Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 38/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt. 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 240 par. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 1 par. 1 i 2, art. 145 par. 1 pkt. 1 lit c, art. 152 i art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygnatura akt: I SA/Ke 38/06 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Rojek, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant: Referent stażysta Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13.04.2006 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]; 2. orzeka, że uchylone decyzje nie podlegają w całości wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 21.938,96 złotych (dwadzieścia jeden tysięcy dziewięćset trzydzieści osiem złotych, dziewięćdziesiąt sześć groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 38/06

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] w sprawie określenia S. B. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] zł.

Jak ustalił ten organ S. B. od 1 maja 1995 r. prowadził działalność gospodarczą w firmie "A." w zakresie sprzedaży mięsa i wyrobów mięsnych oraz pierza dokonywanej na rynek krajowy i na eksport. W 2001 r. opodatkowany był na zasadach ogólnych oraz był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W roku tym wykazał stratę na działalności w kwocie [...]zł. W okresie 11-16 czerwca 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. przeprowadził kontrolę w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.

Kontrola ta wykazała nieprawidłowości w zakresie wysokości przychodu oraz kosztów jego uzyskania. Stwierdzono, że wartość eksportu do firmy B. w Republice Federalnej Niemiec została zaniżona o kwotę [...] zł. bowiem nie wykazano w księgach rachunkowych zakładu przychodu z tytułu korekty cen dokonanej przez tą firmę, a polegającej na zwiększeniu wartości dostaw. Nadto stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. wynikającą z zaliczenia do kosztów finansowych odsetek od przekazanych przez firmę B. zaliczek na poczet przyszłych dostaw towarów.

Zgodnie z przepisem art. 14 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)- dalej: u.p.d.o.f.- za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 czerwca 2001 r. została zawarta umowa pomiędzy A. S. B. a firmą B., której przedmiotem była sprzedaż głęboko mrożonych gęsi owsianych i wyrobów z nich. Stosownie do punktu 2 umowy – "ceny do policzenia Nabywcy przez Sprzedawcę podlegają późniejszemu uzgodnieniu między Sprzedawcą a Nabywcą, odpowiednio do rozwoju rynku w Niemczech, które to uzgodnienie powinno być zawarte najpóźniej do 30 października 2001 r.

W trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji za pośrednictwem Ministra Finansów zwrócono się do niemieckich organów podatkowych o przeprowadzenie postępowania sprawdzającego w zakresie transakcji pomiędzy tymi podmiotami. Z ustaleń tego postępowania oraz nadesłanych dokumentów wynika, że zakład skarżącego dostarczał zamówione towary do wskazanych przez B. odbiorców. Podstawę dokonywanych rozliczeń stanowiła cena kilograma towaru, która była korygowana pod koniec roku. Zasadą było, że A. zyskiwał na tych korektach, z nadesłanych materiałów wynika, iż w 2001 r. była to kwota [...] DM. Dołączone rozliczenie końcowe za gęsi i dostawy częściowe potwierdza uzyskanie przez skarżącego tej kwoty ([...] EURO).

Z takiego stanu faktycznego, zdaniem organu podatkowego, wynika, że zarówno sposób wyliczenia korekty jak i termin jej dokonania został jasno określony w umowie. Świadczy to jednoznaczne, iż korekta nie została dokonana jednostronnie i bez uzgodnień przez kontrahenta niemieckiego, jak twierdził podatnik, a więc miał on wiedzę na ten temat. Z nadesłanych materiałów wynika, że S. B. sam zadysponował, w jaki sposób ma być dokonane wyrównanie zobowiązania za 2001 r. (notatka służbowa z 10.01.2002), co potwierdza, że wiedział o dokonanej korekcie i przysługujących mu z tego tytułu należnościach. Zapłata należności z tego tytułu nastąpiła zgodnie z jego dyspozycją w dniu 14 stycznia 2002 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem, a więc przed złożeniem zeznania podatkowego za 2001 r.

W tej sytuacji przeprowadzona operacja gospodarcza wypełniła dyspozycję z cyt. art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., zatem wynikająca z niej kwota, w przeliczeniu na polską walutę-[...] zł., stanowiła przychód osiągnięty przez podatnika w 2001 r.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem wymienionych w art. 23. Podatnik do kosztów uzyskania przychodu w 2001 r. zaliczył odsetki od przekazanych przez firmę B. zaliczek na poczet przyszłych dostaw w kwocie [...] zł. Na udokumentowanie tego w toku postępowania przedłożył: porozumienie z grudnia 2000 r. z tym kontrahentem, z którego wynika przekazanie w ramach wieloletni współpracy zaliczki finansowo-zakupowej w kwocie [...]DM, aneks do porozumienia, z którego wynika, że przedpłata będzie oprocentowana w wysokości 12% w skali roku, wydruk komputerowy pn. "nota NK 8 – Kompensata B.", w którym według podatnika wykazano odsetki w kwocie [...] DM oraz pismo tej firmy informujące o naliczeniu odsetek w tej kwocie. Jednakże, zdaniem organu, ta dokumentacja pozbawiona jest dowodów potwierdzających zapłatę zobowiązani z tytułu odsetek za pośrednictwem banku i nie zawiera podpisu niemieckiego kontrahenta. Zgodnie z § 29 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy ordynacja podatkowa, rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi jest wystawiony z kopią i zawiera, co najmniej (...) czytelny podpis wystawcy rachunku oraz odcisk jego pieczęci, jeśli się nią posługuje. Zatem dokumenty na podstawie dokonano zaliczenia przedmiotowej kwoty odsetek w koszty działalności nie mogą być dowodami w postępowaniu podatkowym.

W tej sytuacji organ pierwszej instancji w celu zbadania rzetelności zaksięgowanych wydatków wystąpił do niemieckich władz podatkowych o potwierdzenie w firmie B. faktu ich otrzymania. Z uzyskanych za pośrednictwem Ministra Finansów dokumentów wynika, że B. zaprzecza żeby wystawiała rachunki obciążające zakład skarżącego odsetkami za 2001 r. oraz, że otrzymała należne odsetki we wskazanej kwocie. Ostatnia potwierdzona spłata odsetek w kwocie [...]DM nastąpiła w dniu 30 listopada 2000 r. Po zapoznaniu z zebranym materiałem dowodowym skarżący zobowiązał się przedłoży dokumenty potwierdzające rozliczenie z kontrahentem spornych odsetek, jednakże żadnych nowych dowodów w tym względzie nie przedstawił ograniczając się do polemiki pełnomocnika z ustaleniami organu podatkowego.

Bezpodstawne w tej sytuacji są twierdzenia skarżącego o braku konsekwencji ze strony tegoż organu, co do możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodu poszczególnych wydatków zapłaconych przez kompensatę i uznanie ich w części dotyczącej wydatków na transport, taczki, woreczki i badania weterynaryjne. W świetle wskazanej wyżej umowy z dnia 25 czerwca 2001 r. wydatki te obciążały podatnika i nie ma wątpliwości, co do ich poniesienia, zatem brak podstaw do ich kwestionowania jako kosztów uzyskania przychodu.

W skardze z dnia 5 stycznia 2006 r. pełnomocnik S. B. zarzucił:

- naruszenie przepisu art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez jego nieprawidłowe zastosowanie,

- naruszenie przepisu art. 22 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

- naruszenie przepisów art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób wyczerpujący.

Przy tak sformułowanych zarzutach wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu skargi zakwestionował stanowisko organów podatkowych w sprawie zaliczenia do przychodu za rok 2001 kwoty wynikającej z dokonanej przez firmę B. w dniu 31 grudnia 2001 r. korekty cen za dostawy wykonywane przez podatnika w tym roku, podnosząc, że kwota ta nie była dla niego należna na dzień 31 grudnia 2001r.

Zgodnie z 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały uiszczone. Decydujące, zatem znaczenie dla oceny stanowiska organów, ma ustalenie kiedy przychód z tytułu korekty cen stał się przychodem należnym, tzn. kiedy roszczenie o zapłatą tej należności stało się wymagalne.

Zgodnie z umową zawartą przez skarżącego z tym niemieckim kontrahentem w dniu 26 czerwca 2001 r. ceny podlegały późniejszemu uzgodnieniu pomiędzy jej stronami, najpóźniej do 31 października 2001 r. Pełnomocnik strony podnosi, że porozumienie takie nigdy nie zostało zawarte. Korekta cen nie wynikała, zatem z zawartych umów lecz została dokonana jednostronnie przez B. bez wcześniejszych uzgodnień, co do jej dokonania i wysokości. W dniu 31 grudnia 2001r. podatnik nie miał żadnej wiedzy w tym względzie, a tym samym także podstaw do dochodzenia tej należności. Nie można, zatem uznać, że po jego stronie powstał przychód należny z tego tytułu. Zgodnie z art. 70 § 1 k.c. w razie wątpliwości umowę uważa się za zawartą w chwili otrzymania przez składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu, a jeżeli dojście do składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu nie jest wymagalne – w chwili przystąpienia przez drugą stronę do wykonania umowy. W dniu 31 grudnia 2001 r. nie nastąpiła ani zapłata przedmiotowej kwoty ani też podatnik nie otrzymał oświadczenia woli ze strony B., tym bardziej nie mógł potwierdzić przyjęcia oferty.

Nie pozostają z tym w sprzeczności dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, jak notatka służbowa z dnia 10 stycznia 2002 r. oraz potwierdzenie zapłaty należności z dnia 14 stycznia 2002 r. Są to dokumenty potwierdzające właśnie, że podatnik dowiedział się w tej dacie o dokonanej przez kontrahenta korekcie cen i jej wysokości, a zatem przychód z tego tytułu osiągnął w 2002 a nie w 2001 r.

Pełnomocnik skarżącego podważa także zasadność nieuznania przez organy za koszty uzyskania przychodu odsetek od przedpłat przekazanych przez kontrahenta na poczet przyszłych dostaw.

Jego zdaniem aneks do porozumienia zawartego pomiędzy A. S. B. a Spółką B. o przekazanie zaliczek w wysokości [...] DM na poczet przyszłych dostaw przewidywał oprocentowanie w wysokości 12 %. Podatnik otrzymał również od niemieckiego kontrahenta noty obciążające przedmiotowymi odsetkami. Ich zapłata nastąpiła w formie noty kompensacyjnej nr. 8. Na podstawie tej noty doszło do zapłaty w formie kompensaty nie tylko odsetek od przedpłat, ale także za koszty transportu, tacki, woreczki oraz badania weterynaryjne na terenie Niemiec. Organy podatkowe zakwestionowały natomiast jedynie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu odsetek od przedpłat, nie kwestionując innych wydatków.

Zdaniem pełnomocnika strony wszystkie zgromadzone dowody wskazują na obowiązek zapłaty przez podatnika odsetek od otrzymanych przedpłat i fakt ich rzeczywistej zapłaty w formie kompensaty. Przeciwne twierdzenia niemieckiego kontrahenta stoją w sprzeczności z tymi dowodami i nie powinny zasługiwać na uwzględnienie.

Jego zdaniem organy podatkowe naruszyły także art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Powinny bowiem zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w treści decyzji. W zaskarżonej decyzji brak jest natomiast uzasadnienia stanowiska organu w przedmiocie braku możliwości zaliczenia odsetek zapłaconych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodu. Nie wskazano powodów, dla których nie dano wiary dowodom, na które powoływała się strona na potwierdzenie poniesienia tych kosztów. Zdaniem pełnomocnika skarżącego także dokumenty dostarczone przez niemieckie organy podatkowe nie zostały poddane szczegółowym rozważaniom a ich analiza wskazuje, że dokumentacja księgowa firmy B. nie była prowadzona rzetelnie

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podniósł nadto, że w materiałach przekazanych przez niemieckie organy podatkowe znajduje się rozliczenie końcowe ilościowo-wartościowe za gęsi i dostawy częściowe w 2001 r., które potwierdza uzyskanie przez A. skarżącego, z tytułu korekty cen, kwoty [...] DM ([...] EURO). Co do zarzutu bezpodstawnej odmowy prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu kwoty odsetek od przedpłat za dostawy podniósł, że przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdzają ich poniesienie. Brak jest dowodu potwierdzającego zapłatę zobowiązania z tego tytułu za pośrednictwem banku. Dokumenty dotyczące naliczenia odsetek nie zawierają, natomiast podpisu niemieckiego kontrahenta. Tym samym nie odpowiadają wymogom określonym w § 29 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy ordynacja podatkowa, a tym samym nie mogą być dowodem w postępowaniu podatkowym.

Bezpodstawny zdaniem organu jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, bowiem kwestionowane decyzje wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał. Zawierają one także wyczerpujące uzasadnienie stanu faktycznego i podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził takie naruszenie prawa, które skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, aczkolwiek nie podzielił wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Odnosząc się do tych zarzutów podkreślić należy, że dla oceny czy organy podatkowe właściwie zastosowały prawo materialne konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy nie doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów regulujących postępowanie podatkowe, w tym dowodowe, i tym samym czy prawidłowo ustalono stan faktyczny konieczny do rozstrzygnięcia. Nie budzi, bowiem wątpliwości, że podstawowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, tylko, bowiem w takim przypadku możliwe jest określenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania.

Organy podatkowe zapewniły stronie skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 123, art. 200 §1 Ordynacji podatkowej – dalej: Ord. pod.). Zgodnie natomiast z art. 122 Ord. pod. organy te zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis zaś art. 187 § 1 Ord. pod. – konkretyzujący i rozwijający powyższą zasadę prawdy obiektywnej – stanowi, że organ podatkowy zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niewątpliwe jest jednak, że przedmiotem dowodu winny być jedynie okoliczności istotne dla sprawy, to jest takie, które mogą się przyczynić do jej wyjaśnienia. Co zaś jest istotne dla sprawy wskazują normy prawa materialnego.

W przedmiotowej sprawie kwestią sporną pozostaje zaliczenie w poczet przychodu skarżącego w 2001 r. kwoty [...] DM ([...] EURO) z tytułu dokonanej przez Firmę B. korekty cen polegającej na zwiększeniu wartości dostaw. Stosownie do treści przepisu art. 14 ust.1 u.p.d.o.f.- za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Są to, zatem przychody ze źródła jakim jest działalność gospodarcza, a które w następstwie tej aktywności stają się należnością - wierzytelnością, choćby faktycznie nie uzyskano jeszcze środków z tego tytułu. Przychód powstaje, więc z chwilą, w której roszczenie o zapłatę należności za wykonaną usługę bądź sprzedany towar stało się wymagalne. W kwestii tej pogląd taki wyrażał także Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku z dnia 26 marca 1999 r. sygn. I SA/Gd 883/97 czy wyroku z dnia 3 marca 1997 sygn. I SA/Łd 901/97.

Bezspornym jest, że dostawy realizowane były przez podatnika w ramach zawartej w dniu 25 czerwca 2001 r. umowy pomiędzy A. S. B. a firmą B., której przedmiotem była sprzedaż głęboko mrożonych gęsi owsianych i wyrobów z nich. Stosownie do punktu 2 umowy – "ceny do policzenia Nabywcy przez Sprzedawcę podlegają późniejszemu uzgodnieniu między Sprzedawcą a Nabywcą, odpowiednio do rozwoju rynku w Niemczech, które to uzgodnienie powinno być zawarte najpóźniej do 30 października 2001 r. Umowa ta nie określała, więc ostatecznej ceny, odsyłając do przyszłego uzgodnienia w zakreślonym terminie. Z dokumentów nadesłanych przez niemieckie organy podatkowe, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w kontaktach gospodarczych tych kontrahentów podstawę ustalenia wartości dostaw stanowiła cena jednostkowa kilograma towaru, która korygowana była pod koniec roku. Z zasady skarżący zyskiwał na tej korekcie. Bezspornym jest także fakt, że niemiecki kontrahent w dniu 31 grudnia 2001 r. zaksięgował obciążenie na rzecz zakładu skarżącego kwotą [...] DM ([...] EURO) z tytuły korekty cen za dostawy w 2001 r. Okoliczność ta została udokumentowana w nadesłanych materiałach.

Według twierdzeń skarżącego, porozumienie z niemieckim kontrahentem, co do ostatecznej ceny nie zostało zawarte, a korekta cen została dokonana jednostronnie. O ,korekcie tej i jej wysokości dowiedział się dopiero w styczniu 2002 r., a więc przychód z tego tytułu stał się dla niego należny dopiero w 2002 r.

Zdaniem organów podatkowych obu instancji sposób wyliczenia korekty, jak również jej termin został jasno określony w umowie pomiędzy stronami, a zatem dokonana korekta nie była jednostronną czynnością niemieckiego kontrahenta. Okoliczność ta wynika z faktu zadysponowania przez podatnika sposobu dokonania zapłaty przedmiotowej kwoty, co potwierdza jego wiedzę o dokonanej korekcie oraz o przysługującej mu należności. Zapłata należności nastąpiła przed złożeniem przez niego zeznania podatkowego za 2001 r. i stanowi jego przychód w tym roku podatkowym.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału ustalenia te należy uznać za dowolne i nieznajdujące wystarczającego potwierdzenia w dowodach. Dowód w postaci wspomnianej "notatki służbowej" z dnia 10 stycznia 2002 r. sporządzonej przez niemieckiego kontrahenta potwierdza jedynie fakt, powzięcia przez podatnika wiadomości o dokonanej korekcie cen najpóźniej w dniu 10 stycznia 2002 r., a dokumenty dotyczące realizacji należności z tego tytułu w dniu 14 stycznia 2002 r. fakt uzyskania przez niego przedmiotowej kwoty w tej dacie. W tym stanie sprawy brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż uzyskane świadczenie stanowiło kwotę należną a tym samym jego przychód , w rozumieniu cyt. art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., w roku podatkowym 2001, a nie jak twierdzi podatnik w roku 2002.

Dla przyjęcia, że przedmiotowe zdarzenie gospodarcze wyczerpuje dyspozycje tego przepisu, konieczne było wykazanie zawarcia przez kontrahentów porozumienia w sprawie cen ostatecznych w terminie określonym w umowie z dnia 25 czerwca 2001r., w wykonaniu której podatnik realizował dostawy, bądź też w terminie późniejszym do końca 2001 r. W razie zaś ustalenia, że porozumienie takie nie miało miejsca a korekta cen została dokonana jednostronnie przez niemieckiego kontrahenta, wykazanie, że wiadomość o jego oświadczeniu woli dotarła do podatnika najpóźniej w dniu 31 grudnia 2001 r. Wnioskowanie w tym względzie wyłącznie na podstawie faktu zaksięgowania w tej dacie przez firmę B. obciążenia z tytułu korekty cen byłoby, bowiem niedopuszczalnym przyjęciem domniemania na niekorzyść podatnika.

Organy podatkowe obu instancji zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego dla wykazania tych, istotnych dla prawidłowego zastosowana prawa materialnego okoliczności. W tym zakresie nie zrealizowały, więc obowiązków określonych w przepisach art. 122 i art. 187 § 1 Ord. pod. naruszając tym samym zasadę prawdy obiektywnej co, zdaniem Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji ostateczna ocena prawidłowości zastosowania prawa materialnego byłaby przedwczesna.

Sąd nie stwierdził natomiast naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego jak i przepisów postępowania w zakresie dotyczącym odmowy prawa do zaliczenia przez skarżącego w poczet kosztów uzyskania przychodów w 2001 r. kwoty [...] zł. którą, według twierdzeń skarżącego, stanowiły odsetki od dokonanych przez niemieckiego kontrahenta przedpłat na poczet należności za przyszłe dostawy towaru. Zarzuty skargi w tym zakresie okazały się więc bezpodstawne. Stosownie do treści przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Postępowanie dowodowe, co do istotnych, w świetle dyspozycji tego przepisu, okoliczności przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący. Całość tak zgromadzonego materiału, poddano wnikliwej i logicznej analizie, która dokonana została z uwzględnieniem zasad logiki i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów zakreślonych w art. 191 Ord. pod. Ocena ta znalazła także należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 Ord. pod. Zdaniem Sądu skarżący nie podważył jej skutecznie podobnie jak i poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych.

Organy podatkowe w sposób szczegółowy i przekonujący wykazały przyczyny, dala których nie dały wiary przedstawionym przez stronę dokumentom i argumentację tę należało podzielić. Dokumentacja ta, istotnie pozbawiona jest dowodów potwierdzających zapłatę zobowiązania z tytułu odsetek za pośrednictwem banku. Nie zawiera podpisu niemieckiego kontrahenta, co nie odpowiada wymogom określonym w § 29 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi zawiera min. co najmniej czytelny podpis wystawcy rachunku oraz odcisk jego pieczęci, jeśli się nią posługuje.

Jak wynika z materiałów nadesłanych przez niemieckie organy podatkowe firma B. konsekwentnie zaprzeczała jakoby uzyskała od skarżącego w jakiejkolwiek formie sporną kwotę z tytułu odsetek od dokonanych przedpłat. Nie sporządzała również not obciążających odsetkami, ponieważ jej zdaniem przedpłaty zostały zaspokojone pierwszą dostawą towarów i w związku z tym nie służyło jej roszczenie o ich zapłatę. Kwota ta nie figuruje także w dokumentacji księgowej firmy, a ostatnia zaksięgowana kwota z tytułu odsetek uiszczonych przez skarżącego nosi datę 30 listopada 2000 r. i opiewa na kwotę [...] DM. Jak wynika z jej wyjaśnień, B. przekazuje swoim dostawcom druki, które sami wypełniają i nadają im numery. Rachunki oznaczone numerami, które przedstawił skarżący zostały zaksięgowane, ale dotyczą innych pozycji. Jak podniesiono w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji podatnik zobowiązał się wskazać dodatkowe dowody na potwierdzenie poniesienia kosztów w postaci spłaty spornych odsetek ale dokumentów takich nie przedstawił. Jak trafnie podnoszą organy podatnik nie wykazał, aby spłacił odsetki w formie kompensaty, dowodu wystarczającego dla poparcia tej tezy nie stanowi wydruk noty nr., 8 na którą się powołuje. W sposób logiczny wyjaśniono także powody uznania za koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z transportem, opakowaniem itd., które to wydatki zostały należycie udokumentowane.

W świetle tych wszystkich okoliczności brak jest podstaw do skutecznego podważenia, dokonanej w tym zakresie przez organy podatkowe, oceny wiarygodności dowodów oraz poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych, a tym samym także prawidłowości zastosowania prawa materialnego.

Mając, natomiast na względzie wykazane wyżej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit) c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a na podstawie art. 152 ustawy orzekł, że nie podlegają one w całości wykonaniu.

Na podstawie, zaś art. 200 tejże ustawy zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego S. B. koszty postępowania w wysokości poniesionych kosztów sądowych oraz kosztów pełnomocnika z wyboru.