Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 4/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 w zw. z art. 13 ust. 2 i 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi T.S. na bezczynność Prezydenta Miasta Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] T.S. zwrócił się drogą elektroniczną do Prezydenta Miasta Ś. o udostępnienie informacji polegającej na wskazaniu liczby osób, które zostały zameldowane na pobyt stały lub czasowy w Ś. od 1 stycznia do 14 października 2014 r. "z rozbiciem na poszczególne miesiące".

W dniu [...] T.S. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ś. (datowaną na dzień [...]), podnosząc zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji zgodnie z żądanym zakresem. Jednocześnie wniósł o:

1. zobowiązanie Prezydenta Miasta Ś. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia organowi akt,

2. zobowiązanie Prezydenta Miasta Ś. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie,

3. wymierzenie Prezydentowi Miasta Ś. grzywny na postawie art.

149 § 2 P.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a,

4. zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Prezydenta Miasta Ś. pozostaje w przedmiotowej sprawie w bezczynności albowiem w dniu [...] skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej jednakże do dnia złożenia skargi ([...]) organ nie udostępnił mu żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej. Ponadto T.S. wskazał, iż podstawą do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie jest art. 38 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta Ś., reprezentowany przez radcę prawnego T.K., wyjaśnił, że o wyżej wymienionym wniosku organ powziął wiadomość dopiero z treści skargi, którą otrzymał w dniu [...]. Jednocześnie podkreślił, iż niezwłocznie podjęto czynności mające na celu zarówno wyjaśnienie zaistniałej sytuacji jak i załatwienie wniosku. Następnie pełnomocnik organu wskazał, że pismem z dnia [...] nr [...] poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w kwestii ustalenia przyczyn techniczno-informatycznych, które najprawdopodobniej były powodem nie otrzymania wiadomości z dnia [...] oraz zapewniono go o niezwłocznym rozpatrzeniu złożonego wniosku. Poza tym pełnomocnik stwierdził, iż wnioskowane informacje mają charakter przetworzony, gdyż do sporządzenia zestawienia danych znajdujących się w zbiorach niezbędne jest dokonanie ich selekcji. Tym samym, powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ zwrócił się do skarżącego o wykazanie, w jakim zakresie wnioskowane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednakże T.S. nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. Pełnomocnik organu podniósł również, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, by jego podanie o udostępnienie danych zostało doręczone do organu. Podsumowując zdaniem radcy prawnego skoro z zachowaniem 15-dniowego terminu przekazano sądowi skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz podjęto w ustawowym terminie niezbędne czynności w celu załatwienia wniosku, to nie można postawiać organowi zarzut bezczynności oraz nie zachodzą podstawy do wymierzenia względem niego grzywny.

Następnie pismem z dnia [...] T.S. ustosunkował się do treści odpowiedzi na skargę i oświadczył, że w całości podtrzymuje żądania i wnioski zgłoszone w skardze inicjującej niniejsze postępowanie. Skarżący wyjaśnił, że wiadomość zawierająca wniosek o udostępnienie informacji publicznej przesłał na adres poczty elektronicznej [...], czyli na oficjalną skrzynkę e-mailową [...] magistratu. Jednocześnie stwierdził, iż w przeszłości składał wnioski w ten sam sposób i zawsze były one odbierane. Ponadto wskazał, że ukryta kopia powyższej wiadomości została przesłana do M.M., która jest Dyrektorem Biura Wojewody w [...] Urzędzie Wojewódzkim na adres [...] i odebrana w tym samym dniu, co potwierdził w rozmowie telefonicznej z adresatką. Skarżący dodał również, iż kopia wiadomości została zarejestrowana na jego poczcie elektronicznej pod pozycją "wysłane", co stanowi potwierdzenie faktu prawidłowego dostarczenia wiadomości do organu. A także zauważył, że na adres jego poczty elektronicznej, z którego przesłał wniosek, nie nastąpił zwrot wiadomości, co sugerowałoby np. błędny adres lub przeszkody techniczne. Reasumując skarżący podniósł, iż organ otrzymał wniosek o udostępnienie informacji publicznej jednakże ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia. Poza tym skarżący zaprzeczył otrzymaniu jakiekolwiek pismo od organu z wezwaniem o wykazanie, w jakim zakresie wnioskowane przez niego informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Natomiast w piśmie z dnia [...] pełnomocnik organu podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi w całości. Jednocześnie stwierdził, że brak wiedzy T.S. o sprawie wynika z biernej postawy skarżącego, który nie podejmuje skierowanych do niego przesyłek listowych. Na dowód powyższego twierdzenia dołączono dwie zwrócone przesyłki adresowane do skarżącego i zawierające: pierwsza – pismo informacyjne wraz z wezwaniem z dnia [...] a druga – decyzję z dnia [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) obejmuje również bezczynność organów .

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania w załatwianiu sprawy administracyjnej w ustawowym terminie. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W myśl art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej: u.d.i.p.) każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z u.d.i.p. Prawo to może być realizowane w różny sposób, w tym:

1/ poprzez ogłaszanie informacji w Biuletynu Informacji Publicznej;

2/ udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p);

3/ udostępnienie informacji w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych albo przez zainstalowane w takich miejscach urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (art. 11 u.d.i.p);

4/ wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.d.i.p.). Uprawnienie to obejmuje także posiedzenia pochodzących z powszechnych wyborów kolegialnych organów jednostek pomocniczych jednostek samorządu terytorialnego i ich kolegialnych organów pomocniczych (art. 20 w zw. z art. 18 i 19 u.d.i.p.).

5/ umieszczanie informacji publicznych w centralnym repozytorium informacji publicznych ( o którym mowa w art. 9b u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) .

Nie budzi wątpliwości, w ocenie Sądu, iż pozostaje bezczynny ten, kto zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, informacji takiej nie udziela w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bądź też w terminach ustalonych na podstawie art. 13 ust. 2 i 15 ust. 2 u.d.i.p albo nie wydaje w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Pozostaje także bezczynny ten, kto co prawda udziela informacji, ale innej treści aniżeli wynika to z treści żądania wnioskodawcy.

W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której wedle skarżącego wysłał on wniosek o udzielenie informacji drogą elektroniczną na prawidłowy adres właściwy dla Prezydenta Miasta Ś. w dniu [...], natomiast organ, zgodnie z jego twierdzeniem, o wniosku tym oraz jego treści dowiedział się dopiero ze skargi na bezczynność skierowanej przez T.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (skarga została doręczona organowi w dniu [...]). Bezzwłocznie po tym poinformowano skarżącego o podjęciu postępowania wyjaśniającego w kwestii przyczyn techniczno-informatycznych, które były powodem nieotrzymania wniosku (pismo z dnia [...] skierowane do T.S. znajdujące się w nieponumerowanych aktach sprawy). Tym samym pismem zwrócono się do wnioskodawcy o wykazanie, w jakim zakresie wnioskowane informacje, zdaniem organu przetworzone, są szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W ocenie Sądu okoliczności faktyczne sprawy przemawiają za tym, iż zwłoka organu polegająca nie tyle na nieudzieleniu informacji w terminie, co na niepodjęciu stosownych czynności wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest usprawiedliwiona. Mogło się bowiem zdarzyć tak, że wniosek zawierający żądanie udostępnienia informacji publicznej w formie elektronicznej, wysłany na adres mailowy organu, ale o charakterze ogólnym, do organu nie dotarł. Nie ma technicznych możliwości wykazania, iż do organu dotarł, zaś sprawdzenie komputera, na którym odbierana jest poczta elektroniczna pod tym adresem nie wykazało, aby wniosek taki wpłynął do organu (por. notatka służbowa sporządzona przez Głównego Specjalistę z dnia [...]). Na marginesie przyjdzie zauważyć, że w przypadku korzystania z elektronicznej skrzynki podawczej (ePUAP) organu byłoby to możliwe do wykazania. Na fakt nieotrzymania wniosku pośrednio wskazują czynności podjęte przez organ po uzyskaniu o nim wiedzy pochodzącej ze skargi na bezczynność, w tym podjęcie postępowania wyjaśniającego co do przyczyn nieotrzymania wniosku skarżącego oraz wezwanie go do wykazania szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego.

Wobec powyższego zarzut bezczynności Prezydenta Miasta Ś. w przedmiotowej sprawie nie znajduje uzasadnienia.

Z wyżej przytoczonych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji wyroku