Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 394/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 207 ust. 1 pkt 2; art. 184 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 89 ust. 5
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999
article: art. 70 par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 7; art. 77
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniesionej do Wojewódzkiej Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Minister Inwestycji i Rozwoju z [...] grudnia 2018r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w części dotyczącej zwrotu kwoty 283.923,31 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, oraz w części II a i b zaskarżonej decyzji dotyczącej naliczenia odsetek za dzień 1 października 2014 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymująca decyzję w mocy.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu 2 listopada 2011 r. została zawarta umowa o dofinansowanie projektu

pt. "[...]" nr [...]

pomiędzy Województwem M. - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. a I.

sp. z o.o. z siedzibą w K. Na podstawie umowy o dofinansowanie

Beneficjentowi przyznano dofinansowanie w kwocie 3 613 515,00 zł. Okres realizacji

projektu zaplanowano od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. Celem

projektu było usprawnienie działalności minimum 140 przedsiębiorstw (mikro, małych i

średnich, w tym osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą)

posiadających w M. siedzibę, oddział lub filię w obszarach związanych z

rozwojem. Projekt był realizowany w partnerstwie z A. M.

Odwołujący na mocy § 3 ust. 1 i 4 umowy o dofinansowanie nr [...]

był zobowiązany do stosowania Wytycznych.

W dniach 10, 11 i 25 października 2012 r. oraz 6-8 i 13 listopada 2013 r. WUP w

K. przeprowadził dwie kontrole projektu. O ustaleniach kontroli poinformowano

Odwołującego w Informacjach pokontrolnych z dnia 21 lutego 2013 r. oraz 12 lutego

2014 r. W trakcie kontroli zespół kontrolujący stwierdził szereg nieprawidłowości na

łączną kwotę 922 533,31 zł. Pismami z dnia 7 stycznia 2014 r., 25 lipca 2014 r., 28

sierpnia 2014 r., 25 września 2014 r. Odwołujący został wezwany do zwrotu środków.

Wobec braku zwrotu środków w dniu 1 października 2014 r. Dyrektor WUP

wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej

nr [...]z dnia 10 września 2015 r.

W dniu 24 września 2015 r. Beneficjent złożył odwołanie od ww. decyzji.

W wyniku jego rozpatrzenia Minister Rozwoju swą decyzją z dnia [...] maja 2016 r.

nr [...]uchylił decyzję nr [...] i przekazał

sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Minister Rozwoju uznał, że

zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz, że

konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ

I instancji nie zbadał bowiem, czy w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączenia ze

stosowania zasady konkurencyjności przy zawieraniu przez Odwołującego umowy nr

[...] zawartej z panią M. W. na kwotę 2 960,00 zł. Z decyzji I

instancji nie wynikało także, na jakiej podstawie organ I instancji uznał, że w projekcie

realizowanym przez Odwołującego stawki wypłacone doradcom były zawyżone,

natomiast wynagrodzenie wypłacone doradcom w ramach innego projektu firmy

E. Sp. z o.o. pt. "[...]" uznał

za rynkowe.

Ponieważ Dyrektor WUP nie przeprowadził w tym zakresie rozeznania rynku,

nie można było jednoznacznie uznać, iż stawki wypłacane w projekcie I. Sp. z

o.o. były zawyżone.

Oprócz tego Minister Rozwoju stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się różne

karty czasu pracy pani W.-K. wskazujące na różną liczbę godzin, jakie

przepracowała w marcu 2013 r. w ramach projektu "[...]". W związku z istnieniem rozbieżności w dokumentach stanowiących akta sprawy

organ I instancji powinien ponownie przeanalizować dokumentacją źródłową,

zweryfikować, ile faktycznie godzin w marcu 2013 r. przepracowała pani W.-K. i wskazać, na podstawie jakich

dokumentów orzeka o kwalifikowalności bądź

niekwalifikowalności wydatków.

Wreszcie Minister Rozwoju wskazał, że organ I instancji nie zbadał, czy mimo

braku odpowiednich zapisów w umowie pan Z. świadczył pracę na rzecz projektu od

maja 2012 r. do lutego 2013 r., czy też nie. Tymczasem ustalenie to miało istotne

znaczenie z punktu widzenia naruszenia Wytycznych (podrozdział 3.1 pkt 1 lit. a), co z

kolei było podstawą do uznania wydatku za niekwalifikowalny i podlegający zwrotowi.

Dyrektor WUP, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał decyzję nr

[...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji jako powód żądania

zwrotu kwoty 921 966,31 zł wraz z odsetkami wskazał na następujące nieprawidłowości

w projekcie realizowanym przez Beneficjenta:

I. naruszenie zasady konkurencyjności poprzez udzielenie zamówienia

osobom powiązanym, a także brak dokumentów potwierdzających istnienie przesłanek

niestosowania zasady konkurencyjności - 607 660,00 zł;

II. nieuzasadnione stosowanie zawyżonych stawek za usługi doradcze w

porównaniu do podobnego projektu firmy E. Sp. z o.o. pt. "[...]" wdrażanego w partnerstwie z Odwołującym - 215

365,00 zł;

III. przekroczenie przez panią D. W.-K. limitu 240 godzin

łącznego zaangażowania w projektach NSRO w marcu 2013 r. - Dyrektor WUP po

ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał wydatki za kwalifikowalne i odstąpił od żądania

zwrotu środków w tym zakresie;

IV. brak uzasadnienia dla przeprowadzenia doradztwa dwukrotnie w tym

samym zakresie dla tych samych podmiotów - 6 000,00 zł;

V. wydatki niekwalifikowalne w związku z wynagrodzeniem pracownika

zatrudnionego na stanowisku ds. rekrutacji i marketingu w zakresie zadań niemających

bezpośredniego związku z realizacją projektu - 43 685,22 zł;

VI. wyposażenie stanowiska pracy osoby niezatrudnionej na podstawie

stosunku pracy w wymiarze minimum 1 etatu – 5 352,93 zł;

VII. koszty pośrednie naliczone od niekwalifikowalnych kosztów

bezpośrednich (pkt I-VI) w wysokości 5%, tj. w kwocie 43 903,16 zł.

Skarżąca spółka odwoła się od powyższej decyzji.

Zaskarżoną do Sądu decyzją organ uchylił decyzję Dyrektora Wojewódzkiego

Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w części

dotyczącej zwrotu kwoty 283 923,31 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości

podatkowych, oraz w części II a i b zaskarżonej decyzji dotyczącej naliczenia odsetek

za dzień 1 października 2014 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej

instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał ww. decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca spółka naruszyła zasady

konkurencyjności poprzez udzielenie zamówienia osobom powiązanym, a także brak

dokumentów potwierdzających istnienie przesłanek niestosowania zasady

konkurencyjności.

Wskazał, że P. P. i A. P. byli (i są obecnie)

członkami zarządu skarżącej spółki, natomiast M. D. była jej pracownikiem.

Podniósł również, że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie stanowi

dowodu tego, że skarżąca spółka faktycznie współpracowała z ww. osobami okresie

jednego roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu.

Także w stosunku do P. J. M., P. K., M. D.,

M. W. organ stwierdził że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie stanowi

dowodu tego, że skarżąca spółka faktycznie współpracowała z ww. osobami okresie

jednego roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu.

Co do nieuzasadnionego stosowania zawyżonych stawek za usługi doradcze w

porównaniu do podobnego projektu firmy E. Sp. z o.o. pt. "[...]" wdrażanego w partnerstwie z skarżącą spółką

organ odwoławczy stwierdził organ I instancji nie zweryfikował czy wypłacane doradcom

wynagrodzenie zostało poprzedzone przeprowadzeniem rozeznania rynku. Fakt, iż było

ono wyższe niż stawki określone w innym wniosku o dofinansowanie zdaniem organu

odwoławczego nie przesądza, że były one nieracjonalne.

W ocenie organu odwoławczego nie jest jasne, na jakiej podstawie

wynagrodzenie wypłacone doradcom w ramach innego projektu organ I instancji uznał

za racjonalne. Dyrektor WUP nie przeprowadził sam rozeznania rynku, aby sprawdzić

rynkowość stawek, nie można więc jednoznacznie uznać, iż wypłacane w projekcie

stawki były zawyżone.

