Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 898/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok, oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi kasacyjnej "A" Spółka z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2021 roku, sygn. akt II SA/Kr 898/21 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 czerwca 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala; II. zasądza od K. G. na rzecz "A" Spółka z o.o. w K. kwotę 507 (pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Starosta Wielicki, decyzją nr [...] z 18 września 2020 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Firma A z siedzibą w K., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wewnętrznych instalacji wody, c.o., gazu, kanalizacji sanitarnej i energii elektrycznej, wewnętrznych instalacji zalicznikowych energii elektrycznej, miejsc postojowych, dojść i dojazdów do budynku, kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem wód do 10 zbiorników retencyjnych na dz. nr [...] obr. [...] w W., gm. Wieliczka

Od decyzji odwołanie wniesione zostało przez K. G. i J. S..

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 7 czerwca 2021 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosła K. G. zarzucając naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit a Prawa budowlanego oraz § 24 ust. 5 pkt 6 planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar "A" zatwierdzonego uchwałą nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 roku (z późniejszymi zmianami) (dalej: MPZP) dotyczących nowopowstającej zabudowy wielorodzinnej dla obszaru oznaczonego w MPZP 30MW, na którym ma zostać zrealizowana projektowana inwestycja, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji o parametrach nieuwzględniających charakteru oraz gabarytów zabudowy sąsiedniej będącej zabudową jednorodzinną, a więc w sposób sprzeczny z § 24 ust. 5 pkt 6 MPZP;

- art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego wymogi wynikające z § 55 i § 86 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 lutego 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakazującego między innymi projektowanie budynków wielorodzinnych w sposób umożliwiający dostęp osobom niepełnosprawnym do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji nadziemnej oraz do kondygnacji podziemnej zawierającej miejsca postojowe dla samochodów osobowych;

- art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego wymogi wynikające z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 lutego 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zakazującego projektowania budynków w sposób powodujący zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości;

- art. 15 kpa w zw. z art. 138 § 2 i art. 136 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

- art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym w zakresie posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

- art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a przy tym z mocy art. 145 § 1 pkt. 4 kpa - dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, poprzez o postępowaniu P. G. właściciela nieruchomości stanowiącej działki nr [...] oraz [...], objęte księgą wieczystą [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Wieliczce III. Wydział Ksiąg Wieczystych leżące w obszarze oddziaływania inwestycji, jak również niepowiadomienie o toczącym się postępowaniu innych osób będących właścicielami nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania inwestycji.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji orzekając o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu WSA wyraził pogląd, że zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Uzasadniając motywy uchylenia decyzji Sąd wskazał, że w kontrolowanym postępowaniu doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy prawo budowlane w związku z § 19 ust. 1 pkt. 1a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl § 19 ust. 1 pkt. 1a w/w rozporządzenia, odległość stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku parkingu dla samochodów osobowych do 10 stanowisk postojowych włącznie. Przywołany § 19 rozporządzenia przewiduje wyjątki w zakresie sytuowania miejsc postojowych, przy czym dotyczą one zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bądź między liniami rozgraniczającymi ulicę, co w przedmiotowym wypadku nie występuje. W kontrolowanej sprawie, pozwolenie na budowę dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, dla którego mieszkańców miejsca postojowe zaprojektowano w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Takie sytuowanie miejsc postojowych (z wyjątkiem 1 miejsca dla osoby niepełnosprawnej) jest oczywiście i istotnie niezgodne z w/w przepisem rozporządzenia. Złożenie wniosku o pozwolenie na budowę takiej inwestycji wymagało zatem od organu zastosowania art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, a zatwierdzenie na tyle wadliwego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę skutkuje tym, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Pismem z dnia 27 grudnia 2021r. Firma A w K. (Inwestor) złożył skargę kasacyjną od w/w wyroku, zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowych ustaleń faktycznych jakoby "miejsca postojowe zaprojektowano w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi" (str. 11 akapit trzeci uzasadnienia), podczas gdy z projektu budowlanego wynika, że pomieszczenia, o których pisze Sąd na str. 11 uzasadnienia nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a stanowią zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higieniczno-sanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka'") oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), tj. pomieszczenia pomocnicze, o których mowa w § 3 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.), co prawidłowo ustaliły i oceniły organy obu instancji w toku postępowania;

Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w przypadku dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych w powyższym zakresie nie byłoby podstaw do przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że zachodzi niezgodność projektu zagospodarowania terenu z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Rozporządzenia;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego Sąd pierwszej I instancji - odmiennie od organów obu instancji - ustalił, że pomieszczenia posiadające okna, zlokalizowane w pobliżu zaplanowanych miejsc postojowych, tj. zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higienicznosanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka") oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), stanowią w ocenie Sądu pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, co w świetle pozostałych zarzutów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 15zzs4 § 3 w zw. z § 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) w zw. z art. 90 § 2 i art. 91 § 3 p.p.s.a,, poprzez brak skierowania sprawy na posiedzenie jawne, podczas gdy uzasadnione okolicznościami sprawy było wezwanie na posiedzenie strony skarżącej kasacyjnie (inwestora) w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, co umożliwiłoby inwestorowi w czasie posiedzenia wyjaśnić wszelkie wątpliwości Sądu dotyczące projektu budowlanego i przyjętych w nim rozwiązań; Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w przypadku dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wskazanym w pkt 1 powyżej nie byłoby podstaw do przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że zachodzi niezgodność projektu budowlanego z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Rozporządzenia;

II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w zw. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu usytuowanie miejsc postojowych jest niezgodne z tym przepisem Rozporządzenia, co było konsekwencją dokonania przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących pomieszczeń posiadających okna, przy których zaprojektowano miejsca postojowe; Subsumcja prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy do normy zawartej w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Rozporządzenia wskazuje, że przewidziane w projekcie zagospodarowania ternu usytuowanie miejsc postojowych jest zgodne z tym przepisem;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. w zw. z § 4 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu miejsca postojowe usytuowane są "w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi", podczas gdy pomieszczenia te stanowią zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higieniczno-sanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka"') oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), tj. pomieszczenia pomocnicze, o których mowa w § 3 pkt 11 Rozporządzenia, a tym samym nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt łudzi w rozumieniu § 4 pkt 1 Rozporządzenia; ewentualnie poprzez nieprawidłową wykładnię § 4 pkt 1 w zw. § 3 pkt 11 Rozporządzenia poprzez przyjęcie, że pomieszczenia higieniczno-sanitarne oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności, o których mowa w § 3 pkt 11 Rozporządzenia, stanowią pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, o których mowa w § 4 pkt 1 Rozporządzenia.

W uzasadnieniu zarzutów podkreślono, iż powodem uwzględnienia skargi (a w konsekwencji zaskakującego dla Inwestora uchylenia pozytywnych decyzji organów obu instancji) było dokonanie przez Sąd własnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że:

"W kontrolowanej sprawie, pozwolenie na budowę dotyczy bowiem budynku mieszkalnego wielorodzinnego, dla którego mieszkańców miejsca postojowe zaprojektowano w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Takie sytuowanie miejsc postojowych (z wyjątkiem 1 miejsca dla osoby niepełnosprawnej) jest oczywiście i istotnie niezgodne z w/w przepisem rozporządzenia" (str. 11 akapit trzeci uzasadnienia).

Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji są nieprawidłowe i pozostają w sprzeczności z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, a zwłaszcza projektem budowlanym (w tym projektem architektonicznobudowlanym i projektem zagospodarowania terenu), jak również z wcześniejszymi ustaleniami i ocenami organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji. Prawidłowa i wszechstronna ocena projektu budowlanego wskazuje, że pomieszczenia posiadające okna od strony miejsc postojowych, o których pisze Sąd na str. 11 uzasadnienia, stanowią zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higienicznosanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka") oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Rom. do przechow. ubrań"'), tj. pomieszczenia pomocnicze o których mowa w § 3 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji za nieprawidłowe należy uznać ustalenie faktyczne Sądu pierwszej instancji jakoby "miejsca postojowe zaprojektowano w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi" (co wynikać ma zdaniem Sądu z projektu zagospodarowania terenu), ponieważ zaprojektowane pomieszczenia higieniczno-sanitarne oraz zaprojektowane pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności nie stanowią pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Zdaniem inwestora nieprawidłowe ustalenie Sądu wynika najprawdopodobniej z oparcia się przez Sąd pierwszej instancji wyłącznie na treści projektu zagospodarowania terenu z pominięciem pozostałych projektów składających się na projekt budowlany, z których wynika, że przedmiotowe pomieszczenia zaprojektowane zostały przez projektanta jako pomieszczenia higieniczno-sanitarne oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności. W odniesieniu do drugich z wymienionych pomieszczeń na ich charakter wskazuje także ich umiejscowienie w mieszkaniach, tj. bezpośrednio za kuchniami (gdzie zwykle projektuje się pomieszczenia pomocnicze związane z przechowywaniem żywności, przedmiotów czy ubrań), wraz z wejściami zaprojektowanymi bezpośrednio przy kuchniach. Na charakter wskazanych pomieszczeń wskazują dodatkowo zaprojektowane w nich instalacje, które zostały tak rozmieszczone, aby umożliwić na każdej ścianie montaż mebli do przechowywania ubrań, przedmiotów i żywności. Podsumowująco z projektu budowlanego wynika, że miejsca postojowe zaprojektowano w odległościach niemniejszych niż 7 m od okien zaprojektowanych pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji dokonały w przedmiotowym zakresie prawidłowych ustaleń i ocen, a w konsekwencji prawidłowo uznały, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zgodnie z § 4 Rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: pkt 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny; pkt 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie.

Natomiast zgodnie § 5 ust. 1 Rozporządzenia nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których: pkt 1) łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku; pkt 2) mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania osób stanowiących ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy; pkt 3) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich osób zajmujących się obsługą.

W definicjach legalnych zawartych w § 3 Rozporządzenia przyjęto, że ilekroć w Rozporządzeniu jest mowa o:

- pkt 9) mieszkaniu - należy przez to rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego;

- pkt 10) pomieszczeniu mieszkalnym - należy przez to rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego;

- pkt 11) pomieszczeniu pomocniczym - należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności.

Prawidłowa wykładnia pojęcia pomieszczenia pomocniczego zdefiniowanego w § 3 pkt 11 w zw. z § 4 pkt 1 Rozporządzenia wskazuje, że pomieszczenia pomocnicze (w tym higieniczno-sanitarne i do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności) nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, tj. nie są pomieszczeniami, o których mowa w § 4 pkt 1 Rozporządzenia. Dodatkowo pomieszczenia pomocnicze nie są izbami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz, 1048). Standardowe użytkowanie pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, pomieszczeń do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności, a także korytarzy i innych pomieszczeń pomocniczych przez te same osoby w ciągu doby jest krótsze niż dwie godziny włącznie, a czynności wykonywane w tych pomieszczeniach mają charakter dorywczy - zatem zgodnie z § 4 pkt 1 Rozporządzenia pomieszczenia te nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Stanowisko takie podziela m.in. Zespół Rzeczoznawców przy Radzie Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP.

Wniesiono o uchylenie w całości wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie w całości, a ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi i o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzeczono się rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 179a ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

W przedmiotowym wypadku skład orzekający w sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie dotyczącym błędnych ustaleń stanu faktycznego, ponieważ Sąd rozpoznając skargę nie dokonywał własnych ustaleń stanu faktycznego, a jedynie jego oceny. Wniesiona skarga kasacyjna zasługuje natomiast na uwzględnienie, gdyż część jej podstaw jest oczywiście usprawiedliwiona, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Za oczywiście uzasadniony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w zw. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" oraz § 4 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "Rozporządzenie"). Za częściowo usprawiedliwiony należy też uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego Sąd pierwszej I instancji ocenił, że pomieszczenia posiadające okna, zlokalizowane w pobliżu zaplanowanych miejsc postojowych, tj. zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higienicznosanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka") oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), stanowią w ocenie Sądu pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, przypomnieć zatem należy, że od strony miejsc postojowych projektant zaplanował takie pomieszczenia z oknami jak: łazienki oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań (na parterze) oraz: łazienki, pomieszczenia do przechowywania ubrań oraz garderoby (na poddaszu). Takie pomieszczenia jak łazienka, czy garderoba stanowią w rozumieniu § 3 pkt 11 w/w Rozporządzenia, pomieszczenia pomocnicze, które nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a zatem odnośnie takich pomieszczeń nie występują ograniczenia w sytuowaniu miejsc postojowych. Jednakże w każdym mieszkaniu, oprócz garderoby projektant zaplanował także pomieszczenia przeznaczone do przechowywania ubrań, oznaczone symbolami od [...] do [...] na parterze i od [...] do [...] na poddaszu opisane jako: "Pom. do przechowywania ubrań". Projektant zaplanował zatem dwa rodzaje pomieszczeń o tożsamym przeznaczeniu, a przy tym pomieszczenia oznaczone jako przeznaczone do przechowywania ubrań, formalnie spełniają kryteria do uznania ich za pomieszczenia mieszkalne. Stąd Sąd uznał że usytuowanie miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 7 metrów od nich, narusza § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Rozporządzenia.

Uznając skargę kasacyjną za usprawiedliwioną należy jednak wyrazić pogląd, że żaden przepis nie zabrania zaplanowania w mieszkaniu kilku pomieszczeń pomocniczych o tożsamym przeznaczeniu. Nie ma też żadnych uregulowań, które określałyby np. maksymalną powierzchnię dla takich pomieszczeń, czy zabraniałyby sytuowania w takich pomieszczeniach okien, czy to zwykłych, czy balkonowych. Uwzględniając natomiast, że każde z zaprojektowanych mieszkań spełnia wymagania o jakich stanowi § 3 pkt 9 Rozporządzenia tj. oprócz powyżej wskazanych pomieszczeń pomocniczych o tożsamym przeznaczeniu, posiada pomieszczenia mieszkalne takie jak pokój i salon, a także kuchnię i łazienkę, zaplanowanie przez projektanta pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania ubrań, należy uznać za dopuszczalne i formalnie wiążące. A ponieważ odnośnie takich pomieszczeń nie występują ograniczenia w sytuowaniu miejsc postojowych, takie zaprojektowanie miejsc postojowych jak w przedmiotowym wypadku należy ocenić jako zgodne z przepisami, w tym nie naruszające § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Rozporządzenia.

Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów samej skargi K. G. należy podtrzymać dotychczasowe stanowisko, że jest ona bezzasadna z przyczyn wskazanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazanych przez inwestora w jego piśmie z dnia 28 października 2021 roku (T. IV, k. 307-308). Celem przypomnienia i w uzupełnieniu należy wskazać, że projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami MPZP. Teren inwestycji znajduje się w obszarze 30MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - dla którego wymagane jest aby: wskaźnik powierzchni zainwestowania nie przekroczył 60% - zaprojektowano 58,33%; wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosił minimum 40% - zaprojektowano 41,67%; minimalny wskaźnik miejsc postojowych 1 mp. na 1 mieszkanie - zaprojektowano 32 dla 32 mieszkań + 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych. Projektowany budynek jest budynkiem wielorodzinnym, zaprojektowanym z uwzględnieniem charakteru i gabarytów zabudowy sąsiedniej - zaprojektowano budynek wysokością zbliżony do sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej, wyglądem przypominający budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej; maksymalna ilość kondygnacji nadziemnych nie może przekroczyć 5 - zaprojektowano 2; wysokość nowo realizowanych budynków wielorodzinnych nie może przekroczyć 18 m dla budynków o dachu dwuspadowym lub wielospadowym - zaprojektowano budynek o wysokości 11,82 m; kąt nachylenia połaci dachowych w przedziale od 35° do 45° - zaprojektowano dachy o nachyleniu 38°. Kolorystyka elewacji budynków jasna, stonowana - taką zaprojektowano, dach kryty dachówką w kolorze ciemnym. Co do zarzutu dotyczącego długości budynku ciągnącego się wzdłuż prawie całej działki nr [...], należy wskazać, że odnosi się on do zagadnień kształtowania zabudowy i kształtowania przestrzeni. Są to elementy planowania przestrzennego i są one analizowane podczas opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli zatem w ustaleniach MPZP nie zawarto warunków, zaleceń ani ścisłych wymagań dla terenu, w którym zlokalizowana jest działka inwestycyjna, a teren w planie przeznaczony jest pod zabudowę wielorodzinną, która z natury rzeczy posiada parametry większe niż zabudowa jednorodzinna, to brak podstaw do stawiania wymagań projektantowi aby w inny sposób zagospodarował działkę, przewidzianą pod taką właśnie inwestycję. Podkreślić natomiast należy, że parametry zaplanowanego budynku są znacznie mniejsze niż maksymalnie dopuszczalne, przez co mimo że budynek jest budynkiem wielorodzinnym, to nawiązuje do sąsiadującej zabudowy jednorodzinnej. Powyższe wskazuje, że budynek spełnia wymagania zapisane w MPZP. Ponadto projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w zakresie odległości ścian projektowanego budynku od granic działek sąsiednich. Spełniono warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Projekt budowlany zawiera niezbędne opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Ponadto, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 4 Pb, do projektu budowlanego załączono oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie budzą wątpliwości. To bowiem, że na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nie nabył nieruchomości nie oznacza, że umowa przedwstępna, która prawo do dysponowania nieruchomością mu dawała wygasła lub straciła ważność. W zakresie skarp projektant wyjaśnił, że budynek został zaprojektowany na działce pochylonej w kierunku północnym, dlatego w celu dodatkowego dostosowania terenu do poziomu posadowienia budynku, od strony wschodniej teren wokół budynku należy podsypać i utworzyć niewielkie skarpy, a skarpy te obsiać trawą. Projektowane skarpy nie są zatem związane z podniesieniem terenu działki inwestycyjnej, co mogłoby mieć wpływ na wynik analizy zacieniania projektowanego budynku. Potwierdzeniem jest rysunek pzt - str. 9 Projektu budowlanego, na którym zaznaczono projektowane skarpy. W pzt wskazano także sposób odprowadzenia wód opadowych, które zostaną zretencjonowane w zbiornikach szczelnych (str. 4 opisu Projektu budowlanego), co czyni zarzut odprowadzania tych wód na grunty sąsiednie nieuzasadnionym. Do projektu budowlanego włączona też została analiza nasłonecznienia - linijka słońca dla budynku mieszkalnego (str. 9a projektu budowlanego), przedstawiająca w sposób graficzny działkę inwestycyjną i działki sąsiednie wraz z pokazaniem zasięgu cienia rzucanego przez projektowany budynek w poszczególnych godzinach dni równonocy wiosennej i jesiennej, z której jednoznacznie wynika, że wymagania określone w art. 60 WT są spełnione. Budynki położone po wschodniej stronie zacieniane będą w godzinach ok. 15.30 do 17.00 - w pozostałym czasie nie wystąpi ograniczenie nasłonecznienia, natomiast budynki położne po zachodniej stronie zacieniane będą w godzinach od 7.00 do ok. 8.30, a w pozostałym czasie nie wystąpi ograniczenie nasłonecznienia. Wykazano także, że z uwagi na wysokość projektowanego budynku i jego odległość od budynków sąsiednich nie wystąpi także ograniczenie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. Jeśli chodzi o zarzut dotyczący tzw. podstawy wznowieniowej, to skutecznie może go podnieść jedynie podmiot pominięty w postępowaniu jako strona, a nie inny podmiot w jego imieniu. Co się natomiast tyczy naruszenia § 55 rozporządzenia, to przepis ten dotyczy zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji nadziemnej, a nie na wyższych kondygnacjach. Natomiast § 86 rozporządzenia, dotyczy ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, a nie pomieszczeń w mieszkaniach, które mają być dostępne dla osób niepełnosprawnych. W postępowaniu nie doszło też do naruszenia zasady dwuinstancyjności, ponieważ organ II instancji jest organem merytorycznym, a nie kasacyjnym i w jego kognicji leży uzupełnienie brakującego materiału dowodowego, co w toku postępowania odwoławczego zostało dokonane.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak pkt. I sentencji wyroku na podstawie art. 179a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. art. 179a p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na zasądzoną kwotę składają się wynagrodzenie za II instancję w wysokości 240 zł., wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł. i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenia przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875).