Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 489/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kraków - Nowa Huta w Krakowie na uchwałę nr XXIX/200/09 Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania i wynajmowania na okres dłuższy niż 3 lata stwierdza nieważność § 14 ust. 2 zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

W dniu 16 czerwca 2009 r. Rada Gminy Kocmyrzów-Luborzyca podjęła, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9, art. 40 ust. 2 pkt 3 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, dalej: u.s.g.) w zw. z art. 13 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, dalej: u.g.n.) uchwałę nr XXIX/200/09 w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawienia lub wynajmowania na okres dłuższy niż 3 lata.

Prokurator Rejonowy Kraków - Nowa Huta w Krakowie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie § 14 ust. 2 powyżej wskazanej uchwały, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tym zakresie.

W § 14 ust. 2 powyższej uchwały postanowiono, że "Wójt może odstąpić od przetargowej formy wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości w przypadku:

a) bezskuteczności dwukrotnie ogłoszonego przetargu,

b) wykorzystania terenu na cele rolnicze, jeżeli z wnioskiem o wydzierżawienie wystąpiła jedna osoba,

c) na rzecz dotychczasowych dzierżawców lub najemców nieruchomości w przypadku wygaśnięcia zawartej z nimi umowy dzierżawy i najmu, jeżeli pozostawali dzierżawcami lub najemcami nieruchomości nieprzerwanie przez, co najmniej 3 lata,

d) na cele użyteczności publicznej".

Prokurator zarzucił przywołanej regulacji istotne naruszenie art. 37 ust. 4 u.g.n. oraz art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., polegające na wprowadzeniu w §14 ust. 2 uchwały generalnego i abstrakcyjnego przepisu upoważniającego Wójta do odstąpienia od przetargowej formy wydzierżawienia lub wynajmowania nieruchomości we wskazanych w nich sytuacjach, podczas gdy zgoda Rady Gminy powinna być wyrażana w odniesieniu do konkretnej umowy.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że regulacja § 14 ust. 2 uchwały, zawierająca określenie przypadków, w których nie jest wymagana zgoda Rady na wynajęcie lub wydzierżawienie nieruchomości na czas oznaczony, dłuższy niż 3 lata, bez trybu przetargu, w sposób istotny narusza prawo. Stosownie bowiem do art. 37 ust. 4 u.g.n. zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wyjątek od tej reguły ujęto w art. 37 ust. 4a wprowadzonym już po uchwaleniu zaskarżonego aktu prawa miejscowego nowelizacją z 22 stycznia 2010 r., która weszła w życie 12 marca 2010 r. (Dz.U. z 2010 nr 28 poz. 146). W brzmieniu wówczas przyjętym stanowił on, że: "Umowy użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony zawiera się w drodze bezprzetargowej, jeżeli użytkownikiem, najemcą lub dzierżawcą nieruchomości jest organizacja pożytku publicznego''.

Dalej Prokurator podniósł, że przepis art. 37 ust. 4 u.g.n. przewiduje, że wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów, jednakże analiza treści zapisów ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje upoważnienia dla Rady Gminy do ustanowienia normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, dającym umocowanie Wójtowi do odstępowania od trybu przetargowego. Możliwość taką wyklucza sama redakcja art. 37 ust. 4, który zawiera sformułowanie "mogą wyrazić zgodę". To zaś jednoznacznie wskazuje, że uchwała organu stanowiącego o zwolnieniu z obowiązku dotyczyć może tylko konkretnych, zindywidualizowanych przypadków wskazanych we wniosku organu wykonawczego. Zatem każdorazowe odstąpienie od przetargu wymaga zgody rady wyrażonej w uchwale, a przedmiotem tej zgody musi być zidentyfikowana nieruchomość. Prokurator na poparcie swojej argumentacji przywołał wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. II SA/Ol 1365/14.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kocmyrzów-Luborzyca wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i narusza przepisy art. 37 ust. 4 u.g.n. w związku z art. 18 ust. 2 pkt. 9 lit. a u.s.g. Zgodnie z wykładnią językową normy z art. 37 ust. 4 zd. 2 u.s.g. wojewoda albo odpowiednio rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów. Zatem jednorazowa zgoda na odstąpienie jest zestawiona z liczbą mnogą, która ma charakter generalny – pojęcie "tych umów". Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić obowiązek podejmowania wyłącznie indywidualnych uchwał dotyczących konkretnej umowy, posłużyłby się zwrotem "mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy". Podobne stanowisko wyrażone jest w orzecznictwie sądowym, gdzie podkreśla się, iż wykładnia językowa i systemowa oraz celowościowa art. 37 ust. 4 u.g.n. wskazuje na trafność tezy o dopuszczalności wyrażenia przez radę gminy zgody generalnej na odstąpienie od trybu przetargowego. Z wykładni językowej wynika, że zgoda może dotyczyć "tych umów", zatem wszelkich umów użytkowania, najmu lub dzierżawy. Wykładnia celowościowa uwzględnia cel regulacji, którym było umożliwienie organowi wykonawczemu zawierania tego rodzaju umów, najczęściej w bardzo drobnych sprawach, bez konieczności każdorazowego angażowania rady. Wykładnia systemowa nakazuje uwzględnić, że rada gminy jako organ uchwałodawczy zajmuje się ustaleniem zasad, czyli rozwiązań generalnych w zakresie gospodarowania (art. 18 ust. 2 pkt 9a u.s.g.). Ponadto w ust. 3 art. 37 u.g.n., zawarto upoważnienie do zwolnienia generalnego z obowiązku zbycia w drodze przetargu określonych nieruchomości. Podjęcie zaś uchwały generalnej nie pozbawia rady uprawnień kontrolnych. Funkcja kontrolna obejmuje bowiem kontrolę sposobu stosowania uchwały generalnej przez wójta gminy, więc podjęcie uchwały dopiero umożliwia kontrolę, nie zaś ją wyklucza. Podniesiono także, że zasada przeprowadzania przetargu na dzierżawę i najem wynika z art. 37 ust. 4 zd. 1 u.g.n., natomiast art. 37 ust. 4 zdanie 2 u.g.n. daje prawo wojewodzie, radzie lub sejmikowi na odstąpienie od tego obowiązku. Przy tym nie ma żadnych szczegółowych zasad, kiedy takie odstąpienie może nastąpić. Przepis art. 37 ust. 4 u.g.n. stanowi samodzielną regulację prawną, nie wymaga indywidualnej zgody rady wyrażonej uchwałą podejmowaną na wniosek organu wykonawczego gminy przy odstąpieniu od przetargowego trybu zawierania umów najmu lub dzierżawy, dlatego nie ma potrzeby indywidualizowania adresatów takiego aktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W sprawie ze skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy konieczne jest uwzględnienie ponadto treści art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 731: dalej: u.s.g.), zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a także treści art. 91 ust. 4 u.s.g., na podstawie którego można wyróżnić dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Ustawa nie określa katalogu wad stanowiących istotne naruszenie prawa. Art. 91 ust. 5 u.s.g. nakazuje jednak odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się w związku z tym, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego, nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 września 1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, OSNA 1990 r. Nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26 marca 1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Pogląd ten Sąd w niniejszym składzie podziela, przyjmując, że katalog wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych może jednak naprowadzać na wyodrębnienie naruszeń kwalifikowanych jako istotne, skutkujących nieważnością uchwały lub zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego. Naruszenia te dotyczą w szczególności przepisów wyznaczających kompetencje organów, podstawę prawną aktu, przepisów prawa ustrojowego, czy też przepisów regulujących procedurę podejmowania aktu.

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest uchwała Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na okres dłuższy niż 3 lata. Uchwała ta należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego.

Jak wskazuje się w doktrynie, "konstytucyjna formuła wydawania aktów prawa miejscowego "na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie" (art. 94 Konstytucji RP) oznacza, że akty prawa miejscowego, jako akty o charakterze zależnym (pochodnym), stanowione być mogą wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie i to upoważnienia wyraźnego, a nie tylko pośrednio wynikającego z przepisów ustawowych. Tylko bowiem organy władzy ustawodawczej samoistnie mogą stanowić normy prawne powszechnie obowiązujące. Wszystkie inne organy mogą je wydawać tylko z umocowania ustawy, muszą legitymować się wyraźnie udzielonym upoważnieniem, nie jest bowiem dopuszczalne domniemywanie kompetencji prawodawczych" (D. Dąbek, "Prawo miejscowe", Warszawa 2015, s. 85).

