Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 445/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 2 ust. 1 pkt 51
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 62, art. 80, art. 82 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 roku sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia oraz umorzył postępowanie odwoławcze.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Wójt Gminy S., po rozpatrzeniu wniosku D. O.-R. z dnia 31 sierpnia 2011 r. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch obiektów inwentarskich przeznaczonych do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą (inwestycja planowana na działkach nr ewid. 32/1 i 32/2 obręb [...], gmina S., powiat [...]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania D. O.-R., uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli właściciele sąsiednich nieruchomości – D. S., B. Z., T. P., A. F., J. Ż., B. R. i S. G..

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję organu I instancji określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi z powodu naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Kolejną decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy S., na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235) w związku z art. 104 k.p.a., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1-18 ustawy. Wskazał także na brak konieczności ustalenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, brak transgranicznego oddziaływania na środowisko, nie stwierdził konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej i określenia wymogów w zakresie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania na środowisko, nie stwierdził konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, nie stwierdził konieczności nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W decyzji zobowiązano wnioskodawczynię do przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie jakości powietrza oraz w zakresie klimatu akustycznego. W uzasadnieniu decyzji organ opisał prowadzone postępowanie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazał na uzyskane opinie i uzgodnienia właściwych organów. Opisał prowadzone postępowanie z udziałem społeczeństwa i wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli B. P., Z. P., J. Ż., K. P., R. T., D. S., A. P., B. R., B. R., A. P., T. P., K. L., K. L. i S. S., M. K., J. P., E. K., B. Ż., B. T., W. T., H. S., J. S., L. K., C. R., J. R., M. P., M. P., J. R., A. P., B. P., B. M., W. M., P.M., J. M.. W jednobrzmiących odwołaniach zarzucono zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 k.p.a., bowiem organ nie miał na względzie interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania, nie podjął działań zmierzających do ugodowego zakończenia sprawy między stronami, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, na podstawie niepełnego materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, brak dokonania merytorycznej analizy i oceny przedłożonych przez inwestora aneksów, wyjaśnień, uzupełnień. Odwołujący się podnieśli, że nastąpił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść decyzji, polegający na uznaniu przez organ I instancji, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla integralności i spójności oraz prawidłowego funkcjonowania przedmiotowych obszarów. W uzasadnieniu odwołań wskazali, że organy opiniujące wydały swoje decyzje na podstawie niepełnej dokumentacji przekazanej przez Wójta Gminy S., wobec czego kwestionują również rzetelność opinii RDOŚ z dnia 2 września 2013 r. oraz opinii PPIS z dnia 26 lutego 2013 r. Niekompletność dokumentacji przekazanej organowi uzgadniającemu i organowi opiniującemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia dotyczy nie przekazania wskazanym organom przez Wójta Gminy S. pisma