Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2223/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3, art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Minister Środowiska, po rozparzeniu wniosku L.(dalej także "strona" bądź "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Ministra Środowiska decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...], umorzył postępowanie.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

W dniu 8 grudnia 2014 r. P.(dalej także "uczestnik postępowania") zwrócił się do Ministra Środowiska o zatwierdzenie dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...] zlokalizowanego na terenie gmin C. i P. w powiecie ł. oraz gmin S. i W. w powiecie chełmskim, w województwie l.

W dniu 17 grudnia 2014 r. strona zgłosiła swój udział w postępowaniu administracyjnym, wskazując, że posiada interes prawny do uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu, ponieważ jest stroną zawartych ze Skarbem Państwa umów o korzystanie z informacji geologicznej o nr: [...] i [...], które dotyczą złoża węgla kamiennego [...]. Skarżąca podniosła, że umowy dotyczą tych samych obszarów oraz tych samych dokumentacji, z których korzystał uczestnik postępowania, jak również na jej wniosek we wrześniu 2013 r. został zatwierdzony dodatek nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża [...]. Wskazała także, iż wniosła skargę na decyzję Ministra Środowiska odmawiającą jej udzielenia koncesji w obszarze, którego dotyczy wniosek uczestnika postępowania. Dodatkowo skarżąca podniosła, że w wyniku toczącego się postępowania może zostać wydana decyzja, która przyzna uczestnikowi postępowania roszczenie o ustanowienie użytkowania górniczego do obszaru objętego dokumentacją złoża węgla kamiennego, który pokrywa się z obszarem, którego dotyczą zawarte ww. umowy oraz postępowanie koncesyjne.

W dniu 17 marca 2015 r. uczestnik postępowania złożył w Ministerstwie Środowiska pismo, wnosząc o odmowę uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...] podnosząc, że umowę o korzystanie z informacji geologicznej może zawrzeć każdy i nie rodzi to jakichkolwiek prawa do obszaru eksploatacji oraz złoża. Wskazał również, że dodatek nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża [...] został przygotowany przez stronę jedynie w celu przeliczenia zasobów złoża oraz zakwestionował istnienie interesu prawnego strony, wskazując że przedstawione okoliczności świadczą wyłącznie o interesie faktycznym, który nie jest podstawą do uznania za stronę postępowania administracyjnego.

W dniu 19 marca 2015 r. uczestnik postępowania złożył kolejne pismo, w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko, żądając, aby organ nie traktował skarżącej jak strony postępowania administracyjnego, gdyż nie wskazała ona żadnej normy prawa materialnego, z której wywodzi swój interes prawny do uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu.

Minister Środowiska decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] zatwierdził dokumentację geologiczną złoża węgla kamiennego [...] zlokalizowanego na terenie gmin C. i P. w powiecie łęczyckim oraz gmin S. i W. w powiecie c., w województwie l.

Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Środowiska z [...] kwietnia 2015 r. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 93 ust. 2 i 4 w związku z art. 6 pkt 19 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2015 r., poz. 196, dalej także "PGiG"), polegające na zatwierdzeniu dokumentacji geologicznej złoża [...] w sytuacji, w której dla całości obszaru tak określonego złoża istniała inna dokumentacja oraz art. 28 K.p.a. polegający na uznaniu, że przedmiotowe postępowanie nie dotyczy interesu prawnego strony, a w konsekwencji uznanie braku przymiotu strony postępowania. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej i dokonania nieznanego prawu "scalenia" złóż kopalin, naruszenia art. 155 K.p.a. poprzez dokonanie zmiany wydanej na wniosek skarżącej decyzji Ministra Środowiska z dnia 5 września 2013 r. o zatwierdzeniu dodatku nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża [...] oraz naruszenia art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji powodów uznania, iż strona nie posiada interesu prawnego. Skarżąca z faktu udostępnienia jej akt postępowania oraz doręczenia zawiadomienia o jego zakończeniu z dnia 10 marca 2015 r. wywiodła, że organ potwierdził w ten sposób istnienie po jej stronie interesu prawnego do uczestnictwa w tym postępowaniu.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia dodatku nr 3 do dokumentacji geologicznej organ uznał jej interes prawny oraz odmówił uczestnikowi postępowania zatwierdzenia przedmiotowego dodatku do dokumentacji geologicznej. Skarżąca powołała się na podobieństwo sytuacji prawnej w obu postępowaniach. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. zauważyła, że wniosek uczestnika postępowania dotyczy tych samych obszarów oraz tej samej dokumentacji, z której korzysta skarżąca oraz wyjaśniła, że toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, co świadczy o skali zaangażowania strony w działania geologiczne dotyczące obszarów, z którymi związane jest postępowanie. Za podstawę istnienia interesu prawnego wskazała art. 15 ust. 1 PGiG przyznający podmiotowi, na rzecz którego doszło do zatwierdzenia dokumentacji geologicznej prawo pierwszeństwa do ustanowienia prawa użytkowania górniczego. Decyzji z 2 kwietnia 2015 r. zarzuciła wydanie jej bez podstawy prawnej oraz wadliwość uzasadnienia z uwagi na brak odniesienia się do powołanego w piśmie z dnia 17 grudnia 2014 r. art. 15 ust. 1 PGiG.

W dniu 19 maja 2015 r. uczestnik postępowania złożył odpowiedź na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o umorzenie postępowania, ewentualnie utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Uczestnik postępowania powtórzył zarzuty o braku interesu prawnego strony skarżącej, wskazując, że art. 15 ust. 1 PGiG nie stanowi normy prawnej, która świadczyłaby o istnieniu interesu prawnego po stronie skarżącej.

Wydając zaskarżoną decyzję Minister Środowiska powołał się m.in. na treść art. 15 ust. 1 PGiG. Stwierdził, że skarżąca nie spełniła hipotezy tego przepisu, tj. następujących przesłanek: 1) rozpoznania złoża kopaliny na podstawie koncesji; 2) sporządzenia dokumentacji geologicznej; 3) uzyskania decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną złoża kopaliny powstałą w wyniku jego udokumentowania. W ocenie organu oczywistym jest, że skarżąca nie dokonała rozpoznania złoża kopaliny na podstawie koncesji. Dlatego powyższy przepis prawa materialnego nie może stanowić podstawy uznania interesu prawnego wnioskującego o ponowne rozpoznanie sprawy. Zdaniem Ministra Środowiska z okoliczności sprawy wynika, że podmiot wnioskujący o ponowne rozpatrzenie sprawy posiada wyłącznie interes faktyczny w tym, żeby inny podmiot nie nabył prawa pierwszeństwa do ustanowienia użytkowania górniczego w obszarze, którym jest on również zainteresowany.

Minister Środowiska podkreślił, że jest uprawniony do rozporządzania w imieniu Skarbu Państwa prawem do korzystania z informacji geologicznej oraz z urzędu posiada wiedzę na temat treści zawartych ze skarżącą umów o korzystanie z informacji geologicznej. Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy nr [...] z dnia 13 maja 2013 r. informację geologiczną [...]oraz "[...] korzystający ma prawo wykorzystać przy sporządzaniu dodatku do dokumentacji geologicznej oraz w postępowaniu o uzyskanie koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża, a następnie w działalności prowadzonej na jej podstawie. W umowie przewidziano, że dopiero od dnia, w którym decyzja o udzieleniu koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża stanie się ostateczna, korzystającemu będzie przysługiwało wyłączne prawo do korzystania z informacji geologicznej. Do tego czasu Skarb Państwa zastrzegł sobie prawo do rozporządzania prawem do informacji geologicznej na rzecz innych podmiotów. Organ wskazał, że w umowie nr [...]znajdują się analogiczne zapisy.

Na podstawie ww. umów skarżąca nabyła prawo do korzystania z informacji geologicznej, która jest dobrem niematerialnym, stanowi wiedzę o geologicznej budowie złoża kopaliny. Minister Środowiska podkreślił, że zawarcie powyższych umów nie gwarantowało skarżącej uzyskania koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża ani posiadania wyłącznego prawa do korzystania z informacji geologicznej w celu ubiegania o uzyskanie koncesji na obszar, którego dotyczyła informacja geologiczna. Skoro każdy podmiot może ubiegać się o zawarcie analogicznej umowy oraz uzyskać niezależnie od innego podmiotu prawo do korzystania z tej samej informacji geologicznej w celu zatwierdzenia dodatku lub dokumentacji geologicznej oraz ubiegania się o koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża, to organ uznał, że skorzystanie z tego prawa przez uczestnika postępowania w toku postępowania administracyjnego w żaden sposób nie narusza analogicznych uprawnień skarżącej.

Minister Środowiska podkreślił, że pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 K.p.a., a w konsekwencji pozostałe przepisy, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku obywateli. Z okoliczności traktowania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego w znaczeniu procesowym nie można zatem wywodzić, że jest ona stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Z uwagi na fakt, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez podmiot, który nie został uznany za stronę ww. postępowania administracyjnego, organ uznał za konieczne umorzenie postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 28 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że niniejsze postępowanie nie dotyczy interesu prawnego skarżącej, co w konsekwencji spowodowało nieprawidłowe przyjęcie przez organ koncesyjny, iż skarżącej nie przysługuje status strony tego postępowania;

2. art. 15 ust. 1 PGiG w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nierozpoznanie przez stronę złoża węgla kamiennego [...] na podstawie koncesji powoduje brak po stronie skarżącej interesu prawnego w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej złoża [...] obejmującego złoże [...].

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3, art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 K.p.a. polegające na bezpodstawnym umorzeniu postępowania z wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje status strony w sytuacji, gdy organ koncesyjny podczas rozpoznawania sprawy w I instancji przyznał skarżącej przymiot strony tego postępowania, gdyż zarówno umożliwił jej wgląd do akt sprawy jak również zawiadomił ją o zakończeniu postępowania dowodowego, a które to uprawnienia przysługują tylko podmiotom, które są stronami konkretnego postępowania administracyjnego; w konsekwencji organ koncesyjny jeszcze przed wydaniem decyzji przesądził per factia concludentia o posiadaniu przez stronę przymiotu strony w tym postępowaniu;

2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i wydanie decyzji posiadających wzajemnie sprzeczne rozstrzygnięcia co do statusu strony skarżącej wydanych w oparciu o jednakowe okoliczności;

3. art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których zdaniem Ministra Środowiska strona nie posiada interesu prawnego dotyczącego przedmiotowego postępowania, co narusza zasadę ogólną przekonywania, zgodnie, z którą organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

4. art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i umorzenie postępowania, pomimo niewątpliwego naruszenia przez organ I instancji przepisów zarówno prawa procesowego, jak i prawa materialnego dających podstawę do uchylenia decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną złoża [...] i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a w konsekwencji niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, rozważenie uchylenia również decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona w uzasadnieniu skargi poparła stanowisko i argumentację przedstawione w odwołaniu od decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Do treści skargi odniósł się uczestnik postępowania w piśmie z dnia 22 lutego 2016 r. Stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze są całkowicie bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto uczestnik postępowania wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z następujących dokumentów:

1. decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] o zmianie koncesji nr [...] z dnia 31 lipca 2012 r. na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze [...] (złoże [...]), na okoliczność stanowiska Ministra Środowiska w przedmiocie charakteru umów o korzystanie z informacji geologicznej za wynagrodzeniem oraz określenia celu, w jakim takie umowy mogą być wykorzystane,

2. decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] o zatwierdzeniu Dodatku nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...] na okoliczność deklaratoryjnego charakteru decyzji oraz braku kształtowania nią jakichkolwiek praw po stronie adresata,

