Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 272/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm., dalej także: ustawa o promocji) w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: Kpa), po rozpatrzeniu odwołania Z.F. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...] w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku, wydanej z upoważnienia – zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Argumentując podjęte rozstrzygniecie organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił, w porządku chronologicznym, przebieg zdarzeń i regulacje prawne przedmiotu. W tych ramach odnotował, że w dniu 18 listopada 2014r. Z.F. otrzymał decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o uznaniu go z dniem 21 października 2014 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu tej decyzji – na co zwrócił uwagę organ drugoinstancyjny – wskazano, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni.

W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że w okresie ostatnich 18 miesięcy była zatrudniona:

a) od 23 stycznia 2013 r. do 28 września 2013 r. w A w Z.,

b) od 4 listopada 2013 r. do 20 listopada 2013 r. w Firmie B w W.,

c) od 8 stycznia 2014 r. do 30 maja 2014 r. w C w W.,

d) od 2 czerwca 2014 r. do 2 października 2014 r. w D w W.

Nadto – jak wskazał odwołujący – pracował na podstawie umowy zlecenia w okresie:

a) od 1 lutego 2013 r. do 28 września 2013 r. w E w Z.,

b) od 2 grudnia 2013 r. do 15 marca 2014 r. w F w K.,

c) od 12 maja 2013 r. do 2 października 2014 r. w G w W.

W jego ocenie spełnia on warunki umożliwiające przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Zaznaczył, że zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy po raz pierwszy po 35 latach nienagannej pracy, pracę zakończył w ostatniej firmie z powodu niepłacenia mu pensji przez ostatnie cztery (4) miesiące. Na tę okoliczność załączył: kopie świadectw pracy (4 szt) i kopie umów zleceń (3 szt), które notabene przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu rejestracji oraz kopię umowy ramowej o świadczeniu usług nr [...] z dnia 1 lutego 2013 r. zawartej z E w Z. na okres od 1 lutego 2013 r. do 31 maja 2014 r.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uwypukli, że w dniu 21 października 2014 r. Z.F. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. jako osoba bezrobotna. W związku z rejestracją, celem ustalenia swoich uprawnień, przedłożył m.in. następujące dokumenty:

1) świadectwo pracy w D Sp. z o.o.-Sp.k. w W. w okresie od 2 czerwca 2014 r. do 1 września 2014 r. (1/2 etatu) oraz od 2 września 2014 r. do 2 października 2014 r. (1/4 etatu); stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania przez pracownika bez zachowania okresu wypowiedzenia – art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm., dalej: Kp).

2) świadectwo pracy w C Sp. z o.o. w W. w okresie od 8 stycznia 2014 r. do 30 maja 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron,

3) świadectwo pracy w Firmie B w W. w okresie od 4 listopada 2013 r. do 20 listopada 2013r. w pełnym wymiarze czasu pracy,

4) świadectwo pracy w A Sp. z o.o. w Z. w okresie od 23 stycznia 2013 r. do 28 września 2013 r. w pełnym wymiarze czasu pracy,

5) umowy zlecenia (2 szt.) zawarte w F w J. na okres od 02 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. oraz od 1 stycznia 2014 r. do 15 marca 2014 r.,

6) umowy zlecenia (2 szt.) zawarte w F Sp. z o.o. Sp. k. w K. na okres od 9 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. oraz od 1 stycznia 2014 r. do 15 marca 2014 r.,

7) umowę zlecenia zawartą z G Sp. z o.o. w W. na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.

Jednocześnie organ drugoinstancyjny podkreślił, że w dniu rejestracji Z.F. oświadczył, iż został poinformowany o konieczności dostarczenia w okresie do 7 dni od daty zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy następujących dokumentów:

a) decyzji o wpisie i likwidacji działalności gospodarczej,

b) umowy zlecenia,

c) zaświadczenia o zarobkach brutto z niepełnych etatów, oraz

d) umów zleceń.

Ponadto został poinformowany o treści art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W dalszych motywach wskazał, że w dniu 23 października 2013 r. Z.F. przedłożył kopię pisma z dnia 1 października 2014 r. o rozwiązaniu przez niego umowy zlecenia zawartej z G Sp. z o.o. z dniem 2 października 2014 r. Równocześnie złożył oświadczenie, iż zgodnie z pismem z dnia 1 października 2014 r. zakończył świadczenie pracy w ramach umowy zlecenia od dnia 2 października 2014 r.

Zaznaczył także, że zgodnie z wydrukiem z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej w dniu 1 października 2013 r. Z.F. rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej, w dniu 9 października 2013 r. zaprzestał jej wykonywania, a w dniu 10 października 2013r. wykreślił wpis z rejestru.