pełnomocnika D. S. z dnia 24 lutego 2013 r. Zakwestionowano także przyjęcie przez organ od inwestora, aneksu do raportu dotyczącego, w ocenie odwołujących, zupełnie innej inwestycji. Podniesiono, iż nie zostało wzięte pod uwagę rozporządzenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z sierpnia 2012 r. wydane na podstawie ustawy Prawo wodne, a wyznaczające obszary szczególnie narażone (w skrócie OSN), z których należy ograniczyć odpływ azotu ze źródeł rolniczych do określonych wód powierzchniowych, wrażliwych na zanieczyszczenia związkami azotu. Wiąże się ono z realizacją tzw. dyrektywy azotanowej, podjętej przez Radę Wspólnot Europejskich. Wskazano ponadto na nierzetelność aneksów aneksu do raportu w zakresie ilości zużywanej wody. Odwołujący nie zgodzili się ze stwierdzeniem, że teren planowanego przedsięwzięcia nie jest obszarem chronionym, argumentując że można na nim spotkać chronione gatunki płazów, gadów, ptaków i zwierząt oraz drzew. Zarzucili, że decyzję wydano bez analizy wpływu nowego zbiornika u państwa O., oddanego do użytku po sporządzeniu aneksu do raportu. Zdaniem odwołujących się uzasadnienie decyzji narusza przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 lit.a) u.i.o.ś., ponieważ nie zawiera informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Podnieśli, że wypisy z rejestru gruntów z maja 2011 r. są nieaktualne oraz zakwestionowali sprawność techniczną oraz kompletność elektronicznej wersji raportu. Wskazali także na spadek wartości działek sąsiednich w wyniku realizacji inwestycji i zarzucili, że część obiektu obejmująca 360 kojców do krycia nie jest ujęta w obliczeniach DJP, mimo że według raportu będą tam zwierzęta z pomieszczenia do chowu loch prośnych. Odwołujący się dokonali krytycznej oceny hodowli trzody chlewnej prowadzonej na sąsiedniej nieruchomości przez rodziców inwestorki oraz jej wielkości a także ilości wytwarzanej gnojowicy. Ich zdaniem padłe sztuki mają być czasowo przechowywane w budynku na działce nr 32/2, który ma zostać rozebrany. Zakwestionowali ustalone kierunki rozchodzenia się zanieczyszczeń w powietrzu w aspekcie kierunków wiatru. W opinii odwołujących się przy obliczeniach emisji amoniaku nie wzięto pod uwagę emisji z istniejących zbiorników na gnojowicę usytuowanych na sąsiednich działkach. Zwrócili uwagę, że w szczątkowy sposób wykonano analizę wariantów realizacji przedsięwzięcia, z której nie wynika m.in. co stanie się z wytworzoną gnojowicą. Podnieśli, że przedmiotowa działka położona jest w sąsiedztwie obszarów chronionych, co ich zdaniem wynika z postanowienia RDOŚ z dnia [...] Wszyscy członkowie rodziny Państwa S. są osobami ciężko chorymi, a gospodarstwo rolne jest jedynym źródłem dochodu i utrzymania rodziny, remontowany jest ich dom w celu przystosowania go dla osób chorych. D. S. prowadzi gospodarstwo agroturystyczne, w którym wykonany jest m.in. basen dla gości w odległości ok. 250 m od planowanej inwestycji od strony zachodniej. W związku z tym sąsiedztwo intensywnego chowu trzody chlewnej uniemożliwi kontynuację prowadzenia takiego gospodarstwa, jak również planowaną przez nią produkcję soków z tłoczonych jabłek. Odwołujący się stwierdzili, że wbrew twierdzeniom zawartym w raporcie, wpływ inwestycji na tereny sąsiednie ogranicza sposób ich zagospodarowania. Wprowadzono w błąd organy opiniujące nie informując, iż inwestor posiada inne grunty, na których może zlokalizować taką inwestycję. Raport nie wskazuje, jak można zapobiec lub ograniczyć negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko. Odwołujący się zarzucają, że nie przeprowadzono ponownej rozprawy administracyjnej po zmianie założeń inwestycji. Ich zdaniem doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady zrównoważonego rozwoju. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań.

Wspominaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.:

1. działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, w wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez B. P., Z. P., J. Ż., K. P., R. T., D. S., A. P., B. R., B. R., A. P., T. P., K. L., K. L. i S. S.;

2. działając na podstawie art.138 § 1 pkt 3 - umorzył postępowanie odwoławcze z odwołań wniesionych przez M. K., J. P., E. K., B. Ż., B. T., W. T., H. S., J. S., L. K., C. R., J. R., M. P., M. P., J. R., A. P., B. P., B. M., W. M., P. M., J. M..

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że D. O.- R. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch obiektów inwentarskich przeznaczonych do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą (inwestycja planowana na działkach nr ewid.32/1 i 32/2 obręb [...]), kwalifikowanego jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku załączono m.in. Raport oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji w dalszym toku postępowania uzupełniany kolejnymi aneksami, z których m.in. wynika, że łączna obsada obu planowanych budynków inwentarskich w przeliczeniu na sztuki duże wyniesie po zmniejszeniu 609,6 DJP. W ponownym postępowaniu wyjaśniającym inwestor, mając na celu ograniczenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz mając na uwadze protesty lokalnej społeczności, postanowił ograniczyć zakres planowanej inwestycji poprzez zmniejszenie obsady zwierzęcej oraz zmianę sposobu wykorzystania poszczególnych planowanych obiektów inwentarskich w ten sposób, że planowane przedsięwzięcie służyć będzie jedynie do rozrodu trzody chlewnej i wstępnego odchowu oraz rezygnację z chowu tuczników. Zmiany wniosku dotyczą także zmniejszenia powierzchni zabudowy budynku inwentarskiego nr 2 z 3596 m² do około 2998,94 m², budowie tylko jednego zamkniętego zbiornika do przechowywania płynnych odchodów zwierzęcych o pojemności 2700 m³, zmian w zakresie sposobu wentylacji planowanych obiektów inwentarskich. Organ stwierdził, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)". W trakcie postępowania ustalono, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ramach prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia [...] zaopiniował warunki realizacji inwestycji w zakresie wymagań higieniczno-sanitarnych, wskazując na warunki niezbędne do uwzględnienia przy realizacji planowanego przedsięwzięcia. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając niezbędne warunki. Warunki wynikające ze wskazanej opinii i uzgodnienia zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, poprzez włączenie ich do warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji. Organ stwierdził, że w ponownym postępowaniu zarówno w zakresie treści Raportu, jak i stanowisk organu uzgadniającego i organu opiniującego wzięto pod uwagę oddziaływania skumulowane i na podstawie stosownych wyliczeń matematycznych oraz planowanych zabezpieczeń w zakresie ochrony otoczenia przez hałasem i powietrza przed zanieczyszczeniami uznano, że oddziaływanie przedsięwzięcia ograniczy się wyłącznie do terenu, na którym planuje się jego realizację. Podkreślił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunek określony w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.i.o.ś., ponieważ zawiera informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, czego wyrazem jest uznanie, że pomimo dokonanych obliczeń rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku, które wykazały brak przekroczeń po zrealizowaniu przedsięwzięcia, stwierdzono, że konieczne będzie potwierdzenie wyników obliczeń teoretycznych z wynikami pomiarów w celu weryfikacji czy nie nastąpią przekroczenia dopuszczalnych wartości poziomu hałasu dla pory dziennej na poziomie 55dB. Nadto, w celu weryfikacji obliczeń przyjętych w raporcie zobowiązano inwestora do wykonania i przedstawienia wyników analizy porealizacyjnej w zakresie rozprzestrzeniania się amoniaku w powietrzu. Z uzasadnienia decyzji wynika także w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinia organu, o którym mowa w art. 78 tej ustawy (organu sanitarnego). W ponownym postępowaniu organ I instancji zweryfikował ponadto krąg stron postępowania w oparciu o aktualne dane dotyczące stanu własności działek. Organ wyjaśnił się, że wobec treści art. 77 ust. 2 u.i.o.ś. organ wydający decyzję nie miał obowiązku przekazywać pism składanych przez strony lub ich pełnomocników w toku postępowania. Do czasu wydania ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wnioskodawca ma prawo zmieniać wniosek co do parametrów i skali przedsięwzięcia, dlatego organ miał obowiązek przyjąć raport dotyczący przedsięwzięcia o zmniejszonej skali i parametrach. W stosunku do zmienionego przedsięwzięcia organ I instancji przeprowadził pełen tryb postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa, w zgodzie z przepisami u.i.o.ś. Kolegium wyjaśniło, że w przepisach u.i.o.ś. nie został określony wymóg uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Natomiast obowiązek uzgodnienia z tym organem w odniesieniu do obszarów określonych w art. 88d ust. 2 ustawy Prawo wodne dotyczy decyzji o warunkach zabudowy wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydawanej w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zużycie wody zostało w zaskarżonej decyzji określone w stosunku do inwestycji o zmniejszonej skali i ograniczeniu rodzaju hodowli. Wbrew twierdzeniom odwołujących, teren przedmiotowej nieruchomości położony jest poza obszarami prawnie chronionymi i w znacznym od nich oddaleniu, co jednoznacznie wynika w postanowienia RDOŚ w Ł. z dnia [...] Zwierzęta w pomieszczeniach do krycia na stałe mają przydzielone inne pomieszczenia, których obsada została wzięta pod uwagę przy określaniu wielkości obsady przedsięwzięcia. Sposób postępowania z wytworzoną gnojowicą oraz ze sztukami padłymi został natomiast określony w warunkach nałożonych zaskarżoną decyzją. Kolegium dodało, że w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie nakazują obligatoryjnego przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin terenu przedsięwzięcia. Również fakultatywne jest przeprowadzenie otwartej rozprawy dla społeczeństwa, stosownie do art. 36 u.i.o.ś. Wbrew zarzutom odwołań w Raporcie przeprowadzono analizę wariantów przedsięwzięcia, a wszystkie nałożone w decyzji warunki i ograniczenia, ustalone na podstawie Raportu przy współudziale wyspecjalizowanych organów współdziałających mają na celu zapobiegnięcie w maksymalnym stopniu negatywnych oddziaływań inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. W rozpatrywanej sprawie wzięto również pod uwagę zasadę zrównoważonego rozwoju, poprzez m.in. zmniejszenie przez inwestora skali przedsięwzięcia w stosunku do pierwotnie planowanej. Organ podniósł, że w rozpatrywanej sprawie występuje wyraźny konflikt interesów pomiędzy inwestorem a właścicielką działki prowadzącej gospodarstwo agroturystyczne. W tym zakresie wskazał, że przedmiotowa działka oraz okoliczne tereny są obszarami o intensywnej produkcji rolniczej, przy czym brak jest podstawy prawnej uzasadniającej wydanie decyzji negatywnej. Przechodząc do umorzenia postępowania odwoławczego z odwołań wniesionych przez osoby wymienione w pkt 2 sentencji decyzji wskazał, że warunkiem prowadzenia postępowania odwoławczego jest złożenie odwołania przez uprawniony do tego podmiot. Zarówno orzecznictwo, jak i doktryna przyjmują, że stroną postępowania w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia lub których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Sam fakt zamieszkiwania w pobliżu planowanego przedsięwzięcia może świadczyć jedynie o interesie faktycznym. Organ wyjaśnił, że część odwołujących się argumentuje, iż posiadają dożywotnią służebność zamieszkiwania na terenie działek sąsiednich oraz służebność dożywotniego użytkowania części fragmentów działek. Zwrócił jednak uwagę, że służebności osobiste nie stanowią tego rodzaju prawa rzeczowego do nieruchomości będącego legitymacją materialnoprawną związaną ze stosowaniem art. 28 k.p.a. dla podmiotów korzystających z takich służebności na działkach sąsiadujących, dlatego wskazane w pkt 2 sentencji decyzji nie były uprawnione do wniesienia odwołania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła D. S., zarzucając skarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 10, 25, 27, 77, 80, 107, 156, 159 k.p.a. W uzasadnieniu wskazała, że organ I instancji nie określił precyzyjnie i jednoznacznie stron postępowania. W aktach organu I instancji brakuje wielu dokumentów i metryki, przez co nie można ustalić, jaki pracownik prowadził sprawę po uchylaniu decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżąca stwierdziła, że sprawę prowadził ten sam pracownik, który winien być wyłączony z jej prowadzenia na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zakwestionowała funkcjonowanie dwóch postanowień uzgadniających decyzję wydanych przez RDOŚ w Ł. oraz przekroczenie przez ten organ 30 dniowego ustawowego terminu. Zarzuciła, że w decyzji nie wskazano, dla jakiego wariantu przedsięwzięcia określono środowiskowe uwarunkowania i, że organ I instancji nie ocenił wpływu inwestycji na cele środowiskowe zawarte w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Zdaniem skarżącej organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarł informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uzgodnienie RDOŚ w Ł. oraz opinia PPIS w K.. Organ I instancji nie odniósł się ponadto do składanych w trakcie postępowania uwag i wniosków mieszkańców i stron postępowania. Jej zdaniem zarówno Wójt Gminy S., jak i RDOŚ w Ł. PPIS w K. nie przeanalizowali przedłożonego przez inwestorkę raportu. Zakwestionowała obsadę planowego przedsięwzięcia w przeliczeniu na DJP oraz zarzuciła nierzetelną analizę powierzchni przeznaczonych na chów poszczególnych kategorii świń oraz stanowisk do krycia. Wskazała, że zawyżając powierzchnię przeznaczoną dla poszczególnych kategorii świń oraz zawyżając liczbę stanowisk do krycia, inwestorka może wygospodarować dla większej ilości tuczników, których chów planowała w pierwotnej wersji inwestycji. Podniosła, że planowane przedsięwzięcie narusza przepisy rozporządzenia nr 2/2012 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2012 r. oraz nr 5/2013 z dnia 8 maja 2013 r., które dotyczą ochrony wód powierzchniowych przed wpływem związków azotu ze źródeł rolniczych oraz zakwestionowała ustalone wielkości zapotrzebowania na wodę. Poddała też w wątpliwość jakość raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jej zdaniem przy wydawaniu decyzji nie wzięto pod uwagę oddziaływania substancji odorotwórczych na budynki na działkach nr 97, 99, 102/2 i 121, a ponadnormatywne oddziaływanie akustyczne będzie występować na działce nr 32/2, której inwestorka nie jest właścicielką. Podkreśliła, że w decyzji i w postanowieniu uzgadniającym określono mniejszą wydajność 10 wentylatorów umieszczonych nad sektorem porodów. W decyzji organu I instancji oraz postanowieniach uzgadniających wadliwie sformułowano części warunków oraz użyto określeń nieprecyzyjnych, wieloznacznych i nieweryfikowalnych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stwierdzenie nieważności postanowienia RDOŚ z dnia [...] oraz uchylenie postanowienia RDOŚ z dnia [...]

