Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 111/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 177, art 184
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 8 ust. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 89 par. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art. 58 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2011 r. w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia postanawia odrzucić skargę. /-/ T. Świstak


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 stycznia 2011 r. J. G. złożył skargę na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] 2010 nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. z dnia [...] 2010 r. o odmowie przyznania J. G., jako sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku, od dnia 1 października 2010 r. dodatku za wysługę w wysokości 12 % z tytułu łącznego okresu zatrudnienia.

Zdaniem skarżącego z treści art. 101 § 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 98 poz. 1070 z późn. zm. dalej: u.s.p.) nie wynika aby sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku nie przysługiwało jako składnik uposażenia dodatek za długoletnią pracę, o którym mowa w art. 91 § 7 u.s.p. Ponieważ skarżący pomimo przeniesienia w stan spoczynku nadal pozostaje w służbie sędziowskiej a dodatkowo w dalszym ciągu pełni zawodową służbę wojskową, to jego zdaniem przysługuje mu dodatek za długoletnią pracę, który co roku powinien być zwiększany do osiągnięcia 20 % wynagrodzenia zasadniczego.

Odpowiadając na skargę Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż z treści 100 § 3 u.s.p. jednoznacznie wynika, iż zasady wzrostu uposażenia sędziów w stanie spoczynku są taki same bez względu na przyczynę, która spowodowała przeniesienie w stan spoczynku i podwyższaniu ulega jedynie wynagrodzenie zasadnicze, a nie dodatek za wysługę lat. Prezes wyraził również wątpliwości co do obowiązywania stosownych regulacji prawnych dotyczących zwolnienia ze służby wojskowej sędziego sądu wojskowego przeniesionego w stan spoczynku jednakże podkreślił, iż wobec faktu niepozostawania przez J.G. w czynnej służbie sędziowskiej nie mają wobec niego zastosowania przepisy dotyczące zwiększania wysokości wynagrodzenia z tytułu rosnącej wysługi lat.

Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje.

Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Oznacza to, iż inne sądy, w tym sądy administracyjne, są umocowane do orzekania w sprawach, które na podstawie przepisów szczególnych o randze ustawy zostały przekazane do ich właściwości. Jakkolwiek art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia domniemanie właściwości sądu administracyjnego w rozstrzyganiu spraw administracyjnych to należy stwierdzić, iż ustawa zasadnicza pozostawia ustawodawcy swobodą w wyborze właściwej drogi sądowej celem zagwarantowania kontroli działania administracji i może ustanowić bądź kognicję sądu powszechnego, bądź administracyjnego. Swoboda ustawodawcy wyboru sądu, który uważa za najbardziej adekwatny do rozpoznawania danego rodzaju spraw, znajduje potwierdzenie także w brzmieniu art. 176 ust. 2 oraz art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obydwa wymienione przepisy wskazują na to, że właściwość sądów, w tym sądów administracyjnych, określą ustawy.

Z uwagi na treść w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 593 ze zm.) sądy administracyjne orzekają m.in. w sprawach ze skarg na decyzje organów wojskowych orzekających na podstawie art. 80 o przyznaniu bądź odmowie przyznania dodatku do uposażeni żołnierza zawodowego.

Szczególną kategorią żołnierzy zawodowych są sędziowie sądów wojskowych. Jednakże z uwagi na specyfikę pełnionej przez nich służby polegającej sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości kwestie związane z pełnieniem służby przez sędziego sądu wojskowego zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych ( tj. Dz. U. z 2007 r., nr 226, poz. 1676 ze zm.), która stanowi lex specialis wobec regulacji zawartej w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych ustawodawca wskazał, iż w stosunku do sądów wojskowych, sędziów wojskowych oraz ławników stosuje się odpowiednio enumeratywnie wymienione w tym artykule przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Między innymi wobec sędziego sądu wojskowego stosuje się odpowiednio art. 89 u.s.p, który w paragrafie 2 stanowi, iż w sprawach o roszczenia ze stosunku służbowego sędziemu przysługuje droga sądowa.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela wyrażony w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego pogląd, iż przez drogę sądową o której mowa w art. 89 § 2 u.s.p. należy rozumieć drogę przed sądem powszechnym. Zgodnie z tym stanowiskiem, o ile żaden przepis szczególny nie stanowi inaczej to sąd powszechny jest sądem właściwym do rozpoznania sprawy dotyczącej roszczeń sędziego wynikających z jego stosunku służbowego. Taki pogląd został wyrażony m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2002 r. sygn. akt III RN 38/02, oraz wyroku Sądu Najwyższego dnia 6 stycznia 1999 r. sygn. akt III RN 180/98 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2003 r. sygn. akt SA/Rz 2611/01 (niepublikowane) i postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2005 r. sygn. IV SAB/Wr 38/05 (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż skoro skarga J. G. dotyczy jego roszczeń o podniesienie uposażenia o dodatek za długoletnia pracę, a więc roszczeń związanych z stosunkiem służbowym w jakim pozostaje z prezesem właściwego sądu, to zastosowanie znajdzie przepis art. 89 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych. W świetle powyższego uregulowania również sędziom wojskowym przysługuje prawo do dochodzenia roszczeń wynikających ze stosunku służbowego na drodze postępowania przed sądem powszechnym (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2002 r. sygn. akt III APz 22/01, pub;. OSA z 2002, nr 9 poz. 34 oraz LEX nr 54219).

W tej sytuacji z uwagi na okoliczność, iż przedmiotowa skarga dotyczy materii nie należącej do właściwości sądów administracyjnych podlega ona odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, przy czym zgodnie z § 3 tego samego przepisu orzeczenie o odrzuceniu skargi ma postać postanowienia, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

/-/ T. Świstak