Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 546/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku F. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej F. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 912/14 w sprawie ze skargi F. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W złożonej skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2014 r., III SA/Wa 912/14, F. Z. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, motywując go z jednej strony znaczną wysokością kwoty zobowiązania podatkowego (2.753.699 zł), a z drugiej skomplikowaną sytuacją finansową (brak stałego źródła dochodów, bieżące koszty utrzymania doraźnie pokrywa rodzina).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z 23 kwietnia 2014 r. Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (k. 48-52 akt sądowych), uznając okoliczności przytoczone przez stronę za uprawdopodobnione i zasadne w świetle przesłanek sformułowanych art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie to, zgodnie z art. 61 § 6 ww. ustawy, upadło w związku z wyrokiem tego Sądu oddalającym skargę.

Odnotować przy tym należy, że argumentacja obecnie rozpoznawanego wniosku jest zbieżna z ocenianą w ww. orzeczeniu Sądu pierwszej instancji; Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim "kwotę zwiększenia zobowiązania podatkowego" oraz to, że "skarżący utracił jedyne źródło dochodów i utrzymuje się wraz z rodziną z doraźnej pomocy najbliższych" (k. 51 akt). Okoliczności te odpowiadają przywołanym we wniosku zgłoszonym w skardze kasacyjnej (k. 127-128 akt).

Nie budzi ponadto wątpliwości, że co do zasady pozbawienie wnioskodawcy środków utrzymania, na co wskazuje strona, stanowi potencjalną szkodę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie ww. art. 61 § 3 ustawy (zob. np. post. NSA z 26 marca 2010 r., II FZ 51/10, CBOSA).

Sąd odwoławczy nie podziela jednak oceny wyrażonej przez Sąd pierwszej instancji w cytowanym postanowieniu, że przesłanka udzielenia ochrony tymczasowej, którą jest "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", m.in. we wskazanej wyżej postaci, została w niniejszym przypadku wykazana (uprawdopodobniona) przez stronę skarżącą. Nie jest również w tym kontekście aktualna ocena wyrażona przez tut. Sąd w postanowieniu z 3 lipca 2013 r., I FSK 748/13, wydanym w innej sprawie skarżącego.

Znaczna wysokość egzekwowanego zobowiązania jest w analizowanym przypadku oczywista. Niemniej jednak sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. post. NSA z 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14, CBOSA). Skarżący poza własnymi twierdzeniami nie przedstawił żadnych informacji (dokumentów) potwierdzających jego trudną sytuację materialną, tj. brak środków na uiszczenie zobowiązania, jak i stałego źródła dochodów. Jego oświadczeniom w ww. zakresie przeczy natomiast treść akt sprawy, z których wynika, że był w stanie opłacić we wskazanym przez Sąd terminie zarówno wpis od skargi w kwocie 27.537 zł (k. 42 akt), jak i od skargi kasacyjnej w kwocie 13.769 zł (k. 137 akt). Skarżący jest ponadto reprezentowany przez pełnomocników zatrudnionych w jednej z największych spółek doradztwa podatkowego w Polsce, przy czym z akt sprawy nie wynika, aby pomoc prawna była świadczona nieodpłatnie. Stąd też uznać należy, że możliwości płatnicze skarżącego nie są w istocie znane, bowiem przyjęcie w tym zakresie ustaleń wynikających z jego oświadczeń wyklucza treść akt sprawy.

W takiej sytuacji bezprzedmiotowe jest również rozważanie dalszych argumentów wniosku odwołujących się do kwestii możliwości zgromadzenia środków umożliwiających spłatę zobowiązania.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ww. ustawy.