Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1325/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.14 ust.2 pkt 5, art.20 ust.1, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Andrzej Irla NSA Paweł Miładowski ( spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 301/09 w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 301/09, oddalił skargę W. F. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2007 r.,

nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W.F. od uchwały Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia Wojciecha Fabisiaka czerwca 2006 r. odmawiającej nadania mgr inż. W.F. stopnia doktora nauk technicznych, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, że Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały z dnia [...] czerwca 2006 r.

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w głosowaniu tajnym utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę.

Na podstawie recenzji rzeczoznawców Centralnej Komisji oraz przeprowadzonej dyskusji stwierdzono, że wersja rozprawy doktorskiej zawiera sporo błędów, choć nie tak rażących, jak jej pierwsza wersja. Autoreferat doktoranta został przygotowany z uwzględnieniem sugestii zawartych w recenzjach. Podkreślono jednak, na podstawie merytorycznego poziomu odpowiedzi, duże braki doktoranta w wykształceniu geodezyjnym, które powinien zdobyć w trakcie studiów i przygotowania pracy doktorskiej.

Organ zaznaczył ponadto, że opiniodawcy Centralnej Komisji wykazali niski poziom przygotowanej rozprawy doktorskiej, sporą ilość błędów i niedomówień w treści dysertacji. Zdaniem recenzentów treść pracy niezbyt ściśle odpowiada jej tematowi.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.F. podnosząc, że decyzja Centralnej Komisji powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1528/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2006 r. uznając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd zaznaczył, że w aktach administracyjnych nie ma uzasadnienia uchwały (decyzji) organu pierwszej instancji oraz podniósł, że na podstawie akt administracyjnych nie sposób ustalić, jakiej treści uchwała była głosowana przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu organ nie wyjaśnił dlaczego, pomimo podjęcia na tym samym posiedzeniu uchwały "w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgr inż. W. F." stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym, nie nadano mgr inż. W. F. stopnia doktora, o czym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. W ocenie Sądu przepis art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. został tak skonstruowany, że nie daje możliwości działania organu administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego.

Sąd ten uznał również, że zawarte w protokole posiedzenia Rady Wydziału stwierdzenie Rady Wydziału, że ze względu na to, iż nie uzyskano bezwzględnej większości głosów Rada Wydziału nie nadała stopnia doktora nauk technicznych mgr inż. W. F. jest sprzeczne z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., bowiem zostały spełnione wszystkie warunki zamieszczone w tym przepisie.

Zdaniem Sądu organ drugiej instancji nie wyjaśnił wszystkich tych wątpliwości, a rozpoznając odwołanie nie rozpatrzył zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, do czego był zobowiązany i nie przedstawił swojego stanowiska zajętego odnośnie tych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 539/08 - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów - uchylił wyrok z dnia 21 grudnia 2007 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Sąd drugiej instancji uznał, że błędna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do nieuzasadnionego uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznający sprawę skargę oddalił szeroko przytaczając uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wskazał na kwestie poruszone w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, które tym samym są wiążące dla Sądu pierwszej instancji ponownie rozpoznającego sprawę.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, co do których Naczelny Sąd Administracyjny nie zajął stanowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Co do zarzutu, że uchwała powinna być podpisana przez osoby do tego upoważnione Sąd zwrócił uwagę, że uchwała w sprawie nadania stopnia naukowego jest uchwałą organu kolegialnego i zostaje podjęta z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w formie głosowania tajnego, a fakt podjęcia uchwały podlega rejestracji i ujawnieniu w protokole. Uchwała organu kolegialnego powstaje zatem z chwilą złożenia oświadczenia woli przez organ kolegialny, a wynik głosowania odnotowywany jest w protokole posiedzenia, do którego załączona jest lista obecności członków organu kolegialnego. Sąd wskazał przy tym, protokół nr 21 z posiedzenia Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego odbytego w dniu [...] czerwca 2006 r. został prawidłowo podpisany przez przewodniczącą posiedzenia dr hab. Z. R. i protokolanta dr inż. S. C. Załączona została do tego protokołu lista obecności osób biorących udział w posiedzeniu.

Odnosząc się do zarzutu, że uchwała miała inną treść, niż spisana w protokole, Sąd pierwszej instancji wskazał, że jest on gołosłowny i niczym nieuzasadniony.

Co do zarzutu niepoddania pod głosowanie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora Sąd pierwszej instancji wskazał, że w protokole nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. odnotowano, że odbyło się głosowanie nad uchwałą w sprawie nadania stopnia doktora nauk technicznych w dyscyplinie "geodezja i kartografia" mgr inż. W. F., zaś protokół jest dokumentem urzędowym, a więc stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone.

