Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2778/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art 14 b par 1, art. 14 h, art 165a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Minister Finansów, po wydaniu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2140/10 uchylającego interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. wydaną dla "F." Sp. z o.o. (dalej jako "Skarżąca") dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych, w kwestii dotyczącej ustalenia ceny sprzedaży osobie trzeciej przedmiotu leasingu w czasie trwania umowy leasingu – odmówił wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie drugiego pytania zawartego we wniosku Skarżącej z dnia 31 października 2007 r.

2. W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów wyjaśnił, iż w dniu 31 października 2007 r. do organu wydającego interpretację wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, w którym Spółka sformułowała pytania: 1) Czy w przypadku sprzedaży przez Spółkę (jako finansującego w ramach umowy leasingu zarówno operacyjnego, jak i finansowego) osobie trzeciej rzeczy stanowiącej przedmiot leasingu (zarówno nieruchomości, jak i ruchomości) po cenie, której podstawą ustalenia są przychody (dochody) możliwe do uzyskania z przedmiotu leasingu przez podmiot nabywający ten przedmiot, pomniejszone o korzyści, które uzyska Spółka w związku z wcześniejszym odzyskaniem wartości należności leasingowych, a w szczególności spłatą zadłużenia własnego, tak ustalona cena sprzedaży stanowi cenę rynkową w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej jako "u.p.d.o.p."), zakładając że jest to najwyższa cena jaką Spółka jest w stanie uzyskać na rynku za zbywany przedmiot umowy leasingu? Pytanie drugie: 2) W przypadku, gdyby Minister Finansów uznał, że prezentowana wyżej cena sprzedaży znacznie odbiega od wartości rynkowej sprzedawanej rzeczy czy ustalenie ceny sprzedaży przedmiotu leasingu według powyższej wartości będzie stanowiło uzasadnioną przyczynę, o której mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., a tym samym, organ podatkowy nie jest uprawniony do oszacowania wartości rzeczy na poziomie jej wartości rynkowej stosowanej dla przedmiotów nie będących przedmiotem umów leasingu?

3. Interpretacja w zakresie powyższych pytań, oceniająca negatywnie stanowisko Skarżącej była przedmiotem kontroli przed sądem administracyjnym, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2140/10 uchylając zaskarżoną interpretację w pełni poparł stanowisko organu w zakresie pytania oznaczonego nr 1. W zakresie zaś pytania oznaczonego nr 2 nakazał organowi ponowne jego rozważenie a w przypadku stwierdzenia, że udzielenie odpowiedzi na to pytanie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej jako "ustawa Ord. pod."). Minister Finansów uwzględniając powyższy wyrok i uznając, że odpowiedź na pytanie nr 2 wykracza poza ramy postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b ustawy Ord. pod., w dniu 13 maja 2011 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stwierdzając, że w trybie art. 14b ustawy Ord. pod. nie można dokonywać rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania, a taka okoliczność wystąpiłaby w przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie Skarżącej zawarte we wniosku. Minister Finansów wskazał, że nie może potwierdzić tego, co podlega weryfikacji w toku postępowania podatkowego, gdyż sam nie prowadząc postępowania dowodowego z góry przesądziłby o sprawach należących do kompetencji organów prowadzących to postępowanie.

4. Na powyższe postanowienie Spółka w dniu 27 maja 2011 r. złożyła zażalenie argumentując, iż stanowisko organu podatkowego jest nieuzasadnione i wynika z błędnej interpretacji pytania zadanego przez Spółkę. Przede wszystkim pytanie nie dotyczy konkretnego stanu faktycznego, dla którego należy przeprowadzić postępowanie dowodowe. We wniosku o interpretację w pytaniu numer 2 Spółka pyta, czy w przypadku sprzedaży przez Spółkę jako finansującego w ramach umowy leasingu - zarówno operacyjnego, jak i finansowego, osobie trzeciej rzeczy stanowiącej przedmiot leasingu (zarówno nieruchomości, jak i ruchomości) po cenie ustalonej według przychodów (dochodów) możliwych do uzyskania z przedmiotu leasingu przez podmiot nabywający ten przedmiot, pomniejszonych o korzyści, które uzyska Spółka w związku z wcześniejszym odzyskaniem wartości należności leasingowych, a w szczególności spłatą zadłużenia własnego, wyżej wymieniony sposób ustalania ceny, w przypadku odbiegania od wartości rynkowej, może zostać uznany za uzasadnioną przyczynę, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy. Innymi słowy Spółka pyta, czy taki model ustalania ceny, stanowi podstawę do uznania, że cena odbiega od wartości rynkowej z przyczyn uzasadnionych. W opinii Spółki, stanowisko, że dla odpowiedzi na pytanie Spółki należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu szczegółowej analizy każdej transakcji jest niezasadne. Spółka pyta o ogólny model postępowania w przypadku tego typu transakcji, a nie o konkretny stan faktyczny sprzedaży określonej ruchomości lub nieruchomości. Skoro art. 14 ustawy posługuje się pojęciem "uzasadniona przyczyna", podatnik ma prawo zapytać o interpretację tego pojęcia. Art. 14b ustawy Ord. pod. odnosi się do "interpretacji przepisów prawa podatkowego". Zapytanie dotyczyło interpretacji treści art. 14 ust. 1 u.o.p.d.p. i sformułowania użytego w tym przepisie. Spełnione zostały zatem przesłanki art. 14 b ustawy Ord. pod.

5. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w interpretacji indywidualnej potwierdza, lub nie czy dany podmiot, w danych warunkach, w istniejącym stanie prawnym, postąpił lub postąpi prawidłowo, a więc zgodnie z prawem podatkowym. Ale podstawą do wydania interpretacji indywidualnej jest tylko i wyłącznie zdarzenie przyszłe opisane we wniosku. Interpretacja nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podatkowych wnioskodawcy wynikających z danego stanu faktycznego czy przyszłego zdarzenia. Interpretacja odnosi się do ocen prawnych, określonego zachowania, dokonanych przez podatnika. Podkreślił też, że w drodze interpretacji indywidualnej organ podatkowy wydający interpretację nie może wkraczać w kompetencje innych organów podatkowych prowadzących postępowanie podatkowe. Organ podkreślił, że wymowa art. 14 u.p.d.o.p. jest jednoznaczna. Przepis ten określa metodę postępowania i weryfikacji cen transakcji zbycia majątku podatnika, w sytuacji, w której dochodzi do zawyżenia lub zaniżenia ceny transakcji w stosunku do cen rynkowych. Weryfikacji dokonują organy podatkowe powołane do ustalania lub określania i poboru podatków oraz niepodatkowych należności budżetowych, jak również innych należności. Czynią to w toku postępowania podatkowego dokonując analizy treści umów przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które miały wpływ na tę treść. Takich uprawnień nie posiada organ wydający interpretację indywidualną. To organ prowadzający postępowanie podatkowe z nakazu przepisu art. 14 u.p.d.o.p. ma prawo wezwać strony umowy do zmiany wartości wyrażonej w cenie transakcji lub do wskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. Tenże organ również może dokonać pozytywnej bądź negatywnej oceny przyczyn zaniżenia ceny podanej przez obie strony umowy, czego skutkiem w przypadku tej ostatniej będzie ustalenie wartości z uwzględnieniem opinii biegłych. Żądanie od organu wydającego interpretację indywidualną odniesienia się do sposobu ustalenia ceny i uznania go za uzasadnioną przyczynę, o której mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. jest pozbawione całkowicie podstaw prawnych. Minister Finansów wydając interpretacje indywidualne nie może poprzez wykładnię prawa podatkowego wpływać na kształt obowiązków zarówno podatnika, jak i naczelnika właściwego urzędu skarbowego. Organ wydając interpretację w przedmiotowej sprawie, arbitralnie przesądziłby o zaistnieniu bądź nie "uzasadnionej przyczyny" zaniżenia ceny umowy, co w świetle przepisu art. 14 u.p.d.o.p., jak również przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących interpretacji indywidualnych jest niedopuszczalne.

6. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 ustawy Ord. pod. poprzez odmowę wszczęcia postępowania mimo braku przesłanek wydania takiej odmowy, art. 14b § 1 w związku z art. 165a § 1 ustawy Ord. pod., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie może zostać wydana pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego na indywidualny wniosek Spółki Wnioskodawcy, o której mowa w art. 14b Działu II Ordynacji podatkowej, gdy Minister Finansów był zobowiązany do jej wydania, art. 121 w związku z art. 165a § 1 ustawy Ord. pod. poprzez odmowę wydania Spółce interpretacji w sytuacji, art. 120 ustawy Ord. pod. poprzez odmowę wydania Skarżącej interpretacji przez Organ w sytuacji, gdy był do tego zobowiązany na podstawie przepisów prawa. W opinii Skarżącej, odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest nieuzasadnione i wynika z błędnej interpretacji pytania zadanego przez Skarżącą. Przede wszystkim pytanie nie dotyczy konkretnego stanu faktycznego, dla którego należy przeprowadzić postępowanie dowodowe, lecz ogólnego modelu transakcji w związku z prowadzona działalnością gospodarczą. Skarżąca wyjaśniła, że we wniosku o interpretację w pytaniu drugim pyta: czy w przypadku sprzedaży przez nią (a nie jakikolwiek inny podmiot gospodarczy) osobie trzeciej rzeczy stanowiącej przedmiot leasingu po cenie ustalonej według przychodów możliwych do uzyskania z przedmiotu leasingu przez podmiot nabywający ten przedmiot, pomniejszonych o korzyści, które uzyska Spółka w związku z wcześniejszym odzyskaniem wartości należności leasingowych, a w szczególności spłatą zadłużenia własnego, wyżej wymieniony sposób ustalania ceny, w przypadku odbiegania od wartości rynkowej, może zostać uznany za uzasadnioną przyczynę, o której mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżąca wyjaśniła, że pyta czy taki model ustalania ceny, stanowi podstawę do uznania, że cena odbiega od wartości rynkowej z przyczyn uzasadnionych. W jej opinii, stanowisko, że dla odpowiedzi na pytanie Skarżącej należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu szczegółowej analizy każdej transakcji jest niezasadne.

7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

8. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżone do Sądu postanowienie Ministra Finansów nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia jak również przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd uznał stanowisko merytoryczne Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonym postanowieniu za zgodne z przepisami prawa.

9. Przed przystąpieniem do argumentacji uzasadnienia orzeczenia wydanego w przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2140/10 Sąd wskazał, iż stanowisko Ministra Finansów w części uznającej za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej w zakresie pytania pierwszego zawartego we wniosku jest prawidłowe. Sąd nie uznał w tym zakresie za uzasadnione zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 14 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. Sąd administracyjny w powyższym wyroku podniósł, iż analiza argumentacji Skarżącej zawartej zarówno we wniosku o udzielenie interpretacji jak i w skardze wskazuje, że dla Skarżącej ceną rynkową jest cena ustalona według metody dochodowej, o której mowa w art. 152 i 153 § 2 ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej jako "u.g.n"). Zgodnie z tą metodą, określenie ceny dokonywane jest przy założeniu, że nabywca nieruchomości zapłaci za nią cenę, której wysokość uzależni od przewidywanego dochodu, jaki uzyska z nieruchomości. Tymczasem w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.p. mowa jest o wartości rynkowej ustalanej na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami i prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia. Oznacza to, że kryteria przyjmowane dla określenia ceny nieruchomości przy podejściu dochodowym o którym mowa w u.g.n. i w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. są odmienne. W konsekwencji, wobec wyraźnego wskazania w u.p.d.o.p. kryteriów, na podstawie których winna zostać określona cena rynkowa w rozumieniu tejże ustawy nie jest możliwe odwoływanie się do odmiennych kryteriów ustalania ceny rynkowej zawartych w innym akcie prawnym, nawet jeżeli cena ustalona według powyższych kryteriów określana jest w owym innym akcie prawnym mianem ceny rynkowej. Sąd podkreślił w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., że organ podatkowy wydając interpretację uwzględnił argumenty Skarżącej, zgodnie z którymi cena rynkowa rzeczy obciążonej prawem leasingu nie może być identyczna jak cena rynkowa rzeczy nie obciążonej takim prawem i wskazał, że ustalając cenę rynkową takiej rzeczy należy zastosować kryteria przewidziane w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.p. uwzględniając okoliczność, że rzecz objęta jest umową leasingu. Sąd potwierdził tym samym prawidłowość stanowiska organu w kwestii odpowiedzi na pierwsze pytanie zawarte we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji. Sąd administracyjny w uzasadnieniu orzeczenia III SA/Wa 2140/10 wskazał nadto, iż uznając stanowisko Skarżącej, co do obu pytań za nieprawidłowe, Minister Finansów wyjaśnił w uzasadnieniu, że nie jest możliwie udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w konkretnym przypadku cena ustalona przez strony transakcji jest ceną, której wartość odbiega od wartości rynkowej z uzasadnionych powodów gdyż wymaga to szczegółowej analizy każdej transakcji, co wykracza poza zakres wyznaczony przepisami o wydawaniu interpretacji indywidualnych. Sąd wskazał, że w razie ustalenia przez organ, iż udzielenie odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy nie jest możliwe gdyż wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego (co nie jest dopuszczalne w toku postępowaniu o udzielenie interpretacji), brak jest podstaw do wydania interpretacji uznającej stanowisko strony za nieprawidłowe. Organ zobowiązany jest w takiej sytuacji do zastosowania art. 165a ustawy Ord. pod. w związku z art. 14h tej ustawy to jest do wydania w tym zakresie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Sąd uznał, iż działanie organu, który w takiej sytuacji wydaje interpretację uznającą stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe uznać należy za naruszenie przytoczonych wyżej przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, organ otwiera wnioskodawcy możliwość przeprowadzenia sądowej kontroli, czy istotnie zachodzą przesłanki uniemożliwiające wydanie interpretacji, co w razie przyjęcia przez sąd, że takie przesłanki nie zachodzą otwiera stronie drogę do uzyskania interpretacji i poddania jej sądowej kontroli.

10. Odnosząc się do tez zawartych we wskazanym powyżej wyroku WSA w Warszawie Minister Finansów podjął rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie pytania drugiego dotyczącego zastosowania trybu szacowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w tym przedmiocie uznać należy stanowisko Ministra Finansów w powyższym zakresie za prawidłowe.

11. Zgodnie bowiem z przepisem art. 14b § 1 ustawy Ord. pod., Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Celem interpretacji jest przekazanie informacji o zastosowaniu przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego przedstawionego przez podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji. Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Należy przy tym podkreślić, że organ podatkowy porusza się tylko w pewnych granicach, które wyznaczają przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące interpretacji indywidualnych. Postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym i w tym sensie ograniczonym np. w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego, że nie może obejmować postępowania dowodowego. Powyższe wynika wprost z unormowania zawartego w art. 14h ustawy Ord. pod., który stanowi: w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W powołanym przepisie ustawodawca nie wymienia postępowania dowodowego, które regulują przepisy rozdziału 11 działu IV Ordynacji podatkowej. Sąd zgodził się z Ministrem Finansów, iż wskazane wyżej granice postępowania przy wydawaniu interpretacji indywidualnej wyznaczone przepisami proceduralnymi oraz rozumienie istoty interpretacji nie pozwalają organowi na udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w konkretnym przypadku cena ustalona przez strony transakcji jest ceną, której wartość odbiega od wartości rynkowej z uzasadnionych powodów, gdyż wymaga to szczegółowej analizy każdej transakcji a to wykracza poza zakres wyznaczony przepisami o wydawaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ustawodawca przewidział procedurę w zakresie możliwości weryfikacji dla celów podatkowych zawieranych przez podatników umów w odniesieniu do ceny ustalonej przez strony. Stosowne rozwiązania w tym zakresie przewidziane zostały w art. 14 u.p.d.o.p., które określają, że jeżeli organ podatkowy uzna, że cena ustalona przez strony znacznie odbiega od wartości rynkowej przedmiotu umowy, wówczas ma prawo do wezwania stron umowy do zmiany wartości (ceny) przedmiotu umowy lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. Jeżeli strony nie udzielą odpowiedzi, nie dokonają zmiany wartości lub nie wskażą przyczyn, z powodu których ustaliły cenę znacznie odbiegającą od wartości rynkowej, wówczas organ podatkowy ustali wartość przedmiotu umowy z uwzględnieniem opinii biegłego (biegłych) - art. 14 ust. 3 u.p.d.o.p. Prawo do zastosowania opisanej procedury ma organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe lub kontrolne. Sąd uznał za zasadne stanowisko organu, że zajęcie stanowiska w zakresie ceny sprzedaży przez organ wydający interpretację indywidualną powodowałoby ograniczenie ustawowego prawa wynikającego z art. 14 ust. 3 ww. ustawy. Zgodzić należy się z poglądem Ministra Finansów, że w trybie art. 14b ustawy Ord. pod. nie może dokonywać rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania, a taka okoliczność wystąpiłaby w przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika zawarte we wniosku. Organ nie może potwierdzić tego, co podlega weryfikacji w toku postępowania podatkowego, gdyż sam nie prowadząc postępowania dowodowego z góry przesądziłby o sprawach należących do kompetencji organów prowadzących to postępowanie. Na podkreślenie zasługuje także to, iż zgodnie z przepisami dotyczącymi reguł wydawania indywidualnych interpretacji organ dokonuje urzędowej wykładni przepisów prawa podatkowego. Minister Finansów nie jest zobligowany do ustalania "właściwego" stanu faktycznego, czy też dokonywania interpretacji prawa w poszukiwaniu optymalizacji podatkowej. W ocenie Sądu uznać należy, iż Minister Finansów wydając interpretacje indywidualne nie może poprzez wykładnię prawa podatkowego wpływać na kształt obowiązków zarówno podatnika, jak i naczelnika właściwego urzędu skarbowego. Wydając interpretację w przedmiotowej sprawie, organ wydający interpretację indywidualną arbitralnie przesądziłby o zaistnieniu bądź nie "uzasadnionej przyczyny" zaniżenia ceny umowy, co w świetle przepisu art. 14 u.p.d.o.p., jak również przepisów Ord. pod. dotyczących interpretacji indywidualnych jest niedopuszczalne.

12. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia wskazanych przez Skarżącą w skardze przepisów prawa - Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.