Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 271/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi [...] z/s w W. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Prokuratora Rejonowego w T. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 września 2015r. [...] w W. wniosła skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w T. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 kwietnia 2015r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej.

W motywach skargi strona skarżąca podała, że w dniu 29 kwietnia 2015 r. wysłała do Prokuratora Rejonowego w T. za pomocą e-maila wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: udostępnienia skanów postanowień wydanych w latach 2012, 2013, 2014, 2015 w związku z postępowaniami dotyczącymi przestępstwa wskazanego w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponieważ wniosek ten pozostał bez odpowiedzi, 14 sierpnia 2015 r. ponownie przesłała wniosek poprzez faks. Mimo tego Prokurator Rejonowy w T. nie ustosunkował się do tego wniosku pisemnie, natomiast 20 sierpnia 2015 r. pracownik Prokuratury Rejonowej poinformował ich telefoniczne, że nie rozpatrzą wniosku dopóki nie uzupełnią go o podpisy.

Zdaniem Stowarzyszenia [...], stanowisko Organu nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Podniesiono, że prawo dostępu do informacji publicznej zawarte jest w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Obejmuje ono także dostęp do dokumentów co zostało podkreślone w ust. 2 wskazanego przepisu. Na mocy tych przepisów można żądać także dostępu do dokumentów będących w posiadaniu organów publicznych oraz wglądu do nich, kserokopii lub udostępnienia w inny wskazany przez wnioskodawcę sposób. Tryb dostępu do informacji publicznej został szczegółowo określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej z 6 września 2001 r. i należy wskazać, że regulacja ta jest całościowa i stanowi autonomiczną procedurę dostępu do informacji publicznej. W związku z tym w sprawach o udostępnienie informacji publicznej postępowanie prowadzone jest na podstawie tych przepisów a nie kodeksu postępowania administracyjnego, który w w/w sprawach ma ograniczone zastosowanie.

Dalej wskazano, iż z żadnego przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika obowiązek podpisania go podpisem własnoręcznym, co więcej występuje też stanowisko w orzecznictwie zgodnie z którym wnioskodawca w ogóle nie musi się podpisywać. Wynika to z faktu, iż postępowanie w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jest uproszczone i odformalizowane, aby korzystanie z niego było przystępne dla obywateli. Ponieważ prawo dostępu do informacji przysługuje każdemu, to jedynym wymogiem do spełnienia przez składającego wniosek jest złożenie go w sposób pozwalający na jego realizację, co w przedmiotowej sprawie niewątpliwie miało miejsce.

Dlatego też wezwanie Organu do własnoręcznego podpisania wniosku nie ma oparcia w przepisach prawa.

Mając na względzie powyższe skarżące Stowarzyszenie wniosło zobowiązanie przez Sąd Prokuratora Rejonowego w T. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w T. podał, że w dniu 19 sierpnia 2015 r. do Prokuratury Rejonowej w T. wpłynął za pośrednictwem faxu wniosek [...] w W. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia skanów postanowień wydanych w latach 2012-2015 w związku z postępowaniami dotyczącymi przestępstwa wskazanego w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismo to nie zostało podpisane przez przedstawiciela wnioskodawcy. W późniejszym czasie kilkakrotnie telefonicznie pracownik Prokuratury Rejonowej w T. kontaktował się z [...] w W. prosząc o uzupełnienie braków formalnych tego pisma poprzez uzupełnienie brakującego podpisu przedstawiciela wnioskodawcy . Działania te nie przyniosły żadnego rezultatu .

Odnosząc się do przedmiotowej skargi zauważono, że wbrew twierdzeniom skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie wpłynął do Prokuratury Rejonowej w T. w formie e-maila drogą elektroniczną. Wskazano, że do tutejszej Prokuratury wpłynął jedynie fax tego pisma bez jakichkolwiek podpisów wskazujących kto faktycznie je sporządził i nadesłał.

W tym stanie rzeczy przyjmując wbrew twierdzeniom skarżącego , że wniosek ten nie zachowywał określonej prawem formy i uniemożliwiał zidentyfikowanie wnioskodawcy, w pełni zasadne było zwrócenie się przez Prokuraturę o uzupełnienie braków formalnych tego pisma i zaniechanie udzielenia odpowiedzi do czasu uzupełnienia podpisów.

Niezależnie od tego pismem z dnia 23 września 2015 r. Prokurator Rejonowy w T. poinformował [...] w W., iż uznał skargę na bezczynność prokuratury - podpisaną przez uprawnione osoby reprezentujące wnioskodawcę - za pismo konwalidujące wcześniejsze braki formalne wniosku o udostępnienie informacji publicznej i udzielił odpowiedzi w zakresie pytań

skierowanych do tut. Prokuratury.

W tym stanie rzeczy stwierdzono, że wniosek o udzielenie Informacji publicznej skierowany przez [...] w W. został w należytym terminie rozpoznany i wnioskodawcy udostępniono informacje publiczną w zakresie jej żądania. W tych zdaniem organu brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności Prokuratury Rejonowej w T., a przedmiotową skargę należy uznać za bezzasadną.

Pismem z dnia 29 października 2015r. strona skarżąca [...]w W. wniosła o umorzenie postępowania ze względu na wykonanie wniosku po złożeniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, gdy w jego toku wystąpi zdarzenie, w następstwie Którego przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tj. jeżeli w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007 r., II FSK 1259/06, LEX nr 494285).

Przedmiot postępowania sądowego w sprawie stanowiła skarga na bezczynność Prokuratora Rejonowego w T., który wykonuje zadania publiczne w udostępnieniu informacji publicznej.

Mając na uwadze przedmiot wniesionej skargi wskazać należy, iż dostęp do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa.

Z bezczynnością podmiotu w udostępnieniu informacji publicznej mamy do czynienia natomiast wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji organ, nie podejmuje w terminie - wskazanym w art. 13 ustawy - odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ, po wpłynięciu skargi, udzielił stronie skarżącej informacji objętej wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2015r.- co wynika z pisma z dnia 29 października 2015r. Zatem dokonał stosownej czynności. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi - po myśli art. 149 § 1 p.p.s.a., a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 - publ. ONSAiWSA z 2009 nr 4, poz.63).

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie i wydanie wyroku w przedmiocie bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej z przyczyn wskazanych powyżej stało się zbędne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie o art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak pkt II w sentencji wyroku.

Sąd nie orzekał o kosztach, gdyż na mocy zmiany dokonanej przez art. 1 ustawy z 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego nie mają obowiązku uiszczenia opłat sądowych (art. 239§2 p.p.s.a.). W związku z tym uiszczona przez stronę skarżącą kwota wpisu od skargi zostanie zwrócona w innym trybie.

Oceniając - w kontekście art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. - stopień naruszenia prawa przez organ Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2014r., s. 664 in.) Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, że wprawdzie organ przekroczył termin udostępnienia informacji, jednakże okoliczności rozpoznawanej sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że organ dopuścił się lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez ustawę. Zwłoka organu wynikała z przyjętej przeceń błędnej interpretacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, która określa własne zasady procesowe i tryb udostępniania informacji i wbrew przekonaniu organu tylko w wąskim zakresie odsyła w tych sprawach do kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym odpadły takie przesłanki do orzekania w przedmiocie grzywny.