Zarzut skarżącego nieudzielania mu głosu na zakończenie publicznej obrony pracy doktorskiej dotyczy etapu przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej (art.14 ust. 2 pkt 4 ustawy), zakończonego korzystną dla skarżącego uchwałą a ponadto nie znajduje potwierdzenia w protokole nr [...] z posiedzenia Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej z dnia [...] czerwca 2006 r.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut, że opinia załączona do odwołania jest wyłącznie opinią Przewodniczącego Rady Wydziału, czyli Dziekana. Jak bowiem wynika z treści protokołu nr [...] z posiedzenia Rady Wydziału odbytego w dniu [...] października 2006 r. w porządku obrad tego posiedzenia było "ustosunkowanie się Rady Wydziału do wniesionego przez mgr inż. W.F. odwołania od uchwały nr [...] Rady Wydziału UWM w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie odmowy nadania stopnia". Z protokołu tego wynika, że odbyła się dyskusja, w wyniku której Rada Wydziału prosi Centralną Komisję o rozpatrzenie odwołania. Rada Wydziału nie zmieniła zatem swego stanowiska w kwestii odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał również, że z treści art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wynika, aby opinia Rady Wydziału w przedmiocie odwołania musiała mieć formę uchwały.

W kwestii zarzutu "niekonstytucyjności" Statutu Centralnej Komisji i pozbawienia skarżącego prawa udziału w postępowaniu przez Centralną Komisją Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że zarzuty te pozostają poza rozważaniami Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wyrażone w sposób jednoznaczny stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem regulacji zawartych w załączonym do akt Statucie Centralnej Komisji, a nadto zaznaczył, że postępowanie przed Centralną Komisją jest postępowaniem szczególnym, do którego przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio.

Co do zarzutu dotyczącego bezczynność organów orzekających w sprawie, Sąd wskazał, że skarżący mógł podjąć kroki prawne w tym zakresie (złożyć zażalenie na bezczynność Rady Wydziału lub wystąpić ze skargą na bezczynność Centralnej Komisji w rozpoznaniu odwołania). Okoliczność, że w sprawie wystąpiło przekroczenie terminu do jej załatwienia nie mogła mieć żadnego wpływu na treść wydanych w sprawie decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia właściwości organów Sąd uznał, że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z uwagi na skład osobowy Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, która rozpoznawała sprawę skarżącego a w której są specjaliści z dziedziny geodezji i kartografii kompetencje tej Sekcji są najbliższe specjalności ocenianego kandydata, co odpowiada dyspozycji § 8 pkt 1 Statutu Centralnej Komisji.

Za nietrafny Sąd pierwszej instancji uznał również zarzut, że w sytuacji nie podjęcia uchwały w sprawie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora konieczne jest zakończenie wszczętego przewodu doktorskiego umorzeniem postępowania, gdyż stało się bezprzedmiotowe i tym samym rozpatrzenie odwołania było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami wymienionymi w pkt. 1-5 wskazanego przepisu, a w przypadku, gdy uchwały te są odmowne osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora może wnieść odwołanie (art. 21 ust. 1 wymienionej ustawy). Z prawa wniesienia odwołania skarżący skorzystał. Nie mógł mieć zatem zastosowania wskazany przez skarżącego art. 105 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W.F. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj.:

1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co skutkowało oddaleniem skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne obu instancji szeregu przepisów procedury. Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi błędnie uznając, że skoro już raz sprawę rozpoznał NSA i wyrok uwzględniający skargę uchylił, to tym samym niejako oddalił wszelkie zarzuty skarżącego, jakie zostały podniesione w skardze.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wobec jego niezastosowania i nieuwzględnienia skargi, w sytuacji gdy organy dopuściły się następujących naruszeń przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 14 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o stopniach naukowych i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) poprzez niewłaściwe uznanie, iż w świetle treści tych przepisów – niepodjęcie przez radę jednostki organizacyjnej uchwały (pozytywnej) o nadaniu stopnia doktora (przy braku bezwzględnej większości głosów "za") jest równoznaczne z podjęciem przez tę radę uchwały (negatywnej) o odmowie nadania stopnia doktora w sytuacji, gdy uchwała negatywna w ogóle nie była poddawana pod głosowanie.

b) art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych poprzez przyjęcie, że znajdujący się w aktach sprawy dokument zatytułowany "opinia o odwołaniu" jest odzwierciedleniem opinii organu kolegialnego, jakim jest rada wydziału, który może wyrazić swoją opinię bez poddania jej pod głosowanie, co – zdaniem Sądu – oznacza, że "niezasadne są zarzuty naruszenia (...) art. 21 ust. 1 ww. ustawy i rozpatrzenia przez Centralną Komisję odwołania "bez wymaganego prawem stanowiska innego organu" (art. 106 § 1 k.p.a.);

c) § 1 ust. 9 pkt 14 uchwały Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 24 października 2005 r. w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (M.P. Nr 79, poz. 1120) oraz § 8 pkt 1 Statutu Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 19 kwietnia 1991 r. ze zm. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, która to sprawa została rozpatrzona przez Centralną Komisję, działającą jako organ odwoławczy – z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów – w niewłaściwej merytorycznie sekcji, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy;

3. art. 190 p.p.s.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że sąd pierwszej instancji jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA także w zakresie zarzutów dotychczas nierozpatrzonych przez wojewódzki sąd administracyjny.

W konkluzji skargi kasacyjnej jej autor wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2. zasądzenie – na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. – na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Na wstępie podkreślenia wymaga fakt, że w postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów obowiązują inne reguły niż przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego. Normy k.p.a. stosuje się w postępowaniu dotyczącym nadania stopni i tytułów jedynie subsydiarnie. Wskazując na powyższe podnieść należy, że skoro, jak wynika z protokołu z nr 21 Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, 9 osób głosowało za nadaniem stopnia doktora mgr. inż. W. F., 5 osób głosowało przeciw, a 4 osoby wstrzymały się od głosowania to tym samym Centralna Komisja przyjęła uchwałę o odmowie nadania stopnia doktora. Bezpodstawnym jest stanowisko autora skargi kasacyjnej że taki wynik głosowania nad uchwałą w sprawie nadania stopnia doktora nauk technicznych rodzi konieczność poddania pod głosowanie uchwały o charakterze "negatywnym". Takie stanowisko nie może się ostać. Reguły postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów uregulowane są w sposób odformalizowany względem reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Co więcej brak konieczności głosowania nad "uchwałą negatywną" w razie braku wymaganej większości głosów "za" byłoby sprzeczne z zasadami logiki. Zwrócić należy uwagę na fakt, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytułach w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595) czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałą rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie nadania stopnia doktora. Uchwała taka, zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ww. ustawy zapada bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Skoro podjęcie uchwały w sprawie nadania stopnia doktora wymaga uzyskania bezwzględnej większości głosów, to niespełnienie tego wymogu powoduje negatywny dla ubiegającego się o ten stopień naukowy skutek w postaci wydania decyzji odmownej. Niczym nieusprawiedliwiony jest przy tym argument, że "w przypadku niepodjęcia uchwały o nadaniu stopnia doktora, obowiązkiem Rady Wydziału było odrębne głosowanie nad uchwałą o odmowie nadania stopnia doktora, do przyjęcia której konieczna jest bezwzględna większość głosów". Stanowisko takie nie tylko jest sprzeczne z treścią art. 14 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) który wymienia jedynie uchwałę o nadaniu stopnia doktora, ale prowadziłoby to do sytuacji w której brak bezwzględnej większości głosów powodowałby niemożność podjęcia jakiejkolwiek uchwały. Tym samym za niezasadny uznać należało zarówno zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...).

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na tym, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi "błędnie uważając, że skoro już raz sprawę rozpoznawał NSA i wyrok uwzględniający skargę uchylił, to tym samym niejako oddalił wszelkie zarzuty skarżącego, jakie zostały podniesione w skardze".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji odniósł się natomiast do zarzutów skargi co do których Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał wiążącej ten sąd wykładni prawa. Za co najmniej niezrozumiały uznać przy tym należało zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a. poprzez "niezasadne przyjęcie, że sąd pierwszej instancji jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA także w zakresie zarzutów dotychczas nierozpatrzonych przez wojewódzki sąd administracyjny". Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę jest bowiem związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej zawartej w pkt. 2b tejże skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że opinia załączona do odwołania stanowi ustosunkowanie się Rady Wydziału do wniesionego przez mgr. inż. W.F. odwołania od uchwały nr [...] Rady Wydziału Uniwersytetu Warmińsko – Mazurskiego w Olsztynie dnia [...] czerwca 2006 r., mimo, że opinię tę podpisał w imieniu Rady Wydziału jedynie Przewodniczący. Wynika to jednoznacznie z protokołu posiedzenia Rady Wydziału nr [...] z dnia [...] października 2006 r.

Nietrafnym jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 1 ust. 9 pkt 14 uchwały Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 24 października 2005 r. w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych oraz § 8 pkt 1 Statutu Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 19 kwietnia 1991 r. poprzez rozpatrzenie sprawy przez niewłaściwą merytorycznie sekcję, co zdaniem autora skargi kasacyjnej mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jedynie na marginesie wskazać należy, że ust. 9 § 1 ww. uchwały Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów nie zawiera pkt. 14. Geodezja i kartografia natomiast umieszczona jest w ust. 14 pkt 9 tejże uchwały i zaliczona jest do nauk technicznych. Abstrahując od powyższego wskazać należy, że z treści § 8 Statutu Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych wynika, że postępowanie opiniodawcze w sprawach dotyczących oceny kwalifikacji kandydatów do tytułu naukowego, stopni naukowych oraz przyznania uprawnień do nadawania stopni naukowych prowadzone jest w tej sekcji stałej, której kompetencje najbliższe są specjalności reprezentowanej przez ocenianego kandydata (...). Analizując skład osobowy Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, która rozpoznawała sprawę skarżącego, w której są specjaliści z dziedziny geodezji i kartografii, stwierdzić należało, że kompetencje tej Sekcji były najbliższe specjalności ocenianego kandydata w rozumieniu powoływanego § 8 Statutu Centralnej Komisji.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.