Postanowienie NSA, sygn. akt GSK 22/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA H. Rybińska (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. J. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 453/03 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 27 listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a skargę kasacyjną odrzucić


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2003r. sygn. akt SA/Bd 453/03 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy w sprawie z wniosku J. J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 27 listopada 2002r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego, postanowił oddalić wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków oraz odrzucił skargę.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia sąd administracyjny podniósł, że skarżący winien był określić wartość przedmiotu zaskarżenia, od której zależna jest wysokość wpisu. Skarżący został wezwany do usunięcia tego braku po raz pierwszy w dniu 10 stycznia 2003r. – odpis wezwania doręczono w dniu 15 stycznia 2003r. Ponowne wezwanie do usunięcia braków, z informacją o sposobie obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia doręczono zastępczo w dniu 27 stycznia 2003r. Dopiero w dniu 22 marca 2003r. skarżący złożył pismo, w którym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, nadto dołączył odpisy decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 20 grudnia 2000r., określające podatek VAT od importu. Jako przyczynę uchybienia terminu skarżący podniósł, że nie był obecny w miejscu zamieszkania w dacie doręczenia pisma w dniu 13 stycznia 2003r., a następnie w dniu 12 lutego 2003r. uległ wypadkowi i leczył się w okresie od 12 lutego 2003r. do 31 marca 2003r. Sąd administracyjny stwierdził, że pierwsze wezwanie do usunięcia braków skarżący odebrał osobiście w miejscu zamieszkania w dniu 15 stycznia 2003r. i następnie w dniu 21 stycznia 2003r. w Toruniu sporządził pismo, które złożył na poczcie. Był więc prawidłowo powiadomiony o obowiązku podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił również, że stan zdrowia uniemożliwił mu wykonanie drugiego wezwania dotyczącego usunięcia braków i dlatego uznał, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do usunięcia braków w przedmiocie określenia wartości zaskarżenia.

Zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy skargę odrzucił, ponieważ nie uzupełniono braków w wyznaczonym terminie.

Pismem z dnia 9 stycznia 2004r., które wpłynęło w dniu 12 stycznia 2004r. za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, J.J. złożył skargę kasacyjną. Zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Podniósł, że od 10 stycznia 2003r. nie był w swoim województwie a w dniu 12 listopada 2003r. uległ wypadkowi i chorował do dnia 30 kwietnia 2003r. Stwierdził również, że nie zgadza się z obliczeniem podatku przez Urząd Skarbowy bowiem na podstawie przesłanych faktur ustalono wartość celną sprowadzonego towaru i taką dokumentację otrzymał od kierowcy z Belgii.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:

skarżący skargę kasacyjną wniósł w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). Z treści tego przepisu wynika, że w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r., w którym nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany

(art. 176 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, póz. 1271 ze zm.). Kasacja powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z wyjątkami przewidzianymi w art. 175 w § 2 i § 3.

Pismo z dnia 9 stycznia 2004r., w którym skarżący wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy, tym wymaganiom nie odpowiada. Nie tylko bowiem nie spełnia warunków określonych dla pisma procesowego (art. 46 i art. 47 cytowanej ustawy), lecz również pozostałych warunków określonych w art. 176 i art. 175 § l cytowanej ustawy dla tego szczególnego rodzaju pisma procesowego jakim jest skarga kasacyjna. Wprawdzie niezachowanie warunków formalnych może zostać skorygowane przez wezwanie do ich uzupełnienia w wyznaczonym terminie, to braki kasacji w zakresie przytoczenia podstaw kasacyjnych, ich uzasadnienia oraz wniosków o uchylenie lub zmianę postanowienia, nie podlegają naprawieniu w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych pisma procesowego. Skarga kasacyjna bowiem powinna być tak zredagowana aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. postanowienie SN z dn. 16 października 2997r, II CKN 404/97 opubl. OSNC 1998,4,59), Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi bowiem sprecyzowanie należy do obowiązków wnoszącego kasację. Brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 oraz jej uzasadnienia jest wadą, która uniemożliwia traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § l cytowanej ustawy i czyni ją niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 183 cytowanej ustawy postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności powołanych podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, a brak takich konkretnych podstaw i ich uzasadnienia uniemożliwia kontrolę sądową kasacji.

Podnieść należy, że skarga kasacyjna i z tej przyczyny jest niedopuszczalną bowiem została sporządzona przez skarżącego osobiście wbrew treści art. 175 cytowanej ustawy. Przepis ten ustanawia obligatoryjny obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, braku tego nie można usunąć przez późniejsze podpisanie pisma przez wskazane wyżej osoby (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 1997r., II UZ 25/97 - OSNAPiUS 1997, nr 20, poz. 410 oraz z dnia 14 listopada 1997r., III CZ 84/97).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kasacja sporządzona przez samą stronę podlega odrzuceniu.

Z tych względów na podstawie art. 178 i art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.