Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1028/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. S. i M. S. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1028/17 w sprawie ze skargi K. S. i M. S. na uchwałę Gminy [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 października 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2007r. nr [...] w części tekstowej i graficznej w zakresie przebiegu ulicy dojazdowej wewnętrznej [...] przez działkę nr ew. [...] we wsi [...].

Wyrok ten jest prawomocny od dnia 28 listopada 2017r. Następnie pismem z dnia 12 marca 2018r. skarżący złożyli wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku. Stwierdzili, że powstała wątpliwość co do zakresu stwierdzenia nieważności planu. Zdaniem Gminy nadal pozostają w mocy postanowienia planu dotyczące linii zabudowy związanej z przebiegiem drogi. Tymczasem Sąd użył w uzasadnieniu stwierdzenia "w granicach interesu prawnego" skarżących i czy to oznacza, że w stosunku do działki skarżących nie obowiązują ustalenia planu wyznaczające linię zabudowy na działce skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Instytucja wykładni wyroku ma służyć wyjaśnieniu wątpliwości co do treści zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretnie elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia budzą wątpliwości i dlaczego. W przeciwnym wypadku merytoryczne odniesienie się do takiego wniosku nie jest możliwe.

Okoliczności podniesione przez skarżących we wniosku z dnia 12 marca 2018 r. dotyczą wyjaśnienia czy wobec treści wyroku i stwierdzenia w uzasadnieniu, że nieważność części planu tj. przebiegu drogi dojazdowej wewnętrznej [...] przez działkę skarżących nastąpiło w granicach interesu prawnego skarżących, nadal pozostają w mocy zapisy planu dotyczące linii zabudowy związanej z przebiegiem wyeliminowanej z planu drogi.

Tak sformułowany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak przyznają skarżący we wniosku o wyjaśnienie wątpliwości wyrok WSA wyeliminował z obrotu prawnego fragment planu dotyczący przebiegu ulicy dojazdowej przez działkę skarżących. Sentencja wyroku oraz jego uzasadnienie jest precyzyjne i dotyczy wyłącznie stwierdzenia nieważności planu co do przebiegu drogi, a w żaden sposób nie odnosi się do obszaru poza przebiegiem tej drogi tj. pozostałej części działki nr ew. [...] we wsi [...]. Tymczasem skarżący oczekują, aby wyjaśnienie wyroku dotyczyło terenu, co do którego wyrok w żadnym zakresie nie wypowiedział się tj. obszaru poza drogą, w tym linii zabudowy związanej z przebiegiem tej drogi. Linia ta bowiem znajduje w tej części działki skarżących, co do której wyrok nie wypowiada się. Co prawda linia zabudowy jest rozstrzygnięciem planistycznym, które wynika z wyznaczenia przebiegu drogi, niemniej wyeliminowanie samej drogi nie oznacza jednoczesnego usunięcia linii zabudowy, jeśli Sąd nie wypowiedział się w tym przedmiocie. A taka sytuacja miała miejsce w sprawie.

Przy czym jako ważkie w toku rozpoznania niniejszego zagadnienia należy uznać argumenty jakimi kierował się Sąd stwierdzając nieważność tej części planu. Otóż Sąd nie zakwestionował samego przebiegu spornej drogi, lecz uznał nieprawidłowość rodzaju drogi wyznaczonej w tym planie, jako drogi wewnętrznej.

Wyjaśnienie sformułowania użytego w uzasadnieniu wyroku "w granicach interesu prawnego skarżących" należy odnieść do normy art. 101 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem. Warunkiem skuteczności skargi jest wykazanie interesu prawnego oraz naruszenie tego interesu. W niniejszej sprawie rzecz dotyczy działania skarżących w granicach ich interesu prawnego, czyli tylko co do ich działki. Sąd nawet stwierdzając, że gmina nadużyła władztwa planistycznego przerzucając obowiązek urządzenia i utrzymania ciągów komunikacyjnych ogólnodostępnych na podmioty trzecie, nie był władny stwierdzić nieważności planu odnośnie działek, których właściciele nie zaskarżyli ocenianego planu do sądu. Stąd Sąd zaznaczył, że stwierdza nieważność planu w granicach interesu prawnego skarżących, czyli wyłącznie odnośnie działki stanowiącej przedmiot ich własności.

Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku, jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości zarówno co do przesłanek rozstrzygnięcia, jak i zakresu planu wyeliminowanego z obrotu prawnego. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, jak również motywy jakimi kierował się Sąd.

Wobec powyższego Sąd, kierując się treścią art. 158 P.p.s.a. odmówił dokonania wykładni wyroku z dnia 5 października 2017r.