Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 299/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 3a, art. 8b ust. 1, art. 9 ust. 1-2,
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1, art. 13 pkt 2,
journal: Dz.U. 2010 nr 17 poz 95
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - tekst jednolity.
article: art. 41 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbioru odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja [...] r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1.057 (jeden tysiąc pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2005 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji), na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. 1996 r., nr 132, poz. 622 ze zm., dalej ustawa o utrzymaniu czystości bądź uucz) udzielił "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. (dalej Spółka, Wnioskodawczyni, Odwołująca albo Skarżąca) zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (współwłaścicieli, użytkowników wieczystych, jednostek organizacyjnych i osób posiadających nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także innych podmiotów władających nieruchomościami). Zezwolenie obejmowało odbiór papieru i tektury, szkła, odpadów kuchennych ulegających biodegradacji, odzieży, tekstyliów, tworzyw sztucznych, metali, innych niewymienionych frakcji zbieranych w sposób selektywny, odpadów ulegających biodegradacji, gleby i ziemi, w tym kamieni, innych odpadów nieulegających biodegradacji, niesegregowanych odpadów komunalnych, odpadów wielkogabarytowych, odpadów komunalnych niewymienionych w innych podgrupach. Obszar działalności objętej zezwoleniem został określony jako Miasto P.. Termin podjęcia działalności oznaczony został na dzień [...] lipca 2005 r. Zostało ono wydane na czas oznaczony.

Pośród nałożonych na Spółkę obowiązków w pkt 6 ust. 12 decyzji wskazany został nakaz przestrzegania zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie: 1. odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, 2. opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, 3. ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, 4. prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części (dalej zarządzenie z 2005 r.) – wraz z późniejszymi zmianami. Wnioskodawczyni zobowiązana została nadto w pkt 6 ust. 14 do niezwłocznego powiadamiania Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej o zmianach wynikających z art. 8a ust. 2 uucz, dotyczących nazwy i siedziby przedsiębiorcy, adresu bazy lub terenu umożliwiającego prowadzenie działalności objętej zezwoleniem oraz pojazdów wykorzystywanych do prowadzenia działalności objętej zezwoleniem.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. znak [...] (dalej decyzja z 13 października 2006 r.), Prezydent działając na podstawie art. 104 § 1, art. 107 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 oraz art. 9 ust. 1, 1a, 1b i 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. 2005 r., nr 236, poz. 2008 ze zm., dalej ustawa o utrzymaniu czystości bądź uucz) ,oraz art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 175, poz. 1458), zmienił decyzję z 7 lipca 2005 r. rozszerzając rodzaje odpadów komunalnych do których odbierania upoważniona została Wnioskodawczyni. Obszar działalności objętej zezwoleniem został określony jako Miasto P. – wyłącznie tereny PKP. W pkt 13 decyzji Wnioskodawczyni została zobowiązana do przestrzegania Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (dalej zarządzenie z 2006 r.). W pkt 16 decyzji Wnioskodawczyni została zobowiązana do niezwłocznego powiadamiania Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej o zmianach wynikających z art. 8 ust. 2 uucz w zakresie adresu bazy umożliwiającego prowadzenie działalności objętej zezwoleniem.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] maja 2010 r.) Prezydent działając z urzędu na podstawie art. 8a ust. 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. 2005 r., nr 236, poz. 2008 ze zm.) i art. 104 kpa cofnął Wnioskodawczyni zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu miasta P..

Uzasadniając podjętą decyzję Prezydent wyjaśnił, że dnia [...] kwietnia 2010 r. pracownicy Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta P. przeprowadzili kontrolę Wnioskodawczyni, podczas której stwierdzono, że baza techniczna przy ul. [...] nie spełnia wymogów określonych w zarządzeniu Prezydenta z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (dalej zarządzenie z 2009 r.), gdyż nie ma możliwości parkowania tam pojazdów specjalistycznych i magazynowania pojemników i kontenerów do gromadzenia odpadów komunalnych oraz do selektywnej zbiórki odpadów, a także stanowisk do czasowego gromadzenia odpadów problemowych i wielkogabarytowych. Na terenie wyżej wskazanej bazy znajdują się skorodowane i dziurawe pojemniki do składowania odpadów. Teren nie zawiera odpowiednich stanowisk, pojemników do gromadzenia odpadów problemowych i wielkogabarytowych oraz nie udostępnia swym klientom pojemników do selektywnego gromadzenia odpadów. Podczas wyżej wskazanej kontroli stwierdzono również brak udokumentowania przekazania makulatury do R. P. Sp. z o.o. (dalej R.), przekazywanie niepełnych informacji dotyczących wykazu właścicieli nieruchomości, z którymi w poprzednim miesiącu Wnioskodawczyni zawarła lub rozwiązała umowy na odbieranie odpadów komunalnych i brak przekazania za rok 2009 informacji o odebranych odpadach (szkło, makulatura).

