Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 13/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art.12 par.1, art.35 par.1, art.36, art.156 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz Asesor WSA Bogusław, Wiśniewski (spr), Protokolant Referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2004 sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I zobowiązuje Prezydenta Miasta do wydania w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku orzeczenia w przedmiocie wniosku T. Z. z dnia 1 grudnia 2003r. o zwrot nieruchomości ; II zasądza na rzecz T. Z. od Prezydenta Miasta kwotę 100 /sto/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn.akt II SAB / Lu 13 / 04

Uzasadnienie

We wniosku złożonym dnia 1 grudnia 2003 r T.Z. domagał się od

Prezydenta Miasta wszczęcia postępowania dotyczącego zwrotu

nieruchomości określanej jako część działki o nr.171 położonej w L. przy ulicy

P. , stanowiącej część dawnej działki o nr.107 wywłaszczonej 26 maja 1975 r.

Do wniosku dołączyła się także A.C. i jej córka P.Z. jako

spadkobiercy po zmarłym M.Z. 30 stycznia 2004 r wnioskodawca został

zawiadomiony przez Prezydenta Miasta o rozprawie administracyjnej , która

miała dotyczyć przedmiotowej nieruchomości. Wobec bezczynności organu jaka

miała miejsce po rozprawie skarżący 8 marca 2004 r złożył zażalenie do Wojewody

. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2004 r Dyrektor Wydziału Geodezji i

Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...]

maja 1998 r Wojewoda orzekł o zwrocie na rzecz T.Z. w ¾ części

i M.Z. w ¼ części nieruchomości położonej w L. przy ulicy P.

obręb 39 W.P., arkusz mapy 4 , działka 107/ 6 o powierzchni 9993 m2 ,

odmówił natomiast zwrotu działek oznaczonych numerami 172 / 1 i 171/ 1 .W tej

części Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2004 r znak [...] po rozpoznaniu wniosków T. i M. Z. stwierdził

nieważność powołanej decyzji Wojewody. Prezydent Miasta

wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. W celu rozpoznania wniosku wyznaczono

ponownie rozprawę administracyjną w dniu 7 maja 2004 r nie podejmując jednak

żadnych dalszych czynności. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r znak: [...] Minister Infrastruktury uchylił własną decyzję z [...] lutego 2004 r i

stwierdził nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast znak

[...] z dnia [...]grudnia 1998 r oraz utrzymanej przez nią w mocy

wzmiankowanej decyzji Wojewody z dnia [...] maja 1998 r w części

dotyczącej odmowy zwrotu działek o nr.[...].

Z wniosku T.Z. Prezydent Miasta prowadzi także postępowanie o

zwrot nieruchomości położonej w L. przy ulicy A.K. i ul. P.

oznaczonych jako działki nr.148/2 i 111/3. Decyzją z dnia [...] października 2003 r

znak [...] Prezydent Miasta umorzył

postępowanie w tej sprawie. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Wojewoda

decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r znak: [...] uchylił

powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I

instancji. Pismem z dnia 27 lutego 2004 r Prezydent Miasta wezwał

T.Z. do przedstawienia wniosku wszystkich współwłaścicieli

nieruchomości o jej zwrot pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W

dniu 8 marca T.Z. wniósł do Wojewody zażalenie na

bezczynność Prezydenta Miasta. W międzyczasie T.Z. złożył do

Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody

z dnia [...] grudnia.2004 r Decyzją z dnia [...]sierpnia 2004 r znak : [...] Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności tej

decyzji.

Kolejne postępowanie dotyczy zwrotu nieruchomości oznaczonej nr.148 / 1, 107 / 7 i

107 / 4 także położonych przy ulicach P. i A. K. W sprawie

tej decyzją z dnia [...] lipca 2003 r znak. [...] Prezydent

Miasta umorzył postępowanie , która została podtrzymana przez Wojewodę

decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r znak :[...] .

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r znak

: [...] stwierdził nieważność obu opisanych decyzji. Po

ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2004

r znak [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia

2003 r. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie wniósł Prezydent Miasta. W dniu [...] marca 2994 r T.Z.

wniósł do Wojewody zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta

w tej sprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.Z. domagał się

zobowiązania Prezydenta Miasta do wydania stosownych rozstrzygnięć w

powyższych sprawach. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wnosił o

oddalenie skargi, podnosząc , iż nie dopuścił się bezczynności . Wskazując na stan

spraw wyżej opisanych , stwierdził , iż wniosek T.Z. o zwrot działki nr.171

wpłynął w trakcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody

z dnia [...] maja 1998 r o odmowie zwrotu nieruchomości stanowiącej

część gruntu tej samej działki nr.171 – obecnie ul. P. Rozpoznanie wniosku

nastąpi po rozstrzygnięciu tamtej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do art.35 § 1 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są

załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymóg ten w powiązaniu z ogólną zasadą

postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 § 1 kpa stanowi podstawę

funkcjonowania organów administracji publicznej. Strona postępowania ma prawo

oczekiwać, iż jej sprawa zostanie rozpoznana w możliwie najkrótszym czasie i przy

zastosowaniu najprostszych rozwiązań. Zbędna zwłoka i opieszałość organów

administracji prowadzi do powstania zjawisk w sposób zdecydowany wpływający na

negatywną ocenę działalności aparatu państwa i podważających autorytet władzy.

Uznając takie działania za zagrożenie dla podstawowych praw obywatelskich

ustawodawca przewidział możliwość ingerencji sądu administracyjnego , do którego

strona może złożyć skargę na bezczynność organów administracji i tym samym

zmusić je do podejmowania odpowiednich działań( art.3 § 2 pkt.8 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U . Nr.

153, poz.1270 ). Przy tak ujętej istocie sprawności postępowania uznać należy, iż

nie można zarzutu bezczynności Prezydenta Miasta przypisać w sytuacji ,

gdy trwa postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Oczekiwania

na rozstrzygnięcie Sądu nie można utożsamiać z bezczynnością organu.

Nieporozumieniem jest też wskazywanie na bezczynność organu , podczas gdy nie

jest w ogóle zakończone postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art.156

§ 1 kpa , dotyczące działek 148/ 1 i 111/ 3 . Ostateczna decyzja Ministra

Infrastruktury została podjęta dopiero [...] sierpnia 2004 r , a więc po dacie wpływu

skargi. Oczywiste racje skargi odnoszą się natomiast do sprawy wszczętej

wnioskiem z dnia 1 grudnia 2003 r o zwrot działki nr.171 stanowiącej część działki o

nr.107. Usprawiedliwieniem dla organu nie może być powoływanie się na nie

zakończone jeszcze inne postępowanie dotyczące działek położonych na tym

samym obszarze. Są to zupełnie odrębne postępowania , dotyczące innych

nieruchomości i nie pozostające ze sobą w jakimkolwiek związku. Do odmiennej

oceny zachowania organu nie może prowadzić fakt przeprowadzania kolejnych

rozpraw administracyjnych , które jak wynika z ich protokołów, nie wnosiły niczego do

sprawy. Nie jest to załatwienia sprawy o którym mowa w art.35 §1 kpa. Organ nie

powiadomił strony o nowym terminie załatwienia sprawy w trybie art.36 kpa, nie

zastosował też żadnych innych instytucji procesowych uzasadniających zwłokę w

rozpoznaniu sprawy. Sąd uznał zatem na podstawie art.149 ustawy z dnia 30

sierpnia 2003 r o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za konieczne

wyznaczenie terminu rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 grudnia 2003 r. O

kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy.