Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1404/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego~Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2 ust. 2, art. 24  a
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: Par. 36, 46, 61, 62
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Ewa Michna Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej D. J. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 lipca 2016 r., [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania C. B., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, §44, §45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmawiającą aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków - zmiany powierzchni działki nr [...] położonej w obrębie K, jedn. ewid. Gmina B.

Decyzja organu odwoławczego zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

C. B., dalej skarżący, w dniu 5 marca 2015r. zwrócił się z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej stwierdzającej różnicę w powierzchni parceli gruntowej pgr [...] o pow. 61 a i 85 m2 zapisanej w arkuszu posiadłości gruntowej nr [...] pod liczbą porządkową [...], w gminie kat. K pow. G woj. k a działką ewidencyjną o nr [...] położoną w K obr. [...] pow. G, o pow. 0,57 ha. Postanowieniem z dnia [...] 2015 r. [...] Starosta G odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia różnicy pomiędzy powierzchnią p.gr. l.kat. [...] i działki ew. nr [...], obr. K, jedn. ewid. Gmina B. Na skutek zażalenia skarżącego powyższe postanowienie zostało uchylone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] 2015 r., [...], który uznał, że należy zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie żądania a następnie rozpatrzyć je. Precyzując na wezwanie organu żądanie wniosku (k. 33 akt adm.) skarżący podał, że wnosi o dokonanie aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów obr. K w celu usunięcia rozbieżności między operatem ewidencji gruntów a stanem prawnym działki nr [...] w K. Skarżący podał, że z pgr [...] o pow. 0,6185 ha powstała działka nr [...] o pow. 0,5700 na, powołał się na dane wynikające z aktu własności ziemi nr [...], oraz z Aktu Notarialnego Rep. A nr [...], na podstawie którego nabył tę działkę. Zdaniem skarżącego powierzchnia działki nr [...] winna wynosić 0,6185 ha, co wynika z Arkusza Posiadłości Gruntowej Nr [...] pgr. [...]. Nastąpiła więc nieuzasadniona zmiana pierwotnej powierzchni działki, której wnioskodawca jest właścicielem na podstawie aktu notarialnego Rep A [...] z 27 lutego 2002 r., ponieważ od wyznaczenia parceli gruntowej pgr [...] o pow. 0,6185 ha, ze strony jej właścicieli nie były prowadzone żadne zmiany geodezyjne w celu zmiany jej powierzchni oraz przebiegu granic. We wniosku z dnia 2 marca 2015 r. wnioskodawca podał, że zmiana ta powstała w wyniku działań organu.

Starosta G dokonał analizy dostępnej dokumentacji zgromadzonej w zasobie geodezyjnym tj :

1. dokumentacji powstałej w wyniku prac związanych z zakładaniem ewidencji gruntów II etapu K z 1968 r., ( w tym arkusza posiadłości gruntowej stan na koniec 1929 r. i mapy katastralnej),

2. akt uwłaszczeniowych [...],

3. postanowienia Państwowego Biura Notarialnego z dnia 30 marca 1989 r. nr [...],

4. odpisu z księgi wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych.

Organ pierwszej instancji uznał, że treść znajdującej się w zasobie dokumentacji przeanalizowana pod kątem regulacji wynikającej z przepisów art. 22 ust. 1, 24 ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz §§ 44, 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie daje podstaw do uwzględnienia żądania C. B. i wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 27 kwietnia 2016 r. W szczególności organ wskazał, że działka ew. nr [...] powstała z części pgr l.kat. [...], stąd jej powierzchnia nie odpowiada powierzchni parceli gruntowej.

W odwołaniu skarżący zarzucił, że przebieg granic działki nr [...] został zmieniony bezprawnie, brak protokołów na jej powstanie, brak wyjaśnienia z jakich powodów działka ta powstała tylko z części pgr. [...]. Ponownie podał, że od wyznaczenia parceli gruntowej pgr [...] o pow. 0,6185 ha, ze strony jej właścicieli nie były prowadzone żadne zmiany geodezyjne w celu zmiany jej powierzchni oraz przebiegu granic. Zdaniem odwołującego powodem zmiany powierzchni jest również okoliczność, że nowa granica działki nr [...] (działka sąsiednia) powstałej z parceli l.kat [...], ingeruje w powierzchnię pgr [...] powodując zmianę powierzchni działki nr [...]. Nadto Akt Własności Ziemi ([...]) nie wymienia powierzchni poszczególnych działek nr nr [...], [...], [...] ale podaje tylko łączną ich powierzchnię wynoszącą 2,29 ha.

Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego ustalił, co następuje :

w rejestrze gruntów obrębu K jednostka ewidencyjna Gmina B w jednostce rejestrowej [...] figuruje działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0.57 ha, objęta księgą wieczystą nr [...], stanowiąca własność C. B. na podstawie umowy darowizny Nr Rep A [...] z 27 lutego 2002 r. Operat ewidencji gruntów dla obrębu K jednostka ewidencyjna Gmina B został przyjęty do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...]. Zastąpił wówczas kataster austriacki oparty na parcelach katastralnych (mapa w skali 1:2880). Ewidencję gruntów i budynków dla obrębu K założono zgodnie z przepisami art. 14 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 6, poz. 32). Część kartograficzną operatu ewidencyjnego obrębu K stanowiła mapa ewidencyjna w skali 1:2880.

W Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 15 marca 1969 r. Nr 2, poz. 10, zamieszczono obwieszczenie Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z 6 września 1969 r. w sprawie założenia ewidencji gruntów m. innymi dla obrębu K Gromada L, pow. g (data założenia ewidencji gruntów - 1969 r.). Akta sprawy zawierają "Protokół Nr 99 stwierdzenia stanu władania gruntami" spisany w dniu 15 grudnia 1967 r. Według oświadczenia M. B. złożonego do tego protokołu, użytkowała ona grunty we wsi K gromada L stanowiące działki nr: [...], [...], [...] od roku 1957. Protokół został podpisany przez M. B. oraz świadków: I. B., M. P. oraz geodetę prowadzącego czynności stwierdzenia stanu władania.

Obliczenia powierzchni działki nr [...] (dwukrotnego) dokonano w lutym 1968 r. Według obliczeń powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...] wyniosła 0.57 ha. Rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny sporządzono w kwietniu 1968 r. W kolumnie nr 35 jako posiadacz działek nr: [...] o pow. 0.57 ha, [...] o pow. 1.27 ha, [...] o pow. 0.45 ha figuruje M. B. W kolumnie "Uwagi" widnieje podpisana przez M. B. adnotacja następującej treści: "Stwierdzam własnoręcznym podpisem, że wykazany stan władania pod względem powierzchni i klas jak i umiejscowienia odpowiada stanowi faktycznemu na gruncie". Rejestr gruntów dla obrębu K założono 30 listopada 1968 r. W dacie założenia rejestru gruntów w jednostce rejestrowej nr [...] wykazano działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0.57 ha, jako będącą we władaniu M. B. W roku 1989 r. dokonano w operacie ewidencji gruntów i budynków, w jednostce rejestrowej nr [...] zmiany nr 3/89 - na podstawie Aktu Własności Ziemi nr [...] wykazano wówczas, w jednostce rejestrowej nr [...], M. B. jako właściciela działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...].

Akta sprawy zawierają ponadto akta uwłaszczenia nieruchomości rolnej położonej w K, nabytej przez ob. M. B. z mocy ustawy z dnia 28 października 1971 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 50). Do Protokołu sporządzonego w dniu 30 listopada 1972r. przez pracownika PBGiUR, M. B. oświadczyła, że od roku 1957 "użytkuje nieprzerwanie nieruchomość położoną w K wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego o pow. 2.29 ha składającą się z działek nr: [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 2.29 ha ". Ww. protokół zainteresowana podpisała, co oznacza, że znany był jej przebieg granic i powierzchnie ww. działek ewidencyjnych.

Na podstawie Aktu Własności Ziemi nr [...] wydanego 7 listopada 1973 r. przez Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, M. B. stała się z mocy samego prawa właścicielką nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr: [...], [...], [...] o pow. 2.29 ha położonych w K. Akt Własności Ziemi był podstawą założenia w dniu 30 marca 1989 r. księgi wieczystej nr 24465, w której wpisano w Dziale I-O nieruchomość położoną w K gmina B obejmującą działki nr: [...], [...], [...] o pow. 2 ha 29a, a w Dziale II prawo własności całej nieruchomości na rzecz: M. B. c. S. i J. (postanowienie PBN z 30 marca 1989 r., Dz Kw [...]). Następnie na podstawie wspomnianej darowizny z 27 lutego 2002 r. nr Rep A [...] C. B. s. F. i M. stał się właścicielem działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,57 ha. Pismem z 22 marca 2002 r., Ldz Kw [...] Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych zawiadomił C. B., że na podstawie umowy tej umowy, oraz wypisu z rejestru gruntów z 17 grudnia 2001 r. założono księgę wieczystą nr [...] (obecnie nr [...]) dla nieruchomości położonej w K gmina B, pow. G, woj. M, składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] grunty orne o pow. 0.5700 ha i wpisano prawo własności na rzecz: C. B. s. F. i M.

Przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...], ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] przedstawia mapa ewidencyjna w skali 1:2880. Od założenia ewidencji nie uległ on zmianie. Zmianie nie uległa również jej powierzchnia. Dane te znane były skarżącemu, od chwili gdy stał się właścicielem działki nr [...] tj. od roku 2002 r. Znane również były M. B. najpierw władającej ww. działką, a od roku - 1973 jej właścicielce. Organ wyjaśnił, że przebieg granic działek ewidencyjnych (przepis § 36 rozporządzenia) wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniu rozgraniczeniowym, w celu podziału nieruchomości, w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, w postępowaniu dotyczącym scalania i podziału nieruchomości, na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, przy zakładaniu na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków, przez Straż Graniczną jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji, w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

Odnosząc powyższy przepis na grunt niniejszej sprawy organ wskazał, że pomimo przeprowadzenia w latach 2014-2015, na terenie obrębu K kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków w trybie art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, obowiązujące są przebieg granic i powierzchnia działki nr [...] wykazane na podstawie dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów. Starosta decyzją z [...] 2015r., znak: [...], po rozpatrzeniu zarzutów C. B. do danych ewidencyjnych orzekł o ich odrzuceniu. Jednakże Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na skutek odwołania C. B., decyzją z [...] 2016 r., znak: [...], która jest ostateczna, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na ww. decyzję C. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który do dnia wydania niniejszej decyzji nie zakończył postępowania w sprawie ww. skargi.

Zgodnie z art. 24a ust. 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania dotyczącego uwzględnienia bądź odrzucenia zarzutów, w stosunku do gruntów, których zarzuty dotyczą, dane ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym nie są wiążące. Właśnie taka sytuacja zaistniała odnośnie do działki nr [...]. W wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków pozyskuje się dane ewidencyjne spełniające wymagane dokładności, gdyż zgodnie z przepisem § 55 pkt 2 rozporządzenia "modernizacja to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu". Zatem po zakończeniu wspomnianego wyżej postępowania modernizacyjnego wszystkie atrybuty działki nr [...], a więc również jej powierzchnia ujawnione w ewidencji gruntów i budynków spełniać będą wymagane standardy techniczne.

Zgodnie z przepisem § 37 rozporządzenia, jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeśli zawarte w niej dane nie są wiarygodne lub nie odpowiadają standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Szczegółowe zasady ustalenia przebiegu granic na gruncie regulują przepisy § 38 i § 39 rozporządzenia. Organ wskazał również przepis § 61 rozporządzenia, zgodnie z którym "Numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych(...) dokonuje się za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych, których położenie względem osnowy geodezyjnej l klasy zostało określone na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędami średnimi nieprzekraczającymi 0,30 m w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi". Z kolei zgodnie z przepisem § 62 ust. 1 rozporządzenia pole powierzchni działek ewidencyjnych oblicza się za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich punktów granicznych, o których mowa powyżej. Zatem powierzchnia działki nr [...] będzie obliczona na podstawie współrzędnych jej punktów granicznych, których położenie będzie realizowało ww. przepisy rozporządzenia.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 44 ust. 2 ww. rozporządzenia podstawową zasadą prowadzenia ewidencji gruntów jest zasada aktualności tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Organy ewidencyjne jednoznacznie stwierdziły, iż dane dotyczące działki ewidencyjnej nr [...] są zgodne z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Tymczasem wnioskodawca nie zgadza się z powierzchnią tej działki ewidencyjnej, która znana mu jest od kilkunastu lat i żąda ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków powierzchni odpowiadającej jej parceli gruntowej l. kat. [...] zapisanej w arkuszu posiadłości gruntowej Lp. [...]. Arkusz posiadłości gruntowej, sporządzony na początku ubiegłego stulecia (rok 1920), nie jest jednak dokumentem, na podstawie którego można dokonać aktualizacji danych przedmiotowych działki ewidencyjnej tj. jej powierzchni. Ewidencja gruntów i budynków powinna bowiem zawierać informacje aktualne, nie jest możliwe wprowadzenie danych pozyskanych z dokumentów archiwalnych w sytuacji posiadania przez organ dokumentacji geodezyjnych wykonanych w latach późniejszych, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami.

Z § 46 ust. 3 rozporządzenia wynika, że "zmiany opisowych danych ewidencyjnych, dotyczące działek ewidencyjnych (...), ustalone w trakcie wykonywania prac geodezyjnych utrwala się w wykazie zmian danych ewidencyjnych (...) ". Pole powierzchni działki ewidencyjnej należy do jej danych opisowych, a jego wyznaczenie musi wynikać z wykonanych pomiarów sytuacyjnych punktów granicznych działki ewidencyjnej. Obecnie obowiązujące przepisy w sposób jednoznaczny wskazują w jaki sposób i z jaką dokładnością winny być pozyskane dane dotyczące położenia punktów granicznych działki, w oparciu o które oblicza się pole jej powierzchni (§ 61 i 62 rozporządzenia). Skoro ewidencja gruntów i budynków winna zawierać dane aktualne, nie jest możliwe zrealizowanie wniosku C. B. Organ odwoławczy odniósł się także do zawartego w odwołaniu zarzutu dotyczącego braku w aktach sprawy : protokołu ustalenia powierzchni działki nr [...] z podpisem właściciela, protokołu wyznaczenia działki nr [...] o pow. 0,57 ha z udziałem właściciela, protokołu ustalenia znaków granicznych dla działki nr [...] o pow. 0,57 ha z udziałem właściciela, oraz protokołu utrwalenia znaków granicznych dla działki nr [...] o pow. 0,57 ha z udziałem właściciela podając, że ww. dokumenty nie były sporządzone w trakcie zakładania ewidencji gruntów dla obrębu K i nie istnieją. Odnośnie do zarzutu dotyczącego braku informacji o powierzchni działek w Protokole nr 99 stwierdzenia stanu władania gruntami uznał organ ten zarzut za bezzasadny, ponieważ M. B. została zapoznana z powierzchniami działek i całego gospodarstwa poprzez rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny i jej podpis figuruje w rubryce "Uwagi’ ww. rejestru. Mając na uwadze taki stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydał opisaną na wstępie decyzję.

Na powyższe rozstrzygnięcie C. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego: art. 24 ust. 2a pkt 14 d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, §9 ust. 1 w zw. z §28 ust. 1 pkt 1,2,3,4, §36, 37, 38, 35, 39, 44 pkt 1 i 2, § 45 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia z Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r., art. art. 7-10, 28, 77, 104 kpa, art. 21 ust. 1, 64 i 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji, oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że decyzje nie rozstrzygają sprawy co do istoty, a postępowanie administracyjne blokuje sprzecznie z prawem dostęp do materiałów geodezyjnych, ograniczając prawo własności. Zdaniem skarżącego brak w aktach "dokumentów pomiarowych" dla działki nr [...] wymienionych w skardze powoduje, że obowiązuje mapa katastralna 1:2880 i dane z Arkusza Posiadłości Gruntowej Nr [...]. O prawidłowej powierzchni działki, tj. 0,6185 ha świadczy zdaniem skarżącego fakt, iż jest ona użytkowana od stu lat w granicach, których nie uznaje Starosta.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W pismach procesowym z dnia 29 maja 2017 r. skarżący zarzucił brak w aktach administracyjnych obmiaru pgr. [...], wskazującego na zmianę powierzchni działki nr ew. [...] w stosunku do pgr. [...], oraz brak podpisu właściciela pod protokołem obliczenia powierzchni działki nr [...], błąd danych dotyczących powierzchni działki nr [...], oraz ponownie brak dokumentacji obmiaru działki nr [...], brak podstaw do zaniżenia powierzchni oraz brak udziału w postępowaniach dotyczących tworzenia dokumentacji dotyczącej podziału sąsiedniej działki nr [...] w 2007 r. Nadto w piśmie z dnia 6 czerwca 2017 r. (wpł. 7 czerwca 2017 r., k. 70), podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o zawieszenie postępowania do czasu przeprowadzenia weryfikacji danych ewidencyjnych odnośnie działki nr [...], nie powołując precyzyjnie przepisów rozporządzenia egib.

Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2017 r. skarżący zarzucił nadto naruszenie przez organy art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 1 kpa, art. 7, 104, 28, 76,77 kpa, art. art. 21, 51 ust. 3, 4 i 5 , art. 64 Konstytucji RP, art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, §§ 9, 22, 28, 36 i 44 rozporządzenia wykonawczego Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa. Nadto zarzucił skarżący, że organ orzekł o działce nr [...], której nie jest właścicielem. Podtrzymał także wniosek o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2016.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2016.270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek zawieszenia postępowania z urzędu, o których mowa w art. 124 p.p.s.a., brak też zgodnego wniosku stron o zawieszenie postępowania (art. 126 p.p.s.a.). Odnośnie natomiast tak sformułowanego wniosku domniemywać jedynie można, że podstawę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie skarżący upatruje w okoliczności, iż nie zostało zakończone postępowanie modernizacyjne dotyczące obrębu K, w trakcie którego skarżący złożył zarzuty do danych ewidencyjnych w zakresie danych przedmiotowych dotyczących działki nr [...]. Jak podał WINGiK w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 5) na skutek odwołania skarżącego od decyzji Starosty G odrzucającej zarzuty skarżącego, decyzją z [...] 2016 r., znak: [...], organ ten orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na ww. decyzję WINGiK C. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który do dnia wydania niniejszej decyzji nie zakończył postępowania w sprawie. Podstawę zawieszenia postępowania sądowego miałby więc stanowić przepis art. 125 § 1 pkt. 1) p.p.s.a. Zdaniem sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od treści rozstrzygnięcia, które zapadnie w toczącym się postępowaniu modernizacyjnym. Kwestią wstępną bowiem jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt (czynność, bezczynność) jest zgodny z prawem materialnym albo czy przed jego wydaniem nie doszło do popełnienia takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść. Jest to więc wyłącznie takie zagadnienie, które jest niezbędne do rozstrzygnięcia przez Sąd, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Nie uzasadniają zawieszenia postępowania względy ekonomii procesowej, a zatem nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli sąd jest w stanie samodzielnie dokonać ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy (por. M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 5, wyd. LexisNexis, kom. do art. 125 ustawy). W niniejszej sprawie decyzja odmawiająca aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany powierzchni działki nr [...] wydana została w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego o dokonanie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków i skarżący wskazał jako podstawę żądanej aktualizacji konkretny dokument, który jego zdaniem powinien stanowić podstawę wykazania w ewidencji powierzchni działki nr [...] – tj. Arkusz Posiadłości Gruntowej nr [...] dla pgr. l. kat. [...]. Stanowisko to konsekwentnie podtrzymywał w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze. Natomiast zgodnie z treścią § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków: "modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu : 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu". Modernizacja ewidencji jest przeprowadzana przez starostę z urzędu (art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne). Wniosek skarżącego wszczynający kontrolowane postępowanie dotyczył bieżącej aktualizacji operatu w zakresie konkretnej działki ewidencyjnej, natomiast modernizacja ewidencji dotyczy konkretnego obrębu ewidencyjnego i podejmowana jest w celach określonych ww. przepisem rozporządzenia. Brak więc było podstaw do uznania, że niezbędnym do oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji jest zawieszenie postępowania sądowego i wyczekiwanie na ostateczne zakończenie postępowania modernizacyjnego. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu (art. 131 p.p.s.a. zd. 2), nie wymaga więc pisemnego uzasadnienia (art.163 § 1 p.p.s.a.).

Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. przywołanymi wyżej należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2015.520 ze zm.) dalej pgik, oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.Dz.U. 2015.542 ze zm.) dalej rozporządzenie egib.

Z przepisu art. 2 ust. 2 pgik wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest systemem informacyjnym zapewniającym gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju informacji o gruntach budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Informacje powyższe gromadzone są w tym systemie w drodze rejestracji stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające.

Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Przepisy pgik nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień do gruntów dlatego organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania sporów o prawo własności, o granice czy powierzchnie działek, lecz wyłącznie do badania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 października 2015 r., II SA/Rz 565/15, dostępny https://sip. lex.pl/#/orzeczenia). Stosownie do art. 24 ust. 2a pgik, dane zawarte w ewidencji mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy, czyli właścicieli nieruchomości (lub podmiotów władających na zasadzie samoistnego posiadania). Zgodnie z treścią § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych a procedura tej aktualizacji ma charakter sformalizowany w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu (tak WSA w Białymstoku, wyrok z dnia 8 grudnia 2009 r., II SA/Bk 450/09 dostępny j.w.). Podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków jest utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, (§ 44 pkt. 2 rozporządzenia egib), czego konsekwencję stanowi obowiązek dokonywania ciągłej aktualizacji danych ewidencyjnych poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.

Stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącego zaprezentowanemu w skardze oraz w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięciu temu nie można zarzucić naruszenia prawa. Zasadnicze zarzuty skargi sprowadzają się bowiem do prezentowanego przez skarżącego konsekwentnie w toku postępowania stanowiska, którego istotą jest kwestionowanie przedstawionego wyżej stanowiska organów w kwestii źródeł danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni działki ew. nr [...], obręb K, jedn. ewid. Gmina B. Zdaniem skarżącego jedynym wiarygodnym dokumentem źródłowym dla działki ewidencyjnej nr [...] w zakresie jej powierzchni są dane wynikające z Arkusza Posiadłości Gruntowej Nr [...] pgr. [...], zgodnie z którymi powierzchnia ta winna wynosić 0, 6185 ha. Wynika to z braku w zasobach organu prowadzącego ewidencję wskazywanych w odwołaniu i skardze dokumentów (wymienionych wyżej). Powyższe powoduje zdaniem skarżącego, że zgodnie z zasadą aktualności, wobec braku nowych dokumentów pomiarowych, obowiązuje mapa katastralna 1:2880 sporządzona na podstawie Arkusza Posiadłości Gruntowej Nr [...]. Świadczy o tym również użytkowanie działki nr [...] od stu lat. Nadto przebieg granic działki nr [...] został zmieniony bezprawnie, brak protokołów na powstanie działki tej działki, brak wyjaśnienia z jakich powodów działka ta powstała tylko z części p.gr. [...]. Zdaniem skarżącego powodem zmiany powierzchni działki nr [...] jest również okoliczność, że nowa granica działki nr [...] ingeruje w powierzchnię pgr. l.kat. [...].

Stanowisko powyższe i jego argumentacja nie może zasługiwać na uwzględnienie. Jak bowiem wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ewidencję gruntów dla (m.in.) obrębu K Gromada L założono w 1969 r., o czym świadczy Obwieszczenie Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa – Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej zamieszczone w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 15 marca 1969 r. (Dziennik Urzędowy WRN, k. 62, 63 akt adm. str. 6 , poz.10). Podstawą założenia ewidencji gruntów były przepisy Dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 6 poz. 32). Przepis art. 1 ust. 1 tego aktu stanowił : "Wprowadza się jednolitą ewidencję gruntów i budynków, zwaną dalej "ewidencją". Oznacza to, jak zasadnie stwierdził organ, że dotychczasowy kataster austriacki oparty na parcelach katastralnych (mapa 1:2880) został zastąpiony przez operat ewidencji gruntów dla obrębu K, przyjęty do ewidencji państwowego zasobu za nr [...]. W konsekwencji prac poprzedzających założenie ewidencji, z części parceli gruntowej l.kat. [...] powstała działka ew. nr [...] o pow. 0,57 ha, co wynika z treści zgromadzonych i poddanych analizie przez organy dokumentów sporządzonych w związku z zakładaniem ewidencji. Dokumenty te to w szczególności protokół stwierdzenia stanu władania gruntami (k. 39-40 akt adm.), obliczenie powierzchni działek w tym działki ew.nr [...] (k. 41 akt adm.), rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny (k. 42-44 akt adm.) i rejestr gruntów założony w 1968 r. (. 46, 47 akt adm.), rejestr gruntów założony w 1990 r. (k. 92, 93 akt adm.), oraz mapa ewidencyjna w skali 1:2880 powstała na bazie mapy katastralnej, obowiązująca do wejścia w życie zmodernizowanego operatu ewidencyjnego ( k. 12 akt adm.). Treść powyższych dokumentów świadczy zdaniem Sądu o prawidłowości stanowiska organu odnośnie podstawy wykazania (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w ewidencji gruntów i budynków powierzchni działki ew. nr [...]. Sąd podziela w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące wyrażenia przez poprzedniczkę prawną skarżącego M. B. akceptacji tak przebiegu granic jak i powierzchni działki nr [...], powstałej w wyniku wprowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja ta wyrażona została przez złożenie własnoręcznych podpisów pod dokumentami sporządzonymi w trakcie prac poprzedzających wprowadzenie ewidencji w 1969 r. Wynika z tego, że wszystkie dane zawarte w tych dokumentach były przez M. B. zaakceptowane. Także ocena przez organy dokumentów sporządzonych w datach po założeniu ewidencji jest prawidłowa. Nie mogły mieć znaczenia zarzuty skarżącego, iż Akt Własności Ziemi z daty 7 listopada 1973 r. stwierdzający nabycie przez matkę skarżącego nieruchomości składającej się z działek ewidencyjnych nr nr [...], [...] i [...] wskazywał tylko łączną powierzchnię nieruchomości, tj. 2,29 ha a nie powierzchnie poszczególnych działek. Dokument ten sporządzony został wszak cztery lata po powstaniu działki nr [...] i tę działkę obejmował, a nie parcelę gruntową lkat. [...], z której działka powstała w 1968 r. Widnieje na nim podpis M. B. (k.49 akt adm. potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia). Zasadnie też odniósł się organ pierwszej instancji do zarzutu skarżącego podnoszonego w toku postępowania, dotyczącego sfałszowania ww. dokumentu, na poparcie którego skarżący przedłożył inne jego "wersje", wskazując na treść przepisu art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 2016.1491, tj.), zgodnie z którym do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postepowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. W postepowaniu administracyjnym nie jest więc możliwa jakakolwiek weryfikacja aktu własności ziemi.

Treść wszystkich dokumentów dostępnych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym i analizowanych przez organy w toku postępowania a sporządzonych w związku z wprowadzeniem ewidencji gruntów i budynków dla obrębu K Gromada L i po jej wprowadzeniu jest konsekwencją istnienia danych wynikających z operatu założenia ewidencji, przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...], które to dane do wydania zaskarżonej decyzji nie uległy zmianie. Z tych względów, zarówno powyższy AWZ, jak i dokumenty, które stanowiły podstawę założenia w dniu 30 marca 1989 r. księgi wieczystej nr [...] dla nieruchomości obejmującej działki nr nr [...], [...] i [...], a następnie założenia księgi wieczystej nr [...] dla nieruchomości składającej się z działki nr [...], którą został obdarowany skarżący, dotyczą właśnie działki nr [...] utworzonej w wyniku założenia ewidencji, stąd wykazana w nich powierzchnia tej działki (poza AWZ, w którym nie wskazano powierzchni poszczególnych działek), wynosi 0,57 ha. Powierzchnia ta jest również konsekwencją faktu, iż od czasu założenia ewidencji nie uległ zmianie przebieg granic działki. Należy bowiem przypomnieć, że w zakresie wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych obowiązuje szczególna regulacja. Zgodnie z § 36 rozporządzenia egib, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniach i stanach faktycznych wymienionych w powyższym przepisie, w punktach 1) - 8). Wyliczenie tam zawarte stanowi zamknięty katalog podstaw wykazywania przebiegu granic działek ewidencyjnych na mapie ewidencyjnej. Dokonanie aktualizacji ewidencji w zakresie przebiegu granic działki ewidencyjnej w oparciu o inne niż wymienione w § 36 rozporządzenia źródła danych ewidencyjnych byłoby z nim sprzeczne a także naruszałoby podstawowe zasady prowadzenia ewidencji i jej istotę, wynikające z przepisów ustawy. Skoro skarżący nie wskazywał na żadne dokumenty pozostające w zasobach organu prowadzącego ewidencję, o których mowa w § 36 rozporządzenia egib, ani takich dokumentów nie przedkładał w toku postępowania, brak było podstaw do jakichkolwiek zastrzeżeń dotyczących położenia i współrzędnych punktów granicznych działki nr [...]. Zasadnie więc organy wskazały na treść § 61 i 62 rozporządzenia egib, które to przepisy stanowią o metodzie obliczania powierzchni działki ewidencyjnej. Wynika z nich, że pole powierzchni działki ewidencyjnej (czyli tzw. powierzchnia działki) jest elementem danych ewidencyjnych działki oraz stanowi funkcję przebiegu jej linii granicznych.

Żądanie skarżącego mogłoby być uznane za zasadne także w przypadku wykazania, że obliczenie powierzchni działki nr [...] nastąpiło w sposób błędny lub jest wynikiem oczywistej omyłki. Posługiwanie się przez prawodawcę w przepisach rozporządzenia pojęciem "aktualizacji" a nie "prostowania" nie oznacza bowiem, że w ogóle nie jest możliwe usuwanie błędów czy omyłek w ewidencji w ramach pojęcia "aktualizacja", ale powinno się to odbywać w sytuacji, gdy uzasadnia to aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają charakter oczywistych - w świetle złożonych dokumentów – pomyłek (por. wyroki z dnia 15 maja 2012 r., III SA/Lu 86/12, z dnia 27 października 2010 r., III SA/Kr 203/09, z dnia 10 sierpnia 2010 r., II SA/Bk 272/10, dostępne j.w.). Jednak również i w takim wypadku, istnienie błędu lub oczywistej pomyłki powinno być wykazane stosownym dokumentem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, zgodnie z treścią § § 45 ust. 1 pkt. 3 i 46 ust. 3 rozporządzenia egib. Skarżący jednak dokumentu takiego nie przedstawił, ani też nie powoływał się na jego istnienie. Dokument w postaci Arkusza Posiadłości Gruntowej Nr [...] pgr. [...] z 1929 r. powoływany przez skarżącego jako podstawa dokonania żądanej aktualizacji co do powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] podstawy takiej stanowić nie może. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych jego kopii (k. 36,37,38 akt adm.) wynika, że wykazuje on powierzchnię pgr [...] według stanu na koniec 1929 r. Nie należy on więc do kategorii dokumentów mogących stanowić podstawę dokonania aktualizacji, o których mowa w przepisach rozporządzenia egib i nie jest dokumentem aktualnym lecz archiwalnym - został sporządzony czterdzieści lat przed założeniem ewidencji gruntów i budynków dla obrębu K. Podstawę dokonania na wniosek uprawnionego podmiotu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków mogą stanowić wyłącznie dokumenty obrazujące zdarzenia powstałe po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. W kontrolowanej sprawie istotna jest również okoliczność, że skarżący złożył zarzuty do danych ewidencyjnych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym w zakresie danych przedmiotowych działki nr [...] w związku z prowadzonym postępowaniem modernizacyjnym na terenie obrębu K. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zarzuty te zostały odrzucone przez Starostę G decyzją z dnia [...] 2015 r., jednak na skutek odwołania skarżącego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] 2016 r. znak [...] uchylił decyzję Starosty G i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez skarżącego do tut. Sądu a sprawa nie została dotychczas rozstrzygnięta. Nie można więc wykluczyć, że w wyniku zakończenia postępowania modernizacyjnego i spełnienia wszystkich aktualnie obowiązujących standardów technicznych, w tym dotyczących obliczenia powierzchni działki, dane dotyczące powierzchni działki nr [...] mogą ulec zmianie.

Za nieuzasadnione należało uznać zarzuty podnoszone w skardze oraz w pismach procesowych z dnia 29 maja 2017 r. dotyczące braku wskazywanych przez skarżącego dokumentów. Kwestię braku w aktach administracyjnych dokumentów dotyczących - zasadniczo – podstawy obliczenia powierzchni działki nr [...] w trakcie zakładania ewidencji podnosił skarżący już w odwołaniu oraz w pismach składanych w toku kontrolowanego postępowania. Do zarzutów tych odniósł się organ odwoławczy ustalając, że dokumenty wskazywane przez skarżącego nie były sporządzane w trakcie zakładania ewidencji i nie istnieją. Z tych więc przyczyn Sąd uznał, że nie można organom postawić zarzutu niekompletności materiału dowodowego, ponieważ jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, rozpatrzyły wniosek skarżącego o zmianę powierzchni działki nr [...] na podstawie wszystkich dostępnych w zasobie geodezyjno-kartograficznym dokumentów. Niezasadny jest również poniesiony na rozprawie zarzut, iż rozstrzygnięcie dotyczy działki nr [...], której skarżący nie jest właścicielem. Treść zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i decyzji je poprzedzającej nie budzi wątpliwości – dotyczy ono działki nr [...] położonej w obrębie K jed. ewid. Gmina B. Natomiast na str. 5 uzasadnienia (wiersz 7) decyzji WINGiK istotnie widnieje numer działki [...], co należało potraktować jako oczywistą omyłkę drukarską nie mającą żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Pozostałe zarzuty skargi również nie mogły odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi. Organy prowadziły postępowanie i orzekały na podstawie obowiązujących przepisów prawa - ustawy pgik, rozporządzenia egib i kodeksu postępowania administracyjnego. Wyrażona w art. 7 Konstytucji RP zasada legalizmu nie została naruszona, nie naruszono także art. 87 Konstytucji RP zawierającego enumeratywne wyliczenie źródeł powszechnie obowiązującego Prawa. Natomiast przepisy art. 21 i 64 Konstytucji RP statuujące zasadę ochrony własności, prawa jej dziedziczenia, warunków dopuszczalności wywłaszczenia, prawa do własności i innych praw majątkowych, dopuszczalnych ograniczeń prawa własności nie mogły być naruszone w toku kontrolowanego postępowania z uwagi na jego przedmiot i istotę ewidencji, która jest wyłącznie systemem informacyjnym zapewniającym gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami – art. 2 pkt. 8 ustawy pgik. Organy orzekające w sprawach aktualizacji ewidencji nie rozstrzygają więc o przysługującym stronie prawie własności, czy też jego zakresie. Wskazać też trzeba w związku z zarzutem naruszenia art. 51 ust. 3 i 4 Konstytucji RP, że kontrolowane postępowanie nie dotyczyło dostępu skarżącego do dotyczących go dokumentów, czy zbiorów danych, ale rozpatrzenia wniosku o aktualizację ewidencji w zakresie wynikającym z żądania skarżącego. Wniosek taki rozpatrywany jest zgodnie z treścią przepisów ustawy pgik i rozporządzenia egib, które normują szczegółowo zasady dokonywania aktualizacji, lub ewentualnie prostowania błędnych informacji.

Stwierdzić nadto należy, że organy nie uchybiły obowiązkom wynikającym z przepisów art. art. 28, 104 i 107 § 3 kpa. Skarżący jako właściciel działki ew. nr [...] był stroną postępowania i brał w nim czynny udział, organ załatwił sprawę toczącą się na wniosek skarżącego przez wydanie decyzji, która rozstrzyga tę sprawę co do istoty, ponieważ rozstrzyga o żądaniu skarżącego w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji przedstawiają szczegółowo przebieg postępowania administracyjnego, tok rozumowania organów i przebieg analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, zawierają omówienie zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Sformułowane są w sposób klarowny i zrozumiały.

Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem i nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, wynikające z przepisu art. 145 § 1 ppsa. Sąd nie dopatrzył się również wad skutkujących uwzględnieniem skargi, kontrolując tę decyzję zgodnie z art. 134 § 1 ppsa. W związku z powyższym na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.