Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2183/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska As. WSA Maria Tarnowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz K.S. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2003 r.

W uzasadnieniu organ wskazał stan faktyczny i prawny:

W związku z wnioskiem K.S. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna do spraw nadania licencji i uprawnień zawodowych przeprowadziła w dniu 6 czerwca 2003 r. postępowanie kwalifikacyjne. Zespół Kwalifikacyjny dopuścił zainteresowaną do etapu drugiego postępowania kwalifikacyjnego, w którym w trakcie egzaminu pisemnego w formie testu, wnioskodawczyni uzyskała 60 punktów z wymaganych 70 punktów i w związku z tym postępowanie zakończyło się wynikiem negatywnym.

Na podstawie negatywnej opinii Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. odmówił nadania K.S. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Zainteresowana wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją, podważając prawidłowość sformułowania pytań testowych, co uniemożliwiło udzielenie prawidłowej odpowiedzi.

Organ drugiej instancji badając ponownie sprawę przedstawił podstawę działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej.

Zgodnie z art. 191 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza Państwowa Komisja Kwalifikacyjna do spraw uprawnień i licencji zawodowych. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. określono szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, ustalenia jego kosztów oraz nadania uprawnień i licencji zawodowych.

Zgodnie z § 20 ust. 2 regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej w etapie drugim postępowania kwalifikacyjnego zespół kwalifikacyjny przeprowadza egzamin pisemny, polegający na rozwiązaniu testu zawierającego 100 pytań, które dotyczą zakresu wiedzy, wynikającej z minimum programowego, zatwierdzonego przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast dla kursów specjalistycznych pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Natomiast zgodnie z § 22 tego regulaminu, etap drugi postępowania kwalifikacyjnego uznaje się za zakończony wynikiem pozytywnym dla osoby zainteresowanej, jeżeli osoba ta uzyskała co najmniej 70% maksymalnej liczby punktów.

Organ stwierdził, że Państwowa Komisja Kwalifikacyjna oceniając poprawność rozwiązania testu bada także jednoznaczność sformułowania pytań. W przypadku, gdy zdaniem Komisji pytanie jest sformułowane niejednoznacznie zalicza jego rozwiązanie na korzyść osoby zainteresowanej. W opisanym przez wnioskodawczynię przypadku Komisja zaliczyła jej rozwiązanie tego pytania. Mimo tego, K.S. otrzymała łączną ocenę 60 pkt, co nie spełnia określonego regulaminem działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, warunku minimum.

Państwowa Komisja Kwalifikacyjna sporządziła wymagany przepisami protokół wpisując do niego ocenę, podpisaną przez wszystkich członków zespołu kwalifikacyjnego. Ocena egzaminacyjna wypisana jest również na arkuszu egzaminacyjnym pracy pisemnej i podpisana przez wszystkich członków zespołu kwalifikacyjnego zgodnie z § 21 ust. 2 regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej.

Analiza przebiegu postępowania kwalifikacyjnego z dnia 6 czerwca 2003 r. wykazała, że ostateczny rezultat postępowania kwalifikacyjnego z dnia 2 sierpnia 2002 r. zawarty w protokole z postępowania jest w pełni zasadny. Zgodnie z regulaminem Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej podstawą uzyskania pozytywnej oceny drugiego etapu postępowania jest jedynie zdany (uzyskanie 70% prawidłowych odpowiedzi) egzamin z przygotowania teoretycznego.

Ponieważ K.S. uzyskała na egzaminie pisemnym 60 punktów, zatem zgodnie z przepisem § 23 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, postępowanie kwalifikacyjne słusznie zostało uznane za zakończone.

Negatywny wynik postępowania kwalifikacyjnego, na podstawie art. 192 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowił podstawę decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. o odmowie nadania licencji zawodowej.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji wniosła zainteresowana zarzucając, że organ naruszając art. 73 § 2 i 74 § 2 kpa, uniemożliwił jej poprawne wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji wydał decyzję utrzymującą w mocy negatywną dla strony decyzję poprzedzającą.

Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż działanie organu narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Właściwość sądu administracyjnego w sprawach dotyczących odmowy nadania licencji zawodowej ogranicza się do badania zgodności z prawem wydawanych w tych sprawach rozstrzygnięć, które mają formę decyzji administracyjnych. Nie mogą być natomiast podważane w tym trybie oceny kwalifikacyjne, będące rezultatem oceniania wiadomości kandydata.

Stosowanie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 8, 9 i 10 kpa powoduje, że osoba zainteresowana ma wgląd do dokumentacji, zwłaszcza, gdy zapadła wobec niej decyzja o odmowie nadania licencji. Mający zastosowanie art. 73 § 1 kpa nakłada na organ obowiązek umożliwienia stronie w każdym stadium postępowania przeglądanie akt oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Zgodnie z § 2 art. 73 kpa, strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony.

Uprawnieniu temu ustawodawca nadał szczególną rangę skoro odmowa umożliwienia przeglądania akt sprawy, sporządzenia z nich notatek i odpisów, uwierzytelnienia takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie (art. 74 § 2 kpa). Uniemożliwienie stronie skorzystania z uprawnienia z art. 73 § 2 kpa w postaci wydania jej (przesłania) uwierzytelnionego odpisu testu przez nią rozwiązanego w postępowaniu przed Komisja Kwalifikacyjną, o ile było to uzasadnione ważnym interesem strony, w istotny sposób ogranicza stronie realną możliwość obrony jej praw. Działanie takie sprzeczne jest też z zasadą wyrażoną w art. 8 kpa (vide wyrok WSA z 19.II.04 – I SA 2011/03).

Z chwilą złożenia przez zainteresowaną wniosku o przesłanie z akt uwierzytelnionego odpisu testu, rzeczą organu było ustalenie, czy żądanie to jest uzasadnione ważnym interesem strony. Jak twierdzi bowiem skarżąca, brak odpisu testu uniemożliwił jej przytoczenie błędów istniejących w teście, a to rzutowało na negatywny dla niej wynik postępowania zawarty w decyzji organu drugiej instancji.

Nie rozpoznanie przez organ administracji wniosku o udostępnienie zgodnie z art. 73 § 2 kpa oraz nie zastosowanie się do § 2 art. 74 kpa w przypadku nieuwzględnienia takiego wniosku, co skutkowałoby możliwością zażalenia strony, jest naruszeniem przepisów proceduralnych i skutkuje uchyleniem decyzji organu drugiej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.