Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 656/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: odrzucono skargę , zwrócono wpis
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi A. B. i P. B. na Uchwałę Nr XVIII/247/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr XXXIV/494/09 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 3 lipca 2009 r. w sprawie Programu ochrony środowiska przed hałasem dla województwa małopolskiego postanawia I. odrzucić skargę; II. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa na rzecz skarżących A. B. i P. B. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XVIII/247/20 z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie zmiany uchwały nr XXXIV/494/09 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 3 lipca 2009 r. w sprawie Programu ochrony środowiska przed hałasem dla województwa małopolskiego.

Skargę na powyższą uchwałę złożyli A. B. i P. B..

Uprawnienie do wniesienia skargi Skarżący wywodzą z faktu, że są współwłaścicielami nieruchomości położonej w S. , gmina Zabierzów przy [...], działki nr [...], [...], zapisanej w księdze wieczystej [...], zabudowanej domem mieszkalnym. Nieruchomość ta położona jest na północny wschód od lotniska Kraków Balice w odległości niewiele ponad 1 km. Nie ulega zatem wątpliwości położenie nieruchomości w strefie opracowania przedmiotowego Programu (rys. 1), a nad nią i w pobliżu przebiega znaczna część tras odlotowych widoczna na rys. 3 Programu. Jednocześnie Skarżący zauważają, że brak odpowiednich załączników mapowych do Programu uniemożliwia dokładne określenie położenia na rysunkach Programu. Potwierdza to treść księgi wieczystej [...], a także przedłożone przez skarżących wydruki mapek z portalu geoportal2 na których widać położenie nieruchomości względem lotniska oraz nieruchomość. Program dotyczy więc przedmiotowej nieruchomości, a jego zapisy będą miały wpływ na nieruchomość co uzasadnia interes prawny w złożeniu skargi.

Co do kwestii merytorycznych Skarżący zarzucili, że uchwała narusza art. 112 i art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, dalej zwana "p.o.ś.") oraz art. 1 i art. 8 dyrektywy nr 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu (Dz. U. UE L z 2002 r. Nr 189 poz. 12, dalej zwana "dyrektywa") poprzez:

1) wykorzystanie przy formułowaniu zapisów Programu nieaktualnych danych dotyczących emisji hałasu, brak analizy aktualnych, a dostępnych danych o hałasie emitowanym przez lotnisko Kraków-Balice oraz dokumentów, z których wynika, jak rozwijać się będzie w najbliższej przyszłości obiekt emitujący hałas, czyli lotnisko,

2) przyjęcie w Programie rozwiązań (działań), które w żaden sposób nie zmniejszają szkodliwości hałasu oraz brak przyjęcia rozwiązań, które zmniejszyłyby szkodliwość hałasu, w tym brak działań zahamowujących wzrost hałasu w porze dziennej,

3) wadliwe oraz nieprecyzyjne zapisy Programu dotyczące zarówno celów jak i działań, które winny być podjęte, uniemożliwiające określenie sposobu realizacji celu obniżenia hałasu, jak też sformułowanie celów i działań tak ogólnie, że mogą być różnie interpretowane, utrudniając również, a nawet uniemożliwiając kontrolowanie wykonania konkretnych działań,

4) brak sprecyzowania obszaru, który jest analizowany za pomocą załącznika mapowego, a przede wszystkim obszaru, na którym natężenie hałasu przekracza normy.

Powyższy zarzut Skarżący doprecyzowali i skonkretyzowali w uzasadnieniu skargi. Zdaniem Skarżących naruszenie art. 112 i art. 119 ust. 1 p.o.ś. oraz art. 1 i art. 8 dyrektywy wyraża się w oparciu uchwały na nieaktualnych danych, a przede wszystkim na nieuwzględnieniu danych dotyczących natężenia hałasu wywołanego działalnością lotniska za lata 2018 r. i 2019 r. mimo, że w czasie podejmowania uchwały były już dostępne. Skarżący wskazują, że zaskarżony Program został sporządzony w oparciu o mapę akustyczną sporządzoną w 2017 roku. Wskazują także, że według Oceny stanu środowiska na terenie województwa małopolskiego w 2018 r. sporządzonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w 2018 r. poziom hałasu lotniczego wywoływanego przez lotnisko Kraków-Balice przekraczał o 10 dB, a w porze nocnej o 15 dB dopuszczalny poziom hałasu. Powołując się na informacje o działalności lotniska, a przede wszystkim udostępnione przez zarządcę portu lotniczego Podsumowanie 2019 Skarżący wskazują, że w kolejnych latach liczba operacji lotniczych znacznie wzrosła. Prowadzi to do logicznego wniosku, że poziom hałasu wywołanego działalnością lotniska był w chwili przyjęcia zaskarżonej uchwały wyższy, niż wynika z mapy akustycznej w oparciu o który sporządzono program ochrony środowiska przed hałasem. Aktualnie mieszkańcy terenów położonych najbliżej lotniska narażeni są na wysoki poziom hałasu zwłaszcza w porze nocnej co wiąże się z często występującymi negatywnymi skutkami dla ich zdrowia. Następnie Skarżący wskazują, że zgodnie z art. 179 ust. 2b p.o.ś. mapę akustyczną sporządza się wykorzystując najnowsze wyniki pomiarów hałasu przeprowadzone na podstawie art. 175 p.o.ś. oraz inne dane. Następnie Skarżący powołują szczegółowe przepisy określające zasady sporządzania mapy akustycznej. Zaskarżona uchwała nie uwzględnia także wyników pomiarów hałasu, dokonywanych na bieżąco w latach 2018 i 2019.

