Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 56/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-09-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2016 r. wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie udostępnienia akt sprawy p o s t a n a w i a: odmówić uzupełnienia wyroku. ,


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. B. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie udostępnienia akt sprawy.

W dniu 16 sierpnia 2016r. Skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku przez podanie oznaczenia sprawy administracyjnej, której dotyczył wyrok, uzasadniając, że sprawa w Starostwie oznaczona jest dwiema sygnaturami i nie wiadomo, której sprawy dotyczy wydany wyrok.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§1). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§3). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie utrwalony jest pogląd, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA z dnia: 2 października 2014 r., I OZ 634/14, LEX nr 1529076, 24 października 2013 r., LEX nr 1399304; J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 609).

Na wstępie wskazać należy, że wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku został złożony w ustawowym terminie. Wniosek ten nie mógł jednak zostać uwzględniony, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 9 sierpnia 2016 r. jest zupełne. Wyrok ten wydano na podstawie art. 151 p.p.s.a., który stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd w ww. wyroku orzekł o oddaleniu skargi w całości, a to oznacza, że orzekł o całości skargi. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się natomiast skarżący, nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 cytowanej ustawy katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia. Ponadto wskazać należy, iż w komparycji wyroku wyraźnie wskazano, iż sprawa zainicjowana przez Skarżącego dotyczy bezczynności Starosty S. w przedmiocie udostępniania akt sprawy. Informacje natomiast dotyczące tejże sprawy administracyjnej zostały natomiast zamieszczone w uzasadnieniu do wyroku, które zostało doręczone Skarżącemu w dniu 6 września 2016 r.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 157 § 1 orzekł jak w sentencji.