Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 875/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 220 ust. 2 lit. b)
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skarg "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w P., "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 2 września 2014 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru, określenia długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] wydaną wobec A Spółki akcyjnej z siedzibą w P. oraz B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. - w następstwie przeprowadzenia postępowań mających na celu kontrolę stawki celnej oraz wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 2 sierpnia 2011 r. nr [...] (siatki z włókna szklanego o otwartych oczkach z włókien szklanych) – Naczelnik Urzędu Celnego:

1. określił dla towaru objętego ww. zgłoszeniem stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %;

2. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 11.234 zł;

3. na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne odstąpił od poboru odsetek od ww. kwoty cła;

4. określił podatek od towarów i usług (B00) w wysokości 78.995 zł;

5. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług;

Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) - dalej: "o.p.", art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. ust. 3 lit. c, art. 27 lit. b, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 201 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3, art. 213, art. 214 ust. 1, 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE z 1992 r., Nr L 302 ze zm.), art. 74, art. 97l, art. 97n, art. 97t rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE z 1993 r. L 253 ze zm.), rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE z 2010 r., Nr L 284), rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (Dz. Urz. WE z 2008 r., L 211/1 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 16, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a i art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.).

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 2 sierpnia 2011 r. B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. działając jako przedstawiciel pośredni A Spółki akcyjnej z siedzibą w P. złożyła zgłoszenie celne uzupełniające dla towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej. Eksporterem towaru była malezyjska firma C. Kwotę długu celnego wyliczono w oparciu o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej 3,5 % na podstawie świadectwa pochodzenia z Malezji - FORM A nr [...]. Przedmiotowe świadectwo zostało pozytywnie zweryfikowane przez władze administracyjne Malezji dlatego też decyzją z dnia 6 grudnia 2012 r. organ pierwszej instancji umorzył wszczęte w dniu 13 sierpnia 2012 r. postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego.

W dniu 26 lipca 2013 r. do organu wpłynął raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej: "OLAF") z przeprowadzonego przy współpracy malezyjskich władz administracyjnych dochodzenia, które dotyczyło eksportu siatki z włókna szklanego do UE. Dochodzenie przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, że towar deklarowany w kraju importu jako pochodzący z Malezji, faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej.

Wyniki oraz wnioski z przeprowadzonej w Malezji przez OLAF misji zawarte zostały w raporcie z misji z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz w raporcie końcowym z dnia 2 maja 2013 r. nr [...] i przekazane wraz z załącznikami na płycie CD zainteresowanym krajom Unii Europejskiej. Zarząd Portu Klang i Malezyjski Urząd Celny udostępnili misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając jednocześnie procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Wolnej Strefy Handlowej (dalej również zwana: "FCZ") w Porcie Klang jak i z Głównego Obszaru Celnego Malezji, tzn. z malezyjskiego obszaru celnego.

Z udostępnionych za pośrednictwem Ministerstwa Handlu Zagranicznego ("MITI") przez Zarząd Portu Klang informacji wynika, iż w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ Port Klang - zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej. W związku z powyższym w obszarze tym nie mogła mieć miejsca jakakolwiek produkcja lub proces nadający towarom pochodzenie. Towary przeładowywane w Wolnej Strefie Handlowej zachowują swoje pochodzenie. W FCZ Portu Klang obowiązują następujące procedury: ZB1 - wejście towarów do strefy FCZ z zagranicy, ZB2 - wyjście towarów ze strefy FCZ na zagranicę, ZB3 - przeładunek towarów w FCZ (bez przeładowywania towarów z kontenera do kontenera), ZB4 - wnioski o czynności komercyjne, takie jak: dzielenie, pakowanie, przepakowywanie, sortowanie, klasyfikowanie, etykietowanie, ponowne etykietowanie oraz naprawa towarów znajdujących się w przechowywaniu i tranzycie. Deklaracje ZB1 i ZB2 zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia/przeznaczenia, nadawca, odbiorcy, ilość kontenerów, statek, morski list przewozowy, itp.

Jak wskazał organ pierwszej instancji w otrzymanym materiale dowodowym sporządzonym przez OLAF nie znaleziono powiązań dla towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym ze zidentyfikowanymi przesyłkami chińskiej siatki z włókna szklanego wprowadzanymi na teren Wolnego Obszaru Celnego Malezji z Chin, a następnie skierowanymi do odbiorców w UE.

Jednakże w oparciu o rejestr malezyjskich urzędów celnych (K2 - eksport) ustalono, że firma C zadeklarowała na eksport do Unii Europejskiej 3069,89 ton tkanin siatkowych z czego 1970,68 ton zostało zarejestrowanych równolegle w danych ZB1/ZB2 znajdujących się w Wolnej Strefie Handlowej jako przeładunek z Chin do Unii Europejskiej. Oznacza to, że dwie trzecie deklaracji eksportowych nie odzwierciedla rzeczywistych transakcji eksportowych i że zostały one wystawione wyłącznie w celu uwiarygodnienia deklaracji malezyjskiego pochodzenia dla celów nieuczciwego zdobycia świadectw FORM A. Co istotne, materiałem wyjściowym do produkcji eksportowanej do Unii Europejskiej siatki z włókna szklanego była tkanina z włókna szklanego pochodząca z Chin, Indii bądź Turcji poddawana jedynie takim procesom jak cięcie i wzmacnianie przez powlekanie kwasem akrylowym.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami warunkiem uzyskania preferencyjnego pochodzenia dla towaru klasyfikowanego do poz. ex 7019 jest wytwarzanie z niebarwionej taśmy nieoprzędów, przędzy lub nici szklanych ciętych lub waty szklanej. Przedmiotowe procesy nie miały zaś miejsca w C zatem eksportowane wyroby nigdy nie nabyły preferencyjnego pochodzenia. Tym samym towary nie mogły skorzystać z zastosowania preferencji celnych. W związku z powyższym zasadnym było pozostawienie wskazanego w zgłoszeniu kraju pochodzenia oraz dokonanie zmiany zastosowanej stawki celnej, co rzutowało na określenie cła oraz podatku od towarów i usług.

W odwołaniu od ww. decyzji (w zakresie jej punktów 1, 2 i 4) spółka A zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego oraz art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o nieprzetłumaczone dokumenty sporządzone w języku obcym. Ponadto ww. spółka zarzuciła naruszenie art. 200 § 1 w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez udostępnienie pełnomocnikowi skarżącej niekompletnych i nieponumerowanych akt sprawy czym skutecznie uniemożliwiono rzetelną analizę podstaw, na których organ oparł decyzję.

Z kolei spółka B zarzuciła wydanej decyzji naruszenie art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne poprzez oparcie argumentacji wyłącznie na tezach zawartych w Raporcie OLAF. Ponadto spółka B zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 220 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne.

W następstwie ww. odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 2 września 2014 r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że realia sprawy nie pozwalały na zastosowanie wobec importowanych towarów preferencyjnej stawki celnej. Firma C z uwagi na posiadane urządzenia mogła bowiem realizować jedynie proces powlekania tkanin siatkowych (co potwierdza Raport OLAF). Z kolei warunkiem uzyskania preferencyjnego pochodzenia było w tym wypadku wytwarzanie (produkcja) wyrobów z przędzy (zgodnie z art. 76 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC). Taka produkcja wymaga zaś istnienia urządzeń tkackich, których nie stwierdzono w badanych fabrykach. Ponadto w Raporcie OLAF jednoznacznie wskazano, że przy ubieganiu się o świadectwa GSP potwierdzające preferencyjne malezyjskie pochodzenie C przedstawił do MITI fałszywe informacje. Co równie ważne, obecnie obowiązujące przepisy dla towarów klasyfikowanych do pozycji 7019 nie przewidują reguły procentowej, według której warunkiem uzyskania preferencyjnego pochodzenia byłaby wartość dodana do ceny ex works produktu.

A Spółka akcyjna zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (sprawa zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Gd 875/14) domagając się uchylenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Skarżąca zarzuciła decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego i dowolne oparcie poczynionych ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla skarżącej niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że sprowadzany towar miał pochodzenie malezyjskie;

art. 180 o.p. polegającego na wydaniu decyzji w oparciu o dokumenty, które nie stanowią dowodów w rozumieniu tego przepisu lecz są jedynie opisem widzianych przez kontrolujących - funkcjonariuszy OLAF dokumentów źródłowych, przy czym dokumenty te nie zostały włączone do postępowania w sprawie;

art. 194 par. 1 i 3 w zw. z art. 180 par 1 i art. 188 o.p. poprzez: a) bezzasadne oddalenie przez organ odwoławczy wniosków dowodowych spółki w szczególności wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego do spraw włókiennictwa zmierzających do wykazania, że sporna siatka powinna korzystać z preferencyjnych stawek cła z uwagi na fakt, że była przetwarzana na terytorium Malezji; b) przyjęcie, że dokumenty urzędowe jakimi są certyfikaty pochodzenia wydane przez MITI, nie stanowią dowodu na malezyjskie pochodzenie wskazanego w nich towaru, bez wskazania jakiegokolwiek dowodu, który zgodnie z treścią art. 194 § 3 o.p. tym faktom by zaprzeczał;

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 220 ust. 1 WKC w zw. z art. 1 i art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której zgłoszone przez podatnika do odprawy celnej towary zostały zgłoszone, zgodnie z certyfikatami pochodzenia wydanymi przez MITI, jako pochodzące z Malezji, a tym samym nie można wobec nich stosować przepisów nakładających cła antydumpingowe na towary chińskie;

art. 220 ust 2 WKC polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności certyfikaty MITI i towarzysząca im korespondencja mailowa tajskiego ministerstwa, wyraźnie wskazują na potwierdzanie przez te urzędy malezyjskiego pochodzenia importowanego towaru i wobec czego kwota należności celnych została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Osobną skargę na ww. decyzję złożyła również B Sp. z o. o. w W. (sprawa zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Gd 876/14) wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Ta spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a. art. 220 ust. 2 lit. b WKC poprzez jego niezastosowanie w całości i przez to błędną subsumpcję oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art.191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów przez nieprzyjęcie, że organy malezyjskie wydające świadectwo pochodzenia wiedziały lub powinny wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji oraz art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym nie włączenie do materiału dowodowego pisma Wydziału Promocji i Inwestycji Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Kuala Lumpur z dnia 5 maja 2012 r., przez co nie rozpatrzono przesłanki dobrej wiary strony zgłaszającej towary do odprawy celnej oraz pozostałych przesłanek przewidzianych w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, co uniemożliwiło zastosowanie przewidzianych w tym artykule przesłanek do odstąpienia od retrospektywnego księgowania długu celnego;

II. naruszenie prawa procesowego, tj.:

a. art. 178 § 1 i § 3, art. 187 § 1 o.p. poprzez odmowę udostępnienia spółce załączników do raportu OLAF i nie włączenia części załączników do materiału dowodowego, z których organ wywodzi skutki prawne, co w istotny sposób narusza prawo do obrony swoich praw i zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

b. art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne poprzez dokonanie takiej oceny dowodów, która wykracza poza standardy oceny swobodnej co prowadziło do oparcia argumentacji organu o nałożeniu cła wyłącznie na tezach zawartych w raporcie OLAF z pominięciem mocy dowodowej świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], którego prawdziwość została potwierdzona przez MITI, licencji na produkcję siatki z włókna szklanego uzyskanej przez C, raportu z wizyty weryfikacyjnej w C potwierdzającego malezyjskie pochodzenie produktów tej firmy oraz nie uwzględnienie sprzeczności jaka zachodzi pomiędzy treścią raportu OLAF a treścią załączników do tego raportu; naruszenie prawa procesowego w zakresie oceny dowodów doprowadziło do błędnego przyjęcia, że czynności dokonane przez C podczas wytwarzania produktu finalnego – siatki z włókna szklanego nie były wystarczające do uznania jej preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia;

c. art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o nieprzetłumaczone dokumenty sporządzone w języku obcym.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił połączyć ww. sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem importu w niniejszej sprawie była siatka podtynkowa z włókna szklanego, dla której wskazano kod TARIC 7019 59 00 10. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj. w dniu 16 czerwca 2011 r., pochodzących z Malezji, zaklasyfikowanych do kodu TARIC 7019 59 00 10, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %.

Ponadto w dniu zgłoszenia, dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, pochodzącego z Chin, obowiązywało Rozporządzenie Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE z 2011 r., Nr L 43.9). Na jego mocy na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², objętych m.in. kodem 7019 59 00 10, nałożono obowiązek poboru tymczasowego cła antydumpingowego.

W dniu 10 sierpnia 2011 r., weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011r. z dnia 3 sierpnia 2011 r. (Dz. U. UE z 2011 r., Nr L 204.1) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego – 62,9%.

Z uwagi na otrzymane w 2011r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przeprowadził wspólne dochodzenie w Malezji z udziałem urzędników Republiki Czeskiej, Niemiec, Rumunii i kompetentnych władz malezyjskich.

Z dochodzenia sporządzono raport końcowy datowany 2 maja 2013r. nr OF/2011/0969. Do Urzędu Celnego w G. raport ten wpłynął w dniu 25 lipca 2013r. Na jego treści oparły się organy celne w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach nie były wyprodukowane w Malezji.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. U. UE z 1999 r., Nr L 136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz. U. UE z 1999 r., Nr L 136.1).

Art. 9 tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania.

Obecnie Rozporządzenie nr 1073/1999 zastąpione zostało Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1).

Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust.2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi.

Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (porównaj też wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Nie można zgodzić się w tej sytuacji z zarzutami skargi, że raport nie jest dowodem, a jedynie opisem widzianych przez funkcjonariuszy dokumentów źródłowych, które nie zostały włączone do przedmiotowego postępowania. Jest to, jak wyżej wskazano, dowód zrównany z protokołami kontroli.

Sąd nie podziela zarzutów dotyczących bezzasadności oddalenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych.

Informacje ujęte w Raporcie i załącznikach do niego zostały sporządzone przez OLAF w oparciu o informacje uzyskane od Zarządu Portu Klang oraz od Urzędu Celnego Malezji, wobec czego ustalenia dokonane w oparciu o treść Raportu i załączników są ustaleniami wiarygodnymi, nie wymagającymi weryfikacji przez złożenie do akt sprawy dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę sporządzenia Raportu i załączników.

Nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na wskazywane przez skarżącą okoliczności, dotyczące procesów technologicznych, jakim importowany towar mógł być poddany w Malezji, skoro z raportu OLAF wynika w sposób w pełni wiarygodny i przekonywujący, że C z uwagi na posiadane urządzenia mógł realizować jedynie proces powlekania niepowleczonych tkanin siatkowych. Natomiast proces powlekania jest niewystarczający dla uzyskania preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia. Warunkiem jego uzyskania, zgodnie z obowiązującymi przepisami – art. 76 ust. 1 RKWC jest wytwarzanie (produkcja) wyrobów z przędzy zaś ta wymaga urządzeń tkackich, których nie stwierdzono w badanych fabrykach. Nawet jeśli importowane przez skarżącą towary zostały poddane na terenie Malezji jakiemuś procesowi technologicznemu, to nie był on wystarczający dla uznania preferencyjnego statusu pochodzenia.

Ustalenia i merytoryczna treść raportu OLAF, którego rzetelność nie budzi wątpliwości Sądu, nie pozwalają na oparcie ustaleń faktycznych na malezyjskim świadectwie pochodzenia towaru: Form A. Podkreślić trzeba, że wprawdzie, na co powołuje się skarżąca, urzędnicy MITI podają, że towar opisany w świadectwach spełnia kryteria pochodzenia wynikające z przepisów unijnych dla wyrobów określonych jako siatka z tworzywa (zał. nr 12 raportu) ale jednocześnie z raportu wynika, na podstawie wizyty w zakładzie, że nie potwierdzono pełnego procesu produkcji – mimo, że spółka angażowała się w wiele etapów, prowadzących do końcowego produktu. W konkluzji władze malezyjskie, odnośnie wydanych świadectw pochodzenia uznały, że wyjaśnienie spełnienia warunku do zastosowania stawki preferencyjnej powinno nastąpić w raporcie. Nie oznacza to jednak, tak jak chciałaby skarżąca, że MITI do końca postępowania utrzymywało, że świadectwa były prawidłowe. Nie sposób bowiem nie uwzględnić pełnych okoliczności sprawy tj. wielokrotnego składania nieprawidłowych dokumentów celem uzyskania świadectw preferencyjnego pochodzenia towarów, jak też brak zgodnego z rzeczywistością przedstawienia procesów jakie mogły być realizowane w fabryce C.

Z powyżej podanych przyczyn nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121, art.122, art.187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podjęły konieczne działania zmierzające do ustalenia pochodzenia towaru i w ich wyniku doszły do zasadnego wniosku, że w stanie faktycznym sprawy możliwa do zastosowania jest obowiązująca w dniu dokonywania zgłoszenia stawka erga omnes w wysokości 7%.

Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca zarzucała naruszenie art. 220 ust. 2 WKC przez jego niezastosowanie. W ocenie skarżącej stanowisko organów malezyjskich co do świadectwa pochodzenia wskazuje na błąd samych organów celnych, który nie mógł zostać w sposób racjonalny wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów.

Z treści zarzutu wynika, że skarżąca zarzuca naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b WKC, który stanowi, że:

"z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu.

Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji.

Osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający".

Z powyższego przepisu wynika, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu samych organów celnych, jeżeli zostało ono wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera z wyjątkiem przypadku, gdy organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że organy celne Malezji wystawiając przedmiotowe świadectwo zostały wprowadzone w błąd przez eksportera, który twierdził, że produkcja siatki uzasadniająca uzyskanie preferencyjnego pochodzenia towaru prowadzona jest w zakładzie w Malezji.

W tej sytuacji wydanie świadectwa pochodzenia FORM A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie towaru nie stanowi błędu organu w rozumieniu przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC.

Działanie w dobrej wierze, które, jak wynika z zarzutów skargi, skarżąca chciałaby wykazać, łączy się ściśle z istnieniem błędu organu celnego i możliwością jego wykrycia przez importera (por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. Wojciecha Morawskiego, Warszawa 2007, s. 941). W sprawie niniejszej ustalono, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowiło błędu organów celnych z uwagi na niewłaściwe działanie eksportera, wobec czego wykazanie okoliczności przywołanych przez skarżącą w skardze, a dotyczących jej przeświadczenia o malezyjskim pochodzeniu towaru nie mogłoby jej zwolnić z retrospektywnego księgowania należności.

W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do uwzględnienia skarg.

Organy celne słusznie uznały bowiem, że nie można przyjąć chińskiego pochodzenia importowanego towaru ale brak było również podstaw do przyjęcia, że spełnia on warunki do zastosowania stawki celnej preferencyjnej, w sytuacji gdy produkcja importowanego towaru nie miała miejsca w Malezji. W tym zakresie również władze malezyjskie przy weryfikacji wydanego świadectwa pochodzenia uznały, że ostateczne wyjaśnienie tej okoliczności należy do OLAF-u, co nastąpiło w wyżej powołanym Raporcie.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargi.