Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2008/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska /spr./, Sędziowie WSA Zbigniew Rudnicki, as. WSA Piotr Borowiecki, Protokolant Aleksandra Borowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Z.D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2002 Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji przewozowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury dnia [...] grudnia 2001r. decyzją nr [...] cofnął licencję przewozową przyznaną przedsiębiorcy Z.D. zamieszkałemu w L.. Minister w uzasadnieniu podał, iż decyzja została podjęta w związku ze stwierdzonym wykonywaniem przez przedsiębiorcę międzynarodowego transportu drogowego pojazdem o nr [...]. Wykonujący przedmiotowy przewóz, jak to zostało stwierdzone przez Urząd Celny w R., posługiwał się blankietem koncesji nr [...], który został wyłączony z obrotu prawnego dnia [...] października 1997r. tj. w dacie odbioru przez przedsiębiorcę blankietu koncesji o nr [...]. Minister Infrastruktury wyjaśnił, że przedsiębiorca uzyskał licencję przewozową na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego dnia [...] czerwca 1994r. na potwierdzenie czego wydano mu blankiet nr [...], na którym wskazano pojazd o nr rej. [...]. Blankiet ten, wg oświadczenia przedsiębiorcy, został skradziony, więc zainteresowanemu wydano kolejny blankiet o nr [...]. Następnie , wydano przedsiębiorcy blankiety o nr T[...],[...]. Każdy z nich był kontynuacją blankietu poprzedniego. W dniu kontroli tj. [...] października 1999r. przedsiębiorca winien był posługiwać się wyłącznie pojazdem o nr rej. [...] objętym uprawnieniem, co potwierdzał blankiet nr [...]. Tymczasem przedsiębiorca posługiwał się blankietem o nr [...], na który wskazano pojazd o nr rej. [...]. Dokument ten odzwierciedlał, jak podaje Minister, stan prawny sprzed dokonania zmiany treści licencji przewozowej, a więc transport wykonywany dnia [...] października 1999r. dokonywany był wbrew aktualnej treści uprawnienia. Działaniem takim Z.D. naruszył warunki koncesji i na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego ( Dz. U. Nr 106, poz. 677 z póżn. zmianami ) organ koncesyjny zobowiązany był cofnąć uprawnienie na wykonywanie przewozu międzynarodowego. Minister podał, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia był fakt, że pojazdowi o nr rej. [...] przypisany był w dniu kontroli blankiet o nr [...], bowiem w dniu zdarzenia w/w licencja przewozowa nie uprawniała do międzynarodowego transportu na terytorium Niemiec, a jak wynika z okazanego w trakcie kontroli listu przewozowego CMR przewóz wykonywany był z Niemiec. Strona postępowania okazując blankiet [...] usiłowała wprowadzić organ administracji w błąd. Minister nie dał wiary twierdzeniom przedsiębiorcy, iż podczas kontroli kierowca samochodu należącego do przedsiębiorcy okazał kserokopię wycofanego z obrotu prawnego blankietu nr [...], bowiem nie znajduje to oparcia w dokumentacji z przeprowadzonej kontroli. W notatce służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszy służby celnej jednoznacznie stwierdzono, że kierowca posłużył się koncesją o nr [...] i brak jest wzmianki, że była to kserokopia. Minister dodał, że wobec strony postępowania znalazł zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997r., bowiem wykonywała ona międzynarodowy transport drogowy pojazdem nie objętym licencją przewozową, na która powoływała się wobec granicznych organów celnych.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Z. D. wnosząc o uchylenie decyzji cofającej licencję przewozową. Decyzji zarzucił, że pozbawiła go uprawnienia, którego nie posiadał tzn. licencji, a co więcej żaden przepis obowiązującego wówczas prawa nie przewidywał potrzeby posiadania licencji, bowiem dokumentem uprawniającym do wykonywania przewozu międzynarodowego była koncesja. Zarzucił, że sprawa winna zostać rozstrzygnięta zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ). Podniósł ponadto, że nie naruszył koncesji o nr [...], ponieważ w zdarzeniu nie brał udziału ani pojazd nią objęty o nr rej. [...], ani też nie posłużono się blankietem [...]. Pojazd, który brał udział w zdarzeniu miał nr rej. [...] i był objęty koncesją nr [...]. Nie było możliwe, jak stwierdził przedsiębiorca – skarżący, by w zdarzeniu użyto oryginału blankietu nr [...], całe zajście miało charakter przypadkowy i było efektem pomyłki kierowcy.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2002r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że skarżącemu cofnięto licencję nie zaś koncesję, gdyż na mocy art. 96 ust. 4 ustawy z dnia 1 stycznia 2001r, Prawo działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ) koncesje wydane przed dniem wejścia w życie tej ustawy na podstawie ustawy z dnia 2 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego stały się licencjami przewozowymi. Minister nie zgodził się tez z zarzutem, że decyzja z dnia [...] grudnia 2001r. powinna zostać wydana w oparciu o ustawę o transporcie drogowym, bowiem ten akt prawny obowiązywać zaczął od dnia 1 stycznia 2002r. Cofnięto zaś licencję przewozową o aktualnym blankiecie [...] ze względu na posłużenie się wyłączonym z obrotu prawnego blankietem o nr [...], który został wydany w ramach jednego uprawnienia udzielonego dnia [...] czerwca 1994r.

Decyzje z dnia [...] maja 2002r i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2001r. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.D. wnosząc o ich uchylenie. Nie zgodził się tak z ustalonym stanem faktycznym jak też z uzasadnieniem prawnym. Uznał, że nie naruszył licencji z obszarem ważności na wszystkie kraje świata. Przyznał, że pojazd o nr rej. [...] należący do niego wykonał dnia [...] października 1999r. przewóz towarów do Niemiec i że kierowca tego pojazdu okazał kserokopie nieaktualnego blankietu koncesji [...]. Przyznał też, że pojazd objęty był do dnia [...] grudnia 1999r. koncesją nr [...] z zasięgiem na [...] kraje Europy oraz Azję. Jednak pozbawiony został licencji o nr blankietu [...] z obszarem ważności na wszystkie kraje świata, która obejmowała pojazd o nr rej. [...], z którymi to zdarzenie z [...] października 1999r. nie miało nic wspólnego i takie działanie organu administracji skarżący uznał za wadliwe. Za błędne uznał ustalenie organu, że kierowca pojazdu kontrolowanego na granicy okazał blankiet koncesji o nr [...] ponieważ w tym czasie była ona zgubiona, a więc pod względem prawnym i faktycznym nie istniała. Również posłużenie się przez organ notatką urzędową sporządzoną przez funkcjonariuszy służby celnej w R. jako dowodem w sprawie na okoliczność posłużenia się wycofanym z obiegu prawnego blankietem koncesji, skarżący uznał za działanie wadliwe. Tylko dowód z opinii biegłego mógłby stanowić wg skarżącego podstawę uznania, że blankiet okazanej przez kierowcę koncesji [...] był oryginalny. Nie zgodził się też z argumentacją organu, że decyzja ostateczna została wydana prawidłowo tzn. w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy ustawy – O warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, bowiem zdaniem skarżącego, decyzją ostateczną była decyzja z dnia [...] maja 2002r.

Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący wykonywał dnia [...] października 1999r. przewóz na terytorium Niemiec pojazdem o nr rej. [...]. Poza sporem jest również, iż kierowca nie okazał służbie kontrolującej pojazd aktualnego i przepisanego do pojazdu blankietu koncesji. Organ administracji dał wiarę dowodowi w postaci notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszy służby celnej w R., z której wynikało, że kierowca okazał do kontroli blankiet koncesji o nr [...] figurujący w wykazie koncesji zagubionych i skradzionych czyli posługiwał się dokumentem wyłączonym z obrotu prawnego. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że notatka służbowa sporządzona w sposób wyżej opisany nie może stanowić dla organu administracyjnego dowodu na okoliczność posługiwania się przez kierowcę dokumentem, który został zgłoszony przez skarżącego jako zagubiony. Notatka sporządzona w sposób prawem przewidziany, posiadająca znamiona dokumentu urzędowego stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo poświadczone – art. 76 KPA. Dodatkowo, trudno jest uznać ,że funkcjonariusze służby celnej nie potrafią odróżnić oryginału dokumentu – koncesji/licencji od kserokopii takiego dokumentu, a sporządzając stosowną notatkę ignorują istotne dla strony okoliczności pomijając kwestię oryginalności dokumentu. Organ, rozpatrując zarzut skarżącego dot. notatki służbowej i jej wartości dla sprawy, uznał że posłużenie się przez kierowcę kserokopią dokumentu musiałoby zostać rozpoznane przez służby celne i odnotowane w sporządzonej notatce, a tak się nie stało. Uznał więc posłużenie się przez kierowcę pojazdu blankietem wycofanym z obiegu i dodatkowo przypisanym wcześnie właśnie do pojazdu, którym dokonywano przewozu tj. o nr rej. [...] za nieprzypadkowy i udowodniony.

Nie można tez zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że jeżeli nawet naruszył warunki koncesji, to miało to miejsce w stosunku do koncesji o nr blankietu [...]. Jak prawidłowo wywodzi organ administracji, przewoźnik posiadający koncesję/licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego działa w ramach jednego uprawnienia. Cofając skarżącemu licencję przewozową Minister odniósł te decyzję do stanu aktualnego z dnia wydania tej decyzji tj. z [...] maja 2002r. kiedy skarżący legitymował się blankietem [...] dla samochodu o nr rej. [...]. Blankiet, którym winien był się posłużyć skarżący w dniu zdarzenia o nr [...] dla samochodu o nr rej. [...] został anulowany dnia [...] grudnia 1999r. w związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku w trybie art. 155 KPA. Należy w tym miejscu dodatkowo zauważyć, że skarżący nie miał prawa wykonywać przewozu na teren Niemiec samochodem [...] nawet gdyby kierowca wylegitymował się prawidłowym blankietem koncesji.

Prawidłowo został zastosowany też przez organ administracji w decyzji z dnia [...] grudnia 2001r. przepis właściwej ustawy tj. ustawy z dnia 2 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego ( Dz. U. Nr 106, poz. 677 z późn. zm. ). Błędne jest stanowisko skarżącego uznające, że w przedmiotowej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ), bowiem art. 104 ust.2 tej ustawy stanowi, że do postępowań wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy. Ustawa weszła w życie dnia 1 stycznia 2002r. zaś decyzja ostateczna wydana została dnia [...] grudnia 2001r. zgodnie bowiem z art. 16 KPA. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Takimi są decyzje wydawane przez ministra lub samorządowe kolegia odwoławcze. Od decyzji wydanych przez te organy, jak stanowi art. 127 § 3 KPA nie przysługuje stronie odwołanie, a wyłącznie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Infrastruktury rozpatrując sprawę o cofnięcie licencji, prawidłowo zastosował więc art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego jako podstawę rozstrzygnięcia. Przepis ten zobowiązywał organ koncesyjny do cofnięcia koncesji/licencji jeżeli jej posiadacz mi.in. nie dotrzyma warunków w niej określonych czy nie przestrzega przepisów ustawy oraz warunków określonych w umowach międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską w zakresie międzynarodowego transportu drogowego. Skarżący naruszył zarówno art. 13 ust. 1 oraz ust. 5 powołanej ustawy posługując się dokumentem wycofanym z obrotu prawnego oraz wykonując międzynarodowy transport drogowy pojazdem nie objętym licencją przewozową, na którą powołał się wobec granicznych organów celnych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.