Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 100/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 30b, art. 30c,
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Marzenna Kosewska Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej PHUPiP "G." Ch.B.P. W. Sp. j. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 920/10 w sprawie ze skargi PHUPiP "G." Ch.B.P. W. Sp. j. w T. na informację Zarządu Województwa K.-P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.; 2. zasądza od Zarządu Województwa K.-P. na rzecz PHUPiP "G." Ch.B.P. W. Sp. j. w T. 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 920/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej z.p.p.r., oddalił skargę PHUP i P "G." Ch.B.P. W. spółka jawna w T. na informację Zarządu Województwa K.-P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. Urząd Marszałkowski Województwa K.-P. Departament Wdrażania Programu Operacyjnego w T. poinformował skarżącą, że wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Rozwój Borów T. poprzez budowę oraz wyposażenie pensjonatu "P. T.", złożony w ramach konkursu dla Osi priorytetowej 6. Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa K.-P. (RPO WK-P) na lata 2007-2013 został oceniony negatywnie przez Zespół Oceniający na etapie oceny merytorycznej. Projekt został odrzucony z powodu niespełnienia kryterium B.2. Kryteria oceny jakości projektu, Kryterium B.2.6. Strategiczny charakter projektu i komplementarność z innymi przedsięwzięciami, gdyż nie uzyskał w przedmiotowym kryterium wymaganej minimalnej liczby punktów.

Pismem z dnia 14 października 2010 r. Urząd Marszałkowski Województwa K.-P. w T. Departament Polityki Regionalnej w T. rozpatrzył negatywnie złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu instytucja zarządzająca wskazała, że wniosek skarżącej nie spełnił kryterium merytorycznego B.2.6. Strategiczny charakter projektu i komplementarność z innymi przedsięwzięciami. Ocenie podlegał wynikający z dokumentów strategicznych, planów wieloletnich bądź innych dokumentów planistycznych wnioskodawcy stopień komplementarności i powiązania projektu z:

1. działaniami w ramach funduszy europejskich, w szczególności w ramach RPO WK-P na lata 2007-2013: (i) oś priorytetowa - działanie 5.2. wsparcie inwestycji przedsiębiorstw; działaniami wspieranymi ze środków Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich: (i) oś 3: "Jakość życia na obszarach wiejskich i różnicowanie gospodarki wiejskiej", Działanie: "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", (i) oś 4. LEADER Działanie "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" oraz w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, (i) Oś priorytetowa VI "Polska gospodarka na rynku międzynarodowym". Działanie 6.3. "Promocja turystycznych walorów Polski"; Działanie 6.4. "Inwestycje w produkty turystyczne o znaczeniu ponad regionalnym" (podkryterium "a"),

2. z innymi działaniami zrealizowanymi przez wnioskodawcę ze środków własnych (podkryterium "b"),

3. działaniami zrealizowanymi w ramach programów finansowych ze środków

Funduszy Strukturalnych w latach 2004-2006 oraz ze środków przedakcesyjnych i innych środków pomocowych (podkryterium "c"),

4. zgodność projektu ze Strategią rozwoju Województwa K.-P.

na lata 2007-2020, z Regionalną Strategią Innowacji Województwa K.-

P. do 2015 roku oraz Strategią Rozwoju Turystyki w Województwie

K.-P. (podkryterium "d").

Zgodnie zaś z Metodologią oceny kryteriów wyboru projektów dla RPO WK-P na lata 2007 -2013 (Załącznik do Uchwały Nr 12/2010 Komitetu Monitorującego RPO WK-P na lata 2007-2013 z dnia 12 marca 2010 r.), w ramach kryterium B.2.6. ocenie podlega powiązanie projektu z innymi projektami lub działaniami realizowanymi z innych źródeł, przy czym powiązanie musi dotyczyć jednego z dwóch aspektów:

1) bliskości geograficznej (czy oceniany projekt jest blisko - w sąsiedztwie innych

projektów) oraz

2) wzajemnej funkcjonalności projektów (czy użytkownicy ocenianego projektu

korzystają z niego po to, aby skorzystać również z rezultatów innych projektów lub

korzystają z rezultatów innych projektów po to, aby skorzystać z ocenianego projektu).

Eksperci dokonujący oceny złożonego przez skarżącą wniosku o dofinansowanie projektu, w zakresie kryterium merytorycznego B.2.6. przyznali następującą ilość punktów:

1) w zakresie podkryterium "a", "b" oraz "c" - 0 punktów,

1) w zakresie podkryterium "d" - ekspert nr 1 ds. oceny ekonomiczno-finansowej

przyznał 1 punkt, natomiast ekspert nr 2 z obszaru tematycznego dotyczącego wniosku

przyznał 2,5 punktu przedmiotowemu projektowi.

W konsekwencji, projekt skarżącej nie osiągnął wymaganej minimalnej liczby trzech punktów w zakresie kryterium B.2.6. (średnia arytmetyczna - 1,75) i został odrzucony.

Departament Polityki Regionalnej rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zmienił punktację projektu. Mimo tego projekt ten i tak nie osiągnął minimalnej liczby punktów, co spowodowało, że wniesiony środek zaskarżenia został rozpatrzony negatywnie. Departament Polityki Regionalnej w zakresie:

1) podkryterium "a" przyznał 1 punkt,

2) podkryterium "b", "c", "d" przyznał 0 punktów.

W skardze skarżąca podniosła, że przyznanie w zakresie podkryterium "d" na etapie postępowania odwoławczego 0 punktów w sytuacji, gdy punktacja ekspertów była wyższa - narusza zakaz reformationis in peius, czyli zmiany rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie podzielił tego poglądu, ponieważ w rozpoznawanej sprawie jej sytuacja w stosunku do oceny dokonanej przez ekspertów na każdym etapie postępowania nie uległa pogorszeniu. Projekt oceniany przez ekspertów jak i przez Departament Polityki Regionalnej nie uzyskał minimalnej liczby punktów i podlegał odrzuceniu zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji. Natomiast rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej nastąpiłoby w sytuacji, gdyby projekt ten oceniany przez ekspertów osiągnąłby minimalną liczbę punktów, a Departament Polityki Regionalnej stwierdził, że brak jest ku temu podstaw i z tego powodu projekt odrzucił. Powód odrzucenia wniosku prze obie instancje był taki sam – brak wymaganej liczby punktów, zatem nie nastąpiła zmiana podstaw jego negatywnego rozpatrzenia.

We wskazanych dokumentach brak jest informacji dotyczącej powiązania przedmiotowego projektu z Regionalną strategią innowacji województwa k.-p.. Nie ma również informacji na temat zgodności projektu ze Strategią rozwoju turystyki w województwie k.-p.. Wskazano jedynie, że projekt jest zgodny ze Strategią rozwoju turystyki powiatu t. W podkryterium "d" nie wymienia się jednak Strategii rozwoju turystyki powiatu t. jako dokumentu podlegającego merytorycznej ocenie. Pisma Wicestarosty T. i Burmistrza T., na które skarżąca powołała się w skardze, zawierają pozytywną opinię projektu, jednakże nie wskazują na zgodność projektu ze Strategią rozwoju turystyki w województwie kujawsko-pomorskim.

