Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 568/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 36, art. 37, art. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Tomasz Wykowski WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałej części; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz E. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. K., pismem z dnia [...] września 2014 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] dotyczącej odmowy zmiany decyzji umarzającej postępowanie o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomość położona we wsi [...], w gminie [...], oznaczona w ewidencji gruntów nr działki [...] wraz ze znajdującym się na nim dworem nie podlegała przejęciu na cele reformy rolnej na podstawie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. W skardze wskazała, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane przez jej matkę D. K. i toczy się ponad 13 lat bez merytorycznego rozstrzygnięcia. W dniu 27 czerwca 2014 r. skarżąca skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia złożenia skargi organ nie wydał jednak decyzji. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania decyzji oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy z rażącym naruszeniem prawa.

Odpowiadając na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyjaśnił, że zawiadamiał skarżącą na podstawie art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego, że wniesione przez nią odwołanie zostanie rozpatrzone do wskazanej daty, jednocześnie informując, że przesunięcie terminu rozpoznania odwołania spowodowane jest dużą ilością spraw, które rozpatrywane są według kolejności wpływu. Powołując się na doktrynę i literaturę organ wskazał, że w jego ocenie w sytuacji informowania strony o przesunięciu terminu rozpatrzenia sprawy nie można mówić o bezczynności, a tym bardziej o rażącym naruszeniu prawa. Wskazał poza tym, że wpływające do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnioski są rozpatrywane według kolejności wpływu i reguła ta jest ściśle przestrzegana.

Pismem z dnia 31 października 2014 r. organ poinformował, że w sprawie wydana została decyzja administracyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego wyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] rozpoznał odwołanie E. K., kończąc tym samym postępowanie w sprawie.

W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w zdaniu drugim ww. art. 149 § 1 ppsa zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody [...] wpłynęło do organu w dniu [...] czerwca 2014 r. (prezentata organu na piśmie [...] Urzędu Wojewódzkiego z [...] przekazującego przedmiotowe odwołanie). Tymczasem skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa już pod koniec czerwca 2014 r., a zatem jeszcze przed upływem terminu zakreślonego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 § 3). Jak wynika z akt sprawy, Minister informował strony postępowania o przyczynach niedochowania terminu załatwienia sprawy i wskazywał przewidywany termin jej zakończenia (pismo z dnia 16 lipca 2014 r. i pismo z dnia 30 września 2014 r.). Decyzja o braku rażącego naruszenia prawa wynika ponadto z zestawienia dat wpływu odwołania do organu (3 czerwca 2014 r.) oraz jego rozpoznania ([...] października 2014 r.).

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.