Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 108/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" w G. na bezczynność Zarządu Okręgowego "A" w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. reprezentowana przez redaktora naczelnego P. G. wniosła w dniu 17 listopada 2014 r. skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że dziennikarz A. – K. M., powołując się na art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), wnioskiem z dnia 7 października 2014 r. zwrócił się do Zarządu Okręgowego B. o udzielenie informacji poprzez przesłane kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego B. odbytych w 2014 r. w formie kserokopii lub skanów.

Ze względu na brak odpowiedzi Zarządu Okręgowego na powyższy wniosek A. wniosła skargę zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198), zwanej dalej u.d.i.p., poprzez nieudzielenie informacji publicznej. Skarżąca wniosła o nakazanie Zarządowi Okręgowemu B. udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 7 października 2014 r. w terminie 14 dni.

Skarżąca powołała się na art. 3a ustawy Prawo prasowe który stanowi, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wskazała zasadność żądania w świetle przepisów u.d.i.p. Według skarżącej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. B. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją u.d.i.p. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, skarżąca wskazała, że ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (tj.: Dz.U. z 2013, poz. 1226) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, co przesądza o ich publicznym charakterze. Co za tym idzie, przedmiotowy wniosek z dnia 7 października 2014 r., jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, pomimo że pochodził od przedstawiciela prasy, podlegał rozpatrzeniu przez Zarząd Okręgowy B. w trybie u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy B. wyjaśnił, że nie posiada możliwości udzielenia żądanej informacji z uwagi na brak odpowiednich środków technicznych i obciążenie swoich pracowników wykonywaniem zadań służbowych.

W piśmie procesowym z dnia 22 września 2015 r. Zarząd Okręgowy B. wyjaśnił, że w dniu 4 listopada 2015 r. została do skarżącej przesłana odpowiedź na pismo, które wpłynęło do Zarządu w dniu 8 października 2015 r. i dotyczyło wniosku o przesłanie kopii protokołów i uchwał Zarządu Okręgowego, co potwierdza książka korespondencyjna. Z pisma datowanego na dzień 4 listopada 2015 r., znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że Zarząd Okręgowy poinformował skarżącą, że żądane dokumenty nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu u.d.i.p. i nie zawierają informacji publicznej, dlatego nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Sprawie ze wskazanej skargi nadano sygnaturę akt II SAB/Gd 18/15, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r. odrzucił skargę A. na bezczynność Zarządu Okręgowego B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Sąd stwierdził, że skierowanie skargi na bezczynność przeciwko Zarządowi Okręgowemu B. jest niedopuszczalne z uwagi na brak zdolności sądowej Zarządu Okręgowego, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 31 § 1 p.p.s.a. Według Sądu brak zdolności sądowej Zarządu Okręgowego wynikał z faktu, iż w strukturze organizacyjnej zrzeszenia podmiotowość prawną, a co za tym idzie także zdolność sądową, mają jedynie B. i koła łowieckie.

Na skutek skargi kasacyjnej A., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1125/15, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, po analizie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 32a ust. 4 ustawy Prawo łowieckie, że Zarząd Okręgowy B. będąc statutowym organem B. wykonującym zadania publiczne ma zdolność sądową do występowania w sprawie przed sądem administracyjnym jako podmiot skarżony.

W trakcie ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r., pełnomocnik Zarządu Okręgowego B. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu.

Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Rozpoznawaną w niniejszej sprawie skargą A. zwalcza bezczynność Zarządu Okręgowego B. w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzucała, że Zarząd Okręgowy B. pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu jej wniosku z dnia 7 października 2014 r. o udzielenie informacji poprzez przesłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego B. odbytych w 2014 r. w formie kserokopii lub skanów.

Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a.

Dla oceny zasadności wniesionej skargi należało rozważyć aspekt podmiotowy i przedmiotowy sprawy o udostępnienie informacji publicznej. Informacja podlega bowiem udostępnieniu w trybie u.d.i.p., jeśli spełnione są warunki podmiotowe, czyli żądanie udostępnienia informacji skierowano do podmiotu zobowiązanego w rozumieniu art. 4 u.d.i.p., oraz przedmiotowe, czyli żądana informacja dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Analizując aspekt podmiotowy sprawy w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd ponownie rozpoznając ją związany był wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 maja 2015 r., I OSK 1125/15. W myśl art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji Sąd uznał, że Zarząd Okręgowy B. jako organ B. jest, zgodnie z art. 32 p.p.s.a., podmiotem mającym zdolność sądową i procesową, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. To otworzyło drogę do merytorycznej oceny sprawy.

B. i jego zarządy należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 89/13 (dostępny na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl), B. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego mają zastosowanie przepisy u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z art. 34 ustawy Prawo łowieckie wynika, że do zadań B. należy:

1. prowadzenie gospodarki łowieckiej;

2. troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących;

3. pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa;

4. ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych;

5. czuwanie nad przestrzeganiem przez członków B. prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich;

6. prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego;

7. organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego;

8. prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej;

9. współpraca z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi;

10. wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną;

11. prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych;

12. realizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.

B. ma zatem uprawnienia do realizacji zadań z zakresu administracji publicznej, m.in.: do prowadzenia gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troski o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także do zachowania i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny.

B. i jego organy, w tym zarządy okręgowe, są podmiotami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Prowadzi to do wniosku, że Zarząd Okręgowy będzie zobowiązany do udostępnienia informacji, którą dysponuje, jeśli ma ona walor publiczny.

Z art. 43 ust. 4 ustawy Prawo łowieckie wynika natomiast, że statut B. może przewidywać powoływanie innych organów krajowych i okręgowych, które realizują - na terenie swego działania - zadania określone w art. 34. W odniesieniu do zarządów okręgowych uczyniono to w § 98 pkt 2 lit. c) Statutu B. stanowiącego załącznik do uchwały XXI Krajowego Zjazdu Delegatów B. z dnia 2 lipca 2005 r. Organy B., w tym zarządy okręgowe, mogą być zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p., czyli wówczas, jeśli informacja odnosi się do wykonywanych zadań publicznych.

Analizę charakteru żądanej informacji należy natomiast rozpocząć od przywołania dyspozycji art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którą każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej u.d.i.p. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa.

Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi u.d.i.p. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji.

W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w tym jednak przypadku - w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742).

Organy B., w tym zarządy okręgowe, są organami, które wykonują określone ustawowo i przekazane im zadania publiczne, i w tym zakresie są w posiadaniu informacji publicznej oraz są zobowiązane do stosowania przepisów u.d.i.p., co także dotyczy wniosków składanych przez przedstawicieli prasy.

Wniosek skarżącej w rozpoznawanej sprawie dotyczył udostępnienia informacji poprzez przesłane kopii wszystkich protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego B. odbytych w 2014 r. w formie kserokopii lub skanów. Obejmował on żądanie udostępnienia en bloc wszystkich protokołów i uchwał organu ze wskazanego okresu.

W ocenie Sądu tak sformułowane żądanie nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, które należałoby załatwić w trybie przepisów u.d.i.p. Udostępnieniu w tym trybie podlega bowiem jedynie informacja publiczna, a tak sformułowany wniosek dotyczy udostępnienia dokumentów, które jedynie potencjalnie mogą zawierać informacje publiczne, tj. informacje dotyczące wykonywanych przez Zarząd Okręgowy B. zadań publicznych. Dokumenty te, które nie mają charakteru dokumentów urzędowych, mogą być nośnikiem informacji publicznej, ale mogą zawierać równocześnie informacje, które takiego waloru nie posiadają. Dla zweryfikowania tej okoliczności i ewentualnego udostępnienia informacji niezbędny jest precyzyjny wniosek, w którym należy dokładnie określić, jakiej informacji zawartej w protokołach czy uchwałach żąda wnioskodawca.

