Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 929/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ic, art. 135, art. 200, art. 205, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 11, art. 113
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Grupy Producentów Owoców [...] Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności; 1. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z postanowieniem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. o sprostowaniu oczywistej pomyłki pisarskiej; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz Grupy Producentów Owoców [...] Sp. z o.o. z siedzibą w D. kwotę 12 997 zł (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Grupę Producentów Owoców "S." Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej jako Strona, Skarżąca, Spółka, Grupa) jest rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia (...) marca 2018 r. Nr (...) (znak (...)), o uchyleniu w całości decyzji Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) oraz o ustaleniu Grupie Producentów Owoców "S." Sp. z o.o. z siedzibą w D. kwoty nienależnie pobranych środków finansowych uzyskanych na mocy decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 2011 r. w wysokości 217.933.19 zł wraz z odsetkami.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W dniu (...) lutego 2011 r. wstępnie uznana Grupa Producentów Owoców "S." Sp. z o. o. w D., złożyła w (...) Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej za pierwsze półrocze piątego roku realizacji Planu Dochodzenia do Uznania, tj. za okres od (...) maja 2010 r. do (...) listopada 2010 r. na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU.

W dniu (...) lipca 2011 r. Dyrektor (...) OR ARiMR wydał decyzję nr (...), w sprawie przyznania pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw. Zgodnie z decyzją Grupie przyznano za wskazany okres pomoc finansową w łącznej wysokości 6.577.734,18 zł na:

1. pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 176.772,73 zł. Kwota ta obejmowała m. in. refundację kosztów nabycia skrzynio-palet i skrzynek na owoce oraz dwóch wag i jednego przenośnego zastawu wagowego, trzech zestawów podnośników taśmowych i wywrotnic do skrzynio-palet oraz czterech sztuk wózków paletowych i dwóch sztuk wózków widłowych;

2. pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU w wysokości 6.400.961,45 zł.

W dniach (...).09.2012 r. - (...).10.2012 r. w Grupie została przeprowadzona przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w L. planowa kontrola ex-post, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 485/2008 z dnia 26.05.2008 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (Dz. Urz. UE L 143 z dnia 03.06.2008 r.). Kontrola ta wykazała nieprawidłowości, których ujawnienie spowodowało wszczęcie z urzędu przez Dyrektora (...) OR postępowania administracyjnego, w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych przez wstępnie uznaną grupę producentów owoców.

Po wszczęciu i długotrwałym postępowaniu decyzją z dnia (...) stycznia 2016 nr (...), Dyrektor (...) OR ARiMR ustalił Grupie do zwrotu kwotę 795.286,56 zł tytułem nienależnie pobranych płatności.

Na skutek odwołania Prezes ARiMR decyzją z dnia (...) kwietnia 2016 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Prezes wskazał, że wydanie decyzji miało miejsce przy zastosowaniu treści art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, ponieważ wypłacone nienależnie Grupie środki finansowe pochodzą ze środków Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 - 2 ww. ustawy.

Prezes wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12.07.2013 r., w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. 2013 r., poz. 872) "Jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, inwestycja będzie wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem, grupa zwraca kwotę pomocy finansowej przyznanej na inwestycję w wysokości określonej w § 1 ust. 4 pkt 2, chyba, że wykorzystanie inwestycji niezgodnie z przeznaczeniem nastąpiło przed dniem wejścia w życie rozporządzenia ", co wskazuje, że z powyższego wynika zatem, że do przedmiotowej sprawy będzie miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17.06.2009 r., w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 98, poz. 822) dalej jako rozporządzenie wykonawcze.

Prezes uznał tym samym, że mając na uwadze skutkujące sankcjami nieprawidłowości z zakresie realizacji PDU organ I instancji zasadnie zobowiązał Grupę do zwrotu nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu udzielonej na zakup ww. inwestycji dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw pomocy finansowej w wysokości 795.286,56 zł, co powoduje, że konieczne było utrzymanie wspomnianej decyzji w mocy.

