Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 36/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odstąpienia od sporządzenia planu dla terenu górniczego "L. I" i "M. I" w granicach terenu chronionego miasta L. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w L. uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odstąpienia od sporządzenia planu dla terenu górniczego "L. I" i "M. I" w granicach terenu chronionego miasta L.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w L. wniosła o jej odrzucenie podnosząc, iż skarżący nie wzywał rady miejskiej do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Uchwały właściwego organu samorządu terytorialnego podjęte w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej, podlegają zaskarżeniu na zasadach określonych w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy jest bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z jej podjęciem, skierowane do organu, który kwestionowany akt uchwalił. Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli zainteresowany nie wezwał w ogóle do usunięcia naruszenia prawa lub nie nastąpiło zdarzenie oznaczające, że wezwanie było bezskuteczne.

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie skarga, o której mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wniesiona do sądu administracyjnego z pominięciem warunku uprzedniego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wezwanie będzie "bezskuteczne", gdy organ gminy, który podjął kwestionowaną uchwałę, odmówi usunięcia naruszenia, albo gdy nie wypowie się w tym przedmiocie w terminie, jaki obowiązuje do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wezwanie takie - poza wykazaniem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnioskodawcy oraz żądaniem usunięcia tego naruszenia - powinno wskazywać kwestionowaną uchwałę, a co najmniej nawiązywać do jej treści. Z natury rzeczy musi ono być sporządzone i skierowane do właściwego organu gminy już po podjęciu uchwały.

Wniesienie skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, bez uprzedniego bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia, jest niedopuszczalne. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. R. B. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wezwał Rady Miejskiej w L. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Skierowanie zaś takiego wezwania było niezbędną czynnością procesową, której strona w niniejszej sprawie nie dopełniła.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niewątpliwie przyczyną taką jest niewyczerpanie środków zaskarżenia – tu wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie wezwanie to nie jest typowym środkiem zaskarżenia, jednakże przyjmuje się, że ma ono charakter takiego środka prawnego w rozumieniu doktryny postępowania administracyjnego. Służy bowiem zakwestionowaniu przez legitymowany podmiot określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. W odróżnieniu do środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 powyższej ustawy, zalicza się je do kategorii środków prawnych nadzwyczajnych. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 241).

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

Na marginesie czynionych wywodów należy jednak podkreślić, iż fakt, że skarga na uchwałę rady gminy została przez Naczelny Sąd Administracyjny odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu tej uchwały przez tę samą osobę, gdy przyczyną wcześniejszego odrzucenia skargi było niedopełnienie warunku określonego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.), polegającego na wezwaniu rady do usunięcia naruszenia interesu prawnego, w późniejszym czasie zaś warunek ten został spełniony (zob. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 1993 r., sygn. akt I SA 892/93, ONSA 1994/4/159).

Stąd orzeczono jak w sentencji orzeczenia.