Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 609/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 214 poz 3 art. 1 ust. 7 lit. a
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w  zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Tekst mający znaczenie dla EOG

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 2386/16 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną: 2. zasądza od [A.] Sp. z o.o. w K. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2386/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r. poz.1302 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w K. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] (dalej też: "Minister", "organ",) utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2015 r. o numerze [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej też: "Prezes PFRON") z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień i październik 2014 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny, z którego wynikało, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. o numerze [...] Prezes PFRON odmówił Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień oraz październik 2014 r.

W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 45 ust. 3a oraz 26a ust. 9a, art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.; dalej: "ustawa o rehabilitacji"), jak również art. 1 ust. 6 lit c) oraz art. 1 ust. 7 lit. a) i c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE seria L z 2008 r., Nr 214, str. 3; dalej: "rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008").Decyzja Prezesa PFRON została doręczona Spółce w dniu 20 kwietnia 2015 r. Skarżąca nie złożyła odwołania od tej decyzji.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa PFRON z dnia [...] kwietnia 2015 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisu art. 26a ust. 9a ustawy o rehabilitacji, w związku z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisami art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE seria L z 2014 r., Nr 187, s. 1; dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014"), co skutkowało bezzasadną odmową wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień oraz październik 2014 r.

Decyzją z [...] lipca 2015 r. Minister odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa PFRON z [...] kwietnia 2015 r., a po rozpatrzeniu wniosku Spółki z [...] sierpnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2015 r.

Zdaniem Ministra, kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należało szukać w przepisach rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE.C z 2004 r. Nr 244, poz. 2, ze zm.).

Odnosząc się do stanowiska Spółki, iż w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, a nie powołane przez Prezesa PFRON przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, Minister wyjaśnił, iż przepisy wskazanego przez Spółkę rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 zaczęły obowiązywać w Polsce dopiero od dnia 1 stycznia 2015 r. Wobec tego, w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy wspólnotowe obowiązujące w okresie złożenia przez stronę wniosków Wn-D za wrzesień i październik 2014 r. tj. rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 26a ust. 9a pkt 2 w zw. z art. 26a ust. 1a pkt 3 ustawy o rehabilitacji Minister podniósł, iż zarzuty te oraz argumenty na ich poparcie powinny zostać podniesione przez Spółkę w toku postępowania zwykłego (odwoławczego), a nie nadzwyczajnego.

Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w Krakowie na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r.

WSA na wstępie zaznaczył, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organu zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Wskazał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie jest "kolejną instancją" rozpoznania sprawy. Tego rodzaju postępowanie jest odrębnym, nadzwyczajnym postępowaniem, które ogranicza się wyłącznie do badania, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym obarczona jest wadą kwalifikowaną.

Zdaniem WSA Minister zasadnie wywiódł, iż w rozpoznawanej sprawie przy ocenie sytuacji finansowej skarżącej zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Sąd I instancji wskazał, iż Polska przekazała Komisji informacje zbiorcze dotyczące programu pomocy nr X 306/2009 pod nazwą "Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych", które opublikowane zostały w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 98 z 16.04.2010, str. 1. WSA zauważył, iż zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 "program pomocy" oznacza każdy akt prawny, na podstawie którego bez dodatkowych środków wykonawczych, można przyznać pomoc indywidualną przedsiębiorstwom, określonym w sposób ogólny w tym akcie, oraz każdy akt prawny, na podstawie którego przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom można przyznać pomoc niezwiązaną z konkretnym projektem na czas nieokreślony i/lub o nieokreślonej wysokości. Sąd I instancji wyjaśnił, że w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wskazano, że programy pomocy spełniające wszystkie warunki przewidziane w rozdziale I oraz w odpowiednich przepisach rozdziału II niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i wyłączone z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, o ile każda pomoc indywidualna przyznana w ramach takiego programu spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia, a program zawiera wyraźne odesłanie do niniejszego rozporządzenia przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 po wejściu w życie programu pomocy lub przyznaniu pomocy ad hoc, objętych wyłączeniem zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, dane państwo członkowskie publikuje w Internecie pełen tekst takiego środka pomocy. W przypadku programu pomocy w tekście tym określone są warunki przewidziane w ustawodawstwie krajowym zapewniające przestrzeganie odnośnych przepisów niniejszego rozporządzenia. Państwo członkowskie zapewnia dostępność pełnego tekstu środka pomocy w Internecie przez cały okres obowiązywania środka pomocy. W informacjach zbiorczych przekazanych przez dane państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 podany jest bezpośredni adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy. Polska spełniła warunki wyłączenia opisane w art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wskazując w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U z 2014 r., poz. 241), że w przypadku pracodawców wykonujących działalność gospodarczą dofinansowanie stanowi pomoc publiczną udzieloną zgodnie z rozdziałem I, art. 41 i rozdziałem III rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, w zakresie dotyczącym pomocy w formie subsydiów płacowych na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych. Ponadto, w informacji zbiorczej wskazano adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy.