Wskazał, że w sprawie ma zastosowanie § 1 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia wykonawczego - jeżeli inwestycja zostanie udostępniona w przypadkach innych niż określone w ust. 3, wartość inwestycji stanowi nienależną kwotę pomocy finansowej przyznanej na inwestycję, ponieważ nie ulega wątpliwości, iż w okresie zobowiązania do niezbywania inwestycji, do których Grupa otrzymała pomoc finansową dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw, nie była ona w stanie podczas kontroli przeprowadzonych w dniach (...) - (...).07.2014 r. oraz w dniach (...)-(...).10.2015 r. (w zakresie skrzynek do owoców B. kolor niebieski) okazać zakupionych narzędzi i maszyn objętych dofinansowaniem. Kontrola wykazała niezgodność ilości i miejsca przechowywania zakupionych rzeczy zgodnie z PDU. Zobowiązaniem Grupy, określonym w § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, do którego Grupa zobowiązała się składając wnioski o przyznanie pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw jest niezbycie i nieudostępnianie innemu podmiotowi inwestycji objętej dofinansowaniem przed upływem 5 lat od dnia nabycia narzędzia, maszyny, urządzenia.

Organ wskazał, że kwotę w wysokości 795.286,56 zł, należy wpłacić wraz z odsetkami, które nalicza się na podstawie okresu między dniem zbycia lub udostępnienia innemu podmiotowi inwestycji objętej dofinansowaniem, a dniem zwrotu przyznanej pomocy finansowej na inwestycję, wskazując w sposób szczegółowy daty naliczenia odsetek oraz ich wysokość w odniesieniu do poszczególnych kwot pomocy składających się na kwotę do zwrotu.

Na decyzję Prezesa ARiMR Grupa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze Grupa w pierwszym rzędzie zaznaczyła, że przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy wnosi zażalenie w trybie art. 37 § 1 Kpa, ponieważ sprawa nie została załatwiona w terminie, a ostatnie zawiadomienie określało załatwienie sprawy do 08-04-2016, natomiast decyzję otrzymała 15-04-2016r.

Strona wniosła o uchylenie decyzji i oddalenie żądań ARiMR w całości, ponieważ:

1. Decyzja w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych może być wydana w odniesieniu do grupy wstępnie uznanej. Aby wydać taką decyzję, należy wzruszyć ostateczną decyzję, na podstawie której przyznano pomoc finansową do przedmiotowej inwestycji i wydać nową decyzję przyznającą pomoc finansową do inwestycji.

2. Decyzja dotyczy w zdecydowanej większości zwrotu otrzymanej pomocy z powodu niewłaściwego sposobu wykorzystania inwestycji, co powinno być przedmiotem oddzielnego postępowania.

3. Decyzja nie uwzględnia wystąpienia siły wyższej, tj. powodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1566/16 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...).

WSA w uzasadnieniu swojego wyroku wyjaśnił, że nie ma podstaw do rozważania "zażalenia", o którym mowa w skardze, ponieważ zażalenie o jakim jest mowa w art. 37 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, przysługuje do organu wyższego stopnia nad organem rozpatrującym sprawę, a jeśli takiego organu nie ma przysługuje wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Odnosząc się zaś do skargi Sąd uznał, że należy ją uwzględnić, jakkolwiek głównie z innych względów niż w niej poruszone.

Przede wszystkim Sąd wskazał, że nie podziela argumentów skargi dotyczących tego, że organy nie miały, co do zasady podstaw do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków finansowych, które przyznane zostały Grupie za I półrocze piątego roku dochodzenia do uznania na cele inwestycyjne wskazane w PDU na podstawie § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 czerwca 2009 r., przy uznaniu spełnienia pozostałych wymogów określonych w pkt 2-4 tego przepisu. Sąd stwierdził, że w sprawie - w zakresie zwrotu udzielonej pomocy- zastosowanie mają - na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 lipca 2013 r. (Dz. U. 2013 poz. 872) - przepisy dotychczasowe tj. przepisy wskazywanego rozporządzenia z 2009 r.

Sąd podzielił przy tym stanowisko, które znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, że możliwość wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych środków, nie jest uzależnione od uprzedniego wyeliminowania decyzji ostatecznej o ich przyznaniu. Tym samym przedmiotem sprawy nie było orzeczenie o zwrocie nienależnie pobranych środków, a właściwie nadmiernie pobranych środków - z racji nieadekwatnego ich pobrania wobec niedostosowania pobranych środków do wielkości produkcji i specyfiki zbioru Grupy w odniesieniu do produktu ze względu, na który Grupa została utworzona, czego dotyczy § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c i d rozporządzenia.

Sąd uznał, że organy dokonując ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w postaci wyników kontroli określonych w raportach ich dotyczących oraz wyjaśnień Strony w sposób nieprawidłowy ustaliły kwotę pomocy finansowej do zwrotu. Odnosząc się do ustaleń organów Sąd wskazał, że podziela ich stanowisko o konieczności zwrotu kwoty przyznanej Grupie na inwestycje, w odniesieniu do których ponad wszelką wątpliwość ustalono ich fizyczny brak lub co do których bezsprzecznie ustalono, że są w bezpodstawnym posiadaniu innych podmiotów ( np. byłych członków Grupy).

