Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1470/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. Sp. j. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. Sp. j. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... czerwca 2018 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa N. Sp.j. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") złożyło wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżoną decyzją Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w K. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. o przyznaniu Spółce pomocy na zalesianie w kwocie (...) zł.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że wydatkowała przyznane środki, gdyż wykonała zalesianie zgodnie z treścią obowiązujących przepisów i wytycznych ARiMR. Kwota, która podlegałaby zwrotowi wynosiłaby ok. (...) zł, zatem byłaby znacznie wyższa niż ta, którą organ podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie pomnożył bowiem kwoty premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej przez określoną ilość lat. Zwrot takiej kwoty doprowadzi Spółkę do krytycznej sytuacji finansowej i ostatecznie skutkował będzie jej likwidacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Podkreślić należy, że przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.

Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Jeżeli zaś chodzi o decyzje stwierdzające nieważność należy przeanalizować ich treść oraz działanie, jakiego wymagają od swoich adresatów, aby urzeczywistnić określony w nich stan prawny. W rozpoznawanej sprawie żadne działanie Skarżącej nie jest wymagane. Powodem stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu Spółce pomocy na zalesianie, było uznanie przez Prezesa ARiMR oraz Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w K., że wydano ją z rażącym naruszeniem prawa, bowiem Skarżąca nigdy nie spełniała przesłanek przyznania jej pomocy. I to jest kluczowe ustalenie/stwierdzenie zaskarżonej decyzji. Decyzja ta nie zawiera natomiast zobowiązania do zwrotu przyznanych i wypłaconych środków. Oznacza to, że skutek, który stanowi podstawę uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, nie nastąpi wskutek "wykonania" zaskarżonej decyzji. Jak zauważyła sama Skarżąca organy nawet nie podjęły próby określenia kwoty, którą Spółka miałaby zwrócić. Biorąc pod uwagę procedurę regulującą odzyskiwanie nienależnie wypłaconych środków unijnych, konieczne będzie wydanie dodatkowej decyzji, która jako swoje główne rozstrzygniecie będzie miała zobowiązanie Skarżącej do zwrotu pomocy, uzyskanej i wypłaconej na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K.. I to ta decyzja będzie wymagała "wykonania" jej przez Spółkę, a zatem podjęcia czynności celem zwrotu określonej w niej kwoty. Z tego względu wiosek nie podlegał uwzględnieniu, a argumentacja Skarżącej nie miała wpływu na sposób jego rozpatrzenia.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.