Strona w swym odwołaniu z 17 marca 2017 r. wskazała, iż przy zawieraniu

umów z doradcami/ konsultantami każdorazowo przeprowadzała rozeznania rynku.

Rozeznania rynku prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Rozdziale 3.1.4

Sekcja 4 Wytycznych, przy wykorzystaniu platformy internetowej, na którą składane

były oferty realizacji usługi doradczej. Strona podniosła, że kompletna dokumentacja z

przeprowadzonych rozeznań została przekazana Dyrektorowi WUP w toku kontroli w

dniu 13 września 2013 r.

Organ II instancji ustalił, że akta sprawy (w tym po uzupełnieniu przez Stronę

pismem z 20.04.2018 r.) w ramach zgromadzonego materiału dowodowego sprawy

zawierają następujące raporty z rozeznania rynku:

usługi doradcze - rachunkowość (2012 r. kw. I i II),

usługi doradcze - finanse i controlling (2012 r. kw. I-IV, 2013 r. kw. III-IV),

usługi doradcze - prawo (2012 r. kw. II-IV),

usługi doradcze - ekonomia i zarządzanie (2012 r. kw. I-III, 2013 r. kw. I-IV).

Mając na uwadze stawki wynikające z rozeznania rynku przeprowadzonego

przez skarżącą spółkę, organ odwoławczy odniósł się do wydatków niekwalifikowalnych

stwierdzonych przez Dyrektora WUP.

Organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie

wypłacone M. D.:

a) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie rachunkowości dla A.;

b) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie finanse i controlling dla

B. s.c.;

c) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

A., [...];

d) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie finanse i controlling dla A;

e) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

M. i T.

i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do P. P. ego organ odwoławczy uznał za

kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie:

a) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

Q., [...]

b) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

D., [...]

c) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie finanse i controlling dla

C. [...]

i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do A. P. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

wydatki obejmujące wynagrodzenie:

a) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie prawa dla E. , [...]

b) z tytułu doradztwa jako ekspert w zakresie finansów i controllingu dla

E. , [...]

i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do M. D. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

wydatki obejmujące wynagrodzenie:

a) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i zarządzanie dla

M., [...]

b) z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie finanse i controlling dla

N., [...]

i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do P. K. organ odwoławczy uznał za

kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w

zakresie ekonomia i zarządzanie dla O. i [...].pl i uchyliła decyzję

Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do D. W.-K. organ odwoławczy uznał za

kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie:

a) z tytułu doradztwa jako ekspert z zakresu prawa dla R., [...]

b) z tytułu doradztwa jako konsultant z zakresu prawa dla R., [...]

i uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do M. S. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie

ekonomia i zarządzanie dla M. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do D. S. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne wydatki

obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie ekonomia i

zarządzanie dla V. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do A. R. organ odwoławczy uznał za kwalifikowalne

wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w zakresie

ekonomia i zarządzanie dla M. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

W stosunku do P. W. organ odwoławczy uznał za

kwalifikowalne wydatki obejmujące wynagrodzenie z tytułu doradztwa jako konsultant w

zakresie ekonomia i zarządzanie dla M. - uchyliła decyzję Dyrektora WUP w tym

zakresie.

Organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor WUP w zaskarżonej decyzji nie

określił kwoty do zwrotu z tytułu doradztwa P. M. jako konsultant w zakresie

prawa, nie zachodziła konieczność uchylenia decyzji I instancji w tym zakresie.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że Dyrektor WUP w zaskarżonej decyzji

nie określił kwoty do zwrotu z innych tytułów (o których mowa szczegółowo w decyzji),

gdyż wydatki te zostały przez niego uznane za niekwalifikowalne z powodu naruszenia

zasady konkurencyjności. Ponieważ organ odwoławczy utrzymał decyzję I instancji w

tym zakresie, nie odniósł się do racjonalności ww. wydatków. Podniósł, że ocena

racjonalności wydatków nie zmienia bowiem tego, że wydatki były niekwalifikowalne z

tytułu naruszenia zasady konkurencyjności i skarżąca spółka powinna dokonać zwrotu

środków w tym zakresie.

Minister odnosząc się nieprawidłowości polegającej na przekroczenie przez

D. W.-K. limitu 240 godzin łącznego zaangażowania w projektach

NSRO zauważył, iż organ I instancji, po ponownym przeprowadzeniu postępowania,

odstąpił od kwestionowania części wynagrodzenia wypłaconego pani W.-K. w marcu 2013 r. w związku z

przekroczeniem limitu 240 godzin. Stwierdził, że

decyzja I instancji nie określała zatem z tego tytułu kwoty do zwrotu przez skarżącą

spółkę i z tego powodu nie podlega kontroli organu odwoławczego.

Odnosząc się do nieprawidłowości polegającej na braku uzasadnienia dla

przeprowadzenia doradztwa dwukrotnie w tym samym zakresie dla tych samych

podmiotów organ odwoławczy przyznał rację skarżącej Spółce, że Dyrektor WUP

nieprawidłowo przyjął, iż w przypadku świadczenia w ramach projektu podobnego

doradztwa dla dwóch różnych przedsiębiorstw, występuje podwójne finansowanie, jeżeli

w raporcie z przeprowadzonego doradztwa wskazano tę samą osobę jako "odbiorcę

doradztwa", podczas gdy usługa doradcza świadczona była na rzecz konkretnego

przedsiębiorstwa oraz miała na celu usprawnienie jego działania poprzez analizę

sytuacji faktycznej i wskazanie potrzebnych modyfikacji struktury, nie była natomiast

świadczona na rzecz osób fizycznych pełniących funkcję w strukturach jednostki

organizacyjnej.

Fakt, że odbiorcą usług doradczych była ta sama osoba nie wpływa na uznanie,

że w takim przypadku nastąpiło podwójne finansowanie wydatku.

Stwierdził, że usługi były świadczone dla odrębnych podmiotów prawa:

1) C., [...] - osoba fizyczna oraz

spółka cywilna

2) P., [...] -

dwie różne osoby fizyczne

3) H. Sp. z o.o., [...]

Organ nie uznał, że fakt odbioru usługi przez tę samą osobę jest równoznaczny

z udzieleniem dwa razy tej samej usługi. W ocenie organu odwoławczego, nie doszło

zatem do podwójnego finansowania wydatku oraz naruszenia Wytycznych. Z tego

względu uchylono decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie.

Odnosząc się do nieprawidłowości dotyczącej wydatków niekwalifikowalnych w

związku z wynagrodzeniem pracownika zatrudnionego na stanowisku ds. rekrutacji i

marketingu w zakresie zadań niemających bezpośredniego związku z realizacją

projektu organ odwoławczy nie zgodził się z ustaleniem organu I instancji co do

naruszenia przez skarżącą spółkę podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. a Wytycznych. Podniósł, że

organ I instancji nie zakwestionował czynności wykonywanych przez p. Z. a w

ramach projektu. Wyjaśnił, że niewątpliwie czynności te dotyczyły projektu, o czym

świadczy liczba przedsiębiorstw zrekrutowanych do projektu. Zarówno w umowie, jak

też w załączniku do umowy określającym zakres czynności p. Z. a, jako podstawowe

zadanie wskazano realizację zadań związanych z pozyskiwaniem klientów do projektu.

Zdaniem organu odwoławczego nieprawidłowe określenie zakresu czynności w okresie

maj 2012 r. - luty 2013 r. stanowiło jedynie pewne uchybienie formalne we właściwym

prowadzeniu dokumentacji projektowej. Stwierdził, że nie powinno ono jednak

prowadzić do uznania wynagrodzenia specjalisty ds. rekrutacji i marketingu za

niekwalifikowalne, tym bardziej, że w projekcie były wykonywane przez p. Z. a

zadania związane z realizacją projektu.

Organ uznał, ze wynagrodzenie za ww. czynności stanowiło wydatek

bezpośrednio związany z realizacją projektu. Z tego względu uchylono decyzję

Dyrektora WUP w tym zakresie.

