Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 149/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 2, art. 52 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 141 par. 1, art. 37 par. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie ponaglenia na bezczynność Starosty w sprawie dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu posadowienia na nieruchomości linii elektroenergetycznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione ponaglenie D. S. na bezczynność Starosty w sprawie dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu posadowienia na nieruchomości linii elektroenergetycznej.

Skarżąca wniosła skargę na to postanowienie.

W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy tak stanowi kodeks bądź przepis szczególny (art. 141 § 1 k.p.a.). Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które nie załatwia sprawy co do istoty, lecz dotyczy samego przebiegu postępowania w sprawie.

Art. 37 § 6 k.p.a. stanowi podstawę prawną wydania w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie na bezczynność bądź przewlekłość organu administracji. Postanowienie to nie mieści się w żadnej z kategorii postanowień objętych kognicją sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Przede wszystkim, nie ma normy, która uprawniałaby adresata tego postanowienia do wniesienia zażalenia.

Bezspornie postanowienie w przedmiocie ponaglenia nie kończy postępowania w sprawie, ani tym bardziej nie rozstrzyga istoty sprawy. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania. Podczas tego postępowania organ nie rozstrzyga kwestii materialnej. Ocenia się jedynie, czy organ rzeczywiście pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu sprawy, albo czy postępowanie jest prowadzone przewlekle (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2017 r., II OSK 2098/17, CBOSA).

Celem instytucji ponaglenia unormowanej w art. 37 k.p.a. jest zatem likwidacja bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej. Dodatkowo, wyczerpanie przez stronę tego trybu stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość organu (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Z powyższych względów skarga na postanowienie w przedmiocie ponaglenia jest niedopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.