Według WSA niesporne w świetle powyższych regulacji jest, iż wyłączenie na mocy rozporządzenia (WE) nr 800/2008 mogło dotyczyć pomocy spełniającej wszystkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia oraz programu pomocy "Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych" określone w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jedynie pod warunkiem, że każda pomoc indywidualna, jaka mogłaby zostać przyznana w ramach tego programu, spełnia wszystkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia. Warunki wyłączenia opisane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2008, adresowane są bowiem do wszystkich państw członkowskich, w których niekoniecznie obowiązują te same zasady prawodawcze i mają one na celu zagwarantowanie, że każdy akt udzielania pomocy będzie uwzględniał reguły związane z ww. rozporządzeniem.

Mając na względzie przywołane regulacje prawa unijnego dotyczące wyłączenia wszystkich programów pomocy przez 6-miesięczny okres dostosowawczy oraz dopuszczające przedłużenie stosowania środków, na temat których przedłożono informacje zbiorcze zgodnie z art. 9 ww. rozporządzenia, zdaniem WSA dopuszczalne stało się wydłużenie czasu trwania środka pomocy nr X 306/2009 do dnia 31 grudnia 2014 r. Celem nowelizacji rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. obowiązującej od 1 kwietnia 2014 r. było zatem osiągnięcie skutku zbieżnego ze skutkiem regulacji unijnych zakładającym zapewnienie spójnego podejścia w ramach wszystkich instrumentów unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa.

Odnosząc się do drugiego ze stawianych zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego, WSA w pełni podzielił ocenę Ministra, zgodnie z którą, charakter podnoszonych zarzutów odnosi się do okoliczności, które musiałyby być przez organ odwoławczy zbadane w toku postępowania odwoławczego.

W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi pełnomocnik skarżącej zarzucił na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 26a ust. 9a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez przyjęcie, że dokonana przez organ wykładnia przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i sposób zastosowania przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisem art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r, uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu były prawidłowe i konsekwentnie, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja organu nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało uznaniem skargi za nieuzasadnioną i jej oddaleniem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że, stanowisko Sądu co do dopuszczalności stosowania przepisów Rozporządzenia nr 800/2008 po dacie wejścia w życie Rozporządzenia nr 651/2014 jest wadliwe, a konsekwentnie zaskarżony wyrok jest wadliwy.

W związku z powyższymi zarzutami wniosła o przeprowadzenie rozprawy, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (reprezentowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Na wstępie zważyć należy, że zaskarżone do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny środek weryfikacji decyzji administracyjnej, będący wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga jednoznacznego ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które to wady, wyliczone w sposób wyczerpujący w ww. przepisie prawa, stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki te należy interpretować w sposób ścisły. Wskazać należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka, jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności.

Dodać należy, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do meritum. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

W wyroku z dnia 25.04.2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11 (LEX nr 1336326) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. Z tego względu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a."

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji bierze się pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2013 r., sygn. akt I OSK 2073/11, LEX nr 1336365).

Skarżąca w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego powołała przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z przepisami ustawy o rehabilitacji.