Odnosząc się do nieprawidłowości dotyczącej wyposażenie stanowiska pracy

osoby niezatrudnionej na podstawie stosunku pracy w wymiarze minimum 1/2 etatu

organ odwoławczy zgodziła się z argumentacją skarżącej spółki, że zapisy podrozdziału

4.5 pkt 9 Wytycznych nie wskazują w jakim minimalnym okresie powinien być

zatrudniony personel projektu, aby uznać wydatki związane z wyposażeniem jego

stanowiska pracy za kwalifikowalne. Wyjaśnił, że warunek bowiem przewidziany w

podrozdziale 4.5 pkt 9 Wytycznych odnosi się do formy zatrudnienia (umowa o pracę)

oraz wymiaru etatu (1/1 etatu), nie zaś okresu zatrudnienia. Wobec powyższego,

zdaniem organu odwoławczego, nie doszło do naruszenia podrozdziału 4.5 pkt 9

Wytycznych zarówno w odniesieniu do zakupu sprzętu dla specjalisty ds. rekrutacji i

marketingu, jak też specjalisty ds. finansowych i rozliczeń.

Natomiast w odniesieniu do pozostałych warunków kwalifikowalności wydatków

przywołanych w decyzji Dyrektora WUP (podrozdział 3.1 pkt 1 lit. a i b oraz podrozdział

4.13 pkt 2), stwierdził, że niewątpliwie każdy wydatek w ramach projektu musi być

niezbędny do jego realizacji oraz musi być efektywny i racjonalny. Zdaniem organu w

rozpatrywanej sprawie, nie należy utożsamiać tego warunku wyłącznie z okresem

wykorzystywania sprzętu w ramach projektu. Podniósł, że wydatek na zakup

komputerów został poniesiony jednorazowo, a nie w formie miesięcznych odpisów

amortyzacyjnych. Podkreślił, że aby sprzęt mógł być wykorzystywany przez personel

projektu skarżąca spółka musiała ponieść wydatek w pełnej wysokości, niezależnie od

okresu jego wykorzystywania w ramach projektu. Organ zauważył, że wydatek ten

został przewidziany we wniosku o dofinansowanie projektu, a jego racjonalność ocenił

WUP K., na etapie przyjmowania projektu do realizacji.

Z tego względu organ II instancji uchylił decyzję Dyrektora WUP w tym zakresie

ponieważ nie doszło do naruszenia Wytycznych w odniesieniu do zakupu komputerów

dla specjalisty ds. rekrutacji i marketingu oraz specjalisty ds. finansowych i rozliczeń.

Odnosząc się do nieprawidłowości dotyczącej kosztów pośrednich naliczonych

od niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich (pkt I-VI) organ odwoławczy wskazał, że

odmiennie ocenił kwalifikowalność wydatków objętych zaskarżoną decyzją i uchyliła z

tego powodu decyzję Dyrektora WUP w kwocie 270 403,15 zł (koszty bezpośrednie)

wraz z odsetkami. Z tego względu, odpowiedniemu uchyleniu podlega również kwota

kosztów pośrednich określonych w decyzji I instancji. W świetle powyższego, uchylono

decyzję I instancji w części dotyczącej kwoty kosztów pośrednich, tj uchylono do zwrotu

kwotę w wysokości 13 520,16 zł.

Organ odwoławczy odniósł się do wniosku skarżącej co do przeprowadzenie

dowodów z zeznań świadków: p. S. W., p. D. W.-K. oraz p.

M. D.

Wyjaśnił, że zaniechał przeprowadzenia tych dowodów z następujących

powodów:

- stawki wynagrodzeń personelu projektu ustalił wg rozeznania rynku

dokonanego przez Odwołującą, nie zaś w odniesieniu do innego, podobnego projektu,

w którego realizację zadań były zaangażowane osoby stanowiące personel projektu pt.

[...],

- uznał, że p. J. Z. rzeczywiście wykonywał w projekcie czynności z

zakresu rekrutacji i promocji, niezależnie od zakresu czynności służbowych, które w

większości formalnie odnosiły się do czynności związanych ze sprzedażą;

- uznał, że nie doszło do podwójnego finansowania wydatków w przypadku

wskazywania w raporcie z doradztwa dla różnych beneficjentów pomocy tej samej

osoby jako "odbiorcy doradztwa",

- fakt, że w toku realizacji projektu przeprowadzono inne kontrole i wizyty

monitoringowe nie wpływa na możliwość przeprowadzenia kolejnych kontroli, w ramach

których możliwe jest ustalenie wydatków niekwalifikowalnych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że decyzja Dyrektora WUP nie zawiera

kwalifikacji stwierdzonych przez niego naruszeń pod kątem definicji nieprawidłowości, w

rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r.

ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju

Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i

uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.7.2006, str.

25); dalej: "rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006" organ stwierdził, że pojęcie

nieprawidłowości w rozumieniu ww. rozporządzenia obejmuje nie tylko rzeczywistą, ale

też potencjalną szkodę w budżecie UE. Wyjaśnił, że szkodę taką stanowi niewątpliwie

już samo wykazanie przez beneficjenta niekwalifikowalnego wydatku we wniosku o

płatność. Taki bowiem wydatek, po zweryfikowaniu przez właściwą instytucję krajową,

jest następnie ujmowany we wniosku o płatność do Komisji Europejskiej, która dokonuje

refundacji wydatków w części odpowiadającej finansowaniu ze środków Europejskiego

Funduszu Społecznego. W konsekwencji, wykazanie przez beneficjenta wydatku

niekwalifikowalnego we wniosku o płatność stanowi potencjalną szkodę dla budżetu

UE, gdyż może prowadzić do nienależnej refundacji z EFS.

Organ podkreślił, że podstawę prawną do zwrotu środków jest art. 207 ust. 1 pkt

2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz.

2077); dalej: "u.f.p.", nie zaś rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006. Wyjaśnił, że ww.

rozporządzenie odnosi się bowiem do państw członkowskich i nie określa bezpośrednio

obowiązków beneficjentów realizujących projekty finansowane ze środków UE.

Odnosząc się do zarzutu, że kontrola projektu, będąca główną podstawą

wydania zaskarżonej decyzji, była w całości dotknięta wadą prawną polegającą na

braku rozstrzygnięcia wniosku Strony o wyłączenie pracowników przeprowadzających

kontrolę, organ odwoławczy uznał go za niemający znaczenia w sprawie.

Wyjaśnił, że dokonał weryfikacji wszystkich ustaleń Dyrektora WUP i w związku

z tym częściowo uchylił zaskarżoną decyzję, a częściowo utrzymał tę decyzję w mocy.

W toku oceny postępowania pierwszoinstancyjnego nie stwierdził w żadnej mierze, aby

było ono prowadzone w sposób stronniczy.

Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji, że kwoty poszczególnych

wydatków niekwalifikowalnych wskazanych w pkt II-VI jej uzasadnienia nie stanowią

sumy 921 966,31 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony, a

wyliczenie kwoty podlegającej zwrotowi jest prawidłowe. Wyjaśnił, iż na kwotę 921

966,31 zł składają się bowiem nie tylko wydatki z pkt II-VI uzasadnienia decyzji, ale

także koszty pośrednie naliczone od niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich (pkt IVI) w wysokości 5%,

tj. w kwocie 43 903,16 zł.

Odnosząc się do zarzutu braku pomniejszenia określonej w pkt I decyzji kwoty o

wartość niewypłaconych transz dofinansowania, tj. transzy nr 10, 12, 13, 14 w łącznej

kwocie 1 200 389,52 zł, a także pominięcie faktu pomniejszenia kwoty wydatków

niekwalifikowalnych o kwotę 318 050,00 zł (transza nr 10), co skutkuje nieprawidłowym

określeniem kwoty przypadającej do zwrotu organ stwierdził, że jest on nie zasadny

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w pismach z dnia 25 lipca 2014 r. - Informacje

dla Beneficjenta o wynikach weryfikacji WNP nr 12 do 14 WUP K. wskazał, że "Z

rozliczenia projektu wynika, że procent dotychczas rozliczonych wydatków

kwalifikowalnych jest niższy niż 70%. Jednocześnie, zgodnie z pismem z dnia

[...].07.2014 r. znak: [...] Umowa została rozwiązana w trybie

natychmiastowym. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uruchomienia płatności

(...)." Z tego względu uznał powyższe postępowanie WUP K. za prawidłowe.

Podniósł, że w ramach projektu wypłacono środki dofinansowania w łącznej

wysokości 2 112 784,00 zł. Skarżąca spółka rozliczyła we wnioskach o płatność, jako

zatwierdzone wydatki kwalifikowalne, łączną kwotę 1 428 537,92 zł oraz jednocześnie

dokonała zwrotu dofinansowania w kwocie 18 842,76 zł. Zatem skarżąca spółka

rozliczyła 68% otrzymanych transz dofinansowania. W konsekwencji, nie było podstaw

do wypłaty kolejnych transz dofinansowania. Oświadczenie WUP K. z dnia 1

sierpnia 2014 r. o potrąceniu transzy 318 050,00 zł nie znajduje zatem pokrycia w

faktach. W rzeczywistości bowiem nie doszło do potrącenia transzy dofinansowania o tę

kwotę, ale po prostu brak było podstaw do wypłaty tej i kolejnych transz dofinansowania

dla I. Sp. z o.o.

Organ odwoławczy zauważył, że do rozliczenia pozostała kwota w wysokości

665 403,32 zł (2 112 784,00 zł – 1 428 537,92 zł – 18 842,76). Natomiast zaskarżona

decyzja Dyrektora WUP opiewa na kwotę 921 966,31 zł. Wysokość kwoty określonej do

zwrotu jest zatem wyższa, niż środki nierozliczone, co należy uznać za nieprawidłowe.

Wynika to z przyjętego w decyzji I instancji sposobu wyliczenia kwoty do zwrotu, tj. na

podstawie wydatków ujętych przez Odwołującą we wnioskach o płatność, które

Dyrektor WUP uznał za niekwalifikowalne. Część z tych wydatków skarżąca spółka

poniosła bowiem ze środków własnych, a nie otrzymanego dofinansowania, tj. skarżąca

spółka wykazała we wnioskach o płatność wydatki na kwotę wyższą (2 424 006,67 zł)

niż kwotę wypłaconego jej dofinansowania (2 112 784,00 zł).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że uchylił decyzję Dyrektora WUP w kwocie 283

923,31 zł (koszty bezpośrednie i koszty pośrednie) wraz z odsetkami. Zatem

ostatecznie do zwrotu pozostaje kwota 638 043,00 zł. W tym stanie rzeczy, kwota

podlegająca zwrotowi jest niższa od kwoty nierozliczonego dofinansowania (665 403,32

zł) i nie zachodzi konieczność korygowania decyzji Dyrektora WUP w tym zakresie.

Następnie organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia należnych odsetek

za poszczególne okresy, uwzględnił przy tym fakt uchylenia odsetek za okres od dnia 1

października 2014 r. włącznie (niezgodne z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca

spółka wniosła:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302, z

późn. zm.); dalej: "p.p.s.a." w zw. z 145 § 3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji

Ministra Inwestycji i Rozwoju - Instytucji Zarządzającej PO KL z dnia [...] grudnia 2018r.,

znak [...] oraz na zasadzie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej jej

decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...] lutego 2017r., nr

[...] , znak sprawy [...] oraz umorzenie prowadzonego w

sprawie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego;

ewentualnie

2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej

decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju — Instytucji Zarządzającej PO KL z dnia [...]

grudnia 2018 r., znak [...] oraz na zasadzie art. 135 p.p.s.a.

poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia

[...] lutego 2017r., nr [...] , znak sprawy [...] i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji;

a w każdym przypadku:

o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów

zastępstwa procesowego, według norm przepisanych

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 89 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 3 ust. 1

in fine rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w

sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z

23.12.1995, str. 1); dalej: "rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95",

polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora WUP także co

do należności, których ewentualny obowiązek zwrotu uległ przedawnieniu, bowiem z

pisma Komisji Europejskiej z 24 lipca 2018 r. wynika, że z datą 20 listopada 2017 r.

nastąpiło zamknięcie Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (PO KL), co oznacza, że

decyzja I instancji powinna zostać w całości uchylona a postępowanie administracyjne

umorzone jako bezprzedmiotowe;

a z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nr 1)

powyżej,

2) art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.

U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.); dalej "O.p." w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 60 pkt 6

u.f.p., polegający na wydaniu przez IZ POKL decyzji utrzymującej w mocy decyzję

Dyrektora WUP co do tych części wypłaconego dofinansowania, których ewentualny

obowiązek zwrotu uległ przedawnieniu wskutek upływu okresu 5 lat od końca roku

kalendarzowego, w którym Skarżącej wypłacono zakwestionowane w skarżonej decyzji

dofinansowanie, tj. dofinansowania wypłaconego w latach 2012 — 2013, co skutkowało

nałożeniem na Skarżącą obowiązku zwrotu dofinansowania, którego ewentualny

obowiązek zwrotu uległ w całości przedawnieniu w toku prowadzonego postępowania

administracyjnego, a wobec czego decyzja I instancji powinna zostać uchylona także w

tym zakresie, a postępowanie administracyjne w całości umorzone jako

bezprzedmiotowe;

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.); dalej:

"k.p.a." w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, iż Skarżąca nie wykazała

istnienia ciągłej lub powtarzalnej wspólpracy z doradcami / konsultantami w osobie

A. P., P. P. i M. D. , a przez to naruszyła zasadę

konkurencyjności, wadliwie powołując się na wyłączenie z tej zasady, o którym mowa w

3.1.3.1 Podsekcja 1 — Zasada konkurencyjności pkt 2 lit. b Wytycznych i zawierając

umowy z ww. osobami z pominięciem tej zasady, podczas gdy:

a. IZ POKL błędnie odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej niektórym

materiałom znajdującym się w aktach sprawy, włączonych do akt postępowania

administracyjnego z dokumentacji kontroli, jak i pominęła część tych materiałów, w

sytuacji gdy dowody te powinny być uwzględnione w całości, a ewentualne wątpliwości

wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego,

b. Skarżąca w toku postępowania w obu instancjach nie została choćby raz

wezwana przez działające w sprawie organy do złożenia jakichkolwiek dokumentów

dokumentujących współpracę ww. osób ze Skarżącą w okresie co najmniej jednego

roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, a przez to możliwości wykazania

takiej współpracy Skarżąca została pozbawiona w toku postępowania

administracyjnego;

c. IZ POKL, jak i Dyrektor WUP wzięły w toku całego postępowania pod

uwagę jedynie wybiórczo dowody i dokumenty przedłożone przez Skarżącą na etapie

postępowania kontrolnego, nie dokonując w sprawie żadnych własnych ustaleń co do

istnienia i charakteru współpracy Skarżącej z ww. osobami mimo stwierdzonych w tym

materiale braków;

co skutkowało zaniechaniem ustalenia przez działające organu podstawowych

okoliczności sprawy, tj. faktu istnienia jak i przedmiotu współpracy Skarżącej z A.

P., P. P. i M. D., a w rezultacie dowolnością

skarżonej decyzji;

4) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1

Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 2 lit. b Wytycznych, polegające na

przyjęciu, że zapis Wytycznych dotyczący współpracy "w okresie co najmniej roku przed

złożeniem wniosku o dofinansowanie" należy rozumieć w ten sposób, że pozwala on na

pominięcie wszelkich dokumentów potwierdzających współpracę, które datowane są na

dzień dalszy niż 1 rok przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, podczas gdy przepis

ten wyłącza jedynie tą współpracę, która nawiązana została w okresie krótszym niż rok

przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, ale już nie nawiązaną wcześniej niż rok

przed tą datą i trwającą nadal, co skutkowało bezzasadnym pominięciem szeregu

dokumentów potwierdzających współpracę Skarżącej z A. P., P.

P. i M. D., P. J. M., M. D., P. K. i M.

W. , a przez to nie została wyjaśniona istota sprawy;

5) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1

Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 4 Wytycznych, poprzez ich niewłaściwe

zastosowanie, polegające na całkowicie dowolnym i błędnym przyjęciu, iż tożsamość

czasową, podmiotową oraz przedmiotową zamówień w projekcie badać należy w

okresach kwartalnych, podczas gdy takiego stanowiska nie uzasadniają ani przepisy

powszechnie obowiązującego prawa, zasady realizacji projektu ujęte w Wytycznych;

6) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. 3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada

konkurencyjności pkt 4 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokonanie właściwej

analizy i oceny przesłanek, jak i podstaw faktycznych stwierdzenia tożsamości

przedmiotowej, podmiotowej oraz czasowej zawierania umów o świadczenie usług

doradztwa w projekcie, w tym:

a. ocenę tożsamości czasowej dokonano w oparciu o błędne założenie, iż w

chwili rozpoczęcia każdego kwartału Skarżąca była w stanic ustalić ilość (wartość)

doradztwa w poszczególnych obszarach tematycznych, tj. prawo, ekonomia i

zarządzanie, rachunkowość, finanse i controlling i czy wartość tych usług w obszarze

przekroczy 14 tys. euro, podczas gdy możliwość ustalenia przedmiotu doradztwa i

zakwalifikowania go do obszaru pojawiała się dopiero po zawarciu umowy o doradztwo

z beneficjentem pomocy (przedsiębiorcą) i rozeznaniu dotyczącego go problemu, zatem

na początku kwartału nie było możliwe szacowanie doradztwa w danych obszarach

tematycznych;

b. ocenę tożsamości przedmiotowej wyłącznie w tzw. obszarach doradztwa,

podczas gdy w zależności od zdefiniowanych potrzeb beneficjenta pomocy

(przedsiębiorcy), różne rodzajowo usługi, z różnych dziedzin wiedzy, kwalifikowane były

do różnych obszarów doradztwa, w zależności od pewnych cech przeważających, które

nic pozwalają jednak na przyjęcie tożsamości przedmiotowej, co skutkowało błędnym

uznaniem za tożsame przedmiotowo usługi doradcze ze skrajnie różnych i

niepokrywających się dziedzin i obszarów wiedzy, świadczone w różnej formie i różny

sposób;

c. ocenę tożsamości podmiotowej z pominięciem stopnia rzeczywistego

skomplikowania i złożoności usług doradztwa, konieczności uwzględnienia przez

konsultanta szczegółowych potrzeb, charakterystyki branży, w których działali

beneficjenci pomocy (przedsiębiorcy), ilości zatrudnionych przez nich osób, czy

charakterystyki działalności, co skutkowało uznaniem za tożsame podmiotowo usługi,

które nawet w tym samym obszarze tematycznym nic mogły być świadczonej przez tą

samą grupę konsultantów, zaś niezbędne kompetencje konsultanta wymagały

indywidualnej oceny; co skutkowało uznaniem, że zamówienia na usługi doradcze w

danych obszarach tematycznych należało szacować łącznie w okresach kwartalnych, a

przez to IZ POKL błędnie ustaliła wartość tych usług, przyjmując niezasadnie, że

Skarżąca zobowiązana była do stosowania zasady konkurencyjności;

7) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na

nieuwzględnieniu, że niektóre z wydatków wskazywanych w części AD. I Naruszenie

fasady konkurencyjności uzasadnienia skarżonej decyzji, tj. wydatków na pokrycie

wynagrodzeń konsultantów / doradców, wypłacanych w projekcie na podstawie umów

zawartych z osobami: A. P., P. P. , M. D. , P.J. M., M.

D., P. K. i M. W. , zostały sfinansowane przez Skarżącą z jej

środków własnych a nie ze środków dofinansowania przekazanego na finansowanie

projektu, co miało miejsce wskutek odmowy wypłat}' przez Dyrektora WUP 10 i

kolejnych transz dofinansowania i w rezultacie konieczności pokrycia tych wydatków ze

środków własnych Skarżącej, przez co IZ PO Ki, błędnie ustaliła, że wartość

ewentualnego dofinansowania podlegającego zwrotowi z tytułu ww. umów należy

ustalać na podstawie wartości tych umów, podczas gdy realna kwota dofinansowania

wydatkowana na ten cel jest mniejsza niż wartość tych umów, co zostało pominięte i

skutkowało zawyżeniem ewentualnej kwoty zwrotu dofinansowania;

8) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §

1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez brak zgodności

rachunkowej kwot wskazywanych w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu skarżonej decyzji,

jak i w obrębie samego uzasadnienia, polegające w szczególności na tym że:

a. IZ POKL pomija konsekwencje finansowe własnej decyzji w ustaleniu

ilości wydatków kwalifikowanych skutecznie rozliczonych w projekcie przez Skarżącą,

przyjmując błędnie, że wydatki te stanowią kwotę 1 428 537, 92 zł, czyli kwotę

wydatków rozliczonych przez Dyrektora WUP, podczas gdy sama IZ POKL uznała za

kwalifikowane wydatki w kwocie 283 923, 31 zł i ta kwota powiększa ilość

wydatkówskutecznie rozliczonych w projekcie, wynoszących zatem łącznie co najmniej

1 712 461,23 zł (1 428 537,92+283 923,31);

b. wyliczenia kwoty podlegającej zwrotowi pozostają niejasne w stopniu

uniemożliwiającym ustalenie prawidłowości przebiegu tych wyliczeń, w tym na stronic

37 uzasadnienia skarżonej decyzji, gdzie IZ POKL ustaliła dwa różne wyniki tego

samego działania, tj. kwotę 665 403,32 zł oraz 638 043,00 zł, a mimo to stwierdziła, że

brak jest potrzeby weryfikacji tej rozbieżności;

c. IZ POKL dokonała błędnego zsumowania kwot określonych w pkt ADJ -

Zasada konkurencyjności skarżonej decyzji, tj. wydatków na wynagrodzenie, P.

P. (70 140 zł), A. P. (391 780 zł), M. D. (90 080 zł), P.J.

M. (2 000 zł), M. D. (38 100 zł), P. K. (12 600 zł) i M. W.

(2 960 zł), których ocenę jako wydatków niekwalifikowanych podtrzymała IZ POKL, na

kwotę 638 043 zł, podczas gdy wynik dodawania kwot cząstkowych wskazywanych w

treści uzasadnienia skarżonej decyzji daje kwotę 607 660 zł;

co skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia wewnętrznie sprzecznego, w którym nie

wyjaśniono istotnych rozbieżności dokonywanych wyliczeń;

9) art. 207 ust. 9 u.f.p. w zw. z art. 207 ust. 2 u.f.p. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a.,

poprzez niedokonanie pomniejszenia kwoty wydatków niewykwalifikowanych, co do

których IZ POKL utrzymała w mocy decyzję Dyrektora WUP o wartość niewypłaconych

Skarżącej: 10 transzy dofinansowania, tj. kwotę 318 050 zł, dokonanego pismem

Dyrektora WUP z dnia 1 sierpnia 2014 r., a także transzy nr 12 na kwotę 260 194,76 zł,

transzy nr 13 na kwotę 260 194,76 zł oraz transzy nr 14 na kwotę 340 000,00 zł, czyli

dofinansowania niewypłaconego zgodnie z harmonogramem płatności oraz złożonymi

wnioskami o płatność w łącznej kwocie 1 200 389,52 zł, podczas gdy uwzględniając

wartość wydatków, co do których IZ POKL uchyliła decyzję Dyrektora WUP i umorzyła

postępowanie w sprawie zwrotu (283 923,31 zł) Skarżąca rozliczyła w projekcie ponad

70% łącznej kwoty otrzymanej transz i w rezultacie nie znajdowała do tej transzy

zastosowania podstaw-a odmowy ich wypłaty z § 9 ust. 1 pkt 2 umowy o

dofinansowanie, co pominęła IZ POKL.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zwarte w zaskarżonej

decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów

administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -

Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) oraz

art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod

względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i

czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami

uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny

konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa

materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa

dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt

jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –

Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) lub w

innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134

p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy,

nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą

prawną.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji

Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018r.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona

prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń

faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających

zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej

sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Zgodnie bowiem z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na

realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są

wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi

wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od

dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o

której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Zgodnie z art. 184

ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze

środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z

procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami

obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.

Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia: art. 89 ust. 5 rozporządzenia

Rady (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 3 ust. 1 in fine rozporządzenia Rady (WE,

EURATOM) nr 2988/95 oraz art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 60 pkt 6

u.f.p. z uwagi na przedawnienie obowiązku zwrotu dofinansowania.

Na tle tej kwestii spornej zauważenia na wstępie wymaga, że materialnoprawną

podstawę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z

udziałem środków europejskich stanowią przepisy art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. Ustawa

ta nie zawiera regulacji związanych z przedawnieniem prawa zwrotu środków

przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków

europejskich. Zgodnie z jej art. 67, do spraw dotyczących należności, o których mowa w

art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14

czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy

działu III ustawy Ordynacja podatkowa. W orzecznictwie sądów administracyjnych

trafnie zwraca się uwagę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 września 2017 r. o

sygn. akt I SA/Ke 433/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. o sygn. I

SA/Sz 749/17, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że

pomimo odesłania, przepisów Ordynacji w zakresie regulującym terminy przedawnienia

nie stosuje się, z uwagi na przepis szczególny, tj. rozporządzenie Rady (WE,

EUROATOM) Nr 2988/95. Przepis art. 3 ust.1 tego rozporządzenia stanowi, iż okres

przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości

określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy,

który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub

powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość

ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku

biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu

przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym

zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w

sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na

nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres

odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu

właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których

postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1.

Odnosząc się do pojęcia "ostatecznego zakończenia programu", Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 czerwca 2017 r. o sygn. akt C436/15 zauważył, że

rozporządzenie Rady (WE) nr 2988/95 nie przewiduje konkretnego

wiążącego momentu w odniesieniu do "ostatecznego zakończenia programu",

ponieważ [...] moment ten różni się nieuchronnie w zależności od poszczególnych

etapów i procesów przewidzianych w celu zakończenia każdego wdrożonego programu

wieloletniego (punkt 60). Ustalenie momentu "ostatecznego zakończenie programu" w

celu stosowania zasady przedawnienia właściwej dla "programów wieloletnich",

przewidzianej w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr

2988/95, zależy zatem od przepisów, które normują każdy program wieloletni (punkt

61). W celu ustalenia momentu "ostatecznego zakończenie programu" w rozumieniu

art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy

uwzględnić cel terminu przedawnienia, o którym mowa w owym przepisie.

Przedawnienie przewidziane bowiem w owym przepisie pozwala po pierwsze

zagwarantować, że dopóki program nie jest ostatecznie zakończony, dopóty właściwy

organ może nadal podejmować czynności w sprawie nieprawidłowości, których

dopuszczono się w ramach wykonywania tego programu, w celu ułatwienia ochrony

interesów finansowych Unii. Po drugie celem tego przepisu jest zapewnienie pewności

prawa dla podmiotów gospodarczych. Podmioty te powinny być bowiem w stanie

określić, które z dokonywanych przez nie czynności można uznać za ostateczne, a

które mogą być jeszcze przedmiotem dochodzenia (punkt 62). Ze względu na ten

podwójny cel, aby określić datę "ostatecznego zakończenia programu", do której

biegnie okres przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie

rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy uwzględnić dzień zakończenia danego

"programu wieloletniego" (punkt 63). Po upływie nieprzekraczalnego terminu

określonego przez Komisję dla zakończenia prac i dokonania płatności z tytułu

związanych z tymi pracami wydatków kwalifikowalnych, projekt taki należy uznać za

ostatecznie zakończony w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie

rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, bez uszczerbku dla ewentualnego przedłużenia

na mocy nowej decyzji Komisji w tym zakresie (punkt 66).

Na tle tego uregulowania, słusznie zauważa się również w orzecznictwie sądów

administracyjnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r.), że przyjęcie

jako początkowej daty biegu przedawnienia daty poszczególnych płatności w projekcie

oraz stosowanie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 O.p., wyłączyłoby skuteczność

szeregu kompetencji oraz instrumentów prawnych, którymi dysponuje IZ w zakresie

kontroli realizacji projektów (także w okresie ich trwałości), odzyskiwania kwot

podlegających zwrotowi i nakładania korekt finansowych (art. 25 ust. 1 pkt 14-15a

ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Trudno

zatem przyjąć, aby po upływie 5 lat od daty płatności w projekcie kontrole takie miały

wyłącznie charakter stwierdzający bez możliwości wywołania określonych skutków oraz

zastosowania określonych środków prawnych.

Należy również wskazać, że zgodnie z treścią art. 89 ust. 5 rozporządzenia

Rady (WE) nr 1083/2006, zamknięcie programu operacyjnego następuje w dacie

wcześniejszego spośród następujących trzech wydarzeń: płatności salda końcowego

określonego przez Komisję na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1,

przesłania noty debetowej na kwoty nienależnie wypłacone państwu członkowskiemu

przez Komisję w odniesieniu do danego programu operacyjnego, anulowania salda

końcowego zobowiązania budżetowego. Komisja informuje państwo członkowskie o

dacie zamknięcia programu operacyjnego w nieprzekraczalnym terminie dwóch

miesięcy.

W Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki płatność salda końcowego nastąpiła

w dniu 20 listopada 2017 r. i datę tę należy uznać za datę ostatecznego zakończenia

PO KL. Przy czym ostateczne zakończenie programu nie oznacza bezwzględnie upływu

terminu przedawnienia w odniesieniu do wszystkich ewentualnych nieprawidłowości,

których dopuszczono się w trakcie wdrożenia tego programu (wyrok WSA w Gdańsku z

dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Gd 171/18). Ma to miejsce jedynie w odniesieniu

do nieprawidłowości, które ustały ponad cztery lata przed ostatecznym zakończeniem

programu, przy czym wobec braku przerwania biegu przedawnienia ze względu na

jeden z powodów przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady nr

2988/95, nieprawidłowości te przedawnią się automatycznie wraz z zakończeniem

projektu (por. wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 2017 r. sygn. akt C-436/15). Taka sytuacja

nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

Wobec faktu, że nieprawidłowości w realizacji projektu nie miały charakteru

jednorazowego, a trwały w całym okresie realizacji projektu należy uznać, że

naruszenie ma charakter ciągły i powtarzalny, a zakwestionowane wydatki ponoszone

były w 2012 i 2013 roku. Zatem najwcześniej termin przedawnienia rozpoczął bieg od

zakończenia stwierdzonych nieprawidłowości, tj. od 2013 r. Zatem, czteroletni termin

przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się ww. nieprawidłowości, z uwagi na

fakt, że PO KL na lata 2007-2013 jest programem wieloletnim, został wydłużony do dnia

ostatecznego zakończenia tego programu, tj. 20 listopada 2017 r. W tak zakreślonym

okresie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowego

zobowiązania. Z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 wynika, że po każdym

przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo, a zgodnie z akapitem trzecim art. 3

ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 upływ terminu przedawnienia następuje

najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu

przedawnienia. Zatem okres przedawnienia wynosi maksymalnie osiem lat od

zakończenia trwania nieprawidłowości.

W niniejszej sprawie okolicznościami skutkującymi przerwaniem biegu terminu

przedawnienia było doręczenie skarżącej Spółce zawiadomienia o wszczęciu

postępowania w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu, które nastąpiło

w dniu 20 października 2014 r. oraz doręczenie ponownej informacji o prowadzonym

postępowaniu przez organ I instancji, po uchyleniu przez organ II instancji decyzji z dnia

[...] września 2015 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, które nastąpiło w

dniu 20 czerwca 2016 r. Skoro zatem od dnia 21 października 2014 r. i dnia 21 czerwca

2016 r. termin przedawnienia biegł na nowo i nie upłynęło jeszcze osiem lat od ustania

nieprawidłowości, to w niniejszej sprawie organy były uprawnione do orzekania w

przedmiocie ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania, bowiem zarówno

decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu II instancji zostały doręczone Spółce

przed upływem biegnącego na nowo terminu przedawnienia przedmiotowego

zobowiązania.

