Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2322/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Jacek Niedzielski, Protokolant Ilona Makaruk, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1106/14 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 2.400,00 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1106/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") oddalił skargę A. P. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 30 czerwca 2014 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. Dyrektor IS, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "organ I instancji") z dnia 17 lipca 2013 r., ustalającą Skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007 r. w kwocie 48.773,00 zł.

W skardze wniesionej do WSA Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), przez rozstrzygnięcie wątpliwości i niejasności dotyczących stanu faktycznego wprost na niekorzyść Skarżącej, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji w przedmiocie ustalenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. w kwoce 48.773,00 zł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wyroku WSA przed przystąpieniem do kontroli zaskarżonej decyzji wskazał, że stanowiący jej podstawę prawną art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13, orzekł, że jest on niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, oraz na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP postanowił, że traci on moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. Uzasadniając odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., Trybunał Konstytucyjny wskazał, że w okresie odroczenia przepis ten powinien być stosowany przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy, mimo obalenia w stosunku do niego domniemania konstytucyjności.

W ocenie WSA, w niniejszej sprawie organy wykazały w przekonujący sposób, że Skarżąca poniosła wydatki niemające pokrycia w mieniu pochodzącym ze źródeł opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania. Organ przeprowadził bowiem skrupulatne i drobiazgowe postępowanie w kierunku wyjaśnienia podnoszonych przez Skarżącą oraz jej małżonka okoliczności, dotyczących źródeł finansowania wydatków w 2007 r. W oparciu o wyciągi z rachunków bankowych H. P., prowadzonych przez Bank organ dokonał zestawienia transakcji bankowych od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. oraz zestawienia sald środków zgromadzonych na początek i na koniec roku podatkowego. W zestawieniu na dzień 1 stycznia 2007 r. Skarżąca i jej małżonek dysponowali środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych w kwocie 8.020,52 zł oraz w kwocie 150 Euro. Przy czym środki w Euro nie były wypłacane z rachunku bankowego w ciągu roku podatkowego, tym samym nie mogły wziąć udziału w finansowaniu wydatków 2007 r. Dlatego jako potencjalne źródło finansowania poniesionych wydatków organ uwzględnił środki w kwocie 8.020,52 zł. Organy ustaliły również, że oprócz oszczędności na rachunku bankowym małżonkowie P. nie posiadali innych legalnych, tj. podatkowych lub zwolnionych z opodatkowania środków pieniężnych, w szczególności oszczędności w gotówce w kwocie 12.000,00 zł, które zostały wymienione w oświadczeniu o stanie majątkowym małżonków sporządzonym na dzień 1 stycznia 2007 r.

Zdaniem WSA w latach 1998 - 2006 małżonkowie P. uzyskali łączny przychód w kwocie 96.599,43 zł. Jednocześnie w tym samym okresie małżonkowie ponieśli wydatki na łączną kwotę 243.214,99 zł, w tym wydatki na utrzymanie trzyosobowej rodziny wyliczone w oparciu o dane Głównego Urzędu Statystycznego na łączną kwotę 169.248,00 zł. Nawet gdyby przyjąć za wiarygodne wyjaśnienia, iż M. P. - matka H. P., ponosiła 90% wydatków na utrzymanie rodziny, to wówczas wydatki małżonków w latach 1998 - 2006 wyniosłyby 90.892,00 zł. Powyższe nie pozwoliłoby na zgromadzenie znacznych oszczędności w gotówce, w tym we wskazanej kwocie 12.000,00 zł, która rzekomo znajdowała się w bezpośredniej dyspozycji P., poza oszczędnościami zgromadzonymi na rachunku bankowym. Zatem prawidłowo organ stwierdził, iż zalegalizowane przez opodatkowanie lub zwolnienie z opodatkowania oszczędności małżonków, które faktycznie mogły służyć finansowaniu poniesionych wydatków nie przewyższyły kwoty stanowiącej saldo początkowe konta w Banku.

Z uwagi na brak szczegółowych danych odnośnie miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem czteroosobowej rodziny, organ prawidłowo przyjął oświadczenia małżonków o poniesieniu ich w łącznej rocznej kwocie 13.462,00 zł. Wobec tego miesięczną kwotę wydatków ustalono na poziomie 1.122,00 zł (co stanowiło 1/12 kwoty rocznej). Ponadto do poniesionych wydatków organ zaliczył wydatki z tytułu zakupu pojazdów: w dniu 27 marca 2007 r. samochodu marki B. za kwotę 35.000,00 zł oraz w dniu 16 sierpnia 2007 r. samochodu M. za kwotę 35.000,00 zł oraz przyrost mienia w wyniku dokonywanych wpłat gotówkowych na rachunki bankowe, tj. odpowiednio: wpłaty gotówkowe na rachunek prowadzony w Banku na kwotę łączną 8.201,00 zł, wpłaty gotówkowe na rachunek prowadzony w Banku na kwotę łączną 18.957,00 zł, wpłaty gotówkowe na rachunek prowadzony w Banku na kwotę łączną 62.000,00 zł. W odniesieniu do wpłat gotówkowych organ podał, że jako źródło finansowania poniesionych wydatków nie przyjął kwoty 93.000,00 Euro, która została wpłacona gotówką na rachunek H. P. w dniu 13 grudnia 2007 r., a wpłatę tę opisano jako "Wpłata własna P. H. wpłata darowizny M. P.". Wskazana kwota na dzień 31 grudnia 2007 r. nadal pozostawała na rachunku bankowym podatnika.

Analizując zestawienie uzyskiwanych przychodów i ponoszonych wydatków w rozumieniu art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. z podziałem na poszczególne miesiące badanego roku podatkowego, zdaniem WSA, prawidłowo Dyrektor IS ustalił w ujęciu chronologicznym kwotę poniesionych wydatków małżonków P. nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w łącznej wysokości 130.060,80 zł, co stanowiło sumę niedoboru środków wykazaną w miesiącach od lutego do września 2007 r. H. P. na rachunek prowadzony w Banku dokonał na przestrzeni siedmiu miesięcy 2007 r. wpłat własnych na łączną kwotę 62.000,00 zł. W toku postępowania przed organami małżonkowie P. eksponowali że wpłaty na rachunek bankowy w Banku w łącznej kwocie 62.000,00 zł pochodziły z wygranych uzyskanych przez H. P. w kasynach gry oraz z tytułu wynagrodzenia od Policji. Zdaniem WSA słusznie organy odmówiły wiarygodności tym twierdzeniom. Otóż H. P. przesłuchiwany w dniu 3 kwietnia 2013 r. na okoliczność otrzymywanego w latach 2004 - 2007 wynagrodzenia z tytułu współpracy z organami ścigania zeznał, iż nie jest w stanie podać dokładnie jego wysokości. W celu weryfikacji tych twierdzeń, organ zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., o podanie informacji dotyczących współpracy H. P. z Policją i wysokości wypłacanego mu wynagrodzenia z tytułu udzielanej pomocy. W odpowiedzi Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. udzielonej w pismach z dnia 23 kwietnia 2013 r. oraz z dnia 22 listopada 2012 r., podkreślono, że dane osób współpracujących są chronione bez względu na upływ czasu.

WSA podkreślił, że wyjaśnienia Skarżącej w zakresie osiąganych przez małżonka dochodów z tytułu współpracy z Policją były bardzo ogólnikowe, a przy tym nie można ich poddać weryfikacji w kontekście uprawdopodobnienia okoliczności uzyskania tych dochodów oraz ich wysokości. Odnoszą się one do hipotetycznych wartości, trudno więc przyjąć takie wyjaśnienia za przekonywujące. Skarżąca nie wskazała okresu czasu, w jakim to wynagrodzenie miało być wypłacone, ani też okoliczności, które pozwoliłyby w ustaleniu stanu faktycznego w tym zakresie. Ponadto argumentacja Skarżącej, dotycząca uzyskiwania dochodów przez H. P. z tytułu współpracy z Policją w zestawieniu z wyjaśnieniami, złożonymi w toku postępowania przed organami podatkowymi, że matka H. P. ponosiła 90% wydatków na utrzymanie rodziny, pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego.

W niniejszej sprawie organ poddał również weryfikacji twierdzenia, co do uzyskiwania przez H. P. wygranych w kasynach. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym informacje od podmiotów prowadzących kasyna, które wskazano jako miejsca uzyskania wygranych, nie potwierdził złożonych zeznań. Jak wynika z akt sprawy, C. Sp. z o.o. poinformowało, że H. P. był klientem prowadzonego przez spółkę kasyna w G. tylko raz, tj. w dniu 14 lutego 2002 r. Z dokumentacji spółki wynika, że nie otrzymał żadnych pieniędzy z tytułu wygranej. Z kolei w piśmie C. Sp. z o.o. podano, iż H. P. w kasynie gry w S. został zarejestrowany tylko raz, w dniu 24 marca 2007 r., przy czym w rejestrze imiennych zaświadczeń o uzyskanych wygranych brak jest wpisów dotyczących H. P. Ponadto C. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 22 października 2012 r. podało, iż H. P. nigdy nie był klientem prowadzonego przez spółkę kasyna w W. Podczas przesłuchania w dniu 3 kwietnia 2013 r. H. P. wyjaśnił, że pieniądze z tytułu wygranych wpłacał na konto w banku uważając, że są to legalne dochody, a także przechowywał w sejfie. Po zebraniu większej kwoty wpłacał do banku. Wygrane były od kilkuset złotych, do kilku tysięcy złotych. Podatnik oświadczył, iż nie jest w stanie sprecyzować, który to był rok, że wygrane były większe. Zeznał również, iż nie posiada żadnych dokumentów na powyższą okoliczność.

W kontekście przedstawionych wyżej okoliczności, jako prawidłowe WSA ocenił stanowisko, że niepoparte materiałem dowodowym twierdzenia Skarżącej o pozyskaniu i zaoszczędzeniu określonych kwot z tytułu wygranych H. P. w kasynie oraz współpracy z organami ścigania, pozostają bez wpływu na ustalenia poczynione przez organy podatkowe w zakresie wysokości środków, którymi Skarżąca dysponowała na pokrycie poniesionych w 2007 r. wydatków. Zwłaszcza, że przychód H. P. uzyskany w skali roku z tytułu świadczenia rentowego wynosił brutto 5.514,84 zł, a podatnik i jego małżonka ponosili część kosztów utrzymania czteroosobowej rodziny. Ponadto wątpliwym jest, że matka H. P. partycypowałaby w kosztach utrzymania rodziny małżeństwa P. (na poziomie 90%) w sytuacji, gdyby stałe dochody syna pozwalałyby na utrzymanie jego i jego rodziny. Tabela zbiorcza w decyzji pierwszoinstancyjnej zawierająca chronologiczne zestawienie ponoszonych wydatków jak i uzyskiwanych przychodów w 2007 r., uwzględnia po stronie przychodów wszystkie kwoty uzyskane przez małżonków z tytułu sprzedaży pojazdów. Kwoty te nie były wystarczające na pokrycie zgromadzonego mienia w postaci wpłat na rachunki bankowe H. P.

W ocenie WSA Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wysokość ustalonego zobowiązania, przy czym oceny twierdzeń Skarżącej organy dokonały na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Wnioski, które wywiodły organy należy uznać za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Zatem skoro Skarżąca skutecznie nie zanegowała ustalenia organów podatkowych w kwestii zgromadzenia oszczędności i dysponowania mieniem pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od podatku, pozwalającym na sfinansowanie w 2007 r. wydatków, to tym samym, dokonując tych ustaleń, organy prawidłowo uznały, że wydatki w 2007 r. zostały pokryte z przychodów z innych niż jawne źródeł i w sposób właściwy zastosowały przepisy prawa materialnego regulujące opodatkowanie tego rodzaju przychodów.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., przez oparcie rozstrzygnięcia na tymże przepisie, podczas gdy wyrokiem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że powyższy przepis jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do źródła przychodów H. P. w latach 2004 – 2007 na niekorzyść Skarżącej, podczas gdy, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Skarżąca nie ma możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, bowiem okoliczności, które mają być udowodnione są objęte tajemnicą służbową (art. 22 ust. 6 ustawy o Policji), nadto poprzez nienależyte uzasadnienie w zaskarżonym wyroku dlaczego wątpliwości dotyczące stanu faktycznego zostały rozstrzygnięte na niekorzyść Skarżącej a nie skutkowały dalszym poszukiwaniem dowodów i dokładniejszymi ustaleniami faktycznymi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznaje zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez WSA "przepisów art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., przez oparcie rozstrzygnięcia na tymże przepisie, podczas gdy wyrokiem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13 Trybunał Konstytucyjny (TK) orzekł, że powyższy przepis jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP." Należy przypomnieć, że w przywoływanym wyżej orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że:

I. art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

II. przepis wymieniony w części I. traci moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą (art. 190 ust. 1 Konstytucji RP).

W uzasadnieniu przywołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny zauważał, że w konsekwencji odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., możliwe będzie w dalszym ciągu prowadzenie postępowań w sprawie podatku od dochodów nieujawnionych na podstawie tego przepisu. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu ma ten skutek, że w okresie osiemnastu miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału w Dzienniku Ustaw przepis ten (o ile wcześniej nie zostanie uchylony bądź zmieniony przez ustawodawcę), mimo że obalone w stosunku do niego zostało domniemanie konstytucyjności, powinien być przestrzegany i stosowany przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy. Przepis ten pozostaje bowiem nadal elementem systemu prawa. Organy administracyjne i sądowe, interpretując oraz stosując art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. powinny jednak kierować się wskazówkami dotyczącymi tego przepisu wynikającymi z wyroku o sygn. SK 18/09 oraz z wyroku w sprawie P 49/13. Należy zatem wnosić, że przytoczone orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi przeszkody prawnej dla merytorycznego rozpoznania sprawy. Ponadto w uzasadnieniu wyroku Trybunału wskazano, że właściwe organy administracji i sądy administracyjne powinny brać pod uwagę stany faktyczne konkretnych spraw. Jak wynika z wyroku Trybunału, muszą one "uwzględnić powody, dla których Trybunał odroczył w czasie utratę mocy obowiązującej przepisu naruszającego zasady konstytucyjne, rodzaj tego naruszenia i znaczenie tego przepisu dla prawidłowego funkcjonowania danej gałęzi prawa" (wyrok TK z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13; opublikowany w: Dz. U. z 2014 r., poz. 1052).

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznaje także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do źródła przychodów H. P. w latach 2004 – 2007 na niekorzyść Skarżącej. Nie jest prawdą, że Skarżąca nie miała możliwości udowodnienia wysokości dochodów z uwagi na tajemnicę służbową nałożoną przez Państwo. Zarówno H. P., jak również Komendant Wojewódzki Policji w G. nie zaprzeczali, że mąż Skarżącej H. P. współpracował z organami ścigania, z tytułu czego otrzymywał wynagrodzenie. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy, wynika orientacyjna wysokość wynagrodzenia otrzymywanego przez niego od organów ścigania. W oświadczeniu z dnia 13 sierpnia 2012 r. skierowanym do Urzędu Skarbowego w W., H. P. jednoznacznie stwierdza, że "...ze współpracy z organami ścigania otrzymywałem kwoty do kilku tysięcy na miesiąc. Pieniądze te były wypłacane gotówką i stanowiły mój stały dochód..." (zob. akta adm. k. 131 v.). W tej sytuacji słusznie przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że powyższe kwoty wynagrodzeń od organów ścigania pozostają bez wpływu na ustalenia poczynione przez organy podatkowe w zakresie wysokości środków, którymi Skarżąca dysponowała na pokrycie poniesionych w 2007 r. wydatków. Nie bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że przychód H. P. uzyskany w skali roku z tytułu świadczenia rentowego wynosił brutto 5.514,84 zł, a podatnik i jego małżonka ponosili część kosztów utrzymania czteroosobowej rodziny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako niezasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.