Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 288/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Kowalski, Sędziowie NSA Teresa Porczyńska (spr.), Bogdan Lubiński, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 295,00 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie 1.004,80 zł.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakresie badania podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2000 organ podatkowy I instancji stwierdził, że jest ona prowadzona w sposób nierzetelny mający wpływ na zaniżenie należnego podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ ten ustalił, że W. Ł. zaniżył przychody w roku podatkowym 2000 o kwotę 11.350 zł.

Zaniżenie przychodu wynikało zdaniem organu z faktu nieuwzględnienia w wartości przychodu:

- kwoty nieodpłatnego świadczenia uzyskanego przez podatnika od jego ojca w związku z nieodpłatnym korzystaniem z lokalu i maszyn stanowiących własność ojca,

- należności za wynajem samochodu spółce cywilnej A,

- należności za wynajem samochodu firmie S. H. – B.

Podatnik wykonywał swoją działalność gospodarczą w lokalu i z użyciem maszyn stanowiących własność jego ojca – J. Ł. W trakcie kontroli W. Ł. oświadczył, że korzystał z tych przedmiotów bezumownie. Po wezwaniu przez organ do złożenia informacji w tym przedmiocie, podatnik nie udzielił żadnej odpowiedzi. W tej sytuacji organ uznał, że stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt.8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.), przychodem z działalności gospodarczej jest wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wartość tych świadczeń ustala się według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości w dacie otrzymania świadczenia (art. 12 ust. 3 pkt.4 ustawy). Zgodnie z oświadczeniem podatnika złożonym do protokołu kontroli w dniu [...] 2004 roku, wartość miesięczną czynszu za korzystanie z lokalu o powierzchni 30 m2 i urządzeń oszacowano na kwotę 100 złotych. Organ podatkowy wyliczył zatem, że wartość nieodpłatnych świadczeń z tego tytułu winna wynosić 950 zł. bowiem podatnik w roku 2000 prowadził działalność od dnia 15 marca 2000 roku, czyli przez 9,5 miesiąca.

W. Ł. wystawił w dniu [...] 2000 roku dla Spółki Cywilnej A fakturę Nr [...] za wynajem samochodu na kwotę brutto 6.344 zł, netto 5.200 zł. Faktura ta nie została przez podatnika zaewidencjonowana, mimo że została opatrzona numerem 24/07. Kwoty wynikającej z tej faktury podatnik nie wliczył do przychodu roku 2000.

Podatnik zaewidencjonował pod numerem 22 podatkowej księgi przychodów i rozchodów fakturę VAT Nr [...] z dnia [...] 2000 roku, wystawioną dla nabywcy usługi – S. H. – B za wynajem samochodu na kwotę brutto 6.344 zł, netto 5.200 zł. Jak wskazał organ, faktura ta została przekreślona i opatrzona napisem: "anulowano", a zapis w księdze podatkowej wykreślony. Organ stwierdził, że stosowanie do treści § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 1999 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 105, poz. 1199), dowody własne zewnętrzne przesyłane uprzednio kontrahentowi mogą być poprawione tylko przez wystawienie dowodu korygującego (noty). Anulowanie powyższej faktury, w ocenie organu, nie spełnia warunków formalnych, zatem jest czynnością pozorną. Kwota z faktury powinna zostać uwzględniona w wartości przychodu roku 2000.

W konkluzji rozważań dotyczących zaniżenia przez W. Ł. wysokości przychodu organ uznał, że podatkowa księga przychodów i rozchodów była prowadzona w powyższym zakresie nierzetelnie i nie może ona w tym zakresie stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Cytując przepis wynikający z § 11 w/w rozporządzenia organ podatkowy stwierdził, że przepis dopuszcza stosunek zaniżenia przychodu do przychodu wykazanego w zeznaniu do wysokości 0,5 %. Tymczasem stosunek zaniżonego przez W. Ł. przychodu do wykazanego przychodu w deklaracji wyniósł 29,07 %. Działając w oparciu o przepis art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), organ I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z księgi, uzupełnione o dowody, których strona nie zaksięgowała, były wystarczające do ustalenia, że podatnik wykazał przychód w kwocie 39.035,10 zł. Przychód niezaewidencjonowany określono kwotą 11.350 zł. Koszty uzyskania przychodu to kwota 42.800,98 zł. Tym samym podatnik powinien wykazać dochód w kwocie 7.584,12 zł, a wykazał stratę w sumie 3.765,88 zł. Zatem stosowanie do art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organ I instancji określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w roku 2000 kwotą 1.004,80 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania i o wstrzymanie wykonania decyzji. W motywach podatnik wywodził, że informował organ I instancji o istnieniu umowy, na podstawie której korzystał z lokalu i maszyn stanowiących własność jego ojca. Podniósł, że nie w toku postępowania podatkowego nie wzywano jego, ani jego pełnomocnika do złożenia przedmiotowej umowy. Tekst umowy, zgodnie z informacją zawartą w odwołaniu, strona zobowiązała się złożyć w terminie 14 dni, z uwagi na swoją chorobę. Zdaniem podatnika organ nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących okoliczności anulowania faktury Nr [...]. Podatnik wyjaśnił, że wystąpił do odbiorcy faktury z prośbą o jej zwrot celem anulowania. Zwrot faktury nie nastąpił. Zdaniem podatnika, organ nie wykazał nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Uzasadnienie decyzji jest niewłaściwe, gdyż organ wprowadził do jej treści wartości liczbowe, które nie znajdują żadnego potwierdzenia. Dość swobodne przytaczanie tych wartości, bez analizy tego, jak wpływają one na wysokość zaległości, utrudnia merytoryczne odniesienie się do konkretnych kwot.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...].

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W treści uzasadnienia organ wyjaśnił, że podatnik zobowiązany jest do rzetelnego prowadzenia dokumentacji podatkowej. W art. 181 Ordynacji podatkowej zawarto katalog dowodów, do którego należą w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez podatników, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej. Księga podatkowa, jako szczególny dowód powinna być prowadzona w sposób rzetelny i niewadliwy.

Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, że W. Ł. otrzymał od swojego ojca nieodpłatne świadczenie, gdyż korzystał w roku 2000, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z lokalu i urządzeń stanowiących własność ojca. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował to przysporzenie jako przychód z działalności gospodarczej w oparciu o przepis art. 14 ust. 2 pkt.8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnik, nawet na wezwanie organu II instancji, nie złożył w trakcie postępowania administracyjnego umowy, na której istnienie wskazywał w odwołaniu. W. Ł. w trakcie kontroli podatkowej, oświadczył spontanicznie, w warunkach swobody wypowiedzi, że korzystał z rzeczy ojca w sposób bezumowny. Wyjaśnienia takie stanowią wiarygodny dowód w sprawie, dlatego organ nie uwzględnił późniejszego stwierdzenia, iż podatnik zawarł z ojcem umowę użyczenia. Nieodpłatne świadczenie to nie powiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku danej osoby, które ma konkretny wymiar ekonomiczny. Zatem gdyby świadczenie ojca miało charakter odpłatny, to okoliczność ta powinna mieć odzwierciedlenie w prowadzonej księdze podatkowej w postaci zaewidencjonowania kosztów ponoszonych z tego tytułu. W konkluzji organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena prawna tej części stanu faktycznego dokonana przez organ I instancji była prawidłowa.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił również stanowisko organu I instancji w zakresie oceny, że czynność anulowania faktury VAT Nr [...] z dnia [...] 2000 roku wystawionej dla S. H. – B nie spełniła warunków formalnych, gdyż nie zawierała daty i podpisu osoby dokonującej anulowania. Pomimo anulowania, faktura nadal przedstawia wartość w niej wyrażoną, dlatego kwota z niej wynikająca powinna zostać uwzględniona w wysokości przychodu. Zdaniem organu podatnik nie poczynił starań celem wyeliminowania tej faktury z obrotu prawnego.

Ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że organ I instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, a w konsekwencji wszystkie wyliczenia dotyczące należnego podatku znalazły w pełni uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Pełnomocnik podatnika został powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji II instancji i umorzenie zobowiązania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach swojego stanowiska podatnik podał, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt.8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z wyjątkiem otrzymanych od osób zaliczanych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn. W. Ł. otrzymał nieodpłatne świadczenie od swojego ojca, zatem od osoby zliczonej do I grupy podatkowej, wobec czego wartość tego świadczenia jest wolna od podatku. W odniesieniu do kosztu remontu maszyn piorąco – suszących, skarżący wywodził, że wydatki na ten cel obciążają jego budżet, zatem powinny być uwzględnione w wysokości kosztów uzyskania przychodu. Ponadto skarżący korzystał z lokalu i urządzeń ojca na podstawie umowy, która jednak nie była sporządzona w formie pisemnej. W odniesieniu do faktur za wykonanie remontu maszyn, które nie zostały zaewidencjonowane przez A. C., podatnik podniósł, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego prowadzenia dokumentacji przez swojego kontrahenta. Następnie W. Ł. podał, że faktura wystawiona dla spółki A została anulowana, a należność z niej wynikająca nie została przez podatnika pobrana, zatem usługa niewykonana nie może być zaliczona do podstawy opodatkowania. Organ nie poczynił w tym przedmiocie niezbędnych ustaleń.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odniesieniu do zarzutu skargi stanowiącego o zwolnieniu od podatku wartości nieodpłatnych świadczeń otrzymanych w ramach I i II grupy podatkowej, organ stwierdził, że regulacja taka została wprowadzona do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dnia 1 stycznia 2003 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 19 maja 2005 roku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 1 marca 2006 roku wpłynęło do akt sądowych pismo strony skarżącej, do którego dołączono kserokopię umowy zlecenia z dnia [...] 2001 roku zawartej między W. Ł., a A. C., protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...] 2001 roku, kserokopię umowy użyczenia zawartą między J. Ł., a W. Ł. oraz kserokopię noty korygującej Nr [...] z dnia [...] 2000 roku wystawionej dla faktury VAT Nr [...] z dnia [...] 2000 roku.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 10 kwietnia 2006 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik W. Ł. oświadczył, że popiera skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto pełnomocnik złożył do akt sądowych kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] 2005 roku, sygn. akt: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, chociaż nie w zakresie wszystkich podnoszonych w jej treści zarzutów. W ocenie Sądu organy naruszyły przepisy prawa materialnego oraz przepisy procesowe w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 roku Nr 90, poz. 416 ze zm.), źródłami przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych jest m. in. pozarolnicza działalność gospodarcza. Za przychód z takiej działalności uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 14 ust. 1). Przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 14 ust. 2 pkt 8). Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody (art. 9 ust. 1 zd. I). Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24 i 25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich osiągnięcia w roku podatkowym (art. 9 ust. 2 zd. I). Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy (art. 22 ust. 1 zd. I).

W stanie faktycznym sprawy, w roku podatkowym 2000 W. Ł. osiągnął przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie prania usługowego wyrobów, usług budowlanych, skupu, sprzedaży i wynajmu samochodów.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do kilku kwestii. Pierwszym zagadnieniem jest ocena, czy przychodem z działalności gospodarczej wykonywanej przez W. Ł. jest m. in. wartość nieodpłatnych świadczeń otrzymanych od ojca w postaci bezpłatnego używania lokalu i maszyn służących do prowadzenia działalności. Bezsporną w sprawie jest okoliczność korzystania z lokalu i urządzeń stanowiących własność ojca podatnika przez 9,5 miesiąca w roku 2000.

Nie ulega wątpliwości, że wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń podlega uwzględnieniu w wysokości przychodu, co wynika wprost z regulacji art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sąd analizując treść dokumentów załączonych do akt administracyjnych stwierdził, że organy prawidłowo uwzględniły wartość nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez W. Ł. od ojca w wysokości przychodu. Zdaniem sądu organy prawidłowo założyły, że skarżący korzystał z lokalu i maszyn stanowiących własność ojca bezpłatnie, bez umowy określającej warunki wykorzystania lokalu i maszyn do działalności gospodarczej podatnika. Takiej informacji bowiem udzielił sam podatnik w trakcie kontroli podatkowej do protokołu. Uznanie za niewiarygodne późniejszego oświadczenia skarżącego, że zawarł on umowę z ojcem, w świetle tego, że przez długi czas nie przedłożył organom tekstu tej umowy, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, do jakiej organy podatkowe mają prawo na mocy art.191 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ I instancji wezwał pełnomocnika W. Ł. do złożenia wszelkich dokumentów dotyczących tej kwestii (pismo z dnia 2 września 2004 roku, doręczone pełnomocnikowi w dniu 6 września 2004 roku). Pełnomocnik nadto został poinformowany, w trybie art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym (pismo organu I instancji z dnia 30 lipca 2004 roku i organu odwoławczego z dnia 9 grudnia 2004 roku). Pomimo takich działań ze strony organu, ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie złożyli stosownych dokumentów na etapie postępowania podatkowego. Kopia umowy użyczenia zawartej w dniu [...] 2000 roku między J. Ł. i W. Ł. została złożona dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Tymczasem sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sąd ocenia czy ustalenia organu mają swoje potwierdzenie w materiale dowodowym załączonym do akt administracyjnych. Dlatego okoliczność złożenia umowy nie może wpływać na rozstrzygnięcie sądu (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2001 roku, III SA 1188-1189/00, Monitor Podatkowy 2001/9/2). Dokumenty takie mogą ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Wartość powyższego świadczenia została przyjęta w wysokości wskazanej przez podatnika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że ulga w postaci zwolnienia od opodatkowania wartości nieodpłatnego świadczenia uzyskanego od osób zliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn (art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) nie może być zastosowana w analizowanym roku podatkowym, jako że została wprowadzona ustawą z dnia 27 lipca 2002 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1182 ze zm.). Przepis art. 8 tej ustawy stanowi, że wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2003 roku i ma zastosowanie do dochodów (strat) uzyskanych od tego dnia, z wyjątkiem art. 1 pkt 21, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Przepis art. 1 pkt.21 nowelizuje art. 22k ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiący o odpisach amortyzacyjnych. Tym samym wartość nieodpłatnych świadczeń otrzymanych od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej przed dniem 1 stycznia 2003 roku winna zostać zaliczona do przychodu.

Kolejną kwestią sporną w sprawie jest ocena konieczności wliczenia do przychodu wartości faktury wystawionej dla spółki cywilnej A Nr [...] z dnia [...] 2000 roku za wynajem samochodu na kwotę brutto 6.344 zł, netto 5.200 zł. Z oświadczenia W. Ł. złożonego do protokołu z kontroli wynika, że jest to faktura fikcyjna. Organy podatkowe uznały jednakże, iż fikcyjność faktury nie uzasadnia braku zarejestrowania jej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Zdaniem organów kwota wynikająca z tej faktury powinna powiększać wartość przychodu W. Ł. w roku podatkowym 2000.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie dają podstawy do przyjęcia takiego stanowiska. Nie wynika z nich bowiem, że sam fakt wystawienia faktury powoduje zaliczenie kwoty z niej wynikającej do wartości przychodu, nawet jeżeli rozliczono w niej zobowiązania wynikające ze zdarzeń gospodarczych, które faktycznie nie zaistniały. W świetle przepisów powołanej ustawy elementem podatkowo-twórczym jest przychód. Jeżeli faktura była fikcyjna, co oznacza, że kwoty z niej wynikające nie odzwierciedlają faktycznego przychodu, wartość jej nie powinna być doliczona do przychodu. Tym samym wobec oświadczenia W. Ł. o fikcyjności faktury organy, jeżeli nie dawały wiary wyjaśnieniom podatnika, powinny poczynić dalsze ustalenia w tym przedmiocie /np. podjęcie w postępowaniu dowodowym działań w celu uzyskania informacji dotyczących faktycznego wykonania usługi od odbiorcy tej usługi/. Zaniechanie poczynienia przez organy takich ustaleń stanowiło naruszenie regulacji art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Organ II instancji ponownie prowadząc postępowanie podatkowe, po uchyleniu decyzji przez sąd, powinien uwzględnić treść odpisu wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] 2005 roku, sygn. akt: [...], złożonego podczas rozprawy w dniu 10 kwietnia 2006 roku przez pełnomocnika strony skarżącej, potwierdzającego, że m. in. faktura VAT Nr [...] z dnia [...] 2000 roku była fikcyjna.

W odniesieniu do kwestii anulowania faktury Nr [...] z dnia [...] 2000 roku wystawionej przez skarżącego dla S. H. – B skład orzekając podzielił stanowisko zaprezentowane przez organy orzekające. Organy bowiem zasadnie przyjęły, że czynność anulowania faktury nie spełnia wymagań formalnych określonych w treści § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 105, poz. 1199). Przepis ten wymaga, aby dowody własne wewnętrzne przesłane uprzednio kontrahentowi były poprawiane tylko przez wystawienie dowodu korygującego (noty). Tymczasem w dokumentach znajdujących się u podatnika w dniu kontroli była tylko kopia przedmiotowej faktury, która była przekreślona z adnotacją anulowano. Z akt administracyjnych nie wynika inna próba anulowania faktury przez skarżącego w postaci odpowiedniego pisma do kontrahenta. Zdaniem sądu, samo przekreślenie faktury nie spełnia wymagań formalnych. W konkluzji tej części rozważań odnieść się również trzeba do złożonej do akt sądowych noty korygującej Nr [...] wystawionej w dniu [...] 2000 roku. Jak już wskazano sąd administracyjny ocenia czy ustalenia organu mają swoje potwierdzenie w materiale dowodowym załączonym do akt administracyjnych. W tej sytuacji dokument złożony w postępowaniu sądowym nie mógł wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie.

Podnoszona w skardze kwestia wydatków na remont maszyn piorąco suszących dotyczy rozliczeń roku podatkowego 2001. Nie może być więc przedmiotem rozważań w tej sprawie.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję organu II instancji stwierdzając, że zaskarżona decyzja narusza przepisy podatkowego, a w szczególności art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na wynik postępowania w tej sprawie. Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o treść art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów sąd orzekł na mocy art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy zastosowaniu § 6 pkt 2 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).