Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3370/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 pkt 4, art. 129 ust. 1, art 138 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 233 par. 1 pkt 1, art. 12
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], którą utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. cofającą M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] - w części dotyczącej punktu gier mieszczącego się w W. przy ul. [...].

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) w związku z art. 8 oraz art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.) - dalej także jako "u.g.h.".

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. udzielił M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., zwanej dalej "Stroną" lub "Spółką", zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Naczelnik Urzędu Celnego II w W. pismem z dnia [...] lutego 2012 r., poinformował Dyrektora Izby Celnej w W., że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. [...] strona nie wykonywała działalności objętej ww. zezwoleniem.

Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Spółce wskazanego wyżej zezwolenia z dnia [...] czerwca 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu mieszczącego się w W. przy ul. [...].

Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] cofnął Spółce ww. zezwolenie w części dotyczącej punktu dotyczącej punktu gier mieszczącego się w W. przy ul. [...]

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. [...] przez okres dłuższy niż 6 miesięcy Strona nie wykonywała działalności objętej przedmiotowym zezwoleniem. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez Stronę zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczące zawieszenia eksploatacji automatów:

R. nr fabryczny [...]nr poświadczenia rejestracji [...] oraz R. nr fabryczny [...] nr poświadczenia rejestracji [...] od dnia [...] sierpnia 2009 r.

Organ uznał zatem, że zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.

W odwołaniu Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 121 § 1 i 2 w związku z art. 122 w związku z art. 124 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 8 w związku z art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez nie wyjaśnienie zaskarżonej decyzji treści zastosowanej przez organ normy, w tym między innymi znaczenia określenia zaprzestanie lub niewykonywanie prowadzenia działalności, poprzez niezweryfikowanie wszystkich przejawów prowadzenia działalności przez Spółkę w zakresie, w którym cofnięto zezwolenie i ograniczenie tych przejawów tylko i wyłącznie do faktu czynnej eksploatacji automatów do gier;

2. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zaprzestania ewentualnie niewykonywania działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w sytuacji, gdy Strona prowadziła działalność;

3. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że przepis ten ma w tej części zastosowanie do działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i nie uwzględnienie, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych wprowadziła mechanizm cofania zezwolenia w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności i nie było jej znane pojęcie zaprzestania lub niewykonywania działalności użyte w ustawie o grach hazardowych, a zatem odpowiednie stosowanie art. 59 ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że pkt 4 tego artykułu nie powinien być stosowany w zakresie, o którym mowa w art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zwłaszcza wobec treści art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i wobec faktu, że pozostawienie, tzw. "martwych punktów" nie powoduje żadnych negatywnych skutków;

4. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że jedynym przejawem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, może być czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności mogą być znacznie szersze co prowadzi do wniosku, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu prowadzenia działalności;

5. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez przyjęcie, że zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, ewentualnie zawieszenia prowadzenia działalności jest równoznaczne z jej zaprzestaniem lub niewykonywaniem.

W toku postępowania odwoławczego strona w pismach z dnia [...] i [...] listopada 2012 r. wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, na okoliczność, że realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania i braku podstaw do przyjęcia, że zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uznał, że z akt sprawy wynika, iż Spółka w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w Warszawie przy ul. [...]. nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Podkreślił, że niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez Stronę zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczące zawieszenia eksploatacji automatów R. o nr fabrycznych [...],[...] od dnia [...] sierpnia 2009 r.

Organ powołał się na art. 64 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, z późn. zm.), który stanowi, że przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli (tu: gry na automatach o niskich wygranych) przeprowadza się urzędowe sprawdzenie. Natomiast z cytowanego pisma Naczelnika Urzędu Celnego II w W. wynika, że skoro Strona nie złożyła w okresie 6 miesięcy i później zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, to potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy. Według organu istnieje zatem podstawa do zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 ugh. Organ odwoławczy uznał, że strona nie przedstawiła dowodów przeciwnych.

Odnosząc się do wniosku dowodowego spółki o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w jego ocenie okoliczności, na które Spółka zgłasza wniosek miałyby istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, gdyby sytuacja w której niewykonywanie przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, była następstwem działania siły wyższej, czego na żadnym etapie postępowania strona nie podnosiła. Stąd uznał, że treść pism z [...] listopada 2012 r. i [...] listopada 2012 r., w których Spółka wnosi przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność, że realizowała działalność w tym punkcie gier na automatach o niskich wygranych - nie mają znaczenia dla sprawy.

Organ odwoławczy podniósł, że wskazywane przez stronę okoliczności były stwierdzone innymi dowodami, które pochodzą od samej Spółki, bowiem dokonane przez Stronę zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczące zawieszenia eksploatacji automatów: R. nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] od dnia [...] sierpnia 2009 i R. nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] od dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz przedstawione przez Spółką miesięczne informacje o osiągniętych dochodach z działalności na automatach o niskich wygranych za miesiące w których Spółka nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem. Wynika z nich, że nie osiągała dochodu z punktu gier położonym w W. przy ul. [...]. Według organu, okoliczności, które miałby przedstawić świadek są stwierdzone innymi dowodami. Ponadto organ uznał działania Strony jako jednoznacznie zmierzające do przedłużenia postępowania, bowiem pismem z dnia [...] października 2012 r. w trybie art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa organ poinformował Spółkę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia. Odpowiadając pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Strona złożyła wniosek o udzielenie informacji wraz z wnioskiem dowodowym nie przedstawiając danych świadka. Dopiero w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. spółka podała ww dane. Zabiegi te organ odwoławczy postrzega jako przedłużanie postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że działalność w zakresie urządzania gier jest szczególnym rodzajem działalności, która ze względu na swój charakter wymaga szczególnej kontroli i nadzoru. Istotnym elementem nadzoru i kontroli nad rynkiem gier hazardowym jest zapewnienie prowadzenia tej działalności zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Organ podnosił, że to na podmiocie, który uzyskał zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych spoczywa obowiązek prowadzenia tej działalności zgodnie z przepisami prawa, uzyskanym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem gier na automatach o niskich wygranych.

Zdaniem organu, użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcie "zaprzestanie" jest to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Z kolei pojęcie "niewykonywania" działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych koresponduje z sytuacją, która wystąpiła w niniejszym przypadku, tzn. Spółka faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w ww. punkcie, a przerwa ta w nieprowadzeniu działalności była dłuższa niż sześć miesięcy.

Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Ustawodawca nie przewidział drugiego takiego wyjątku np. w postaci nieopłacalności prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemów natury technicznej. Organ podniósł, że podobna do art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) z tym, że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca reprezentowana przez adwokata – wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania - zarzuciła naruszenie:

1. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z ustawą o grach hazardowych poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, że strona realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowań, a w niniejszej sprawie, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia, że Strona zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie,

2. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji treści zastosowanej przez organ normy, w tym m.in. znaczenia określenia "zaprzestanie", czy "niewykonywanie działalności" oraz tego, jak należy te określenia rozróżniać, poprzez niezweryfikowanie wszystkich przejawów prowadzenia działalności przez stronę w zakresie, w którym cofnięto zezwolenie i ograniczenie tych przejawów tylko i wyłącznie do faktu czynnej eksploatacji automatów do gier, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4) w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy o grach i zakładach, dalej u.g.z.w.),

3. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4) w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 52 pkt 2 ppkt 4) ustawy i 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 1998 r., Nr 102, poz. 650 ze zm., dalej też jako "u.g.z.w".):

a) poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zaprzestania ewentualnie niewykonywania działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w sytuacji, gdy fakt taki nie miał miejsca, a co najmniej - nie wykazano, aby taki fakt miał miejsce,

b) poprzez przyjęcie, że jedynym przejawem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem może być czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności mogą być znacznie szersze, co prowadzi do wniosku, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu prowadzenia działalności,

c) poprzez przyjęcie, że zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, ewentualnie zawieszenie prowadzenia działalności jest równoznaczne z zaprzestaniem lub niewykonywaniem działalności objętej zezwoleniem,

d) wskutek nieuwzględnienia, że Strona w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie prowadzi działalność;

4. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 52 pkt 2 ppkt 4 u.g.z.w. poprzez przyjęcie, że przepis ten ma w tej części zastosowanie do działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach do gier o niskich wygranych i nieuwzględnienie tego, że odpowiednie stosowanie art. 59 u.g.h. prowadzi do wniosku, że pkt 4) tego artykułu nie powinien być stosowany w zakresie, o którym mowa w art. 138 ust. 2 u.g.h., zwłaszcza wobec treści art. 135 ust. 2 u.g.h. i wobec faktu, że pozostawienie punktów, w których działalność nie jest prowadzona (tzw. "martwych punktów") nie powoduje w żadnej sferze żadnych negatywnych skutków, które uzasadniałyby odpowiednie stosowanie przepisu w zakresie, w jakim przewiduje on cofnięcie zezwolenia z uwagi na zaprzestanie lub niewykonywanie działalności przez stronę,

5. art. 138 ust. 2 w zw. z art. art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 138 ust. 2 u.g.h. bezpośrednio nakazuje stosowanie art. 59 ust. 4 u.g.h., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, a w istocie już jego treść wskazuje na konieczność "odpowiedniego stosowania" powołanej normy (por. w szczególności pkt IX uzasadnienia skargi),

6. art. 138 ust. 2 w zw. z art. art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu art. 59 pkt 4) w realiach niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy przepis ten nie powinien być stosowany (por. w szczególności pkt IX uzasadnienia skargi),

7. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez przyjęcie, że zaprzestanie lub niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem ogranicza się tylko i wyłącznie do eksploatacji automatów (stanowiącej prowadzenie działalności) do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy treść zezwolenia jest znacznie szersza i sprowadza się do urządzania i prowadzenia działalności (por. w szczególności pkt X uzasadnienia skargi),

8. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez cofnięcie zezwolenia w części będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, z uwagi na niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem, w sytuacji, gdy działalność taka jest wykonywana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 633/13 odrzucił skargę w niniejszej sprawie wskazując, że skarżąca uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi.

Na skutek złożonej skargi kasacyjnej od ww. postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II GSK 1851/13 uchylił zaskarżone postanowienie uznając, że Sąd I instancji błędnie ocenił terminowość złożenia skargi a skarga została wniesiona w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga spółki M. nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Stanowi on, że organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych, a w przypadku, o którym mowa w pkt 4 - zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 138 ust. 2 ww. ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się skarżąca (bezsporne), stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W..

W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1201/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in.

Treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów ustawy o grach hazardowych wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowania zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części.

Zastosowanie w sprawie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych wymaga ustalenia przez właściwy organ administracji, że: 1) podmiot uprawniony nie wykonywał działalności objętej koncesją lub zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy oraz 2) niewykonywanie wspomnianej działalności nie było spowodowane działaniem siły wyższej.

W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia poczynione przez organ w oparciu o dowody z dokumentów, które skarżąca złożyła, w toku postępowania administracyjnego tj. zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2009r. wyłączenia z eksploatacji automatów R. o nr fabrycznych [...] i [...], oraz dokumenty dotyczące miesięcznych informacji o osiągniętych przychodach z działalności na automatach o niskich wygranych, z których wynika, że skarżąca nie osiągała dochodów z punktu gier mieszczącego się w W. przy ul. [...]. Z dowodów tych wynika, że skarżąca nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres powyżej 6 miesięcy. Nadto wniosek o wznowienie działalności został przez stronę złożony w dniu [...] stycznia 2012 r., zatem po upływie ponad dwóch lat od zgłoszenia wyłączenia z eksploatacji przedmiotowych automatów.

Spółka nie wskazywała jednocześnie, by brak prowadzenia tejże działalności wynikał z siły wyższej. Przeciwnie, twierdziła, że działalność była prowadzona, na potwierdzenie czego wnosiła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka.

Z kolei w skardze do Sądu spółka zarzuciła, że organ nie zweryfikował wszystkich przejawów prowadzenia działalności przez stronę i ograniczył te przejawy tylko i wyłącznie do faktu czynnej eksploatacji automatów do gier.

Jak z powyższego wynika, według skarżącej prowadziła ona przedmiotową działalność pomimo wyłączenia automatów do gier z eksploatacji. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, gdyż istotą przedmiotowego zezwolenia była zgoda na urządzanie i prowadzenie działalności określonej w tym zezwoleniu w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Zatem wycofanie z eksploatacji automatów do gier, które służyły do wykonywania tejże działalności (w tym punkcie) uniemożliwia uznanie, że działalność nadal była prowadzona.

Nie chodzi wszakże o wykonywanie przez skarżącą jakiejkolwiek działalności ale właśnie działalności określonej w przedmiotowym zezwoleniu (we wskazanym w nim punkcie gier).

W tym stanie rzeczy organ zasadnie uznał, że wnioskowany przez skarżącą dowód z zeznań świadka na okoliczność prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W., przy ul. [...]. nie ma znaczenia dla sprawy, skoro automaty do gier w tym punkcie zostały wycofane z eksploatacji.

Rację ma organ twierdząc, że dowód ten miałby istotne znaczenie gdyby zmierzał do wykazania, że niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem było następstwem siły wyższej. Jednakże, o czym już była mowa wyżej, skarżąca na żadnym etapie postępowania takiej okoliczności nie podnosiła.

Reasumując w rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że niewykonywanie działalności nie było następstwem siły wyższej. Podkreślić jeszcze raz należy, że w istocie Skarżąca ustaleń faktycznych organu nie kwestionuje. Zarzuca natomiast, że przejawy prowadzenia działalności w omawianym zakresie mogą być szersze i w braku niezweryfikowania wszystkich tych przejawów dopatruje się wadliwości procesowej decyzji twierdząc, że brak czynnej eksploatacji automatów nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Zauważyć jednak trzeba, co już wcześniej zasygnalizowano, że przedmiotem zezwolnia jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja tych automatów, a nie jak uznaje strona np. uiszczanie opłat z tytułu posiadania zezwolenia i podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. Z tego też względu ustalenia poczynione przez organy w rozpoznawanej sprawie uzasadniały zastosowanie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych.

W niniejszej sprawie organ uznał, że 6 miesięczny (materialnoprawny) termin określony w art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych należy liczyć od [...] stycznia 2009r. (data zawieszenia eksploatacji automatów do gier).

Z powyższym stanowiskiem należy się zgodzić.

Sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym oraz warunki ich dochowania zostały uregulowane w art. 12 ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do postanowień art. 12 § 3 przywołanej ustawy terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca. Okres sześciomiesięczny zaprzestania przedmiotowej działalności, wynikający z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w przypadku przedmiotowego punktu biegł stronie od daty wskazanej w zgłoszeniu czyli od [...] sierpnia 2009 r. Do dnia wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego - [...] lutego 2012 r. strona nie zgłosiła podjęcia eksploatacji przedmiotowego automatu ani nie wykazywała dochodów uzyskiwanych z punktu gier w W. przy ul. [...]. Nie wykazano także, by brak prowadzenia tej działalności wynikał z siły wyższej. Zatem organ administracji prawidłowo uznał, że została spełniona dyspozycja art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i zastosował ten przepis, cofając spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej wspomnianego punktu gry.

W przywołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano także:

Bezzasadne jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, jakoby z wykładni gramatycznej art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych miało wynikać, że cofnięcie zezwolenia byłoby dopuszczalne tylko wówczas, jeśli stan zaprzestania lub stan niewykonywania działalności trwałby w momencie stosowania tego przepisu przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom strony, przywołany przepis jest w tym zakresie klarowny: zaprzestanie lub niewykonywanie działalności musi trwać przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Stwierdzenie takiej okoliczności winno skutkować wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Bez znaczenia dla takiej sprawy pozostaje natomiast to, czy podmiot uprawniony nie wykonywał tej działalności również w dacie orzekania przez organy administracji, czy sąd administracyjny kontrolujący rozstrzygnięcia tychże organów.

W niniejszej sprawie organ powziął wiadomość o niewykonywaniu działalności przez skarżącą od Naczelnika Urzędu Celnego II w W. (pismo z dnia [...] lutego 2012r.), co obligowało Dyrektora Izby Celnej do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.151p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.