Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 658/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 9 stycznia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 15 listopada 2017 r., skarżący M.K. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy.

W przedłożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący w rubryce 7.1. nie podał wszystkich wymaganych danych dotyczących posiadanych nieruchomości, w szczególności szacunkowej wartości nieruchomości, wskazując jedynie, że posiada dom o powierzchni około 220 m2, mieszkanie o powierzchni 90 m2, działkę z warsztatem usługowo-ślusarskim (której powierzchni nie podał) oraz lokale o powierzchni 61 i 242 m2. W rubryce 7.3. wnioskodawca podał jedynie, że posiada "niezbędny sprzęt i maszyny oraz narzędzia i środki transportowe do prowadzonej działalności usługowej", nie wyszczególniając posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W rubryce 10, w której winien był podać wysokość i tytuł uzyskania dochodów własnych i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podał, że utrzymuje siebie i rodzinę z prowadzonej działalności gospodarczej, przemilczając wysokość uzyskiwanego dochodu, zaś w rubryce 11 ograniczył się do wskazania, że ponosi niezbędne koszty utrzymania siebie i rodziny, koszty działalności usługowej oraz koszty leczenia, również nie precyzując wysokości tych wydatków ani ich rodzaju.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 27 listopada 2017 r. zobowiązano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku, tj. czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryk formularza PPF nr 7.1, 7.3, 10 i 11, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono skarżącemu w dniu 1 grudnia 2017 r. jednak pozostało ono bez odpowiedzi.

Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Od powyższego zarządzenia skarżący złożył sprzeciw wskazując, że nie zachodziły podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, albowiem w sprawie został złożony druk PPF.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.

Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Przytoczone powyżej przepisy są restrykcyjne, nie pozostawiają sądowi administracyjnemu żadnej swobody, czy też możliwości odstępstwa od ustalonej przez prawodawcę procedury w powyższym zakresie. Podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami i zostać wypełniony w prawidłowy sposób, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W ocenie sądu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący nieprawidłowo wypełnił rubryki formularza PPF: 7.1, 7.3, 10 i 11. W związku z powyższym prawidłowo został zobowiązany w wezwaniu z dnia 27 listopada 2017 r. do ich prawidłowego wypełnienia. Nadto skarżącego poinstruowano w jaki sposób należy prawidłowo wypełnić ww. rubryki. Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu. W tej sytuacji prawidłowo referendarz sądowy przyjął, że pomimo doręczenia stronie zobowiązania w dniu 1 grudnia 2017 r. wyznaczony termin upłynął bezskutecznie z dniem 8 grudnia 2017 r. dlatego też pozostawiono jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania - na podstawie art. 257 p.p.s.a.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.