Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 278/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 2, art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 300/12 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 300/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. pozostawił bez rozpoznania wniosek J. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia Sąd I instancji podniósł, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia [...] września 2011 r., została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 i 17 stycznia 2012 r. na dwa wskazane w toku postępowania adresy, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia. W dniu 29 lutego 2012 r. w polskiej placówce pocztowej nadano skargę na powyższą decyzję, przy czym pismo opatrzono datą 15 lutego 2012 r. W powyższym piśmie wniesiono jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Sąd I instancji wezwał stronę do uzupełnienia, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania, braków formalnych wniosku poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz wskazanie daty, w której ustała przyczyna tego uchybienia. Jednocześnie Sąd pouczył o treści art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.).

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie ustosunkował się do otrzymanego wezwania, tj. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi oraz nie wskazał daty, w której ustała przyczyna uchybienia ustawowego terminu.

W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 30 maja 2012 r. Sąd I instancji złożony wniosek pozostawił bez rozpoznania. Powołując się na treść art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. stwierdził, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w przytoczonych przepisach przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesiono wniosek w ciągu 7 dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniono wraz z wnioskiem czynności, dla której był ustanowiony termin oraz wystąpił brak winy w uchybieniu terminu.

Sąd I instancji wskazał, iż złożony wniosek dotknięty jest brakami formalnymi, co uniemożliwia nadanie mu prawidłowego biegu. Pełnomocnik skarżącego zaś, pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych w podany sposób, nie wykonał powyższego wezwania. Nieusunięcie braków formalnych wniosku, tj. nieuprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu i niewskazanie daty, w której ustała przyczyna uchybienia, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku. Sąd podniósł, że nie mógł przede wszystkim jednoznacznie stwierdzić, czy wniosek został złożony w ustawowym terminie, liczonym od dnia ustania przyczyny uchybienia, przewidzianym w art. 87 p.p.s.a. i jakie okoliczności uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie. Wskazując na treść art. 49 § 2 p.p.s.a. stwierdził, że nieuzupełnienie lub niepoprawienie pisma w terminie powoduje pozostawienie go bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego wniósł pismo procesowe, stanowiące zażalenie. W tekście nie odniesiono się jednakże do treści wydanego przez Sąd zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Z okoliczności sprawy wynika, że skarga J. G. została nadana w placówce pocztowej w dniu 29 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., za pośrednictwem organu, którego akt podlegał zaskarżeniu. Niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło zatem do przekroczenia ustawowego terminu, określonego dla wniesienia środka zaskarżenia na akt administracji publicznej. Ponieważ decyzję doręczono stronie w dniach 16 i 17 stycznia 2012 r., termin na wniesienie przedmiotowej skargi upływał odpowiednio w dniach 15 i 16 lutego 2012 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, w którym wskazano na brak możliwości zbadania czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w przepisie terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, a także na niepodanie przez stronę okoliczności uniemożliwiających dokonanie w terminie czynności procesowej w postaci wniesienia skargi. W związku z tym należy stwierdzić, iż Sąd I instancji nie miał możliwości ustalenia daty, od której należało liczyć bieg siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności. Nie wiadomo też kiedy przypadał koniec tego terminu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był w stanie zweryfikować prawidłowości i terminowości złożonego wniosku. Strona skarżąca nie podała również żadnej przyczyny uchybienia terminu, wobec czego Sąd nie mógł ocenić kwestii ewentualnego zawinienia w przekroczeniu terminu. Ze zgromadzonych w aktach pism procesowych nie można w żaden sposób wywieść jaka była przeszkoda, której wystąpienie przyczyniło się do uchybienia w terminowym wniesieniu środka odwoławczego, ani też kiedy przyczyna ta ustała. Z uwagi na fakt, iż ustawowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu wynosi 7 dni właśnie od ustania przyczyny uchybienia terminowi, w rozpoznawanej sprawie nie było możliwości zbadania czy wniosek został złożony w dopuszczalnym czasie oraz czy istniały okoliczności wskazujące na brak winy w przekroczeniu terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla również, iż stosowne wezwanie do uzupełnienia wskazanych braków formalnych zostało przesłane do skarżącego wraz z precyzyjnym pouczeniem, jednakże w odpowiedzi strona nie podała żadnych okoliczności, które pozwoliłyby Sądowi I instancji na merytoryczne rozpoznanie złożonego wniosku. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił złożony wniosek bez rozpoznania, zgodnie z dyspozycją art. 49 § 2 p.p.s.a., w sytuacji niemożności odniesienia się do tego wniosku oraz dokonania przez Sąd weryfikacji wskazanych w nim okoliczności.

W świetle przedstawionych rozważań należało przyjąć, że wniesione zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.