Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 889/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 121 i art. 122 oraz art. 67a i art. 67b
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 10 maja 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych)


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 września 2018r., sprecyzowanym pismem z dnia 13 listopada 2018r., z dnia 7 grudnia 2018r., oraz z dnia 19 grudnia 2018r. K. M. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę w ramach pomocy de minimis.

Złożenie przedmiotowego wniosku uzasadnił brakiem uregulowania przez kontrahenta faktury VAT [...] z dnia 2 maja 2012r. na kwotę [...]zł w związku z zawartą umową o pośrednictwo przy sprzedaży nieruchomości. Podatnik wskazał, iż pomimo wydania przez Sąd nakazu zapłaty, postępowanie komornicze zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia 11 stycznia 2019r. nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2012r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, nie znajdując przesłanek do przychylenia się do wniosku podatnika.

W odwołaniu K. M., zarzucił naruszenie:

- art. 67a § pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię oraz błędne przyjęcie, że nie zachodzi ważny interes podatnika, w konsekwencji czego organ nie zbadał przesłanki ważnego interesu publicznego, gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika i stronie przysługuje prawo do umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych;

- art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię oraz błędne przyjęcie, że nie zachodzi ważny interes podatnika, w konsekwencji czego organ nie zbadał przesłanki ważnego interesu publicznego, gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika i stronie przysługuje prawo do umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych samym organ nie jest zobowiązany do badania przesłanki ważnego interesu publicznego;

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji, a w konsekwencji uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika;

- art. 122 w związku z art. 187 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji uznanie, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości strony;

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wyciąganie wniosków nieuprawnionych w świetle ujawnionych okoliczności sprawy, jakoby sytuacja podatnika pozwalała mu na zapłatę podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012r.

Wobec ww. zarzutów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie przez organ II instancji decyzji rozstrzygającej sprawę, ewentualnie uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Do odwołania podatnik załączył kserokopie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności z dnia 20 listopada 2013r. nr [...], z dnia 12 lutego 2015r. nr [...], z dnia 24 stycznia 2019r. nr [...], oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 09 kwietnia 2013r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzją z dnia 10 maja 2019r. nr [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w celu dochodzenia na drodze postępowania egzekucyjnego zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-36 za 2012r., organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne, które skutecznie przerwały bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z czym jest ono wymagalne.

DIAS w K. wyjaśnił następnie, że organ podatkowy rozpatrując wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą o udzielanie ulg w spłacie należności publicznoprawnych powinien w pierwszej kolejności ustalić, o jakiego rodzaju ulgę podatnik się ubiega w oparciu o art. 67b § 1 pkt 1-3 Ordynacji podatkowej i czy spełnia warunki do ubiegania się o pomoc określoną w ww. przepisie, a następnie ocenić czy zachodzą przesłanki z art. 67a § 1 ww. ustawy, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Podatnik natomiast, wskazując rodzaj ulgi w spłacie oraz w ramach jakiego tytułu pomocy ma ona być udzielona, powinien złożony wniosek uzasadnić i przedłożyć odpowiednie dokumenty.

W przypadku udzielenia ulgi w spłacie w ramach przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis, niezbędne jest zbadanie, czy pomoc ta uzasadniona jest ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym przy jednoczesnym ustaleniu, że wsparcie takie nie naruszy warunków wynikających z postanowień rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352.1 z 24.12.2013 r.). Zakres informacji przy ubieganiu się o pomoc de minimis został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2010r. Nr 53, poz. 311 ze zm.). Zatem podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, niezbędnych i szczegółowych informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej - zgodnie z aktualnym wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 października 2014r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2014r. poz. 1543) oraz zobowiązany jest do przedstawienia wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz wciągu dwóch poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, lub oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc ww. zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi - art. 37 pkt 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018r. poz. 362 ze zm.).

Organ II instancji omówił dotychczasowy przebieg postępowania podając, że wnioskiem z dnia 20 września 2018r. podatnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę lub rozłożenie jej na raty. Wniosek uzasadnił brakiem uregulowania przez kontrahenta faktury z 2012r. oraz problemami z odzyskiwaniem tej należności. W ww. wniosku nie wskazał on jednak tytułu pomocy o jaką się zwraca. W związku z powyższym organ podatkowy I instancji pismem z dnia 4 października 2018r. na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 37 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U z 2018r., poz.362 ze zm.) wezwał podatnika do uzupełnienia ww. wniosku, w terminie 7 dniu od otrzymania wezwania poprzez określenie tytułu pomocy o jaką będąc przedsiębiorcą, wnosi ze wskazaniem celu jej przeznaczenia, zgodnie z przepisami ww. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Ponadto w treści ww. wezwania wskazano jakie informacje oraz dokumenty zobowiązany jest on przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, pouczając, iż nieusunięcie przedstawionych braków we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ponadto na podstawie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w celu prawidłowego rozpatrzenia wniosku, wezwał podatnika o doprecyzowanie rodzaju ulgi o jaką wnosi, tj. o umorzenie (wskazanie czy ewentualnie umorzona zaległość ma być powiększona o odsetki) czy o rozłożenie na raty (wskazanie liczby rat, lub kwoty na jaką mają opiewać), oraz o przedłożenie dokumentów księgowych prowadzonej działalności w formie Spółki, ewentualnie dodatkowych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową, jak również o uzupełnienie oświadczenia o stanie majątkowym zgodnie z drukiem Urzędu Skarbowego [...]. Organ podatkowy I instancji pouczył również stronę, iż nieprzedłożenie ww. dokumentów będzie skutkowało rozpatrzeniem sprawy wyłącznie w oparciu o dokumenty będące w posiadaniu Urzędu Skarbowego. Ww. wezwanie zostało doręczone w dniu 6 listopada 2018r.

W dniu 15 listopada 2018r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego [...] pismo strony z dnia 13 listopada 2018r., w którym doprecyzowano przedmiotowy wniosek, zwracając się z prośbą o umorzenie w całości zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego za 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę, względnie o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w ramach pomocy de minimis w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, która to pomoc nie wymaga konieczności wskazania przeznaczenia pomocy. Do ww. pisma załączono: formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis z dnia 13 listopada 2018r., oświadczenie o stanie majątkowym osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą z dnia 13 listopada 2018r., oświadczenie o niekorzystaniu z pomocy de minimis z dnia 13 listopada 2018r., zestawienie z dnia 13 listopada 2018r. niezapłaconych należności, wydruk z dnia 13 listopada 2018r. podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres styczeń -wrzesień 2018r.

W związku z faktem, iż przesłany formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis był sporządzony na nieaktualnym wzorze, pismem z dnia 19 listopada 2018r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wezwał podatnika na podstawie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej o dostarczenie m.in. aktualnej wersji formularza.

W odpowiedzi na ww. wezwanie w dniu 13 grudnia 2018r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego [...] pismo strony, w którym zwrócono się z prośbą o umorzenie w całości zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego za 2012r. wraz z odsetkami. Ponadto wskazano, że formularz wykorzystywany przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz wszelkie dokumenty obrazujące sytuację finansową strony zostały dołączone do pisma z dnia 13 listopada 2018r.

Biorąc powyższe pod uwagę DIAS w K. wskazał, że organ podatkowy I instancji, kierując się ww. pismami strony w tym pismami doprecyzowującymi przedmiotowy wniosek oraz przesłanymi dokumentami uznał, iż podatnik wniósł o udzielenie ulgi w spłacie poprzez umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę w ramach pomocy de minimis i po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wydał ww. decyzję z dnia 11 stycznia 2019r.

Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji jest wadliwe. Należy zauważyć, iż na wezwanie organu podatkowego I instancji z dnia 4 października 2018r. wystosowane w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej, podatnik przedłożył nieaktualną wersję formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Formularz ten nie czyni zatem zadość wymogom określonym w treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 października 2014r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2014r. poz. 1543), tym samym nie stanowi uzupełnienia wymaganego braku formalnego podania z dnia 20 września 2018r., bowiem nie zawiera wszystkich niezbędnych informacji do udzielenia ulgi w spłacie w ramach pomocy de minimis. Przedłożony przez podatnika formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis nie zawiera m.in. informacji dotyczących wnioskodawcy, tj. powiązań z innymi przedsiębiorcami oraz informacji o utworzeniu wnioskodawcy w wyniku podziału innego przedsiębiorcy lub połączenia z innym przedsiębiorcą, w tym przez przejęcie innego przedsiębiorcy (część A pkt 9 i 10 aktualnego formularza). Zatem wniosek strony o zastosowanie ulgi w spłacie na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie mógł być merytorycznie rozpatrzony i zgodnie z zawartym pouczeniem w ww. wezwaniu, na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej winien być pozostawiony bez rozpatrzenia. W stanie faktycznym sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], przeprowadzając postępowanie w sprawie, wydał natomiast decyzję z dnia 11 stycznia 2019r. rozstrzygającą sprawę co do jej istoty.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odnosząc się do twierdzeń odwołującego zawartych w odwołaniu, wyjaśnił, że w przypadku gdy wniosek o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych złożony został przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, organ podatkowy zobowiązany jest do ustalenia rodzaju pomocy o jaką się zwraca podatnik zgodnie z art. 67b §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. czy udzielona pomoc stanowić będzie pomoc publiczną, czy nie, lub czy będzie to pomoc de minimis. Organ podatkowy I instancji powyższe uczynił, wysyłając do podatnika wezwanie z dnia 4 października 2018r. Biorąc pod uwagę treść nadesłanych pism jak również przesłane dokumenty, organ podatkowy I instancji słusznie uznał w opinii organu II instancji, iż podatnik wystąpił z wnioskiem o umorzenie w całości zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego za rok 2012 wraz z odsetkami za zwłokę w ramach pomocy de minimis.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ podatkowy jest związany treścią wniosku w tym sensie, iż nie może zastosować innej ulgi niż ta, o którą wnosi podatnik. W postępowaniach o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych, które są wszczynane na wniosek strony (będącej gospodarzem tego postępowania) organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania zmian zakresu jej żądania, są tym żądaniem związane. Wskazał jednocześnie, iż sprawy z zakresu ulg w spłacie zobowiązań podatkowych nie korzystają z tzw. powagi rzeczy osądzonej, w takim znaczeniu, iż nie stoją na przeszkodzie do wszczęcia kolejnego postępowania o umorzenie. Podatnik ma możliwość ponownego złożenia wniosku w tym przedmiocie, zgodnie z administracyjnym tokiem instancji, tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. biorąc pod uwagę fakt, że podatnik nie uzupełnił braku formalnego podania z dnia 20 września 2018r. we wskazanym terminie, pomimo prawidłowo sporządzonego i doręczonego wezwania, tj. nie przedłożył on wraz z pismem z dnia 13 listopada 2018r. aktualnej wersji formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, co było niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia ww. wniosku, orzekł jak w sentencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. M. zarzucił naruszenie:

- art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego niezbędnego dla merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego, co miało wpływ na treść decyzji uchylającej w całości decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie wydanej przez organ, a w rezultacie niewydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie;

- art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji uchylającej w całości decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie w sprawie, podczas gdy skarżący przedstawił wszystkie dane niezbędne do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i w braku podstawy do stwierdzenia nieuzupełnienia braku formalnego wniosku, co miało wpływ na treść wydanej decyzji;

- art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne wyjaśnienie w zakresie zawartego w decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego, dlaczego przekazane przez skarżącego informacje i dokumenty nie stanowiły dostatecznego uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych wniosku, pomimo tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uznał zgromadzony materiał dowodowy za kompletny i wydał decyzję merytoryczną w sprawie.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 10 maja 2019r., oraz o zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Kontrola sądowa przeprowadzona w niniejszej sprawie skutkowała uznaniem, że skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 10 maja 2019r. nr [...], uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 11 stycznia 2019 r. nr [...] [...] - odmawiającą skarżącemu K. M. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2012r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł - i umarzająca postępowanie w sprawie.

Kwestionowana decyzja została wydana w następstwie uznania przez organ II instancji za wadliwe rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 11 stycznia 2019r. rozstrzygające sprawę co do istoty w sytuacji, gdy w jego ocenie w stanie faktycznym sprawy, organ I instancji powinien pozostawić wniosek skarżącego bez rozpatrzenia. Skarżący bowiem pomimo prawidłowo sporządzonego i doręczonego przez Naczelnika wezwania z dnia 4 października 2018r. (k. 20 akt adm.) nie uzupełnił braku formalnego podania z dnia 20 września 2018r. we wskazanym terminie. Nie przedłożył on bowiem wraz z pismem z dnia 13 listopada 2018r. aktualnej wersji formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, co było niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia ww. wniosku.

W ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można zgodzić się z powyższym stanowiskiem organu odwoławczego. Organ II instancji dopuścił się bowiem naruszenia art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej (dalej "O.p."), poprzez błędne przyjęcie, że wniosek skarżącego z dnia 20 września 2018r., uzupełniony pismem z dnia 13 listopada 2018r. (z dołączonymi do niego dokumentami) oraz z dnia 7 grudnia 2018r., dotknięty był brakiem formalnym, którego skarżący nie usunął w zakreślonym terminie.

Zauważyć bowiem należy, że jak wynika z akt administracyjnych, po otrzymaniu wniosku podatnika z dnia 20 września 2018r. (k. 8 akt adm.), Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wezwaniem z dnia 4 października 2018r. na podstawie m.in. art. 169 § 1 O.p. zwrócił się o uzupełnienie ww. wniosku, w terminie 7 dniu od otrzymania wezwania poprzez określenie tytułu pomocy o jaką będąc przedsiębiorcą podatnik wnosi ze wskazaniem celu jej przeznaczenia, zgodnie z przepisami ww. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Ponadto w treści ww. wezwania organ I instancji wskazał, jakie informacje oraz dokumenty podatnik zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy "zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis /Dz. U. Nr 53, poz. 311 ze zm./" i pouczył, że nieusunięcie przedstawionych braków we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zaznaczyć przy tym należy, że podana przez organ wersja formularza była już nieaktualna. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 października 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2014r., poz. 1543), określono bowiem nowy wzór rzeczonego formularza, zawierający m.in. informacje dotyczące wnioskodawcy, tj. powiązań z innymi przedsiębiorcami oraz informacji o utworzeniu wnioskodawcy w wyniku podziału innego przedsiębiorcy lub połączenia z innym przedsiębiorcą, w tym przez przejęcie innego przedsiębiorcy (część A pkt 9 i 10 formularza).

Organ I instancji w przedmiotowym wezwaniu wystosowanym do skarżącego także na podstawie art. 155 § 1 O.p., wezwał skarżącego o doprecyzowanie rodzaju ulgi o jaką wnosi, oraz o przedłożenie dokumentów księgowych prowadzonej działalności w formie spółki, ewentualnie dodatkowych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową, jak również o uzupełnienie oświadczenia o stanie majątkowym zgodnie z drukiem Urzędu Skarbowego [...]. Organ I instancji pouczył również stronę, iż nieprzedłożenie ww. dokumentów będzie skutkowało rozpatrzeniem sprawy wyłącznie w oparciu o dokumenty będące w posiadaniu Urzędu Skarbowego.

Czyniąc zadość ww. wezwaniu, pismem z dnia 13 listopada 2018r. wniesionym z zachowaniem przewidzianego terminu, skarżący doprecyzował swój wniosek z dnia 20 września 2018r., załączając przy tym zgodnie z wezwaniem organu m.in. nieaktualny formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis z dnia 13 listopada 2018r., na wzorze stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. (k. 24 – 43 akt adm.).

Organ I instancji zauważając, że przesłany formularz został sporządzany na nieaktualnym wzorze, kolejnym wezwaniem z dnia 19 listopada 2018r. na podstawie art. 155 § 1 O.p. wezwał skarżącego, nie wyjaśniając powodu ponownego wezwania, o m.in. dostarczenie aktualnej wersji ww. formularza, w terminie 7 dnia od dnia doręczenia wezwania, zastrzegając, że "Nie przedłożenie dokumentów będzie skutkowało rozpatrzeniem sprawy w oparciu o dokumenty będące w posiadaniu tut. Urzędu" (k. 45 akt adm.). Wobec tak sporządzonego wezwania, skarżący pismem z dnia 7 grudnia 2018r. wyjaśnił, że wnosi o umorzenie w całości zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego za rok 2012 wraz z odsetkami, oraz, że formularz wykorzystywany przy ubieganiu się o pomoc de minimis, a także wszelkie dokumenty obrazujące jego sytuację finansową zostały dołączone do pisma z dnia 13 listopada 2018r.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, nie można w ocenie Sądu zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący pomimo prawidłowo sporządzonego i doręczonego przez organ I instancji wezwania z dnia 4 października 2018r., nie uzupełnił we wskazanym terminie braku formalnego przedmiotowego wniosku, nie przedkładając aktualnej wersji formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, co powinno skutkować pozostawieniem przez organ I instancji wniosku skarżącego bez rozpatrzenia.

Trzeba bowiem podkreślić, że skarżący w zakreślonym terminie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 4 października 2018r., zgodnie z jego treścią. Załączył on bowiem m.in. formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis w zgodnie ze wzorem wskazanym w wezwaniu. Owszem nie można nie zauważyć, że formularz ten został złożony w wersji niekatulanej, jednakże o taki właśnie formularz, w takiej wersji, został błędnie wezwany skarżący, na co jednoznacznie wskazuje treść przedmiotowego wezwania.

Nie można zatem skutecznie twierdzić o niewykonaniu wskazanego wezwania i zaistnieniu podstawy do wydania postanowienia na podstawie art. 169 § 4 O.p., ze względu na niewypełnienie wezwania organu do usunięcia oznaczonych braków, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący załączył formularz zgodnie z wezwaniem na wskazanym przez organ I instancji druku, a w kolejnym wezwaniu z dnia 19 listopada 2018r. będącym wynikiem nadesłania przez skarżącego nieaktualnej wersji formularza, nie wyjaśniono mu w sposób precyzyjny, przyczyn ponownego wezwania o aktualną wersję kwestionowanego formularza. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący jest osobą fizyczną i nie działał w postępowaniu podatkowym przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego stosownej wiedzy w tym względzie należałoby oczekiwać.

Nie kwestionując potrzeby skierowania do skarżącego wezwania do uzupełnienia braków złożonego przez niego podania wskazać należy, że organ podatkowy I instancji wezwanie to sformułował w sposób błędny, a przez to postawa skarżącego w tych warunkach nie mogła wbrew stanowisku organu odwoławczego skutkować pozostawieniem jego wniosku o udzielenie ulgi bez rozpatrzenia. Błędne wezwanie nie może, bowiem szkodzić stronie, która dokonała czynności zgodnie z nim.

Wobec zatem powyższego nieprawidłowe było stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., że z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braku formalnego podania z dnia 20 września 2018r. we wskazanym terminie, pomimo prawidłowo sporządzonego i doręczonego wezwania, co było niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku, należało orzec o uchyleniu decyzji organu I instancji i umarzyć postępowanie w sprawie. Wskazać jednak należy przy tym, że w okolicznościach niniejszej sprawy również rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] było wadliwe. Organ ten rozstrzygnął sprawę co do istoty, czego nie mógł uczynić. Oparł się on m.in. na nieaktualnej wersji formularza przedłożonego przez skarżącego, nie zawierającego dodatkowych informacji dodanych ww. rozporządzeniem z dnia 24 października 2014r.

Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji uwzględnią przedstawioną wyżej argumentację Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo, a to przepisy art. 120, art. 121 i art. 122 oraz art. 67a i art. 67b O.p., w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2, 4 p.p.s.a.