Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1592/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. i J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 235/08 o odrzuceniu skargi B. B. i J. B. na uchwałę Rady Gminy M. P. z dnia 6 listopada 2007 r. Nr XII/105/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 235/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę wniesioną przez B. B. i J. B. na uchwałę Rady Gminy M. P. z dnia 6 listopada 2007 r. Nr XII/105/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd uznał, iż skarga B. B. i J. B. została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej: p.p.s.a.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w dniu 26 listopada 2007 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skarżący wnieśli do Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego. Uchwałą z dnia 25 stycznia 2008 r. Rada Gminy M. P., odmówiła uchylenia zaskarżonej uchwały z dnia 6 listopada 2007 r., o czym powiadomiono B. i J. B. pismem z dnia 30 stycznia 2008 r., doręczonym w dniu 5 lutego 2008 r. Sąd uznał, iż w tych okolicznościach, zgodnie z uchwałą Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. (II OPS 2/2007, ONSAiWSA 2007/3 poz. 60), skargę należało wnieść w terminie sześćdziesięciu dni liczonym od dnia nadania na poczcie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc do dnia 4 lutego 2008 r. włącznie. Skarżący wnosząc skargę do Sądu w dniu 4 marca 2008 r. uchybili powyższemu terminowi.

Skargę kasacyjną od tego postanowienia wnieśli B. i J. B., reprezentowani przez radcę prawnego G. Z., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1. naruszenie art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona wniosła skargę po upływie przewidzianego terminu

2. naruszenie art. 54 § 2 p.p.s.a poprzez nieprzekazanie przez organ kompletnych akt sprawy, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż zebrany materiał dowodowy nie był kompletny i zupełny

3. naruszenie art. 133 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wyrok został wydany na podstawie kompletnych akt sprawy, natomiast w rzeczywistości akta te nie były kompletne i organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 w/w ustawy

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w dniu 24 grudnia 2007 r. skarżący otrzymali od Przewodniczącego Rady Gminy pismo (datowane na 20 grudnia 2007 r.), iż sprawa z ich wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie zostanie załatwiona w terminie, gdyż sprawą musi zająć się Komisja Rewizyjna Rady Gminy M. P., a sprawa zostanie załatwiona w terminie do 4 lutego 2008r.

Po otrzymaniu tego pisma skarżący byli przekonani, że termin do wniesienia ewentualnej skargi nie zaczął jeszcze biec. W ocenie skarżących informacja o przedłużeniu terminu rozpatrzenia ich wniosku była dla nich wiążąca i nie powinni oni z tego ponosić negatywnych konsekwencji. Powyższe pismo Przewodniczącego Rady Gminy nie zostało, zdaniem skarżących, dołączone do akt sprawy, bowiem Sąd w skarżonym postanowieniu w ogóle się do tego pisma nie odniósł, a ma ono, w ocenie skarżących, istotne znaczenie w sprawie i mogło mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Świadczy to tym samym o naruszeniu art. 54 p.p.s.a, ponieważ akta przekazane przez organ były niekompletne. Zdaniem skarżących organ celowo poinformował ich o wydłużeniu terminu do załatwienia sprawy, licząc na to że strona "uśpiona" otrzymanym pismem nie podejmie żadnych działań zmierzających do zaskarżenia uchwały. Takie działanie jest w ocenie skarżących sprzeczne z art. 7, 8 i 9 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Rady Gminy M. P. - radca prawny J. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a przedstawione w niej zarzuty należy uznać za niezasadne.

W uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07 Skład Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego opowiedział się za poglądem, iż art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest prawidłowo złożona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu do załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.

Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w powołanej wyżej uchwale, który Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela, art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. Tak rozumiane terminy zaskarżenia, o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., mają zastosowanie także do wnoszenia skargi na uchwałę rady gminy. Należy przy tym podkreślić, iż skargę wnosi się na uchwałę rady gminy, a nie na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia lub bezczynność rady gminy w zakresie udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Wezwanie ma na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienia sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu.

Zgodnie z powyższym, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. uznać należy za niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym względzie stanowisko Sądu Wojewódzkiego, albowiem zaskarżone orzeczenie prawidłowo wskazuje, iż wobec doręczenia organowi w dniu 4 grudnia 2007 r. (data wpływu) wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi, wobec braku udzielenia odpowiedzi na wezwanie, wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, tak więc upływał on w dniu 4 lutego 2008 r. Tymczasem skarga została wniesiona do Sądu w dniu 4 marca 2008 r. (data stempla pocztowego), a wiec z uchybieniem przewidzianego prawem terminu.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, iż istotnie w aktach sprawy brakuje pisma Przewodniczącego Rady Gminy M. P. z dnia 20 grudnia 2007 r. Jednakże po przeanalizowaniu treści odpisu tego pisma, które zostało nadesłane przez skarżących wraz ze skargą kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż, wbrew temu co twierdzą skarżący, nie mogło mieć ono wpływu na wynik postępowania przed Sądem I instancji. W piśmie tym Przewodniczący Rady Gminy poinformował skarżących, iż ich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może zostać załatwione w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. z uwagi na konieczność badania sprawy przez Komisję Rewizyjną Rady Gminy M. P.. W związku z tym nowy termin załatwienia sprawy został wyznaczony "do dnia 4 lutego 2008 r."

Podkreślić należy, iż organem, który posiada kompetencje do wyrażenia stanowiska w formie uchwały, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest Rada Gminy. Z tego względu pismo Przewodniczącego Rady Gminy z dnia grudnia 2007 ustalające termin załatwienia sprawy "do dnia 4 lutego 2008 r.", nie można uznać za wyrażenie stanowiska, o którym mowa wyżej, gdyż treść pisma wskazywała, że sprawa ma być dopiero w przyszłości przez Radę Gminy załatwiona. Z art. 53 § 2 p.p.s.a. jasno wynika iż termin na udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynosi trzydzieści dni i nie może być (wbrew temu co podano w/w piśmie) przez organ dowolnie wydłużany. Nie zmienia to jednak faktu, iż po upływie trzydziestu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ odpowiedź na to wezwanie nie została udzielona przez Radę Gminy, skarżący byli uprawnieni do wniesienia skargi na uchwałę tej Rady, w ciągu kolejnych trzydziestu dni, a więc do dnia 4 lutego 2008 r. Skoro zaś skarżący skargę do WSA w Rzeszowie złożyli dopiero w dniu 4 marca 2008 r., to zaskarżone postanowienie Sądu I instancji z dnia 1 lipca 2008 r. uznać należy za zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.