Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1027/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.
article: art. 40 ust. 6
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 84
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie: sędzia NSA Irena Kamińska sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 975/10 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego uchyla skarżony wyrok i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 marca 2011 roku, sygn. akt IV SA/Po 975/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent Miasta O. zwrócił pełnomocnikowi wierzycieli tytuł wykonawczy tj.: wyrok Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 31 maja 1996 r. sygn. akt I C 127/95 zaopatrzony w klauzulę wykonalności nadaną przez Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt I Co 2789/09. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że tytuł wykonawczy, dotyczył eksmisji dłużnika z mieszkania nr [...] przy ulicy [...] w O. Organ ocenił, że postępowanie egzekucyjne w powyższej sprawie jest niedopuszczalne, albowiem na podstawie art. 34 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 ze zm. - dalej ustawa o ochronie praw lokatorów), wydane i niewykonane przed dniem wejścia w życie ustawy prawomocne orzeczenia sądowe oraz ostateczne decyzje administracyjne w sprawach opróżnienia lokali podlegających przepisom ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (tekst jedn. Dz. U. z 1987 r. Nr 30 poz. 165 ze zm. - dalej prawo lokalowe), są wykonywane przez organy gmin w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Warunkiem wszczęcia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów jest, aby orzeczenie nakazujące opróżnienie lokalu zostało wydane pod rządami ustawy prawo lokalowe, a więc przed dniem 12 listopada 1994 r. Orzeczenie załączone do wniosku egzekucyjnego zostało wydane w dniu 31 maja 1996 r. a więc nie podlega egzekucji administracyjnej. Organ wskazał, że w rozumieniu postanowień art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązek niepodlegający egzekucji to taki, który nie może być zrealizowany poprzez egzekucję administracyjną z uwagi na jakikolwiek powód, dla którego jest ona niedopuszczalna. W ocenie Prezydenta Miasta wykonanie przedmiotowego orzeczenia egzekucyjnego może nastąpić jedynie w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym według przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie podniesiono, że z art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów wprost wynika, że wydane i niewykonane przed dniem 1 lipca 2001 r. prawomocne orzeczenia sądowe oraz ostateczne decyzje administracyjne w sprawach opróżnienia lokali podlegających przepisom ustawy prawo lokalowe są wykonywane przez organy gmin w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. To lokal a niewydane orzeczenie sądowe powinno podlegać ustawie prawo lokalowe.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie dotyczące zwrotu tytułu wykonawczego. W ocenie Kolegium przepis art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów znajduje zastosowanie do prawomocnych orzeczeń sądowych oraz ostatecznych decyzji administracyjnych w sprawach opróżnienia lokali podlegających przepisom prawa lokalowego, wydanych i nie wykonanych przed dniem 10 lipca 2001 r. W przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy został zaś wydany w dniu [...] maja 1996 r.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Prokurator Rejonowy w O. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wskazał, że skoro dołączone do wniosku egzekucyjnego orzeczenie zostało wydane w dniu 31 maja 1996 r. to opróżnienie lokalu w trybie egzekucji administracyjnej nie jest dopuszczalne, gdyż art. 34 ustawy ochronie praw lokatorów stanowi wyjątek od zasady wykonywania wyroków eksmisyjnych w trybie egzekucji sądowej. Warunkiem wszczęcia egzekucji administracyjnej w sprawie opróżnienia lokalu jest, aby prawomocne orzeczenie sądowe oraz ostateczna decyzja administracyjna wydane zostały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe, a więc przed 12 listopada 1994 r.

W odpowiedzi na skargę organ administracji powtórzył argumenty wskazane w zaskarżonym postanowieniu.

W motywach uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, albowiem nie zaszły okoliczności, które czyniły wydanie decyzji administracyjnej zbędnym. Ewentualny brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłaszanego przez skarżącego nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Zatem rozstrzygnięcie organu II instancji, o ile umarza on postępowanie jest nieprawidłowe, gdyż istnieje nadal przedmiot sprawy - tytuł wykonawczy w postaci wyroku sądu powszechnego. Brak było zatem przesłanek do umorzenia postępowania.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji poza sporem w sprawie jest, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim o sygnaturze akt I C 127/95 został wydany w dniu 31 maja 1996 r. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r. tenże Sąd Rejonowy nadał w/wym. wyrokowi klauzulę wykonalności.

Ustawa o ochronie praw lokatorów weszła w życie z dniem 10 lipca 2001 r. Ustawodawca umieścił przepis art. 34 ww. ustawy w jej rozdziale 5, regulującym zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe. Przepis art. 34 stanowi, że wydane i niewykonane przed dniem wejścia w życie ustawy o ochronie praw lokatorów prawomocne orzeczenia sądowe oraz ostateczne decyzje administracyjne w sprawach opróżnienia lokali podlegających przepisom ustawy Prawo lokalowe są wykonywane przez organy gmin w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Istotne znaczenie dla sprawy ma również to, że ustawa Prawo lokalowe została uchylona z dniem 12 listopada 1994 r. i zastąpiona została ustawą z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, w której znalazł się identyczny, jak cytowany wyżej art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów, przepis art. 65. Zatem poprzez art. 65 ustawy o najmie lokali i dalej art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów została zachowana ciągłość uregulowania tej problematyki. Od czasu uchylenia prawa lokalowego wykonanie wszelkich sądowych orzeczeń eksmisyjnych następuje w drodze egzekucji sądowej z wyjątkiem przewidzianym w art. 34 o ochronie praw lokatorów (wcześniej art. 65 ustawy o najmie lokali).

W ocenie Sądu zawarta w skardze argumentacja prokuratora jest trafna. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego został wydany po okresie obowiązywania ustawy Prawo lokalowe. Tymczasem w przepisie art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów ustawodawca zawarł dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby do opróżnienia lokalu właściwe były organy gminy w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji:

1. prawomocne orzeczenie sądowe oraz ostateczna decyzja administracyjna w sprawach opróżnienia lokali musiały zostać wydane i niewykonane przed dniem 10 lipca 2001 r. - dniem wejścia w życie ustawy o ochronie praw lokatorów,

2. lokal, którego opróżnienia dotyczyły prawomocne orzeczenie sądowe oraz ostateczna decyzja administracyjna podlegał przepisom ustawy Prawo lokalowe.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie został spełniony tylko pierwszy z wymienionych warunków, bowiem prawomocny wyrok został wydany, lecz nie został wykonany przed dniem 10 lipca 2001 r. Nie został natomiast spełniony drugi z warunków nakreślonych przez ustawodawcę, bowiem wyrok został wydany po okresie obowiązywania ustawy Prawo lokalowe. Powyższe uniemożliwia zastosowanie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i sprawia, że wykonanie przedmiotowego wyroku Sądu Rejonowego możliwe jest w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

Sąd stwierdził, że przez wskazane w art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów "podleganie przepisom ustawy" należy rozumieć wydanie wyroku w okresie obowiązywania przepisów ustawy Prawo lokalowe. W ocenie Sądu niezasadnym jest stanowisko wyrażone w zażaleniu od postanowienia organu I instancji, w myśl którego to lokal a nie orzeczenie sądowe powinien "podlegać" ustawie Prawo lokalowe. Przepisy nie wyjaśniają i nie precyzują, jakie lokale i jak długo miałyby "podlegać" ustawie Prawo lokalowe. Wraz z wejściem w życie ustawy o najmie lokali ustawodawca odstąpił od obciążania komorników sądowych egzekucją niewykonanych od lat, z braku pomieszczeń zastępczych, sądowych wyroków eksmisyjnych. Komornicy wykonują zatem tylko te sądowe orzeczenia eksmisyjne, które uprawomocniły się po 12 listopada 1994 r. tj. po wejściu w życie ustawy o najmie lokali. Przedmiotowy wyrok zapadł i uprawomocnił się po 12 listopada 1994 r. - a więc, podlega egzekucji sądowej zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego.

Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną złożyli uczestnicy postępowania, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 34 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 266 ze zm.) poprzez niewłaściwą jego wykładnię i przyjęcie, że Prezydent Miasta O. nie jest właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie.

W oparciu o powyższy zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto wnieśli o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim o nadesłanie akt spraw I C 127/95, I C 255/97 oraz I Co 2789/09 i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z wyroków Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 31 maja 1996 r. w sprawie I C 127/95 i z dnia 22 grudnia 1997 roku w sprawie I C 255/97 oraz ich pisemnych uzasadnień, na okoliczność tego, że lokal będący podstawą skierowania wniosku egzekucyjnego przez skarżących, podlega przepisom ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku - Prawo lokalowe (tekst jedn. Dz. U. z 1987 roku Nr 30, poz. 165 ze zm.) w rozumieniu art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że czym innym jest "podleganie przepisom ustawy", a czym innym jest orzeczenie eksmisji przez sąd powszechny.

Jak wynika z wydanych w sprawie wyroków Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 31 maja 1996 roku i 22 grudnia 1997 roku, stosunek najmu z dłużnikiem uległ rozwiązaniu przed wejściem w życie ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych z dnia 2 lipca 1994 r. Tym samym stosunek ten nigdy nie podlegał ustawie z dnia 2 lipca 1994 r.

Zdaniem skarżących, skoro stosunek najmu pomiędzy dłużnikiem a poprzednikami prawnymi wierzycieli podlegał przepisom Prawa lokalowego, to tym samym przedmiotowy lokal również "podlegał" tym przepisom i do prowadzenia egzekucji właściwy jest organ gminy, a nie komornik sądowy.

Jak wynika art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów:

1. wyrok eksmisyjny powinien być wydany i powinien się uprawomocnić przed dniem wejścia w życie ustawy, to jest przed dniem 10 lipca 2001 r.;

2. wyrok eksmisyjny nie powinien być wykonany;

3. wyrok powinien dotyczyć opróżnienia lokalu podlegającego przepisom ustawy, o której mowa w art. 31, to jest Prawa lokalowego z 1974 r.

Ad. 1) Niewątpliwie ze stanu faktycznego sprawy wynika, że wyrok Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim w sprawie I C 127/95 zapadł przed dniem wejścia w życie ustawy o ochronie praw lokatorów, a więc ta przesłanka została spełniona. Również przed tym dniem nastąpiło jego uprawomocnienie się.

Ad. 2) Ze stanu faktycznego wynika także, że wyrok nie powinien być wykonany. Podstawą prowadzenia każdej egzekucji, zarówno administracyjnej, jak i na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego, jest tytuł wykonawczy. W zakresie orzeczeń sądowych tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności (art. 776 k.p.c.).

Skoro klauzula wykonalności została nadana wyrokowi Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim w sprawie I C 127/95 w dniu 30 grudnia 2009 r., to tym samym pod rządami ustawy z dnia 2 lipca 1994 roku o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, wyrok eksmisyjny nie podlegał wykonaniu. Wyrok ten nie został do chwili obecnej wykonany.

Ad. 3) Jak wynika z treści uzasadnień wyroków Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim, stosunek prawny będący podstawą egzekucji, odnosi się do lokalu, podlegającego przepisom Prawa lokalowego z 1974 r. Umowa o pracę zleconą została bowiem wypowiedziana dłużnikowi przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r.

W ocenie skarżących kasacyjnie zostały w niniejszej sprawie spełnione wszystkie przesłanki zastosowania art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów. Konsekwencją tego jest to, że organem właściwym do prowadzenia egzekucji jest Prezydent Miasta O. , a nie komornik sądowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a..

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że jest on zasadny.

Zgodnie z postanowieniami art. 34 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, wydane i niewykonane przed dniem wejścia w życie ustawy o ochronie praw lokatorów prawomocne orzeczenia sądowe oraz ostateczne decyzje administracyjne w sprawach opróżnienia lokali podlegających przepisom ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe są wykonywane przez organy gmin w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia, jakie prawo stosować przy ocenie właściwości do prowadzenia egzekucji, czy winna to być egzekucja administracyjna, czy też egzekucja prowadzona przez komornika sądowego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Sąd pierwszej instancji przyjął, że wykonanie wyroku eksmisyjnego nie należy do Prezydenta Miasta O., a do komornika sądowego właściwego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Oparł się na stwierdzeniu, że lokal, z którego ma zostać dokonana eksmisja nie podlegał Prawu lokalowemu, tylko ustawie o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wskazane w art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów "podleganie przepisom ustawy" należy rozumieć wydane i niewykonane w okresie obowiązywania przepisów ustawy Prawo lokalowe orzeczenia sądowe. Sąd nie podzielił stanowiska, w myśl którego to lokal a nie orzeczenie sądowe powinien "podlegać" ustawie Prawo lokalowe.

Przepis art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów zawiera klauzulę odsyłającą do ustawy Prawo lokalowe. Celem tego odesłania jest pozyskanie rozwiązania merytorycznego poprzez wskazanie interpretatorowi, jakie przepisy brać pod uwagę przy ustalaniu treści normy wynikającej z przepisu podstawowego. Rekonstrukcja sensu normatywnego przepisu art. 34 prowadzi do rezultatu, że zwrot: "podleganie przepisom ustawy" nie odnosi się do wydanego, w okresie obowiązywania przepisów ustawy Prawo lokalowe, prawomocnego orzeczenia sądowego, lecz do lokalu "podlegającego przepisom ustawy Prawo lokalowe". Zakres normowania art. 34 wskazuje zatem, że każde wydane i niewykonane przed dniem wejścia w życie ustawy o ochronie praw lokatorów prawomocne orzeczenie sądowe w sprawie opróżnienia lokalu, który to lokal podlega przepisom ustawy Prawo lokalowe (postanowienia tej ustawy wyznaczają sytuację prawną lokalu), jest wykonywany w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że stosunek prawny dłużnika z poprzednikami prawnymi uczestników postępowania wygasł w roku 1992, to jest pod rządami ustawy Prawo lokalowe. Wyrok eksmisyjny z 31 maja 1996 r. sygn. I C 127/95 zapadł pod rządami ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, natomiast klauzula wykonalności została nadana temu wyrokowi już pod rządami ustawy o ochronie praw lokatorów. Jak wynika z treści uzasadnienia tego wyroku, stosunek prawny będący podstawą egzekucji, odnosi się do lokalu, podlegającego przepisom Prawa lokalowego. Umowa o pracę zleconą została bowiem wypowiedziana dłużnikowi przed wejściem w życie ustawy o najmie lokali. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy uznał:, że "art. 40 ust 6 Prawa lokalowego ma zastosowanie do wszelkich umów o wykonywanie obowiązków dozorcy w tym również zlecenia". [...] "Umowa o pracę zleconą nie została pozwanemu wypowiedziana z jego winy, a co za tym idzie zgodnie z art. 40 ust. 6 Prawa lokalowego przysługiwało mu prawo do lokalu zamiennego". Skoro stosunek najmu pomiędzy dłużnikiem a poprzednikami prawnymi wierzycieli podlegał przepisom Prawa lokalowego, to tym samym przedmiotowy lokal również "podlegał" tym przepisom. Ponieważ stosunek najmu z dłużnikiem uległ rozwiązaniu przed wejściem w życie ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych to tym samym stosunek ten nigdy nie podlegał przepisom tej ustawy.

Podstawą prowadzenia każdej egzekucji, zarówno administracyjnej, jak i na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego, jest tytuł wykonawczy. W zakresie orzeczeń sądowych tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności (art. 776 k.p.c). Skoro klauzula wykonalności została nadana wyrokowi Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim w dniu 30 grudnia 2009 r., to tym samym pod rządami ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, wyrok eksmisyjny nie podlegał wykonaniu.

W niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki zastosowania art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów. Okoliczność, że pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy, to jest ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, wyrok eksmisyjny podlegałby wykonaniu przez komornika sądowego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem ustawodawca wprowadzając art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów wskazał, jako cezurę czasową dzień 10 lipca 2001 r., czyli dzień wejścia w życie ustawy. Sąd kasacyjny podziela pogląd kasatora, że gdyby ustawodawca chciał utrzymać zasadę, że właściwym do prowadzenia egzekucji dawnych wyroków eksmisyjnych jest komornik sądowy, to we wskazanym wyżej przepisie zawarto by formułę, że "wydane i niewykonane przed dniem 12 listopada 1994 r. prawomocne orzeczenia sądowe są wykonywane przez organy gmin w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Tymczasem ustawodawca wskazując datę 10 lipca 2001 r. (wejście w życie ustawy o ochronie praw lokatorów), rozszerzył właściwość organów administracyjnych na prawomocne wyroki eksmisyjne zapadłe pod rządami ustawy o najmie lokali. Znamienne jest przy tym to, że w innych postanowieniach ustawy o ochronie praw lokatorów, ustawodawca wprost wskazał dzień 12 listopada 1994 r., jako cezurę, od której należy stosować wskazane przepisy (np. art. 31, art. 33, art. 36, art. 37). Zakładając zatem racjonalność prawodawcy w aspekcie zapewnienia konsekwencji normowania i spójności przepisów ustawy, trzeba przyjąć, że w art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów wskazał, że prawomocne orzeczenia sądowe w sprawach opróżnienia lokali podległych przepisom ustawy - Prawo lokalowe, są wykonywane przez organy gmin w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko i argumentację skargi kasacyjnej, że wykładnia postanowień art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów wskazuje, że w sprawie właściwym organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta O., a nie komornik sądowy.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowa skarga kasacyjna dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Mając na uwadze przedstawione wyżej wywody, z uwagi na naruszenie prawa materialnego (art. 34 ustawy o ochronie praw lokatorów) należało skargę kasacyjną uwzględnić i oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego.