Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 272/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 21 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 października 2021 r., skierowanym na adres na adres Gminnego Ośrodka Pomocy społecznej w J. A. K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką J. K.

Decyzją z dnia 24 listopada 2021 r. (nr [...]) Wójt Gminy J. S. odmówił uwzględnienia wniosku z uwagi na okoliczność, że niepełnosprawność u podopiecznej powstałą po 25 roku życia. Jako podstawę prawną odmowy ustalenia wnioskowanego świadczenia wskazał na przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej: u.ś.r.).

Działając na skutek odwołania, decyzją z dnia 21 lutego 2022 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, choć nie bez zastrzeżeń, które nie miały jednak wpływu na wynik sprawy. Zdaniem organu drugiej instancji, nie można odmówić stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego powołując się na to, że nie da się ustalić tego, od kiedy istnieje niepełnosprawność matki. Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 organ odwoławczy podniósł, że w stanie normatywnym ukształtowanym treścią tego wyroku, bez wpływu na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje moment powstania niepełnosprawności. Zdaniem SKO, odmowa przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego jest jednak uzasadniona z uwagi na to, że w sprawie brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę z zatrudnienia a sprawowaniem opieki. Organ drugiej instancji przytoczył treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. a następnie zaznaczył, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania.

W nawiązaniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego organ drugiej instancji wskazał, że matka strony ma 71 lat. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w J. z dnia 25 czerwca 2020 r. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, że wymaga ona stałej lub długotrwałej pomocy lub opieki innej osoby ze względu na znaczenie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji. Wedle orzeczenia, niepełnosprawność istnieje od 20 grudnia 2006 r., zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 25 czerwca 2020 r. Poprzednio, orzeczeniami z dnia 2 sierpnia 2007 r. i 12 listopada 2015 r. matka strony została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (wedle orzeczeń – ustalony stopień niepełnosprawności datował się od 30 maja 2007 r.), przy czym, nie wymagała stałej i długotrwałej pomocy i opieki innych osób. Wedle ustaleń wywiadu środowiskowego z dnia 19 listopada 2021 r., zasadnicze ówczesne schorzenia podopiecznej powstały w wyniku wypadku komunikacyjnego. Aktualnie, matka strony pozostaje pod kontrolą okulisty (jest po operacji oczu) i chirurga ortopedy (w 2019 r. i 2020 r. przeszła operacje stawów kolanowych, a także wstawienia endoprotezy biodra).

Strona sprawuje opiekę nad matką od kilku lat. Wnioskodawczyni nie zamieszkuje wspólnie z matką, obie mieszkają w C., w jednym domu, w sąsiednim mieszkaniach. W złożonym oświadczeniu z dnia 27 października 2021 r. strona wskazała zakres czynności opiekuńczych, w ramach których podała: pobudka i higiena matki (w jej zakres wchodzi kąpiel, obcinanie paznokci, strzyżenie włosów, mycie protezy/zębów, moczenie nóg), codzienne mierzenie ciśnienia, przygotowywanie i podawania posiłków, przygotowywanie i przynoszenie opału oraz palenie w piecu. Ponadto, według potrzeb, strona pomaga matce przy sprzątaniu, praniu, prasowaniu, robieniu zakupów, realizacji recept, spraw urzędowych, towarzyszy w wyjściach do kościoła, wykonuje prace w ogrodzie, odśnieża, czyta matce książki i pisma urzędowe.

Zdaniem SKO, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał związku pomiędzy sprawowana przez stronę opieką nad matką a rezygnacją, względnie niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia.

