Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 74/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 1209/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji), postanowieniem z 20 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 1209/21, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A.K. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Przewodniczący Wydziału WSA w Gliwicach zarządzeniami z 29 września 2021 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uzupełnienie częściowo opłaconego wpisu sądowego od skargi i uiszczenie kwoty 150 zł, wskazanie numeru PESEL, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do wskazania właściwego organu i numeru decyzji, która jest zaskarżona, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej 5 listopada 2021 r. W wyznaczonym terminie siedmiu dni, który upłynął 12 listopada 2021 r., skarżąca uzupełniła braki formalne skargi, jednak nie uiściła brakującej części wymaganego wpisu, dlatego sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie działający w imieniu skarżącej radca prawny zaskarżył je w całości i wniósł o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

a) § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535; dalej: rozporządzenie RM z 16 grudnia 2003 r.) poprzez jego niezastosowanie,

b) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie.

W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, że wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie wynosi 10 000,00 zł, co oznacza że zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. wpis stosunkowy od stanowiącej wartość przedmiotu zaskarżenia kwoty 10 000 zł wynosi 4%, nie mniej niż 100 zł. Dlatego, w ocenie skarżącej, uiściła ona wpis w prawidłowej wysokości 250 zł, o czym poinformowała sąd przedkładając potwierdzenie uiszczenia tej kwoty tytułem wpisu od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Z akt sprawy wynika, że w związku z wniesieniem skargi Przewodniczący Wydziału WSA w Gliwicach wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez uiszczenie wpisu sądowego, wskazanie numeru PESEL, a także złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do wskazania właściwego organu i numeru decyzji, która jest zaskarżona. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej 5 listopada 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 21 akt sądowych). W zakreślonym terminie siedmiu dni, który upłynął 12 listopada 2021 r., skarżąca uzupełniła braki formalne skargi, jednak nie uiściła brakującej części wymaganego wpisu.

Tym ustaleń skarżąca nie kwestionuje, natomiast w zażaleniu podnosi, że błędnie sąd pierwszej instancji zastosował § 1 pkt 1 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. wzywając ją do uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 150 zł, skoro skarżąca uiściła wpis w prawidłowej wysokości 250 zł, tj. 4% od 10 000 zł, skutkiem czego było błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenie skargi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że skarżąca – pomimo, że została prawidłowo wezwana do uzupełnienia wpisu od skargi – będąc jednocześnie poinformowaną, jakie skutki wynikają z niewykonania wezwania, w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku fiskalnego skargi. Skoro zatem wpis od skargi nie został uiszczony w prawidłowej wysokości w terminie zakreślonym w wezwaniu, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Oceny tej nie podważa argumentacja podniesiona w zażaleniu, bowiem oba wskazane w nim zarzuty są całkowicie nieuzasadnione.

Po pierwsze chybiony jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, ponieważ sąd pierwszej instancji odrzucając skargę z powodu nieuiszczenia wpisu, prawidłowo w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia wskazał art. 220 § 3 p.p.s.a., a nie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia § 1 pkt 1 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. przez jego błędne zastosowanie. Skarżąca nie kwestionuje podstawy prawnej ustalenia wysokości wpisu od skargi powołanej w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach z 29 września 2021 r., którym wezwano ją do uzupełnienia wpisu o kwotę 150 zł. Wręcz przeciwnie, w zażaleniu pełnomocnik skarżącej podaje, że prawidłową podstawą ustalenia wpisu, w oparciu o którą strona dokonała wpłaty 250 zł, był § 1 pkt 1 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Zgodnie z tym przepisem wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi – przy wartości przedmiotu zaskarżenia do 10 000 zł – 4%, co bezspornie daje kwotę 400 zł. W związku z tym, że skarżąca uiściła tytułem wpisu 250 zł, prawidłowo została wezwana do uzupełnienia wpisu o 150 zł. Skoro zaś nie uzupełniła wpisu zgodnie z wezwaniem, prawidłowo sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.