Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 7/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA: Tadeusz Cysek Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 427/08 w sprawie ze skargi E. P. na uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w P. z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie wyznaczenia terminu i powołania Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia kolokwium rocznego dla aplikantów adwokackich postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 listopada 2008 r. o sygn. akt IV SA/Po 427/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., odrzucił skargę E. P. na uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w P. z dnia [...] maja 2008 r., bez numeru, w przedmiocie wyznaczenia terminu i powołania Komisji Egzaminacyjnej do prowadzenia kolokwium rocznego dla aplikantów adwokackich grupy najstarszej I, II, III oraz grupy starszej I i II.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że E. P. wniosła skargę na uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w P. z dnia [...] maja 2008 r., którą wyznaczono termin i powołano Komisję Egzaminacyjną do przeprowadzenia kolokwium rocznego dla aplikantów adwokackich grupy najstarszej I, II i III oraz grupy starszej I i II. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że pismem z dnia 4 lipca 2008 r. wezwała Okręgową Radę Adwokacką do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały. Organ odmówił wykonania wezwania (pismo z dnia 4 sierpnia 2008 r.). Jako podstawę prawną skargi skarżąca wskazała art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W jego ocenie zaskarżona uchwała ma charakter porządkowy, a jej podjęcie było uzasadnione przepisami Regulaminu aplikacji adwokackiej. Określenie daty i składu komisji egzaminacyjnej stanowiło czynności konieczne do przeprowadzenia kolokwium. W ocenie Dziekana nie było podstaw by wywodzić z uchwały normę o charakterze indywidualnym i konkretnym. W kolejnym piśmie skarżąca podkreśliła, że uchwała o wyznaczeniu kolokwium rocznego jest w istocie aktem indywidualnym kształtującym jej prawa i obowiązki. Indywidualny charakter uchwały wynika też z faktu, iż jest ona skierowana do zamkniętego kręgu osób.

Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona uchwała została wydana w oparciu o art. 44 ustawy Prawo o adwokaturze i w związku z realizacją obowiązków określonych w uchwale Naczelnej Rady Adwokackiej nr 22/2005 z dnia 3 września 2005 r. - Regulamin aplikacji adwokackiej była aktem o charakterze porządkowym, regulującym działanie samorządu zawodowego w zakresie przygotowania i weryfikacji wiedzy aplikantów adwokackich. Sąd stwierdził, że nie można odmówić racji skarżącej, iż termin wyznaczenia kolokwium rocznego może faktycznie rzutować na prawidłowy przebieg weryfikacji wiedzy aplikantów, to jednak sam akt o ustaleniu daty jego złożenia nie jest aktem bezpośrednio dotyczącym uprawnień i obowiązków wynikających ze statusu aplikanta ani też ich nie konkretyzuje.

Wbrew twierdzeniom skarżącej ustalenie daty kolokwium rocznego nie ogranicza prawa do wykonywania zawodu, a jedynie dotyczy organizacji procesu nabycia tych uprawnień. Nie jest to zatem akt dotyczący uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Na marginesie Sąd wskazał, że niedopuszczalność skargi na uchwałę nie zwalnia organu od stosowania zasady ogólnej określonej w art. 11 k.p.a. zgodnie z którą organ powinien wyjaśnić skarżącej jakie racje przemawiały za takim a nie innym ustaleniem daty kolokwium rocznego.

E. P. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie należnych kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:

1. wewnętrzną sprzeczność w wyniku naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jako przepisu dopuszczającego odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności przedmiotowej, czyli w miejsce przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który jednakże w przedmiotowej sprawie również nie powinien znaleźć zastosowania z uwagi na spełnienie w sprawie wymogów art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i wynikającą z tego dopuszczalność odrzuconej skargi;

2. naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 w zw. z art. 2, art. 7, art. 10 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także w zw. z art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 65 ust. 1 Konstytucji, założeniem, że skarżąca jako aplikant adwokacki nie posiada uprawnienia do zdawania egzaminów (kolokwium rocznego) w terminie określonym przepisami prawa i Regulaminem aplikacji adwokackiej, i w konsekwencji - przyjęciem, że w zakresie wyznaczenia terminu kolokwium podjęta poza demokratyczną kontrolą uchwała okręgowej rady adwokackiej o przeprowadzeniu kolokwium dla aplikantów adwokackich nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, i że z tego powodu nie podlega ona kontroli sądu administracyjnego;

3. naruszenie art. 1, art. 2, art. 4, art. 5, art. 7, art. 8, art. 10, art. 87 ust. 1, art. 95 Konstytucji oraz wspólnotowych zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 9, art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji, poprzez wyłączenie spod kontroli sądowej i demokratycznej kompetencji władzy publicznej przekazanych organizacji zawodowej nie posiadającej demokratycznego mandatu;

4. naruszenie art. 163 § 2 zd. 2 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7, art. 10 Konstytucji, poprzez zastąpienie kluczowej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pozbawionym cytatu odesłaniem do niewyjaśnionego przez Sąd stanowiska doktryny, rażące w przedmiotowej sprawie, w której podniesiono już zarzut fałszywego i pozbawionego wyjaśnienia powoływania stanowiska doktryny przez stronę przeciwną;

5. naruszenie art. 44 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 18 w zw. z § 1 ust. 3 uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej nr 22/2005 z dnia 3 września 2005 r. Regulamin aplikacji adwokackiej, poprzez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Na podstawie art. 234 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 9, art. 87, art. 90 i art. 91 Konstytucji, skarżąca wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zapytania prejudycjalnego o zgodność z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej odmowy sądowej kontroli nakładania - w tym określania zakresu, terminu, sposobu wykonania i osób zobowiązanych do wykonania - przez nie posiadającą demokratycznego mandatu organizację zawodową adwokatów lub jej organ miejscowy na osoby ubiegające się o prawo wykonywania zawodu adwokata obowiązku zdawania egzaminu w zakresie teorii prawa, przeprowadzanego przez czynnych adwokatów w roli egzaminatorów.

Wbrew twierdzeniu Sądu zaskarżona uchwała jest aktem dotyczącym uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a mianowicie - wynikających z przepisów Prawa o adwokaturze w zw. z przepisami Regulaminu aplikacji adwokackiej. Ustalenie niezgodnej z § 18 w zw. z § 1 ust. 3 Regulaminu daty kolokwium rocznego narusza bezpośrednio uprawnienie aplikanta do ustawowo i regulaminowo poprawnej organizacji procesu uzyskiwania uprawnień zawodowych.

Zatem zgodnie z art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wystarczającym dla dopuszczalności skargi jest bezsporne w przedmiotowej sprawie ustalenie, że zaskarżona uchwała dotyczy ustawowych i regulaminowych uprawnień aplikantów w zakresie organizacji i przebiegu aplikacji adwokackiej.

Wbrew twierdzeniu Sądu przepis art. 44 Prawa o adwokaturze nie uprawnia do organizowania jakichkolwiek egzaminów, w tym nie uprawnia do organizowania kolokwium rocznego, i nie stanowi oparcia dla zaskarżonej uchwały.

W ocenie skarżącej zastosowane przez Sąd pojęcie "aktu o charakterze porządkowym" jest pojęciem pozaprawnym i dlatego korzystająca z niego argumentacja narusza art. 2, art. 7, art. 8 Konstytucji, a także art. 6 k.p.a. Wbrew twierdzeniu Sądu sam akt ustalenia indywidualnych (i różnych) dat złożenia kolokwium rocznego dla indywidualnych osób, jest aktem ściśle i bezpośrednio dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa oraz wiążącym się z realizacją uprawnień i obowiązków aplikanta ponieważ aplikant jest uprawniony do odbywania aplikacji zgodnie z ustawowymi i regulaminowymi terminami.

Odmowa sądowej kontroli niedemokratycznego ograniczania demokratycznie przyznanych praw lub wolności narusza nie tylko prawo do sądu, lecz także bezpośrednio art. 1, art. 2, art. 4, art. 5, art. 7, art. 8, art. 10, art. 87 ust. 1, art. 95 Konstytucji oraz zobowiązania wspólnotowe Rzeczypospolitej Polskiej z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. Stanowi również faktyczne wyłączenie z demokracji sfery działalności zawodowej i gospodarczej adwokata i przekazanie jej w suwerenne władanie organizacji zawodowej, która nie posiada demokratycznego mandatu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Okręgowa Rada Adwokacka w P. stwierdziła, że wbrew sugestiom skarżącej nie można wyinterpretować normy indywidualnej i konkretnej - odwołującej się i nakazującej określone postępowanie konkretnej osoby, której zaskarżenie przewiduje art. 12 Prawa o adwokaturze. W ocenie organu skarżąca mylenie założyła możliwość zaskarżenia czynności o charakterze porządkowym.

E. P. w piśmie z dnia 3 sierpnia 2009 r. podtrzymała skargę kasacyjną, a ponadto wniosła o rozważenie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zgodność z art. 184 Konstytucji przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie, w jakim wykluczają one udział obywateli z sądowoadministracyjnego orzekania o uprawnieniach prawniczych organizacji zawodowych, które mogą określać perspektywy zawodowe osób aktualnie wykonujących zawód sędziego sądu administracyjnego". W piśmie z dnia 6 sierpnia 2009 r., które wpłynęło do Sądu już po zamknięciu rozprawy (5 sierpnia) skarżąca zgłosiła wniosek o "uwzględnienie nowych istotnych okoliczności" w postaci artykułu (Rzeczpospolita, 4 sierpnia 2009 r.), dotyczącego wadliwie przeprowadzonego kolokwium rocznego przez Warszawską Izbę Adwokacką.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępnie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 2 p.p.s.a. NSA z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi. Jak wynika z powyższych uregulowań postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a jego zakres wytyczają zarzuty składające się na podstawy kasacyjne. Istotne znaczenie ma zatem należyte sformułowanie podstaw i zarzutów kasacyjnych. W szczególności koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732).

Przypomnienie tych podstawowych zasad dotyczących zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i wymogów stawianych zarzutom składającym się na podstawy kasacyjne jest w niniejszej sprawie konieczne, bowiem podstawy kasacyjne nie zostały określone zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., a niektóre zarzuty zostały sformułowane w sposób, który wręcz uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do nich.

W szczególności dotyczy to zarzutu wyartykułowanego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, w którym wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie całego szeregu przepisów Konstytucji RP (tj. art. 1, 2, 4, 5, 7, 8, 10, 87 ust. 1 i art. 95) oraz wspólnotowych zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 9, art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji poprzez wyłączenie spod kontroli sądowej i demokratycznej kompetencji władzy publicznej przekazanych organizacji zawodowej nie posiadającej demokratycznego mandatu, nie precyzując ani bliżej nie uzasadniając, na czym naruszenie tych wszystkich przepisów (i Konstytucji RP i "wspólnotowych zobowiązań" Polski z art. 6 Traktatu) miałoby polegać, a nawet nie wskazując, w ramach której z podstaw kasacyjnych zarzut ten winien być rozpatrywany.

W związku z tym należy zauważyć, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko "przytoczenie podstaw kasacyjnych", ale także ich uzasadnienie, o czym jasno stanowi art. 176 p.p.s.a. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jest - poza wskazaniem naruszonego przepisu (normy) prawa materialnego - wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany. Koniecznym natomiast elementem uzasadnienia drugiej podstawy kasacyjnej (z art. 174 pkt 2) jest wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów. W skardze tej co prawda powołany został art. 174 p.p.s.a. (w całości), jednakże bez wskazania, które spośród pięciu sformułowanych w punktach 1 - 5 petitum skargi zarzutów (przyjętych przez autora skargi "zarazem za podstawy skargi kasacyjnej") podniesione zostały w ramach której z podstaw kasacyjnych, co jest nieodzowne przy ocenie czy sposób i forma naruszeń odpowiada - różnie określonym dla każdej z wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych - przesłankom.

Można jedynie domyślać się, że zarzuty sformułowane w punktach 1, 2 i 4 petitum skargi kasacyjnej podniesione zostały w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. jako naruszenie przepisów postępowania, natomiast zarzut zawarty w pkt 5 petitum skargi prawdopodobnie dotyczy pierwszej podstawy kasacyjnej. Skarżąca bowiem w tym punkcie zarzuca naruszenie art. 44 ustawy Prawo o adwokaturze oraz § 18 w zw. z § 1 ust. 3 uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej nr 22/2005 z dnia 3 września 2005 r. Regulamin aplikacji adwokackiej, poprzez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a zatem niewątpliwie nawiązuje do przesłanek określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Należy jednak zwrócić uwagę, że zawarte w tym przepisie pojęcia błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania prawa są to dwie odrębne przesłanki, mogące stanowić dwa samodzielne zarzuty, które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Tymczasem skarżąca formułując zarzut naruszenia prawa materialnego "poprzez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" w ogóle tego nie wyjaśniła, poniekąd zmuszając Sąd kasacyjny do (niedopuszczalnego w tym postępowaniu) "zgadywania", o którą z tych przesłanek mogło chodzić. Dlatego też jedynie na marginesie można zauważyć, że sądząc z jedynej, lakonicznej, wzmianki odnoszącej się do art. 44 Prawa o adwokaturze (na str. 3-4 uzasadnienia skargi kasacyjnej, gdzie stwierdza się, że "wbrew twierdzeniu Sądu przepis art. 44 Prawa o adwokaturze nie uprawnia do organizowania jakichkolwiek egzaminów, w tym nie uprawnia do organizowania kolokwium rocznego, i nie stanowi oparcia dla zaskarżonej uchwały"), należałoby przyjąć, że sformułowany w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej zarzut dotyczy błędnej wykładni prawa materialnego (tj. art. 44 ustawy oraz § 18 w zw. z § 1 ust. 3. Regulaminu aplikacji adwokackiej). Skarżąca jednak formułując ten zarzut w oderwaniu od treści art. 44 (który składa się z trzech jednostek redakcyjnych, regulujących różne kwestie) nie wykazała, że Sąd dokonał błędnej jego wykładni. Przedstawiła jedynie własny sposób rozumienia tych przepisów (i to w oderwaniu od ich treści), nie wskazując na czym miałby polegać błąd Sądu, prócz tego, że inaczej on interpretuje te przepisy niż strona skarżąca. Należy więc przypomnieć, że odmienna od wykładni strony lub organu wykładnia dokonana przez Sąd nie uzasadnia uwzględnienia zarzutu z pierwszej podstawy kasacyjnej, albowiem musi to być wykładnia błędna, a nie odmienna od tej, jaką przedstawia strona lub organ.

Jako chybione Naczelny Sąd Administracyjny uznał także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, sformułowane w punktach 1, 2 i 4 petitum skargi.

Strona skarżąca nie wykazała bowiem ani "wewnętrznej sprzeczności" zaskarżonego postanowienia - co zostało podniesione w pkt 1 petitum skargi, ani nie wykazała naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 w zw. z art. 2, art. 7, art. 10 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także w zw. z art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 65 ust. 1 Konstytucji, w sposób opisany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, ani też nie wykazała naruszenia przez Sąd art. 163 § 2 zd. 2 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7, art. 10 Konstytucji, - co zarzuciła w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej.

Co więcej, odnosząc się do tego ostatniego zarzutu (z pkt 4 petitum skargi), nie można nie zauważyć, że wskazany przez skarżącą art. 163 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. stanowi: "Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem". Nie ulega wątpliwości, że postanowienie (skarżone w niniejszej sprawie) zostało skarżącej doręczone wraz z uzasadnieniem, a zatem z zachowaniem wynikającego z art. 163 § 2 zd. 2 wymogu. Jeżeli zaś intencją skarżącej było zakwestionowanie prawidłowości uzasadnienia, skarżąca powinna była powołać np. art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednocześnie wykazać, że naruszenie tego przepisu mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec braku takiego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny - będąc związany granicami skargi kasacyjnej - władny jest jedynie na marginesie zauważyć, że chociaż Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia w sposób zdawkowy i niewątpliwie nie w pełni odpowiadający wymogom wynikającym z art. 141 § 4 (co skarżąca określa jako "zastąpienie kluczowej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pozbawionym cytatu odesłaniem do niewyjaśnionego przez Sąd stanowiska doktryny, rażące w przedmiotowej sprawie, w której podniesiono już zarzut fałszywego i pozbawionego wyjaśnienia powoływania stanowiska doktryny przez stronę przeciwną"), jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenie to nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając skargę na ww. uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w P. z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie wyznaczenia terminu i powołania Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia kolokwium rocznego dla aplikantów adwokackich grupy najstarszej I, II, III oraz grupy starszej I i II, jako podstawę swego rozstrzygnięcia prawidłowo bowiem wskazał art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz wyjaśnił (choć zdawkowo) - z powołaniem się na regulacje wynikające z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a - dlaczego uznał wniesienie skargi na tę uchwałę za niedopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu ocenę charakteru tej uchwały, uznając, podobnie jak Sąd I instancji, że była to uchwała wewnątrzkorporacyjna, o charakterze porządkowym, która nie dotyczyła uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe zarazem wyjaśnia, dlaczego Naczelny Sąd Administracyjny jako nieuzasadnione uznał zarzuty sformułowane w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. Istota obu tych zarzutów sprowadza się bowiem do odmiennej oceny charakteru ww. uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w P. z dnia [...] maja 2008 r. oraz odmiennego, a zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, całkowicie błędnego rozumienia "innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Oddalenie zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym nastąpiło z uwagi na brak wątpliwości dotyczących zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa wspólnotowego. Brak było również przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii zbadania zgodności z art. 184 Konstytucji RP przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie określonym w ww. piśmie skarżącej z dnia 3 sierpnia 2009 r. Sąd nie uwzględnił również wniosku zawartego w piśmie z dnia 6 sierpnia 2009 r., ani też jego treści, gdyż pismo to wpłynęło do Sądu już po zamknięciu rozprawy.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.