Nadmienić w tym miejscu należy, że nie zasługuje na uwzględnienie

podniesiona w odpowiedzi na skargę argumentacja IZ odnośnie zastosowania dla

oceny kwestii przedawnienia przepisu art. 66a u.f.p. Przepis ten został bowiem dodany

przez art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1475)

zmieniającej u.f.p. z dniem 2 września 2017 r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7

lipca 2017 r. do postępowań w sprawie zwrotu środków, o których mowa w ustawie

zmienianej w art. 11, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie zwrotu

przez skarżącą Spółkę nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania zostało

wszczęte w dniu 20 października 2014 r. Dlatego też art. 66a u.f.p. nie może być brany

pod uwagę w związku z kontrolą zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa

obowiązującymi w dniu jego wydania.

Nieuprawniony jest zarzut zaniechania ustalenia przez organy podstawowych

okoliczności sprawy, tj. faktu istnienia jak i przedmiotu współpracy skarżącej z A.

P., P. P. i M. D., a w rezultacie dowolności

zaskarżonej decyzji. Zgodnie z zapisem podrozdziału 3.1.3.1. pkt 2 lit. b Wytycznych

zasady konkurencyjności nie stosuje się do zamówień wykonywanych przez personel

projektu, z którym beneficjent w okresie co najmniej jednego roku przed złożeniem

wniosku o dofinansowanie współpracował w sposób ciągły lub powtarzalny. Zapis ten

miał na celu umożliwienie powierzania przez beneficjenta wykonania zadań w ramach

projektu osobom, które stanowią o jego potencjale do wykonywania projektu. Z tymi

osobami beneficjent powinien współpracować w okresie co najmniej roku przed

złożeniem wniosku o dofinansowanie. Stosowanie procedur konkurencyjnych może być

ograniczone wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, takich jak

współpraca z wykonawcami, bez których realizacja projektu będzie mniej efektywna.

Współpraca ta powinna być jednak realna, tj. faktycznie mieć miejsce w okresie co

najmniej 1 roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, aby zwolnienie mogło być

skuteczne.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy poddał analizie dokumenty, które, w ocenie

Spółki, potwierdzały fakt ciągłej lub powtarzalnej współpracy z A. P.,

P. P. i M. D., wywodząc w szczegółowy sposób w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ocena zgromadzonych dowodów nie pozwoliła na

uznanie, iż skarżąca wykazała zaistnienie przesłanki określonej w pkt 2 lit. b podsekcji

3.1.3.1 Wytycznych, która zwalniałaby ją z zastosowania zasady konkurencyjności.

Niezasadne jest stanowisko, iż o fakcie ciągłej lub powtarzalnej współpracy z

beneficjentem świadczą np. umowy o współpracę zawarte z P. P. oraz A.

P. w grudniu 2004 r., skoro brak jest dokumentów potwierdzających fakt, iż

rzeczywiście umowa ta była wykonywana. Odnosząc się do zarzutu braku wezwania do

złożenia dokumentów lub wyjaśnień w tym zakresie wskazać należy, iż Spółka

konsekwentnie podnosiła w odpowiedziach na wezwania organu II instancji, że żądane

dokumenty są w posiadaniu organu I instancji oraz, że nie można na stronę

postępowania przerzucać ciężaru dowodowego w sprawie. Przy czym dokumenty

potwierdzające fakt współpracy P. P. , A. P. i M. D.

zostały przekazane przez organ I instancji przy piśmie z dnia 9 października 2017 r.

Skarżąca korzystając z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, mogła

samodzielnie uzupełnić akta postępowania o dokumenty świadczące o takiej

współpracy ze Skarżącą wskazanych osób, które wypełniałyby przesłankę określoną

Wytycznych.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust.

1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 2 lit. b Wytycznych,

polegający na przyjęciu, że zapis Wytycznych dotyczący współpracy "w okresie co

najmniej roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie" należy rozumieć w ten

sposób, że pozwala on na pominięcie wszelkich dokumentów potwierdzających

współpracę, które datowane są na dzień dalszy niż 1 rok przed złożeniem wniosku o

dofinansowanie. Wymóg dotyczący wykazania ciągłej lub powtarzalnej współpracy

dotyczy jednego roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Aby taka współpraca

miała charakter realny, a nie historyczny, powinna odnosić się do okresu przynajmniej

ostatniego roku poprzedzającego datę złożenia wniosku o dofinansowanie. Brak

wykazania współpracy za okres co najmniej jednego roku poprzedzającego złożenie

wniosku o dofinansowanie oznacza, że beneficjent nie współpracował z danymi

osobami w sposób ciągły lub powtarzalny. Organ trafnie wywiódł zatem, iż Spółka winna

była wykazać współpracę wskazanych w skarżonej decyzji osób w okresie od 31 marca

2010 r. do 31 marca 2011 r., a nie wiele lat wcześniej, czego nie uczyniła.

Należy wyraźnie podkreślić, celem wprowadzenia do Wytycznych zapisu pkt 2

lit. b Podsekcji 3.1.3.1 było umożliwienie beneficjentom zaangażowania do projektu bez

zastosowania zasady konkurencyjności osób, które bezpośrednio przed realizacją

projektu współpracowały z beneficjentem, stanowiły o potencjale beneficjenta, ale które

nie były u nich zatrudnione na umowę o pracę. Powyższa wykładania znajduje

potwierdzenie w zapisach Zasad finansowania PO KL, w których wskazano, iż

wyłączenie z pkt. 2 lit. b Podsekcji 3.1.2.1 Wytycznych "ogranicza się do przypadków

takich relacji zawodowych pomiędzy beneficjentem a personelem, w których występuje

element powiązania, "przynależności" personelu do stałego grona współpracowników

beneficjenta. W związku z powyższym, za personel współpracujący uznawany będzie

personel związany z beneficjentem w sposób sformalizowany np. w formie pisemnej

umowy o współpracy. Personel taki jest lub może być uwzględniony w bazie trenerów,

ekspertów, wykonawców, itp., którą prowadzi beneficjent. Drugim warunkiem dla

spełnienia przesłanki wyłączającej zastosowanie zasady konkurencyjności jest

faktyczna realizacja zamówień przez danego wykonawcę w sposób ciągły lub

powtarzalny w okresie co najmniej jednego roku przed złożeniem wniosku o

dofinansowanie projektu".

Na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia: art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w

zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 4

Wytycznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na całkowicie

dowolnym i błędnym przyjęciu, iż tożsamość czasową, podmiotową oraz przedmiotową

zamówień w projekcie badać należy w okresach kwartalnych, podczas gdy takiego

stanowiska nie uzasadniają ani przepisy powszechnie obowiązującego prawa, zasady

realizacji projektu ujęte w Wytycznych oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw.

3.1.3.1 Podsekcja 1 - Zasada konkurencyjności pkt 4 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.,

poprzez niedokonanie właściwej analizy i oceny przesłanek, jak i podstaw faktycznych

stwierdzenia tożsamości przedmiotowej, podmiotowej oraz czasowej zawierania umów

o świadczenie usług doradztwa w projekcie. Należy podkreślić, że zgodnie z § 20b ust.

1 umowy o dofinansowanie projektu przy udzielaniu zamówień w ramach projektu

skarżąca zobowiązana była stosować zasadę konkurencyjności, o której mowa w

Wytycznych. Stosownie do pkt 4 podrozdziału 3.1.3.1 Wytycznych usługi, dostawy i

roboty budowlane sumowane są w ramach danego projektu realizowanego przez

beneficjenta. Beneficjent ustala, czy w przypadku zlecania usług, dostaw i robót

budowlanych występuje jedno zamówienie, czy też odrębne zamówienia, biorąc pod

uwagę łączne spełnienie kryteriów tożsamości przedmiotowej, podmiotowej i czasowej

zamówienia. Ponieważ zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu Spółka

zaplanowała wynagrodzenie na usługi doradcze w 11 obszarach tematycznych w

trakcie realizacji projektu, zatem w świetle Wytycznych powinna była stosować zasadę

konkurencyjności przy udzielaniu ww. zamówień.

W ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej analizy usług doradczych pod

kątem wystąpienia łącznie ww. tożsamości i konieczności sumowania zamówień,

stwierdzając, że przesłanki spełniania ww. trzech tożsamości, zwłaszcza tożsamości

czasowej, należy analizować indywidualnie w ramach danego projektu. Zatem

uwzględniając argumentację Skarżącej i jednocześnie przyjmując stanowisko dla niej

korzystniejsze, trafnie uznano, że ze względu na ciągłą rekrutację przedsiębiorstw,

którym miało być udzielane doradztwo w projekcie, sumowanie wartości zamówienia z

zachowaniem wszystkich ww. tożsamości było możliwe w okresach kwartalnych.

Skarżąca realizując projekt zakładający ciągłą rekrutację przedsiębiorstw -

beneficjentów pomocy, zgodnie z jego harmonogramem i postępem rzeczowym winna

była bowiem najpierw wyłaniać wykonawców usług wparcia w poszczególnych

obszarach tematycznych, a następnie udzielać wsparcia przedsiębiorcom.

Odnosząc się do twierdzeń Spółki, że to umowy z przedsiębiorcami

determinowały przedmiot doradztwa, nie zaś umowy zawierane z

doradcami/konsultantami i w związku z powyższym każde indywidualne wsparcie

kierowane do danego podmiotu należało traktować odrębnie, należy podkreślić, że

skarżąca pomija fakt, że zlecanie usługi następowało w ramach umów zawieranych z

doradcami/konsultantami i to na tym poziomie powinno być rozstrzygane stosowanie

zasady konkurencyjności. W tych umowach skarżąca określała przedmiot usługi z

odrębnych obszarów, tj. ekonomii i zarządzania, rachunkowości, prawa oraz finansów i

controllingu, na co wskazują zapisy wniosku o dofinansowanie projektu (pkt 3.3 "W

ramach projektu zostanie udzielone doradztwo z następującej tematyki (...):- doradztwo

w obszarze prawa, ekonomii, rachunkowości i zarządzania, - doradztwo z zakresu

finansów i controllingu, - doradztwo z zakresu nowoczesnych systemów zarządzania").

Chybione są zarzuty dotyczące rzekomych nieścisłości i błędów w wyliczeniach

zawartych w skarżonej decyzji. Wskazać należy, że zgodnie z wnioskiem o

dofinansowanie i umową o dofinansowanie Spółka nie była zobowiązana do wniesienia

wkładu własnego w ramach projektu, tj. środków prywatnych, z którego miałyby być

pokrywane wydatki ponoszone w trakcie realizacji projektu, a następnie rozliczone we

wnioskach o płatność. Wniosek o dofinansowanie przewidywał pokrycie stu procent

wydatków poniesionych w ramach projektu ze środków przekazanego na ten cel

dofinansowania. Ponadto, Spółka nie przedłożyła żadnego dokumentu, który

potwierdzałby, że zakwestionowany wydatek został poniesiony ze środków własnych

skarżącej, zaś we wnioskach o płatność przy wykazywanych wydatkach jako źródło

finansowania wydatku wskazywano środki dofinansowania, a nie środki własne

(załącznik 1 do wniosku Tabela "Zestawienie dokumentów potwierdzających poniesione

wydatki objęte wnioskiem" kol. 12 Źródło finansowania wpisano BP, czyli budżet

państwa).

W ramach spornego projektu skarżąca Spółka otrzymała środki dofinansowania

w łącznej kwocie 2 112 784,00 zł i taką kwotę zobowiązana była w całości rozliczyć. W

wyniku weryfikacji wniosków o płatność organ I instancji za kwalifikowalne uznał wydatki

w kwocie 1 428 537,92 zł, zaś skarżąca zwróciła 18 842,76 zł. Zatem do rozliczenia w

ramach projektu pozostało 665 403,32 zł. Decyzją organu odwoławczego określono

kwotę wydatków do zwrotu w wysokości 638 043,00 zł, która jest kwotą niższą od kwoty

665 403, 32 zł, i która stanowi sumę wydatków niekwalifikowalnych ujętych we

wnioskach o płatność w poszczególnych pozycjach, dla których wskazano, że zostały

sfinansowane ze środków dofinansowania.

Podsumowując, skarżąca nie wykazała, że suma wydatków kwalifikowalnych

rozliczonych we wnioskach o płatność oraz kwoty żądanej do zwrotu na mocy decyzji

Ministra przekracza kwotę środków przekazanych na realizację projektu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącej, że nie zgadza się suma

wydatków uznanych za niekwalifikowalne (tj. kwota 607 660,00 zł) z kwotą orzeczoną

do zwrotu (tj. kwotą 638 043,00 zł) zauważyć należy, że IZ uchyliła decyzję organu I

instancji w części dotyczącej podlegającej zwrotowi kwoty kosztów pośrednich (43

903,16 zł), tj. uchyliła do zwrotu kwotę w wysokości 13 520,16 zł z uwagi na uznanie za

kwalifikowalne kwoty 270 403,15 zł kosztów bezpośrednich. Zatem do zwrotu z tytułu

kosztów pośrednich pozostało 30 383,00 zł. A zatem 607 660,00 zł niekwalifikowalnych

kosztów bezpośrednich i 30 383,00 zł niekwalifikowalnych kosztów pośrednich daje

kwotę 638 043,00 zł, którą orzeczono do zwrotu.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut niedokonania pomniejszenia

kwoty wydatków niekwalifikowalnych o wartość niewypłaconych transz dofinansowania.

Na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 umowy o dofinansowanie druga i kolejne transze

dofinansowania przekazywane miały być po: a) złożeniu i zweryfikowaniu wniosku o

płatność rozliczającego ostatnią transzę dofinansowania przez WUP K. zgodnie z

§ 10 ust. 3, w którym wykazano wydatki kwalifikowalne rozliczające co najmniej 70%

łącznej kwoty otrzymanych transz dofinansowania, z zastrzeżeniem, że nie stwierdzono

przesłanki do rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym; oraz b) zatwierdzeniu

przez WUP K. wniosku o płatność rozliczającego przedostatnią transzę

dofinansowania, zgodnie z § 10 ust. 7. W pismach z dnia 25 lipca 2014 r. stanowiących

informacje o wynikach weryfikacji wniosków o płatność nr 12 do 14 lP PO KL wskazała,

że: "Z rozliczenia projektu wynika, że procent dotychczas rozliczonych wydatków

kwalifikowalnych jest niższy niż 70%. Jednocześnie, zgodnie z pismem z dnia

21.07.2014 r., znak: [...], Umowa została rozwiązana w trybie

natychmiastowym. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uruchomienia płatności

(...)".

Zatem według stanu z lipca 2014 r. w ramach projektu wypłacono skarżącej

środki dofinansowania w łącznej wysokości 2 112 784,00 zł. Skarżąca rozliczyła we

wnioskach o płatność, jako zatwierdzone wydatki kwalifikowalne, łączną kwotę 1 428

537,92 zł oraz jednocześnie dokonała zwrotu dofinansowania w kwocie 18 842,76 zł.

Zatem Spółka rozliczyła 68% otrzymanych transz dofinansowania. W konsekwencji,

zgodnie z umową o dofinansowanie, nie było podstaw do wypłaty kolejnych transz

dofinansowania.

Wbrew twierdzeniom Spółki, stanowisko organu II instancji pozostaje trafne

pomimo uchylenie decyzji w części dotyczącej zwrotu kwoty 283 923,31 zł i umorzenia

w tym zakresie postępowania, bowiem w przedmiotowej sprawie nie doszło do

potrącenia transzy dofinansowania, z uwagi na brak podstaw do wypłaty kolejnej

transzy dofinansowania w związku z nierozliczeniem 70 % otrzymanych transz

dofinansowania i rozwiązaniem umowy o dofinansowanie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że

zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w

sentencji wyroku.