Instytucja zarządzająca dokonała także prawidłowo analizy dokumentacji z punktu widzenia pozostałych podkryteriów. Skarżąca sama w tabeli C.1.5. wniosku o dofinansowanie stwierdziła, że nie występuje powiązanie realizowanego projektu z projektami realizowanymi bądź zrealizowanymi z innych środków, zarówno Unii Europejskiej, jak i własnych, gdyż planowana do realizacji inwestycja posiada odmienny charakter niż dotychczas prowadzona przez nią działalność gospodarcza. Zgodnie z § 16 ust. 2 Trybu składania wniosków, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest rozpatrywany w oparciu o dokumentację złożoną w procesie naboru projektów. W dokumentacji złożonej na ten moment brak jest informacji, np. o tym, że uzbrojenie działki, na której realizowany ma być projekt zostało sfinansowane ze środków pomocowych, czy też, aby skarżąca firma była uczestnikiem tworzonego "klastra turystycznego". Informacje te, jak i szereg innych, zawarto we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Również dopiero we wniosku tym skarżąca wskazała na powiązanie projektu z Regionalną strategią innowacji i z działaniami wspieranymi ze Środków Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Zdaniem Sądu, instytucja zarządzająca podała powody, dla których przyznała projektowi taką, a nie inną liczbę punktów. Zasadniczo odniosła się też do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a skarżąca nie wyjaśniła, na czym polegały sprzeczności w opisie ocenianych podkryteriów. Wbrew jej poglądom, instytucja zarządzająca zastosowała Metodologię oceny kryteriów wyboru projektów. Sąd zaznaczył, że Metodologia ta nie gwarantuje jednolitości ocen i pewne rozbieżności nie oznaczają, że w procesie oceniania pominięto jakiś dokument. W rozpoznawanej sprawie kontrola Sądu ograniczona była do informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, która nastąpiła w związku z niespełnieniem kryterium B.2.6. Poza przedmiotem sprawy pozostają zarzuty dotyczące błędnej oceny z punktu widzenia kryterium B.1. Poza tym, z zaskarżonej informacji nie wynikało, aby z powodu naruszenia tego kryterium projekt nie został zakwalifikowany do dofinansowania. Podobnie należało się odnieść do podnoszonych przez skarżącą błędów popełnionych w zakresie kryterium B.3.2 i B.2.3.

PHUP i P "G." Ch.B.P. W. spółka jawna w T. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

1. art. 2 Konstytucji RP oraz art. 26 ust. 1 pkt 4 i art. 28 ust. 1 z.p.p.r. poprzez uznanie za legalne postępowanie, w którym dokonując oceny projektu użyto kart ocen niezgodnie z kryteriami i metodologią wynikającą z załącznika do uchwały nr 2/8/10 Zarządu Województwa K.-P. z dnia 7 stycznia 2010 r. w związku z treścią uchwały nr 12/2010 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa K.-P. na lata 2007-2013 z dnia 12 marca 2010 r.,

2. art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. poprze ograniczenie kontroli sądowej tylko do informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, będącej skutkiem niespełnienia kryterium B.2.6,

3. art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 z.p.p.r. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ dokonał oceny projektu z zachowaniem przejrzystych reguł oceny, mimo zgłaszanego przez skarżącą zarzutu dokonywania bez podstawy prawnej oceny merytorycznej wniosku przez trzeciego eksperta;

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 134 § 1, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. i art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. poprzez ograniczenie sądowej kontroli tylko do informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej będącej skutkiem niespełnienia kryterium B.2.6, przez co nie stwierdzono naruszenia art. 26 ust.1 pkt 4 z.p.p.r. poprzez użycie w postępowaniu kart ocen niezgodnie z przyjętymi kryteriami i metodologią,

2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej p.u.s.a., oraz art. 3c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r., poprzez niestwierdzenie w zaskarżonym wyroku, że negatywna informacja powstała na skutek:

a) oceny merytorycznej wniosku dokonanej wbrew "systemowi wyboru i oceny projektów w ramach RPO WK-P na lata 2007-2013" zawartego w ust. 2.3.2 załącznika do uchwały nr 2/8/10 Zarządu Województwa K.-P. z dnia 7 stycznia 2010 r.,

b) oceny merytorycznej wniosku dokonanej wbrew metodologii oceny kryteriów wyboru projektu dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa K.-P. na lata 2007-2013, stanowiącej załącznik do uchwały nr 12/2010 Komitetu Monitorującego Regionalny Program Operacyjny Województwa K.-P. na lata 2007-2013 z dnia 12 marca 2010 r.,

c) nieodniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

3. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 30b ust. 1 z.p.p.r. poprzez niestwierdzenie w zaskarżonym wyroku, że negatywna informacja powstała na skutek zmiany punktacji po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na niekorzyść wnioskodawcy, czym pogorszyła sytuację skarżącej oraz przyjęcie, że instytucja zarządzająca dokonała oceny merytorycznej na podstawie całości dokumentów.

W uzasadnieniu skarżąca w pierwszej kolejności podkreśliła, że art. 30b ust. 4 z.p.p.r. nie określa granic kontroli legalności aktu administracyjnego przez Sąd administracyjny, tylko odsyła do zasad określonych w art. 30c ust. 3 z.p.p.r. Również z treści tego przepisu nie wynikają żadne granice dla kontroli legalności tego aktu przez Sąd, a art. 30e z.p.p.r. nie wyłącza stosowania art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny badając legalność zaskarżonego aktu kontroluje sprawę administracyjną, czyli szeroko rozumiany materialnoprawny stosunek administracyjny. W ramach tej kontroli posiada on wręcz obowiązek wyjścia poza granice rozpoznawanej skargi, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, którego nie zarzuca strona w skardze. Z wywodów tych wynika, że kontrola Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie obejmowała również zgodność przeprowadzonego konkursu z jego regulaminem, do przyjęcia którego obowiązany był Zarząd Województwa na podstawie art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 4 z.p.p.r. Tym samym nieuprawnione było ograniczenie kontroli Sądu I instancji tylko do informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej będącej skutkiem niespełnienia kryterium B.2.6 pozostawiając poza zakresem tej kontroli naruszenie prawa popełnione przez instytucję zarządzającą w trakcie oceny całego projektu. Tym samym Sąd nie orzekł o całości żądania skarżącej, więc nie rozstrzygał w granicach sprawy. Zdaniem skarżącej, niedokonanie kontroli pozostałej procedury oceniającej w zakresie kryteriów B.3.2 i B.2.3 miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ ewentualne stwierdzenie przez Sąd nieprawidłowości organu w tym zakresie powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej negatywnej informacji. Poza tym, art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. wyłącza w sposób dorozumiany stosowanie art. 145 p.p.s.a. tj, możliwość wartościowania przez wojewódzki sąd administracyjny ewentualnego naruszenia prawa, a to oznacza, że ma on obowiązek uwzględnić skargę nawet w przypadku niekwalifikowanego naruszenia prawa, co miało miejsce w tej sprawie.

Podkreśliła też, że zastosowanie w sprawie niewłaściwych kart oceny merytorycznej projektu spowodowało, że w ocenie tego projektu pominięto kryterium "Gotowości technicznej projektu" do realizacji, tj. kryterium B.2.3. Brak było też podstaw do powołania trzeciego eksperta do oceny merytorycznej w ramach kryterium obejmującego jakość projektu (kryterium B.1), które to kryterium oceniane było punktowo i wymagało jednomyślności ocen ekspertów. Tymczasem karty ocen ekspertów w szczególności w kryterium B.1 i B.2.6 zawierają opisy ze sobą sprzeczne, a niekiedy się wykluczają, nie spełniają więc wymogów zasady jednomyślności. Poza tym, zakaz reformationis in peius skarżąca wywodzi z samej istoty środka odwoławczego wynikającego z art. 30b z.p.p.r., zgodnie z którym strona odwołująca się powinna pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje przynajmniej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżonym aktem, w żadnym zaś przypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. Pomimo więc wyłączenia na podstawie art. 37 z.p.p.r. zasad kodeksu postępowania administracyjnego, zakaz reformationis in peius jest elementarną częścią środka odwoławczego, bo w przeciwnym razie taki środek odwoławczy byłby fikcją. Nieuprawniona jest też zmiana w punktacji projektu dokonywana na skutek zastosowania środka odwoławczego, ponieważ strona pozbawiona jest już prawa do środka odwoławczego w zakresie obejmującym nową punktację. Pozostaje jej tylko żądanie weryfikacji stanowiska organu przez Sąd administracyjny. Poza tym Sąd nie dostrzegł wpływu zliczenia punktów w kryterium B.2.6 przyznanych przez ekspertów (przed wnioskiem o ponowne rozpatrzenia sprawy) z punktami przyznanymi przez Instytucję Zarządzającą po rozpatrzeniu tego wniosku, ponieważ ostatecznie suma ta wynosiłaby 3.75 i skarżąca uzyskałaby minimum punktowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej przedstawione są zasadne.

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej, należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z art. 30c ust. 1 z.p.p.r. wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4. Z treści tego przepisu wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę od informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, a nie od informacji o negatywnej ocenie projektu. Przedmiotem kontroli w postępowaniu odwoławczym jest więc ocena projektu, a przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest negatywny wynik procedury odwoławczej. Z zaskarżonej informacji wynika, że powodem negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Rozwój Borów T. poprzez budowę oraz wyposażenie pensjonatu "P. T." złożonego w ramach Osi Priorytetowej 6 Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa K.-P. na lata 2007-2013, było niespełnienie kryterium merytorycznego B.2.6. Strategiczny charakter projektu i komplementarność z innymi przedsięwzięciami. Zawarta w ustawie regulacja ograniczająca prawo do skargi do ocen negatywnych ( niekwalifikujących projekt do dofinansowania ), wyłącza ogólne zasady zaskarżenia do sądu administracyjnego aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga zatem może obejmować informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej w zakresie niespełnienia kryterium merytorycznego B.2.6. Strategiczny charakter projektu i komplementarność z innymi przedsięwzięciami. Zarzuty dotyczące błędnej oceny w zakresie kryterium B.1 oraz podnoszonych przez stronę uchybień w zakresie kryterium B.2.3 i B.3.2. wykraczają poza tak uregulowany przedmiot sporu. Z zaskarżonej informacji nie wynika, że z powodu niespełnienia tych kryteriów projekt nie został zakwalifikowany do dofinansowania. Co oznacza jednocześnie, iż zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wymienionych kryteriów nie mogą stanowić przedmiotu kontroli sądu kasacyjnego. Kontrola legalności zaskarżonego projektu ogranicza się, zgodnie z przepisami ustawy do kryterium merytorycznego B.2.6. W systemie oceny projektów w ramach regionalnego programu operacyjnego Województwa K.-P. na lata 2007-2013, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 2/8/10 Zarządu Województwa K.-P. z dnia 7 stycznia 2010 r. (wersja nr 5), zostały opisane zasady wyboru wniosków o dofinansowanie projektów. W pkt 2.3.4. tego dokumentu, zawierającego zasady procedury odwoławczej, wskazano, że " przez negatywną ocenę projektu należy rozumieć taką ocenę ( lub dany jej etap), której wyniki nie pozwalają w efekcie na zakwalifikowanie projektu do dofinansowania ( bądź skierowanie do dalszego etapu oceny, co w efekcie uniemożliwia zakwalifikowanie projektu do dofinansowania)". Procedura odwoławcza może być uruchomiona tylko w odniesieniu do wyników oceny projektu, jeżeli wyniki te są negatywne. Strona skarżąca posiadała zatem informację dotyczącą zakresu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zakres ten wyznacza jednocześnie przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Tym samym zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 Konstytucji RP, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 28 ust. 1, art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r., wymienione w pkt I ppkt 1 i 2, a także prawa procesowego tj., art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wymienione w pkt II ppkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkował się wyłącznie do zarzutów skierowanych do kryterium B.2.6.

Przytoczone w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia uzasadniają rozpoznanie w pierwszej kolejności, jako najdalej idącego zarzutu, naruszenia przez Sąd I instancji art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 2 z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Instytucja Zarządzająca dokonała oceny projektu bez naruszenia prawa tj. z zachowaniem przejrzystych reguł oceny, mimo zgłaszania przez stronę dokonania bez podstawy prawnej oceny merytorycznej wniosku przez trzeciego eksperta w dniu 29 maja 2010r.

Instytucja Zarządzająca poinformowała stronę skarżącą, że eksperci dokonujący oceny złożonego przez wnioskodawcę wniosku o dofinansowanie projektu w zakresie kryterium merytorycznego B.2.6. przyznali następującą ilość punktów :

1. w zakresie podkryterium: a, b, c – 0 punktów;

2. w zakresie podkryterium d – ekspert nr 1 ds. oceny ekonomiczno-finansowej przyznał 1 pkt, natomiast ekspert nr 2 z obszaru tematycznego dotyczącego wniosku przyznał 2,5 punktu.

Zgodnie z Systemem oceny projektów w ramach RPO WK-P na lata 2007-2013, stanowiącym załącznik do uchwały nr 2/8/10 Zarządu Województwa K.-P. z dnia 7 stycznia 2010 r., każdy członek Zespołu Oceniającego oceniając projekt pod kątem spełnienia kryteriów z grupy B.2 może przyznać do 10 punktów za dane kryterium zgodnie z opisem znajdującym się obok kryterium. Dla wybranej grupy kryteriów zostały przez Komitet Monitorujący RPO WK-P określone także wartości minimalne punktów, które projekt powinien uzyskać dla każdego z tych kryteriów, aby spełnić "minimalną jakość". W omawianym kryterium minimalna jakość została wyznaczona na poziomie 3 punktów. Jednakże z akt sprawy wynika, że oceny projektu dokonało nie dwóch lecz trzech ekspertów, odpowiednio w dniach 4 marca 2010 r., 28 maja 2010 r. oraz 29 maja 2010 r. Sąd I instancji nie odniósł się do tego zarzutu, pomimo wymienienia w uzasadnieniu wyroku punktacji przyznanej przez trzeciego eksperta. Tymczasem z przywołanego wyżej Systemu oceny projektów wynika, że w przypadku kryteriów grupy B2 każdy z ekspertów może przyznać do 10 punktów za dane kryterium zgodnie z opisem znajdującym się obok kryterium tj. przyznając wartości określone dla opcji kryteriów opracowanej tzw. Metodologii kryteriów wyboru projektów dla RPO WK-P na lata 2007-2013. W przypadku rozbieżności ocen dokonanych przez poszczególnych ekspertów wynoszącej co najmniej 40% punktów w danym kryterium, projekt poddawany jest ocenie przez drugiego eksperta z obszaru tematycznego, którego ocena ma charakter rozstrzygający. Ekspert oceniający w dniu 29 maja 2010 r. w kryterium B.2.6. podkryterium d - przyznał projektowi 3 punkty w skali 0-3. W wyniku oceny merytorycznej całego projektu widnieje ocena pozytywna. Wobec cytowanych postanowień oceny merytorycznej zawartej w Systemie oceny projektów (pkt 2.3.2.) oraz udziału trzeciego eksperta w ocenie projektu, którego rola nie została wyjaśniona, zarzut ten jest w pełni uzasadniony. Kryterium B.1 nie mogło stanowić podstawy do powołania trzeciego eksperta, gdyż to kryterium uznaje się za spełnione na zasadzie jednomyślności.

Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 3 z.p.p.r. w wyniku rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W rozpatrywanej sprawie ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z przyczyn wyżej przedstawionych. Zarzuty procesowe w tym zakresie są uzasadnione.

Zasadny jest także zarzut strony skarżącej, że zmiana punktacji na niekorzyść w trakcie trwania procedury odwoławczej oznacza w rzeczywistości zmianę podstaw negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie, gdyż pozbawia stronę prawa do środka odwoławczego w zakresie obejmującym nową punktację. W takim zakresie nastąpiło pogorszenie sytuacji strony odwołującej się. Słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w przypadku uśrednienia oceny eksperta dokonującego oceny w dniu 28 maja 2010 r. w zakresie podkryterium d ( 2,5 pkt ) oraz oceny eksperta oceniającego projekt w dniu 29 maja 2010 r. w zakresie podkryterium d ( 3 pkt ), a także oceny dokonanej w wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie podkryterium a ( 1 pkt ), można byłby przyjąć, że suma punktów za kryterium B.2.6 wynosi 3,75 pkt, co oznacza spełnienie "minimalnej jakości".

Nie jest natomiast zasadny zarzut procesowy dotyczący nie zastosowania Metodologii oceny kryteriów wyboru projektów dla RPO WK-P na lata 2007-2013. Bowiem zarówno z kart oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu, jak i uzasadnienia informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wynika, że dokument ten był stosowany. Natomiast rozbieżności ocen ekspertów, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie świadczą o pominięciu tego dokumentu w procesie oceniania projektu.

Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę WSA zobowiązany będzie uwzględnić ocena prawną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 203 pkt 1 p.p.s.a.