W zakresie przesłanki braku związku pomiędzy rezygnacją przez stronę z zatrudnienia a opieką nad matką organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że w trakcie wywiadu środowiskowego strona podała, że zwolniła się z pracy w grudniu 2013 r., albowiem wówczas oboje rodzice wymagali pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego. W nawiązaniu do powyższego wskazał, że z przedłożonego przez stronę świadectwa pracy wynika, że strona przez pół roku przed rozwiązaniem stosunku pracy (tj. od maja 2013 r.) przebywała na zwolnieniu chorobowym, co stawia pod znakiem zapytania podawana przez nią przyczynę zakończenia aktywności zawodowej. Dodatkowo organ drugiej instancji podniósł również, że ojciec strony zmarł 30 kwietnia 2017 r., a zatem po tej dacie nie zachodziła już konieczność opieki nad ojcem. Z kolei matka strony w tym czasie aż do czerwca 2020 r. nie wymagała opieki w takim stopniu by przyjąć, że ówczesna opieka nad matką stanowiła przyczynę rezygnacji z zatrudnienia. W ocenie SKO, wobec wieloletniego braku aktywności zawodowej strony nie sposób przyjąć by aktualnie sprawowanie opieki nad matką w jakikolwiek sposób zmieniła dotychczasową sytuację zawodową strony.

Uzasadniając niespełnienie drugiej (alternatywnej) przesłanki, tj. brak związku pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia a sprawowaną opieką organ drugiej instancji wyraził przekonanie, że zakres i częstotliwość czynności opiekuńczych jakie wykonuje strona przy matce nie jest tego rodzaju by wykluczał podjęcie przez nią zatrudnienia. Zdaniem SKO, skoro matka strony jest w stanie samodzielnie dojść i skorzystać z toalety, samodzielnie przyjąć leki czy posiłek, to trzeba uznać, że nie jest zależna od strony w stopniu uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia. Strona, poza pomocą przy kąpieli i czynnościach higienicznych, nie wykonuje przy matce żadnych czynności pielęgnacyjnych, ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej obecności lub dyspozycyjności o ściślej określonej porze i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawczyni przy właściwym zaplanowaniu i zorganizowaniu czynności opiekuńczych miałaby możliwość podjęcia pracy. Zwrócił uwagę, że opisana przez stronę pomoc i opieka nad matką nie odbiega od czynności jakie wykonuje wobec swoich rodziców wiele osób aktywnych zawodowo.

Organ drugiej instancji wyraził przekonanie, że wieloletni brak aktywności zawodowej strony spowodowany innymi przyczynami aniżeli opieka nad matką (w szczególności brakiem ofert pracy) w istocie świadczy o tym, że w przypadku strony nie można mówić o wystąpieniu przesłanki rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia w związku z opieką nad matką.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzuciła decyzji SKO naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długoterminowej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W treści skargi skarżąca podniosła, że warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywanie opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś "długotrwała" w sensie rozciągłości w czasie. Odwołując się do orzecznictwa sądowego strona dodała, że istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb podopiecznego.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ewentualnie zaś, o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Strona wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ramach polemiki z argumentacją podniesioną w skardze organ drugiej instancji wyraził pogląd, że stanowisko podniesione w skardze koncentruje się wybiórczo na treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. akcentując aspekt wyłącznie ciągłości i długoterminowości opieki, a pomijając kwestie rzeczywistego zakresu i wymiaru opieki jaka jest sprawowana nad niepełnosprawnym. Zwrócił również uwagę, że treść skargi przemilcza drugą zasadniczą okoliczność, która świadczy o braku związku przyczynowo-skutkowego, tj. wieloletni już okres pozostawania strony bez zatrudnienia, podczas gdy ustalony w stosunku do matki stopień niepełnosprawności datuje się dopiero od 25 czerwca 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Kwestie sporne w sprawie dotyczą oceny tego, czy strona spełnia wszystkie przesłanki do ustalenia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną matką.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u. ś.r. 1. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W ocenie Sądu, prawidłowo przyjął organ drugiej instancji, że strona spełnia jedynie dwie z trzech koniecznych przesłanek warunkujących ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Matka strony legitymuje się wymaganym przepisami prawa orzeczeniem o znacznym stopniu pełnosprawności , zaś skarżąca należy do kręgu osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny wobec podopiecznej. Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, że w sprawie nie została natomiast spełniona przesłanka wystąpienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją, względnie, niepodejmowaniem, przez stronę zatrudnienia a sprawowaną przez nią opieką nad matką.

Przy niekwestionowanej przez organy obu instancji okoliczności, że skarżąca sprawuje opiekę nad swoim niepełnosprawną matką wymaga na wstępie podkreślenia, że sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 310/22).

