Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 399/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor Monika Krzyżaniak, Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005 roku sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] dnia [...] nr [...], 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. nakazuje wypłacić adwokatowi K.T. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., Al. A 53/16 z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] na podstawie art.25 ust.1 pkt.1 i art.6 pkt.6b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./ orzekł o utracie przez T.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 grudnia 2002r.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania przez T.K.

Odwołanie od wymienionej decyzji złożył T.K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca gdyż przyznano mu prawo do zasiłku od dnia 3 grudnia 2002r. zaś już od 5 grudnia 2002r. orzeczono utratę prawa do tego świadczenia.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art.6c ust.2 pkt.2, art.25 ust.1 pkt.1 i 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./ oraz art.138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż T.K. w dniu 4 grudnia 2001r. został zarejestrowany w urzędzie pracy jako bezrobotny i od dnia 12 grudnia 2002r. przyznano mu prawo do zasiłku. Z uwagi na podjęcie pracy z dniem 10 czerwca 2002r. utracił on status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku. W dniu 2 grudnia 2002r. T.K. ponownie zarejestrował się w urzędzie pracy i przyznano mu prawo do zasiłku od dnia 3 grudnia 2002r.

T.K. jest mieszkańcem powiatu [...]. Stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca 2000r. wynosiła 12,9% i była niższa od przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynoszącej 13,6% Dlatego też T.K. nabył prawo do zasiłku na okres 6 miesięcy od dnia 12 grudnia 2002r.

W trakcie pobierania zasiłku podjął on zatrudnienie, które spowodowało utratę statusu osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni. Dlatego też ma tutaj zastosowanie przepis art.25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. zgodnie z którym bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia , zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Dlatego też T.K. przyznano prawo do zasiłku na okres skrócony o poprzedni okres pobierania tego świadczenia. Maksymalny okres pobierania zasiłku upłynął w dniu 5 grudnia 2002r. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji.

Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył T.K. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Obecnie nie posiada on żadnych świadczeń i nie ma z czego się utrzymywać. W konkluzji wnosił o ponowne rozpoznanie jego sprawy.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga T.K. jest uzasadniona.

Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/.

Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga T.K. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administarcjnego i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Postawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./. W myśl art.25 ust.1 pkt. 1 wymienionej ustawy okres pobieraniaq zasiłku, z zastrzeżeniem ust.1a, 5, 8, 11 i 12 wynosi 6 miesięcy – dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. W myśl zaś art.25 ust.11 bezrobotny który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.

Analiza przepisu art.25 ust.11 wskazuje, iż bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej rejestracji uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Jest to jednak ten sam zasiłek do którego bezrobotny nabył już prawo a więc zachodzi "tożsamość zasiłku" sprzed podjęcia zatrudnienia i po zakończeniu zatrudnienia. Pogląd taki wyraził Naczelnym Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 19 czerwca 2000r. w sprawie OPS 9/00 (ONSA nr 1 z 2001r. poz.5).

Sąd uznał, iż terminy pobierania zasiłku dla bezrobotnych określone w miesiącach winny być liczone w sposób określony w art.57 § 3 kpa. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2002r. w sprawie II S.A. 3066/01 (Lex nr 81817). Zgodnie z treścią art. 57 § 3 kpa terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego T.K. przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 grudnia 2001r. Stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w S. na dzień 30 czerwca 2000r. wynosiła 12,9% i była niższa od przeciętnej stopy bezrobocia w całym kraju – 13,6%. Skarżący nabył zatem prawo do zasiłku na okres 6-u miesięcy. Ponieważ przyznano mu to świadczenie od dnia 12 grudnia 2001r. to powinien je pobierać do dnia 12 czerwca 2002r. włącznie. Faktycznie skarżący otrzymywał zasiłek do dnia 9 czerwca 2002r. włącznie gdyż w dniu 10 czerwca 2002r. podjął zatrudnienie i z tym dniem utracił status osoby bezrobotnej. Do pełnego sześciomiesięcznego okresu pobierania zasiłku skarżącemu zabrakło 3-ech dni. T.K. pozostawał w stosunku pracy do dnia 30 listopada 2002r. i od dnia 3 grudnia 2002r. ponownie przyznano mu prawo do zasiłku. Ponieważ okres zatrudnienia skarżącego był krótszy niż 365 dni i w ciągu 7 dni ponownie zarejestrował się on w urzędzie pracy to, zgodnie z treścią art. 25 ust.11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., nabył on prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Oznacza to, iż T.K. nabył prawo do zasiłku na okres 3-ech dni tzn. od dnia 3 grudnia do dnia 5 grudnia 2002r. włącznie. Organy administracji natomiast orzekły, iż utracił on prawo do tego świadczenia od dnia 5 grudnia 2002r. z czego wynika, iż zasiłek przysługuje skarżącemu jedynie za okres od 3 do 4 grudnia. Faktycznie zatem T.K. został pozbawiony prawa do zasiłku za dzień 5-go grudnia 2002r.

Organy administracji orzekając, iż skarżący utracił prawo do zasiłku od dnia 5 grudnia 2002r. nie zebrały ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Naruszyły tym przepisy art.77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze , na podstawie art.145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...].

Wobec tego, iż skarga została uwzględniona zaś skarżącemu wypłacono już zasiłek za okres od dnia 3-go do dnia 4-go grudnia 2002r., na podstawie art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Na podstawie § 19 pkt.1 w związku z § 18 ust.1 pkt.1c.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm./ sąd przyznał adwokatowi K.T. kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny dokładnie ustalić sześciomiesięczny okres na który skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku uwzględniając fakt, iż termin ten winien być liczony w sposób określony w art.57 § 3 kpa. Po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego organy administracji winny wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Rozstrzygnięcie to winno zostać uzasadnione w sposób odpowiadający wymogom określonym w art.57 § 3 kpa.