Na gruncie ustawy o samorządzie gminnym zasady powyższe realizuje art. 40 ust. 1, zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. W samej ustawie upoważnienia wyrażono w art. 40 ust. 2 i 3, przy czym art. 40 ust. 2 pkt 3 p.p.s.a. upoważnia do określenia przez radę gminy zasad zarządu mieniem gminy. Tej ostatniej kwestii dotyczy również art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, wedle którego rada gminy określając zasady gospodarowania nieruchomościami powinna opracować zbiór podstawowych reguł postępowania organu wykonawczego, z pominięciem szczegółowych postanowień przewidzianych do konkretyzacji w umowie zawieranej przez gminę, reprezentowaną przez jej organ wykonawczy. Zasady uchwalane przez radę nie mogą wkraczać, ani też modyfikować już ustawowo uregulowanej materii, stanowiąc co najwyżej jej dopełnienie i uzupełnienie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 139/08; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1354/14).

Zaskarżony § 14 ust. 2 uchwały dotyczy zasad wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości na okres dłuższy niż 3 lata. W tym miejscu Sąd zauważa, że taka konstatacja jest możliwa przy zastosowaniu wykładni językowej, z uwzględnieniem tytułu nadanego całej jednostce redakcyjnej stanowiącej § 14 uchwały "Zasady wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości na okres dłuższy niż 3 lata".

Przyjmując, że § 14 ust. 2 uchwały stanowi o zgodzie na odstąpienie od przetargowej formy wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości na okres dłuższy niż 3 lata, należy przyjąć, że w tym zakresie organ uchwałodawczy związany był treścią art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (obecnie Dz.U. 2020 r., poz. 65, dalej: u.g.n.), który w dacie podjęcia uchwały stanowił: "Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio przy zawieraniu umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów." Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.g.n., z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Z treści art. 37 ust. 4 zd. 1 wynika zatem zasada, zgodnie z którą oddanie nieruchomości w użytkowanie, najem lub dzierżawę na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. W zdaniu drugim wyrażono natomiast wyjątek dopuszczający zawarcie wskazanych umów bez przetargu, za zgodą – odpowiednio - wojewody, rady gminy, rady powiatu oraz sejmiku województwa.

Na tle charakteru zawartego w art. 37 ust. 4 zd. 2 u.s.g. upoważnienia do udzielenia zgody na odstąpienie od przetargowego trybu zawarcia umów tam wymienionych zarysowały się w orzecznictwie sądowym dwa rozbieżne stanowiska.

Według pierwszego poglądu, art. 37 ust. 4 zd. 2 u.s.g. wyraża kompetencję właściwego organu do udzielenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego zawarcia wskazanych umów o charakterze indywidualnym, ale także zgody generalnej, dla określonych kategorii umów użytkowania, najmu i dzierżawy. Zwraca się przy tym uwagę na wykładnię językową przepisu w zakresie sformułowania "tych umów", które wskazuje na wszystkie umowy użytkowania, najmu lub dzierżawy zawierane na okres oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Uwypukla się również cel tej regulacji, tj. umożliwienie organom wykonawczym zawieranie tego rodzaju umów w drobnych, typowych sprawach, bez konieczności zajmowania się daną sprawą przez organ stanowiący, np. dzierżawy ogródka przydomowego. Wreszcie w kontekście wykładni systemowej wskazuje się na treść art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., który upoważnia radę gminy do stanowienia zasad, a więc rozwiązań generalnych, co właściwe jest organom uchwałodawczym. Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym w art. 37 ust. 4 pkt 2 u.s.g. chodzi o zgody indywidualne prowadzi do zachwiania proporcji w zakresie spraw, w których właściwa jest rada gminy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 maja 2009 r., sygn. II SA/Kr 442/09, orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Opolu z 27 lutego 2020 r. sygn. II SA/Op 465/19).

Według drugiego poglądu, przywołany przepis upoważnia organy tam wymienione wyłącznie do udzielenia indywidualnej zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego zawarcia umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Zgoda na odstąpienie od trybu przetargowego nie może mieć więc charakteru blankietowego. W wyroku z 1 października 2015 r., sygn. II SA/Ol 859/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że uprawnienia rady wynikające z art. 37 ust. 4 zd. 2 u.g.n. ograniczają się do wyrażenia zgody na odstąpienie od przetargowego trybu w konkretnym zindywidualizowanym przypadku wskazanym we wniosku organu wykonawczego. Każdorazowe odstąpienie od przetargu wymaga zatem zgody rady wyrażonej w uchwale, a przedmiotem tej zgody musi być zidentyfikowana nieruchomość. Zgody tej nie można wyrażać w sposób generalny, abstrakcyjny, na przyszłość i w stosunku do nieskonkretyzowanych przypadków (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 lipca 2020 r., sygn. II SA/Kr 508/20, wyrok WSA w Lublinie z 4 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Lu 484/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie właściwe jest stanowisko drugie, zgodnie z którym art. 37 ust. 4 zd. 2 u.g.n. powinien być rozumiany w ten sposób, że upoważnia m.in. radę gminy wyłącznie do wyrażenia indywidualnej i konkretnej zgody na odstąpienie od przetargowego trybu zawierania umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. W ocenie Sądu przemawia za nim wykładnia literalna przepisu posługującego się określeniem "wyrażenie zgody", stanowiącym zwykle rodzaj rozstrzygnięcia lub stanowiska o charakterze indywidualnym lub/i konkretnym. Przemawiają za nim również argumenty systemowe. Trudno bowiem zaakceptować taką wykładnię art. 37 ust. 4 zd. 2 u.g.n., zgodnie z którą norma w nim wyrażona stanowiłaby równocześnie, według wyboru organu administracji, bądź to upoważnienie do udzielenia indywidualnej i konkretnej zgody na odstąpienie od trybu przetargowego, bądź to upoważnienie do udzielenia zgody o charakterze generalnym, która to zgoda przyjmowałaby postać prawa miejscowego, skoro wyrażona zostałaby poprzez normy generalne i abstrakcyjne, i – jakby należało przyjąć - na podstawie upoważnienia ustawowego. Taki pogląd wydaje się nie do pogodzenia ze wskazanymi powyżej konstytucyjnymi podstawami stanowienia aktów prawa miejscowego, w tym z wymogiem wyraźnego upoważnienia ustawowego. Dodatkowym argumentem za przyjętym stanowiskiem może być również wprowadzenie w art. 37 ust. 4a u.g.n., po uchwaleniu uchwały, katalogu ustawowych wyjątków od zasady przetargowego zawierania umów użyczenia, najmu i dzierżawy, co mogłoby wskazywać, że w ocenie ustawodawcy tworzenie wyjątków o charakterze generalnym w akcie podustawowym nie jest możliwe. W przeciwnym razie pozostawiłby tę kwestię do uregulowania organom wymienionym w art. 37 ust. 4 u.g.n.

Analizując przez pryzmat powyższego treść § 14 ust. 2 zaskarżonej uchwały trzeba wskazać, że Rada Gminy Kocmyrzów-Luborzyca udzieliła generalnej zgody na odstąpienie od przetargowego trybu w przypadku bezskuteczności dwukrotnie ogłoszonego przetargu, wykorzystania terenu na cele rolnicze, jeżeli z wnioskiem o wydzierżawienie wystąpiła jedna osoba, na rzecz dotychczasowych dzierżawców lub najemców nieruchomości w przypadku wygaśnięcia zawartej z nimi umowy dzierżawy i najmu, jeżeli pozostawali dzierżawcami lub najemcami nieruchomości nieprzerwanie przez, co najmniej 3 lata, na cele użyteczności publicznej. Tym samym Rada określiła w sposób ogólny, generalny i abstrakcyjny przypadki, w których Wójt może zawierać umowy najmu i dzierżawy bez przetargu na okres dłuższy niż 3 lata, do czego w art. 37 ust. 4 zd. 2 u.s.g. nie miała upoważnienia. W konsekwencji należało stwierdzić, że § 14 ust. 2 uchwały istotnie narusza art. 37 ust. 4 zd. 2 u.s.g. oraz art. 40 ust. 1 u.s.g.

Mając powyższe okoliczności na względzie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.