Jak wynika z licznego orzecznictwa sądów administracyjnych, rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący, tzn., gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Z taką sytuacja nie mamy do czynienia w analizowanej sprawie.

Stwierdzić należy, że organy odmawiając Spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień i październik 2014 r. zasadnie zastosowały przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych), co słusznie zaaprobował też Sąd I instancji.

Usprawiedliwione w sprawie było w zakresie sytuacji finansowej Spółki powołanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008.

W ocenie NSA, przywołany przepis winien stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zakresie sprawy dotyczącej dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień oraz październik 2014 r., gdyż w tym okresie obowiązywało wskazane rozporządzenie Komisji. W systemie przepisów regulujących dofinansowanie wynagrodzeń osób niepełnosprawnych w okresie lat 2014 - 2015 brak jest niespójności, luk czy też zachodzenia jednych przepisów na drugie w zakresie ich obowiązywania. W poszczególnych okresach rozliczeniowych obowiązują bowiem, stosowne przepisy, które się nie zazębiają. Zachowana jest zatem pełna spójność tych regulacji.

Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1224/2013 z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 800/2008 w odniesieniu do okresu jego stosowania przewiduje w pkt 1 preambuły, że dnia 31 grudnia 2013 r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 traci moc. W pkt 2 wskazano zaś, że w komunikacie dotyczącym unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa 3 z dnia 8 maja 2012 r. Komisja zainicjowała szerszy przegląd zasad pomocy państwa. W kontekście tego przeglądu rozporządzenie (WE) nr 994/98 zostało już zmienione rozporządzeniem Rady (UE) nr 733/2013. W trakcie przeglądu jest szereg innych instrumentów pomocy państwa, takich jak instrumenty dotyczące działalności badawczej, rozwojowej i innowacyjnej, pomocy na ochronę środowiska, kapitału podwyższonego ryzyka i udzielania pomocy na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji. Zakończenie dostosowania tych instrumentów nie będzie możliwe przed wygaśnięciem rozporządzenia (WE) nr 800/2008. W celu zapewnienia spójnego podejścia w ramach wszystkich instrumentów pomocy państwa należy przedłużyć okres stosowania rozporządzenia (WE) nr 800/2008 do dnia 30 czerwca 2014 r. Natomiast pkt 4 zawiera postanowienie, że w świetle przedłużenia okresu obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 800/2008 niektóre państwa członkowskie mogą chcieć przedłużyć stosowanie środków, na temat których przedłożono informacje zbiorcze zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych właściwe jest, by informacje zbiorcze dotyczące przedłużenia okresu obowiązywania tych środków uznać za przekazane Komisji, jeżeli do przedmiotowych środków nie wprowadzono istotnych zmian.

W konsekwencji przedstawionych postanowień rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1224/2013 Minister Pracy i Polityki Społecznej w rozporządzeniu z dnia 13 marca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w § 1 wskazał, że w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 241) wprowadza się zmiany. W pkt 3 § 1 postanowiono o zmianie § 11, który otrzymał brzmienie "Rozporządzenie obowiązuje do dnia 31 grudnia 2014 r." Tak więc, obowiązywanie rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, zostało przedłużone do końca grudnia 2014 r.

Następnie Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, które zgodnie z § 11 tego aktu weszło w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. i obowiązywało w zakresie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych począwszy od stycznia 2015 r.

Wskazana zatem chronologia aktów prawnych dotyczących dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, przekonuje zatem w pełni, że zarzut naruszenia przepisów powołanych w podstawie kasacyjnej złożonego środka zaskarżenia, dotyczący zastosowania w sprawie nieobowiązującego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008, należało uznać za nieusprawiedliwiony. W okolicznościach faktycznych sprawy, odnoszących się do dofinansowania wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za miesiące wrzesień i październik 2014 r. zasadnie zastosowano art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008, nie doszło zatem w tym zakresie do jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa, tym bardziej do ich rażącego naruszenia.

Dlatego też postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły wywrzeć oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie Spółkę skutku.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.) zasądzając zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 480 zł za sporządzenie i wniesienie w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed NSA.