Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 836/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Asystent sędziego Radosław Gawlas, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej jako: SKO, Organ II instancji) z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy A (dalej jako Wójt, Organ I instancji) z [...] maja 2019 r. nr [...] określającą B (dalej jako B, Podatnik, Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 218.970,00 zł względem deklarowanej 127.384,00 zł.

Podatnik w oparciu o złożoną 30.01.2014 r. deklarację wyliczył podatek od nieruchomości na 2014 r. w wysokości 127.384,00 zł w tym:

– 3.049,65 zł - od powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (3 765 m2 x 0,81 zł);

– 124.089,14 zł - od powierzchni gruntów pozostałych (269 759 m2 x 0,46 zł);

– 147,06 zł - od powierzchni budynków mieszkalnych (258 m2 x 0,57 zł);

– 97,98 zł - od wartości budowli (4.899,00 zł x 2 %).

Zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków wynika, że na dzień 01.01.2014 r. B był w posiadaniu 486.624 m2 - 48,6624 ha w tym:

– 0,3100 ha /R II/ - grunty rolne, opodatkowane podatkiem rolnym;

– 0,1935 ha /Bp/ - zurbanizowane tereny niezabudowane, opodatkowane podatkiem od nieruchomości;

– 0,0439 ha /dr/ - droga, opodatkowane podatkiem od nieruchomości:

– 48,1150 ha /Tk/ - tereny kolejowe, opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

Powyższe na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...,] [...], [...] - obręb C.; nr [...] - obręb D. nr [...], [...], [...] - obręb J.; nr [...], [...] - obręb K.; nr [...], [...] - obręb S.; nr [...], [...], [...], [...], [...] - obręb T.; nr [...], [...], [...] - obręb T.

W konsekwencji przeprowadzonego postępowania podatkowego (wszczętego postanowieniem z [...] marca 2019 r. nr [...]) Wójt decyzją z dnia [...] .05.2019 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. na kwotę 218.970,00 zł przyjmując w rozliczeniu:

– 3.049,65 zł - od powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (3.765,00 m2 x 0,81 zł);

– 215.675,14 zł - od powierzchni gruntów pozostałych (479 759,00 m2 przy stawce podatku 0,46 zł z odliczeniem kwoty 5.014,00 zł z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości stanowiska archeologicznego, zlokalizowanego na działce nr [...]),

– 147,06 zł - od powierzchni budynków mieszkalnych (258 m2 x 0,57 zł),

– 97,98 zł - od wartości budowli (4.899,00 zł x 2%).

Na rozstrzygnięcie Organu I instancji zostało wniesione odwołanie, w którym B zakwestionował określoną w decyzji powierzchnię gruntów objętych zwolnieniem z opodatkowania w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Podatnik podniósł, że z uwagi na to, iż w obrębie działki nr [...] oznaczonej jako Tk znajduje się stanowisko archeologiczne wpisane do rejestru zabytków pod numerem [...]/Arch decyzją z [...].05.1972 r., to cała powierzchnia wymienionej działki winna korzystać z przedmiotowego zwolnienia. Tymczasem Wójt przyjął, że ze zwolnienia korzysta jedynie część tejże działki w wymiarze 10.900m2. Zdaniem Podatnika Organ I instancji nie powinien ograniczyć się w tym zakresie do wyznaczenia zasięgu stanowisk archeologicznego na tej działce dokonanego metoda powierzchniową przez pracownika Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W. Delegatura w W. i wyliczenia powierzchni gruntów zajętych pod stanowisko archeologiczne dokonanego w oparciu o ten zasięg przez geodetę - co miało miejsce w 2014 r. Zdaniem B winno uwzględnić się przedstawiony przez Podatnika wniosek dowodowy w postaci sprawozdania, z przeprowadzonych z inicjatywy Podatnika archeologicznych badań powierzchniowych. Z badań tych zaś wynika, że stałym nadzorem konserwatorskim należałoby objąć całą działkę nr [...]. Podatnik wskazał, że badania zostały przeprowadzone przez uprawnionych archeologów działających w oparciu o decyzję konserwatorską nr [...] wydaną przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, delegatura w W. i wobec tychże badań brak jest podstaw do ograniczenia ochrony konserwatorskiej jedynie do części działki nr [...]. Spółka wskazywała, że badania przeprowadzone na zlecenie Gminy obejmowały jedynie obszar wyznaczony na mapach Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Zarzucono, że Organ I instancji w ogóle w swoim rozstrzygnięciu nie odniósł się do przedmiotowego wniosku dowodowego. B wniosło o uchylenie decyzji Wójta w części dotyczącej opodatkowania gruntów zajętych przez stanowisko archeologiczne.

Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu oparto się między innymi o rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej B, w podatku od nieruchomości za 2012 r. i zapadłych w tym zakresie orzeczeniach WSA i NSA (wyroki o sygn. akt I SA/Wr 1680/15 z 18.12.2015 r. i II FSK 1015/16 z 25.04.2018 r.). W spornej kwestii Organ II instancji wyraził stanowisko, iż na działce nr [...] o pow. 91.000 m2 stanowisko archeologiczne zajmuje obszarze 14.000 m2 z tym, że 3.100 m2 to grunty klasy RII nieobjęte podatkiem od nieruchomości, pozostała zaś powierzchnia 10.900 m2 korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. SKO wskazało, iż z decyzji o wpisie do rejestru zabytków stanowiska archeologicznego wynika, że zajmuje ono obszar około 1ha, a nie wynika z niej, by do rejestru została wpisana cała powierzchnia działki nr [...]. Z wyrażenia, iż w obrębie działki nr [...] znajduje się stanowisko archeologiczne nie można domniemywać, że cała działka został wpisana do rejestru zabytków. Do wyznaczenia dokładnego areału stanowiska archeologicznego celem stosowania zwolnień z podatku stanowisk archeologicznych zastosowano również w 2014 roku odpowiednią procedurę, czego rezultatem było wyliczenie przez uprawnionego geodetę – biegłego powierzchni stanowiska archeologicznego wskazanej następnie w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym jako podlegające zwolnieniu.

Odnosząc się do powoływanego w odwołaniu sprawozdania z prac wykonanych przez uprawnionych archeologów działających w oparciu o decyzję konserwatorską nr [...] , SKO wskazało w oparciu o informacje otrzymane od Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W. Delegatura w W., że jakkolwiek decyzja taka – pozwolenie na przeprowadzenie badań weryfikacyjnych – została wydana, to jednak wynikające z niej warunki w postaci konieczności zawiadomienia o rozpoczęciu i zakończeniu badań oraz złożenia sprawozdania w terminie do 3 miesięcy od ich zakończenia nie zostały spełnione. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W. Delegatura w W. uznał również, że jedynym dowodem w sprawie zwolnienia z podatku gruntów, na których znajduje się stanowisko archeologiczne D.[...] są badania przeprowadzone przez Gminę A w 2014r. Zdaniem SKO z analizy przedstawionego sprawozdania nie wynika by zasięg stanowiska archeologicznego obejmował całą działkę nr [...]. W dalszej części uzasadnienia decyzji SKO wskazało, że wezwany Podatnik nie przedstawił dowodów, by sporządzone na Jego wniosek sprawozdanie zostało przyjęte przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we W. Delegatura w W. W decyzji Organ II instancji odniósł się również do pozostałych kwestii opodatkowania gruntów i budynków B, w tym torowiska pozostałego po zlikwidowanej linii kolejowej – nienadającego się do prowadzenia innej działalności niż kolejowa z uwagi na swoją specyfikę (kształt/powierzchnia) i nienadającego się do świadczenia transportu kolejowego.

Na rozstrzygnięcie SKO została wniesiona Skarga do tut. Sądu, w której wskazano na naruszenie:

– art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019, poz. 900 ze zm.,) – dalej jako o.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych oraz przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu,

– art. 180, art. 187, art. 188 o.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, pominięcie dowodów złożonych przez Skarżącego oraz nie przeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy,

– art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018, poz. 1445 ze zm.) poprzez ich nie zastosowanie w sytuacji, gdy z przedłożonych przez B dokumentów wynika, iż stanowisko archeologiczne obejmuje większą powierzchnię działki niż przyjął organ.

W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi B akcentował m.in., iż w trakcie prowadzonych w 2014 r. badań pełnomocnik Skarżącego zgłaszał konieczność ich rozszerzenia, z uwagi na odnalezienie w innych miejscach w warstwie powierzchniowej fragmentów naczyń ceramicznych. Wskazano również na przeprowadzenie w 2015 r. na stanowisku [...] w D. przez niezależnych archeologów badań powierzchniowych przeprowadzonych na zlecenie Skarżącego. Podatnik kwestionuje powoływanie się na rozstrzygnięcia zapadłe względem Niego za lat poprzednie, skoro w tych postępowaniach nie był dostępny dowód w postaci sprawozdania z badań archeologicznych przeprowadzonych w 2015 r. Zasięg zaś stanowiska archeologicznego opisanego w sprawozdaniu różni się znacząco od stanu wykazanego w 2014 r., w oparciu o archiwalne mapy. Z przedstawionego przez B sprawozdania wynika, ze zabytki w postaci ułamków naczyń występują poza pierwotnie wyznaczonym terenem. W przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie dokonano ustaleń, jaka faktycznie część przedmiotu opodatkowania znajdująca się w posiadaniu Spółki winna zostać objęta ochrona konserwatorską z uwagi na występowanie stanowiska archeologicznego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznaje rozstrzygnięcia organów obu instancji za prawidłowe. Kwestią sporną jest powierzchnia zajmowana przez stanowisko archeologiczne – B uznaje, że jest to obszar całej działki [...], natomiast organy przyjęły, że stanowisko archeologiczne jakkolwiek znajduje się na tej działce, to obejmuje jedynie część jej powierzchni o wartości 10.900 m2. W opinii Sądu w sposób prawidłowy zebrano i dokonano oceny zebranego materiału dowodowego. Z akt administracyjnych wynika, że na podstawie decyzji z dnia [...] .05.1972 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, wpisana do tego rejestru została osada kultury łużyckiej w D. Z powołanej decyzji wynika również obszar osady: "Zajmuje obszar około 1 ha." (karta 25 akt administracyjnych). W piśmie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W. Delegatura w W. z dnia 8.05.2014 r. stwierdzono między innymi, że decyzja o wpisie do rejestru stanowiska nie była zmieniana, a jedynie dokonano aktualizacji własnościowej. W postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oparto się również na dowodach uwzględnionych w aktach postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2012 i 2013 r. Wskazać, więc należy, że w 2014 r. przeprowadzono postępowanie, którego celem było ustalenie rzeczywistej powierzchni działki nr [...] zajętej przez zabytek wpisany do rejestru zabytku decyzją z [...].05.1972 r. właściwego organu. I tak najpierw pracownik Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W. – Delegatura w W. wyznaczył zasięg stanowiska archeologicznego znajdującego się na działce [...] D., przy zastosowaniu metody badań powierzchniowych (zasięg naniesiony na mapę ewidencji gruntów), z którego wynikało, że obszar części działki [...] położonej na stanowisku archeologicznym to 1,40 ha, w tym użytki i klasy gruntów: RII – 0,31 ha i TK – 1,09 ha. Następnie powołany przez Wójta biegły wyliczył powierzchnię stanowiska archeologicznego: Rola II – 0,31 ha i Tereny komunikacyjne – 1,09 ha. W oparciu o te dowody organ uznał, że zwolnieniu z art. 7 u st. 1 pkt 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l. podlega powierzchnia 1,09 ha, stanowiąca część działki nr [...]. Zgodnie zaś z treścią powołanego w zdaniu poprzednim przepisu - zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu przyjętej w decyzjach powierzchni zabytku nie podważa przedstawione przez Skarżącego sprawozdanie z przeprowadzonych w 2015 r. z inicjatywy Podatnika archeologicznych badań powierzchniowych. Jak ustalono pomimo, że w sprawozdaniu (co podtrzymuje Skarżący) powołano się na decyzję konserwatorską nr [...] wydaną przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, to jak wskazał ów organ nie zostały dotrzymane warunki jej (decyzji) wykonania. Ponadto owo sprawozdanie zawiera jedynie sugestię objęcie ochroną konserwatorska całej działki nr [...]:

"Z uwagi na powyższe wydaje się zasadne, aby stałym nadzorem archeologicznym objąć cały obszar działki." – str. 4 sprawozdania).

Sąd odnosząc się do powołane przez Skarżącego sprawozdania zauważa, że:

• po pierwsze postulat objęcia ochroną konserwatorska całej działki nr [...] nie został zrealizowany w 2014 r., którego dotyczy zaskarżona decyzja,

• po drugie organ podatkowy nie jest właściwym, by takie sugestie w zakresie ochrony konserwatorskiej rozpatrywać,

• po trzecie stanowisko wynikające ze sprawozdania nie zostało w jakikolwiek sposób usankcjonowane przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków,

• po czwarte sprawozdanie nie wskazuje pewnie i jednoznacznie obszaru zabytku lecz jest jedynie wstępem do ewentualnych dalszych badań – "W celu dokładnej weryfikacji zasięgu stanowiska zalecane byłoby również wykonanie serii wykopów sondażowych." (str. 4 sprawozdania).

Zauważyć przy tym należy, że organ podatkowy stosując zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. opiera się na stanie faktycznym zaistniałym w konkretnym momencie, który wynika z rejestru zabytków, a wpis w nim w rozpatrywanej sprawie oparto na decyzji, z której wynika, iż stanowisko archeologiczne na działce [...] zajmuje około 1ha, doprecyzowanej w oparciu o jednoznaczne dowody, w tym z opinii biegłego. Ponadto zgromadzone dowody wskazują, że do rejestru zabytków wpisana została osada kultury łużyckiej (stanowisko archeologiczne), nie zaś działka gruntu jako taka.

W tym miejscu skład orzekający stwierdza, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie stracił na aktualności pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II FSK 1014/16 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA) odnoszący się do spornego stanowiska archeologicznego w sprawie wymiaru Skarżącemu podatku od nieruchomości za 2013 r. Stosownie od tegoż stanowiska zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. stosuje się ściśle w zakresie wynikającym z decyzji organu – Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, że zwolnieniu od opodatkowania podlega jedynie ta część działki, na której umiejscowione jest zabytek. Jego zasięg został wyznaczony i umiejscowiony na mapie przez biegłego na zarządzenie Konserwatora Zabytków, co wynika z dołączonych do akt dokumentów i na tej podstawie biegły geodeta wyznaczył jego powierzchnię. Poprawność obliczenia obszaru wynika zaś z dowodów, które nie zostały w jakikolwiek sposób podważone, są spójne i wzajemnie się uzupełniają. Cały materiał dowodowy zostały również, oceniony w postępowaniu zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do milczenia Wójta w decyzji pierwszoinstancyjnej wobec zaoferowanego przez Skarżącego sprawozdania Sąd przyjmuje, iż milczenie to uznać należy za naruszające zaufanie do organu. Mając jednakże na uwadze, art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem, aby naruszenie przepisów postępowania mogło stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, koniecznym jest wykazanie, że owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, skład orzekający uznaje, że w rozpatrywanej kwestii naruszenia art. 121 § 1 o.p. ów potencjalny istotny wpływ nie wystąpił. Wskazać, bowiem należy, że z akt sprawy wynika, iż Wójt w prowadzonym postępowaniu miał jednak na uwadze i analizował dowód – sprawozdanie z badań w 2015 r., skoro wzywał Skarżącego do przedstawienia dowodów potwierdzających przyjęcie i zaakceptowanie przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków sprawozdania z przeprowadzenia w 2015 r. - na zlecenie Skarżącego - archeologicznych badań powierzchniowych, co nie spotkało się jednak z żadnym odzewem B. Ponadto sprawozdanie zostało przeanalizowane w postepowaniu przed SKO.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznaje, że nie doszło do naruszenia przepisów zarówno prawa procesowego jak i materialnego, w tym wskazanych w skardze, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Również nie stwierdzono naruszeń prawa w rozumieniu art. 145 p.p.s.a. jeśli chodzi o część zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO, do której nie odnosi się treść skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasługującą na uwzględnienie.