Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 763/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 1- 4 i art. 98 § 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. M. o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, odmówił zawieszenia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że J. M. odwołując się od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską wniósł jednocześnie o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego.

Dalej organ wskazał, że zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 kpa jest obligatoryjne, jeżeli zachodzą wymienione w pkt 1-4 sytuacje:

1. w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105),

2. w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,

3. w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych,

4. gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Waloru zagadnienia wstępnego nie ma kwestia rozstrzygnięcia przez sąd sprawy karnej przeciwko stronie.

Następnie J. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania.

Komendant Główny Policji, postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], na postawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144, art. 97 § 1 oraz art. 268a ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego w związku z postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, odmówił zawieszenia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż w rozpatrywanej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia przez sąd lub inny organ zależy wydanie decyzji. Z powyższego wynika więc, że brak prawomocnego wyroku sądu skazującego za przestępstwo nie stanowi przeszkody do wydania decyzji administracyjnej cofającej pozwolenie na broń.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenie art. 97 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, niż podnosi skarżący. Zezwala na to art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Jednak sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie osnowa zaskarżonego postanowienia zawiera sformułowanie "odmawiam zawieszenia postępowania".

Zgodnie z art. 138 § 1 kpa, który ma zastosowanie przy wydaniu niniejszego postanowienia, organ odwoławczy wydaje decyzję (postanowienie), w której:

1. utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2. uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w pierwszej instancji, albo

3. umarza postępowanie odwoławcze.

Wymaga szczególnego podkreślenia, że przepis ten zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego, co oznacza, że nie jest on uprawniony do wydania decyzji o innej osnowie niż w nim wymienione.

Reasumując, zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji, w osnowie nosi znamiona rażącego naruszenia prawa, tj. przepisu art. 138 § 1 kpa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

W takiej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Główny Policji winien wydać swoje orzeczenie, kierując się unormowaniem zawartym we wspomnianym przepisie art. 138 § 1 kpa.

Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego orzeczenia w całości.