Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 733/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 z indeksem 9;
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1059
law: Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o radcach prawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę


UZASADNIENIE

D. S. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] lutego 2009 r., wydaną w wyniku rozpoznania odwołania od uchwały nr [...] z [...] września 2008 r. Komisji Egzaminacyjnej nr 2 do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Okręgowej Rady Izby Radców Prawnych w [...] (dalej Komisja Egzaminacyjna), którą to decyzją Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 3310 ust. 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. 2002 r., Nr 123, poz. 1059 ze zm.) cytowana dalej jako u.r.p., utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komisja Egzaminacyjna ustaliła negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację radcowską dla D. S.. Z uzasadnienia uchwały wynika, że skarżący uzyskał z testu wyboru 189 punktów. Komisja Egzaminacyjna podniosła, że zgodnie z treścią art. 339 ust. 3 u.r.p. pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 190 punktów, a zatem uzyskana przez skarżącego liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu.

Od powyższej uchwały skarżący złożył odwołanie, w którym zakwestionował jako wadliwe i nie posiadające prawidłowych odpowiedzi oraz niezgodne z kryteriami ustawy o radcach prawnych zawarte w teście pytania nr 98, 103, 134, 206, 225. Jednocześnie wniósł o zmianę zaskarżonej uchwały, uznanie za prawidłowe udzielonych przez siebie odpowiedzi na powyższe pytania i stwierdzenie, że uzyskał on pozytywny wynik egzaminu.

Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż ww. egzamin przeprowadzony został zgodnie z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej i odwoływania jej członków oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2164, z późn. zm.).

Rozpoznając odwołanie organ II instancji poddał analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także testu egzaminacyjnego), jak i jego przebiegu.

Jak wynika z uchwały Komisji Egzaminacyjnej i po ponownym przeliczeniu punktacji przez organ II instancji, skarżący uzyskał z egzaminu 189 punktów, a zatem nie uzyskał wymaganych ustawowo 190 punktów, przy czym każdy wynik poniżej określonego ustawowego progu jest wynikiem negatywnym, niezależnie od liczby brakujących punktów, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem ustawy o radcach prawnych.

Minister Sprawiedliwości nie podzielił zarzutów skarżącego w zakresie zakwestionowanych pytań.

Pytanie o nr 98 miało następującą treść:

"Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, jeżeli strona będąca osobą fizyczną osobiście wnosząc apelację w sprawie nie będącej sprawą gospodarczą, nie opłaciła jej należną opłatą stosunkową, mimo że jest reprezentowana w sprawie przez radcę prawnego:

A. sąd odrzuci apelację bez wzywania o uiszczenie opłaty,

B. przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia apelacji przez sąd,

C. przewodniczący wzywa pełnomocnika strony do uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia apelacji przez sąd."

Prawidłowa na to pytanie jest odpowiedź "C", skarżący udzielił zaś na nie odpowiedzi "B".

Zdaniem Ministra pytanie to sformułowane jest w sposób jasny i precyzyjny, a odpowiedź wynika z uregulowań art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c., art. 1302 § 3 i art. 133 § 3 k.p.c. i nie wymaga sięgania poza wykładnię językową. Cytując treść ww. przepisów Minister stwierdza, że prawidłowa odpowiedź "C" na to pytanie wynika zarówno z przepisu art. 133 § 3 k.p.c., który jednoznacznie wskazuje na rolę pełnomocnika strony, jeśli został on ustanowiony, jak też z treści przywołanych a contrario, przepisów art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. i art. 1302 § 3 k.p.c.

Minister nie podzielił argumentacji skarżącego, opierającej się na twierdzeniu, że skoro powołane przepisy nie zawierają sformułowania "pełnomocnika wzywa się do uiszczenia opłaty", a pełnomocnikowi doręcza się jedynie wezwanie dla strony do uiszczenia opłaty, to pytanie jest nieprecyzyjne i niejednoznaczne, zmuszające do sięgnięcia przez odpowiadającego poza wykładnią językową. W ocenie organu istota pytania nr 98 sprowadzała się do problemu, kogo wzywa się do uiszczenia opłaty. Przepis art. 133 § 3 k.p.c. dotyczy zaś doręczenia wszystkich pism sądowych pełnomocnikowi. Jeśli jest to zaś wezwanie do uiszczenia opłaty, to pełnomocnikowi doręcza się wezwanie do uiszczenia opłaty, i wbrew twierdzeniom, skarżącego nigdy pełnomocnikowi nie doręcza się wezwania dla strony.

Kolejne zakwestionowane pytanie o nr 103 miało następującą treść:

"Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, jeżeli okaże się, że powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie zostało wniesione przeciwko osobie, która powinna być w sprawie stroną pozwaną, sąd może wezwać tę osobę do wzięcia udziału w sprawie:

A. wyłącznie na wniosek powoda,

B. na wniosek powoda lub pozwanego,

C. wyłącznie na wniosek pozwanego."

Zgodnie z kluczem prawidłową na to pytanie jest odpowiedź "B", skarżący zaznaczył zaś odpowiedź "A", w odwołaniu zaś stwierdził że żadna z odpowiedzi nie jest poprawna. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu, organ stwierdził, że zgodnie z art. 194 § 1 k.p.c. jeżeli okaże się, że powództwo nie zostało wniesione przeciwko osobie, która powinna być w sprawie stroną pozwaną, sąd na wniosek powoda lub pozwanego wezwie tę osobę do wzięcia udziału w sprawie. Zatem pytanie to powtarzało dosłowne brzmienie tego przepisu, z tą zmianą, że w miejsce "wezwie" użyto sformułowania "może wezwać" z uwagi na kwestię możliwości oceny przez sąd dopuszczalności takiego wniosku. Jednakże istota tego pytania sprowadzała się do kwestii legitymacji do złożenia takiego wniosku o dopozwanie, a nie do problemu czy sąd może taki wniosek uwzględnić, czy jest nim związany albowiem niezależnie od poglądów w tej kwestii i tak jedną właściwą odpowiedzią mogła być odpowiedź "B". W ocenie Ministra nie można też mówić o wprowadzeniu w błąd zdającego gdyż hipoteza art. 194 § 3 k.p.c. jest całkowicie odmienna od hipotezy art.194 §1 k.p.c.

Pytania nr 134 brzmiało:

"Zgodnie z ustawą o komercjalizacji i prywatyzacji, przedsiębiorstwa państwowe oraz jednoosobowe spółki Skarbu Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa:

A. nigdy nie mogą być prywatyzowane,

B. mogą być prywatyzowane za zgodą Rady Ministrów,

C. mogą być prywatyzowane wyłącznie za zgodą Sejmu wyrażoną na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa."

Odpowiedź prawidłowa na to pytanie zawarta jest w punkcie "B". Skarżący udzielił na pytanie odpowiedzi "C", w odwołaniu stwierdzając, że żadna z proponowanych odpowiedzi nie jest poprawna.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, opartego na treści art. 1a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (tj. z 2002 r. Dz. U. Nr 171, poz. 1397 ze zm.), iż istnieje możliwość uznania za przedsiębiorstwo o" szczególnym znaczeniu" mimo nieumieszczenia danego podmiotu (przedsiębiorstwa, jednoosobowej spółki Skarbu Państwa) na liście sporządzonej przez Radę Ministrów, organ wskazał, iż inne przedsiębiorstwa i spółki nieuwzględnione w tym wykazie nie mają "szczególnego znaczenia dla gospodarki państwa" w rozumieniu przepisów tej ustawy. W tym zakresie organ powołał się na przepis art. 1 a ust. 1 i 4 cyt. ustawy, stanowiący klucz do prawidłowej odpowiedzi na to pytanie,

Z kolei na pytanie nr 206, o treści:

"Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, maksymalną stawkę opłaty targowej, będącej opłata lokalną, określa:

A. ustawa,

B. uchwała rady gminy,

C. wójt (burmistrz, prezydent) zarządzeniem."

Prawidłowa była odpowiedź zawarta w punkcie "A", skarżący udzielił, zaś na nie odpowiedzi "B",. W odwołaniu dowodził zaś, że w pytaniu nie ma poprawnej propozycji odpowiedzi. Odnosząc się do zarzutów, organ podniósł, że wbrew wywodom odwołania pytanie jest jasno sformułowane i swą treścią nie tylko nie wprowadza w błąd, ale wprost ukierunkowuje odpowiedź. Z treści art. 19 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że rada gminy określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 631,94 zł dziennie. Pod lit. a) ustawodawca wprost w ustawie zawarł stwierdzenie, że stawka opłaty lokalnej w danym roku nie może przekroczyć określonej kwoty. W związku z tym maksymalną stawkę opłaty targowej określa ustawa. Tego rodzaju rozwiązanie, którego ratio legis nie może nasuwać wątpliwości, podyktowane jest ograniczeniem dowolności w kształtowaniu polityki fiskalnej przez organy samorządowe. Ponadto odpowiedź na wskazane pytanie wynika z art. 217 Konstytucji RP, który stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów i stawek podatkowych następuje w drodze ustawy.

Skarżący zakwestionował także pytanie nr 225 o treści:

"Zgodnie z ustawą-Prawo o ustroju sądów administracyjnych, do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego może być powołany ten, kto ukończył:

A. 29 lat życia,

B. 30 lat życia,

C. 35 lat życia."

Prawidłowa na to pytanie jest odpowiedź "C".

Skarżący, który w czasie egzaminu udzielił na to pytanie odpowiedzi "B", w odwołaniu podniósł, że żadna z odpowiedzi nie jest prawidłowa.

Ustosunkowując się do argumentów skarżącego, iż treść pytania pomija inne ustawowe warunki niezbędne do powołania na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, organ stwierdził, że przedmiotowe pytanie dotyczy tylko i wyłącznie jednego z kryteriów powołania na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie kryterium wieku i sprawdza wiedzę kandydata tylko w tej jednej kwestii. Prawidłowa odpowiedź na pytanie wprost wynika z art. 6 § 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i znajomość tego aktu umożliwiała prawidłową odpowiedź. W tym pytaniu wskazywanie dodatkowych elementów stanu faktycznego nie jest konieczne, bowiem pytanie odwołuje się do kryterium, które nie jest w ustawie obwarowane żadnymi ograniczeniami. Obowiązkiem zdającego było udzielenie prawidłowej odpowiedzi bez czynienia hipotetycznych założeń, których nie obejmuje treść pytania.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił :

1. błędne przyjęcie, iż prawidłową odpowiedzią w pytaniu nr 98 była odpowiedź oznaczona jako "C" podczas gdy prawidłową odpowiedzią była zaznaczone przez niego odpowiedź "B", ewentualnie błędne przyjęcie, iż zarówno pytanie nr 98 jak i oznaczona w kluczu jako odpowiedź prawidłowa - odpowiedź "C" spełniają przesłanki prawidłowego pytania oraz prawidłowej odpowiedzi w myśl przepisów o egzaminie konkursowym na aplikację radcowską,

2. błędne przyjęcie, iż prawidłową odpowiedzią w pytaniu nr 103 była odpowiedź "B", podczas, gdy żadna z odpowiedzi wskazanych w tym pytaniu nie była prawidłowa,

3. błędne przyjęcie, iż prawidłową odpowiedzią w pytaniu nr 134 była odpowiedź "B", podczas gdy żadna z odpowiedzi wskazanych w tym pytaniu nie była prawidłowa.

Uzasadniając postawione zarzuty skarżący podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie badać należało przede wszystkim, czy sformułowane pytania testu egzaminacyjnego odpowiadają wymogom art. 339 u.r.p., a dopiero później o to, czy udzielona odpowiedź jest prawidłowa bowiem z treści tego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zachowania szczególnej dbałości przy redagowaniu każdego zestawu pytań, aby nie było możliwe udzielenie więcej niż jednej odpowiedzi jako prawidłowej. Przytaczając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wywodzi w skardze, że relacja pomiędzy pytaniem, a odpowiedzią musi być zawsze sprawdzalna w oparciu o jednoznaczne kryteria wynikające ze stanu prawnego, do którego pytania nawiązują. Jeżeli takiego nawiązania nie ma, wówczas nie można uznać za wadliwą odpowiedzi uwzględniającej wyjątki od zasady dopuszczone w innych przepisach prawnych. Nie można też odmówić przyznania punktu za udzieloną odpowiedź, w której przekonująco wykazano. że pozytywnej odpowiedzi nie zawiera żadne z trzech pytań zestawu. Na tym etapie przygotowania do zawodu nie można wreszcie obejmować pytaniami kwestii budzących spory w orzecznictwie i doktrynie (tak w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II GSK 414/2007 ).

Odnośnie pytania nr 98 skarżący podtrzymał swoją argumentację prawną, sprowadzającą się do stwierdzenia, że skoro wniesiona osobiście przez stronę apelacja jest niewątpliwie pismem procesowym, zatem generalna zasada wskazuje, że sąd właśnie stronę wezwie do opłacenia apelacji. Natomiast sam nakaz dokonywania doręczeń pełnomocnikowi strony sformułowany w art. 133 § 3 k.p.c. nie jest równoznaczny z nakazem kierowania wezwania do pełnomocnika. Podmiotem wzywanym pozostaje bowiem dalej strona, odbywa się to natomiast poprzez doręczenie pełnomocnikowi strony odpowiedniego wezwania do usunięcia braków skierowanego do strony.

W zakresie pytania nr 103 skarżący podniósł, iż żadna z odpowiedzi nie jest prawidłowa bowiem nie jest zgodna z treścią przepisu art. 194 §1 k.p.c. Pytanie wraz z kluczem odpowiedzi nie tworzy zdania prawdziwego gdyż w pytaniu zawarto sformułowanie iż sąd "może wezwać", zaś ww. przepis stanowi, że "sąd na wniosek powoda lub pozwanego wezwie tę osobę do wzięcia udziału w sprawie".

W odniesieniu do pytania nr 134 skarżący, wskazując na niezgodność tego pytania z art. 339 ust. 1 u.r.p., także podniósł, że treść pytania wraz z odpowiedzią nie tworzy zdania prawdziwego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację dotyczącą kwestionowanych przez skarżącego pytań.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 5 sierpnia 2009 r. skarżący rozszerzył swoje zarzuty o pytanie nr 234.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] lutego 2009 r. z obrotu prawnego.

Za nietrafne należy uznać zarzuty skargi sformułowane w odniesieniu do poszczególnych pytań.

Niezasadny jest zarzut, że w pytaniu nr 98 więcej niż jedna odpowiedź mogła zostać uznana za prawidłową. Poprawna odpowiedź na pytanie testowe musi pozostawać w zgodzie z kontekstem i logiką pytania. Istotą powyższego pytania było czy w przypadku nieopłacenia apelacji w sprawie nie będącej sprawą gospodarczą wzywa się do uiszczenia opłaty stosunkowej i jeżeli tak to kogo (strona reprezentowana przez radcę prawnego wniosła apelację osobiście).

Zgodnie z art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia należnej opłaty pod rygorem odrzucenia apelacji. Powyższa regulacja ma zastosowanie w sytuacji wniesienia apelacji przez stronę osobiście. Nie mogą być tu bowiem wykorzystane środki przewidziane w przepisie art. 1302 § 3 k.p.c., gdyż dotyczą one tylko pism wniesionych przez profesjonalnego pełnomocnika i przepis ten nie może być wykładany rozszerzająco. Osobiste wniesienie apelacji przez stronę nie może być utożsamiane z wniesieniem tego środka przez zawodowego pełnomocnika. W uchwale z 13 kwietnia 2007 r. (III CZP158/06) Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, że rygor określony w art. 1302 § 3 k.p.c. nie ma zastosowania w sytuacji, w której apelację wnosi sama strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wezwanie do uiszczenia w takiej sytuacji opłaty musi być jednak skierowane do ustanowionego w sprawie radcy prawnego, gdyż wynika to z istoty pełnomocnictwa. Pełnomocnik jest bowiem zobowiązany do działania za stronę. Zakres umocowania określony w art. 91 k.p.c. z mocy prawa obejmuje w zasadzie wszystkie czynności procesowe podejmowane w postępowaniu rozpoznawczym i egzekucyjnym oraz w postępowaniach pomocniczych. A zatem w sytuacji gdy wniesione przez stronę osobiście pismo procesowe ma braki, wezwanie do uiszczenia opłaty od pisma winno być wystosowane do pełnomocnika, a nie do strony. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że wskazana pod literą "C" odpowiedź jest odpowiedzią prawidłową. Powołanie w kluczu odpowiedzi przepisów dotyczących doręczeń pism, w sytuacji gdy w pytaniu jest mowa o wezwaniu pełnomocnika strony, pozostaje bez wpływu na prawidłowość sformułowania omawianego pytania.

W ocenie sądu niezasadne są również zarzuty skarżącego odnoszące się do pytania nr 103. Istota pytania nr 103, co jednoznacznie wynika z propozycji odpowiedzi, sprowadzała się do tego, kto może wystąpić z wnioskiem o wezwanie do udziału w sprawie. Odpowiadając na nie zdający winien skoncentrować się na zakresie podmiotowym pytania, a nie na analizie problemu związania sądu takim wnioskiem. Kwestia fakultatywności czy też obligatoryjności działania sądu jest dla wskazania prawidłowej odpowiedzi obojętna. Skarżący powinien mieć przy tym na względzie, że tylko jedna odpowiedź jest odpowiedzią prawidłową, a odpowiedzi "A" i "C" są odpowiedziami oczywiście nieprawidłowymi.

Wbrew zarzutom skargi pytanie nr 134 zostało sformułowane w sposób jasny, precyzyjny, a odpowiedź na nie, wskazana w pkt "B", wynika wprost z art. 1a ust. 2 ustawy o Komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw. Kwestia, że w pytaniu nie znalazło się sformułowanie "określone przez Radę Ministrów" nie ma znaczenia dla oceny poprawności tego pytania i propozycji odpowiedzi, albowiem w pytaniu tym nie było istotne, kto i w jakim trybie określa podmioty wyszczególnione w pytaniu. Udzielenie przez skarżącego odpowiedzi "C" świadczy o tym, że problematyka ujęta w kwestionowanym pytaniu nie była mu znana.

Również pytanie nr 234 nie budzi wątpliwości Sądu, mimo, iż zarzuty co do tego pytania nie zostały uzasadnione wobec spóźnionej decyzji skarżącego dotyczącej rozszerzenia swojej skargi o to pytanie. Omawiane pytanie miało następującą treść ;

" Zgodnie z ustawą - Prawo o ustroju sądów powszechnych, na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany radca prawny, który poza spełnieniem pozostałych wymogów ustawowych, wykonywał zawód radcy prawnego przez okres co najmniej:

A. trzech lat,

B. pięciu lat,

C. sześciu lat.

Skarżący zaznaczył odpowiedź "B", zaś według klucza prawidłową była odpowiedź "C", oparta na treści art. 63 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych ( Dz. U. Nr 98, poz.1070 ze zm.- dalej u.s.p.). Stosownie do tego przepisu na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany także ten, kto spełnia wymagania określone w art. 61 § 1 pkt 1-4, jeżeli wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza - co najmniej przez sześć lat. Sformułowanie tego pytania nie budzi wątpliwości Sądu co do zgodności z przepisami u.s.p. oraz zasadami logiki. Prawidłowa odpowiedź na to pytanie nie wymagała czynienia dodatkowych założeń lecz należało wykazać się znajomością przepisów u.s.p.. Z odpowiedzi udzielonej przez skarżącego - "B"- wynika ,iż skarżący tego warunku nie spełnił.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że pytania konkursowe zakwestionowane przez skarżącego oparte były na przepisach wchodzących w zakres egzaminu i zostały sformułowane w sposób prawidłowy, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź. Minister Sprawiedliwości w sposób wystarczający na potrzeby rozpoznawanej sprawy i nie budzący wątpliwości natury procesowej przedstawił swoje argumenty, wskazując konkretne przepisy, z których wynikała prawidłowa odpowiedź. Organowi nie można postawić zarzutu, na co wskazano we wstępie, że załatwił sprawę z naruszeniem norm procesowych. Minister Sprawiedliwości swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, wyjaśnił przesłanki swojego działania, a przytoczona w tym zakresie argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń.

Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako, że nie miała ona usprawiedliwionych podstaw.