3. pisma Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] na okoliczność stanowiska Ministra Środowiska w przedmiocie charakteru sporządzonego przez L. Dodatku nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...] oraz deklaratoryjnego charakteru decyzji wydanej w celu zatwierdzenia przedmiotowego dodatku i potwierdzającej jedynie prawidłowość jego sporządzenia,

4. skargi uczestnika postępowania na pracownika organu administracji publicznej z dnia 23 marca 2015 r. na okoliczność uznania działań pracowników organu za niezgodne z obowiązującym prawem,

5. kopii korespondencji mailowej pracowników Ministerstwa Środowiska z 15-16 stycznia 2015 r. na okoliczność posiadania przez organ i jego pracowników wiedzy o braku interesu prawnego po stronie skarżącej w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem uczestnika postępowania o zatwierdzenie Dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie z dnia 16 marca 2016 r. postanowił nie uwzględnić zgłoszonych przez uczestnika postępowania wniosków dowodowych uznając, iż nie mają one związku z przedmiotową sprawą gdyż dotyczą one innych postępowań administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie mogła zostać uwzględniona.

Istota sporu prawnego przedmiotowej sprawy sprowadza się do kwestii, czy skarżąca jest stroną postępowania o zatwierdzenie Dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...], zainicjowanego wnioskiem P.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż status strony w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 28 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania czy też ten kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest konkretnym interesem indywidualnym, którego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy i w określonych przepisach prawa materialnego (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2035/11 LEX nr 1121192).

Za stronę, najogólniej mówiąc, będzie zatem uważana osoba fizyczna czy prawna, która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać określone korzyści lub może być zobowiązana do określonego zachowania, które wyznacza konkretna decyzja administracyjna wydana przez organ administracji publicznej. Domagając się dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze strony, strona ta musi wykazać przysługujący jej interes prawny a więc wskazać normę prawa materialnego z której wywodzi swe uprawnienie do bycia stroną.

Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz jego żądanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1148/13).

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca była stroną postępowania administracyjnego jedynie w znaczeniu formalnym, wnioskując o jej dopuszczenie do już toczącego się postępowania zainicjowanego przez inny podmiot tj. P. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, prowadzący postępowanie organ administracji rozstrzygnął tę kwestię w decyzji z dnia 2 kwietnia 2015 r. w sprawie zatwierdzenia Dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...], odmawiając skarżącej przymiotu strony tego postępowania, ze względu na brak interesu prawnego, co w sposób przekonujący uzasadnił. Także organ ponownie rozpoznający sprawę odniósł się do istnienia interesu prawnego skarżącej w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, oceniając prawidłowość i zasadność uczestniczenia skarżącej w tym postępowaniu, wskazując w szczególności na materialny charakter art. 28 k.p.a., a w konsekwencji na brak przepisu prawa materialnego dającego podstawę do uwzględnienia żądania skarżącej.

Sąd podkreśla, że w przedmiotowym postępowaniu o zatwierdzenie dokumentacji geologicznej złoża w trybie przepisów PGiG, ustalenie istoty interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i udziału w nim innych podmiotów należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków; a także na tej samej zasadzie może żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (vide wyroki NSA: z dnia 11 grudnia 2002 r. II SA 4000/01, z dnia 17 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 883/10 oraz z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1457/13 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się ponadto w orzecznictwie, że interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego.

Skarżąca wskazała jako materialnoprawną przesłankę swojego żądania art. 15 ust. 1 PGiG oraz podkreśliła okoliczność, iż jest stroną zawartych ze Skarbem Państwa umów o korzystanie z informacji geologicznej o nr: [...] i [...], które dotyczą złoża węgla kamiennego [...], a umowy te dotyczą tych samych obszarów oraz tych samych dokumentacji, objętych postępowaniem w sprawie zatwierdzenia Dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...], jak również podniosła, że na jej wniosek we wrześniu 2013 r. został zatwierdzony dodatek nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża [...].

Zdaniem Sądu organ w prawidłowy sposób dokonał oceny tych przesłanek oraz w uzasadnieniu swojego stanowiska przedstawił argumentacje prawną wskazującą jednoznacznie na niespełnienie przez skarżącą podstawowej przesłanki z art. 15 ust. 1 PGiG tj. braku koncesji na obszar którego dotyczyła informacja geologiczna, jak również dowiódł braku wyłącznych praw skarżącej do opracowanej dokumentacji geologicznej, w związku z podpisaniem ww. umów. Podkreślić należy, że w interesie publicznym zawsze leży uzyskanie bardziej dokładnego rozpoznania geologicznego danego złoża, zaś wcześniejsze rozpoznanie złoża kopaliny, w tym przypadku węgla kamiennego, nie stanowi przeszkody do jego ponownego rozpoznania, bez względu na to, czy wyniki takiego ponownego rozpoznania miałyby ograniczyć się wyłącznie do potwierdzenia, zanegowania, podniesienia dotychczasowej kategorii rozpoznania złoża, czy też innej zmiany dokumentującej złoże. Jedynym ograniczeniem czasowym jest uzyskanie koncesji do określonego złoża kopaliny celem podjęcia jego eksploatacji.

W zaistniałym stanie faktycznym sprawy ocena skarżącej, jakoby zachodziła niemożność sporządzenia przez P. (nowej) dokumentacji geologicznej złoża [...], z uwagi na zatwierdzenie opracowanego przez skarżącą dodatku nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża [...], w ocenie Sądu nie znajduje dostatecznych podstaw prawnych, a ponadto związane z tym okoliczności nie mogły być co do meritum zbadane w postępowaniu dotyczącym uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego.

Należało zatem zgodzić się z organem, iż w zaistniałej sytuacji prawnej wniosek skarżącej o dopuszczenie do postępowania o zatwierdzenie Dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego [...], był inspirowany przede wszystkim interesem faktycznym, a nie interesem prawnym skarżącej, w istocie bowiem dotyczył zdarzenia przyszłego tj. pierwszeństwa ustanowienia prawa użytkowania górniczego złoża węgla kamiennego [...].

Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji, została ona wydana z przyczyn podmiotowych tj. wniesienia środka zaskarżenia przez podmiot nie mający do tego legitymacji. Jeżeli taki środek składa osoba trzecia albo podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji, wówczas zachodzi podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W sytuacji, gdy odwołanie składa jednostka, która twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego, organ odwoławczy jest zobowiązany rozpoznać takie odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia organ stwierdzi, że jednostka nie ma w danej sprawie indywidualnej interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (por. Komentarz do K.p.a. B. Adamiak, J. Borkowski, wydawnictwo C.H.BECK, wydanie 13, str. 533).

W rozpoznawanej sprawie organ II instancji zastosował zatem właściwy tryb postępowania, którego zakres, co trzeba podkreślić, ograniczony był wyłącznie do badania istnienia podstaw prawnych do wniesienia przez skarżącą środka odwoławczego. Przedmiotem tego postępowania nie była merytoryczna ocena decyzji organu I instancji zatwierdzającej Dokumentację geologiczną złoża węgla kamiennego [...], w związku z czym zarzuty podniesione w tym zakresie przez skarżącą w postępowaniu przed tym organem nie mogły zostać rozpoznane.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż podjęte w niniejszej sprawie decyzje były prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające przede wszystkim charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu istotnych uchybień, zarówno w postaci naruszenia wskazanych przepisów postępowania, jak i w ocenie ustalonego stanu faktycznego w świetle przepisów prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Dla wyniku niniejszej sprawy nie mogło mieć też znaczenia uznanie skarżącej za stronę w innym postępowaniu administracyjnym, gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie wystąpienia interesu prawnego uczestnika w danej sprawie administracyjnej ma zawsze indywidualny charakter.

Brak było także podstaw do odrzucenia skargi. W ocenie Sądu pełnomocnictwo procesowe strony skarżącej obejmowało swoim zakresem także tego rodzaju sprawy, jak niniejsza.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.