Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1821/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Wójta Gminy B. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie skargę na wyżej oznaczoną decyzję sporządził i listem poleconym nadanym w dniu 7 listopada 2006 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w imieniu Rejonowego Zarządu Infrastruktury Z. G. radca prawny. Zaskarżony akt został doręczony pełnomocnikowi podatnika w dniu 9 października 2006 r.

Przelewem z dnia 8 stycznia 2007 r. strona skarżąca wpłaciła na rachunek bankowy Sadu kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne pod sygn. akt I SA/Wr 1821/06.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wyżej wskazana ustawa procesowa zawiera również przepisy regulujące tryb, terminy oraz rygory usuwania braków pism sądowych, w tym skarg, w zakresie ich warunków formalnych, oraz uiszczania należnych od tych pism opłat (odpowiednio art. 49 i 220). Od przewidzianego w tych unormowaniach trybu wzywania do uiszczenia należnych opłat sądowych, na które składają się – stosownie do art. 212 ustawy – wpis i opłata kancelaryjna, prawodawca wprowadził w art. 221 wyjątek. Zgodnie z art. 221 ustawy procesowej pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Z powołanych przepisów prawa wynika, iż w przypadku pisma wniesionego przez adwokata lub radcę prawnego, w tym skargi, podlegającego opłacie stałej, nie ma zastosowania procedura przewidziana w art. 220 ustawy. Nie mniej jednak dla opłacenia pism wskazanych profesjonalnych pełnomocników stałą kwotą opłaty sądowej, a zatem i skargi wpisem sądowym w stałej wysokości, w uregulowaniu postępowania sądowoadministracyjnego został wyznaczony termin. Termin ten – zdaniem Sądu – wynika z art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczący skutecznego wniesienia skargi. Jeżeli bowiem uiszczenie wpisu stałego jest warunkiem skutecznego wniesienia przez adwokata lub radcę prawnego skargi, a ustawodawca nie przewidział szczególnego terminu na dokonanie tej czynności przez tych pełnomocników, to czynność wniesienia skargi obejmuje również uiszczenie stałej opłaty sądowej. Zatem cezurą czasową dotyczącą uiszczenia wpisu stałego od skargi jest ustawowo określony termin wniesienia skargi, tj. trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie zaskarżanego aktu. Stanowisko to znajduje uzasadnienie również w rządzących postępowaniem sądowoadministracyjnym zasadach ekonomiki i szybkości postępowania, wynikających z art. 7 ustawy procesowej. Nie przypisanie do czynności procesowej, od której dokonania uzależniona jest dopuszczalność merytorycznego załatwienia skargi, terminu i w konsekwencji skutku procesowego uchybienia tego terminu, powodowałoby powstanie po stronie skarżących nieuzasadnionych możliwości przedłużania postępowania przed sądem administracyjnym. W ocenie Sądu taka sytuacja jest nie do zaakceptowania. Dlatego przyjął Sąd, iż wolą ustawodawcy było ograniczenie możliwości opłacenia przez adwokata lub radcę prawnego skargi wpisem sądowym w stałej wysokości terminem określonym w powołanym przepisie art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na podstawie art. 230 ustawy procesowej od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach – wpis stały. W sytuacji, gdy – tak jak w przedmiotowej sprawie – przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie organu drugiej instancji uchylające akt pierwszoinstancyjny, którym stronie została określona wysokość zobowiązania podatkowego, i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a stwierdzenie konieczności ponownego przeprowadzenia pierwszoinstancyjnego postępowania podatkowego. Zatem wpis należny od złożonego w imieniu Rejonowego Zarządu Infrastruktury Z. G. środka zaskarżenia jest wpisem stałym.

Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały od skargi w sprawach z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł.

Z akt sprawy wynika, iż stanowiącą przedmiot zaskarżenia decyzję, doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 9 października 2006 r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 tej ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia, a w niniejszej sprawie również dla opłacenia jej wpisem stałym, rozpoczynał bieg w dniu 10 października 2006 r. i kończył się z upływem dnia 9 listopada 2006 r. Tymczasem kwota 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, przesłanej listem poleconym w dniu 7 listopada 2006 r., została przelana na rachunek bankowy Sądu – stosownie do powyższych ustaleń - dopiero w dniu 8 stycznia 2007 r., tj. sześćdziesiąt dni po upływie ustawowo zakreślonego terminu.

Powyższa konstatacja oraz fakt, iż wpłatę dokonaną w dniu 8 stycznia 2007 r. należało uznać, z uwagi na jej podjęcie w postępowaniu sądowym po upływie terminu, w oparciu o uregulowanie wynikające z art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za bezskuteczną, uzasadniały przyjęcie, że skarga Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] jako nieopłacona w terminie podlegała, na podstawie wyżej cytowanego przepisu art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzuceniu. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż wpłata dokonana została w kwocie niższej od kwoty należnej na podstawie powołanego wyżej przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.

Z tych względów Sąd orzekł, na podstawie powołanych przepisów prawa, jak w sentencji.