Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 154/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 129 § 2, art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15zzzzzn2
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 30 listopada 2021 r. nr SKO.4170.53.2704.2021 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz skarżącego D. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty S. ( dalej: "organ I instancji") z dnia 13 lipca 2020 r. w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu poza granicami działek nr [...], [...], [...] położonych w obrębie P. gmina [....].

Jak wynika z akt decyzja organu I instancji została doręczona D.S. ( dalej: "skarżący") w dniu 17 lipca 2020 r. Odwołanie od powyższej decyzji skarżący złożył w dniu 4 listopada 2021 r. Porównując daty organ II instancji stwierdził, że w sposób oczywisty doszło do przekroczenia przewidzianego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") czternastodniowego terminu do złożenia odwołania.

W skardze do Sądu skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego, do których w jego ocenie doszło przy wydaniu decyzji organu I instancji, w związku z powyższym zarzucił organowi II instancji ich nieuwzględnienie, a ograniczenie się wyłącznie do sprawdzenia terminu wniesionego odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje również postanowienia kończące postępowanie.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów ( art. 120 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie stwierdzające uchybienie przez D.S. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty S. wydanej w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu poza granicami działek na obszarze normowanym pod względem akustycznym tj. na działce nr [...].

Zgodzić należy się z organem II instancji, że obowiązkiem organu odwoławczego, do którego wpłynęło odwołanie jest w pierwszej kolejności dokonanie oceny dopuszczalności tego odwołania i jego terminowości.

W sytuacji bowiem, gdy okaże się, że odwołanie jest wniesione po terminie odnoszenie się do meritum sprawy jest całkowicie bezzasadne i niedopuszczalne. Wniesienie bowiem środka odwoławczego z uchybieniem terminu pozbawia organ możliwości merytorycznego rozpoznania.

Warunkiem jest jednak prawidłowe stwierdzenie, że do uchybienia terminu doszło.

Stan faktyczny sprawy jest w zasadzie bezsporny. Decyzja organu I instancji wydana w dniu 13 lipca 2020 r. została skarżącemu doręczona w dniu 17 lipca 2020 r. Odwołanie zostało złożone w dniu 4 listopada 2021 r. Porównując te daty organ II instancji stwierdził, że uchybiono przewidzianemu w art. 129 § 2 k.p.a. 14-o dniowemu terminowi do wniesienia odwołania. Kierując się treścią art. 134 k.p.a. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wydając to postanowienie Kolegium nie uwzględniło, że na mocy ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. (Dz.U.2020.2255), zmieniającej po raz kolejny ustawę z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. 2020 r., poz. 1842), do ustawy tej dodano art. 15zzzzzn2, w myśl którego w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego wskazanych terminów, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1); w zawiadomieniu takim organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu wnosi się w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3).

Niewątpliwie do uchybienia terminu doszło w czasie stanu epidemii.

Cytowana wyżej regulacja wymagała zatem od organu poinformowania skarżącego o treści ww. przepisu, w tym o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a także terminu do jego złożenia. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że szczególny tryb przywrócenia terminu uregulowany w ustawie COVID-19 jest dodatkową ochroną prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego zastrzeżoną dla terminów uchybionych w czasie trwania epidemii.

Organ odwoławczy nie wystosował do strony powyższego zawiadomienia, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach, na które składa się wyłącznie wpis od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.