Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 168/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 stycznia 2011 r. Nr (...) w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, sierpień, październik i grudzień 2005 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 28 stycznia 2011 r. (...) w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, sierpień, październik i grudzień 2005 r. w łącznej kwocie 58.392,86 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 29.798,00 zł pełnomocnik skarżącej K.W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 14 marca 2011 r. Nr (...) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w związku z wnioskiem skarżącej skierowanym do organu (art. 61 par. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.).

Pełnomocnik skarżącej ponownie wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2011 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał na prowadzenie egzekucji w stosunku do skarżącej w oparciu o cztery decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, w których łączna kwota zobowiązań wynosi ponad 219.000 zł i sukcesywnie wzrasta z powodu odsetek. Skarżąca posiada bardzo skromne źródła dochodu, a w wyniku upadłości przedsiębiorstwa w zarządzie którego zasiadała, utraciła znaczną część możliwości zarobkowania. Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, że aktualne przychody skarżącej wystarczają zaledwie na pokrycie bieżących potrzeb jej rodziny, a jakiekolwiek dodatkowe obciążenia grożą wyrządzeniem znacznej szkody w postaci niemożliwego do spłaty i narastającego zadłużenia. Jako trudne do odwrócenia skutki wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik wskazał na konieczność zaciągania zobowiązań w celu spełnienia świadczeń wynikających z egzekwowanych decyzji. Zwrócił ponadto uwagę na zasadność merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej skargą decyzji, a w szczególności na przedawnienie orzeczonych nią należności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków .

Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony (por. postanowienia NSA z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na zakres tego przepisu bez poparcia przypuszczeń strony konkretnymi faktami.

Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Zatem to wnioskodawca musi wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu.

Dodatkowo podkreślić należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przy czym obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Tego obowiązku nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 6.02.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143 oraz z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09).

Tymczasem w rozpoznawanym tu wniosku pełnomocnik wskazał jedynie ogólnikowo okoliczności, które w jego ocenie winny uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przytoczył jednak konkretnych danych dotyczących stanu majątkowego skarżącej, wysokości jej dochodów, sytuacji rodzinnej; we wniosku ograniczono się do ogólnikowego twierdzenia, iż egzekwowana kwota należności (ponad 219 000 zł) znacząco przekracza majątek skarżącej, że utraciła ona znaczną część możliwości zarobkowania, a jej aktualne przychody zaledwie wystarczają na pokrycie bieżących potrzeb rodziny. Do wniosku nie załączono też jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wskazane w nim okoliczności. W tym miejscu nadmienić należy, że już Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wydając postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, wskazał na brak dowodów popierających argumentację skarżącej co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania wydanej decyzji. Zatem zarówno skarżąca jak i jej pełnomocnik wiedzieli o konieczności złożenia niezbędnych dokumentów popierających przedstawiane we wniosku okoliczności, jednak tego nie uczynili.

Odnosząc się do argumentów przedstawionych we wniosku wskazać z kolei należy, że w jego uzasadnieniu powołano się jedynie na merytoryczną wadliwość decyzji i obciążenie fiskalne związane z jej wykonaniem, nie podając żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie nieodwracalnych skutków lub niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, ani też nie przedłożono jakichkolwiek dowodów w tym zakresie, zwłaszcza dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej strony skarżącej. Wskazywana utrata części zarobków jak i zwiększanie zadłużenia w związku z wykonywaniem decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, bez przedstawienia dokumentów potwierdzających aktualną sytuację finansową skarżącej nie pozwalają na przyjęcie, że egzekwowanie należności wynikających z decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem tych decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Za trudny do odwrócenia skutek nie może być w szczególności uznana konieczność zaciągania nowych zobowiązań w celu spełnienia świadczeń wynikających z zaskarżonych decyzji, bez wykazania przez skarżącą, na czym ta nieodwracalność skutku miałaby polegać. Podkreślić też należy, że obowiązek uregulowania należności podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Skutku takiego, bez wykazania tego konkretnymi okolicznościami i dowodami, nie ma również powołane we wniosku twierdzenie o konieczności zaciągania innych zobowiązań w celu spełnienia świadczeń określonych skarżonymi decyzjami.

Nadto, zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu subiektywne obawy skarżącej dotyczące skutków egzekucji w kontekście jej sytuacji materialnej i rodzinnej są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt: I FZ 189/10).

Również subiektywne przekonanie strony o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero w wydanym orzeczeniu. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 oraz post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść.

Zatem tutejszy Sąd mając na względzie to, iż jego obowiązkiem nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (por. postanowienia NSA: z dnia 6.02.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.