Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 222/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151, art.250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.1 ust.2, art.15 ust.2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: par.16, par.14 ust.2 pkt 1c, par.2 ust.3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2008r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz radcy prawnego P. L. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych VAT, oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych opłaty skarbowej - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] [...] Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu A. W. z pobytu stałego w lokalu przy ul. K. Ś. w K.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte z wniosku W. G., w którym poinformował on, iż A. W. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. K. Ś. w K. od ponad 30 lat. Lokal ten zawalił się i nie nadaje się do mieszkania, a ponadto ponieważ położony jest pomiędzy dwoma innymi mieszkaniami, w tym wnioskodawcy - zagraża bezpieczeństwu całego parterowego budynku.

Na rozprawie administracyjnej W. G. potwierdził powyższe informacje i dodał, że A. W. mieszka gdzie indziej z konkubiną. Z kolei A. W. zeznał, iż od października 2004 r. w spornym pomieszczeniu stale nie mieszka, przychodzi tam czasami na noc. W mieszkaniu tym znajduje się jedynie tapczan z pościelą, posiłków w nim nie spożywa, nie gotuje, mieszkanie od 1,5 roku jest zniszczone i bez sufitu. Obecnie nie ma możliwości by je remontować. W tej chwili zamieszkuje u różnych osób.

Ponieważ zeznania stron były sprzeczne, została przeprowadzona rozprawa administracyjna, na której W. G. i A. W. podtrzymali swoje zeznania. Natomiast świadek H. O. - sąsiad - zeznał, że do mieszkania A. W. nie przychodzi, gdy chce się z nim spotkać idzie do mieszkania Wójcików lub w inne jeszcze miejsca. Około trzy lata wstecz dał A. W. papę i lepik na naprawę dachu, ale ten żadnych prac remontowych nie wykonał. Obecnie przedmiotowy lokal nie nadaje się do zamieszkiwania.

Świadek H. G. zeznała, że A. W. u niej czasami tylko nocuje. Najczęściej mieszkał on u A. i M. W., a obecnie przebywa w różnych miejscach.

Przeprowadzone przez organ I instancji oględziny, objętego postępowaniem lokalu wykazały, że jest on niezamieszkany, ma dziurawy dach, nie ma posadzki, na całej jego powierzchni leży gruz z zawalonego sufitu, tynk odpada ze ścian, nie ma w nim naczyń ani jakichkolwiek rzeczy, niezbędnych chociażby do sporadycznego w nim przebywania.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji przyjął, że A. W. w lokalu nr [...] przy ul. Ś. w K., co najmniej od kilkunastu lat nie zamieszkuje, o czym także świadczy stan techniczny lokalu, nie podejmuje żadnych działań zmierzających do jego wyremontowania i ponownego zamieszkania, mimo że sąsiad oferował mu pomoc przy naprawie dachu. Z tych też względów w ocenie organu, A. W. w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przedmiotowe mieszkanie opuścił i dlatego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należało orzec o jego wymeldowaniu.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. W. wskazując, iż wprawdzie w lokalu tym aktualnie nie mieszka, ale po jego wyremontowaniu ma zamiar tam się wprowadzić.

Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jednym z zadań wynikających z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób. Osoba, która opuszcza miejsce pobytu ma obowiązek wymeldować się, a w przypadku nie wykonania tego obowiązku organ gminy zobligowany jest do wydania decyzji w tej materii. Przy czym jej wydanie musi być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, mający na celu ustalenie, czy nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu oraz czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały.

Zdaniem organu II instancji, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezspornie świadczy o tym, iż A. W. nie zamieszkuje w lokalu, w którym był zameldowany, lokal ten dobrowolnie opuścił kilkanaście lat temu i przestał on być dla niego miejscem stałego pobytu.

Odnosząc się zaś do podniesionej przez A. W. kwestii dotyczącej przeprowadzenia postępowania spadkowego, Wojewoda stwierdził, że wymeldowanie nie ma wpływu na to postępowanie. Ponadto dodał, że utrzymywanie zameldowania A. W. pod dotychczasowym adresem stanowiłoby fikcję meldunkową, co w świetle obowiązującego prawa jest niedopuszczalne.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. W. nie wyraził zgody na wymeldowanie z pobytu stałego. Wskazał, że w swoim lokalu nie mieszka, bo obecnie nie nadaje się on do zamieszkania. Wniósł o to, aby Sąd sam zlecił, lub wskazał instytucję, która pomoże mu wyremontować mieszkanie a na czas remontu przydzieli jakieś pomieszczenie zastępcze, gdyż zarówno Wojewoda jak i wszystkie inne władze odmawiają mu pomocy tylko wyrzucają na bruk.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności

i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), dalej zwanej ustawą, ewidencja ludności polega na rejestracji danych dotyczących między innymi miejsca pobytu osób. Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Czynność wymeldowania w żadnym razie nie pozbawia praw właścicielskich lub obligacyjnych, jakie danej osobie przysługują do lokalu. Dlatego jeżeli osoba ta opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, to celem zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Wojewoda w zaskarżonej decyzji zaprezentował taką właśnie wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że A. W. nie przebywa w lokalu, w którym był zameldowany na pobyt stały. Lokal ten opuścił z własnej woli, zabrał z niego swoje osobiste rzeczy i z niego nie korzysta. Lokal z uwagi na brak bieżących remontów jest w bardzo złym stanie technicznym i nie nadaje się do zamieszkania. Okoliczności te zostały potwierdzone przez przesłuchanych świadków. Ponadto oględziny spornego lokalu wykazały, że warunki jakie w nim panują (zawalony sufit, brak posadzki oraz jakichkolwiek rzeczy osobistych) wykluczają przyjęcie, że może to być miejsce stałego pobytu. Wreszcie sam skarżący przyznał, że przedmiotowy lokal opuścił około 4 lat temu, gdyż nie nadaje się ono do zamieszkania.

W przedstawionym stanie faktycznym uznać należy, że wszystkie przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust.2 ustawy zostały spełnione, a wydana w sprawie decyzja jest prawidłowa.

Odnosząc się do kwestii zawartych w skardze wskazać należy, że sąd administracyjny jest powołany do badania zgodności z prawem wydanych aktów administracyjnych i nie jest władny do przydzielenia skarżącemu mieszkania zastępczego lub zlecenia jego wyremontowania.

Ponadto jeszcze raz podkreślić należy, że wpisy do ewidencji nie pozbawiają praw własnościowych, dlatego wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja o wymeldowaniu nie pozbawia go prawa do lokalu, jeśli takowe posiada i nie wyrzuca go na "bruk". Decyzja ta nie jest również podstawą do przyznania lub odmowy świadczeń np. z pomocy społecznej, czy z innych instytucji. Zwrócić również należy uwagę, że jeśli skarżący przedmiotowy lokal wyremontuje i stanie się ono miejscem jego stałego pobytu, czyli będzie on w nim realizował stale swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszkał, nocował, spożywał posiłki, wypoczywał, przechowywał rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), to będzie mógł wnosić o ponowne w nim zameldowanie.

W związku z powyższym skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). O kosztach udzielonej skarżącemu z urzędu pomocy prawnej, Sąd orzekł na podstawie art. 250 cytowanej ustawy oraz § 16, § 14 ust. 2 pkt 1 c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).