Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 152/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.P.W. i K. Sp. z o.o. w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Rz 722/06 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M.P.W. i K. Sp. z o.o. w R. na uchwałę Rady Gminy Boguchwała z dnia 24 maja 2006 r. nr XXXIX/509/06 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Rz 722/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M.P.W. i K. Sp. z o.o. w R. na uchwałę Rady Gminy Boguchwała z dnia 24 maja 2006 r. nr XXXIX/509/06 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę.

W trakcie postępowania sądowego ustalono, że skarżąca wezwała organ samorządu terytorialnego do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 10 lipca 2006 r., które zostało doręczone organowi samorządu terytorialnego w dniu 13 lipca 2006 r., na które to wezwanie nie udzielono odpowiedzi - są to okoliczności bezsporne między stronami. Skarga została wniesiona do Urzędu Gminy w Boguchwale w dniu 11 października 2006 r.

Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), powoływanej dalej jako u.s.g., w sprawach wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Organ samorządu terytorialnego ma więc - zdaniem Sądu - miesięczny termin określony w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., do rozpatrzenia wezwania, a więc i do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W okresie tym nie może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego.

Sąd stwierdził, że termin do zaskarżania uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarżącemu przysługuje sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 102a u.s.g. wyłącza zastosowanie art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., jednak art. 53 § 1 i § 2 p.p.s.a. ma - w ocenie Sądu - pełne zastosowanie.

W rozpatrywanej sprawie wniesienie skargi w dniu 11 października 2006 r. nastąpiło więc z przekroczeniem sześćdziesięciodniowego terminu i dlatego, zdaniem Sądu, skarga podlegała odrzuceniu.

W skardze kasacyjnej M.P.W. i K. Sp. z o.o. w R. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i wniosła o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 101 § 3 u.s.g. poprzez jego niezastosowanie.

Zdaniem strony, stanowisko Sądu jest nieprawidłowe i opiera się na błędnym zastosowaniu art. 53 § 2 p.p.s.a., który w przedmiotowej sprawie nie powinien mieć zastosowania. Spółka wskazała, że art. 102a wyłącza zastosowanie art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., stanowiący, że jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, odnosi się tylko do przypadków określonych w art. 52 § 3 i § 4. Skoro zaś art. 102a u.s.g. wyłączył stosowanie art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. do spraw o usunięcie naruszenia prawa wnoszonych w trybie art. 101 u.s.g., to art. 53 § 2 p.p.s.a. nie może określać terminu wniesienia skargi dla tych spraw.

W ocenie strony skarżącej przepisem regulującym termin złożenia skargi po bezskutecznym wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 101 § 3 u.s.g. i art. 35 § 2 k.p.a. Jak wynika z utrwalonej wykładni tych przepisów termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg, w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, po upływie dwóch miesięcy od wezwania. Zatem termin wniesienia skargi upływał w dniu 12 października 2006 r., a skarga została wniesiona w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak również na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania - art. 53 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., przytoczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się po wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi na to wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, termin ten wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że to, iż przytoczony przez stronę skarżącą przepis art. 102a u.s.g. wyłącza stosowanie art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w rozdziale 10 u.s.g., oznacza tylko tyle, że w tych sprawach nie stosuje się wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Uchwała Rady nie przestaje być jednak innym aktem, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a., a wobec tego należy do przypadków, do których odnosi się przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1009/06).

Zgodnie z unormowaniami ustawy o samorządzie gminnym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego należy skierować wezwanie do organu gminy o usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Dopiero bezskuteczność tego wezwania - niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminach określonych w art. 35 k.p.a. - pozwala na skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ miał więc miesięczny termin na ustosunkowanie się do wniesionego przez Spółkę wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Należy zatem stwierdzić, że sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, zawiera w sobie miesięczny termin do rozpatrzenia sprawy przez organ administracji publicznej oraz trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że skoro skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 13 lipca 2006 r., organ miał miesięczny termin na wypowiedzenie się, a koniec terminu przewidzianego do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie upłynął w dniu 11 września 2006 r. Mając na uwadze, że skarga została wniesiona w dniu 11 października 2006. r. uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie słusznie przyjął, że nie została ona wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Ze względu na powyższe ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.