanym przypadku znaczenia błędne powtórne zaawizowanie przesyłki przez Pocztę już w dniu 1 marca 2013 r. (tj. przed upływem siedmiu dni od pierwszego zawiadomienia). Przesyłka pozostawiona była bowiem w placówce pocztowej przez wymagany ustawą 14 – dniowy okres, zaś odebrana została przez skarżącego już po jego upływie.

Uchybienie przez skarżącego terminowi, do jakiego doszło w niniejszej sprawie, pociągnąć musi zatem negatywne konsekwencje dla strony. Sąd jest bowiem zobowiązany wniesiony po terminie sprzeciw odrzucić. Konsekwencje te znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, orzeczone na wniosek, który strona jest uprawniona złożyć w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Z uwagi na powyższe - na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.