Wobec wyżej wymienionych uchybień dnia [...] kwietnia 2010 r. do Spółki wysłano wezwanie do niezwłocznego zaniechania naruszania prawa. Dnia [...] kwietnia 2010 r. Wnioskodawczyni złożyła wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, których nie zaakceptował organ I instancji, co potwierdził pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...]. Dnia [...] kwietnia 2010 r. wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. W dniu [...] maja 2010 r. Wnioskodawczyni złożyła oświadczenie, że teren bazy technicznej znajduje się przy ul. S. [...], a stanowiska do czasowego gromadzenia odpadów wielkogabarytowych i problemowych znajdują się przy ul. M. [...]. Organ I instancji wskazał, że baza techniczna winna zawierać wszystkie wymienione elementy składowe stanowiące jeden teren tj. miejsce postojowe z punktem napraw, pomieszczenia magazynowe, pomieszczenia socjalne, stanowiska do odbioru odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych.

Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Wnioskodawczyni złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2010 r., wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu Odwołująca wskazała, że zarządzenie Prezydenta z 2009 r., które powołał organ I instancji nie wyklucza jednoznacznie możliwości posiadania bazy technicznej na dwu lub więcej nieruchomościach. Główna baza techniczna Odwołującej znajduje się w P. na ul. S. [...], a tzw. miejsce postojowe dla czasowego magazynowania odpadów wielkogabarytowych i niebezpiecznych znajduje się także m. in. w P. przy ul. M. [...]. Zarówno przy ul. S. jak i przy ul. M. znajdują się pomieszczenia socjalne w tym szatnie i pomieszczenia zawierające węzeł sanitarny, co skutkuje brakiem jakiegokolwiek zagrożenia pod względem sanitarnym czy ochrony środowiska.

Odwołująca zauważyła, że we wniosku, który zainicjował postępowanie zakończone wydaniem decyzji z [...] lipca 2005 r. wyraźnie wskazała, że siedziba bazy technicznej będzie znajdować się w P. przy ul. R. [...], a stanowisko do zbierania odpadów wielkogabarytowych i problemowych w P. na ul. M. [...]. Wnioskodawczyni wskazała dwa miejsca składające się na bazę techniczną i fakt ten nie był kwestionowany ani w postępowaniu mającym na celu wydanie stosownej decyzji, ani w samej decyzji nr [...] i w jej uzasadnieniu. Odwołująca podkreśliła, że zarządzenie z 2009 r. nie jest prawem miejscowym i ma charakter nienormatywny. Nie zostało ono opublikowane w dzienniku urzędowym. Ma ono wyłącznie charakter informacyjny i nie kształtuje sytuacji prawnej przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie. Odwołująca podkreśliła nadto, że nałożenie na Nią obowiązków określonych w decyzji z [...] maja 2010 r. narusza zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej i ogranicza możliwość prowadzenia działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2011 r.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) utrzymało w mocy decyzję z [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu SKO podniosło, że najistotniejsze znaczenie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy ma zbadanie, czy organ I instancji słusznie zastosował art. 9 ust. 2 uucz. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2010 r., zgodnie z decyzją zezwalającą na obiór odpadów komunalnych Odwołująca miała zlokalizowaną bazę techniczną przy ul. R. [...] i ul. M. [...] (punkt gromadzenia odpadów problemowych i wielkogabarytowych). W odpowiedzi na wezwanie organu, Odwołująca wskazała, że baza techniczna zostanie przeniesiona w trybie pilnym na ul. M. [...]. Zgodnie z umową z dnia 12 stycznia 2008 r. między Spółką a P. SA, Odwołująca wynajęła teren i budynki przy ul. S. [...] na okres od [...] stycznia 2008 r. do v grudnia 2012 r.

Z powyższego wynika, że cofnięta decyzja dotyczyła bazy technicznej znajdującej się m.in. przy ul. R. [...]. Odwołująca nie wystąpiła o zmianę decyzji i uznanie, że baza techniczna znajduje się przy ul. S. [...]. Nie ulega żadnych wątpliwości, że teren przy ul. R. [...] nie spełnia wymagań dla bazy technicznej określonych w zarządzeniu z 2009 r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu, że zarządzenie z 2009 r. nie jest aktem prawa miejscowego SKO wskazało, że orzecznictwo jest w tym zakresie niespójne i podzielone. Wydaje się, że większe poparcie w sądownictwie administracyjnym ma pogląd uznający zarządzenie z art. 7 ust. 3 i 3a uucz, za akt prawa miejscowego. Po nowelizacji tego przepisu w 2009 r. to Rada Gminy podejmuje uchwałę, a więc nie ma żadnych wątpliwości, że uchwała jest aktem prawa miejscowego.

Ponieważ Odwołująca nie zaprzestała naruszeń, nie zmieniła posiadanej decyzji i w dalszym ciągu objęty decyzją jest teren przy ul. R. [...], Kolegium stwierdziło, że Odwołująca mimo wezwania w dalszym ciągu narusza posiadane zezwolenie, tym bardziej, że korzysta z bazy technicznej nie objętej zezwoleniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) "A" Spółka z o.o. wniosła o uchylenie decyzji z dnia 18 stycznia 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2010 r., ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w razie stwierdzenia przez Sąd przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Motywując zajęte w sprawie stanowisko Skarżąca wskazała, że nie miała prawa ani obowiązku wystąpić o zmianę decyzji z [...] lipca 2005 r. w zakresie miejsca siedziby bazy technicznej, ponieważ decyzja ta nie zawierała takiego punktu. Decyzję można zmienić tylko w takim zakresie, w jakim jej treść stała się już nieaktualna. Miejsce bazy technicznej nie jest w niej wymienione. Tym samym brak podstawy prawnej do żądania od Skarżącej zmiany decyzji w zakresie, który w ogóle ona nie reguluje. Stanowisko przyjęte przez SKO, że Skarżąca nie wystąpiła o zmianę siedziby bazy technicznej należy uznać za błędne.

Kolegium nie odniosło się do niektórych zarzutów Skarżącej zawartych w odwołaniu, a w szczególności do zarzutu, że baza techniczna może znajdować się na dwu nieruchomościach. Skarżąca w całości je podtrzymuje i nadal uważa, że zarządzenie z 2009 r. obowiązujące w momencie wydania decyzji z [...] maja 2010 r. nie wskazywało jednoznacznie, że baza techniczna musi znajdować się na jednej nieruchomości, skoro samo zarządzenie dopuszcza możliwość zlecenia niektórych czynności innym podmiotom, które są wykonywane na innych nieruchomościach. Z decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z [...] lutego 2011 r. wynika, że wyraził on zgodę na zbieranie odpadów przez Spółkę na ul. S. [...] w P. W momencie uzyskania decyzji z [...] lipca 2005 r. i we wniosku Spółka wskazała dwie nieruchomości stanowiące bazę techniczną, co nie było kwestionowane przez Prezydenta - SKO nie wyjaśniło dokładnie sprawy w tym zakresie i tym samym naruszyło art. 7 kpa. Kolegium nie poinformowało i nie pouczyło Skarżącej, że ma ona możliwość i obowiązek wystąpienia do organu administracji publicznej o zmianę decyzji. Skarżąca została zaskoczona treścią uzasadnienia decyzji przez SKO i skoro - w opinii Kolegium - należało wystąpić o taką zmianę, to Skarżąca winna zostać o tym pouczona. Zgodnie z decyzją z [...] lipca 2005 r. i zmieniającą ją decyzją z [...] października 2006 r. miała obowiązek stosować się do treści określonych aktów prawnych. Wśród tych aktów prawnych nie ma zarządzenia Prezydenta z 2009 r., a na podstawie rzekomego braku realizacji zarządzenia z 2009 r. cofnięto Skarżącej zezwolenie.

Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2010 r. i decyzji z [...] stycznia 2011 r., z uwagi na ich wydanie bez podstawy prawnej. Obie decyzje wydano na podstawie zarządzenia z 2009 r., które nie zostało opublikowane w wojewódzkim dzienniku urzędowym (k. 4-8 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie wskazując, że sformułowane zarzuty nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości wymaga uzyskania zezwolenia. Wymagania, jakie winien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie owego zezwolenia określane są zgodnie z obecnym brzmieniem art. 7 ust. 3a powołanej ustawy w drodze uchwały Rady Gminy. Brzmienie to zostało ustalone na podstawie art. 11 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz.U. nr 92, poz. 753 ze zm.). Do dnia 31 lipca 2009 r. wymagania w zakresie prowadzenia działalności obejmującej odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości określał i podawał do publicznej wiadomości wójt, burmistrz lub prezydenta miasta w formie zarządzenia. Elementy składowe, jakie winien zawierać wniosek o uzyskanie zezwolenia zostały określone w poszczególnych ustępach art. 8 uucz. Zgodnie z art. 8b ust. 1 analizowanej ustawy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest uprawniony do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy w zakresie zgodności wykonywanej działalności z udzielonym zezwoleniem. Składniki, jakie winna zawierać decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności gospodarczej omawianego rodzaju zostały określone w art. 9 ust. 1 i 1a uucz. Stosownie do art. 9 ust. 2 uucz, jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, nie wypełnia określonych w nim warunków, organ, który wydał zezwolenie, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszania tych warunków. Jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania nadal narusza te warunki, organ cofa, w drodze decyzji, zezwolenie bez odszkodowania. Przedstawiona powyżej regulacja prawna zawiera przepisy szczególne w stosunku do art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm., dalej ustawa o odpadach bądź uoo), która w art. 28 ust. 1 ustanawia obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oraz ich transportu (K. Bandarzewski, w: K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, B. Dziadkiewicz, Komentarz do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Warszawa 2007 r., s. 237).

Dokonując kontroli zgodności z prawem decyzji Kolegium z [...] stycznia 2011 r. Sąd podzielił przedstawione powyżej ustalenia faktyczne organów obu instancji, przyjmując je za własne.

Sąd ustalił nadto, że zarządzenia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] nie zostały opublikowane w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Zgodnie z § 6 zarządzenia z 2009 r., weszło ono w życie z dniem 26 stycznia 2009 r. i zostało podane do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na stronach internetowych i przez wywieszenie na tablicach Urzędu Miasta P. przed dniem wejścia w życie. Ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2011 r.), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., na podstawie art. 28, 63 ust. 6 pkt 6 ustawy o odpadach i art. 104 kpa udzielił "A" z o.o. z siedzibą w P. zezwolenia na zbieranie następujących rodzajów odpadów: 15 01 10* – opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone, 20 01 21* – lampy fluorescencyjne i inne odpady zawierające rtęć, 20 01 23* – urządzenia zawierające freony, 20 01 35* – zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki, 20 01 36 – zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21, 20 01 23 i 20 01 35, 20 03 07 – odpady wielkogabarytowe. Miejsce zbierania odpadów zostało wskazane jako część działki nr [...] znajdującej się przy ul. S. [...],[...] P. Zezwolenie zostało wydane do dnia [...] grudnia 2012 r. (k. 17-22; 121, 124 akt sądowych; uwierzytelniony odpis decyzji z [...] lutego 2011 r. załączony do akt RDOŚ, nadesłanych przy piśmie z dnia [...] września 2011 r.).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy wymienionych wyżej dokumentów i odpisów dokumentów, mających charakter dokumentów urzędowych. Sąd dał wiarę wskazanym dokumentom i odpisom dokumentów, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 i art. 245 kpc, i – odpowiednio – art. 252 i 253 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: Kodeks postępowania cywilnego Komentarz LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32).

W sprawie nie zachodziły przesłanki nieważności decyzji z [...] maja 2010 r. i decyzji z [...] stycznia 2011 r. Podstawą orzekania organów obu instancji nie było zarządzenie z 2009 r., lecz art. 8a ust. 3 i art. 9 ust. 2 uucz. Nie sposób zatem przyjąć, by obie decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 in princ. kpa). Ponieważ decyzje nie były dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 kpa lub w innych przepisach, ani nie zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, przeto Sąd nie mógł rozpoznać sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 1 ppsa.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organ I instancji w sposób prawidłowy, korzystając z przysługujących mu na podstawie 8b ust. 1 uucz, dokonał w dniu [...] kwietnia 2010 r. kontroli miejsca składowania odpadów komunalnych przez Spółkę, identyfikując istniejące w tej materii nieprawidłowości, polegające na nieprzystosowaniu bazy technicznej do prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Następnie Prezydent działając na podstawie art. 9 ust. 2 uucz, pismem z [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w prawidłowy sposób wezwał Skarżącą do niezwłocznego zaniechania naruszeń postanowień określonych w pkt 5 i 6 decyzji z 7 lipca 2005 r., wskazując należycie na stwierdzone uchybienia w działalności Spółki. Skarżąca w piśmie z dnia: [...] kwietnia 2010 r. i [...] kwietnia 2010 r., stanowiącym odpowiedź na zastrzeżenia organu I instancji wyrażone dnia [...] kwietnia 2010 r., ustosunkowała się do postawionych zarzutów odnośnie nieprawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu i składowaniu odpadów komunalnych. Spółka wykazała nadto, że usunęła wskazywane przez Prezydenta nieprawidłowości (k. 28-25, 21 - wraz z załączonymi odpisami dokumentów - akt administracyjnych).

Z decyzji Prezydenta z [...] maja 2010 r. wynika, że jedynym naruszeniem, nie usuniętym przez Skarżącą, było zorganizowanie bazy technicznej na dwu odrębnych działkach, położonych przy ul. S. [...] i M. [...]. W tym zakresie rację ma Skarżąca, że z zarządzenia z 2009 r. na które powołują się organy obu instancji, nie wynika obowiązek, by baza techniczna musiała znajdować się na jednej nieruchomości. Z § 1 ust. 1 pkt 1 zarządzenia z 2009 r. wynika, że przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości winien dysponować nieruchomością z przeznaczeniem na bazę techniczną na terenie miasta P. bądź w odległości nie większej niż 40 km od granic miasta, wyposażoną w elementy składowe wymienione następnie w zarządzeniu z 2009 r. Jeżeli natomiast nieruchomość nie spełnia wymagań określonych w ust. 1 pkt 1 lit. c-d, na przedsiębiorcy spoczywał obowiązek udokumentowania prawa do korzystania z urządzeń, których dotyczą te wymagania, należących do innych przedsiębiorców, przez przedłożenie stosownych umów. Z kolei definicję dysponowania nieruchomością zawiera § 3 zarządzenia z 2009 r., przez co należy rozumieć wykazanie tytułu prawnego do nieruchomości wynikającego z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przez okazanie stosownego dokumentu bądź umowy. Z przywołanych regulacji nie płynie wniosek zaprezentowany przez organy obu instancji, że baza techniczna winna być wyposażone we wszystkie urządzenia niezbędne dla prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Zastosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej wskazanych postanowień zarządzenia z 2009 r. stanowiłoby w rzeczywistości wyjście poza zakres interpretacji, stanowiąc nową treść, w żaden sposób nie przewidzianą w analizowanym zarządzeniu, ani też we wcześniejszych zarządzeniach z 2005 r. i 2006 r. Poza tym decyzja z [...] lipca 2005 r. oraz modyfikująca ją decyzja z [...] października 2006 r. nie zawężały miejsca bazy technicznej do jednej tylko nieruchomości. Decyzją z [...] lutego 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. udzielił Skarżącej zezwolenia na zbieranie odpadów w P. przy ul. S. [...] w P. Niezasadnym wobec tego okazał się zarzut braku wymagań nieruchomości przy ul. S. [...] w P. w zakresie elementów składowych bazy technicznej służącej składowaniu odpadów.

Wobec złożenia dnia [...] maja 2010 r. przez Spółkę wniosku w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów przy ul. S. [...] w P. i przekazaniem wniosku postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P., obowiązkiem Prezydenta Miasta było zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (art. 97 § 1 pkt 4 kpa). Uchybienie temu obowiązkowi, wobec wyjaśnienia w toku postępowania braku innych przesłanek do cofnięcia zezwolenia, stanowiło inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa).

Osobnym problemem w rozpoznawanej sprawie pozostawało określenie statusu prawnego zarządzenia z 2009 r. i poprzedzających go zarządzeń z 2005 i 2006 r. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie stanowiły one aktów prawa miejscowego, mając jedynie charakter informacyjny oraz nie będąc opublikowanymi w dzienniku urzędowym województwa wielkopolskiego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 17, poz. 95 ze zm., jak i brzmieniu obowiązującym w dniu 16 maja 2005 r. i w dniu 23 marca 2006 r.) ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. W wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłaszane są akty prawa miejscowego organów gminy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej usg) akty prawa miejscowego na szczeblu gminnym uchwala rada gminy w formie uchwały. Zarządzenie wójta może natomiast dotyczyć jedynie przepisów porządkowych wydawanych w sytuacjach nie cierpiących zwłoki, o czym stanowi art. 41 ust. 2 usg. Wskazane powyżej zarządzenia Prezydenta z 2005, 2006 i 2009 r., nie będąc przepisami powszechnie obowiązującymi, nie mogły tym samym stanowić podstawy do obciążenia Skarżącej dodatkowymi obowiązkami dotyczącymi wymagań oraz sposobu składowania odpadów.

Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie 1 wyroku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję z 18 stycznia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję z 20 maja 2010 r.

W punkcie 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana.

W punkcie 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz Skarżącej kwotę 1.057 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Złożyły się na nią: zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 800,00 zł (§ 2 ust. 2 pkt 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.), 240,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz. U. 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa.

MZ