Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 724/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, 77  par. 1,  art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Miasta na decyzję Wojewody z dnia 30 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 5 maja 2008 r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 maja 2008 r., nr [...] Starosta, na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej Telefonii Bezprzewodowej nr [...], obejmującej budowę wieży kratowej typu [...], montaż anten sektorowych i radioliniowych oraz posadowienie kontenera na poziomie gruntu, na terenie działek nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w P.. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskowana stacja bazowa to projektowana kratownicowa wieża stalowa typu [...] o wysokości 60 m wraz z wyposażeniem (wsporniki antenowe, statywy antenowe i pomosty obsługowe). Trzon wieży stanowi kratownica przestrzenna, złożona z 10 segmentów montażowych. Dolną część wieży do wysokości 54 m stanowi ścięty ostrosłup prawidłowy trójkątny o jednostajnej zbieżności krawężników równej 5%, a część górna to graniastosłup prawidłowy trójkątny wysokości 6m. Osiowy rozstaw krawężników wieży u podstawy wynosi 7,90 m, natomiast w części graniastosłupowej- 2,5 m. Organ ustalił, iż teren przedmiotowej inwestycji leży w strefie oznaczonej symbolem [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 30 maja 2005 r. Nr [...] przez, stanowiącej teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz rzemiosła. Organ stwierdził, iż miał wątpliwości co do zgodności inwestycji z planem, gdyż zgodnie z treścią planu na terenie gdzie projektuje się wieżę kratownicową "działania inwestycyjne powinny polegać na uzupełnieniu i estetyzacji istniejącej, pozbawionej kontekstualności zabudowy oraz wprowadzeniu spójnych elementów formy architektonicznej", jednak Wojewoda w decyzji nr [...] z dnia 4 marca 2008 r. stwierdził, że maszt nie jest obiektem architektonicznym i nie wpływa na harmonię zabudowy. Decyzją tą uchylono pierwotną decyzję Starosty z dnia 4 grudnia 2007 r. Nr [...] odmawiającą wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego z uwagi na jego sprzeczność z punktem 4 karty terenu Nr [...] planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Gminy Miasta jako właściciel sasiednich działek znajdujących się w strefie oddziaływania projektowanych anten. Gmina podkreśliła fakt, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej na wieży o konstrukcji kratowej stalowej i wysokości 60 m jest niezgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 30 maja 2005 r. Zgodnie bowiem z punktem 4 karty terenu działania inwestycyjne w tej strefie polegać winny na uzupełnieniu i estetyzacji istniejącej, pozbawionej kontekstualności zabudowy oraz wprowadzenia wspólnych elementów formy architektonicznej, budowa stacji doprowadzi natomiast do dysharmonii w przestrzeni miasta o historycznych uwarunkowaniach.

Decyzją z dnia 30 lipca 2008 r., nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz bada kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, a wobec spełnienia tych wymogów oraz wymogów art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że inwestor złożył uzgodniony projekt budowlany, który przewiduje budowę wieży kratowej w konstrukcji stalowej typu [...] o wysokości 60 m, na której zostanie zamontowanych sześć anten sektorowych oraz szesnaście anten radiolinii. W obecnej, planowanej do uruchomienia konfiguracji pracy systemu antenowego, zgodnie z tab. 1 i 2 zawartą w dołączonej do projektu analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak też szczegółowymi uwarunkowaniami związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 z 2004 r. ze zm.) nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Z przedłożonej analizy wynika, że obszary o gęstości mocy pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni, w miejscach nie dostępnych dla użytkowników okolicy. Według oceny projektantów przedmiotowa stacja nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz. 1883). W związku z tym nie zachodzi też potrzeba ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania na terenie otaczającym stację. Wojewoda wskazał, że na działkach sąsiadujących z działką nr [...], na której przewiduje się lokalizację stacji, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta P. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 30 maja 2005 r. przewiduje się strefę oznaczoną symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej gdzie dopuszcza się możliwość zabudowy o wysokości do 15 m. Zatem możliwość montażu systemu antenowego na wieży 60-cio metrowej nie spowoduje ograniczeń w przyległej zabudowie mieszkaniowej, co zostało wykazane w załączonych na mapie przedstawiającej przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych. Organ podkreślił, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. dotyczące działek [...], zawarte w karcie terenu nr [...] pkt. 16.2 a dotyczące innych uwarunkowań zabudowy dopuszczają, w strefie [...] lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej (stacje transformatorowe, przepompownie, itp.) o formach architektonicznych wynikających z technologii. Maszt telefonii komórkowej wraz z jego urządzeniami zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych - Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie PKOB zaliczany jest do obiektów infrastruktury technicznej. Zapis punktu 16.2 planu miejscowego dopuszcza lokalizację obiektów infrastruktury technicznej o formie architektonicznej wynikającej z technologii urządzenia bez ograniczeń w wysokości, tym samym i urządzenie w formie wieży o konstrukcji kratowej i wysokości 60 m. Organ uznał za niezasadne stanowisko skarżącej - Gminy Miasta, że lokalizacja projektowanej wieży stacji kolidować będzie z istniejącą lub sąsiednią zabudową. Zawarte zapisy w punkcie 4 karty terenu nr [...] dotyczą bowiem zabudowy kubaturowej mogącej mieć znaczny wpływ na jakość tworzonej przestrzeni. Organ wskazał, że tereny przeznaczone w planie pod tzw. zabudowę przemysłową i składową są najbardziej predysponowane do lokalizacji takich urządzeń infrastruktury ze względów architektonicznych jak i ochrony środowiska. Reasumując organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, zatem zgodnie z dyspozycją art. 35 ust 4 Prawa budowlanego nie można było odmówić w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina Miasta. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż analiza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dotycząca strefy [...], wskazuje na brak możliwości lokalizowania obiektów o wysokości większej niż istniejąca w sąsiedztwie zabudowa. Plan ten w punkcie 4 karty terenu nr [...] stanowi, iż działania inwestycyjne w tej strefie polegać będą na uzupełnieniu i estetyzacji istniejącej, pozbawionej kontekstualności zabudowy oraz wprowadzenia spójnych elementów formy architektonicznej. Słowo kontekstualność należy rozumieć, w świetle powyższego, jako istotę tworzenia sztuki krajobrazu gdzie celem nadrzędnym jest tworzenie nowej zabudowy w nawiązaniu do otoczenia, podkreślając jego elementy lub łagodząc kontrasty, z jednoczesnym uniknięciem dysonansów w formie dominanty, jakim byłaby np. wysoka wieża. Gmina wskazała, że celem tego zapisu było niedopuszczenie do dysharmonii w przestrzeni miasta o historycznych uwarunkowaniach, a w szczególności ochrona krajobrazu ekspozycji zespołu zabytkowego "Starego Miasta", poprzez zakaz zabudowy przedpola obiektami niekorzystnie wpływającymi na sylwetę miasta oraz obniżającymi walory ekspozycyjne zespołu. Skarżąca podkreśliła również, iż twierdzenie, że maszt jako obiekt infrastruktury technicznej nie posiada walorów architektonicznych, które powinny być poddane rygorom ustaleń planu miejscowego, jest niezasadne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Organ odwoławczy wskazał, iż zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmujące teren działek nr [...], zawarte w karcie terenu nr [...], a dotyczące innych uwarunkowań zabudowy, nie tylko nie ograniczają możliwości instalacji przedmiotowego masztu, ale wręcz dopuszczają w strefie [...] lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej o formach architektonicznych wynikających z technologii, bez ograniczeń w wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy administracji w niniejszej sprawie było rozpoznanie wniosku A w W. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii bezprzewodowej.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Planowana inwestycja zlokalizowana jest na nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia 30 maja 2005 r. przez Radę Miasta, w strefie oznaczonej symbolem [...]. Z punktu 2 karty terenu Nr [...] dotyczącej tej strefy wynika, iż stanowi ona tereny zabudowy obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz rzemiosła. W punkcie punkcie 4 karty terenu nr [...] zatytułowanym "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" ustalono, iż "działania inwestycyjne w tej strefie polegać będą na uzupełnieniu i estetyzacji istniejącej, pozbawionej kontekstualności zabudowy oraz wprowadzenia wspólnych elementów formy architektonicznej". Natomiast w pkt 16.2 karty terenu zatytułowanym "Inne uwarunkowania" przewidziano, iż "w strefie dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej (stacje transformatorowe, przepompownie, itd.) o formach architektonicznych wynikających z technologii.

Rozstrzygnięcie zgodności inwestycji z planem wymaga interpretacji treści punktu 4 karty terenu oraz stosunku tego zapisu do treści pkt 16.2 karty terenu.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest uchwalany przez radę gminy na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) Ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przekazując kompetencje w tym zakresie jednostkom samorządu terytorialnego oraz organom administracji rządowej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Jako akt prawny podlega on regułom wykładni prawa jak inne akty normatywne. Wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy dokonywać zgodnie z jego brzmieniem i celem, przy założeniu, iż organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego działał zgodnie z zasadą racjonalnego prawodawcy. Z założenia racjonalności prawodawcy oraz spójności aktu prawnego jako systemu norm wynika konieczność takiej jego interpretacji, która prowadzi do wyinterpretowania z tekstu prawnego takich norm, które tworzą spójny z punktu widzenia prakseologicznego system.

Punkt 4 karty terenu nr [...] nosi tytuł "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego". Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez pojęcie ładu przestrzennego ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zgodnie z brzmieniem punktu 4 karty terenu Nr [...] "działania inwestycyjne w tej strefie polegać będą na uzupełnieniu i estetyzacji istniejącej, pozbawionej kontekstualności zabudowy oraz wprowadzeniu wspólnych elementów formy architektonicznej". Zapis ten stanowi realizację przewidzianego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązku uwzględniania w planowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Wykładnia językowa normy punktu 4 karty terenu Nr [...] prowadzi do wniosku, iż inwestycje planowane na przedmiotowym terenie winny uzupełniać i estetyzować istniejącą zabudowę, która pozbawiona jest kontekstualności (rozumianej jako spójność, tworzenie przez zabudowę określonego całokształtu) i wprowadzać wspólne elementy formy architektonicznej. Celem takiego zapisu było niewątpliwie ukształtowanie na terenie wchodzącym w skład tej jednostki planistycznej ładu przestrzennego. Treść zapisu świadczy o zamierzeniu planistycznym sprowadzającym się nie tyle do ochrony istniejącego stanu, uznanego przez organ planistyczny za niezadowalający z punktu widzenia estetyki i spójności zabudowy, lecz doprowadzenie do poprawy walorów architektonicznych tego terenu poprzez wprowadzenie zabudowy spełniającej określone warunki w zakresie organizacji przestrzeni. Z brzmienia przepisu wynika, iż zabudowa ta winna stanowić takie uzupełnienie istniejącej zabudowy, które doprowadzi do jej estetyzacji i spójności oraz wprowadzenia wspólnych elementów architektonicznych. Generalny sposób sformułowania tego zapisu, nie przewidującego konkretnych form architektonicznych czy gabarytów obiektów nie wyłącza jego normatywnej treści i obowiązku stosowania. Technika prawodawcza przewiduje możliwość formułowania obowiązujących przepisów prawa w formie klauzul generalnych pozostawiających organowi stosującemu prawo kompetencje do tego, aby przy podejmowaniu decyzji w poszczególnych sprawach kierować się ocenami indywidualnymi konkretnej sytuacji lub określonymi zasadami i kryteriami. Spełnienie przez planowaną inwestycję wymogu estetyzacji, spójności zabudowy jak i wprowadzania wspólnych elementów architektonicznych podlega ocenie organu stosującego prawo. Organ stosujący przepis pkt 4 karty terenu nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miał zatem obowiązek sprawdzenia czy planowania inwestycja spełnienia te warunki.

W karcie terenu nr [...] w punkcie 16 zatytułowanym "Inne uwarunkowania" w podpunkcie 2 wskazano, iż w strefie dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej (stacje transformatorowe, przepompownie, itp.) o formach architektonicznych wynikających z technologii. Zapis ten dopuszcza możliwość zabudowy określonego rodzaju o formie architektonicznej wynikającej z technologii. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, iż zapis ten stanowi odstępstwo od konieczności zachowania spójnych form architektonicznych, o której mowa w pkt 4 karty terenu. Przeciwnie, projektowana inwestycja winna być analizowana pod kątem zgodności z obydwoma przepisami planu, normy te nie mają bowiem charakteru norm wykluczających się. Z treści tych przepisów wynika, iż intencją prawodawcy było dopuszczenie w tej jednostce planistycznej m.in. inwestycji w postaci urządzeń infrastruktury technicznej o formach architektonicznych wynikających z technologii przy jednoczesnym zastrzeżeniu, iż działania inwestycyjne polegać winny na uzupełnieniu i estetyzacji istniejącej, pozbawionej kontekstualności zabudowy oraz wprowadzeniu wspólnych elementów formy architektonicznej. Reasumując, obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza w strefie [...] przeznaczenie terenu pod inwestycję polegającą na budowie urządzeń infrastruktury technicznej o formie architektonicznej wynikającej z technologii, ale obiekty te muszą spełniać wymogi w zakresie ładu przestrzennego przewidziane w punkcie 4 karty terenu nr [...] i ich realizacja nie może zniweczyć celu planistycznego, zgodnie z którym działania inwestycyjne w tej jednostce planistycznej winny prowadzić do uzupełnienia i estetyzacji istniejącej, pozbawionej kontekstualności zabudowy oraz wprowadzenia wspólnych elementów formy architektonicznej.

W przedmiotowej sprawie organy I i II instancji nie wykonały w sposób właściwy wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie dokonały bowiem niezbędnych ustaleń i oceny zgodności przedłożonej dokumentacji z zapisami pkt 4 karty terenu nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu planowanej inwestycji. Zauważyć należy, iż w treści uzasadnienia decyzji Starosty z dnia 5 maja 2008 r. organ stwierdził, iż zgodność planowanej inwestycji z pkt 4 karty terenu nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budziła jego wątpliwości, wskazał jednak, iż Wojewoda w decyzji z dnia 4 marca 2008 r. Nr [...] stwierdził, iż maszt nie jest obiektem architektonicznym i nie wpływa na harmonię zabudowy. Organ I instancji uchylił się zatem w istocie od dokonania oceny w tym zakresie. Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powoływał się na treść punktu 16.2 karty terenu Nr [...]. Ten zapis planu nie wyłączał obowiązku dokonania oceny zgodności inwestycji z punktem 4 karty terenu. Nadto organ II instancji stwierdził, iż pkt 4 karty terenu nr [...] dotyczy ściśle zabudowy kubaturowej mogącej mieć znaczny wpływ na jakość tworzonej przestrzeni, w związku z czym nie ma zastosowania do planowanej inwestycji. Interpretacja taka nie znajduje żadnego uzasadnienia ani w treści punktu 4 karty terenu Nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani innych przepisów prawa. Stanowisko, iż wybudowanie obiektu w postaci kratownicowej wieży stalowej o wysokości 60 m nie ma znaczenia dla zachowania wymogów ładu przestrzennego, a wpływ na ten ład mogą mieć jedynie obiekty kubaturowe, nie jest słuszne. Taki obiekt budowlany, podobnie jak obiekty kubaturowe stanowi bowiem ingerencję w przestrzeń i może przyczyniać się do takiego jej ukształtowania, które tworzy harmonijną całość, prowadzi się do uzupełnienia i estetyzacji istniejącej zabudowy oraz wprowadzenia wspólnych elementów formy architektonicznej, bądź przeciwnie prowadzić może do dysharmonii i naruszać ład przestrzenny na danym terenie. Organy administracji w celu dokonania oceny w tym zakresie winny zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poczynić ustalenia odnośnie aktualnego sposobu zagospodarowania przestrzeni na tym terenie, oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wymaga to ustalenia rodzaju, gabarytów, w tym wysokości i formy architektonicznej istniejących obiektów. Dopiero ustalenie aktualnego stanu faktycznego w tym zakresie umożliwi ocenę czy charakter i usytuowanie projektowanej wieży przyczyni się do uzupełnienia i estetyzacji istniejącej zabudowy i wprowadzenia wspólnych elementów formy architektonicznej, czy też obiekt ten nie spełnia wymogów przewidzianych w punkcie 4 karty terenu Nr [...] i pozwolenie na budowę nie może być wydane, wobec braku zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji wątpliwości odnośnie takiej oceny i braku wiedzy specjalistycznej organ może w trybie art. 84 § 1 k.p.a. dopuścić dowód z opinii biegłego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 5 maja 2008 r. Organy administracji dokonały w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem przepisów prawa. Organ I instancji naruszył przepisy postępowania art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. obligujące organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcia dokonanych ustaleń na zgromadzonym materiale dowodowym, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji naruszył przepisy prawa materialnego dokonując błędnej interpretacji treści zapisów planu zagospodarowania przestrzennego – karty terenu Nr [...], a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę orzekł, iż uchylona decyzja organu odwoławczego nie może być wykonana. W niniejszej sprawie brak jest bowiem uzasadnionych podstaw do wykonania, w okresie do uprawomocnienia się wyroku, wadliwej i uchylonej decyzji.