Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 674/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 art. 87 par. 1- par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia N S A Kazimiera Sobocińska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A S o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2008 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A S do Sądu jest decyzja Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

w S Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2008 r. Zaskarżona decyzja została doręczona w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach postępowania administracyjnego). Skarga na to orzeczenie została złożona w dniu [...] (data nadania w urzędzie pocztowym), za pośrednictwem Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

w S. Jednocześnie ze skargą A S złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podała, że zaskarżoną decyzję, z uwagi na jej wyjazd w połowie [...] r. do W, odebrała jej matka. Skarżąca wskazała, że poprosiła matkę o odbiór korespondencji do niej adresowanej z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podczas jej nieobecności i powiadomienia jej o tym fakcie. W dniu [...] r. skarżąca powróciła do Polski na skutek telefonicznej prośby matki, która skarżyła się na zły stan zdrowia, silne bóle pęcherzyka żółciowego i prosiła o udzielenie pomocy. A S wskazała, że dopiero w dniu [...] r. matka powiadomiła ją o nadejściu korespondencji od organu, ponieważ w związku z atakiem choroby, połączonym z silnymi bólami, zapomniała o tym fakcie poinformować wcześniej. Zdaniem skarżącej niedochowanie terminu nastąpiło wskutek okoliczności, na które nie miała żadnego wpływu. Do swojego wniosku o przywrócenie terminu skarżąca załączyła:

- wynik badań usg jamy brzusznej matki L S z dnia [...] r.,

- zaświadczenie lekarskie - druk ZUS ZLA,

- korespondencję ZUS Oddział w S z dnia [...] r., kierowana do L S,

- oświadczenie matki L S z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała

w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem

o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi.

W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3).

Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ustała w dniu [...] r., a zatem w dniu, w którym skarżącą została poinformowana o odbiorze przesyłki zawierającej decyzję adresowaną do skarżącej. Wniosek złożony przez stronę w dniu [...] r. Sąd uznał za wniesiony w terminie. Jednocześnie z wnioskiem dokonano czynności – wniesiona została skarga.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały jednakże uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżąca jako przyczynę braku winy powołuje swój wyjazd i pobyt we W oraz fakt odbioru korespondencji przez matkę, która nie poinformowała jej następnie o dacie odbioru przesyłki w dniu [...] (z akt wynika odbiór korespondencji w dniu [...] r.). Jak wynika z wniosku, skarżąca, spodziewając się przesyłki od organu upoważniła do jej odbioru swoją matkę, z którą razem mieszka – a zatem dorosłego domownika.

Zgodnie z art. 43 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Doręczenie to opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma (dorosły domownik), która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone. Dowód doręczenia zaskarżonej decyzji wskazuje zatem, że matka wnioskodawczyni odbierając przesyłkę, podjęła się oddania jej adresatce.

Niedochowanie należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki, nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (zob. postanowienie NSA

z dnia [...] r. sygn. akt [...] orzeczenia.nsa.gov.pl). Przekazanie przez dorosłego domownika błędnej informacji o faktycznej dacie jej odbioru jak i nieprzekazanie przesyłki w terminie umożliwiającym podjęcie czynności w terminie, nie stanowi przesłanki wyłączającej winę w uchybieniu terminowi dla podmiotu ubiegającego się o przywrócenie terminu. Również okoliczności, które w niniejszej sprawie leżały u podstaw nieprzekazania informacji o doręczeniu przesyłki, tj. stan zdrowia matki skarżącej, nie stanowią przyczyny wyłączającej winę skarżącej w uchybieniu terminowi. Ze złożonych wyjaśnień strony

i nadesłanych dokumentów nie wynika, aby choroba matki skarżącej stanowiła przeszkodę całkowicie wyłączającą możliwość przekazania córce, przebywającej zagranicą, informacji

o nadejściu przesyłki. Nie kwestionując faktu, iż u matki skarżącej mogły wystąpić znaczne dolegliwości bólowe, należy zauważyć, że nie wiązały się one z hospitalizacją, przebywała ona w domu i była w stanie osobiście przesyłkę odebrać. Ponadto, skarżąca pozostawała

z chorą w kontakcie telefonicznym (wróciła do kraju wskutek jej telefonicznej prośby), w tej sytuacji nie można zgodzić się ze skarżącą, że niedochowanie terminu nastąpiło wskutek okoliczności, na które nie miała ona wpływu i w konsekwencji nie ponosi ona winy

w uchybieniu terminu. Obowiązkiem strony postępowania jest dbanie o własną sprawę. Niestaranność w jej prowadzeniu, w tym niedostateczne czuwanie nad przebiegiem sprawy nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Należy zauważyć, że skarżąca oczekiwała na korespondencję od organu. W swoim wniosku podała, iż od połowy czerwca, a zatem w okresie gdy miała wpłynąć przesyłka zawierająca decyzję, przebywała poza granicami kraju. Takie ogólnikowe określenie przyczyny uchybienia również nie spełnia warunków uprawdopodobnienia braku winy i zachowania należytej staranności. Nie wiadomo bowiem, czy faktycznie i kiedy skarżąca dokładnie wyjechała oraz czy powody tego wyjazdu były rzeczywiście tak pilne, że uniemożliwiły skarżącej zadbanie o wniesienie skargi

w terminie.

O braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej, można mówić tylko

w przypadku, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego

w danych warunkach wysiłku. Skarżąca nie uprawdopodobniła, aby na przeszkodzie wniesieniu w terminie skargi stanęły niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo starań nie można było przezwyciężyć.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 - § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.