Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SO/Wr 93/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2 w zw. z  art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Y.S. o wymierzenie Wojewodzie D. grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: I wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 1000 (tysiąc) złotych; II zasądzić od Wojewody D. na rzecz wnioskodawcy kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 lutego 2021 r. wnioskodawca Y.S. (dalej: wnioskodawca, strona skarżąca) złożył przez swojego pełnomocnika bezpośrednio do tutejszego Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie z jego wniosku. Skarga wpłynęła do Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ) 24 lutego 2021 r.

Pismem z 9 listopada 2021 r., które wpłynęło 10 listopada 2021 r., wnioskodawca złożył przez swojego pełnomocnika wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny za niezastosowanie się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: p.p.s.a.), tj. nieprzekazanie Sądowi skargi w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania i wydanie postanowienia na posiedzeniu niejawnym. Na uzasadnienie wskazał, że pismem z 15 lutego 2021 r. strona skarżąca złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania toczącego się przed Wojewodą o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga została nadana za pośrednictwem platformy ePUAP, a jej skuteczne doręczenie do D. Urzędu Wojewódzkiego nastąpiło 24 lutego 2021 r. Powołując się na treść przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a., wskazał, że o fakcie braku przekazania skargi przez Wojewodę w ww. terminie pełnomocnik strony skarżącej powziął informację telefonicznie 9 listopada 2021 r.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie wniosku. Wskazał, że przedmiotowa skarga, złożona za pośrednictwem platformy ePUAP, wpłynęła do D. Urzędu Wojewódzkiego 24 lutego 2021 r. W dniu 21 stycznia 2022 r. organ przekazał za pośrednictwem platformy ePUAP skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wraz z uwierzytelnionym elektronicznie odpisem odpowiedzi na skargę. Oryginał odpowiedzi na skargę został przekazany do Sądu wraz z aktami sprawy pismem z 21 stycznia 2022 r.

Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skarga wpłynęła do Sądu za pośrednictwem platformy ePUAP 21 stycznia 2022 r. (sygn. akt III SAB/Wr 112/22).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jego kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post. NSA z 11.05.2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456).

Powołany przepis nie obliguje jednakże Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem ‘może’ orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję - co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

W sprawie niewątpliwym jest, że skarga wniesiona za pośrednictwem Wojewody D. wpłynęła do organu 24 lutego 2021 r. Tym samym – zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. – organ powinien przekazać ww. skargę do WSA we Wrocławiu w terminie 30 dni od jej wniesienia przez stronę skarżącą. Uczynił to jednak drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP dopiero 21 stycznia 2022 r. (data wpływu do Sądu) W konsekwencji przekazanie skargi do Sądu nastąpiło z przekroczeniem ustawowego trzydziestodniowego terminu o prawie dziesięć miesięcy.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek strony skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy, będący przedmiotem skargi (bezczynność organu i przewlekłość postępowania) oraz okres uchybienia terminowi do przekazania skargi (prawie dziesięć miesięcy), a także brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy. Przy tym na dzień złożenia wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz przez następne ponad dwa miesiące organ wciąż nie wykonał ciążącego na nim obowiązku procesowego określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji, Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę D. grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wobec powyższego należało orzec, jak w pkt I sentencji. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. (pkt II sentencji).