Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 122/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi L.C. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2015 r. w zakresie punktu 1 i 2 w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenie prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi organu, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz K.C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...]2015 r. wpłynęła do Sądu skarga K. C. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w zakresie pełnego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...]2015r. Zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez nieudzielenie informacji publicznej, skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta [...] do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dnia od dnia doręczenia akt organowi, w zakresie punktu 1 i 2 wniosku z [...]2015r., stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że [...]2015r. drogą e-mail zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, zawierającym pytania między innymi dotyczące wymaganych prawem kwalifikacji członków rady nadzorczej Spółki [...], której właścicielem jest gmina Miasto [...] (wyższego wykształcenia, złożenia egzaminu w trybie przewidzianym w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji, złożenia przez kandydatów przed objęciem funkcji oświadczenia o możliwości pełnienia funkcji członka rady nadzorczej tzn. o nie podleganiu zakazom i ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa oraz wniósł o udostępnienie skand tychże dokumentów.

Skarżący zakwestionował odpowiedź organu, zgodnie z którą wnioskowane dokumenty mają charakter prywatny, zatem nie podlegają udostępnieniu, w oparciu o przepisy prawa. Jego zdaniem udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej powinno podlegać wszystko co znajduje się w posiadaniu organu w aktach postępowania, niezależnie od tego, czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny, mający charakter wewnętrzny lub roboczy. Powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych, podkreślił konieczność jak najszerszego zagwarantowania dostępu do informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie.

Organ stwierdził, że [...]2015r. na adres e-mail skarżącego udzielono informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku, wskazując jednocześnie, że wnioskowane dokumenty są dokumentami prywatnymi i nie mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w formie skanów. Organ powołał się na art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że dokumenty potwierdzające wyższe wykształcenie oraz złożenie egzaminu dla kandydatów na członków rad nadzorczych spółek, których Skarb Państwa jest jedynym udziałowcem, oświadczenia składane przez kandydatów o możliwości pełnienia funkcji członka rady nadzorczej nie stanowią informacji publicznej i nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 ww. ustawy. Zawierają one ponadto dane teleadresowe, nr PESEL. Zdaniem organu, na tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego przymiot informacji publicznej posiadają dokumenty urzędowe organu wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Nie stanowią natomiast informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Dokument taki nie staje się dokumentem urzędowym przez sam fakt, że znajduje się w posiadaniu organu. Nie nabierze cech dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy. Wobec uznania, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, organ w formie pisma odmówił ich udostępnienia. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem sprawy było ustalenie czy Prezydent Miasta [...] pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z [...]2016r. złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczącego udostępnienia informacji:

1. czy członkowie rady nadzorczej Spółki [...] posiadają wymagane prawem kwalifikacje (wyższe wykształcenie i zdany egzamin w trybie przewidzianym w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji, ew. zgodnie z tymi przepisami nie dotyczy ich obowiązek zdania egzaminu) oraz udostępnienie skanów dokumentów potwierdzających powyższe kwalifikacje członków rady.

2. czy członkowie rady nadzorczej Spółki [...] złożyli (jako kandydaci, przed objęciem funkcji) oświadczenia o możliwości pełnienia funkcji członka rady nadzorczej (tzn. o nie podleganiu zakazom i ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa) jeśli tak, o udostępnienie skanów tychże oświadczeń.

Niesporne w sprawie pozostaje, że [...]2015r. w powyższym zakresie organ poinformował skarżącego, że członkowie Rady Nadzorczej [...] Spółka z o.o. [...] reprezentujący Gminę Miasto [...], posiadają wymagane prawem kwalifikacje w postaci wyższego wykształcenie i zdanego egzaminu dla kandydatów na członków rad nadzorczych w Spółkach Skarbu Państwa w trybie przewidzianym w przepisach ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Dokumenty potwierdzające powyższe kwalifikacje są dokumentami prywatnymi i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnośnie pytania drugiego organ poinformował, iż członkowie Rady Nadzorczej ww. spółki złożyli jako kandydaci oświadczenia o możliwości pełnienia funkcji członka rady nadzorczej zgodnie z przepisami prawa. Oświadczenia powyższe są dokumentami prywatnymi i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Podkreślenia na wstępie wymaga, że ustrojowa doniosłość dostępu do informacji publicznej dla obywateli uzasadnia umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ochrony prawa obywateli do uzyskania takiej informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej ma bowiem konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3).

W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 782 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy, a także, gdy wnioskodawca nie ma innego trybu dostępu do żądanej informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, bowiem Prezydent Miasta [...] jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia będącej w jego posiadaniu informacji, mającej walor informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3), jak również żądanie skarżącego, w ocenie Sądu, dotyczy informacji publicznej. Informacje potwierdzające określone prawem kwalifikacje członków rady nadzorczej spółki komunalnej, mieszczą się bowiem w kategorii pojęciowej "sprawy publicznej", o których stanowi art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, jako informacja o podmiocie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w ustawie tej określonych.

Skarżący zwrócił się do prezydenta miasta (organu władzy publicznej) o udostępnienie informacji publicznych dotyczących kompetencji osób sprawujących funkcje w organie nadzorczym gminnej osoby prawnej, co ma określone konsekwencje, całkowicie pominięte przez organ.

Do spółki [...] sp. z o.o. [...] zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 45, poz. 236 ze zm.), zatem stanowi ona jedną z ustawowych form gospodarki komunalnej jednostki samorządu terytorialnego, służącą wykonywaniu zadań własnych tej jednostki w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej (art. 1. 2, art. 9 ust. 1 ww. ustawy). Przedmiotem działania takiej spółki jest zatem wykonywanie zadań publicznych (własnych bądź zleconych) należących do zakresu działania jednostki samorządu terytorialnego, która taka spółkę utworzyła. Spółka gminna realizująca zadania o charakterze użyteczności publicznej, jest szczególnym podmiotem, zobligowanym, zgodnie z art. 13 ustawy o gospodarce komunalnej do określenia w regulaminie zasad korzystania z usług publicznych świadczonych przez spółkę, a także obowiązków spółki wobec odbiorców usług, a regulamin ten oraz jego zmiany obowiązują na obszarze jednostek samorządu terytorialnego po zatwierdzeniu przez organy wykonawcze tych jednostek. Wyłączny udział gminy w kapitale zakładowym spółki z o.o. powoduje, w myśl przepisu art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, że majątek tej spółki jest mieniem samorządowym, komunalnym (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2004 r. sygn. SA/Kr 1288/01 LEX nr 134875).

Ww. Spółka prawa handlowego jest zatem jednostką gminną, która dysponuje majątkiem publicznym i wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji, jest dostęp do informacji, zatem wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. Brak jest zatem podstaw do takiej wykładni przepisów u.d.i.p., która ograniczałaby prawo dostępu do informacji publicznej wyłącznie do dokumentów urzędowych, zdefiniowanych w art. 6 ust. 2 ustawy. Stwierdzić przyjdzie, że kryterium uzyskania dostępu do dokumentu, jest wyłącznie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji publicznej, o których mowa art. 5 u.d.i.p., a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytwarzanych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań (por. wyroki WSA w Warszawie z 7 grudnia 2009 r. II SAB/Wa 98/09, WSA w Opolu z 17 stycznia 2008 r. II SAB/Op 20/07, WSA we Wrocławiu z 26 maja 2010 r. IV SAB/Wr 19/10,NSA z 3 listopada 2009 r. I OSK 735/09, z 26 listopada 2013r. I OSK 1546/13, WSA w Bydgoszczy z 28 stycznia 2015r. sygn. II SAB/Bd 132/14).

Z Biuletynu Informacji Publicznej [...] spółki z o.o. [...] wynika, że jedynym wspólnikiem tej Spółki jest Gmina Miasto [...] – Miasto na prawach powiatu, a zgromadzenie wspólników stanowi Prezydent Miasta [...]. Kapitał zakładowy spółki został pokryty przez Gminę Miasto [...] w formie pieniężnej oraz aportem w postaci nieruchomości gminnych. Zgodnie ze statutem Spółki (tekst jednolity przyjęty uchwałą z [...]2015r.) władze spółki stanowi między innymi rada nadzorcza, która składa się z trzech członków powoływanych i odwoływanych uchwałą wspólników, z których dwóch członków wybierają wspólnicy, a jednego pracownicy spółki. Pracownicy Spółki dokonują wyboru jednego członka rady nadzorczej na zasadach określonych w stosownym regulaminie, którego procedurę uchwalenia określono w statucie. Nadto członkowie rady nadzorczej mogą otrzymywać wynagrodzenie w wysokości i na zasadach określonych przez Zgromadzenie Wspólników (§ 14, § 21, § 23).

Powyższe przesądza o tym, że informacje o ww. Spółce, w tym o jej organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5), podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje klika sposobów załatwienia wniosku. Możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno - technicznej (art. 7 ust. 1 ustawy), jak również odmowa udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1). Forma decyzji administracyjnej wymagana jest wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności. W sytuacji natomiast, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie dysponuje żądanymi informacjami, wówczas forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji nie jest wymagana. Podobnie stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, skutkują jedynie koniecznością powiadomienia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa.

Przedmiot rozpoznawanej sprawy stanowi skarga na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w rozpoznaniu części wniosku skarżącego z [...]2015r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt 1 i 2) i w tym zakresie skarga okazała się zasadna.

Stwierdzić bowiem należy, że w ustawowym terminie organ zobowiązany do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, w formie określonej u.d.i.p. rozpoznał ten wniosek w skarżonym zakresie jedynie częściowo, błędnie twierdząc, że wnioskowane informacje i dokumenty je zawierające nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy. Odnośnie pkt 1 wniosku, Sąd z urzędu zważył jednocześnie, że nawet udzielona w odpowiedzi z [...]2015r. informacja jest nieprecyzyjna, bowiem odnosi się wyłącznie do członków rady nadzorczej Spółki "reprezentujących Gminę Miasto [...]". Tymczasem wniosek skarżącego nie zawierał takiego ograniczenia, lecz dotyczył wykształcenia i wymaganych prawem kwalifikacji wszystkich członków rady nadzorczej spółki (jak wynika ze statutu spółki dwóch członków rady nadzorczej wybierają Wspólnicy - czyli Prezydent [...], a jednego pracownicy). Ze strony BIP Spółki wynika, że rada nadzorcza liczy trzech członków.

Z przywołanych przepisów wynika, że informacje o osobach sprawujących w spółce komunalnej funkcje w organie nadzorczym, w tym ich wykształceniu i kwalifikacjach, wypełniają znamiona informacji o sprawach publicznych. Wobec tego dokumenty stanowiące nośnik tych informacji, których skarżący domagał się udostępnienia w formie skanów, nie mogą podlegać wyłączeniu z udostępnienia, poza wyjątkami określonymi ustawowo. Należy wskazać, że także w sytuacji, gdy część treści dokumentu podlega ograniczeniu w udostępnieniu, istnieje możliwość jego odpowiedniej anonimizacji.

Nadto organ rozpoznając ponowienie sprawę winien rozważyć, czy wskazywana w odpowiedzi na skargę argumentacja odnosząca się do danych osobowych członków rady nadzorczej spółki gminnej, może stanowić podstawę do odmowy udzielenia żądanej informacji mającej charakter informacji publicznej z uwzględnieniem dyspozycji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednakże informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać należy, że ograniczenie prawa dostępu do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy nie ma charakteru bezwzględnego. Dostęp do informacji publicznej nie może zostać ograniczony przez organ zobowiązany do jej udostępnienia, z powołaniem się na ochronę prywatności w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoby fizyczne zrezygnują z przysługującego im prawa. Inaczej mówiąc, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach nie pełniących funkcji publicznych, nie mających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im w tym zakresie prawa ochrony.

Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że ustawa nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". Dokonując wykładni tego pojęcia podzielić jednak należy pogląd wyrażany w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r. II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r. II SA/Kr 663/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r. II SA/Bd 395/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zastosowanie regulacji art. 5 ust. 2 ustawy wymaga zatem zbadania i jednoznacznego ustalenia, w kontekście wykonywanych zadań, czy osoby których dotyczy żądana informacja publiczna pełnią funkcje publiczne, czy też nie. Dopiero bowiem ustalenie tych okoliczności pozwala na prawidłową ocenę możliwości zastosowania ograniczeń wynikających z art. 5 ust 2 i 3 ustawy. Jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z pełnieniem tej funkcji, to organ zobowiązany do jej udzielenia nie może odmówić udostępnienia takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust 2. Ustalenie z kolei, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby nie pełniącej funkcji publicznych, umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji.

Odnowa udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy następuje w trybie wydania decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Decyzja w tym zakresie nie została przez Spółkę wydana.

Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Do dnia rozprawy organ, pomimo upływu terminu, nie rozpoznał wniosku skarżącego w skarżonym zakresie, w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że Prezydent Miasta [...] trwa w bezczynności.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 26 października 2015 r. w pkt 1 i 2 w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd jednocześnie stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ administracji nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi. W piśmie z dnia [...]2015 r. udostępnił wnioskowaną informację, aczkolwiek informacja ta była niekompletna, na skutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, do rażącego naruszenia prawa w sytuacji bezczynności organu doszłoby, gdyby organ w ogóle pozostawił wniosek skarżącego bez odpowiedzi w jakiejkolwiek formie bądź przewlekałby ustosunkowywanie się do wniosku i pism skarżącego znacząco ponad terminy przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie zaistniała zatem podstawa do nałożenia na organ grzywny (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.