Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SO/Lu 5/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. K o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego L.-Z. w L. za nieprzekazanie w terminie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić wnioskodawcy wpis od wniosku w kwocie 100 zł.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. L. K. wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego L.-Z. w Lublinie za nieprzekazanie w terminie skargi do sądu administracyjnego.

W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż pismem z dnia [...] lutego 2013 r., wniósł skargę na postanowienie Sądu Rejonowego L.-Z. w Lublinie z dnia [...] października 2007 r., sygn. akt XII [...], za pośrednictwem tego organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Pomimo upływu ponad 30 dni organ nie przekazał skargi wraz z aktami do sądu. Brak reakcji uniemożliwia wyznaczenie posiedzenia i rozpoznanie sprawy.

W odpowiedzi na wniosek Prezes Sądu Rejonowego L.-Z. wniósł o odrzucenie wniosku względnie o jego oddalenie.

Prezes Sądu potwierdził, że w dniu [...] lutego 2013 r. L. K.złożył w biurze podawczym Sadu pismo zatytułowane "skarga" i skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2013 r. wezwano L. K. do sprecyzowania charakteru jego pisma z 19 lutego, w szczególności przez wskazanie, czy stanowi ono zażalenie, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, czy też adresatem pisma jest sąd administracyjny. W odpowiedzi L. K.oświadczył, że jego pismo to skarga do sądu administracyjnego i zażądał jej rozpoznania w trybie przepisów k.p.a. Wobec takiego stanowiska zarządzeniem z dnia 25 maja 2013 r. przekazano pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W ocenie Prezesa Sądu wniosek o wymierzenie grzywny powinien podlegać odrzuceniu, gdyż nie dotyczy on skargi w rozumieniu przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pismo zatytułowane zostało co prawda jako skarga, jednak jego treść sprowadzała się do zarzutów dotyczących postanowienia Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 1 października 2007 r., sygn. akt XII Cupr 443/07 i de facto zmierzało do zakwestionowania postanowienia wydanego w postępowaniu cywilnym. Ponieważ sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania jakichkolwiek środków zaskarżenia od merytorycznych decyzji sądów powszechnych, pismo to nie mogło zostać potraktowane jako skarga do sądu administracyjnego. Dopiero po wyjaśnieniu woli skarżącego i jego kategorycznym oświadczeniu co do charakteru pisma, przekazano je do sądu administracyjnego. Prezes Sądu powołał się na wyrażane w orzecznictwie poglądy, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, niedopuszczalny jest również wniosek o wymierzenie organowi grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z kolei zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W badanej sprawie skarga na bezczynność ostatecznie została przekazana do sądu, ale jak słusznie zauważono we wniosku – po upływie 30-dniowego terminu wskazanego w przytoczonym przepisie. W tym miejscu należy zauważyć, że w świetle aktualnych poglądów orzecznictwa sądowoadministracyjnego przekazanie przez organ skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy administracyjnej po upływie terminu 30-dniowego nie skutkuje ani umorzeniem postępowania, ani oddaleniem wniosku o ukaranie grzywną z tej tylko przyczyny (por. uchwałę NSA z 3 listopada 2009 r.; II GPS 3/09; ONSAiWSA 2010/1/2 oraz postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2010 r.; I OZ 78/10; LEX nr 558239).

Wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w badanej sprawie nie może być jednak rozpoznany, gdyż skarga, której dotyczy, nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Treść skargi i dokumentów nadesłanych przez Prezesa Sądu jednoznacznie wskazują, że dotyczy ona postanowienia z dnia 1 października 2007 r., wydanego w postępowaniu cywilnym. Z kopii postanowienia nadesłanego przez Prezesa Sądu wynika, że dotyczyło ono otwarcia na nowo zamkniętej rozprawy oraz przedstawienia akt do dalszych decyzji. W skardze do sądu administracyjnego L. K. żądał stwierdzenia nieważności tego postanowienia, stwierdzenia nieważności protokołu posiedzenia oraz stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 30 maja 2011 r., prostującego postanowienie z dnia 1 października 2007 r.

Oczywiste jest, że ani postanowienia sądu orzekającego w sprawie cywilnej, ani protokół posiedzenia nie stanowią aktów lub czynności, które mieszczą się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Nie są to przecież akty lub czynności wydawane przez organy administracji publicznej (por. art. 3 § 2 p.p.s.a.).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powoływane w odpowiedzi na skargę stanowisko o niedopuszczalności wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego, jeżeli sama skarga jest w danej sprawie niedopuszczalna. Choć zdarzają się w tej kwestii poglądy przeciwne (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 19 marca 2013 r.; II SO/BK 6/13), to jednak zdecydowanie dominuje stanowisko optujące za niedopuszczalnością wniosku (por. postanowienia NSA z 24 sierpnia 2011 r., I OZ 590/11; z dnia 6 grudnia 2011 r., I OZ 977/11; z 3 października 2012 r., I OZ 739/12; z 28 listopada 2012 r., I OZ 868/12; z 30 listopada 2012 r., I OZ 887/12; wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Z mocy odesłania zawartego w art. 64 § 3 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do wniosku. Skoro tak, niedopuszczalny wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu należy odrzucić.

Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1, art. 28 § 1 pkt 1, art. 64 § 3 i art. 160 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu od wniosku sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.