W odwołaniu do celowościowej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r. trzeba wskazać, że ratio legis uregulowania z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wiąże się z koniecznością zapewnienia osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej, ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną osobą. Świadczenie pielęgnacyjne jest niejako surogatem wynagrodzenia za pracę, które jest uzyskiwane przez uprawnionego nie od pracodawcy z tytułu świadczenia pracy, a na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z koniecznością szeroko pojętej rezygnacji przez wnioskującego z zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Ponieważ świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za sam fakt sprawowania opieki, powinnością organów administracji publicznej rozpatrujących wnioski o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest rzetelna ocena wystąpienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna, względnie - niepodejmowaniem tego zatrudnienia, a sprawowaną przez niego opieką nad osobą, wobec której ciąży na opiekunie obowiązek alimentacyjny.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy, jaki poddał analizie organ drugiej w zaskarżonej decyzji uprawnia do wyprowadzenia wniosku, że w sprawie nie została wykazana przesłanka bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją, czy też pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a koniecznością opiekowania się matką.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu drugiej instancji, że w sprawie strona nie wykazała przesłanki rezygnacji z zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że matka strony legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności od czerwca 2020 r. Wcześniej miała ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności i nie wymagała stałej lub długotrwałej pomocy i opieki innych osób (wedle orzeczeń z dnia 2 sierpnia 2007 r. i 12 listopada 2015 r.) – ustalony stopień niepełnosprawności datował się od 30 maja 2007 r.).

Strona zaprzestała aktywności zawodowej w 2013 r., a zatem na wiele lat przed uzyskaniem przez jej matkę orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Co w sprawie również trafnie dostrzegł organ odwoławczy, z przedłożonego przez stronę świadectwa pracy wynika, że strona na pół roku przed rozwiązaniem stosunku pracy (tj. od maja 2013 r.) przebywała na zwolnieniu chorobowym. Ustalone dotąd fakty nie dają zatem podstaw do wyprowadzenia wniosku, że rezygnacja przez stronę z zatrudnienia miała bezpośredni związek z koniecznością opiekowania się matką. Fakt wielomiesięcznego przebywania strony na zwolnieniu lekarskim w okresie bezpośrednio poprzedzającym rezygnację z pracy, przy uwzględnieniu daty uzyskania przez matkę strony orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności nasuwają wątpliwość co do tego, czy podana przez stronę przyczyna rezygnacji z zatrudnienia odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Ubocznie nawiązując do stwierdzeń strony, że rezygnacja zatrudnienia spowodowana była koniecznością sprawowania opieki nad obojgiem rodziców (pomocy im w prowadzeniu gospodarstwa domowego) trzeba za organem drugiej instancji podnieść, że ojciec strony zmarł w kwietniu 2017 r., tymczasem, także po jego śmierci strona nie podejmowała zatrudnienia ani innych form zarobkowania.

Wbrew zarzutom strony podniesionym w skardze, w sprawie prawidłowo również organ drugiej instancji ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, by także aktualna sytuacja zawodowa strony (niepodejmowanie przez nią zatrudnienia) pozostawała w bezpośrednim związku z opieką nad matką, która, jak już wspomniano, od czerwca 2020 r., legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z niespornych ustaleń faktycznych, które zostały zawarte w zaskarżonej decyzji wynika, że pomimo orzeczonego stopnia znacznej niepełnosprawności, matka strony jest w dużym stopniu samodzielna w codziennym funkcjonowaniu. Co ważne, jest ona w stanie samodzielnie dojść i skorzystać z toalety, samodzielnie przyjąć leki oraz posiłek. Wymaga natomiast pomocy przy kąpieli i czynnościach higienicznych (obcinanie paznokci, strzyżenie włosów, mycie protezy/zębów, moczenie nóg), mierzeniu ciśnienia oraz prowadzeniu szeroko pojętego gospodarstwa domowego (sprzątanie, pranie, robienie zakupów, przynoszenie opału, palenie w piecu, prace w ogrodzie i wokół domu).

Sąd za oczywiście trafny uznaje wniosek organu odwoławczego, że wskazany wyżej i opisany szczegółowo w decyzji organu drugiej instancji zakres czynności opiekuńczych nie jest tego rodzaju by w sposób obiektywny uniemożliwiał stronie podjęcie zatrudnienia lub innych form zarobkowania. Większość aktywności opiekuńczej strony sprowadza się do czynności, jakie zwykle wykonuje się w każdym gospodarstwie domowym, także przez osoby aktywne zawodowo. Zgodnie z pomieszczonymi w zaskarżonej decyzji ustaleniami, matka strony nie wymaga czynności stricte pielęgnacyjnych jak pielęgnacja ran i odleżyn, wymiana pieluchomajtek (pampersów), czy karmienie sondą. Sama się ubiera (nie potrzebuje pomocy ani w przygotowywaniu ubrań, ani nakładaniu). Nie wymaga układania do snu, ani czuwania w nocy. Jest w stanie samodzielnie pójść na spacer. A zatem trafnie organ odwoławczy stwierdził, że rodzaj i częstotliwość czynności opiekuńczych jakie strona wykonuje przy matce nie stanowią obiektywnych przeszkód do podjęcia przez nią aktywności zawodowej. W tym miejscu trzeba wskazać, że wystąpienie przesłanki niepodejmowania zatrudnienia w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny należy rozpatrywać przez pryzmat art. 3 pkt 22 u.ś.r. w którym ustawodawca zawarł legalną definicję zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na gruncie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Powyższa uwaga oznacza, że przy ocenie spełnienia omawianej przesłanki należy także rozważać, że czy opiekun, przy uwzględnieniu zakresu i częstotliwości, deklarowanych czynności opiekuńczych mógłby podjąć zatrudnienie nawet w ramach kilkugodzinnej aktywności zawodowej. W ocenie Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny uprawnia do wniosku, że przy odpowiedniej organizacji czasu pracy skarżąca mogłaby sprostać swoim obowiązkom opiekuńczym wobec matki przy jednoczesnej aktywności zawodowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 u.ś.r.

Uzupełniająco należy dodać, że możliwość uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie wynika z faktu wykonywania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem lekarskim o określonej treści (którego nie mogą negować organy administracji publicznej), ale z konieczności rezygnacji z zatrudnienia bądź jego niepodejmowania z uwagi na niemożność pogodzenia aktywności zawodowej z prawnym i moralnym obowiązkiem opieki nad osobą niepełnosprawną. Jak zasadnie akcentuje się w wyrokach sądów administracyjnych, rolą organów orzekających w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest weryfikacja samej potrzeby zapewnienia osobie niepełnosprawnej pomocy innych osób ( w tej kwestii wiążąco wypowiada się właściwy organ w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności) ale weryfikacja zakresu tej pomocy pod kątem wystąpienia sygnalizowanych wyżej przesłanek z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 398/22).

W nawiązaniu do argumentacji skargi ukierunkowanej na wykazanie, że opieka nad osobą niepełnosprawną może przybierać formę codziennej troski o zapewnienie osobie niepełnosprawnej podstawowych potrzeb, trzeba odnotować, że codzienne wielogodzinne świadczenie pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego i sprawowanie opieki może stanowić przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o ile nie pozwala na podejmowanie pracy zarobkowej. Są to okoliczności, które wymagają każdorazowo dokładnego sprawdzenia i uzasadnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2019 r. I OSK 4023/18). W nawiązaniu do takich przejawów deklarowanej przez stronę opieki jak wspólne wyjście do kościoła, czy czytanie książek należy zaznaczyć, że pozostawanie w gotowości do zapewnienia wsparcia, opieki i pomocy potrzebującym tego rodzicom jest powinnością każdego dorosłego dziecka, co nie jest w każdym przypadku równoznaczne z istnieniem obiektywnych przeszkód do wykonywania pracy zawodowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 252/21).

Konkludując powyższe rozważania, należy zaaprobować stanowisko SKO wyrażone w zaskarżonej decyzji, że świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych , skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art.17 ust. 1 u.ś.r. , bowiem sprawowana przez nią opieka nad niepełnosprawną matką nie jest opieką, wymagającą niepodejmowania przez zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Kierując się przedstawioną argumentacją, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) Sąd oddalił skargę w sprawie.