Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 768/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 pkt 1 i 4, art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1,  par. 3 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 151 poz 1089
law: Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Moskała, Magdalena Jankowska – Szostak, , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi "A" sp. jawna w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] r. wniesionego przez spółkę "A" sp. j. z siedzibą w S. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] r. funkcjonariusze Izby Celnej we W. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...] w miejscowości P. przeprowadzili kontrolę dokumentów pojazdu marki [...] o nr. rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej 32.000 kg. Pojazdem kierował K. K., który wykonywał przewóz drogowy w imieniu i na rzecz strony skarżącej.

W trakcie kontroli stwierdzono w pojeździe brak karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kierowca zeznał do protokołu przesłuchania, że nie posiada karty opłaty, ponieważ nie otrzymał jej od szefa firmy. W związku z powyższym organ celny sporządził protokół z kontroli nr [...] z dnia [...] r. stwierdzając jednocześnie naruszenie przepisu art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Postanowieniem z dnia [...] r. strona skarżąca została poinformowana przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na przedmiotowe postanowienie strona skarżąca przedstawiła organowi dowód wniesienia opłaty drogowej z dnia [...] r., która została wniesiona w Urzędzie Pocztowym w B. W. za dobowe karty opłaty drogowej o numerach [...]. W piśmie strona skarżąca podniosła, że w dniu kontroli drogowej zakupiła 6 szt. kart opłaty za przejazd po drogach krajowych, które były przeznaczone dla kierowców wykonujących w tym dniu przewóz drogowy. Do obowiązków kierowców należało odebranie od kierownika transportu karty opłaty drogowej przed przystąpieniem do wykonywania przewozu drogowego. Strona skarżąca podniosła, że nie jest w stanie kontrolować każdego z kierowców i dopilnować, czy każdy z nich jest zaopatrzony w kartę. Ponadto wskazała, iż kierowca za brak karty opłaty został już ukarany karą grzywny przez Sąd Rejonowy Wydział [...] Grodzki w S. Zatem z uwagi na to, że poniósł on już odpowiedzialność za brak karty opłaty drogowej, dodatkowe karanie strony skarżącej jest nieuzasadnione.

W konsekwencji ustaleń dokonanych w toku postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w W. wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], na podstawie której, działając w oparciu o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 93 ust. 7, art. 92a ust. 3, art 92a ust. 4 oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1, ust. 1 a, ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 6 oraz na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 4 pkt 4, pkt 6 a, art. 42 ust. 1, ust. 3 a, ust. 7, art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i pkt. 4.1 załącznika do powyższej ustawy oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 76, poz. 454), § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089), nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.000,00 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że strona skarżąca dopuściła się uchybienia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wskazał, że stosownie do treści art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie (§ 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych). Wchodząca w skład karty opłaty winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 1, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty, zgodnie z § 3 ust. 5 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia. Wobec tego fakt wniesienia w dniu [...] r. opłaty przez stronę w Urzędzie Pocztowym B. W. nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Ponadto organ I instancji wskazał, iż wszczęcie postępowania wobec kierowcy, z uwagi nie niewypełnienie obowiązku posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli karty opłaty drogowej nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 92 a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, realizującego przewóz drogowy.

Organ I instancji zaznaczył, że za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. Zatem w niniejszej sprawie spoczywa ona na W. i S. P., prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki jawnej pod nazwą "A" sp. j., z siedzibą w S. Strona skarżąca winna dopilnować, aby podlegli jej pracownicy wykonując przewóz drogowy pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej 32.000 kg posiadali ważne karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca jest osobą odpowiedzialną za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane prawem dokumenty.

Skarżąca spółka jawna w piśmie z dnia [...] r. odwołała się od ww. decyzji organu I instancji do Dyrektora Izby Celnej we W., wniosząc o jej uchylenie w całości. W odwołaniu wskazała, że w dniu kontroli drogowej zakupiła 6 szt. kart opłaty za przejazd po drogach krajowych, które były przeznaczone dla kierowców wykonujących w tym dniu przewóz drogowy. Do obowiązków kierowców należało odebranie od kierownika transportu karty opłaty drogowej przed przystąpieniem do wykonywania przewozu drogowego. Strona skarżąca podniosła, iż nie jest w stanie kontrolować każdego z kierowców i dopilnować, czy każdy z nich jest zaopatrzony w kartę. Powołana się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 67/08) i dowodziła, iż dochowała należytej staranności organizując przewóz i wprowadzając w firmie system, polegający na obowiązywaniu "Kart codziennej obsługi technicznej wykonywanej przez kierowcę", na których kierowca poświadcza przeprowadzoną kontrolę pojazdu oraz posiadanych dokumentów i samochodu. Skoro przedsiębiorca miał podpis kierowcy, poświadczający, że ten posiada dokumenty w postaci karty opłaty drogowej w danym dniu, to realnie nie miał on wpływu ma powstanie naruszenia. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, dochowała ona należytej staranności organizując przewóz. W związku z tym powinna być zwolniona od odpowiedzialności. W tym stanie rzeczy, zgodnie z treścią art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, przepisy art. 93 ust. 1-3 nie powinny znaleźć zastosowania. Naruszenie przepisów nastąpiło bowiem wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot organizujący przewóz nie mógł przewidzieć.

Jednocześnie strona skarżąca ponownie podniosła, że kierowca za brak karty opłaty został już ukarany karą grzywny przez Sąd Rejonowy Wydział [...] Grodzki w S. Wobec tego, iż poniósł on już odpowiedzialność, dodatkowe karanie strony skarżącej jest nieuzasadnione, gdyż nie może ona odpowiadać za niedopełnienie obowiązku przez kierowcę.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał się na obowiązujące przepisy prawa materialnego, w szczególności ustawy o transporcie drogowym oraz na wyniki kontroli pojazdu z dnia [...] r. Stwierdził, że w stwierdzonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W ocenie organu strona skarżąca nie wypełniła obowiązku wniesienia opłaty za przewóz po drogach krajowych. Zgodnie z pkt 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karta drogowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a została przedstawiona w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu jej uiszczenia.

Ponadto organ II instancji wskazał, iż nałożona na stronę skarżącą kara pieniężna w wysokości 3000,00 zł jest karą za nieuiszczenie opłaty, mającą charakter administracyjny i niezależną od kary za nieposiadanie przez kierowcę opłaty drogowej wymierzonej kierowcy w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia. W jego ocenie postępowania administracyjnego nie wszczyna się tylko w sytuacji, jeśli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Taka sytuacji, w ocenie organu II instancji nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że w sprawie zaistniały sankcje o różnym charakterze – administracyjnym (kara pieniężna) oraz karnym (kara grzywny dla kierowcy), wymierzanymi przez innym organ (organ celny/sąd) i za inny czyn (z jednej strony za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych, z drugiej zaś za naruszenie obowiązku posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej).

Według organu II instancji, odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa ponosi osoba, która je prowadzi. Zatem w rozpatrywanej sprawie spoczywa ona na W. i S. P., którzy prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki jawnej pod nazwą "A" sp. j. Na nich też spoczywa ciężar odpowiedzialności za skutki działania ich pracowników.

Strona skarżąca "A" sp. j. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., wnosząc o jej uchylenie z powodu niezgodnosci z prawem.

Zdaniem strony skarżącej w sprawie nie ma podstaw do nakładania sankcji o charakterze administracyjnym za naruszenie w postaci nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż nie naruszono art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Bezsporne, zdaniem skarżącej, jest uiszczenie opłaty przez stronę. Zatem wymierzenie stronie kary pieniężnej jest niezasadne. W ocenie strony skarżącej doszło w sprawie jedynie do naruszenia art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym to kierowca podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę opłaty drogowej. Za to naruszenie kierowca został już ukarany na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona skarżąca nie miała wpływu na powstałe naruszenie. Nie mogła przewidzieć okoliczności, że kierowca nie będzie posiadał w pojeździe karty opłaty drogowej, skoro wyposażyła go w tę kartę. Jej zdaniem organ II instancji dał wiarę jedynie twierdzeniom kierowcy, a nie ocenił obiektywnie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, że w sprawie nie zaistniała sytuacja określona w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Za działalność przedsiębiorstwa odpowiada jego właściciel, którym w przedmiotowej sprawie są W. i S. P., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki jawnej pod nazwą "A" sp. j. Oni winni tak zorganizować pracę swej firmy, aby podczas jej trwania nie dochodziło do naruszeń przepisów prawa. Ponadto nie sposób uznać, że strona skarżąca nie naruszyła obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Karta opłaty drogowej, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu jej uiszczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wprowadza obowiązek uiszczania opłat drogowych przez przedsiębiorców. Przepis art. 42 tej ustawy ustanawia sam obowiązek uiszczania opłat (ust. 1), określa zasady ustalania stawek opłat (ust. 2), jednostki w których opłata może być uiszczana (ust. 3, 4 i 5). Art. 42 ust. 7 cyt. ustawy zawiera ponadto delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych - zgodnie z zasadami określonymi w art. 42 ust. 2 ustawy, trybu jej wnoszenia i sposobu rozliczania w razie niewykorzystania, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie przedmiotowej opłaty.

Korzystając z tego upoważnienia ustawowego Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089). W § 3 ust. 1 tego rozporządzenia określono, że uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składa się z dwóch części - winiety samoprzylepnej, umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty (§ 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 2). Dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii umieszczona w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 (§ 3 ust. 4). Wchodząca w skład karty opłaty winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 1, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty (§ 3 ust. 5 pkt 1). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z pkt. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w późniejszym terminie, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty (np. karty miesięcznej albo rocznej), która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub w dniach następnych.

Sąd podkreśla, że w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania obowiązków dotyczących transportu drogowego, w tym także uiszczania opłaty drogowej, ustawa o transporcie drogowym przewiduje możliwość przeprowadzenia przez wskazane organy kontroli kierowcy pojazdu podczas wykonywania przewozu. Zgodnie z przepisami tej ustawy kierowca, który wykonuje przejazd w ramach transportu drogowego, ma obowiązek posiadania przy sobie i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. karty opłaty drogowej (art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). W przypadku braku tego typu karty organ dokonujący kontroli ma prawo w drodze decyzji nałożyć na wykonującego przewóz określoną karę pieniężną (art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z pkt. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym kara wynosi 3.000 zł.

Nie ulega wątpliwości, że mimo braku precyzji w redakcji zwrotu zamieszczonego w rozporządzeniu z 2006 r. w sprawie opłat, mechanizm uiszczenia opłaty wymaga wykonania kilku czynności, a mianowicie: w pierwszej kolejności jest to nabycie w upoważnionej do tego jednostce karty opłaty drogowej określonego rodzaju (dobowa, siedmiodniowa itp.). Następnie, przed rozpoczęciem przejazdu, prawidłowe wypełnienie dwuczęściowej karty. Przez prawidłowe wypełnienie należy rozumieć wpisanie danych identyfikujących pojazd i wykonywany nim przejazd; w praktyce oznacza to wpisanie na odcinku kontrolnym karty numeru rejestracyjnego pojazdu i czasu przejazdu. Następnie tak wypełnioną kartę należy umieścić w pojeździe w sposób wskazany w § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Dopiero wykonanie tych czynności pozwala na przypisanie karty do określonego pojazdu i czasu przejazdu, a tym samym za uznanie opłaty za uiszczoną. Mechanizm ten jest podobny do stosowanych powszechnie opłat za przejazdy środkami komunikacji miejskiej, gdzie do stwierdzenia, że opłata została uiszczona, konieczne jest nie tylko nabycie biletu, lecz także jego poprawne skasowanie. Tym samym brak prawidłowo wypełnionej karty opłaty w pojeździe w czasie przeprowadzania kontroli oznacza nie tyle brak dowodu potwierdzającego uiszczenie opłaty, ile w istocie jest uchyleniem się od wykonania ustawowego obowiązku uiszczenia opłaty należnej za przejazd określonym pojazdem w określonym czasie (por. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 marca 2010 r., 26/3/A/2010).

W ocenie Sądu należy więc przyjąć, że karta opłaty nieznajdująca się w pojeździe i nie umieszczona w sposób określony w § 3 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. W rozporządzeniu oraz w załączniku do ustawy o transporcie drogowym skutek taki jest wyraźnie przewidziany.

Wymaga podkreślenia, jak słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, że należy rozróżnić ukaranie karą grzywny na podstawie przepisu art. 92a ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, od kary pieniężnej wymierzonej na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 tej ustawy. Wymierzenie grzywny, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie stwarza żadnych przeszkód dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Taką kumulację przewiduje wprost przepis art. 92a ust. 3, według którego wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizującego przewóz drogowy. Są to dwa reżimy odpowiedzialności: odpowiedzialność karna i odpowiedzialność administracyjna. W postępowaniu administracyjnym wykonujący przewóz odpowiada za wykonywanie przewozu drogowego bez prawidłowego uiszczenia opłaty. Podstawą odpowiedzialności kierowcy jest natomiast nieposiadanie w pojeździe wymaganych dokumentów. Oba reżimy odpowiedzialności dotyczą zatem różnych zdarzeń.

W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia strony skarżącej, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie powinny znaleźć postanowienia art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z powołanym przepisem postanowień art. 93 ust. 1-3 nie stosuje się bowiem, jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Aby przyjąć, że podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć zdarzeń lub okoliczności uzasadniających nałożenie na niego kary pieniężnej, konieczny jest brak możliwości przewidzenia wystąpienia tych zdarzeń i okoliczności. Z kolei pod pojęciem "zdarzenie i okoliczności nie do przewidzenia" trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Za działalność przedsiębiorstwa odpowiedzialność ponosi osoba, która je prowadzi (wyrok WSA z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 67/08). Zatem w niniejszej sprawie odpowiedzialność za skutki działania ich pracowników spoczywa na W. i S. P., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki jawnej pod nazwą "A" sp. j. Powinni oni tak zorganizować pracę swej firmy, aby podczas jej trwania nie dochodziło do naruszeń przepisów prawa. Podstawą do uchylenia odpowiedzialności strony skarżącej nie może być w szczególności fakt, że wprowadziła ona w prowadzonym przedsiębiorstwie system kart codziennej obsługi technicznej wykonywanej przez kierowcę, mający zdyscyplinować kierowców. Za prawidłowe działanie przedsiębiorstwa oraz za czynności kierowców odpowiedzialność ponosi Skarżąca, w tym za ewentualne nieprawidłowości w działaniu systemu i osób, których on dotyczył.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy oraz za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie zasadnie przyjął dowody, które zostały przeprowadzone w ramach postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).