Odnosząc powyższe ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu rozpoznania organ odwoławczy stwierdził, że prawo do zasiłku – zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji – przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 tej ustawy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a -105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (lit. a),

b) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2 (lit. c).

Skonstatował, że okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji odwołującego w Powiatowym Urzędzie Pracy to okres od 20 kwietnia 2013 r. do 20 października 2014 r. W związku z tym, do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku należy zaliczyć mu następujące okresy:

a) od 20 kwietnia 2013 r. do 28 września 2013 r. z tytułu zatrudnienia w A Sp. z o.o.,

b) od 4 listopada 2013 r. do 20 listopada 2013 r. z tytułu zatrudnienia w Firmie B,

c) od 8 stycznia 2014 r. do 30 maja 2014 r. z tytułu zatrudnienia w C Sp. z o.o., tj. łącznie 322 dni.

Odpowiadając na argumenty strony zawarte w odwołaniu wyjaśnił, że brak jest podstaw do zaliczenia okresów wykonywania pracy na podstawie zawartych umów zleceń. Zaakcentował, że odwołujący nie przedłożył dokumentów potwierdzających podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Tymczasem, jak argumentował, z przytoczonych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku należy zaliczyć jedynie te okresy wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia, w których podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Wskazał, że zaliczenie okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy także wymaga przedstawienia dokumentu potwierdzającego wysokość wynagrodzenia osiąganego z tego tytułu. Dodał przy tym, że w dniu rejestracji odwołujący został poinformowany o obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów w powyższym zakresie, jak również został poinformowany o treści art. 71 ust. 6 ustawy o promocji. Stanowi on – expressis verbis – że przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy.

Tym samym uznał, że zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził, że strona nie spełnia warunków umożliwiających przyznanie prawa do zasiłku od dnia rejestracji, ponieważ okres 322 dni nie jest okresem wystarczającym do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Na zakończenie podkreślił, że zasiłek dla bezrobotnych nie jest świadczeniem, które przysługuje bezrobotnemu w wyniku nabycia przez niego statusu osoby bezrobotnej ale jest ono uzależnione od spełnienia przez tę osobę szeregu warunków określonych w ustawie. Wyjaśnił, że organy zatrudnienia mogą orzekać w tym zakresie wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają organom administracyjnym możliwości przyznawania zasiłków dla bezrobotnych w drodze uznania administracyjnego osobom, które nie spełniają ustawowych warunków. Toteż zaakceptował w pełni pogląd organu pierwszej instancji i stwierdził, że w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do zajęcia w przedmiotowej sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji.

Powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r., znak: [...], nr [...] pełnomocnik strony zaskarżył w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Zarzucając jej naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na jej treść oraz prawa materialnego, a to:

1) art. 7 oraz 77 Kpa w zw. z art. 136 Kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia niniejszej sprawy, zaniechanie podjęcia działań z urzędu, w tym w szczególności niezwrócenia się z zapytaniem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wysokość i okres odprowadzanych przez płatników składek, niezwrócenie się do pracodawcy (D sp. z o. o. sp. k.) oraz zleceniodawcy skarżącemu (D sp. z o. o.) z zapytaniem o wskazanie okresu zatrudnienia, wysokość otrzymywanego jak i zaległego wynagrodzenia, brakiem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, przesłuchania świadków umocowanych do reprezentowania ww. podmioty. W jego ocenie powyższe zaniechania doprowadziły do niewyjaśnienia i niezaliczenia zatrudnienia Skarżącego w okresie od 31 maja 2014 r. do 2 października 2014 r. do okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

2) art. 8 oraz 9 Kpa poprzez zaniechanie w zakresie informacyjnym pouczeń, wskazówek i wyjaśnień, co było istotą odmowy udzielenia prawa do zasiłku, jak przeszkody te rozwiązać, brakiem współpracy organu ze stroną, co doprowadziło do odmowy udzielenia jej prawa do zasiłku;

3) art. 10 ust. 1 Kpa w zw. art. 81 Kpa poprzez niezapewnienie i tym samym naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, nie umożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i zgłoszenia ewentualnych dalszych wniosków dowodowych;

4) art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że zasadniczym, a nawet wyłącznym dokumentem pozwalającym na wykazanie uprawnień do uzyskania zasiłku dla bezrobotnego jest zaświadczenie wystawione przez pracodawcę lub zleceniodawcę, podczas gdy skarżący mógł wykazać tą okoliczność również inną dokumentacją tym bardziej że pozostawał w konflikcie z pracodawcą oraz zleceniodawcą. W konsekwencji – jak zauważył autor skargi – "wykładnia stosowna przez Organ doprowadziła do odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku i niezaliczenia okresów zatrudnienia, które skarżący nie był w stanie udokumentować żądanym przez Organ zaświadczeniem".

Formułując powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także "rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...]r., znak: [...], nr [...] w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla Z.F.".

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej Ppsa) wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów: potwierdzenia przelewów otrzymanych od D sp. z o. o. sp. k. oraz D sp. z o. o. za okres od maja 2014 r, do grudnia 2014 r. tytułem wynagrodzenia z umowy o pracę na okres próbny z dnia 2 czerwca 2014 r., umowy o pracę z dnia 2 września 2014 r. oraz umowy zlecenia z dnia 12 maja 2014 r., wezwania do zapłaty z dnia 28 listopada 2014 r. wraz z dowodem nadania, kierowanym do D sp. z o. o.; wezwania do zapłaty z dnia 28 listopada 2014 r. wraz z dowodem nadania, kierowanym do D sp. z o. o. - sp. k.; korespondencji e-mail z dnia 21 października 2014 r. prowadzonej przez skarżącego z główną księgową firmy D sp. z o.o. - sp.k. – na okoliczność istnienia podstawy do przyznania zasiłku dlii bezrobotnych, istnienia sporu skarżącego ze zleceniodawcą oraz pracodawcą braku woli współpracy ww. ze skarżącym, zaleganiem z zapłatą wynagrodzenia oraz odprowadzaniem składek na ubezpieczenie społeczne oraz Fundusz Pracy, brakiem możliwości uzyskania żądanej przez Organ dokumentacji.

Strona skarżąca – co do meritum – powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu. Wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji organu odwoławczego, który – w jej ocenie – nie rozpoznał wnikliwie wniesionego odwołania. Autor skargi stwierdził, że organ dokonał niewłaściwej wykładni art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia polegającej na uwarunkowaniu przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od przedłożenia zaświadczenia o zarobkach brutto z niepełnych etatów i umów zlecenia. W ocenie skarżącego przytoczony przepis prawny nie nakłada na stronę postępowania obowiązku przedłożenia jedynie wymienionej w nim dokumentacji, gdyż – jak stwierdził – "okoliczności te mogą być wykazane również w oparciu o inne środki dowodowe, tym bardziej gdy strona postępowania napotyka trudności w uzyskaniu żądanej przez organ dokumentacji".

Jednocześnie autor wyraził pogląd, że "niestety analiza orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż organy administracyjne zwykły interpretować powołany przepis bardzo rygorystycznie, ustanawiając dla stron postępowania bardzo wygórowane wymogi formalne, których niespełnienie, często nawet z przyczyn obiektywnie niezależnych od stron postępowania prowadzi do odmowy przyznania świadczenia dla bezrobotnych".

Zagadnienie to, na co także uwagę, było już rozpatrywane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/G1 29/09 stwierdził, że "brak jest podstaw prawnych, by twierdzić, iż wyłącznym dokumentem pozwalającym na wykazanie uprawnień bezrobotnego jest zaświadczenie wystawione przez pracodawcę".

W ocenie skarżącego przedłożona organom dokumentacja w pełni wystarczała do przyznania prawa do zasiłku, względnie powinna być impulsem dla skorzystania przez nie z innych środków dowodowych. Jego zdaniem organ tak pierwszej jak i drugiej instancji, na zasadzie współpracy ze stroną i postępowania, mógł wezwać skarżącego do przedłożenia między innymi dowodów uzyskania wynagrodzenia z niepełnych etatów lub omów zlecenia, a okoliczność warunkująca przyznanie zasiłku mogła być wywiedziona również z takiej dokumentacji. Z treści art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. W ocenie strony przesłanki te zostały przez nią spełnione. W okresie od 31 maja 2014 r. do 2 października 2014 r. uzyskiwała łącznie, tj. po zsumowaniu wynagrodzenia z umowy zlecenia oraz umów o pracę, wynagrodzenie w wysokości wyższej niż minimalne wynagrodzenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji, gdyż podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Toteż Sąd ten nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa, to nie sposób przy tym w konsekwencji następujących po sobie zdarzeń nie zgodzić się z wyrażoną oceną organów administracji.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W tym miejscu wskazać należy, że stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia.

Kontroli sądowej podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r., (znak: [...], nr [...]) w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla Z.F..

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest zaliczenie, do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu od 31 maja 2014 r. do 2 października 2014 r., w którym skarżący wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej w dniu 12 maja 2014 r. z G sp. z o.o. i jednocześnie od dnia 2 czerwca 2014 r. był zatrudniony w D sp. z o.o. sp. k. w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Zdaniem organów nie zaliczono okresów wykonywania pracy na podstawie zawartych umów zleceń, ponieważ skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, a nadto wskutek braku dowodów potwierdzających wysokość wynagrodzenia nie zaliczono również okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W ocenie skarżącego, wbrew temu co ustalił organ orzekający, zaszły przesłanki do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednak na tę okoliczność skarżący – co wymaga podkreślenia – nie przedstawił żadnego, odmiennego od ustaleń organu dowodu, ustaleń tych nie zmieniają, gdyż z uwagi na treść zmienić nie mogą nawet dołączone do skargi dokumenty.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sprawie ma zastosowanie przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który określa kiedy bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Z treści art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia wynika w sposób jednoznaczny, co zresztą jest poza sporem, że warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, jak:

pierwszej – w postaci posiadania okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację oraz

drugiej – w postaci uzyskiwania w tym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy.

W niniejszej sprawie przesłanki te – wbrew temu co twierdzi strona – nie zostały spełnione.

Z uwagi na zarzuty zawarte w skardze pokreślenia wymaga, że z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) i c) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jednoznacznie wynika, że do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku należy zaliczyć jedynie te okresy zatrudnienia, w których bezrobotny osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz te okresy wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia, w których podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Zasadnie uznały orzekające w sprawie organy, że specyfika umowy zlecenia, wymaga przedłożenia dowodów nie tyle z jej treści ile z jej realizacji. To skutek prawny z niej wynikający i potwierdzenie jej pełnego wykonania – właśnie z uwagi na konsekwencje prawne – w tym dla celów uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, jest kluczowy dla podstaw do prawa jego uzyskania.

Jednocześnie Sąd zauważa, że z treści skargi wprost wynika, że w okresie zatrudnienia na podstawie umów o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy skarżący uzyskiwał wynagrodzenie niższe niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące w tym okresie. Toteż dołączone do niej potwierdzenia przelewów nie stanowią podstawy, aby do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć okres wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia. Przelewy te, ze swej istotny, w ogóle nie stanowią dowodu w zakresie rzeczywistego opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu wykonywania umowy zlecenia – a to jest przesłanka sine qua non warunkujaca ziszczenie się przesłanki "opłacania składek". Ratio legis unormowania zawartego w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest odprowadzanie składki na Fundusz Pracy, to brak jest możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu wykonywania umowy zlecenia, za który składek na Fundusz Pracy nie odprowadzono. Powyższe stanowisko nie jest natomiast odnoszone do umów o pracę (zatrudnienia), które mają gwarantować pracownikom pełną ochronę i to w różnym zakresie (przepisy dot. czasu pracy, BHP, ochrona wynagrodzenia za pracę).

Należy przyznać racje organowi odwoławczemu, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy z dnia 12 listopada 2012 r. (Dz.U., poz. 1299 ze zm.) – to osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy.

W związku z tym należy stwierdzić, jak przyjął organ drugoinstancyjny, że ciężar dowodu w zakresie właściwego udokumentowania okoliczności, od których uzależnione jest przyznanie prawa do zasiłku, w pierwszej kolejności obciąża bezrobotnego. Niemniej jednak podkreślenia wymaga, zwłaszcza wobec zarzutów formułowanych w skardze w zakresie naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego, że z akt sprawy nie wynika ażeby na którymkolwiek etapie postępowania skarżący informował o jakichkolwiek trudnościach z uzyskaniem dokumentów wskazanych przez organy. Wręcz przeciwnie strona samodzielnie występowała do podmiotów, od których reakcji oczekiwała i uzyskane odpowiedzi przedkładała organowi. Tym samym zarzutu braku pouczeń, informowania i sposobu dowodzenia ostać się nie może.

W opozycji do zarzutów zawartych w skardze pozostają także dołączone do niej dokumenty, i tak – jak wynika z nich – pełnomocnik skarżącego wezwał D sp. z o.o. m.in. do wyliczenia i odprowadzenia zaległych zaliczek na podatek dochodowy oraz składek na ubezpieczenia społeczne za cały okres realizacji umowy zlecenia z dnia 12 maja 2014 r. W piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego poinformował również zleceniodawcę, że z uwagi na brak minimalnych okresów składkowych decyzją Starosty [...] skarżący został pozbawiony prawa do zasiłku. Tym samym nie można zanegować, iż skarżący miał pełną wiedzę i świadomość o braku ziszczenia się przesłanek do uzyskania dochodzonego przez niego prawa do objętego skarga zasiłku. Sąd podziela stanowisko organów, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, skarżący nie pozostawał w zatrudnieniu, a zatem nie posiada okresów uprawniających go do przyznania prawa do zasiłku.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji.