Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 622/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.55 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 września 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 1 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta Bytomia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2011 roku, sygn. akt IV SO/Gl 10/11 o wymierzeniu Prezydentowi Miasta Bytomia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku B.T. w przedmiocie informacji publicznej, wymierzył Prezydentowi Miasta Bytomia grzywnę w wysokości 3.000 zł.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem procesowym z dnia 14 kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta Bytomia w związku z nieprzekazaniem jej skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z dnia 18 lutego 2011 r. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w dniu 10 stycznia 2011 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta Bytomia z wnioskiem o udostępnienie jej "protokołu i sprawozdania z pomiarów napisanego według wytycznych zawartych w załączniku numer 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. punkt g "Informacje zamieszczane w protokole i sprawozdaniu z pomiarów". Prezydent Miasta Bytomia nie udostępnił wnioskodawczyni żądanych informacji, ani nie powiadomił o terminie ich udzielenia. Dlatego strona w dniu 18 lutego 2011 r. złożyła za pośrednictwem organu administracji skargę na bezczynność tego organu skierowaną do tutejszego Sądu. W ocenie skarżącej, skardze tej nie został jednak nadany właściwy bieg, bowiem nie została ona przesłana w ustawowym terminie do właściwego sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na wniosek organ administracji wskazał, że skarga na bezczynność organu została przekazana na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. do rozpatrzenia Radzie Miejskiej w Bytomiu, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 23 lutego 2011 r. Do zbadania zasadności tejże skargi została powołana Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej w Bytomiu. Następnie w dniu 23 marca 2011 r. została podjęta uchwała nr IX/116/11 Rady Miejskiej w Bytomiu, mocą której uznano skargę za bezzasadną.

Wymierzając grzywnę Sąd I instancji wskazał, że obowiązek organu administracji przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych.

W niniejszej sprawie organ nie przekazał skargi zgodnie z wnioskiem strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, lecz nadał jej bieg w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji, to błędne procedowanie organu nie usprawiedliwia nieprzekazania skargi na bezczynność do Sądu.

Prezydent Miasta Bytomia wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez przyjęcie, że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., podczas gdy zdaniem organu takiego obowiązku nie miał. Zarzucił także naruszenie art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez mylne przyjęcie, że miał on zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ zarzucił również naruszenie przepisów postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec braku wystarczającego uzasadnienia okoliczności dotyczących wymiaru grzywny.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ewentualnie wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej grzywny poprzez jej obniżenie.

W odpowiedzi na zażalenie skarżąca wniosła o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ zobowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie piętnastu dni od dnia jej wniesienia - art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.).

W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Należy zaznaczyć, że użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. termin "może" oznacza, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd nie czyni tego automatycznie, powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Ustawodawca nie pozostawia natomiast Sądowi możliwości odstąpienia od wymierzenia grzywny w przypadku zrealizowania przesłanek z art. 54 § 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Prezydent Miasta Bytomia nie przekazał skargi wniesionej przez skarżącą. Warto przy tym podkreślić, że pismo skarżącej wyraźnie zatytułowano "skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Bytomia" oraz adresowano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu.

Należy podkreślić, że nawet uzasadnione przekonanie, że skarga jest niedopuszczalna, bo sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (por. np. postanowienia NSA z 11 stycznia 2011 r., I OZ 996/10, czy z 30 czerwca 2010 r., I OZ 495/10). Badanie dopuszczalności skargi należy bowiem do kompetencji sądu administracyjnego, który będzie orzekał w oparciu o skargę, akta i odpowiedź na skargę złożoną przez organ. Całość argumentacji organu zawarta w zażaleniu oraz wcześniejszej odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny sprowadza się do polemiki, co do dopuszczalności skargi oraz pozostawania organu w bezczynności. Argumenty te pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem jej przedmiotem jest wyłącznie kwestia terminowego wykonania obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Wobec niewykonania nałożonego na organ obowiązku Sąd I instancji zasadnie nałożył grzywnę określoną w art. 55 § 1 p.p.s.a.

Na aprobatę zasługuje również wysokość nałożonej grzywny. Jak wskazał Sąd I instancji, grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacja art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2010 r. wyniosło 3.224,98 zł - zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010 r. (M.P. nr 11, poz. 120). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymierzenie kary w wysokości 3000 zł odpowiadało stopniowi zawinienia organu i spełniało przyznaną grzywnie funkcję represyjno – dyscyplinującą.

Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.