Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 815/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 206, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.P. na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 70/16 o odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania w sprawie ze skargi R.P. na bezczynność Starosty Lęborskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 70/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi R.P., stwierdził, że przewlekłość Starosty Lęborskiego w rozpatrzeniu wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, jednocześnie umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej, a także – w pkt. 3 – odstąpił od zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając odstąpienie od zasądzenia kosztów Sąd powołał się na art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "P.p.s.a." i podkreślił, że okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają zastosowanie tego przepisu. Sąd wskazał, iż bezczynność organu w niniejszej sprawie była w istocie wynikiem błędu jednego z jego pracowników, nieskomplikowany charakter sprawy nie wymagał uczestnictwa profesjonalnego pełnomocnika, a nadto sama sprawa mogła być wyjaśniona bez potrzeby angażowania Sądu, gdyby tylko skarżąca zechciała wyjaśnić zaistniałe niejasności we własnym zakresie.

Zażalenie na rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania wniosła R.P., reprezentowana przez adwokata, zarzucając Sądowi naruszenie art. 206 P.p.s.a., poprzez błędne jego zastosowanie i pozbawienie stronę kosztów postępowania w sytuacji, gdy Sąd uznał jej skargę w całości za zasadną. Skarżąca domagała się także zwrotu całości kosztów postępowania, poniesionych w sprawie, modyfikując swoje żądanie w kwestii wysokości kosztów zastępstwa procesowego, z 2880 zł na 480 zł. W uzasadnieniu skarżąca wskazała między innymi, iż bez znaczenia dla kwestii zwrotu kosztów postępowania jest fakt, iż bezczynność organu w niniejszej sprawie nie była celowym działaniem organu, a jedynie błędem jego pracownika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wyjątek od powyższego wskazany jest w art. 206 P.p.s.a., który wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z jego treścią, Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Z powyższego wynika, że stosowanie art. 206 P.p.s.a. ustawodawca pozostawił do uznania sądu i uzależnił od wykazania zaistnienia uzasadnionego przypadku.

W rozpoznawanej sprawie orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zasadnym było odstąpienie od zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej w skardze, tj. w kwocie 2880 zł, z uwagi na wystąpienie przesłanki "uzasadnionego przypadku". Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie przyjął, że charakter i stopień zawiłości przedmiotowej sprawy oraz związany z tym bezpośrednio nakład pracy pełnomocnika, nie uzasadniają w żadnym razie uwzględnienia żądania strony co do przyznania na jej rzecz pełnej stawki za zastępstwo procesowe, szczególnie w tak wysokiej kwocie, jak to było wskazane w skardze. Okoliczności niniejszej sprawy niewątpliwie dawały podstawę Sądowi pierwszej instancji do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika, poprzez dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia koniecznego nakładu pracy. Szczególnego podkreślenia wymaga zaś, że aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie sprowadzała się do napisania jednostronicowej skargi oraz zażalenia. Także pozostałe wskazane przez Sąd okoliczności – błąd pracownika, a także bardzo nieznaczny czas pozostawania organu w bezczynności, pozwalały na przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia obciążania organu obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.