Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1510/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6141 Państwowe szkoły wyższe
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 5 ust. 2, 6 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz U. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (organ/Centralna Komisja) decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania

Uniwersytetu [...] Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii (Wnioskodawca/Skarżący) od decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (organ I instancji) z dnia [...] marca 2018 r., utrzymała w mocy decyzję wydaną w I instancji odmawiającą przyznania Radzie Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu [...] uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia.

Wnioskodawca wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów

o wydanie uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia. W swoim wniosku przedstawił zgodnie

z wymaganiami ustawowymi tzw. minimum kadrowe, aktywność naukową oraz działalności w zakresie kształcenia kadr naukowych osób zaliczonych

do zaproponowanego składu minimum.

Organ I instancji działając na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.; ustawa), odmówił przyznania uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk ekonomicznych

w dyscyplinie ekonomia. Stwierdził, że po wysłuchaniu opinii recenzentów,

w głosowaniu tajnym wypowiedziano się przeciw przyznaniu omawianego uprawnienia (szczegóły głosowania opisane są w decyzji).

Zdaniem organu I instancji brak jest wystarczających przesłanek do poparcia wniosku Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu [...]

ze względu na niespełnienie wymogu tzw. minimum kadrowego, zawartego w art. 6 ust. 1 ustawy, a także niskiej aktywności naukowej oraz działalności w zakresie kształcenia kadr naukowych osób zaliczonych do zaproponowanego składu minimum.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, Wnioskodawca ubiegający się o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych powinien zatrudniać w ww. dziedzinie co najmniej 8 osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego oraz zatrudnionych na podstawowym miejscu pracy nie krócej niż 1 rok. Wydział Prawa, Administracji

i Ekonomii Uniwersytetu [...] do omawianego minimum kadrowego zaliczył 5 takich osób, w tym 3 z tytułem naukowym profesora nauk ekonomicznych. Jednocześnie, działając na podstawie art. 6 ust. 5 ustawy Jednostka wnioskowała

o włączenie do minimum dodatkowo 4 osób reprezentujących pokrewne dziedziny nauki, w tym 2 z tytułem profesora oraz 2 ze stopniem doktora habilitowanego.

[...] T. B. specjalizuje się w dziedzinie nauk matematycznych,

w dyscyplinie matematyka (statystyka matematyczna), z kolei [...] K. P.(prawo pracy i zabezpieczeń), [...]. J. K. (doktryny ekonomiczno-prawne) i [...] E. T. (finanse, bankowość, giełda) - w dziedzinie nauk prawnych, w dyscyplinie prawo. Publikacje reprezentantów nauk prawnych dotyczą obszaru ze styku prawa i ekonomii,

w przypadku [...] B. specjalizuje się w dziedzinie nauk matematycznych

i związek jego dorobku naukowego z ekonomią jest słabszy. Żadna z wymienionych osób nie była promotorem w ramach zakończonego przewodu doktorskiego

w obrębie nauk ekonomicznych, a tylko jedna osoba ma większe niż jednostkowe doświadczenie jako recenzent w ramach postępowań awansowych z obszaru nauk ekonomicznych. W świetle powyższego organ I instancji stwierdził, że nie może uznać, iż Wnioskodawca spełnił wymóg art. 6 ust. 1 ustawy.

Zdaniem organu I instancji spełniony został w zakresie minimalnym wymóg art. 6 ust. 3 ustawy dotyczący zatrudnienia co najmniej 5 osób reprezentujących dyscyplinę, w zakresie której miałyby być przyznane uprawnienia do nadawania stopnia doktora. Samodzielni pracownicy zaliczeni do minimum kadrowego legitymują się zróżnicowaną aktywnością publikacyjną szczegółowo opisaną

w decyzji.

Uznał, że większa część dokumentacji dotyczącej wniosku przygotowana jest w sposób klarowny i wyczerpujący, słabo natomiast prezentuje się Sprawozdanie Jednostki z działalności naukowo-badawczej. Przygotowano je w odniesieniu do ostatnich czterech, a nie - jak wymaga Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie trybu zgłaszania wniosków

o przyznanie uprawnień do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego

(Dz.U. z 2013 r. poz. 485) - ostatnich trzech lat.

Jak stwierdził organ I instancji, przeprowadzona przez Centralną Komisję formalna i merytoryczna ocena wniosku Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii

o przyznanie uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia upoważnia do stwierdzenia, że jest on przedwczesny.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący zarzucał wadliwości dokonanej w decyzji pierwszoinstancyjnej interpretacji art. 5 ust. 2 ww. ustawy.

Organ decyzją z dnia [...] marca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję odmawiającą przyznania Wnioskodawcy uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia. Przeprowadził ponownie ocenę

z udziałem dwóch nowych recenzentów. Pierwszy z nich - [...] A. B. wydał pozytywną opinię dla Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Opinia drugiego recenzenta - [...] P. D. była negatywna. Organ szeroko odniósł się do argumentacji niekorzystnej dla Rady Wydziału recenzji, przyjmując ją za miarodajną i wystarczającą dla potrzeb rozstrzygnięcia negatywnego. W odniesieniu do recenzji pozytywnej Organ stwierdził tylko, że recenzent "nie przeprowadził prawidłowej analizy" i w konsekwencji nie uwzględnił tej recenzji w toku rozpoznawania sprawy, ani nie odniósł się do niej

w jakikolwiek merytoryczny sposób.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając naruszenie:

I. art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; Kpa.) – poprzez oparcie decyzji na niepełnym i wybiórczym materiale dowodowym, w związku

z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa., poprzez niepełne i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie decyzji, niewskazujące kluczowych faktów, które Centralna Komisja uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej, a tym samym niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego (podstawy faktycznej) skarżonej decyzji;

II. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017 r. poz. 1789

ze zm.; ustawa o stopniach naukowych) – poprzez przyjęcie, że ocena poziomu działalności naukowej jednostki dokonana może być w oparciu o wybiórczą ocenę osiągnięć jedynie części pracowników wchodzących do tzw. minimum kadrowego,

a tym samym błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy

o stopniach naukowych.

W ocenie Skarżącego w trakcie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Centralna Komisja powinna ocenić kumulatywne spełnienie przez Skarżącego trzech przesłanek:

1) odpowiednio wysokiego poziomu działalności naukowej Skarżącego;

2) zatrudniania przez niego w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej ośmiu osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego

w dyscyplinie ekonomia, dla których Skarżący jest podstawowym miejscem pracy (tzw. minimum kadrowe);

3) zatrudniania przez Skarżącego co najmniej 12 osób posiadających co najmniej stopień doktora, dla których ten podmiot jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących dyscyplinę ekonomia.

Zdaniem Wnioskodawcy bezsporne pozostaje spełnienie przez niego przesłanki (nr 3) tj. zatrudniania przez niego co najmniej 12 osób posiadających, co najmniej stopień doktora, dla których ten podmiot jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących dyscyplinę ekonomia. Podniósł, że to zostało wykazane załączniku do pisma nr [...] z dnia [...] października 2018 r. kierowanego do Centralnej Komisji.

Jego zdaniem decyzja oparta została na mylnym ustaleniu o niespełnieniu przez Skarżącego pozostałych dwóch przesłanek.

Podniósł, że Organ niewłaściwie przeprowadził postępowanie dowodowe

w zakresie przesłanki opisanej w pkt. 1 co szczegółowo opisał w skardze. Jego zdaniem, organ nie może ograniczyć się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję. Wskazał, że obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic w opiniach biegłych. W tym stanie rzeczy uznał, że decyzja nie zawiera uzasadnienia wykraczającego poza zrelacjonowanie stanowiska w tej sprawie jednego z dwóch powołanych przez Centralną Komisję Recenzentów ([...] P. D.). Wskazał, że Recenzent odniósł swoją ocenę poziomu naukowego Skarżącego jedynie do ośmiu osób szczegółowo opisanych w decyzji. Recenzent ten całkowicie pominął ocenę dorobku pozostałych pracowników Wnioskodawcy, zarówno tych wliczanych do tzw. minimum kadrowego w chwili rozpoznawania sprawy ([...] D. K.,

[...] M. M.), jak i zatrudnionych jako adiunkci lub asystenci (łącznie 34 osoby). W konsekwencji, mimo ustawowego obowiązku oceny poziomu naukowego całej Jednostki, Organ ocenił ten poziom jedynie w przypadku ośmiu pracowników na łączną liczbę 34 pracowników Skarżącego prowadzących działalność naukowo-dydaktyczną w dyscyplinie ekonomia. Wskazał, że Organ wyciągnął wnioski dotyczące Jednostki na podstawie oceny 23,53% wszystkich jej pracowników specjalizujących się w dyscyplinie ekonomia. Jego zdaniem Organ naruszył wymóg wynikający z art. 5 ust. 2 ustawy, nakazujący dokonanie oceny poziomu działalności naukowej całej Jednostki, nie zaś jedynie dowolnie przez organ wybranej części pracowników reprezentujących daną dyscyplinę. Konsekwencją tego stało się nieprzeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do oceny dorobku innych pracowników niż arbitralnie dobrana grupa oceniona przez jednego z Recenzentów. Uznał, że w skarżonej decyzji Organ

(a wcześniej Organ I instancji) ocenił poziom działalności naukowej nie Jednostki, lecz jedynie części pracowników zgłoszonych do minimum kadrowego. Wskazał, że Organ nie ustosunkował się do zarzutu dotyczącego wadliwości dokonanej w decyzji pierwszoinstancyjnej interpretacji art. 5 ust. 2 ustawy.

Wobec tego uważa, że naruszono przepisy art. 7, art. 77 ust. 1 Kpa.

i w sposób rażący wyrażoną w art. 80 Kpa. zasadę swobodnej oceny dowodów, które to naruszenie wpłynęło istotnie na treść rozstrzygnięcia.

Jego zdaniem, Organ niewłaściwie ocenił spełnianie wymagań przez Wnioskodawcę w zakresie oceny przesłanki nr 2, tj. zatrudniania przez Skarżącego

w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej ośmiu osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie ekonomia, dla których Skarżący jest podstawowym miejscem pracy (tzw. minimum kadrowe).

Podniósł, że decyzja organu I instancji wskazywała, że w wyniku wówczas przeprowadzonego postępowania do minimum kadrowego zaliczono 5 osób ([...] A. M., [...] J. J., [...] J. K., [...] W. K., [...] K. S.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący podnosił, iż decyzja ta bezpodstawnie wyłączyła z minimum kadrowego jeszcze trzech pracowników spełniających wymogi ustawowe ([...] T. B., [...] J. K. i [...] U. P.).

Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że dwie z tych trzech osób wliczone zostały w istocie do minimum kadrowego na potrzeby tej decyzji. Odmówiono natomiast wliczenia do tego minimum [...] U. P., ponieważ - jak wskazał jeden z Recenzentów, [...] P. D. - w dniu wydania decyzji nie była już pracownikiem Skarżącego. Centralna Komisja rozpoznając zasadność wyłączenia rozpoznając sprawę około 9 miesięcy po złożeniu wniosku o ponowne jej rozpatrzenie powinna włączyć do minimum kadrowego osoby, które po dacie złożenia tego wniosku, lecz przed datą rozpoznania go, weszły do minimum kadrowego. W omawianej sprawie taka właśnie jest sytuacja dwóch dodatkowych osób ([...] D. K. i [...] M. M.).

Wobec tego zdaniem Skarżącego naruszono art. 7, art. 77 ust. 1, 80 1 107 § 3 Kpa., tzn. uchybienie zasadzie ogólnej obowiązku ustalania przez organ administracji publicznej prawdy obiektywnej (materialnej) oraz zasadzie ogólnej swobodnej oceny dowodów.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości skarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi oraz zasądzenie od Centralnej Komisji na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko prezentowane

w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] marca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2018 r., którą odmówiono przyznanie Radzie Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu [...] uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W ocenie Sądu nie wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja nie jest wyczerpująca.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy, uprawnienie do nadawania stopnia naukowego doktora nadaje Centralna Komisja na wniosek jednostki organizacyjnej, biorąc pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki oraz liczbę zatrudnionych w niej osób posiadających tytuł profesora, lub stopnień doktora habilitowanego. W myśl przepisu art. 6 ust. 1 ustawy, wnioskodawca ubiegający się

o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych powinien zatrudniać w ww. dziedzinie co najmniej 8 osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego oraz zatrudnionych na podstawowym miejscu pracy nie krócej niż 1 rok. Wydział Prawa, Administracji

i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego do omawianego minimum kadrowego zaliczył 5 takich osób, w tym 3 z tytułem naukowym profesora nauk ekonomicznych. Jednocześnie, działając na podstawie art. 6 ust. 5 ustawy, Jednostka wnioskowała

o włączenie do minimum dodatkowo 4 osób reprezentujących pokrewne dziedziny nauki, w tym 2 z tytułem profesora oraz 2 ze stopniem doktora habilitowanego.

W tym stanie rzeczy Centralna Komisja powinna ocenić kumulatywne spełnienie przez Skarżącego trzech przesłanek:

1) odpowiednio wysokiego poziomu działalności naukowej Skarżącego;

2) zatrudniania przez niego w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej ośmiu osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie ekonomia, dla których Skarżący jest podstawowym miejscem pracy (tzw. minimum kadrowe);

3) zatrudniania przez Skarżącego co najmniej 12 osób posiadających co najmniej stopień doktora, dla których ten podmiot jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących dyscyplinę ekonomia.

Odnosząc się do pkt. 1 odpowiednio wysokiego poziomu działalności naukowej Skarżącego należy zauważyć, że dokonując takiej oceny organ skupił się na omawianiu działalności poszczególnych pracowników jednostki. Wskazał, że osiągnięcia w zakresie rozwoju kadr naukowych są mocno zróżnicowane. Pracownicy wypromowali łącznie 21 doktorów, przygotowali 38 recenzji doktorskich, 8 recenzji habilitacyjnych i 6 recenzji profesorskich. Trzy osoby nie były promotorami w ramach zakończonych przewodów doktorskich. Jedynie trzy ze wskazanych dziewięciu osób są promotorami w ramach otwartych przewodów. Uczestnictwo pozostałych osób w postępowaniach o nadanie stopnia doktora, doktora habilitowanego, czy tytułu profesora w obrębie nauk ekonomicznych w roli recenzentów jest bardzo ograniczone, bądź wręcz jeszcze nie miało miejsca.

W zakresie udziału w realizacji projektów badawczych, we wniosku zawarto jedynie informacje o udziale [...] K. P. w 2 projektach finansowanych ze środków NCN oraz o udziale [...] K. w projekcie międzynarodowym. W odniesieniu do prowadzonej działalności dydaktycznej, bazy materialnej i wyposażenia Wydziału, należy ocenić je pozytywnie, jako pozwalające w pełni realizować zadania dydaktyczno-naukowe. Większa część dokumentacji dotyczącej wniosku przygotowana jest w sposób klarowny i wyczerpujący, słabo natomiast prezentuje się Sprawozdanie Jednostki z działalności naukowo-badawczej. Przygotowano je

w odniesieniu do ostatnich czterech, a nie - jak wymaga Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie trybu zgłaszania wniosków o przyznanie uprawnień do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego (Dz. U. z 2013 r. poz. 485) - ostatnich trzech lat.

Odnosząc się do pkt. 2 zatrudniania w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej 8 osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego

w dyscyplinie ekonomia, dla których Skarżący jest podstawowym miejscem pracy (tzw. minimum kadrowe) organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, wnioskodawca ubiegający się o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych powinien zatrudniać w ww. dziedzinie co najmniej 8 osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego oraz zatrudnionych na podstawowym miejscu pracy nie krócej niż 1 rok. Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego do omawianego minimum kadrowego zaliczył 5 takich osób, w tym 3 z tytułem naukowym profesora nauk ekonomicznych. Jednocześnie, działając na podstawie art. 6 ust. 5 ustawy Jednostka wnioskowała o włączenie do minimum dodatkowo 4 osób reprezentujących pokrewne dziedziny nauki, w tym 2 z tytułem profesora oraz 2 ze stopniem doktora habilitowanego. [...] T. B. specjalizuje się w dziedzinie nauk matematycznych, w dyscyplinie matematyka (statystyka matematyczna), z kolei [...] U. P. (prawo pracy i zabezpieczeń), [...] J. K. (doktryny ekonomiczno-prawne) i . E. T. (finanse, bankowość, giełda) - w dziedzinie nauk prawnych, w dyscyplinie prawo. Publikacje reprezentantów nauk prawnych dotyczą obszaru ze styku prawa i ekonomii, w przypadku [...] B. specjalizuje się w dziedzinie nauk matematycznych i związek jego dorobku naukowego z ekonomią jest słabszy.

W świetle powyższego organ I instancji stwierdził, że nie może uznać, iż Wnioskodawca spełnił wymóg art. 6 ust. 1 ustawy.

Jednocześnie organ I instancji uznał, że jego zdaniem spełniony został w zakresie minimalnym wymóg art. 6 ust. 3 ustawy dotyczący zatrudnienia co najmniej 5 osób reprezentujących dyscyplinę, w zakresie której miałyby być przyznane uprawnienia do nadawania stopnia doktora. Samodzielni pracownicy zaliczeni do minimum kadrowego legitymują się zróżnicowaną aktywnością publikacyjną. Na swoim koncie mają łącznie 124 publikacje w latach 2013-2016, jednak z tego tylko 2 są samodzielnymi monografiami (pozostałe 21 stanowią redakcje książek, 33 - rozdziały monografii, 68 - artykuły w czasopismach naukowych).

Rację ma Skarżący twierdząc, że organ nie może ograniczyć się

w uzasadnieniu decyzji do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic

w opiniach biegłych. W tym stanie rzeczy uznał, że decyzja nie zawiera uzasadnienia wykraczającego poza zrelacjonowanie stanowiska w tej sprawie jednego z dwóch powołanych przez Centralną Komisję Recenzentów ([...] P. D.). Recenzent ten odniósł swoją ocenę poziomu naukowego Skarżącego poprzez pryzmat oceny ośmiu osób opisanych w decyzji. Recenzent ten całkowicie pominął ocenę dorobku pozostałych pracowników WPAE, zarówno tych wliczanych do tzw. minimum kadrowego w chwili rozpoznawania sprawy ([...] D. K., [...] M. M.), jak i zatrudnionych jako adiunkci lub asystenci (łącznie 34 osoby). W konsekwencji, mimo ustawowego obowiązku oceny poziomu naukowego całej Jednostki, Organ ocenił ten poziom jedynie w przypadku ośmiu pracowników na łączną liczbę 34 pracowników Skarżącego prowadzących działalność naukowo-dydaktyczną w dyscyplinie ekonomia. Organ wyciągnął wnioski dotyczące Jednostki na podstawie oceny jedynie 23,53% wszystkich jej pracowników specjalizujących się w dyscyplinie ekonomia.

W ocenie Sądu, nie zostało wykazane z jakich powodów decyzja organu I instancji i decyzja zaskarżona utrzymująca ją w mocy wskazywała, że w wyniku wówczas przeprowadzonego postępowania do minimum kadrowego zaliczono 5 osób ([...] A. M., [...] J. J., [...] J. K., [...] W. K., [...] K. S.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący podnosił, iż decyzja ta bezpodstawnie wyłączyła

z minimum kadrowego jeszcze trzech pracowników spełniających wymogi ustawowe ([...] T. B. ,[...] J. K. i [...] U. P.).

Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że dwie z tych trzech osób wliczone zostały w istocie do minimum kadrowego na potrzeby tej decyzji. Odmówiono wliczenia do tego minimum [...] U. P., ponieważ – jak wskazał jeden

z Recenzentów, [...] P. D.– w dniu wydania decyzji nie była już pracownikiem Skarżącego. Centralna Komisja rozpoznając zasadność wyłączenia, rozpoznając sprawę powinna włączyć do minimum kadrowego osoby, które po dacie złożenia tego wniosku, lecz przed datą jego rozpoznania, weszły do minimum kadrowego. W omawianej sprawie taka właśnie jest sytuacja dwóch dodatkowych osób ([...] D. K. i [...] M. M.).

Wobec tego zdaniem Sądu naruszono art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 107

§ 3 Kpa., tzn. uchybienie zasadzie ogólnej obowiązku ustalania przez organ administracji publicznej prawdy obiektywnej (materialnej) oraz zasadzie ogólnej swobodnej oceny dowodów.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że Organ naruszył wymóg wynikający z art. 5 ust. 2 ustawy, nakazujący dokonanie oceny poziomu działalności naukowej Jednostki, a nie wybranej części pracowników reprezentujących daną dyscyplinę. Konsekwencją tego stało się nieprzeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do oceny dorobku innych pracowników niż arbitralnie dobrana grupa oceniona przez jednego z Recenzentów.

W skarżonej decyzji Organ ponownie ocenił poziom działalności naukowej nie Jednostki, lecz jedynie części pracowników zgłoszonych do minimum kadrowego.

Odnosząc się do pkt. 3 zatrudniania przez Skarżącego co najmniej 12 osób posiadających co najmniej stopień doktora, dla których ten podmiot jest podstawowym miejscem pracy, reprezentujących dyscyplinę ekonomia, należy zauważyć, że Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] października 2018 r. kierowanym

do Centralnej Komisji wykazał spełnienie tej przesłanki.

Ponownie rozpoznając sprawę organ:

1. zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy, dokona oceny poziomu działalności naukowej Jednostki, a nie wybranej tylko części pracowników reprezentujących daną dyscyplinę;

2. odniesie się do opinii recenzentów zarówno tych pozytywnych, jak

i niepozytywnych dla Wnioskodawcy;

3. rozpoznając zasadność wyłączenia osoby z tzw. minimum kadrowego rozważy, czy inne osoby, które przed datą rozpoznania wniosku, weszły do minimum kadrowego i czy w takim razie mogą zostać zaliczone do tego minimum; w omawianej sprawie, na dzień wydania decyzji taka sytuacja dwóch dodatkowych osób miała miejsce ([...] D. K. i [...] M. M.); w tym stanie rzeczy należy zauważyć, że jeżeli z powodu zmiany minimum kadrowego w związku z faktem, że w dniu wydania decyzji jedna osoba nie była już pracownikiem Skarżącego, to zasadne jest przeprowadzenie badania w drugą stronę i ustalenie, że dwie dodatkowe osoby weszły do minimum kadrowego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy rozstrzygając sprawę – oparły się na materiale wybiórczym na co wskazano wyżej.

Z uwagi na nienależycie przeanalizowany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia nie spełnia warunków określonych w przepisie art. 107 § 3 Kpa..

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.