Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3498/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 243
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 30.12.2014 r. po rozpoznaniu wniosku E. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] .09.2014 r Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie


UZASADNIENIE

1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub też w zakresie częściowym - zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Wyjątki od tej zasady mogą mieć charakter ustawowy albo znajdować zastosowanie w instytucji przyznania prawa pomocy, która jest uregulowana w art. 243 i n. u.p.p.s.a. (por. postanowienie z 1 kwietnia 2005 r sygn. II OZ 209/05). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy, powinien wykazać okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.

2) E.K. , dalej jako skarżąca, w skardze., a następnie, w wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 27.11.2014 r o złożenie wypełnionego formularza PPF (doręczony 16.12.2014 r, k 11) oraz nadesłanie wyszczególnionych informacji o jej kondycji życiowej, wnioskiem złożonym na formularzu PPF z 18.12.2014 r., zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazała, że nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Nie pracuje i jest na utrzymaniu rodziny.

Skarżąca nie wykonała pozostałej części wezwania referendarza sądowego w zakreślonym terminie siedmiu dni do chwili rozpoznania wniosku (nadesłanie odpisów wyciągów z rachunków bankowych – swoich i bliskich, kalkulacji kosztów życia, wskazania szczegółowego źródeł utrzymania i in).

3) Referendarz sądowy uznał, ze brak jest w sprawie danych umożliwiających ocenę sytuacji finansowej strony i – w konsekwencji – przyznanie prawa pomocy, ponieważ strona nie nadesłała żądanych informacji, a nawet nie uwzględnia tego zakresu w ogólnikowych wyjaśnieniach, w odpowiednich rubrykach formularza PPF. Pomimo doręczonego wezwania referendarz sądowy nie posiada wiedzy o wysokości środków utrzymania w dyspozycji strony. Co więcej, strona miała świadomość wagi działań w tym zakresie, ponieważ jej wnioski o prawo pomocy były już rozpoznawane przez Sąd, a Sąd zobowiązywał ją do dostarczenia wyszczególnionych informacji. Referendarz sądowy, jako dysponent środków publicznych, jest zobowiązany do przestrzegania reguł rzetelnego postępowania w procesie gospodarowania tymi środkami. Brak jest podstaw do stwierdzenia niemożności zgromadzenia przez stron środków na poczet kosztów postępowania – stąd decyzja wyrażona w sentencji.

4) Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 , § 3art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., uznał, jak w sentencji.