Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 421/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5 , 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. . o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. T. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia

[...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, C. T. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że poprzez natychmiastowe wykonanie decyzji zostanie wyrządzona jej znaczna szkoda. Wskazała, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji w wysokości 74 003,003 zł jest dla niej nieosiągalna, nie jest w stanie wygospodarować takiej sumy oraz jednorazowo jej zapłacić. Podkreśliła, że brak wstrzymania decyzji narazi ją na dalsze koszty postępowania egzekucyjnego oraz odsetki w wysokości 500 zł miesięcznie, co wpłynie na zwiększenie zadłużenia wobec ARiMR.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady,

a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. C. T. nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności świadczące o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podnieść, że pojęcia "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" stanowią pojęcia nieostre w związku z czym wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej

i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła takiej argumentacji. Wniosek uzasadniła ogólnie, wskazując, "że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji w wysokości 74.003,003 zł jest dla niej nieosiągalna a brak wstrzymania decyzji narazi ją na dalsze koszty postępowania egzekucyjnego oraz odsetki, co wpłynie na zwiększenie zadłużenia wobec ARiMR". Tak lakoniczny i ogólny wniosek nie poddaje się kontroli Sądu.

W związku z powyższym Sąd wziął pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd rozpoznając wniosek ocenia bowiem nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności

i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). Dane wynikające z wniosku o przyznanie prawa pomocy jednak nie uzasadniają pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku

o wstrzymanie wykonania decyzji.

Skarżąca podała bowiem w nim, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z mężem, ich dochód stanowi emerytura skarżącej w kwocie 1261 zł netto miesięcznie, renta strukturalna skarżącej w kwocie 699,66 zł netto miesięcznie oraz emerytura męża skarżącej w kwocie 2904,93 zł netto miesięcznie. Jako posiadany majątek wykazała mieszkanie wielkości 46,2 m² o wartości ok. 120.000,00 zł oraz samochód marki Toyota Yaris rok prod. 2005 o wartości 11.000 zł. Spośród zobowiązań i stałych wydatków skarżąca wymieniła czynsz - 340 zł miesięcznie, energia elektryczna – 260 zł co 2 miesiące, gaz – 40 zł miesięcznie, telefon + internet 101 zł miesięcznie, abonament RTV – 22,70 zł+nc 54,90 zł miesięcznie, indywidualne ubezpieczenie skarżącej na życie - 93,66 zł kwartalnie, indywidualne ubezpieczenie męża skarżącej na życie – 63 zł miesięcznie, ubezpieczenie mieszkania – 192 zł rocznie, ubezpieczenie samochodu (AC,OC,NW) – 752 zł rocznie, przegląd samochodu – 99 zł rocznie, zakup benzyny ok. 400- 500 zł miesięcznie, dieta skarżącej – 800 zł miesięcznie, prywatne wizyty lekarskie oraz badania lekarskie skarżącej i jej męża – 1.200 zł rocznie, leki, suplementy diety oraz środki higieniczne ok. 1.090,00 zł miesięcznie. Ponadto skarżąca wskazała, że

w ostatnich miesiącach wraz z mężem poniosła wydatek w kwocie 9.500 zł na grobowiec dla ojca, 2.600 zł na łóżko z materacem rehabilitacyjnym, 1400 zł na pościel antyalergiczną oraz 2860 zł na okulary progresywne dla siebie i męża.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, że poprzez wykonanie decyzji zostanie wyrządzona jej znaczna szkoda trudno uznać, iż sytuacja taka może faktycznie nastąpić. Wykazane przez skarżącą miesięczne dochody jej oraz małżonka

w łącznej kwocie około 4866 zł netto są wprawdzie dużo niższe od kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, która w niniejszej sprawie wynosi 74 004 zł, jednak nie świadczy to o tym, że uregulowanie ciążących na stronie zobowiązań

będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody. Po uiszczeniu wykazanych wydatków w kwocie około 3300 zł (suma wydatków miesięcznych) do dyspozycji skarżącej pozostają bowiem wolne środki z uzyskiwanych, wspólnie z małżonkiem dochodów, które strona ewentualnie mogłaby przeznaczyć na spłatę zadłużenia wobec Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Nadto o dobrej kondycji finansowej skarżącej świadczy okoliczność ponoszenia przez nią ponadprzeciętnych, znacznie wykraczających poza podstawowe potrzeby socjalne wydatków jak: wykonanie grobowca w jednorazowej kwocie 9000 zł., prywatne leczenia i badania ok. 1200 zł rocznie, czy zakup łóżka rehabilitacyjnego wraz z pościelą antyalergiczną w kwocie 4000 zł. W związku z uzyskiwaniem stałych miesięcznych dochodów

z emerytury i renty strukturalnej oraz brakiem innych zadłużeń, skarżąca również ma możliwość ewentualnie zaciągnięcia dodatkowego kredytu celem uiszczenia zobowiązań z tytułu nienależnie pobranych świadczeń.

Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżąca może skorzystać z przewidzianych w ustawie z dnia 9 maja 2008 r.

o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ulg w spłacie wierzytelności wobec Agencji spośród, których m.in. instytucja rozłożenia na raty, uzasadniona jest właśnie względami społecznymi lub gospodarczymi. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził że podnoszone przez skarżącą okoliczności nie spełniają przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.