Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 429/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jan Zimmermann(spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja WSA Grażyna Firek Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2008r . sprawy ze skargi A. P. i B. P. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości Z. skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 429/08

UZASADNIENIE

Rada Gminy Z. podjęła w dniu [...] Uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Z. nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości Z.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. na uchwałę tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A.P., zam. w K. , przy ul.[...] i B.P. zam. w Z. , przy ul. [...]. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia, skierowanym do Rady Gminy Z. w dniu [...] lutego 2008 r. Negatywna odpowiedź na to wezwanie została skarżącym doręczona w dniu [...] marca 2008 r.

W skardze tej zarzucono naruszenie:

1) Art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezgodność ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,

2) Art. 8 KPA przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

3) Art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zastosowanie niewłaściwej skali mapy stanowiącej załącznik do zaskarżonej uchwały,

4) § 10 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej z dnia 20 czerwca 2002 r. przez stosowanie niejednolitego nazewnictwa w obrębie aktu prawnego i jego załączników,

5) § 159 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej przez zastosowanie odesłania do nieobowiązującego aktu prawnego

W uzasadnieniu skargi napisano, że nieruchomość należąca do skarżących znalazła się w obszarze oznaczonym jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - [...] Uchwała przewiduje dla wskazanego terenu jako przeznaczenie podstawowe funkcję mieszkaniową jednorodzinną. Jednocześnie stosunkowo szeroko określone zostało dopuszczalne przeznaczenie terenu umożliwiające m. in. lokalizację budynków gospodarczych, pojedynczych obiektów i urządzeń usług wbudowanych lub wolnostojących na wydzielonych działkach.

Wskaźnik zabudowy terenu wynosi 40 %, przy czym łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie może wynosić więcej niż 20 %. Ustalenia planu naruszają interes prawny skarżących przez nadmierną intensyfikację rozbudowy na terenie, na którym znajduje się nieruchomość.

Podniesiono dalej, że przeznaczenie terenu i zasady jego zabudowy wynikające z planu wskazuje na istnienie sprzeczności pomiędzy nim a studium. Najpoważniejszym zarzutem jest brak zgodności umożliwiający przekroczenie intensywności zabudowy określonej w studium. Niekonsekwencja działania organów gminy w kształtowaniu kierunku zagospodarowania przestrzennego gminy jest też sprzeczna z wynikającą z art. 8 KPA zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Zarzucono, że Rada Gminy Z. mylnie przyjęła brak naruszenia interesu prawnego. Przede wszystkim nie można ograniczyć naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o których mowa wart. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na gruncie procesu planowania przestrzennego tylko do przypadków określonych wart. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 36 powyższej ustawy mowa bowiem o wprowadzeniu takich zapisów do planu miejscowego, których skutkiem jest brak możliwości lub istotne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości lub z jej części w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Pojęcie interesu prawnego jest o wiele szersze. W omawianym przypadku może dojść do naruszenia interesu prawnego przez zwiększenie intensywności zabudowy działek sąsiednich lub ograniczenie lub zmniejszenie powierzchni tzw. publicznych terenów otwartych w sąsiedztwie nieruchomości mocodawców pomimo, że nie spowoduje to istotnego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla celów mieszkaniowych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawowym zagadnieniem, jakie należało rozpatrzyć w niniejszej sprawie jest kwestia legitymacji skargowej strony skarżącej. Tylko bowiem istnienie tej legitymacji umożliwia Sądowi rozpatrywanie kolejnych zarzutów wniesionej skargi i analizę

legalności zaskarżonej uchwały. Brak legitymacji prowadzić musi do oddalenia skargi i do pominięcia w rozważaniu Sądu wszelkich elementów merytorycznych sprawy.

Legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy (w tym na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) wynika z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Przepis ten uzależnia legitymację do wniesienia takiej skargi od istnienia po stronie podmiotu skarżącego interesu prawnego i to interesu, który byłby naruszony poprzez zaskarżaną uchwałę. Dla istnienia legitymacji konieczne jest bowiem nie tylko istnienie interesu prawnego, ale również wykazanie związku przyczynowego między tym interesem a treścią uchwały - związku, który oznaczałby naruszenie interesu przez uchwałę. Taka regulacja prawna wymaga więc od podmiotu oceniającego istnienie legitymacji skargowej nie tylko zbadania, czy istnieje norma prawa pozytywnego, na której skarżący opiera swój interes, ale także, z może przede wszystkim znalezienia zależności między treścią zaskarżanej uchwały a sytuacja prawną skarżącego.

W analizowanej tu sprawie zależności takiej nie sposób się doszukać, co nie pozwala na stwierdzenie, że zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny skarżących. Interes taki można ewentualnie budować na tym, że skarżący są właścicielami nieruchomości leżącej na terenie objętym planem. To jednak nie wystarcza. Samo znajdowanie się czyjejś nieruchomości na obszarze objętym planem nie może od razu wskazywać na to, że dany plan narusza czyjeś prawo własności. Dla wykazania takiego naruszenia trzeba wskazać normę planu, która dotyczy danej nieruchomości w taki sposób, że ogranicza prawa ich właścicieli. Skarżący wskazują tu na te ustalenia planu, które zmieniają gęstość zabudowy na terenie, w którym znajduje się ich nieruchomość. Sama ta zmiana gęstości nie ingeruje jednak w żaden sposób w prawo własności skarżących, a dotyczy tych nieruchomości, na których maja być podejmowane nowe inwestycje. To, że na jakiejś działce sąsiedniej lub dalszej powstanie gęstsza zabudowa może zmienić warunki i komfort życia skarżących (ujemnie lub także dodatnio), ale zmianę tę można rozpatrywać jedynie w kategoriach interesu faktycznego, gdyż nie ma ona odniesienia prawnego. Zaskarżony plan w żaden sposób nie ogranicza prawa własności skarżących pozostawiając jako główne przeznaczenie terenu zabudowę jednorodzinną, toteż nie narusza ich interesu prawnego.

W tych okolicznościach Sąd stwierdził brak u A.P. i B.P. legitymacji do wniesienia skargi i z tego powodu skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym.