Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1371/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1, art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z poźn. zm.), zwolnił K.S. z dniem [...] marca 2018 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] oraz z powierzenia obowiązków i z dniem [...] kwietnia 2018 r. przeniósł ww. policjanta z urzędu do pełnienia dalszej służby w Wydziale [...] i mianował na stanowisko eksperta Zespołu [...]. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej "K.p.a., rozkazowi temu organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu organ wyjaśnił, że rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych z dniem [...] kwietnia 2018 r. zmieniona zostanie struktura Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], polegająca m. in. na utworzeniu w Wydziale [...] nowych komórek organizacyjnych. Zmiana zakresu zadań Wydziału [...] jest efektem poleceń I Zastępcy Komendanta Głównego Policji w zakresie wyodrębnienia komórki dochodzeniowo-śledczej, co powoduje utworzenie w strukturze ww. wydziału nowej komórki organizacyjnej o nazwie Zespół [...]. Następstwem tej zmiany organizacyjnej jest wyłączenie m. in. z Zespołu [...] Wydziału [...] etatu [...] i włączenia go do Zespołu [...] Wydziału [...].

Dalej organ podał, że w związku z powyższym w dniu [...] marca 2018 r. zwrócono się do naczelnika Wydziału [...] KWP w [...] o imienne wskazanie funkcjonariuszy, których etaty włączone zostaną do kierowanego przez niego wydziału. Z Wydziału [...] KWP w [...] wskazany został [...] K. S., który od [...] marca 2018 r. pełni obowiązki na stanowisku [...] Sekcji [...] Wydziału [...]KWP w [...]. W dniu [...] marca 2018 r. naczelnik Wydziału [...] KWP w [...] - z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w obecności naczelników Wydziału [...] i [...] przeprowadziła z [...] K. S. rozmowę kadrową. Podczas rozmowy policjantowi przedstawiono propozycję dalszej służby w Zespole [...] Wydziału [...] KWP w [...] na stanowisku [...], z dotychczasowym uposażeniem zasadniczym w 9 grupie w kwocie 3120,- złotych wynikającej z mnożnika 2,05 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości 700,- złotych, bez dodatku kontrolerskiego. [...] K. S., po zapoznaniu się z propozycją przeniesienia, nie wyraził zgody na powyższe zmiany kadrowe w związku z tym, iż straci dodatek kontrolerski w wysokości 20 % kwoty bazowej, czym czuje się ukarany.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przewiduje przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia, zastrzegając tę decyzję dla przełożonego w sprawach osobowych. Ustawa ta wprowadza również ograniczenia w zakresie przenoszenia policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe, uzależniając podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek określonych w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Przeniesienie natomiast na takie samo lub podobne stanowisko nie jest obwarowane żadnymi warunkami, bowiem stosownie do dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy przełożony w sprawach osobowych może przenieść policjanta na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego bez jego zgody, jeśli nie wiąże się to z obniżeniem stanowiska. Przeniesienie takie mieści się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonego składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej, której policjant - stosownie do art. 25 ustawy o Policji - winien się podporządkować. Uregulowanie prawne zawarte w art. 32 ust. 1 cyt. ustawy nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygania sprawy w granicach uznania administracyjnego. Obowiązkiem przełożonego w sprawach osobowych jest odpowiednie rozmieszczenie kadr w podległej jednostce, poprzez właściwą organizację i dobór policjantów na poszczególne stanowiska służbowe.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z propozycją przedstawioną policjantowi podczas rozmowy kadrowej K. S. został przewidziany do mianowania na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego, o takich samych parametrach pod względem finansowym (grupy zaszeregowania, kwoty uposażenia zasadniczego, mnożnika kwoty bazowej i stopnia etatowego, kwoty dodatku służbowego). Przyznane uposażenie zostanie pomniejszone wyłącznie o dodatek kontrolerski. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego policjantowi pełniącemu służbę w komórce (na stanowisku) kontroli, kontroli finansowej, kontroli informacji niejawnych lub inspekcji i wykonującemu czynności objęte postępowaniem kontrolnym w rozumieniu odrębnych przepisów przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości do 30 % kwoty bazowej.

Organ zaznaczył, że prawo do dodatku kontrolerskiego nierozerwalnie związane jest z pełnieniem służby w konkretnej komórce organizacyjnej Policji (na stanowisku) oraz z wykonywaniem ściśle określonych zadań służbowych. Wobec tego każdy funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia służby w innej niż wskazanej w ww. przepisie komórce organizacyjnej Policji (na stanowisko) musi liczyć się z faktem wygaśnięcia prawa do pobierania tego dodatku. Dodatek kontrolerski w istocie przysługiwał policjantowi podczas służby w strukturach Wydziału [...], jednak w przypadku mianowania na stanowisko niemieszczące się w katalogu wymienionym w § 14 powołanego rozporządzenia brak jest podstaw do jego przyznania, zaś jego ewentualne przyznanie byłoby ewidentnym naruszeniem prawa.

W końcowej części uzasadnienia rozkazu personalnego organ podkreślił, że służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania poleceniom przełożonego, a także wymaga umiejętności szybkiej adaptacji do nowych warunków, w których przyjdzie policjantowi realizować ustawowe zadania Policji. Organ podniósł także, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki/komórki organizacyjnej od jego przebiegu służby, kwalifikacji zawodowych czy wykształcenia ogólnego, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku.

Od powyższego rozkazu personalnego K.S. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Wskazał, że do dnia rozmowy kadrowej przeprowadzonej z nim w dniu [...] marca 2018 r. nikt go nie informował o zmianach. Wyjaśnił, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. powierzono mu, od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r., pełnienie obowiązków na stanowisku [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], co, jego zdaniem, podyktowane było złożeniem przez niego, w dniu [...] lutego 2018 r. raportu "o zgłoszeniu działań wypełniających jednocześnie znamiona mobbingu" na bezpośredniego przełożonego. Wskazał również na wydaną, w stosunku do jego osoby, w dniu [...] stycznia 2018 r. przez Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], negatywną opinię służbową za okres służby od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2018 r., która następnie została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Ponadto wyjaśnił, że służbę w Policji pełni od dnia [...] lipca 1989 r., przez pierwsze 8 lat w pionie prewencji, potem ponad 20 lat w służbie wspomagającej, gdzie zajmował się zagadnieniami [...] oraz [...]. Stwierdził, że jest zaskoczony przeniesieniem go do Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], bowiem jest to służba kryminalna, a on nigdy w takiej służbie "nie pracował" i nie posiada w tym kierunku żadnego przeszkolenia, kwalifikacji zawodowych oraz doświadczenia.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania K. S., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. W ocenie organu nie do przyjęcia byłby także pogląd, że funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, nie mógłby zostać przeniesiony bez swojej zgody na inne równorzędne stanowisko służbowe, gdy przemawiałoby za tym dobro tej służby. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, wymieniającego w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.

Organ podał, że w myśl art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wymienionym powyżej przełożonym - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej - przyznano zatem uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji.

Komendant Główny Policji podniósł, że organ I instancji zaskarżonym rozkazem personalnym mianował policjanta na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego, tj. stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Organ zaznaczył, że ustawa o Policji nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne", ale zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych o równorzędności stanowisk decyduje przede wszystkim grupa zaszeregowania i stopień etatowy przyporządkowany temu stanowisku. Stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] są zaszeregowane do tej samej - 9 grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im jednakowy stopień etatowy. Nadto w przypadku obu stanowisk, przepisy rozporządzenia przewidują ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy, który stronie został przyznany w niezmienionej wysokości 700 zł.

Organ wyjaśnił także, że dodatek kontrolerski przysługuje policjantowi wyłącznie w przypadkach określonych w § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Prawo do dodatku związane jest bowiem ściśle z pełnieniem służby w konkretnej komórce organizacyjnej Policji (na danym stanowisku) oraz z wykonywaniem określonych czynności służbowych. W związku z tym wraz z przeniesieniem funkcjonariusza do innej jednostki/komórki organizacyjnej bądź mianowaniem na inne stanowisko służbowe wygasnąć może prawo do pobierania dodatku kontrolerskiego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć, że bardziej aktywny udział strony w prowadzonym postępowaniu skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że policjant nie przedstawił argumentów wskazujących, że powyższe ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy.

Zaznaczył, że dokonanie przedmiotowej zmiany kadrowej było poprzedzone okresem powierzenia K. S. obowiązków służbowych na stanowisku [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], od dnia [...]marca 2018 r. (rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r.).

Odnosząc się do stanowiska funkcjonariusza o jego braku doświadczenia w służbie kryminalnej, organ wskazał, że już z samego faktu ponad 28 letniej służby w Policji wynika, że policjant posiada stosowne doświadczenie zawodowe dające gwarancję sprawnego wykonywania przydzielonych zadań. Komendant Główny Policji wskazał, że ustawodawca nie uzależnił przy tym możliwości mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe od jego przebiegu służby, czy też od subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku.

Dalej organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom strony zawartym w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie miał również obowiązku informowania policjanta przed dniem przeprowadzenia rozmowy kadrowej w dniu [...] marca 2018 r. o planowanych zmianach w strukturze organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz o związanych z tymi zmianami niezbędnych rozwiązaniach kadrowych. Organ podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], jako przełożony policjantów tej jednostki, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu komórkach organizacyjnych. Za niepoparte żadnymi dowodami organ uznał natomiast, twierdzenia policjanta, że przeniesienie ma zupełnie inne podłoże niż wskazano w zaskarżonej decyzji i ma na celu ponowne ukaranie go za to, że nie wyraził zgody na określone traktowanie go ze strony przełożonej.

Dodatkowo Komendant Główny policji wskazał, że oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, iż słuszny interes K. S. nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym).

W końcowej części uzasadnienia rozkazu personalnego organ podniósł, że zawarcie w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji sformułowania "przenoszę z urzędu do pełnienia dalszej służby", mając na uwadze treść obowiązujących przepisów prawa, nie jest poprawne. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W sytuacji, gdy "przeniesienie" służbowe następuje w ramach tej samej jednostki organizacyjnej Policji oraz tej samej miejscowości, rozstrzygnięcie organu winno się sprowadzać jedynie do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe (wraz z określeniem składników uposażenia na nowym stanowisku). Jednakże w ocenie organu odwoławczego to sformułowanie organu I instancji nie stanowi błędu mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia samej decyzji, ani też nie stanowi wady uzasadniającej jej uchylenie.

K. S. wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił:

I naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2, art. 38 art. 1 ust 1 i 2 ustawy o Policji polegające na dowolnym uznaniu, że stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] jest równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym przez skarżącego, w sytuacji, gdy oba stanowiska charakteryzują się zdecydowanie różnym zakresem obowiązków, odmiennie są ukształtowane warunki pracy i płacy etc., co prowadzi do konstatacji, że obu stanowisk nie można uznać za równorzędne.

II naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. polegające na braku podjęcia przez organ administracji czynności zmierzających do zebrania pełnego i kompletnego materiału dowodowego i zaniechaniu wszechstronnego jego zbadania;

2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 80, art.107 § 3, art.136, 140 K.p.a. polegające na poczynieniu dowolnych ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, co skutkowało dowolnym uznaniem, że stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] należy uznać za stanowisko równorzędne z uprzednio zajmowanym przez skarżącego, w sytuacji, gdy porównanie charakterystyki obu stanowisk, zakresu zadań i obowiązków, kwalifikacji i predyspozycji funkcjonariusza oraz usytuowanie stanowiska w strukturze organizacyjnej jednostki przeczy powyższemu założeniu.

3. art. 15, art.107 § 1 i 3, art.128, 140 K.p.a. poprzez brak merytorycznej oceny i wszechstronnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od Rozkazu Personalnego KWP w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu I instancji w całości, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości zgodnej z załączoną do skargi faktura VAT.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnieni.

W przedmiotowej sprawie kontroli pod względem legalności podlegał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] marca 2018 r. z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz z powierzenia obowiązków i mianowania z dniem [...] kwietnia 2018 r. na stanowisko [...] Zespołu [...] w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej w [...]. Zatem okoliczności związane z wcześniejszym powierzeniem obowiązków skarżącemu, na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wykraczają poza zakres przedmiotu rozstrzygnięcia i nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu.

Przepis art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.), dalej "ustawa o Policji", wraz z ust. 2 określa uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przepis ten stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Z art. 32 ust. 1 tej ustawy wynika m.in., że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, w innej miejscowości jest podejmowany przez właściwego przełożonego w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Uwzględniając przedstawioną regulację prawną stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotowy rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w [...].

W ocenie Sądu, zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują potrzebę zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe.

Uzasadniając zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej - Wydziale [...], powołano się na rozkaz organizacyjny nr [...] z [...] marca 2018 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych. Na mocy tego rozkazu z dniem [...] kwietnia 2018 r. we wskazanym wyżej Wydziale utworzono nową jednostkę organizacyjną Zespół [...]. Następstwem tej zmiany było wyłączenie z Zespołu [...] etatu [...] i włączenie go do Zespołu [...] Wydziału [...].

Nie można zatem zakwestionować twierdzenia właściwych przełożonych skarżącego, że jego przeniesienie wywołane zostało potrzebami służby związanymi ze zmianami organizacyjno-etatowymi wskazanymi w przedmiotowym rozkazie. Prawidłowość funkcjonowania Policji jako umundurowanej i uzbrojonej formacji opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym. W takich warunkach nie do przyjęcia jest stanowisko, że funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, nie mógłby zostać przeniesiony bez swojej zgody na inne równorzędne, czy też wyższe stanowisko służbowe, gdy przemawiałoby za tym dobro tej służby.

Podstawę materialnoprawną wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia o mianowaniu K. S. na stanowisko [...] Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] stanowił przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek, uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ma jednak wątpliwości, że na podstawie tego przepisu mianowanie funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, będące następstwem jego zwolnienia z dotychczasowego stanowiska, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2414/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy mieć jednocześnie na uwadze, iż zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Policji i mianowanie go do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku przez właściwy organ jest dozwolone zawsze, o ile mianowanie następuje na równorzędne stanowisko służbowe. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy natomiast do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy pragmatycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1225/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ wykazał, że skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne w stosunku do dotychczas zajmowanego. W odniesieniu do obydwu stanowisk skarżącego (aktualnego i poprzednio zajmowanego) identyczne są elementy, które przesądzają o ich równorzędności, a mianowicie: grupa zaszeregowania uposażenia zasadniczego, stopień etatowy oraz rodzaj przyznanego dodatku. Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236), stanowisko [...] w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] jest zaszeregowane do tej samej – 9 grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada mu stopień etatowy podinspektora, a ponadto przepisy rozporządzenia przewidują na tym stanowisku dodatek służbowy.

Skarżący nie kwestionował, iż stanowisko [...] w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], na które został mianowany, pod względem parametrów uposażenia (9 grupa zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3120 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 700 zł miesięcznie) odpowiada jego dotychczasowym warunkom płacowym, za wyjątkiem pozbawienia policjanta dodatku kontrolerskiego. Dodatek kontrolerski, co stanowi kwestię sporną w niniejszej sprawie, zgodnie z § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia, przysługuje jednak tylko policjantowi pełniącemu służbę w komórce (na stanowisku) kontroli, kontroli finansowej, kontroli ochrony informacji niejawnej i wykonującemu czynności objęte postępowaniem kontrolnym w rozumieniu odrębnych przepisów w wysokości do 30% kwoty bazowej. Przepis ten jest jasny, precyzyjny i racjonalny, albowiem zawężenie kręgu funkcjonariuszy uprawnionych do przedmiotowego dodatku wynika z charakteru służby. Skarżący był zatem uprawniony do otrzymywania przedmiotowego dodatku pełniąc służbę na stanowisku [...] Zespołu [...] KWP w [...]. Mianowanie skarżącego na stanowisko [...] w Zespole [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej w [...] spowodowało, iż odpadła podstawa prawna do przyznania i wypłacania powyższego dodatku kontrolerskiego. W tej jednostce organizacyjnej nie są wykonywane czynności kontrolne w rozumieniu § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Oznacza to, że przyznanie skarżącemu dodatku kontrolerskiego na obecnie zajmowanym stanowisku w sposób oczywisty naruszałoby powołany przepis. Brak dodatku kontrolerskiego na obecnym stanowisku nie oznacza jednak braku równorzędności tego stanowiska z poprzednio zajmowanym.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że zakres zadań i kompetencji oraz podległość służbowa przypisane do stanowiska stanowią kryteria porównania stanowisk służbowych w Policji pod kątem ich równorzędności. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja o przeniesieniu policjanta na stanowisko równorzędne podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 100/07, cbois), którego ramy wyznaczają przepisy określające obiektywne, weryfikowalne parametry określające stanowiska służbowe (w zakresie dodatku kontrolerskiego - omówione wyżej normy ustawy o Policji i rozporządzenia wykonawczego MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r.) oraz norma proceduralna wyrażona w art. 7 k.p.a. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zmian strukturalnych w danej jednostce organizacyjnej Policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez przełożonego politykę kadrową, a także ingerować w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. W tym zakresie zarzuty dotyczące braku wiedzy, doświadczenia zawodowego na nowym stanowisku, czy wystawionej negatywnej opinii służbowej skarżącemu oraz złożonego przez niego raportu o działaniach mobbingowych pozostają poza kognicją Sądu.

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że zarzut dotyczący naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji art. 10 § 1 k.p.a., nie jest pozbawiony podstaw. W istocie z akt administracyjnych nie wynika, aby organ wezwał stronę do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednak w cenie Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik, albowiem postępowanie odwoławcze nie sprowadza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz do ponownego rozpoznania sprawy włącznie z zarzutami i wnioskami strony przedstawionymi w odwołaniu. Ponadto skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu, bowiem [...] marca 2018 r. została przeprowadzona ze skarżącym rozmowa kadrowa przez naczelnika Wydziału [...] KWP w [...] w obecności Naczelników Wydziału [...] i Wydziału [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) zawarł akceptowaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał.

Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uwzględnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, a więc przede wszystkim przeprowadził ocenę w zakresie tego, czy mianowanie skarżącego nastąpiło na stanowisko równorzędne. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest wystarczająca, odnosi się do wszystkich zarzutów odwołania i spełnia wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętej decyzji.

Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że funkcjonariusz, podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Policji musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje, które mogą oddziaływać na sferę jego życia prywatnego. Przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza. W sytuacji zatem, gdy z uwagi na konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] zaistniała potrzeba wzmocnienia stanu kadrowego Zespołu [...] Wydziału [...], przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes służby, w tym wypadku tożsamy z interesem społecznym.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Sąd nie dopatrując się w działaniach organów uchybień, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.