Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 52/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2021 r. [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], wydanego w wyniku ponaglenia z dnia [...] listopada 2021 r., uznającego zarzuty podniesione w ponagleniu wobec niezałatwienia podania z dnia [...] marca 2021 r. za bezzasadne, stwierdzającego przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w rozpoznaniu wniosku w sprawie wydania zaświadczenia lub wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; stwierdzającego, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązującego Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych przewlekłości w rozpoznaniu wniosku o wydanie zaświadczenia i podjęcia w razie potrzeby środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że w sprawie nie zachodzi kognicja sądu administracyjnego, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Sąd administracyjny rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768,730,1520,1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 tej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie K. J. przedmiotem skargi uczynił postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], na podstawie którego odmówił uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], wydanego w wyniku ponaglenia z dnia [...] listopada 2021 r., uznającego zarzuty podniesione w ponagleniu wobec niezałatwienia podania z dnia [...] marca 2021 r. za bezzasadne, stwierdzającego przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w rozpoznaniu wniosku w sprawie wydania zaświadczenia lub wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; stwierdzającego, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązującego Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych przewlekłości w rozpoznaniu wniosku o wydanie zaświadczenia i podjęcia w razie potrzeby środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości.

Powyższe postanowienie zostało wydane w trybie art. 111 § 1b K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów, stosowanym odpowiednio do postanowień, uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia.

Postanowienie to nie jest zaskarżalne w trybie zażalenia, co wynika z kolei z treści przepisu art. 141 § 1 K.p.a., zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać. W art. 142 K.p.a. ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

W związku z powyższym nie przysługuje do sądu administracyjnego skarga na postanowienie, na które w administracyjnym toku instancji nie przysługuje zażalenie.

Zwrócić też należy uwagę na okoliczność, że objęte skargą postanowienie dotyczyło niezaskarżalnego do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 K.p.a.

W konsekwencji, należy uznać, że skarga K. J. dotyczy postanowienia nieobjętego kognicją sądu administracyjnego i jako taka podlega odrzuceniu.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.