Zaznaczyć należy, że u.d.i.p. reguluje prawo dostępu do informacji pojmowanej jako prawo do uzyskania określonej wiadomości lub wiedzy, pewnego opisu rzeczywistości, faktu. Od pojęcia informacji należy odróżnić jej nośnik, czyli formę w jakiej ta informacja występuje (np. dokument).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie wglądu do dokumentów urzędowych, którymi jednak żądane protokoły i uchwały nie są. Stanowią one zbiór różnego rodzaju dokumentów, o rozmaitej treści, znaczeniu i wadze. Dokumenty te są jedynie nośnikiem wielu różnorodnych informacji, wśród których obok informacji o charakterze publicznym, występują również informacje takiego waloru nieposiadające, jak np. informacje dotyczące majątku B., który nie stanowi mienia publicznego oraz spraw członkowskich B. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2015 r., II SAB/Gd 61/15, z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. II SAB/Gd 126/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika, że żądane w niniejszej sprawie protokoły i uchwały stanowią źródło wielu różnorodnych informacji, w tym niemających charakteru publicznego, co przemawia za przyjęciem stanowiska, że u.d.i.p. nie tworzy co do zasady uprawnienia polegającego na dostępie do tych protokołów i uchwał. Dokumenty te - jako nośnik różnego rodzaju informacji, tj. takich, które są informacją publiczną oraz takich, które jej nie stanowią, nie mogą zatem jako całość być udostępnione na podstawie jej przepisów, chociażby ze względu na konieczność ochrony tych ostatnich informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekając w tożsamej sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 110/15, w wyroku z dnia 16 września 2015 r., wyraził również taki pogląd (dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgłoszenie tak ogólnie sformułowanego wniosku jak w niniejszej sprawie, dotyczącego dokumentów mogących zawierać różne informacje (publiczne i niepubliczne), wymagałyby bowiem każdorazowo od Zarządu Okręgowego ich szczegółowej analizy, a następnie, wyodrębnienia tych, które mają charakter publiczny, od tych, które takiego charakteru nie mają, przy czym podkreślenia wymaga, że chodzi o wyodrębnienie informacji, a nie ich nośników czyli dokumentów. Informacje niemające charakteru publicznych jako niepodpadające pod tryb objęty u.d.i.p. wymagałyby odmowy udostępnienia w formie pisma. Te publiczne z kolei, w zależności od ich rodzaju, wymagałyby bądź udostępnienia w formie czynności materialnotechnicznej, bądź wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia w przypadkach określonych w art. 5 u.d.i.p., a najczęściej obu tych form działania. Uznanie, że w oparciu o u.d.i.p. można wnioskować o dostęp do wszystkich ww. dokumentów bez sprecyzowania, o jaką informację publiczną w istocie chodzi, każdorazowo nakładałoby na organ konieczność nie tylko analizy wszystkich dokumentów za dany okres, ale również konieczność jednoczesnego podjęcia wielu różnych rozstrzygnięć dostosowanych odpowiednio do poszczególnych informacji, co nie wydaje się ani prawidłowe, ani też z praktycznego punktu widzenia możliwe.

W konsekwencji, wniosek złożony w trybie u.d.i.p. skierowany do podmiotu, który nie jest organem władzy publicznej, a jedynie wykonuje w zakresie swej działalności zadania publiczne musi precyzować, o jaką informację ubiega się wnioskodawca i co jest jej przedmiotem.

Przy czym podkreślić należy, że u.d.i.p. nie odsyła do przepisów k.p.a. w celu uzupełnienia podania poprzez jego doprecyzowanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wniosek o udzielenie informacji w trybie u.d.i.p. nie stanowi bowiem podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 k.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom k.p.a. Czynności proceduralne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy k.p.a., gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego, w razie nieprecyzyjnego żądania wniesionego w trybie u.d.i.p., organ zobowiązany nie dysponuje narzędziami procesowymi umożliwiającymi doprecyzowanie takiego wniosku. Wówczas dopuszczalną formą odpowiedzi na taki wniosek jest pismo zawiadamiające o braku możliwości zastosowania do wniosku przepisów u.d.i.p.

Prawidłowo zatem w tej sprawie Zarząd Okręgowy B. pismem z dnia 4 listopada 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że nie udzieli mu informacji w trybie u.d.i.p.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że żądanie udostępnienia w trybie przepisów u.d.i.p. wszystkich kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego B. odbytych w 2014 r. w formie kserokopii lub skanów nie stanowiło wniosku o udzielnie informacji publicznej. W konsekwencji nie można było stwierdzić, że Zarząd Okręgowy B. pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.