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organów dotyczącego konieczności zwrotu pomocy w przypadku tego sprzętu i urządzeń, co do których nie ma wątpliwości, że sprzęt ten istnieje, co potwierdzają wyniki kontroli i jest on wykorzystywany przez członków Grupy, a organy kwestionują jedynie w takim przypadku albo niewłaściwą treść umowy korzystania z niego albo jej brak i fakt przechowywania sprzętu niezgodnie z PDU.

Wyjaśniając stanowisko Sądu w tej kwestii zwrócono uwagę, że przepisy rozporządzenia wykonawczego z 2009 r. w § 1 ust. 1 pkt 2 przewidują, że warunkiem przyznania Grupie dochodzącej do uznania jest to, że grunt, na którym została zrealizowana inwestycja, lub budynek albo budowla, w których została zrealizowana inwestycja, stanowią własność lub przedmiot użytkowania wieczystego grupy, z zastrzeżeniem ust. 2, zaś ust. 2 tego przepisu stanowi, że "W przypadku gdy grunt, budynek albo budowla, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie stanowią własności lub przedmiotu użytkowania wieczystego grupy, pomoc finansowa jest przyznawana na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji polegającej na zakupie lub montażu przez grupę maszyny lub urządzenia na gruncie, w budynku lub w jego części albo w budowli będących w posiadaniu innego podmiotu, udostępnionych grupie na podstawie umowy, pod warunkiem, że po zdemontowaniu tej maszyny lub urządzenia i dokonaniu ponownego montażu stan techniczny tej maszyny lub urządzenia pozwoli na ich używanie zgodne z przeznaczeniem".

Odnosząc się szczegółowo do stanowiska organu Sąd wskazał, że w zakresie 6.552 szt. skrzynio-palet, co do których stwierdzono fizycznie brak 511 sztuk oraz stwierdzono 6.041 sztuk, stanowisko organu jest nietrafne w zakresie stwierdzonej ilości palet - w odniesieniu do 240 sztuk palet , które ujawniono w siedzibie Grupy w (...), który to budynek stanowi własność członka Grupy będącego zarazem jej Prezesem oraz 1.094 sztuk palet ujawnionych u członków Grupy, którzy legitymowali się umowami użyczenia. Zaznaczenia przy tym wymaga, że w odniesieniu do skrzynio-palet znajdujących się u członków Grupy możliwe było w ocenie Sądu przyjęcie, że skoro członkowie Grupy sprzedawali swoją produkcję do Grupy, która następnie sprzedawała je odbiorcom zajmującym się skupem, to mogły istnieć sytuacje, że nie zawsze Grupa mogła otrzymać własne skrzynio-palety a mogła otrzymać palety zamienne, takie same tylko innego koloru. Organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny dlaczego nie uznał w tym zakresie za zasadne wyjaśnień Grupy.

W zakresie 9.000 szt. skrzynek do owoców (B. niebieska) organ stwierdził, że skrzynki do owoców w ilości 4.681 szt. znajdowały się w M. oraz w D.. Brakowało zatem 4.319 sztuk skrzynek, co do których Strona wykazywała, że zgodnie z rozliczeniem obrotu na podstawie dokumentów PZ, znajdują się one w posiadaniu firmy "E." (w ilości 6.154 sztuk), co nie koresponduje z brakującą ilością, a zatem brak było zdaniem organu możliwości ustalenia faktycznej ich ilości. Tym niemniej Sąd zwrócił uwagę, że w toku kontroli przeprowadzonej (...)-(...) lipca 2014 r. kontrolujący stwierdzili łącznie obecność 7.724 szt. skrzynek, w tym w M. (...) nie rozpakowane i nie używane od czasu zakupu w 2010 r. skrzynki w ilości 3.440 szt. i w gospodarstwach członków grupy 4.284 szt. skrzynek. Brak jest stanowiska organu co stało się z nierozpakowanymi skrzynkami z M., które powinny w ocenie Sądu zostać zaliczone na dobro Grupy - jeśli są. Organ powinien jednoznacznie wyjaśnić tę kwestię, dlaczego skrzynek tych zabrakło w rozliczeniu i uzyskać wyjaśnienie od Strony jaki był ich los.

W odniesieniu do 2 szt. wag magazynowych oraz 1 przenośnego zestawu wagowego należy stwierdzić, że skoro są one używane i znajdują się w siedzibie Grupy, to jeśli nie wymagały one montażu, a jedynie znajdują się w miejscu innym niż wskazane w PDU pomoc udzielona na ich zakup, nie powinna być przedmiotem zwrotu. To samo dotyczy stwierdzonych u członków Grupy 1 zestawu składającego się z jednej wywrotnicy i jednego przenośnika, 1 sztuki przenośnika taśmowego, 1 zestawu znajdującego się w siedzibie Grupy i 1 sztuki wywrotnicy znajdującej się w nieruchomości stanowiącej własność Grupy. W odniesieniu do 2 sztuk wózków , które były przechowywane niezgodnie z PDU bo w D. (...), to zdaniem Sądu sama ta okoliczność, nie powinna zgodnie z tym o czym była już mowa, stanowić podstawy do zwrotu udzielonej na ich zakup pomocy.

Odnosząc się do podnoszonej przez Stronę siły wyższej to kwestia ta, w związku z tym co było podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie udzielonej pomocy, w ocenie Sądu nie ma w sprawie zastosowania. Stronie nie zarzucono, że kupiła za dużo sprzętu a jedynie zarzucano braki ilościowe i kwestię wykorzystywania zakupionych urządzeń i sprzętu niezgodnie z PDU i przepisami rozporządzenia z 17 czerwca 2009 r. Ponadto Strona nie twierdziła nigdy, że problemy z brakującymi ilościami skrzynek, czy skrzynio-palet, były wynikiem ich zniszczenia w związku z powodzią. Zatem fakt powodzi nie ma znaczenia dla sprawy, w związku z czym to czy organy zasadnie wskazują, że Strona nie zgłosiła w sposób prawidłowy siły wyższej, jest obojętny dla wyniku sprawy.

WSA wskazał, że w przedstawionym stanie rzeczy organ ponownie dokona ustaleń w zakresie wątpliwych pozycji dotyczących braków ilościowych skrzynio-palet i skrzynek (B. niebieska), jednoznacznie wskaże, czy w odniesieniu do wag i zestawu wagowego przenośnika wagowego oraz zestawów składających się z wywrotnicy i przenośnika wymagany był ich montaż, czy też wystarczyło zwykłe ich przewiezienie na nieruchomości, które nie były w posiadaniu Grupy i korzystaniu z nich i ustali ostatecznie kwotę do zwrotu wraz z odsetkami z określeniem daty ich zwrotu – tak jak bezwzględnie wskazuje to treść § 1 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia.

WSA wskazał również, że brak prawidłowego rozstrzygnięcia o zwrocie należności wraz z odsetkami, stanowi naruszenie stosownego przepisu. Nie jest bowiem prawidłowe w przedmiotowej sprawie wskazywanie w odniesieniu do odsetek, których zwrot stanowi nałożenie zobowiązania na Stronę, swoiste "rozstrzyganie" o nich w uzasadnieniu decyzji a nie w jej rozstrzygnięciu. Zaznaczyć bowiem należy, że jakkolwiek treść decyzji stanowi nierozerwalną całość to w uzasadnieniu można zawrzeć jedynie wskazanie podstawy ich wysokości jak również dodatkowo (ale nie zamiast) kwoty i daty należnych od tych kwot odsetek, co ma służyć dokładnemu wyjaśnieniu stanowiska organu.

Sąd wskazał również, że organ powinien wyjaśnić kwestie przedawnienia w odniesieniu do ustalonej należności, o czym mowa jest w odwołaniu Strony, jak również w skardze.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wykonując wyrok WSA z dnia 30 maja 2017 r., wezwał Skarżącego do wyjaśnienia kwestii dot. m.in. wskazania lokalizacji skrzynio-palet oraz skrzynek na dzień przeprowadzenia kontroli tj. na dzień (...).10.2015 r. oraz do dostarczenia dokumentacji dot. rozliczenia opakowań, na podstawie której będzie można je zidentyfikować.

Skarżący odpowiedział informując, że skrzynio-palety na dzień 25.10.2015 r. nie były przedmiotem kontroli, ale były przechowywane w M. (...) – 178 szt. oraz 324 szt. w chłodni kontrahenta "E.", na co przedstawił rozliczenie. Wskazano też, że skrzynki "B. niebieska" opisywane są w równy sposób, mają też różne kolory, bowiem w obrocie z kontrahentami nie można otrzymać z powrotem tych samych skrzynek. Zdaniem Skarżącego z 9.000 szt. skrzynek typu B. niebieska w posiadaniu Grupy jest 7.259 szt. (4.681 szt. w D. (...) oraz 2.578 szt. w firmie "E."). Wskazano, że z 1.741 szt. (z ilości 3.576 szt. będących u kontrahenta) skrzynek nie odpowiada opisowi skrzynek typu B. niebieska, ale jakością, przydatnością, a przede wszystkim parametrami użytkowymi odpowiadają skrzynkom opisanym jako B. niebieska.

Prezes ARiMR decyzją z dnia (...) marca 2018 r. Nr (...) (znak (...)) uchylił w całości decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) oraz orzekł o ustaleniu Grupie Producentów Owoców "S." Sp. z o.o. z siedzibą w D. kwoty nienależnie pobranych środków finansowych uzyskanych na mocy decyzji nr (...) z dnia (...)lipca 2011 r. w wysokości 217.933.19 zł wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu organ wskazał, że - w odniesieniu do zakupu 520 szt. skrzynio-palet pełnych typ B. B. - kontrola przeprowadzona w dniach (...)-(...) lipca 2014 r. wykazała niezgodność ilości posiadanych przez Stronę skrzynio-palet. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż podczas ww. kontroli stwierdzono jedynie 144 szt. skrzynio-palet, w tym:

— w D. (...) (siedziba grupy) stwierdzono 85 szt.

— w M. (...) (własność grupy) stwierdzono 40 szt.

— w gospodarstwach członków stwierdzono 19 szt.

Zatem nie stwierdzono 376 szt. skrzynio-palet. Z wyjaśnień złożonych przez Stronę w dniu (...) lutego 2018 r. wynika, iż na dzień (...) października 2015 r. w M. (...) było przechowywanych 178 szt., natomiast 342 szt. znajdowały się w chłodni kontrahenta "E.". Strona podkreśla również, iż ww. skrzynki nie były przedmiotem kontroli w roku 2015 ze względu na wygaśnięcie zobowiązania. Mając to na uwadze organ oparł się na kontroli przeprowadzonej w roku 2014, zgodnie z którą stwierdzono łącznie 144 szt. skrzynio-palet będących w posiadaniu Grupy. Mając na uwadze wyrok WSA, w którym Sąd podziela stanowisko organu o konieczności zwrotu kwoty przyznanej Grupie na inwestycje, w odniesieniu do których ponad wszelką wątpliwość ustalono ich fizyczny brak lub, co do których bezsprzecznie ustalono, że są w bezpodstawnym posiadaniu innych podmiotów, Prezes ARiMR nie uwzględnił kosztu zakupu 376 szt. skrzynio-palet i ustalił do zwrotu koszt 376 szt. skrzynio-palet pełnych typ B. B. p/p 3 pł. przeznaczonych do owoców miękkich (kolor szary) x 477,63 zł cena jednostkowa = 179 588,88 zł wydatków netto, a tym samym kwota do zwrotu wynosi: 179.588,88 zł, x 75% = 134 691,66 zł.

W odniesieniu do zakupu 6.552 szt. skrzynio-palet ażurowych organ II instancji - w odniesieniu do skrzynio-palet, co do których ponad wszelką wątpliwość ustalono, że są w bezpodstawnym posiadaniu innych podmiotów (np. byłych członków Grupy) oraz posiłkując się raportem z czynności kontrolnych sporządzonym w dniu (...) lipca 2014 r. - stwierdził, że 173 szt. skrzynio-palet było użytkowane przez osoby nie będące członkami Grupy, a tym samym organ odwoławczy ustalił koszt do zwrotu 50.849,03 zł ( 173 szt. skrzynio-palet x 391,90 zł cena jednostkowa = 67 798,70 zł. wydatków netto; kwota zwrotu: 67 798,70 zł x 75% = 50 849,03 zł ).

W odniesieniu do zakupu 9.000 skrzynek do owoców (B. niebieska), Prezes ARiMR wyjaśnił, iż określenie ich ilości zostało dokonane na podstawie danych z raportu z czynności kontrolnych sporządzonego w dniu(...) października 2015 r. Kontrola stwierdziła obecność 4.681 szt. skrzynek do owoców w M. (...) oraz w D. (...). Pozostała część skrzynek zgodnie z rozliczeniem obrotu opakowań (pismo z dnia (...) października 2015 r.) w ilości 6.154 szt. znajduje się w firmie "E.". Jak wynika z załączonych do raportu z czynności kontrolnych, skrzynki do owoców miękkich znajdują się w komorach chłodniczych u odbiorcy "E." od miesiąca lipca/sierpnia 2015. Mając na uwadze, że jedynie 4.681 szt. skrzynek znajduje się w posiadaniu Grupy, a pozostała część jest w posiadaniu innego podmiotu (powyższe zostało potwierdzone przez Stronę w piśmie z dnia (...) lutego 2018 r.), to nie ma podstaw do zaliczenia kosztów przedmiotowych skrzynek. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy nie kwalifikuje 4.319 szt. skrzynek (9.000 - 4.681) i ustalił do zwrotu koszt, wg wyliczenia : 4.319 szt. skrzynek do owoców x 10,00 zł cena jednostkowa = 43 190,00 zł wydatków netto; kwota do zwrotu: 43.190,00 zł x 75% = 32.392,50 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w okresie zobowiązania do niezbywania inwestycji, do których Grupa otrzymała pomoc finansową dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw, Grupa nie była w stanie podczas kontroli przeprowadzonych w dniach (...) - (...).07.2014 r. (w zakresie skrzynio-palet pełnych typu B. B. p/p 3 pl. i skrzynio-palet ażurowych) oraz w dniach (...)-(...).10.2015 r. (w zakresie skrzynek do owoców B. kolor niebieski) wskazać miejsca ich przechowywania lub wskazała, iż skrzynio-palety oraz skrzynki znajdują się u innych podmiotów, tj. u osób niebędących członkami Grupy oraz u podmiotów, z którymi Grupa współpracuje. Zobowiązaniem Grupy, określonym w § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, do którego Grupa zobowiązała się składając wnioski o przyznanie pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw jest niezbycie i nieudostępnianie innemu podmiotowi inwestycji objętej dofinansowaniem przed upływem 5 lat od dnia nabycia narzędzia, maszyny, urządzenia.

Wskazano na zastosowanie ogólnych zasady dotyczących okresu przedawnienia, które zostały uregulowane w rozporządzeniu nr 2988/95, w tym na regulacje dotyczące przerwania okresu przedawnienia, które w niniejszej sprawie nastąpiło w momencie podpisania przez Stronę raportu z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach (...) - (...) lipca 2014 r., tj. m.in. kontroli w oparciu o którą została wydana niniejsza decyzja, w zakresie zakupu skrzynio-palet koloru szarego.

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż skrzynio-palety szare zostały przez Stronę zakupione w sierpniu i we wrześniu 2010 r., a kontrola na podstawie, której organ I instancji ustalił kwotę nienależnie pobranych środków została przeprowadzona w dniach (...)-(...) lipca 2014 r. Prezes ARiMR stwierdza, iż nie doszło do przedawnienia w odniesieniu do ustalonej należności.

Skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zawarte w decyzji z dnia (...) marca 2018 r., podnosząc zarzut przedawnienia należności, których dotyczy zaskarżona decyzja.

Skarżąca w skardze podniosła ponadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 107 § 1 pkt 4- i 5 K.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej. w której brak jest jej obligatoryjnych elementów takich jak przywołanie prawidłowej i kompletnej podstawy prawnej mającej być podstawą decyzji oraz brak rozstrzygnięcia o wysokości oraz sposobie naliczenia odsetek od należności głównej;

2) art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a wyraz temu winien dać, w myśl art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy organ w niniejszej sprawie nie brał pod uwagę wielu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, kluczowych przy ustaleniu ewentualnej konieczności zwrotu dotacji oraz jej wysokości, nienależycie uzasadnił decyzję, a także zawarł w niej ogólnikowe twierdzenia dotyczące kwestii. na które uwagę zwrócił Sąd w wyroku z dnia 30 maja 2017 r., co stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

3) art. 11 k.pa. poprzez naruszenie ogólnej zasady przekonywania strony przez organ poprzez całkowicie niedostateczne i niepełne wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ, wydając zaskarżoną decyzję przez co wynik decyzji oraz podstawy na jakich oparł się organ pozostają nieznane;

4) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, w tym przeprowadzenie pobieżnej oceny dowodów na których potrzebę przeprowadzenia wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 maja 2017 r. w tym na braku ustaleń czy faktycznie wykazywane fizyczne "braki" w wyposażeniu, jakie rzekomo posiadała Skarżąca miały charakter trwały i czy wypełniały dyspozycję przepisu powodującą konieczność zwrotu dotacji, w tym poprzez brak dokonywania nowych ustaleń pomimo możliwości weryfikacji m.in. u kontrahenta Skarżącej, a w konsekwencji uznania, że w stanie faktycznym zaszła przesłanka zawarta w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w § 1 ust. 4- pkt 2 zd. pierwsze w sprawie szczegółowych warunków wyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, obowiązującą w tym stanie faktycznym.

Wskazano też na naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 1 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków pomocy fizycznej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz Wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (obowiązującą w tym stanie faktycznym), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku rozstrzygnięcia decyzji w zakresie określenia odsetek, podczas gdy zgodnie z przepisem jest to obligatoryjne i łączne.

Po wniesieniu przez Grupę skargi do WSA w Warszawie Prezes ARiMR postanowieniem z dnia (...) maja 2018r. , Nr (...), dokonał sprostowania oczywistej pomyłki pisarskiej w treści swojej decyzji z dnia (...) marca 2018 r., w którym to postanowieniu dokonał zmiany akapitów odnoszących się do określenia wysokości odsetek.

W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a , jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to nie zostało wydane prawidłowo, a tym samym skarga podlega uwzględnieniu.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie zastosowanie mają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2003 roku o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868, późn. zm.; dalej jako ustawa) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2009 r., Nr 98, poz. 822; dalej jako rozporządzenie z 2009 r.) w związku z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 872 z p. zm.; dalej jako rozporządzenie z 2013 r.).

Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji wskazał przepisy prawa unijnego i krajowego mające zastosowanie w sprawie, w tym:

1) ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 z p. zm.),

2) ustawę z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno,

3) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania,

4) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. 2013 r., poz. 872 z p. zm.), zwane dalej przez organ "rozporządzeniem wykonawczym".

Na wstępie należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja z dnia (...) marca 2018 r. została wydana w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1566/16, który uchylił decyzję Prezesa ARiMR z dnia (...) kwietnia 2016 r. Nr (...). Organ odwoławczy był zatem związany – na mocy art. 153 p.p.s.a. – oceną prawną i wskazaniami zawartymi w tym wyroku Sądu.

Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu powołanego art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Trzeba przy tym podkreślić, że uchybienie przez organ administracyjny przepisowi art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie kolejnej skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji nie wykonał wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r., jak też naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego.

Po pierwsze organ nie zastosował się do wskazania Sądu, wyrażonego w wyroku V SA/Wa 1566/16, z którego jednoznacznie wynika, na podstawie jakich przepisów powinien orzekać. Mianowicie Sąd wskazał, że w sprawie - w zakresie zwrotu udzielonej pomocy- zastosowanie mają - na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. - przepisy dotychczasowe tj. przepisy wskazywanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r.

Po wtóre WSA wskazał, że organ ponownie rozpoznając odwołanie ustali ostatecznie kwotę do zwrotu wraz z odsetkami z określeniem daty ich zwrotu – tak jak bezwzględnie wskazuje to treść § 1 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2009 r. WSA wskazał, że brak prawidłowego rozstrzygnięcia o zwrocie należności wraz z odsetkami, stanowi naruszenie tego przepisu, nie jest bowiem prawidłowe w przedmiotowej sprawie wskazywanie w odniesieniu do odsetek, których zwrot stanowi nałożenie zobowiązania na Stronę, swoiste "rozstrzyganie" o nich w uzasadnieniu decyzji a nie w jej rozstrzygnięciu. WSA zaznaczył przy tym, że jakkolwiek treść decyzji stanowi nierozerwalną całość, to w uzasadnieniu można zawrzeć jedynie wskazanie podstawy ich wysokości, jak również dodatkowo (ale nie zamiast) kwoty i daty należnych od tych kwot odsetek, co ma służyć dokładnemu wyjaśnieniu stanowiska organu.

WSA wskazał również, że organ powinien wyjaśnić kwestie przedawnienia w odniesieniu do ustalonej należności.

Po trzecie w wyroku z 30 maja 2017 r. WSA dokładnie określił, jakie czynności musi przeprowadzić organ odwoławczy w swoim postępowaniu dowodowym, a mianowicie :

• w odniesieniu do skrzynio-palet znajdujących się u członków Grupy możliwe było w ocenie Sądu przyjęcie, że skoro członkowie Grupy sprzedawali swoją produkcję do Grupy, która następnie sprzedawała je odbiorcom zajmującym się skupem, to mogły istnieć sytuacje, że nie zawsze Grupa mogła otrzymać własne skrzynio-palety a mogła otrzymać palety zamienne, takie same tylko innego koloru. Organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny dlaczego nie uznał w tym zakresie za zasadne wyjaśnień Grupy.

• w zakresie 9.000 szt. skrzynek do owoców (B. niebieska) brak było stanowiska organu, co stało się z nierozpakowanymi skrzynkami z M., które powinny w ocenie Sądu zostać zaliczone na dobro Grupy - jeśli są. Organ powinien jednoznacznie wyjaśnić tę kwestię, dlaczego skrzynek tych zabrakło w rozliczeniu i uzyskać wyjaśnienie od Strony jaki był ich los.

WSA wskazał, że w przedstawionym stanie rzeczy organ ponownie dokona ustaleń w zakresie wątpliwych pozycji dotyczących braków ilościowych skrzynio-palet i skrzynek (B. niebieska). Zaznaczenia przy tym wymaga, że możliwe było w ocenie Sądu przyjęcie, że skoro członkowie Grupy sprzedawali swoją produkcję do Grupy, która następnie sprzedawała je odbiorcom zajmującym się skupem, to mogły istnieć sytuacje, że nie zawsze Grupa mogła otrzymać własne skrzynio-palety i skrzynki a mogła otrzymać palety (skrzynki) zamienne takie same, tylko innego koloru.

Przede wszystkim należy wskazać, że Prezes ARiMR nie mógł dokonać postanowieniem z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) o sprostowaniu oczywistej pomyłki pisarskiej, zmiany treści decyzji z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) dot. istotnej części tej decyzji, odnoszącej się do kwestii określenia odsetek.

Trzeba w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Tryb przewidziany dla sprostowania treści decyzji nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też powodować merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, czy też pozostawać z nim w sprzeczności. Za niedopuszczalne uznać też należy wkraczanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. w kwestie zastrzeżone do trybu uzupełnienia czy też zmiany decyzji.

Tym samym organ wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i § 1 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. oraz art. 113 § 1 k.p.a.

Organ nie wykonał też wyroku WSA z 30 maja 2017 r. w kwestii wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych ze statusem i liczbą skrzynio-palet oraz skrzynek B. niebieska, a mianowicie dot. ich liczby oraz tego, czy zostały one udostępnione innym podmiotom, tak jak na to wskazuje przepis § 1 rozporządzenia z 2009 r.

Trzeba przy tym wskazać, że termin "udostępnienie" jest rzeczownikiem od czasownika "udostępnić – udostępniać", który oznacza "ułatwić kontakt z czymś lub umożliwić korzystanie z czegoś" (patrz: "Słownik języka polskiego" PWN; www.sjn.pwn.pl). Jeżeli podmiot, u którego były przedmiotowe skrzynki i skrzynio-palety nie korzystał z nich, a jedynie dochodziło do przechowania, organ powinien wyjaśnić, czy skrzynki i skrzynio-palety, które znajdowały się u kontrahenta Grupy (w komorach chłodniczych u odbiorcy "E."), były nadal własnością Grupy i ich umieszczenie w chłodni mieściło się w definicji "udostępnienia" innemu podmiotowi. Organ winien tym samym przeprowadzić postępowanie mające na celu ustalenie, czy sporne przedmioty były oddane do korzystania podmiotom nieuprawnionym w myśl treści rozporządzenia z 2009 r.

Organ powinien też wyjaśnić kwestię przedawnienia w odniesieniu do ustalonej należności, mając na względzie datę wydania decyzji przez organ oraz treść art. 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

Tym samym – mając na względzie powyższe rozważania – należy wskazać, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył wskazane w skardze przepisy prawa procesowego tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz § 3 k.p.a.

Odnośnie podnoszonych przez Stronę skarżącą w treści skargi innych zarzutów co do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 11 k.p.a., należy wskazać, że wyeliminowanie decyzji z przyczyn naruszenia przepisów prawa materialnego uniemożliwia realną ocenę naruszenia przez organ zasad wynikających z tych przepisów, albowiem dopiero prawidłowo zastosowany przez organ przepis materialnego umożliwi ocenę prowadzonego przez organy postępowania mającego na celu wydanie decyzji w przedmiocie zobowiązania do zwrotu.

Powyższa argumentacja stoi za nierozpoznaniem przez Sąd zarzutu odnoszącego się do naruszenia art. 11 k.p.a., albowiem jest przedwczesna z uwagi na powyższe.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ - przestrzegając zasad postępowania administracyjnego i mając na względzie przede wszystkim wskazania wynikające z wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1566/16, jak też powyższe rozważania Sądu - winien rozpatrzyć sprawę w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje Skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego sumę kwoty wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 10.800 zł, zwrot opłaconej opłaty skarbowej (17 zł), jak również zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 2.180 zł.