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Kolegium wystąpiło do organu I instancji o przekazanie aktualnego i pełnego wykazu stron, na podstawie którego ustalony został krąg stron postępowania. Dodał, że na etapie rozpoznawania sprawy strona nie podnosiła okoliczności związanych z wyłączeniem pracownika, nadto przekazane akta nie dają podstaw do stwierdzenia naruszenia przez ten organ art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Kolegium jeśli chodzi o udział tych samych członków w składach rozpatrujących ponownie sprawę, to nie zachodzi podstawa do wyłączenia członka składu orzekającego określona w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ członkowie ci nie brali wcześniej udziału w wydaniu jakiejkolwiek zaskarżonej w tej sprawie decyzji. Brak jest też podstaw do stwierdzenia braku bezstronności wskazanych członków Kolegium. Podkreślił, że Kolegium wydało decyzję uchylającą decyzję odmowną, decyzję uchylającą decyzję pozytywną i decyzję utrzymującą w mocy decyzję pozytywną. Organ wyjaśnił, że każde z dwóch postanowień uzgadniających RDOŚ w Ł. zostało wydane w odniesieniu do innego przedsięwzięcia, które różniły się między sobą wielkością obsady zwierzęcej. Pierwsze postanowienie wydane w stosunku do większej obsady stało się nieaktualne i co do zasady organ powinien je wyeliminować, choć brak jest ku temu stosownych narzędzi prawnych. Poza tym w sytuacji inwestycji o zmniejszonej obsadzie, uzgodnionej drugim postanowieniem, pierwsze uzgodnienie i tak nie posiada już jakiegokolwiek znaczenia prawnego. Co więcej, RDOŚ w Ł. prowadził w swoim zakresie postępowanie wyjaśniające i o każdym przypadku niezałatwienia sprawy terminie określonym w u.i.o.ś. zawiadamiał strony postępowania wskazując przewidywany nowy termin. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącej z decyzji organu I instancji wynika, na jaki wariant zostały określone jej warunki, a w jaki sposób wzięto pod uwagę uzgodnienie RDOŚ w Ł. i opinię PPIS w K. wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na przedmiotowym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego planowane przedsięwzięcie będzie wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja taka wymaga uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., jeśli zostanie wykazane, że przedmiotowa działka położona jest na obszarze wymienionym w przepisach ustawy Prawo wodne, co do których istnieje obowiązek uzyskania uzgodnienia tego organu. Decyzja środowiskowa nie podlega natomiast uzgodnieniu przez ten organ. Ponadto, uznał, że wyliczenia skarżącej co do ilości obsady w DJP są dowolne i niezgodne z wnioskiem o wydanie decyzji, którym związane są organy orzekające w niniejszej sprawie. Zarzuty dotyczące nadwyżki powierzchni obiektów w stosunku do zmniejszonej obsady i sugestie, iż w planowanych obiektach obsada będzie większa, tj. na poziomie pierwotnie planowanej są przedwczesne. Warunki decyzji dotyczą inwestycji określonej w skorygowanym wniosku, tj. o zmniejszonej obsadzie oraz o zadeklarowanym zapotrzebowaniu na wodę. Jeśli w trakcie eksploatacji okaże się, że jest inaczej, do wyeliminowania takich nieprawidłowości służą odrębne narzędzia prawne. Organ wskazał, że w raporcie analizowano zagrożenie budynków mieszkalnych oddziaływaniem substancji odorotwórczych i budynki na działkach wskazanych w skardze nie znalazły się w tym zasięgu. Natomiast na działce nr 32/2 planowane przedsięwzięcie będzie usytuowane i inwestor starając się w przyszłości o pozwolenie na budowę będzie zobowiązany legitymować się prawem do dysponowania tym gruntem na cele budowlane. Należy zatem przyjąć, iż przewidywane oddziaływanie przedsięwzięcia na tę działkę nie jest przypadkowe. Z kolei określenie w uzgodnieniu i w decyzji organu I instancji nieco mniejszej wydajności wentylatorów wydaje się oczywistą omyłką pisarską, która nie doprowadzi do gwałtownego pogorszenia jakości środowiska. Natomiast zarzuty podniesione w skardze co do wadliwości części warunków określonych w decyzji organu I instancji oraz nieprecyzyjności, wieloznaczności i nieweryfikowalności innych nie zostały bliżej sprecyzowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa lub w skrócie u.i.o.ś.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.) należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zatem wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między tymi elementami, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.i.o.ś). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa więc wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś., ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a. weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b. uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c. zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszym postępowaniu jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch obiektów inwentarskich przeznaczonych do chowu trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Jak wynika to z art. 73 u.i.o.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, do którego winien on dołączyć odpowiednio dokumenty określone w art. 74 ustawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy inwestor występując z wnioskiem inicjującym postępowanie dołączył do niego niezbędne dokumenty, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako podmiot uzgadniający z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., analizował kompletność złożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kompletność i prawidłowość raportu, była również przedmiotem zainteresowania i badania organu I instancji. Warunki realizacji inwestycji pozytywnie zaopiniował też Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K.. Pozytywna ocena raportu stała się wyrazem wydania przez organ I instancji, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skład orzekający również oceniając kompletność raportu nie stwierdził podstaw do zastrzeżeń w tym zakresie. Wynika z tego, iż raport oceniony jako kompletny mógł stanowić podstawę wydania w sprawie kontestowanych przez skarżącą decyzji organów administracji. Waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji. Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje bowiem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Jak wynika z akt sprawy warunki wynikające z opinii PPIS i uzgodnienia RDOŚ zostały uwzględnione przez organ I instancji poprzez ich włączenie do warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji.

W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż organ I instancji miał podstawy do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przeprowadzone postępowanie, stosownie do treści art. 79 ust. 1 ustawy, zapewniało możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Złożony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wraz z jego późniejszymi uzupełnieniami zawiera szczegółową ocenę przewidywanego wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzi, a także zawiera określenie skutków przestrzennych prowadzenia tej działalności. Ponadto, w przedmiotowym raporcie opisane są warunki jakie winny być spełnione dla zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i ochrony poszczególnych elementów środowiska.

Raport spełnia wymogi art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Zawiera on charakterystykę przedmiotowego przedsięwzięcia oraz warunki wykorzystania terenu w czasie jego realizacji, eksploatacji i likwidacji, ponadto wskazuje przewidywane ilości i rodzaje zanieczyszczeń wynikających z jego funkcjonowania, a także przewidywane oddziaływanie na środowisko analizowanych wariantów i uzasadnienie proponowanego wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Obejmuje również opis metod prognozowania oraz opis przewidywanych oddziaływań na środowisko, a także zawiera analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z zamierzeniem. Raport zawiera także określenie przewidywanego oddziaływania hałasu na środowisko i stopnia zanieczyszczenia powietrza, a także określenie wpływu przedsięwzięcia na gatunki roślin, zwierząt oraz siedliska przyrodnicze. Wynika z niego, wbrew twierdzeniom skarżącej, że planowane przedsięwzięcie na obecnym etapie przewiduje rozwiązania najlepsze z możliwych, w ramach dostępnych środków, uwzględniające technologie i uwarunkowania gwarantujące bezpieczeństwo dla środowiska i życia ludzi.

Jak wynika z akt sprawy planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną zarówno w porze dnia jak i nocy. Mimo dokonanych obliczeń rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku, które wykazały brak przekroczeń po zrealizowaniu przedsięwzięcia, organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego. Działka nr 32/2 jest objęta wnioskiem, dlatego rację mają organy twierdząc, że oddziaływanie inwestycji nie wykracza poza granice inwestycji. Inwestor na etapie ubiegania się o środowiskowe uwarunkowania nie musi się natomiast legitymować tytułem prawnym do nieruchomości.

W dokumentach zgromadzonych w sprawie nie znajduje też potwierdzenia zarzut skarżącej co do mniejszej wydajności 10 wentylatorów umieszczonych nad sektorem porodów. RDOŚ w postanowieniu uzgadniającym z dnia [...] przewidział w budynku inwentarskim nr 1 część przeznaczoną do porodów, a dla niej 10 wentylatorów dachowych o poziomie mocy akustycznej nie wyższym niż 78 dB każdy, umieszczonych pod stropem budynku, z wyprowadzonymi obudowami o skuteczności tłumienia dźwięku nie mniejszej niż 13 dB. Decyzja organu I instancji przewidziała dla tej części budynku takie same wymagania co do wydajności wentylatorów.

Organy administracji nie stwierdziły również oddziaływania przedsięwzięcia poza granicami terenu inwestycji w zakresie zanieczyszczenia powietrza. W tej ocenie uwzględniły treść raportu, stanowisko organu opiniującego oraz organu uzgadniającego, wzięły pod uwagę oddziaływania skumulowane i planowane zabezpieczenia w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza. Organ I instancji w celu weryfikacji obliczeń przyjętych w raporcie zobowiązał inwestora do przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie rozprzestrzeniania się amoniaku w powietrzu.

Co więcej, z akt sprawy wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliższy teren chroniony znajduje się w odległości 2,4 km od planowanej inwestycji i jest to Obszar A.

Ponadto, organ jest związany wnioskiem inwestora w zakresie przedmiotu inwestycji, w tym jej lokalizacji. Decyzja środowiskowa ma pozwolić na ocenę oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w kształcie proponowanym przez inwestora. Dlatego też na ocenę wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie mogło mieć wpływu powoływane przez skarżącą wprowadzenie organów w błąd co do braku możliwości realizacji inwestycji na innych gruntach.

Zdaniem Sądu organy wydały decyzje nie tylko z uwzględnieniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale również z uwzględnieniem przepisów omawianej ustawy, w tym w zgodzie z jej art. 80 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1. Do decyzji załączona jest również charakterystyka przedsięwzięcia, stosownie do art. 82 ust. 3 ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia ponadto zarówno wymogi art. 107 § 3 k.p.a., jak również zawiera elementy, o których mowa w art. 82 ustawy. Sąd nie podzielił w związku z tym podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które w ocenie strony skarżącej mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu wskazać należy, że samo uzyskanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie przesądza jeszcze o tym, czy inwestor przystąpi do realizacji planowanego przedsięwzięcia. Skoro bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa szczegółowe warunki realizowania zamierzonego przedsięwzięcia na danym terenie, to do inwestora będzie należała decyzja, czy przy spełnieniu nałożonych decyzją warunków inwestycja będzie dla niego opłacalna. Należy również pamiętać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z etapów realizacji inwestycji i wcale nie musi oznaczać, że w przypadku pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zainteresowany podmiot uzyska również pozostałe, wymagane odrębnymi przepisami pozwolenia umożliwiające mu realizację zamierzonego przedsięwzięcia. Okoliczność, iż właściciele nieruchomości sąsiadujących nie zgadzają się na jej powstanie, nie stanowi natomiast samodzielnie dostatecznej podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej.

Pamiętać również należy o tym, iż czym innym jest określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie można bowiem z góry zakładać, że wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane. Jeżeli jednak tak się stanie, to będzie to podstawą do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też postępuje w sposób sprzeczny z jej ustaleniami. Z tego punktu widzenia nie jest możliwe odnalezienie związku pomiędzy tymi zarzutami skargi, które wskazują na sposób postępowania inwestora z zanieczyszczeniami pochodzenia zwierzęcego powstałych na skutek prowadzonej dotychczas działalności. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, bowiem kwestionowana decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji – opisanego we wniosku – zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ustala zatem warunki dla określonego przez inwestora przedsięwzięcia, finalnie obejmującego obsadę obu planowanych budynków inwentarskich 609,6 DJP, przy czym organ I instancji nałożył jednocześnie na inwestora obowiązek zlikwidowania prowadzonego dotychczas na terenie planowanej inwestycji domowego chowu trzody chlewnej na głębokiej ściółce w ilości 10 DJP. Obiektu, w którym przewidziano 360 kojców do krycia loch rzeczywiście nie ujęto w obliczeniach DJP, bowiem mają się tam znajdować zwierzęta z pomieszczenia przeznaczonego do chowu loch prośnych. Decyzja organu I instancji określa także precyzyjnie powierzchnię przeznaczoną na chów trzody chlewnej ze wskazaniem ilości stanowisk dla poszczególnych kategorii świń. Powoływane przez skarżącą przypuszczenia co do zwiększenia przez inwestora obsady w budynkach inwentarskich w przyszłości nie mogły mieć wobec powyższego wpływu na ocenę wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Organy przeanalizowały też zapotrzebowanie planowanej inwestycji na wodę, a obliczenia organu nie zostały przy tym skutecznie podważone przez skarżącą.

Warto też podkreślić, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w ramach której nastąpi uzgodnienie z właściwym organem w sprawie melioracji wodnych (art. 72 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Powoływana przez skarżącą Dyrektywa nr 91/676/EWG z 1991 r. tzw. dyrektywa azotanowa, przewidująca obowiązek przechowywania obornika w nieprzepuszczalnych płytach zabezpieczonych przed przedostawaniem się do gruntu, została transponowana do polskiego porządku prawnego m.in. do ustawy Prawo wodne i nie znajduje zastosowania na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji. Nie może jednak ujść uwadze, że ustalenia samej decyzji organu I instancji przewidują rozwiązania dotyczące przechowywania gnojowicy powstającej w projektowanych budynkach – w zewnętrznym, szczelnym zbiorniku, po czym należy przekazywać ją uprawnionym do utylizacji podmiotom. Przeładunek wytworzonej gnojowicy dokonywać należy w sposób eliminujący możliwość zanieczyszczenia wód opadowych i roztopowych oraz środowiska gruntowo-wodnego, a posadzka w budynkach inwentarskich winna być wybetonowana i szczelna. Rozwiązania przewidziane w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania mają zatem zapobiegać składowaniu zanieczyszczeń pochodzenia zwierzęcego na gruncie, a tym samym mają zapobiegać ewentualnemu powstaniu zagrożenia czystości wód gruntowych. W tym kontekście trudno uznać, aby wymogi stawiane inwestorowi w decyzji organu I instancji były sprzeczne z powoływaną regulacją unijną.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących uciążliwości inwestycji dla okolicznych mieszkańców, należy wyraźnie podkreślić, że przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bada się możliwość realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem tejże inwestycji, nie dokonuje się natomiast szczegółowej analizy: kwestii rozpatrywanych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, utrudnień związanych z możliwością zainwestowania działek sąsiednich, czy też podnoszonej okoliczności spadku wartości tych nieruchomości, bądź możliwości dyskomfortu okolicznych mieszkańców. Kwestia spadku wartości okolicznych gruntów na skutek zrealizowanej inwestycji może zostać rozstrzygnięta jedynie przez sąd powszechny.

Warto też zwrócić uwagę, że akta sprawy są poukładane chronologicznie, ponumerowane i wpięte w segregatory. Z kolei zbyt ogólny i nieuzasadniony zarzut co do nieprecyzyjności, wieloznaczności i nieweryfikowalności użytych w decyzji organu I instancji określeń i warunków nie dawał podstaw do dyskusji merytorycznej na gruncie obowiązujących przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi też podstawa do wyłączenia pracownika z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Pracownik organu podlega bowiem wyłączeniu, jeśli brał udział w tej samej sprawie w różnych instancjach, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Przeprowadzenie ponownej (i tak zresztą fakultatywnej) rozprawy, po zmianie założeń ograniczających rozmiary inwestycji nie było z kolei konieczne z uwagi na fakt, że materiał dowodowy był zebrany w całości i pozwalał na wydanie przedmiotowej decyzji. Strona nie wskazała przy tym, w jaki sposób zaniechanie to uniemożliwiło jej podjęcie konkretnej czynności w sprawie i jaki miało wpływ na wynik sprawy.

Na akceptację zasługuje ponadto rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wszczęte na skutek odwołań wniesionych przez M. K., J. P., E. K., B. Ż., B. T., W. T., H. S., J. S., L. K., C. R., J. R., M. P., M. P., J. R., A. P., B. P., B. M., W. M., P. M., J. M.. Osoby te jako nieposiadające tytułu prawnego do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia lub położonych w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie były uprawnione do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

a.tp.