Skarżący podnoszą, że cele programu określone w tabeli 16 na str. 42 programu określone są w sposób niewymierny, uniemożliwiający ocenę ich spełnienia, ponieważ nie wiadomo, do jakiego roku ma się odnosić zmniejszenie zasięgu oddziaływania akustycznego lotniska.

Ponadto Skarżący zarzucili, że uchwała narusza art. 112a p.o.ś. poprzez określenie pory ciszy na godziny 1:00 do 5:00. Ich zdaniem jest to sprzeczne z celem tego przepisu, jakim jest zmniejszenie hałasu w porze nocnej. Skutkiem ustalenia przerwy w funkcjonowaniu lotniska na godziny od 01:00 do 06:00 będzie wzrost ilości operacji lotniczych w godzinach od 22 do 1 i od 5 do 6, a w konsekwencji uniemożliwienie mieszkańcom zachowanie ciągłości snu w odpowiedniej dla zdrowia liczby godzin. Zdaniem Skarżących zakaz hałasu na płycie postojowej powinien być konsekwentnie rozszerzony na całą porę nocną, tj. godziny od 22.00 do 6.00. Jednocześnie Skarżący podnieśli, że w tabeli 17 uchwały przewidziano jedynie zakaz wykonywania prób silników w godzinach 22:00 do 5:00. Jednocześnie Skarżący podnoszą, że uchwała nie zawiera konkretnych rozwiązań zapewniających ochronę przed hałasem dochodzącym z samej powierzchni lotniska ponieważ postanowienia zakładające rozważenie budowy ekranów akustycznych i podjęcie innych działań technicznych są bardzo ogólne i w istocie nierozliczalne. Podobnie nieokreślony jest zapis zakładający poszerzenie godzin obowiązywania nocnej przerwy w funkcjonowaniu lotniska (tzw. core night). Uchwała nie zawiera też rozwiązań ukierunkowanych na ograniczenie hałasu w porze dziennej i wieczornej.

W ocenie Skarżących zaskarżona uchwała narusza § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 października 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska przed hałasem (Dz. U. poz. 1498), poprzez nieprzeprowadzenie analizy zapisów decyzji z dnia 27 września 2019 r. wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., znak: [...] mimo jej znaczenia dla rozwoju lotniska. Skarżący podkreślają, że każdy program ochrony środowiska przed hałasem jest dokumentem, który z natury rzeczy obowiązywać ma przez długi okres, a wiec przy jego ustaleniach należy brać pod uwagę również okoliczności, które wystąpią w przyszłości. Z powyższej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika natomiast, że na lotnisku Kraków-Balice ma być budowany kolejny pas startowy. Po zakończeniu inwestycji w 2035 r. w dobie o wysokim natężeniu na lotnisku ma być dokonywane 268 operacji lotniczych, a zasięg ponadnormatywnego hałasu w porze nocy obejmie: dla wartości 45 dB – ok. 30,5 km2, a dla wartości 50 dB – ok. 9,4 km2 obszarów położonych poza lotniskiem. Ponadto na lotnisku planowane są inne inwestycje opisane w Planie Generalnym Lotniska Kraków-Balice na lata 2016-2036. Zdaniem skarżących w Programie nie uwzględniono tych okoliczności.

Ponadto Skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja narusza art. 179 ust. 5 p.o.ś. poprzez podjęcie uchwały po upływie terminu jednego roku od dnia przedstawienia mapy akustycznej. Skarżący wskazują, ze przepis ten nakazuje uchwalić program ochrony środowiska przed hałasem w terminie jednego roku od dnia przedstawienia mapy akustycznej przez podmiot zobowiązany do jego sporządzenia, a organ tego terminu nie dotrzymał. Niedotrzymanie tego terminu potwierdza ponadto nieaktualność danych, w oparciu o które sporządzono mapę akustyczną.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Małopolskiego wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Tylko tytułem dygresji Sąd wskazuje, że wnioski organu co do sposobu załatwienia skargi zostały podniesione nielogicznie. Wniosek o odrzucenie – jako odnoszący się do kwestii dopuszczalności skargi – powinien być złożony w pierwszej kolejności, a dopiero jako wniosek ewentualny, warunkowany stwierdzeniem dopuszczalności skargi przez Sąd powinien być podniesiony wniosek o oddalenie skargi. Uwaga ta nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę w pierwszej kolejności przedstawiono argumenty przemawiające za odrzuceniem skargi. Zdaniem organu uchwałodawczego Skarżący nie mają legitymacji do wniesienia skargi, ponieważ zaskarżony akt nie narusza ich interesu prawnego ani uprawnienia. Uzasadniając to twierdzenie organ szeroko powołuje się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazuje, że zaskarżona uchwała nakłada obowiązki i zadania jedynie na zarządzającego portem lotniczym i nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie użytkowania terenu wokół lotniska ani w zakresie wykonywania prawa własności konkretnych nieruchomości lub ich posiadania. Zdaniem organu skarga powinna zawierać wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia, które zostały naruszone, a sam fakt, że uchwała może naruszać prawo materialne nie daje prawa jej zaskarżenia. Z samego stwierdzenia, że Skarżący są właścicielami jednej z nieruchomości objętych aktem prawa miejscowego nie można wyprowadzać indywidualnego interesu prawnego do zaskarżania aktu w całości w stosunku do innych podmiotów objętych jego regulacją. Organ wskazuje, że wnoszący skargę może działać tylko w swoim interesie i nie może kwestionować ustaleń co do tych obszarów, które nie oddziałują na jego interes prawny i co do których tylko uprawnionym przysługuje prawo do wniesienia skargi. Zakres programu – stosownie do art. 119 ust. 1 p.o.ś. – sporządzono dla terenów na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny. Obszar, na którym poziom dopuszczalny jest przekroczony wyznacza się mapa akustyczna, w tym wypadku sporządzona przez zarządzającego portem lotniczym w 2018 r. Mapa została sporządzona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 października 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych ujętych na mapach akustycznych oraz ich układu i sposobu prezentacji. Skarżący nie wykazali związku pomiędzy swoją indywidualną sytuacją prawną, a naruszeniami prawa towarzyszącymi procedowaniu i podejmowaniu zaskarżonej uchwały i nie wskazali, co spowodowało uszczuplenie ich uprawnień wynikających z faktu posiadania statusu właścicieli nieruchomości, a tym samym naruszenie ich interesu prawnego. Jednocześnie organ wskazał, że zaskarżona uchwała nakłada w gruncie rzeczy obowiązki tylko na podmiot zarządzający portem lotniczym, a jej uchylenie doprowadzi tylko do uchylenia tych obowiązków, a w konsekwencji jest sprzeczne z interesem – także faktycznym – samych skarżących.

W dalszej części organ odniósł się do merytorycznych twierdzeń skargi.

Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 18 pkt 1 i art. 89 ust. 1 u.s.w., art. 119 ust. 1, i 6 w zw. z art. 84, art. 117 ust. 2 pkt 2 i art. 179 ust. 5 p.o.ś w zw. z art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. poz. 2087, dalej zwana "ustawą zmieniającą").

Pierwszy z powyższych przepisów, powołanych w zaskarżonej uchwale, tj. art. 18 u.s.w. określa właściwość sejmiku województwa, stanowiąc – w związku z art. 9 u.s.w. – podstawę kompetencyjną dla sejmiku województwa do stanowienia w drodze uchwał aktów prawa miejscowego. Podobna konstatacja wynika z art. 89 ust. 1 u.s.w.

Art. 84 ust. 1 p.o.ś. stanowi ogólną podstawę tworzenia programów środowiskowych w przypadkach wskazanych w ustawie lub przepisami szczególnymi. Takim przepisem jest właśnie art. 119 ust. 1-2 p.o.ś., który nakłada na sejmik województwa obowiązek uchwalania dla terenów poza aglomeracjami, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, programów ochrony środowiska przed hałasem, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do dopuszczalnego. Stosownie do art. 119 ust. 6 p.o.ś. programy te aktualizuje się co najmniej raz na pięć lat, a także w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę planu lub harmonogramu realizacji.

Artykuł 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (która weszła w życie 14 listopada 2019 r.) nakazuje przy nowelizacji programów obowiązujących przed dniem wejścia w życie uchwały zmieniającej stosować przepisy dotychczasowe. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a podstawę ich stanowienia stanowi art. 94 Konstytucji.

Organ wskazał, że podczas przygotowania projektu uchwały dokonano wszystkich wymaganych prawem uzgodnień. Przede wszystkim projekt został uzgodniony zgodnie z art. 19 ust. 6b ustawy o ochronie przyrody z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zaopiniowany przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Ponadto, zgodnie z art. 39 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz planach oddziaływania na środowisko projekt uchwały został wysłany do szeregu podmiotów wskazanych w odpowiedzi na skargę, w tym do osób składających uwagi na etapie wstępnych konsultacji. Zdaniem organu zgodnie z regulacjami art. 8 ustawy zmieniającej brak było obowiązku uzgadniania projektu. Projekt został uchwalony na XVIII Sesji Sejmiku Województwa w dniu 24 lutego 2020 r. uzyskując wymaganą prawem większość głosów o czym świadczy załączony do odpowiedzi na skargę wyciąg z stenogramu z sesji.

Organ wskazuje, że przy formułowaniu Programu wykorzystano aktualne dane. Zgodnie z art. 119 p.o.ś w brzmieniu mającym zastosowanie do podjętej uchwały program ochrony środowiska przed hałasem tworzy się dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, a więc jeżeli taki stan zaistniał. Zgodnie z art. 179 ust. 5 p.o.ś. zarządzający lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie jednego roku od dnia, w którym zostało ono zaliczone do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach. Z kolei stosownie do art. 119 ust. 5 p.o.ś. sejmik województwa ma jeden rok od przedłożenia mapy akustycznej na uchwalenie aktualizacji planu. Program powstał w oparciu o dane z mapy akustycznej lotniska 2018, zrealizowanej w 2018 r. dla długookresowych (średniorocznych) wskaźników oceny hałasu lotniczego pochodzącego od operacji statków powietrznych obsługiwanych przez port lotniczy w 2017 r. W 2017 r. liczba operacji lotniczych na lotnisku przekroczyła 50 tys. i w związku z tym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie dróg, linii kolejowych i lotnisk, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach, dla których jest wymagane sporządzanie map akustycznych oraz sposobów określania granic terenów objętych tymi mapami (Dz. U. z 2007 r. nr 1 poz. 8) zarządzający Portem jest zobowiązany do sporządzenia mapy akustycznej w oparciu o dane dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego. Oprócz Portu Lotniczego przy opracowaniu Programu uwzględniono także obowiązujący wokół Portu obszar ograniczonego użytkowania. Mapy akustyczne zostały przekazane do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego 15 stycznia 2019 r. Zdaniem organu programy ochrony środowiska mają bazować na mapach akustycznych, a pierwsza mapa została sporządzona w 2018 r. Wzrost liczby operacji lotniczych był brany pod uwagę przy projektowaniu zadań naprawczych w Programie i stąd w pierwszym działaniu naprawczym tj. system quota count odniesienie do punktów hałasowych z 2020 i 2019 roku. Procedury administracyjne właściwe dla tzw. ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska wykorzystują inne narzędzia zarządzania środowiskiem akustycznym (raport oddziaływania na środowisko, analiza porealizacyjna, pomiary kontrolne, przegląd ekologiczny), które są niezależne od programu, jednak nie mogą być z nim sprzeczne. To tym procedurom będą podlegały wszystkie inwestycje realizowane przez Port, również te wynikające z realizacji Planu Generalnego, który na etapie przygotowywania programu nie był dostępny. Port lotniczy udostępnia tylko ogólny opis Planu Generalnego, ponieważ sam program jest objęty tajemnicą przedsiębiorstwa i ma charakter poufny. Same inwestycje nie są przedmiotem Programu ochrony środowiska przed hałasem, gdyż stanowią źródło tzw. hałasu instalacji, a nie hałasu operacji lotniczych. Zgodnie z art. 112a p.o.ś. Program sporządza się dla średniorocznych wskaźników oceny hałasu, LDWN i LN, które również uwzględniają okresy, gdy hałas nie jest emitowany. W tym ujęciu hałas instalacji emitowany do środowiska z terenu Portu nie przekracza średniorocznych wartości dopuszczalnych, a więc formalnie nie podlega Programowi.

Program ochrony środowiska przed hałasem dla terenów Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków – Balice został zgodnie z § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 października 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska przed hałasem został sporządzony z wykorzystaniem szeregu innych dokumentów, jak w szczególności strategii rozwojowych, programów ochrony środowiska i decyzji środowiskowej.

Zdaniem organu podczas opracowywania programu uwzględniono liczne dane, a sam program stworzono w oparciu o analizy stanu środowiska akustycznego z omówieniem trendów w okresie od roku 2014. Ponieważ przed rokiem 2017 Port Lotniczy nie podlegał obowiązkowi mapowania akustycznego, skuteczność wprowadzonych działań będzie możliwa w dużej mierze podczas analizy sprawozdań zarządzającego Portem i sporządzania aktualizacji Programu w 2025 roku. Następnie organ wymienia szereg działań krótko-, średnio- i długookresowych, które przewiduje się w celu zmniejszenia uciążliwości akustycznej Portu Lotniczego dla otoczenia. W oparciu o planowane działania w Programie sporządzono mapę, która przedstawia aktualny i prognozowany po realizacji działań krótkookresowych zasięg oddziaływania akustycznego (rysunek 19 Programu).

Organ wskazał, ze uchwałą z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania lotniska Kraków – Balice zarządzanego przez Międzynarodowy Port Lotniczy im. Jana Pawła II Kraków – Balice sp. z o. o. Sejmik Województwa Małopolskiego zgodnie z art. 135 p.o.ś. utworzył obszar ograniczonego użytkowania wskazując tym samym obszar narażony na ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne oraz określił ograniczenia i sposoby korzystania z nieruchomości. Pozwala to właścicielom nieruchomości których dotyczą ograniczenia na uzyskanie odszkodowania. Program zakłada utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania w oparciu o decyzję porealizacyjną wynikającą z decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co doprowadzi do aktualizacji obszaru ograniczonego użytkowania ustanowionego w 2009 roku.

Organ wskazał, że ustanowione ograniczenia operacyjne dotyczą przede wszystkim pory nocnej, która ma decydujące znaczenie dla komfortu życia mieszkańców. W tej porze dochodzi także do największych przekroczeń poziomu dopuszczalnego hałasu i dlatego na tej porze skupiają się działania naprawcze. Celem tych działań jest zahamowanie poziomu wzrostu i zasięgu hałasu w otoczeniu Portu. Organ wskazuje, że Program nie określa hałasu z podziałem na porę dzienną lub nocną, lecz na całą dobę (LDWN) i porę nocną (LN). Przekroczenia dopuszczalnego hałasu w porze nocnej są większe niż ogólnodobowe mimo mniejszej ilości operacji lotniczych, ponieważ wartości dopuszczalne poziomu hałasu w nocy są o 10 dB niższe. Także podczas konsultacji społecznych mieszkańcy skarżyli się przede wszystkim na hałas w nocy.

Organ wskazuje, że Program nie zakłada budowy ekranów akustycznych, ponieważ ich skuteczność drastycznie maleje ze wzrostem odległości ekranu od źródła hałasu i od obserwatora, co dotyczy przedmiotowych lokalizacji. W programie przewidziano szereg innych działań zmierzających do ograniczenia hałasu, w tym całkowity zakaz wykonywania prób silników w godzinach 22.00-5.00, ograniczenie pracy urządzeń pokładowych generujących hałas podczas pobytu samolotów na płytach postojowych do niezbędnego minimum, w szczególności w porze nocnej oraz działania związane z wykonywaniem operacji lotniczych – przyjęcie zaleceń ograniczenia wykorzystania rewersu silników, stosowanie wydłużonego dobiegu po lądowaniu oraz redukcję mocy silników podczas startu poprzez wykorzystanie pełnego dystansu drogi startowej.

Co do kolejnego zarzutu organ wskazuje, że efektywna realizacja Programu jest możliwa dzięki monitorowaniu i kontroli założonych w nim działań przez zarządzającego portem i bieżącą współpracę z właściwymi organami. Program jako akt powszechnie obowiązującego prawa ma charakter generalny i abstrakcyjny. Wyznacza mierzalne cele strategiczne, jak zahamowanie wzrostu zasięgu oddziaływania akustycznego i jego obniżenie, a także obniżenie długookresowego poziomu hałasu w porze nocnej o minimum 1 dB. Dla zadań realizowanych w perspektywie krótkookresowej wyznaczono termin realizacji. W rozdziale 11 określono także procedury nadzoru nad realizacją Programu, strony postępowania i sposób raportowania. Narzędziem nadzoru jest ciągły monitoring hałasu lotniczego, realizowany zgodnie z właściwym rozporządzeniem, który przeprowadza zarządzający portem. Wyniki monitoringu są comiesięcznie raportowane regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, corocznie sporządzany jest raport roczny, a co 5 lat tworzona mapa akustyczna. Ponadto, z uwagi na wielość sposobów ograniczania hałasu nie jest możliwe wskazanie szczegółowych wymagań ilościowych co do konkretnych działań, ponieważ stopień redukcji hałasu jest wynikiem synergii ich działania. Ponadto Port Lotniczy może wdrożyć inne niż przewidziane w programie metody zmniejszenia hałasu.

Organ wskazuje, że zakres przestrzenny programu jest zgodny z obszarem mapy akustycznej z 2018 roku. Mapy te zostały prawidłowo sporządzone przez zarządzającego portem lotniczym. Są one powszechnie dostępne. Mapy akustyczne nie stanowią załącznika do Programu ochrony środowiska przed hałasem, natomiast mapy przedstawione w Programie służą jedynie określeniu przewidywanych efektów wprowadzonych działań naprawczych. Zgodnie z art. 119 ust. 1 p.o.ś. Program sporządza się dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny.

Zdaniem organu wyznaczenie tzw. core night na czas od godz. 01:00 do godz. 05:00 jest tylko jednym z pięciu działań naprawczych, które należy rozpatrywać łącznie, a efekt obniżenia hałasu zostanie osiągnięty przez łączną realizację ich wszystkich. Plan zakłada także stopniowe wydłużenie tego przedziału. Cisza nocna nie jest tożsama z porą nocną zdefiniowaną w art. 112a p.o.ś. jako przedział czasu od 22:00 do 06:00. Art. 112a p.o.ś. określa bowiem wskaźniki hałasu mające zastosowanie do sporządzania strategicznych map hałasu oraz programów ochrony środowiska przed hałasem. Sama cisza nocna służy głównie zapewnieniu ciągłości snu mieszkańców i zmniejszenia uciążliwości lotniska, natomiast jest tylko jednym z działań służących zmniejszeniu emisji hałasu w porze nocnej. Dotychczas na lotnisku Kraków-Balice w ogóle było core night, a pierwszym lotniskiem w Polsce gdzie je wprowadzono jest Lotnisko Chopina w Warszawie, gdzie obowiązuje w godzinach od 23:30 do 5:30. Przerwa w działaniu lotniska nie obejmuje lotów specjalnych, lądowań awaryjnych i lądowań opóźnionych z przyczyn niezależnych od przewoźników. Cisza we wskazanych godzinach dotyczy nie tylko bezpośrednio operacji lotniczych, ale również emisji hałasu z płyt postojowych.

Petycja złożona przez mieszkańców w dniu 24 stycznia 2020 r. przez stowarzyszenie A w sprawie wprowadzenia zakazu lotów nocnych jest rozpatrywana zgodnie z obowiązującymi procedurami, przez Komisję ds. Skarg, Wniosków i Petycji Sejmiku Województwa Małopolskiego. Została ona złożona po zakończeniu konsultacji społecznych zaskarżonej uchwały.

Zdaniem organu Program bazuje na mapie akustycznej i nie uwzględnia planowanej inwestycji związanej z nową drogą startową na lotnisku Kraków – Balice ponieważ taki obowiązek nakłada na niego art. 118a ust. 1 p.o.ś. Planowany wzrost natężenia ruchu lotniczego w Porcie został zidentyfikowany w Programie i wskazany jako jedna z przyczyn konieczności wprowadzenia działań przeciwhałasowych. Program powinien być aktualizowany co 5 lat. Organ wskazuje, że decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dotyczy prognozowanego poziomu hałasu, a więc stanu przyszłego, natomiast program ochrony środowiska przed hałasem tworzy się tylko w odniesieniu do stanu istniejącego. Odnośna decyzja została aktualnie przekazana do organu odwoławczego, tj. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z czego wnika, że nie jest jeszcze prawomocna i ostateczna.

Organ wskazał, że mapa akustyczna została przekazana w terminie nieznacznie przekraczającym roczny termin wyznaczony przez art. 179 ust. 5 p.o.ś., a Sejmik Województwa Małopolskiego uchwalił Program z około miesięcznym opóźnieniem. Opóźnienie w działaniu Sejmiku związane było z terminami przekazania środków finansowych na zadanie z budżetu Wojewody Małopolskiego oraz dotacji z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, ponieważ sporządzanie programów to zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Bez otrzymania tych środków Urząd Marszałkowski nie mógł wszcząć procedur związanych z udzieleniem zamówienia publicznego na przygotowanie programu. Ponadto w okresie konsultacji społecznych wpłynęła znaczna ilość uwag i wniosków. Nieznaczne przekroczenie terminu przyjęcia Programu nie skutkuje jego nieważnością, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje takiej sankcji.

W świetle powyższych argumentów Sejmik Województwa Małopolskiego stwierdził, że skarga jest bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało ocenić legitymację A. B. i P. B. do wniesienia skargi.

Program ochrony środowiska przed hałasem stanowi zgodnie z art. 84 ust. 1 p.o.ś. akt prawa miejscowego (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. II SA/Po 252/19).

Podstawą prawną skargi na akt prawa miejscowego wydany przez organ województwa jest art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 512) zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Ponieważ nie wzbudza wątpliwości, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej ocenie sądu podlega, czy narusza ona interes prawny lub uprawnienie skarżących.

Skuteczne wniesienie skargi wymaga, aby skarżący wykazał naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą (zarządzeniem) a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Taki związek zaś musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego – uprawnień (wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 sierpnia 2019 roku, sygn. II SA/Ke 370/19; zobacz też wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2019 roku, sygn. III SA/Gd 75/19, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Ol 846/18). Kwestia ta stanowi centralny punkt rozważań więc warto rozszerzyć odnośnie niej wywód prawny.

I tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 27 lipca 2017 r. II SA/Gd 310/17 wskazał, że "Zarówno skarga uregulowana w art. 90 u.s.w., jak i w art. 101 ust. 1 u.s.g., jest przysługującym podmiotom instrumentem umożliwiającym uruchomienie sądowej kontroli, mającej na celu zbadanie zgodności z prawem uchwały lub zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego w celu ochrony ich realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym i nielegalnym ich naruszeniem. Podobnie jak w przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. również w art. 90 u.s.w. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Istotnym bowiem warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu. Oceniając materialnoprawną legitymację skarżącego wskazać należy, że w przypadku zaskarżenia uchwały merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu, który jest właścicielem nieruchomości (...). Wojewódzki sąd administracyjny kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego aktu w zakresie podstaw materialnych, jak i proceduralnych, czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14; z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1973/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić należy, że po znowelizowaniu p.p.s.a. i wprowadzeniu nowego przepisu - art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego - co do zasady brak legitymacji skargowej powinien skutkować odrzuceniem, a nie oddaleniem skargi".

Podkreślenie konieczności wykazania naruszenia interesu prawnego pojawia się zasadniczo we wszystkich orzeczeniach z tej tematyki. Przykładowo WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 17 marca 2016 r. II SA/Sz 1353/15 wskazał (odnośnie art. 101 u.s.g., lecz to samo dotyczy art. 90 u.s.w.): "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi też wykazać bezpośredni związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała wprost narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Nie jest wystarczające wskazywanie na zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości. Należy wykazać, że wskutek podjęcia skarżonej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi istnieć w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Pogląd ten jest powszechnie wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. OSK 1563/04, z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. II OSK 1127/05, z dnia 7 maja 2008 r., sygn. II OSK 84/08, z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. I OSK 715/05, a także II OSK 205/09, II OSK 1981/09 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)". W wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2018 r. II SA/Wr 849/16, LEX nr 2495877 wskazano: "Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, negatywnie wpływając na jego sytuację prawną np. pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę".

Podobne stanowisko zajmuje doktryna. Bogdan Dolnicki w komentarzu do art. 90 ustawy o samorządzie województwa (publ. Lex/el.) wskazał, iż skarżone zachowanie organu samorządu województwa musi wpływać na własną, indywidualną sytuację prawną skarżącego, a nie innego podmiotu; kwestionowane zachowanie powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia skarżącego przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługujących mu uprawnień albo nakłada na niego określone obowiązki.

Po uwagach teoretycznych czas przejść do oceny sytuacji prawnej skarżących. Przedmiotem zaskarżonej uchwały jest zmiana uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie programu ochrony środowiska przed hałasem dla Województwa Małopolskiego poprzez utworzenie Programu ochrony środowiska przed hałasem dla Województwa Małopolskiego w zakresie dotyczącym działalności Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków – Balice. Bardzo istotnym jest przy tym stwierdzenie, że przedmiotowy Program stanowi pierwsze opracowanie tego dokumentu. Dotychczas, przed rokiem 2017 przedmiotowy Port obsługiwał mniej niż 50 000 operacji lotniczych rocznie i nie podlegał obowiązkowi sporządzenia programu ochrony środowiska przed hałasem. Jednocześnie należy stwierdzić, że omawiana uchwała nie ustanawia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu art. 135 p.o.ś. Odnośny obszar określa bowiem uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/470/09 z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska Kraków – Balice, zarządzanego przez Międzynarodowy Port Lotniczy im. Jana Pawła II Kraków – Balice Sp. z. o. o. Opis obszaru ograniczonego użytkowania zawarty w części 3 uchwały ma tym samym charakter sprawozdawczy.

Ustanowienie Programu ochrony środowiska przed hałasem powoduje nałożenie na określone podmioty obowiązków wskazanych w programie. Podmioty, których prawa lub uprawnienia doznają ograniczenia w wyniku uchwalenia programu są legitymowane do wniesienia skargi na uchwałę w oparciu o przepis art. 90 ust. 1 u.s.w.

Skarżący wskazali, że wywodzą swój interes prawny z prawa własności nieruchomości położonej w S. , 1 km od lotniska. Nie jest kwestionowanym, że nieruchomość leży w obszarze przestrzennym programu ( rys. 1 str. 10 uchwały), tożsamym z zasięgiem mapy akustycznej hałasu lotniczego, dokumentującej tereny, gdzie dochodzi do przekroczeń dopuszczalnych wartości hałasu. Skarżący w skardze podali, że Program "dotyczy przedmiotowej nieruchomości". Na rozprawie pełnomocnik skarżących dodatkowo uzupełnił, że "oczywistym naruszeniem interesu prawnego jest zmniejszenie wartości nieruchomości".

W ocenie Sądu, skarżący powołując się na położenie swojej nieruchomości w strefie, gdzie z powodu działalności lotniska dochodzi do przekroczeń normatywnego poziomu hałasu – wskazali jedynie i co najwyżej na fakt posiadania interesu prawnego. Rzeczywiście bowiem, w zakresie prawa ochrony środowiska istnieje szereg norm wskazujących na poziom dopuszczalnego hałasu, zatem położenie nieruchomości w zakresie oddziaływania lotniska powoduje, iż rozmaite rozwiązania prawne mogą mieć wpływ na sytuację prawną skarżących.

Jednakże w ocenie Sądu, o ile można przyjąć interes prawny, o tyle skarżący nie wykazali jego naruszenia. Warto zauważyć, że należało przedstawić naruszenie konkretnej normy prawa materialnego związanej z indywidualną sytuacją skarżących w sposób negatywnie wpływający na ich uprawnienia lub obowiązki; co więcej, na chwilę uchwalenia kwestionowanego aktu. Jednak skarżący nie podjęli nawet próby zwerbalizowania takiego naruszenia.

Podkreślenia wymaga, że Program jest pierwszym programem ochronnym dla obszaru objętego mapą akustyczną. Zawiera on 5 głównych działań, do których będzie zobowiązane lotnisko, aby ograniczyć hałas, w kierunku stopniowego dojścia do pożądanych norm. Normy te określa Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Działania te są określone na pewnym stopniu ogólności i trzeba przy tym podkreślić, że nie ma przepisów, które by konkretnie opisywały za pomocą liczb etapy dojścia do stanu pożądanego. Przy tym wszystkim Program jest niewątpliwie i bezdyskusyjnie krokiem w kierunku ograniczenia hałasu na całym obszarze. Stąd też Sąd nie dostrzega konkretnej normy, odnoszącej się do skarżących, która by została naruszona z niekorzyścią dla ich sytuacji prawnej poprzez fakt podjęcia uchwały. Zamierzone działania w celu ograniczenia hałasu, jako zmierzające do stopniowego wyeliminowania przekroczeń norm, są działaniami co do zasady korzystnymi i zmierzającymi do poprawy sytuacji wszystkich osób mieszkających na terenie objętym programem, w tym skarżących.

Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona uchwała w żaden sposób nie narusza interesów prawnych skarżących. Nie nakłada na nich żadnych praw ani żadnych obowiązków. Przykładem natomiast sytuacji, gdzie dochodziło do takiego naruszenia, są rozstrzygnięcia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w wyniku kwestionowania uchwał, w tym o podobnym charakterze: II SA/Po 252/19, II SA/Go 396/18, II SA/Bd 967/14, II SA/Wr 706/14, II SA/Kr 18/15. W każdej z nich naruszenie interesu prawnego nie budziło wątpliwości, ponieważ skarżący byli adresatami obowiązków wynikających z uchwały.

Także okoliczność, że treść programu nakłada obowiązki na podmiot zarządzający lotniskiem, nie daje skarżącym uprawnienia do zaskarżenia treści programu. Żadne z postanowień zaskarżonej uchwały nie daje bowiem zarządcy lotniska prawa ingerowania w prawa i obowiązki właścicieli działek znajdujących się w sferze oddziaływania lotniska. Przede wszystkim, żadne z postanowień programu nie ogranicza uprawnień skarżących, które mogłyby być dochodzone w oparciu o przepisy prawa sąsiedzkiego, rzeczowego lub na podstawie przepisów o odpowiedzialności deliktowej.

Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest pogląd – wynikający między innymi z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r., sygn. II OSK 892/17 – z którego wynika, że ocena istnienia interesu prawnego we wniesieniu skargi w sprawach z zakresu prawa ochrony środowiska nie wynika tylko z bezpośredniego związania właściciela nieruchomości zakresem normowania zaskarżonych przepisów, lecz może wynikać także z nieuzasadnionego nieobjęcia określonego terenu normowaniem aktu prawa miejscowego. Pogląd ten został jednak wyrażony w sprawie, której przedmiotem było ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania wokół lotniska. Ustanowienie takiego obszaru wiąże się z nałożeniem na właścicieli nieruchomości określonych obowiązków (np. ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w określony sposób) i przyznaniu im określonych uprawnień (np. roszczenia o odszkodowanie za ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości). Zaskarżona uchwała żadnych praw ani obowiązków na skarżących nie nakłada.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie kwestionuje faktu, że treść programu ochrony środowiska przed hałasem ma faktyczne znaczenie dla skarżących. Im większe rygory zostaną nałożone na zarządzającego lotniskiem, tym mniejszy będzie zakres jego immisji do środowiska. Jest to jednak sfera interesu faktycznego, a nie prawnego. "(...)W szczególności interesem prawnym nie legitymuje się podmiot jedynie zainteresowany podjęciem albo uchyleniem określonego aktu, który nie oddziałuje bezpośrednio na jego sferę prawną. Podmiot ten dysponuje bowiem jedynie interesem faktycznym" (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2018 r., LEX nr 2524307). Widać to bardzo wyraźnie w argumentacji skargi, która polemizując z niektórymi działaniami Programu zakłada pewne hipotezy faktyczne ( np. że przyjęcie przez Program ciszy nocnej w określonych godzinach zwiększy hałas w dzień). Nie oceniając w żadnym razie na tym etapie trafności tego rodzaju stwierdzeń, wskazać trzeba, że w ogólności twierdzenie skargi, iż ochrona w Programie jest niewystarczająca, przy braku, jak już wspomniano, norm regulujących etapy dojścia do właściwych wskaźników, musi być ocenione jako lokujące się w sferze interesu faktycznego. Ocena skarżących, że ochrona wyrażona w Programie jest niedostateczna, zbyt mała – jest siłą rzeczy hipotetyczna, dotycząca sytuacji przyszłych, niepewnych ( zależących przecież także od wielkości faktycznego ruchu lotniczego). Tym samym nie może być podstawą twierdzeń o konkretnym, realnym naruszeniu istniejącego aktualnie interesu prawnego.

Podobnie do sfery faktycznych interesów należy zaliczyć twierdzenie o spadku wartości nieruchomości; pomijając, iż nie wskazano, dlaczego Program ochronny miałby wpłynąć na spadek wartości nieruchomości.

Należy końcowo zauważyć, że Program ochrony środowiska przed hałasem – ze swej istoty – może tylko ograniczyć uprawnienia zarządcy lotniska, jednak nie może mu żadnych uprawnień przyznać. Tym samym nawet brak jakichkolwiek ograniczeń prowadzących do zmniejszenia hałasu nie wpływa na sferę praw lub obowiązków skarżących. Jeżeli skarżący uważają, że działalność lotniska narusza prawo lub zasady współżycia społecznego, mogą dochodzić stosownych roszczeń na drodze postępowania cywilnego. To w nim bowiem, a nie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ochronę znajdują interesy faktyczne.

Sąd administracyjny – zgodnie z dyspozycją art. 90 ust. 1 u. s. w. i swoją ustrojową rolą określoną przez art. 1 § 2 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) – sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej tylko pod kątem zgodności z prawem. Na etapie dopuszczalności skargi znaczenie ma naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego przez uchwałę, a w niniejszej sprawie do takiego naruszenia nie dochodzi.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. skargę odrzucił.

O zwrocie kosztów orzeczono w opar4ciu o art. 222 p.p.s.a. w zw. z art. 225 p.p.s.a.