Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1052/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "S." sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 713/17 w sprawie ze skargi "S." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 31 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 713/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę "S." Spółka z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 31 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku spółka zaskarżyła go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej w skrócie "u.p.o.l."). poprzez bezpodstawne przyjęcie, że sporna część budynku po byłej lecznicy o powierzchni [...], budynku gospodarczego o pow. [...] położonych w R. oraz gruntu o pow. [...] położonego w S. winna być opodatkowana stawką jak za grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego winna prowadzić do uznania, że skarżący sporne nieruchomości wykorzystuje na cele mieszkaniowe oraz na cele rolnicze;

2. art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 i art. 6 ust. 9 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek dowolnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że budynek gospodarczy o pow. [...] położony w R. jest wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej w sytuacji gdy skarżący jest rolnikiem, a przedmiotowy budynek wykorzystuje na cele rolnicze;

3. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie żądania skarżącego odnoszącego się do uznania nadpłaty w podatku od nieruchomości w budynku chlewni i magazynu zbożowego o pow. [...] zawartego w piśmie z dnia 26 sierpnia 2016 r.;

4. art. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie wprowadzenia zwolnień z podatku od nieruchomości poprzez jego nieuwzględnienie i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, iż organy podatkowe prawidłowo nie uwzględniły zwolnienia z podatku od nieruchomości powierzchni [...] budynku po byłej lecznicy położonego w R. gdyż podatnik zamieszkiwał tam tymczasowo w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego winna zmierzać do uznania, iż ta część powierzchni budynku jest zwolniona z podatku od nieruchomości;

II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") przejawiające się w tym, iż WSA w Rzeszowie w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i oddalił skargę, a tym samym utrzymał w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu, która została wydana z naruszeniem:

a) art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p.") polegającym na niewłaściwym wyjaśnieniu stanu faktycznego i błędnym założeniu, iż budynek gospodarczy o pow. [...] położony w R. wykorzystywany jest na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w sytuacji gdy organy podatkowe równolegle uznały skarżącego za rolnika, który prowadzi działalność rolniczą;

b) art. 121, art. 122, art. 187 § 1 O.p. polegającym na pominięciu okoliczności korzystnych dla skarżącego, takich jak chociażby posiadanie statusu rolnika,

c) art. 121, art. 122, art. 187 § 1 O.p. polegającym na pominięciu żądań skarżącego odnoszących się do uwzględnia nadpłaty w podatku od nieruchomości budynek chlewni i magazyn zbożowy o pow. [...], których żądanie zostało zgłoszone w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r.;

d) art. 180, art. 181, art. 191 O.p. polegającym na wybiórczej ocenie materiału dowodowego, w tym całkowite pominięcie stanowiska strony złożonego przez skarżącą w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016r . w którym rozszerzono zakres żądania o uznanie, iż budynek chlewni i magazyn zbożowy o pow. [...] winien być zwolniony z podatku w oparciu o treść uchwały Rady Gminy W.;

e) art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. § 4 O.p. polegającym na braku uzasadnienia prawnego niektórych twierdzeń, przedstawionych jako okoliczności niekorzystnych dla skarżącego, a także braku wskazania podstawy prawnej wydanego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Dalsze rozważania należy poprzedzić zwróceniem uwagi na sposób redakcji skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę skarżącą. Po pierwsze, większość okoliczności powołanych w petitum tego środka odwoławczego (w powiązaniu z odpowiednimi przepisami) nie została kolejno rozwinięta i należycie uzasadniona w dalszej jego części. Po drugie, w ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego, powołując przepisy Ordynacji podatkowej, w niektórych przypadkach strona nie precyzuje w sposób odpowiedni, w jaki sposób norma wynikająca z danego przepisu miałaby zostać naruszona. Po trzecie, przedstawiając pewne twierdzenia w zakresie ustaleń faktycznych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor powołuje okoliczności, które trudno powiązać z konkretnymi zarzutami naruszenia prawa procesowego wymienionymi w petitum. Po czwarte, uzasadnienie skargi kasacyjnej jest przesadnie lakoniczne (pełnomocnik do kluczowych kwestii odnosi się jednym, ogólnym zdaniem) i wprost powtarza argumenty dotychczas powoływane przez stronę, w tym te, które miały uzasadniać skargę do WSA.

Powyższe o tyle wpływa na kontrolę zaskarżonego wyroku, że NSA musi zacząć od stwierdzenia, iż Sąd pierwszej instancji w sposób właściwy odniósł się do większości kwestii podnoszonych obecnie przez pełnomocnika, rzetelnie argumentując przyjęte stanowisko, a tym samym, wobec braku powołania nowych okoliczności w skardze kasacyjnej (dosłownie powtarzając dotychczasowe zwroty), w istocie stwierdzić należy, że WSA w Rzeszowie należycie wyjaśnił już te zagadnienia i nie zostały one następnie skutecznie podważone. Uwagi te są zwłaszcza usprawiedliwione przy uwzględnieniu, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o sformalizowanym charakterze, przejawiającym się zasadniczo tym, że jej treść wyznacza zakres kontroli podejmowanej przez NSA - okoliczność tę niejednokrotnie akcentowano w orzeczeniach tego Sądu.

I tak, stwierdzić należy, że w ramach zarzutu oznaczonego w punkcie II.e) pełnomocnik zarzuca brak uzasadnienia pewnych twierdzeń (wobec powołanych podstaw prawnych, wydaje się, że pełnomocnik ma na myśli braki samej decyzji), nie precyzując dalej o to, o jakie twierdzenia należałoby decyzję uzasadnić. NSA nie jest władny domyślać się tej kwestii za stronę. Zarzuty II.d) i II.c) skupiają się na pominięciu stanowiska wyrażonego przez stronę w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. - nie wyjaśniono jednak, jaki jest wpływ na wynik sprawy tego pisma, czy ma on charakter istotny - co jest koniecznie wobec wymogu przewidzianego art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Co do statusu rolnika i związanych z tym kwestii dotyczących budynku położonego w R., pełnomocnik zupełnie ignoruje w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji. Wypada powtórzyć za WSA, że skarżąca nie precyzowała w toku postępowania bliżej o jaką działalność gospodarczą chodzi, a z niejasnych wyjaśnień strony wynikało, że chodzi o hodowanie w tym budynku koni. Tymczasem przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca nie posiadała zwierząt, zaś budynki były bezumownie użytkowane przez osobę fizyczną, która korzystała z nich w ten sposób do czasu oddania nowej stajni do użytkowania. Nastąpiło to jednak przed badanym rokiem podatkowym, po oddaniu nowej stajni do użytkowania, kiedy to konie zostały przeniesione do nowego budynku, co organ ustalił m.in. także w oparciu o wyjaśnienia strony. W świetle tych okoliczności wykorzystywanie przedmiotowego budynku na potrzeby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie mogło, zdaniem Sądu, budzić wątpliwości, zwłaszcza że skarżąca nie przedstawiła żadnych innych argumentów, które w sposób wiarygodny pozwoliłyby podważyć te ustalenia.

Powyższe ustalenia są konsekwentnie przez stronę pomijane, nie podejmuje ona jakichkolwiek starań, by spróbować np. wykazać, że jednak posiadała jakieś zwierzęta, czy też, że wspomniane kwestie dotyczyły stanu sprzed roku podatkowego. Tym samym zarzuty oznaczone w punkcie II.a) oraz II.b) nie mogły zasługiwać na uwzględnienie.

Pozbawione podstaw jest twierdzenie (s. 6 skargi kasacyjnej), iż przedstawianie odróżnienia naturalnego zbiornika wodnego od tego powstałego w wyniku działalności człowieka nie zostało przez Sąd wyjaśnione - WSA odniósł się do tej kwestii na s. 11, kończąc wywód słowami: " Decydujące znaczenie na określenie rodzaju akwenu wodnego ma więc sposób powstania misy zbiornika wodnego, co ma bezpośrednie przełożenie na możliwość zakwalifikowania go jako jeziora dla potrzeb opodatkowania (zob. np. wyroki NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2361/12, czy z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 2130/14)".

Ostatnia okoliczność przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczy braku dowodów potwierdzających okoliczność wynajmowania części budynku po byłej lecznicy. Dowody takie (w postaci np. zeznań świadków) były w sprawie prezentowane, skarżąca nie powołuje zaś żadnych konkretnych okoliczności, które miałyby temu zaprzeczyć.

Ustalenia faktyczne rzutują na ocenę zarzutów prawa materialnego - sposób, w jaki ujął te zarzuty pełnomocnik, powoduje, że stanowią bowiem pochodną tychże ustaleń. NSA odniósł się natomiast wyżej do całej argumentacji, jaką w sprawie zaprezentował pełnomocnik w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wyczerpując zakres kwestii, które jako sporne zostały przedstawione w przedmiotowym środku odwoławczym. Żadna z nich nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.