Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 94/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 112 par. 1 pkt 3, par. 2, art. 118 par. 1, art. 122, art. 187 par 1, art. 191, art. 306 g,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 26 ust 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe S. B. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: październik - grudzień 2002 r. oraz styczeń - marzec 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję w części obejmującej zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2002 r. wraz z odsetkami od tej należności i kosztami postępowania egzekucyjnego tej należności; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części opisanej w pkt I; IV. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej "A" sp. z o.o. z siedzibą w [...] za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług S. B., związane z działalnością gospodarczą za miesiące: październik, listopad, grudzień 2002r. oraz styczeń, luty, marzec 2003r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi do wysokości wartości nabytych składników majątku tj. do kwoty 300.000 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 112 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ I instancji orzekł o odpowiedzialności podatkowej "A" sp. z o.o., jako nabywcy składników majątku, za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług związane z działalnością gospodarczą S. B. powstałe do dnia nabycia składników majątku, tj. 10 listopada 2004r. za miesiące od października 2002r. do marca 2003r. w łącznej kwocie 1 142 094 zł, odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 267 682 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 84.586,50 zł do wysokości wartości nabytych składników majątku tj. do kwoty 300.000 zł.

Organ I instancji ustalił, że "A" sp. z o.o. nabyła nieruchomość położoną w J. przy ul. P. Nabycie to nastąpiło w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki "A" wkładem niepieniężnym (aportem) obejmującym ww. nieruchomość, wniesionym na pokrycie nowo utworzonych udziałów, które zostały objęte przez E. i S. B. Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego o podwyższeniu kapitału został dokonany w dniu 10 listopada 2004r. i z tym dniem nastąpiło przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz "A" sp. z o.o.

Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego "A" sp.

z o. o. złożyła odwołanie, w którym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazała, że wniesiony aport w postaci nieruchomości stanowił łączny majątek E. i S. B., którzy nie posiadali zaległości podatkowej. Oni też łącznie objęli udziały związane z podwyższeniem kapitału. W ocenie wnoszącej odwołanie, będąca przedmiotem aportu nieruchomość nigdy nie stanowiła składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną przez S. B. Nieruchomość w J. została zakupiona przez małżonków i jedynym jej przeznaczeniem był wynajem, co potwierdzają zeznania podatkowe S. B. Ponadto spółka podkreśliła, że od marca 2003r. S. B. nie prowadził działalności gospodarczej, gdyż w tym miesiącu wniósł swoje przedsiębiorstwo jako aport do sp. "A" z o.o. Zatem w dacie nabycia nieruchomości w J., S. B. nie prowadził już działalności gospodarczej, dlatego też nieruchomość została zakwalifikowana jako majątek stanowiący łączną własność małżonków B.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji, powołując treść art. 112 § 1 pkt 3 tej ustawy oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 29 września 1994. o rachunkowości wywiódł, iż analiza powołanych przepisów wskazuje, iż nabycie składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy rodzi po stronie nabywcy odpowiedzialność podatkową. Zakres tej odpowiedzialności jest ograniczony do wartości nabytych składników majątkowych. Odpowiedzialność nabywcy dotyczy jedynie powstałych do dnia nabycia zaległości podatkowych.

Wskazał, że przedmiotem przeniesienia odpowiedzialności jest zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za miesiące X, XI, XII 2002 r. i I, II, III 2003 r.

Podniósł, ż w dniu 10 listopada 2004r. Spółka "A" z o.o. nabyła należące do firmy "A" S. B. składniki majątkowe związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, stanowiące aktywa trwałe w rozumieniu powołanych wyżej przepisów o rachunkowości. Nabycie składników majątku nastąpiło w związku z pokryciem udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym wkładem niepieniężnym (aportem wniesionym przez nowych wspólników tj. E. i S. B.). Czynność tę dokumentuje akt notarialny Repertorium A nr [...] z dnia 26 października 2004r., w którym małżonkowie E. i S. B. złożyli oświadczenie o przystąpieniu do spółki "A" i objęciu w podwyższonym kapitale zakładowym 600 nowoutworzonych udziałów po 500 zł o łącznej wartości 300.000 zł.

Zgodnie z aktem notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia 15 listopada 2004r. E. B. i S. B. oświadczyli, że objęte udziały w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki "A" pokryte zostają aportem w postaci prawa użytkowania wieczystego do dnia 5.12.2089r. nieruchomości położonej w J. o powierzchni 2546 m2 KW Nr [...] oraz własności budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności, tj. budynku elektrowni awaryjnej, wiaty segmentowej, magazynu olejowego i budynku rozlewni. Wartość nieruchomości określono na łączną kwotę 300.000,00 zł

W czasie dokonywania tych transakcji S. B. prowadzący działalność pod firmą "A" w B. P. posiadał zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, co znalazło wyraz w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług m.in. za miesiące październik, listopad i grudzień 2002r. oraz styczeń, luty i marzec 2003r. w łącznej kwocie 1.142.094 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją ostateczną z dnia [...] Dyrektora Izby Skarbowej.

S. B. prowadził działalność gospodarczą w okresie od 30 maja 1998r. do 23 grudnia 2004r. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...] pod nazwą - Firma "A"' S. B. Firma "A" – S. B. nabyła od spółki B SA w P. budynki, budowle i urządzenia zgodnie z aktem notarialnym z dnia 26 maja 2003 r. Rep A [...]., wartość netto 316.050 zł, podatek VAT 69.531 zł. Transakcja ta została udokumentowana fakturą VAT Nr [...] z dnia 31 maja 2003r. Zakupioną nieruchomość S. B. wydzierżawił z dniem 2 czerwca 2003r. "A" sp. z o.o. w [...]. Pismem z dnia 28 lipca 2003r. S. B. wystąpił o zwrot podatku VAT w wysokości 69.531 zł z tytułu nabycia środka trwałego. Do pisma dołączył deklarację podatkową VAT-7 za miesiąc czerwiec 2003r., w której wykazał m.in. opodatkowane zakupy środków trwałych i podatek naliczony. Urząd Skarbowy dokonał zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wykazanej kwocie.

Zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych VAT (VAT-Z) S. B. złożył w Urzędzie Skarbowym w styczniu 2005r. informując, iż z dniem 22 grudnia 2004r. zaprzestaje wykonywania tych czynności, a ostatnią deklarację podatkową złoży za miesiąc grudzień 2004r.

Decyzją z dnia 23 grudnia 2004r. Prezydent Miasta [...] wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 22 grudnia 2004r. wpis dotyczący działalności gospodarczej wykonywanej przez S. B.

Zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli przeprowadzonej u S. B. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług za lata 2001-2004 S. B. w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2003 i 2004 deklarował również dochody z najmu spółce "A" terminala paliw w J. zgodnie z umową z dnia 2 czerwca 2003r.

Następnie, przytaczając treść art. 262 § 1 oraz art. 262 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks Spółek Handlowych (DZ. U. Nr 94, poz. 1037 z późno zm.) organ odwoławczy wywiódł, iż nabycie przez spółkę "A" składników majątku związanego z prowadzoną działalnością S. B. nastąpiło w związku z pokryciem podwyższonego kapitału zakładowego spółki wkładem niepieniężnym (aportem), zatem "A" sp. z o.o. posiada przymiot nabywcy składników majątku, o którym mowa w cyt. wyżej art. 112 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Z tego względu organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do nabycia majątku S. B.

Przez nabycie majątku podatnika, o którym mowa w art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej, należy rozumieć każde nabycie, bez względu na jego charakter, formę lub tryb. Nabycie to uzyskanie własności lub innego prawa majątkowego, w każdy prawem przewidywany sposób, otrzymanie aportem określonych rzeczy lub praw majątkowych jest więc formą ich nabycia ( wyrok NSA z dnia 17.05.1995 SA/Ka 626/94 oraz z dnia 9.08.1995r. III SA 37/95 Lex 23471).

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Spółki, iż nabyta nieruchomość w J. nie stanowiła składnika majątku S. B. oraz że nie stanowiła składnika majątku związanego z jego działalnością gospodarczą .

Prezentowany zarzut Spółka opierała na oświadczeniu S. B., że od momentu zakupu nieruchomość ta była związana ze źródłem przychodu określonym w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz na tym, że w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu /poniesionej straty/ za rok 2003r. i 2004r. deklarował osiągnięty przychód uzyskany z jej najmu.

Organ odwoławczy wskazał, że składniki majątku związane z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowią aktywa trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości. Podkreślił, że powołany przepis nie uzależnia odpowiedzialności nabywcy od stosowania ustawy o rachunkowości, a jedynie od spełnienia przez dany składnik majątku warunków umożliwiających zaliczenie go do aktywów trwałych w rozumieniu ww. przepisów. O klasyfikowaniu danego składnika majątku do aktywów trwałych decyduje jego charakter. Biorąc pod uwagę definicję aktywów trwałych zawartą w ustawie o rachunkowości stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość takie kryteria spełnia. Nieruchomość była wykorzystywana przez S. B. w prowadzonej działalności gospodarczej w okresie dłuższym niż 12 miesięcy. Ponadto S. B. dokonywał od tych składników majątku odpisów amortyzacyjnych i fakt, ten w ocenie organu, potwierdza wykorzystywanie przedmiotowej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy nie podzielił także stanowiska Spółki, że wynajem nie jest działalnością gospodarczą wskazując, że o kwalifikacji danych usług jako prowadzonych w ramach działalności gospodarczej, nie decyduje zaliczenie ich do jednego ze źródeł przychodu wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz rodzaj faktycznie wykonywanej działalności i okoliczności w jakich to wykonywanie się odbywa. Organ odwoławczy podkreślił także, że w związku z tym, że spółka "A" nabyła składniki majątkowe związane z działalnością gospodarczą S. B., bez znaczenia jest to, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła majątek wspólny E. i S. B. oraz to, że jako małżeństwo nie posiadali oni zaległości podatkowych. Usługodawcą odnośnie najmu nieruchomości w J. był wyłącznie S. B., działał on we własnym imieniu i na własny rachunek, sam wystawiał faktury VAT i jego dane widniały na fakturze jako nabywcy nieruchomości. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej otrzymał pełną kwotę zwrotu podatku naliczonego z tytułu zakupu środków trwałych. Ponadto nabyte składniki majątku wprowadził do ewidencji środków trwałych i dokonywał odpisów amortyzacyjnych.

Organ odwoławczy podkreślił również, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje argument, iż w miesiącu marcu 2003r. S. B. wniósł firmę "A" do "A" sp. z o.o. bowiem, jak wynika z akt sprawy, do grudnia 2004r. prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług najmu.

Na zakończenie organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania ograniczenie odpowiedzialności podatkowej, wynikające z art. 112 § 7 Ordynacji podatkowej, ponieważ "A" sp. z o.o. o wydanie zaświadczenia, o którym mowa - nie występowała.

Na powyższą decyzję "A" sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 112 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez zastosowanie go w sprawie niniejszej mimo braku podstaw zarówno faktycznych jak i prawnych, w szczególności poprzez przyjęcie, iż skarżąca odpowiada za zobowiązania podatkowe S. B.;

2) art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż odpowiedzialność za zaległości podatkowe S. B. za miesiąc październik i listopad 2002 r. z tytułu podatku od towarów i usług nie mogła zostać przeniesiona na inny podmiot z uwagi na upływ 5 lat od końca, roku kalendarzowego, w którym zaległości podatkowa powstała.

3) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w taki sposób, iż nie był równo traktowany jest interes podatnika i Skarbu Państwa i rozstrzyganie wątpliwości w sprawie na niekorzyść podatnika;

4) art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

5) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granicy swobodnego uznania, gdyż ocena zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie nie była zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki, w szczególności poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż wniesione aportem budynków, budowli i prawa użytkowania wieczystego związane były z działalnością gospodarczą S. B. i całkowite pominięcie faktu, iż wszystkie składniki majątkowe nie były wyłączną własnością S. B.;

6) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niezawarcie w zaskarżonej decyzji wszystkich obligatoryjnych elementów określonych przepisami, tj. nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, gdyż uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia nie odnosi się do sedna sprawy, czyli rzekomego związku składników majątkowych będących przedmiotem aportu, a działalnością gospodarczą S. B.

W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, że nie nabyła żadnego składnika majątku, który byłby związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez S. B. Nieruchomość w J. została bowiem zakupiona przez małżonków E. i S. B., a jej jedynym przeznaczeniem był wynajem nie związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez S. B.

Wywód organu podatkowego dotyczący działalności gospodarczej prowadzonej przez S. B. jest w ocenie skarżącej całkowicie bez znaczenia, a uzasadnienie w tym zakresie stanowiska organu podatkowego ma charakter pozorny. Skarżąca podkreśliła, że S. B. nie prowadził działalności gospodarczej od marca 2003 roku, gdyż w tym miesiącu wniósł swoje przedsiębiorstwo jako aport do A sp. z o.o. Tak więc, w dacie nabycia nieruchomości w J. działalność gospodarcza nie była wykonywana i dlatego też nabyta nieruchomość została zakwalifikowana jako majątek stanowiący łączną własność małżonków B. W ocenie spółki potwierdza to fakt łącznego objęcia udziałów związanych z podwyższeniem kapitału spółki "A" sp. z o.o. przez małżeństwo B., które jako podmiot nie posiadało zaległości podatkowej, nie prowadziło też działalności gospodarczej.

W dalszej części skargi spółka wskazała, na zmiany wprowadzone w zakresie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej związanej z nabyciem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą zbywcy ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318). Spółka powołując się na uzasadnienie projektu zmiany podkreśliła, że racjonalny ustawodawca sam zauważył, iż art. 112 Ordynacji podatkowej, nie ma racji bytu w poprzednim brzmieniu, gdyż nie uwzględnia praktyki związanej ze sprzedażą środków trwałych przy wyprzedaży składników majątku przedsiębiorców, gdyż nabywcy środków trwałych, co do zasady nie badają kondycji finansowej zbywcy, jak ma to miejsce przy nabyciu przedsiębiorstwa.

Skarżąca wskazała także na naruszenie prawa poprzez niezastosowanie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy co do zaległości podatkowych S. B. za miesiące październik i listopad 2002 r. z tytułu podatku od towarów i usług odpowiedzialność podatkowa nie mogła zostać przeniesiona z uwagi na upływ 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała w/w zaległość podatkowa.

Skarżąca wskazała ponadto na naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż zaskarżona decyzja zawiera jedynie obszerne przytoczenie przepisów prawa bez ich subsumcji do stanu faktycznego ustalonego w sprawie niniejszej.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 121 § 1 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, że dokonując ustaleń faktycznych w sprawie organ oparł swoje rozstrzygnięcie na kwestionowanych przez podatnika "domniemaniach", kierując się przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego jedynie interesem fiskalnym, naruszając przez to zasadę zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na A sp. z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez S. B. za miesiące październik, listopad, grudzień 2002 r. oraz styczeń, luty, marzec 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucji do wysokości wartości nabytych składników majątku tj. do kwoty 300 000 zł.

Dokonując oceny ww. decyzji Sąd podzielił zarzut skarżącej odnośnie niezastosowania w sprawie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.

Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), który znajduje zastosowanie do zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem postępowania, podatnicy byli obowiązani bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Zgodnie z art. 51 Ordynacji podatkowej zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Zatem w stosunku do okresów rozliczeniowych obejmujących miesiące październik i listopad 2002 r., które stały się zaległością podatkową odpowiednio 25 listopada i 25 grudnia 2002 r. wskazany w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej 5 letni okres do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich upłynął z końcem 2007r.

Decyzja organu I instancji wydana została w dniu 11 września 2008r., a więc po upływie ww. terminu.

Wydanie decyzji po upływie wskazanego terminu narusza powołany przepis, w związku z tym podstawie art. 135 i art. 145 § 1 ust. 1 lit. a orzeczono jak w pkt I sentencji.

W pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w stosunku do pozostałych objętych zaskarżoną decyzją zaległości podatkowych stanowił art. 112 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r.).

Zgodnie z tym przepisem nabywca składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, które stanowią aktywa trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości, z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie było sporne w sprawie, że zaległości podatkowe ustalone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w podatku VAT związane są z działalnością gospodarczą prowadzoną przez S. B. i wynoszą: za styczeń 2003r. 274.002 zł, za luty 2003 – 230.079 zł, za marzec 2003r. – 377.641 zł.

Sporna w sprawie pozostawała kwestia, czy majątek nabyty przez stronę skarżącą stanowił składniki majątku związanego z prowadzoną przez S. B. działalnością gospodarczą, i czy wobec faktu, iż oboje małżonkowie B. byli współwłaścicielami tych składników na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej, przepis art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej mógł mieć w sprawie zastosowanie.

Trafnie wskazał organ odwoławczy, iż do zaistnienia odpowiedzialności nabywcy składnika majątku podatnika dochodzi w konsekwencji podjęcia czynności prawnych, w wyniku których ma miejsce przeniesienie własności tego majątku. Pojęciem tym objęte są także czynności związane z przeniesieniem prawa wieczystego użytkowania. Bez wątpienia jedną z takich czynności stanowi wniesienie aportu (por. wyr. NSA z 17 maja 1995 r. SA/Ka 626/94, POP 1997, nr 4, 113, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1995 III SA 37/95 ONSA 1996, nr1, poz. 50).

W rozpatrywanej sprawie przeniesienie odpowiedzialności związane jest z nabyciem przez A sp. z o.o. prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w J. oraz własności budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności wartości 300.000 zł - umowa przenosząca użytkowanie wieczyste i własność budynków z dnia 15 listopada 2004 r. zawarta w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...]. W wyniku tej czynności skarżąca nabyła składniki majątku, o których mowa w art. 112 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwie S. B. był właścicielem (współwłaścicielem) tych składników majątkowych, bowiem wynika to z dołączonych do akt aktów notarialnych, podlegających ocenie organów podatkowych w toku postępowania. Składniki te stanowiły środki trwałe w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i aktywa trwałe w rozumieniu ustawy o rachunkowości, co w sposób nie budzący wątpliwości wykazane zostało w zaskarżonej decyzji. Bez znaczenia dla tej oceny pozostaje fakt, że składniki te wniesione zostały aportem do skarżącej Spółki przez oboje małżonków, bowiem ma to wpływ jedynie na ich pozycję w spółce, nie wpływa natomiast na ich kwalifikację jako aktywów trwałych w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości i możliwości wykorzystywania ich w prowadzonej przez jednego z małżonków działalności gospodarczej.

Nie można zarzucić dowolności oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie związku pomiędzy składnikami majątku będącymi przedmiotem aportu, a działalnością gospodarczą prowadzoną przez S. B., bowiem wskazano na podstawie jakich faktów i dowodów związek ten ustalono, przy czym fakty te wynikają z działań samego S. B..

W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że:

1/ S. B prowadził działalność gospodarczą do 23 grudnia 2004 r. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i zaprzestanie wykonywania czynności opodatkowanych określił na dzień 22 grudnia 2004r., co znalazło wyraz m.in. w złożonej przez niego deklaracji VAT-Z;

2/ w dniu 26 maja 2003 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] firma "A" nabyła od Spółki B S.A. w P. budynki, budowle i urządzenia, które to nabycie dokumentuje faktura VAT z dnia 31 maja 2003 r. z załącznikiem "zestawienie środków trwałych" stanowiących przedmiot umowy;

3/ S. B. otrzymał zwrot VAT z tytułu nabycia ww. środków trwałych;

4/ dokonywał odpisów amortyzacyjnych związanych z ww. składnikami majątku w 2003 i 2004r;

5/ w 2003 i 2004r. zaliczał w ciężar kosztów uzyskania przychodów podatek od nieruchomości wniesionej aportem do skarżącej Spółki.

6/ przychody z tytułu najmu zostały wykazane w rejestrach sprzedaży prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz rozliczone w deklaracjach VAT – 7.

Okoliczności te wynikają z powołanych przez organ podatkowy dowodów w postaci aktów notarialnych, zaświadczeń, protokołu kontroli, odpisów decyzji znajdujących się w aktach sprawy.

Ustalenie, iż nabyta przez skarżącą nieruchomość była związana z działalnością gospodarczą S. B. znajduje zatem pełne odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, który oceniony został bez naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odmienne twierdzenia strony skarżącej, w świetle powyższych ustaleń uznać należy za bezzasadne.

Dla oceny istnienia przesłanek art. 112 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej bez znaczenia pozostaje podnoszony przez skarżącą argument, iż nabyte przez nią składniki majątku należały do majątku wspólnego małżeństwa B., które to jako podmiot działalności gospodarczej nie prowadziło i nie posiadało z tego tytułu żadnych zaległości podatkowych.

Jak wyżej wskazano, fakt, iż nieruchomości stanowiły współwłasność małżonków B., nie wyklucza wykorzystywania ich przez jednego ze współmałżonków w prowadzonej działalności gospodarczej. Zasadnie zatem organy podatkowe wywiodły, iż kwalifikacja usług (w przedmiotowej sprawie usług najmu) jako związanych lub nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie zależy od zaliczenia ich przez podatnika do określonego źródła przychodu wskazanego w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz od rodzaju faktycznie wykonywanej działalności i okoliczności, z tym związanych.

Odnosząc się do zarzutu, iż nieruchomości stanowiące przedmiot aportu nie stanowiły aktywów trwałych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, podkreślić należy, że o klasyfikowaniu danego składnika majątku do aktywów trwałych decyduje jego charakter. Biorąc pod uwagę definicję aktywów trwałych zawartą w ustawie o rachunkowości i przytoczoną w zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że przyjęcie przez organy podatkowe, że przedmiotowe nieruchomości takie kryteria spełniały, nie narusza dyspozycji art. 112 § 2 w zw. z art. 3 pkt. 13 ustawy o rachunkowości.

A sp. z o.o. nie występowała o zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowej zbywającego składniki majątku przewidziane w art. 306 g Ordynacji podatkowej.

Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 187 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego. Organy podatkowe w ramach prowadzonego postępowania w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym szczegółowe przytoczenie podstawy prawnej i okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Ustosunkowały się też do podnoszonych przez stronę argumentów, przez co dokonały oceny zebranych dowodów.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w pkt II sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.