Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 96/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 5,  art. 16a
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 8 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez G. R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 8 grudnia 2017 r., nr [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Pomocy Alimentacyjnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], z dnia 18 sierpnia 2017 r., nr [...], odmawiającą przyznania G. R. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Zaskarżoną decyzją poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu.

W dniu 26 lipca 2017 r. G. R. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z wnioskiem o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką J. N. Podała, że w skład jej rodziny wchodzą 2 osoby: ona sama i matka J. N.

Do wniosku strona dołączyła m.in.: 1) oświadczenie własne i J. N. o nieosiągnięciu w 2015 r. dochodu innego niż podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; 2) oświadczenie własne, że w roku 2015 uzyskała dochód rozliczany na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne z tytułu wynajmu lokalu w kwocie 21.960 zł; 3) oświadczenie własne, że: w roku 2015 była zatrudniona na umowę zlecenie w firmie "A" do 20 lipca 2017 r.; wynajmowała lokale i rozliczała się na podstawie ryczałtu, aktualnie nie pracuje w kraju ani za granicą; nie jest zarejestrowana w PUP; opiekuje się niepełnosprawną matką, która wymaga całodobowej opieki. Ponadto oświadczyła, że jest osobą rozwiedzioną a matka wdową, która pobiera emeryturę. Wskazała, że pomaga mamie w codziennych czynnościach: posiłki, higiena osobista itd. Nie wynajmuje już lokalu, ponieważ przekazała je do użyczenia synowi.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, organ pierwszej instancji odmówił G. R. przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, wnioskowanego na J. N. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że ustawodawca uzależnił przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego od spełnienia kryterium dochodowego określonego w art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ zauważył, że J. N. osiągnęła w 2015 roku dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c. 30e i 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 13.701,24 zł. Natomiast G. R. nie osiągnęła takiego dochodu w 2015 roku, a jedynie dochód rozliczany na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne z tytułu wynajmu lokalu w kwocie 21.960 zł. Dalej organ podał, że łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę wyniósł 1.485,89 zł i tym samym przekroczył kwotę 764 zł, uprawniającą do otrzymywania specjalnego zasiłku opiekuńczego w okresie zasiłkowym 2016/2017. Organ uznał, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 16a ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż dochód określony w ustawie przekroczony został o kwotę 721,89 zł, która przekracza wysokość najniższego zasiłku rodzinnego, tj. 89 zł.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji G. R. podniosła, że od lipca 2017 r. nie osiąga żadnych dochodów i sprawuje całodobową opiekę nad chorą matką.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako SKO lub Kolegium), opisaną na wstępie decyzją, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył regulacje prawne odnoszące się warunków nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasad ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń zamieszczone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952, z późn. zm., dalej przywoływana jako ustawa.). Następnie stwierdził, iż w świetle obowiązujących przepisów trafnie odmówiono G. R. świadczenia w postaci zasiłku opiekuńczego, wnioskowanego na matkę J. N.

Organ odwoławczy przypomniał, że w dniu 26 lipca 2017 r. G. R. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z wnioskiem o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką J. N. (ur. [...] 1938 r.), która legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 26 września 2013 r. o zaliczeniu jej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 19 września 2013 r., a orzeczenie wydano na stałe. Przyjął, iż bezsprzecznie strona sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką, co potwierdza dołączony do akt sprawy kwestionariusz wywiadu środowiskowego. Kolegium zaznaczyło, iż dochód rodziny warunkujący możliwość pobierania wnioskowego świadczenia oznacza przeciętny miesięczny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki z uwzględnieniem art. 5 ust. 4-9 ustawy (dotyczących m.in. sposobu obliczania dochodu w przypadku uzyskania lub utraty dochodów w roku bazowym i po tym okresie). Zatem, według Kolegium, należało zbadać wysokość dochodów rodziny z roku 2015, jako okresu poprzedzającego przyznanie świadczeń rodzinnych na okres zasiłkowy 2016/2017.

SKO stwierdziło, opierając się o materiał dokumentacyjny sprawy, że dochód G. R. z roku 2015, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, określonych w art. 27, 30b, 30c, 30e i 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pracy na umowę zlecenie jest dochodem utraconym w świetle zapisu art. 5 ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 23 lit. c ustawy, gdyż strona z dniem 20 lipca 2017 r. utraciła zatrudnienie w firmie "A". Zaznaczyło jednocześnie, że strona osiągnęła dochód na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów z tytułu wynajmu lokali w kwocie 21.960 zł, co oznaczało, że przeciętny miesięczny dochód strony w roku 2015 wyniósł 1.830 zł. Dalej SKO zauważyło, że J. N. nie osiągnęła w roku 2015 dochodu innego niż podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ani też dochodu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów. Jedyny dochód za rok 2015 jaki osiągnęła J. N. to dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych określonych w art. 27, 30b, 30c, 30e i 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 13.701,24 zł., a więc przeciętny miesięczny dochód J. N. wyniósł w roku 2015 kwotę 1.141,77 zł. (13.701,24zł: 12 miesięcy).

Kolegium dowodziło, że zgodnie z art. 3 pkt 2 i 2a ustawy dochód rodziny stanowi sumę przeciętnych miesięcznych dochodów członków rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4b. Przeciętny miesięczny dochód strony osiągnięty w roku 2015 wyniósł 1.830 zł, zaś osoby wymagającej opieki 1.141,77 zł, co stanowiło kwotę 2.943 zł. Zatem, dochód w przeliczeniu na osobę w obu rodzinach wyniósł 1.485,89 zł i przekroczył kwotę dochodu uprawniającą stronę do otrzymania wnioskowanego świadczenia, tj.764 zł, o kwotę 721,89 zł, a więc o kwotę wyższą niż kwota odpowiadająca najniższemu zasiłkowi rodzinnemu (95 zł).

Nadto SKO wywiodło, mając na uwadze treść art. 3 pkt 23 ustawy, iż brak jest podstaw prawnych do uznania ww. dochodu uzyskanego przez stronę z najmu lokali za dochód utracony. Przepis art. 3 pkt 23 ustawy w sposób enumeratywny wymienia bowiem powody utraty dochodu, do których nie należy utrata dochodu spowodowana zaprzestaniem wynajmu lokali.

Równocześnie SKO zgodziło się, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, o jakich mowa w art. 16a ust. 3 ustawy, z których wystąpieniem ustawodawca wiąże obowiązek przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w przypadku, gdy łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę uprawniającą daną osobę do specjalnego zasiłku opiekuńczego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany.

W tej sytuacji, w przekonaniu organu odwoławczego, skoro strona nie spełniła jednej z przesłanek koniecznych do uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, tj. kryterium dochodowego, to brak było podstaw do jego przyznania.

W skardze wywiedzionej na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego G. R. wniosła o jej uchylenie. Nie godziła się z uzasadnieniem decyzji o odmowie specjalnego zasiłku opiekuńczego, ponieważ zrezygnowała z pracy i utraciła dochód z najmów lokali.

Podniosła, że od 2010 r. opiekuje się matką, u której zostały zdiagnozowane pierwsze objawy [...]. Przez cały czas pracowała, prowadziła działalność gospodarczą na co pozwalał stan mamy, pogarszający się wolno. Wskazała, że od 2017 r. mama jej wymaga całodobowej opieki i pomocy we wszystkich czynnościach codziennych, dlatego w lipcu 2017 r. zrezygnowała z pracy, zawartej na podstawie na umowy zlecenia. Dodała, że najemcy wypowiedzieli umowy wynajmowanych lokali, w związku z czym utraciła dochód z tego tytułu. Zaznaczyła, że lokale wymagały remontu i czynnego zajęcia się szukaniem najemców oraz stałego utrzymywania nieruchomości, na co nie było jej stać, z uwagi na wykonywanie absorbującej opieki nad matką. Lokale te przekazała umową użyczenia synowi, z którym nie prowadzi wspólnego gospodarstwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdza, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z poszanowaniem prawa materialnego, to jest art. 16a ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518, z późn. zm.), zwanej nadal dalej ustawą.

W sprawie niniejszej organ odmówił skarżącej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego.

Materialnoprawną podstawę odmowy przyznania wnioskowanego przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką stanowił art. 16a ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 (764 zł). Przepisy art. 5 ust. 4-9 stosuje się odpowiednio.

Stosownie do definicji zawartych w art. 3 ustawy:

- dochód rodziny oznacza sumę dochodów członków rodziny (pkt 2);

- dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4b (pkt 2a);

- dochód osoby uczącej się albo dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego oznacza przeciętny miesięczny dochód uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4b (pkt 3);

- okres zasiłkowy oznacza okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych (pkt 10);

- rodzina oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko (pkt 16).

Zgodnie z art. 3 pkt 23 lit. c ustawy utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wedle zaś z art. 5 ust. 4 ustawy w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego.

Z kolei, zgodnie z art. 16a ust. 4 pkt 2 ustawy za dochód rodziny osoby wymagającej opieki, o którym mowa w ust. 2, uważa się dochód następujących członków rodziny - w przypadku gdy osoba wymagająca opieki jest pełnoletnia:

a) osoby wymagającej opieki,

b) małżonka osoby wymagającej opieki,

c) osoby, z którą osoba wymagająca opieki wychowuje wspólne dziecko,

d) pozostających na utrzymaniu osób, o których mowa w lit. a-c, dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia

- z tym że do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko.

Sposób ustalania dochodu rodziny, w związku z odesłaniem zawartym w art. 16a ust. 2 ustawy, określają regulacje art. 5 ustawy, zgodnie którymi:

- w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego (ust. 4);

- w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, ustalając dochód członka rodziny, osoby uczącej się lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych (4a).

Z akt sprawy niniejszej wynika, że G. R. domagała się ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką J. N., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca nie pracuje zawodowo, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Organy obu instancji, stosownie do wymogów ustawy, przyjęły że podstawą do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres zasiłkowy 2016/2017 są dochody rodziny wnioskodawczyni z 2015 r., nie uwzględniając w tym zakresie dochodu utraconego z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia, o którym mowa w art. 5 ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 23 lit. c ustawy (okoliczności niesporne).

Podstawę odmowy przyznania stronie wnioskowanego świadczenia stanowiło przekroczenie kryterium dochodowego, które wynika z osiągnięcia dochodu na podstawie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów z tytułu wynajmu lokali w kwocie 21.960 zł, co spowodowało, że jej miesięczny przeciętny dochód w roku 2015 wyniósł 1.830 zł. Dostrzec przyjdzie, że J. N. nie osiągnęła w roku 2015 dochodu innego niż podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ani też dochodu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów, a jedynie dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych określonych w art. 27, 30b, 30c, 30e i 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 13.701,24 zł. W konsekwencji, przeciętny miesięczny dochód J. N. wyniósł w roku 2015 kwotę 1.141,77 zł (13.701,24zł: 12 miesięcy). Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, że zgodnie z art. 3 pkt 2 i 2a ustawy dochód rodziny stanowi sumę przeciętnych miesięcznych dochodów członków rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4b. Wobec dokonanych ustaleń słusznie Kolegium uznało, że przeciętny miesięczny dochód strony osiągnięty w roku 2015 wyniósł 1.830,00 zł, zaś osoby wymagającej opieki 1.141,77 zł, łącznie dochód rodziny stanowił sumę 2.943,00 zł. Dochód w przeliczeniu na osobę w obu rodzinach wyniósł zatem 1.485,89 zł, a więc ponad kwotę dochodu uprawniającą stronę do otrzymania wnioskowanego świadczenia, tj. 764 zł, o kwotę 721,89 zł, wyższą niż kwota odpowiadająca najniższemu zasiłkowi rodzinnemu (95 zł).

Równocześnie Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż w świetle art. 3 pkt 23 ustawy, brak było podstaw prawnych do uznania dochodu uzyskanego przez stronę z najmu lokali za dochód utracony. Przepis art. 3 pkt 23 ustawy w sposób enumeratywny wymienia bowiem powody utraty dochodu, do których nie należy utrata dochodu spowodowana zaprzestaniem wynajmu lokali.

Zdaniem Sądu, Prezydent Miasta [...] słusznie stwierdził, iż na wysokość dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę nie miała wpływu okoliczność utraty przez G. R. z dniem 20 lipca 2017 r. dochodu z tytułu rozwiązanych umów najmu.

Zaakcentować przyjdzie, że źródło tego dochodu nie zostało wymienione w art. 3 pkt 23 lit. a-i ustawy. Jak wskazano powyżej, powołany przepis enumeratywnie wymienia przypadki kiedy w rozumieniu ustawy następuje utrata dochodu. Niedopuszczalne jest zatem stosowanie wykładni rozszerzającej i kwalifikowanie do dochodu utraconego tych źródeł dochodu, których nie wymienia powołany przepis (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2006 r. o sygn. akt I SA/Wa 1374/06 dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wbrew twierdzeniom skarżącej umowa najmu nie ma charakteru pracy zarobkowej, świadczonej osobiście. W art. 3 pkt 22 ustawy ustawodawca określił, że na użytek tej ustawy przez zatrudnienie lub inną pracę zarobkową należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Z treści tego przepisu wynika niewątpliwie, iż pod pojęciem pracy zarobkowej nie mieści się uzyskiwanie dochodów z tytułu umowy najmu.

Reasumując stwierdzić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 lit. a ustawy przy ustaleniu dochodu rodziny skarżącej należało uwzględnić dochody uzyskiwane z tytułu najmu lokalu w 2015 r. Natomiast w świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw do uwzględnienia przy obliczeniu dochodu rodziny utraty dochodu z tytułu rozwiązania umowy najmu w 2017 r. na podstawie art. 5 ust. 4.

Z tej przyczyny uznać należy, iż organy obu instancji słusznie odmówiły skarżącej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres zasiłkowy 2016/2017, z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.

Prowadząc postępowanie organy nie naruszyły również przepisów procesowych, które to naruszenie uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.