Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 20/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 4, art. 13, art. 14
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu do załatwienia wniosku skarżącego J. M. z dnia 6 marca 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. M. (zwanego dalej skarżącym) jest bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu (dalej zwanego również organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 6 marca 2022 r. (doręczonym organowi w tym samym dniu), złożonym za pośrednictwem ePUAP, skarżący wniósł o przesłanie poprzez ePUAP elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu na węźle Opole Południe w ciągu autostrady A4.

Pismem z dnia 27 marca 2022 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu i zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej - poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

- art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, z późn. zm. - dopisek Sądu), dalej w skrócie u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek - poprzez błędne zastosowanie polegające na braku zrealizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 6 marca 2022 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący wyjaśnił, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi od organu. Dowodził, że dyrektorów oddziałów Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, jako podmiotów wykonujących zadania publiczne Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie zarządu drogami publicznymi. Natomiast żądana informacja stanowi informację publiczną, ponieważ stanowi element życia publicznego.

Przy piśmie z dnia 28 marca 2022 r., nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego, organ - na podstawie art. 10 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. - przekazał kopię żądanego projektu organizacji ruchu. Odpowiedź ta została doręczona skarżącemu w dniu 2 kwietnia 2022 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skargę uznał za uzasadnioną w całości i w związku z tym niezwłocznie, tj. w dniu 28 marca 2022 r. udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej w sposób i w formie zgodnej z treścią tego wniosku, tj. na podany przez wnioskodawcę adres poczty elektronicznej. Stwierdził jednocześnie, że zaistniała w przedmiotowej sprawie stosunkowo krótkotrwała bezczynność organu w udzieleniu skarżącemu odpowiedzi nie nosiła znamion rażącego naruszenia prawa, bowiem wynikała z niezawinionych i obiektywnych okoliczności, którymi była konieczność uprzedniego wyszukania i przekształcenia na postać elektroniczną (zeskanowania) przedmiotowego projektu organizacji ruchu na węźle Opole Południe w ciągu autostrady A4, składającego się z kilkunastu stronic dokumentacji projektowej (graficznej). Dodatkowo kilkudniowe opóźnienie organu w udzieleniu informacji publicznej objętej wnioskiem spowodowane było dużą ilością spraw obsługiwanych w tym czasie przez pracownika organu zajmującego się merytorycznym załatwianiem tego rodzaju spraw. Następnie organ wniósł o stwierdzenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie jest właściwy w sprawie i przekazanie sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zgodnie z właściwością miejscową określoną w art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej w skrócie P.p.s.a. W tym zakresie wskazał, że siedziba Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad znajduje się w Warszawie, a więc na obszarze właściwości WSA w Warszawie. Ponadto organ wnioskował o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi w całości i prawidłowego udzielenia skarżącemu żądanej informacji.

W piśmie z dnia 14 kwietnia 2022 r. skarżący podniósł, że bezzasadny jest wniosek organu o przekazanie sprawy do WSA w Warszawie, ponieważ jego skargi na bezczynność tego organu zawsze były rozpatrywane według siedziby konkretnego oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Odnosząc się natomiast do kwestii załatwienia wniosku, skarżący zaprzeczył stanowisku organu i stwierdził, że żadna odpowiedź nie dotarła na skrzynkę ePUAP.

W piśmie z dnia 31 maja 2022 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, organ wyjaśnił, że pismo z dnia 28 marca 2022 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego ze względu na rozmiar pliku będącego załącznikiem do tej odpowiedzi zostało przesłane wnioskodawcy pocztą tradycyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nadal zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, złożonego w trybie przywołanej wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność co do udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Odnosząc się zatem do spełnienia przesłanki podmiotowej, Sąd uznał, że Dyrektor Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Wyjaśnienia wymaga, że pojęcie "jednostki organizacyjnej", o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., nie jest tożsame z tym pojęciem użytym w Kodeksie postępowania administracyjnego czy w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozumieniu powołanego przepisu u.d.i.p. jest to każda jednostka organizacyjna, nawet gdy stanowi część podmiotu zobowiązanego i jest powołana w celu świadczenia zadań na określonym terenie (por. także wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 904/18, dostępny, jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu, na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, z późn. zm.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej w skrócie GDDKiA) jest centralnym organem administracji rządowej w sprawach dróg krajowych, który wykonuje zadania zarządcy dróg krajowych oraz realizuje budżet państwa w zakresie dróg krajowych. Zgodnie zaś z art. 18a ust. 1 ww. ustawy GDDKiA realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w skład której wchodzą oddziały w województwach. Z przytoczonych przepisów wynika, że oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad jest jednostką organizacyjną, która wykonuje zadania zarządcy dróg krajowych w terenie. Z kolei § 3 ust. 3 załącznika do zarządzenia nr 5 Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie nadania statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. Urz. MIiB poz. 6, z późn. zm.) stanowi, że oddziałem wojewódzkim Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad kieruje dyrektor oddziału. Niewątpliwie więc dyrektor oddziału jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej żądanej przez wnioskodawcę, o ile informacja ta znajduje się w posiadaniu kierowanej przez niego jednostki. W niniejszej sprawie skarżący skierował swój wniosek do Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu, a więc to Dyrektor tego Oddziału jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Z tego powodu Sąd nie uwzględnił wniosku organu o przekazanie sprawy według właściwości do WSA w Warszawie. Siedziba Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dla województwa opolskiego znajduje się bowiem w Opolu, a więc na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Nie jest natomiast sporne w rozpoznawanej sprawie to, że żądana we wniosku informacja jest informacją publiczną. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone.

Stosownie do powyższego uznać należy, że informacje żądane przez skarżącego stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ wnioskowany do udostępnienia projekt organizacji ruchu mieści się w przywołanej kategorii informacji publicznych i odnosi się bezpośrednio do zadań publicznych wykonywanych przez Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu, określonych w cyt. wcześniej art. 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych.

Przesądzenie natomiast, że informacja objęta skutecznie złożonym przez skarżącego wnioskiem stanowi informację publiczną oraz że Dyrektor Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia wniosku z dnia 6 marca 2022 r. w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, powołany przepis art. 14 u.d.i.p. przewiduje dwa elementy ważne dla procesu udostępnienia informacji publicznej, a mianowicie określa wymagania co do sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. To wnioskodawca określa zatem w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy przy tym odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie. Z kolei przez formę udzielenia informacji publicznej należy rozumieć postać, w jakiej wnioskodawca oczekuje jej pozyskania. Forma udostępnienia informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich czynności o charakterze technicznym, polegających na zmianie nośnika danych. Są to czynności, które prowadzą do przekazania informacji w formie takiej jak: kopia, ksero, skan, skopiowanie danych na nośnik zewnętrzny, skan wielkoformatowy czy zmiana formatu danych. Nie jest natomiast możliwe narzucenie stronie formy realizacji jej prawa do informacji publicznej, gdyż to ona powinna wskazać formę jej udostępnienia. Organ nie może przy tym odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Każdy bowiem zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony w odpowiedni sposób - bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź odmowę ich udzielenia (por. wyroki NSA: z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 560/17 oraz z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2634/17). Powyższe poglądy, które skład Sądu orzekający w tej sprawie w pełni podziela, prezentowane są również w piśmiennictwie, w którym zwraca się uwagę, że nie jest możliwe narzucenie podmiotowi wnioskującemu o udzielenie informacji publicznej formy realizacji jego prawa do tej informacji, gdyż to żądający takiej informacji powinien wskazać formę jej udostępnienia (por. Irena Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., s. 302-304).

Z materiału dokumentacyjnego rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący we wniosku z dnia 6 marca 2022 r. w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazał, iż żąda udostępnienia poprzez ePUAP elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu na węźle Opole Południe w ciągu autostrady A4. Oznaczało to, że organ zobligowany był do udostępnienia wnioskowanego dokumentu w formie elektronicznej poprzez jego przesłanie na skrytkę ePUAP skarżącego. Tymczasem organ wbrew żądaniu wniosku przekazał wersję projektu organizacji ruchu przesyłką pocztową, co potwierdził na wezwanie Sądu w piśmie z dnia 31 maja 2022 r. Świadczy to o tym, że wniosek nie został załatwiony w prawidłowy sposób i w formie określonych przez wnioskodawcę. Odpowiedź podmiotu zobowiązanego wysłana na inny adres niż wskazany we wniosku oraz w innej formie niż określona przez wnioskodawcę nie wywołuje bowiem skutku prawnego i nie uwalnia organu od zarzutu bezczynności. Ponadto należy stwierdzić, że organ nie poinformował skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie podał, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, do czego był zobowiązany stosownie do powołanego wyżej art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero w odpowiedzi na wezwanie Sądu organ wyjaśnił, że ze względu na rozmiar pliku będącego załącznikiem do pisma z dnia 28 marca 2022 r. odpowiedź została przesłana pocztą tradycyjną. Powtórzyć w tym miejscu jeszcze raz zatem należy, że jeżeli organ nie może udostępnić w sposób lub w formie określonych we wniosku żądanej informacji publicznej (np. ze względu na zbyt dużą objętość pliku), to obowiązany jest - zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. - powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazania, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

W realiach niniejszej sprawy za błędne Sąd uznał więc stanowisko organu, że przesłanie żądanej informacji przesyłką pocztową stanowi prawidłowe załatwienie wniosku skarżącego.

Dostrzec również trzeba, że żądany przez skarżącego projekt organizacji ruchu został mu przesłany dopiero w dniu 28 marca 2022 r., a więc z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Na podstawie powyższych ustaleń przyjąć zatem należało, że Dyrektor Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Opolu w dacie orzekania przez Sąd pozostawał w bezczynności co do realizacji wniosku z dnia 6 marca 2022 r., a to skutkowało koniecznością zobowiązania go do załatwienia tego wniosku w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy choćby lekceważenia wniosku skarżącego lub braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone lub miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Z niewielkim opóźnieniem organ podjął czynności związane z załatwieniem wniosku i wystosował do skarżącego pismo z dnia 28 marca 2022 r. Stwierdzona bezczynność wynikała też z nieprawidłowego przeświadczenia organu, że udzielił prawidłowej odpowiedzi w formie zgodnej z treścią wniosku.

O kosztach postępowania należnych skarżącemu orzeczono w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, ustalonego stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2021 r. poz. 535).