Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 373/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi K.T. na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z [...] listopada 2017 r. nr[...], Krajowa Rada Fizjoterapeutów (dalej: "KRF", "organ"), na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505 ze zm.; dalej: "ustawa") odmówiła Katarzynie M.T. (dalej: "skarżąca") stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Do wydania zaskarżonej uchwały doszło w następującym stanie faktycznym sprawy.

Wnioskiem z [...] czerwca 2017 r. skarżąca wystąpiła do organu o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Do wniosku załączyła: oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, zdjęcie, potwierdzenie uiszczenia opłaty w kwocie 100 złotych, a także potwierdzone notarialnie kopie następujących dokumentów:

- dyplomu nr[...] wydanego [...] czerwca 1998 r. i potwierdzającego ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na Akademii [...] we W.,

- świadectwa nr [...] wydanego [...] listopada 2000 r. i potwierdzającego ukończenie studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia na Politechnice [...] wraz z wykazem przedmiotów oraz liczby godzin zajęć teoretycznych i praktycznych,

- świadectwa nr [...] wydanego [...] lutego 2007 r. i potwierdzającego ukończenie studiów podyplomowych w zakresie nowoczesnych technik promocji zdrowia i korekcji wad postawy na Politechnice [...] wraz z wykazem przedmiotów oraz liczby godzin zajęć teoretycznych i praktycznych.

Pismem z [...] sierpnia 2017 r. organ wezwał skarżącą do przedstawienia suplementu lub siatki godzin do dyplomu nr [...] wydanego [...] czerwca 1998 r. W odpowiedzi na to wezwanie w dniu [..] września 2017 r. skarżąca nadesłała poświadczoną notarialnie kserokopię wyciągu z kart okresowych osiągnięć studenta do ww. dyplomu.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ wskazał, że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy. Przytaczając treść art. 13 ust. 3 ustawy, organ ocenił, iż nadesłane przez skarżącą dokumenty nie są dyplomami nadającymi tytuł zawodowy określony w art. 13 ustawy.

Z akt administracyjnych wynika, że za przyjęciem uchwały głosowało 44 członków KRF (ogólna liczba członków tego organu wynosi 65), przeciw uchwale głosowało 0 członków, a 1 członek wstrzymał się od głosowania (vide protokół z posiedzenia i lista obecności na posiedzeniu KRF w dniu [...] listopada 2017 r.).

W skardze do Sądu na uchwałę skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej w ten sposób, że przepisy ustawy nie zostały zastosowane odpowiednio z uwzględnieniem zasady współżycia społecznego i istniejących wątpliwości na korzyść skarżącej,

2. art. 17 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez błędne stosowanie przepisów ustawy, nie uwzględniając zasady sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu fizjoterapeuty w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony w ten sposób, że skarżąca mimo wykonywania należycie zawodu w charakterze fizjoterapeuty przez ponad 10 lat z dołożeniem należytej staranności, z pogłębianiem wiedzy, umiejętności i uprawnień w tym zakresie z uwzględnieniem ówcześnie istniejących wymogów prawnych, obecnie nie może kontynuować pracy w zawodzie z uwagi na stosowanie błędnej wykładni przez organ samorządu w zakresie stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty,

3. art. 7a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), tj. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony w ten sposób, że organ wydając uchwałę dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty w zakresie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu, podczas gdy skarżąca w zakresie uzyskanego wykształcenia odpowiada merytorycznemu zakresowi uzyskania tytułu fizjoterapeuty,

4. art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy poprzez ich niezastosowanie, mimo że zakres merytoryczny przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty uzyskany przez skarżącą podczas studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na [...] we W. oraz uzyskane podczas studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia - pokrywają się zarówno z zakresem merytorycznym studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja (na poziomie tytułu magistra) wskazane w pkt 4 czy też uzyskanie tytułu magistra (bez wskazania kierunku) oraz ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej wskazane w pkt 5, przy czym należy wskazać, że organ wzywał skarżącą do uzupełnienia braków poprzez dosłanie siatki godzin, a braki te skarżąca uzupełniła.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej uchwały w ten sposób, żeby stwierdzić jej prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a także wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponadto skarżąca zażądała, by tut. Sąd zwrócił się do Politechniki [...] celem przedłożenia programu studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia wraz z liczbą godzin, wskazania w jakim zakresie kierunek ten przygotowuje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty oraz w jakim zakresie program nauczania na tym kierunku jest zbieżny z programem studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja oraz specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że od ponad 10 lat wykonuje zawód w charakterze fizjoterapeuty w związku z uzyskanym wykształceniem niezbędnym do wykonywania danego rodzaju pracy i zgodnie z ówcześnie panującymi przepisami i wymogami ustawowymi. Swoją pracę wykonywała i nadal wykonuje należycie, sumiennie, z dołożeniem należytej staranności, stale pogłębiając wiedzę i stale się doszkalając. Kiedy skarżąca podejmowała się studiów magisterskich, a następnie studiów podyplomowych nie było żadnych obostrzeń co do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a mimo to skarżąca dopełniła należytej staranności, by otrzymać należyte wykształcenie przygotowujące do wykonywania zawodu. Skarżąca pracowała od 1998 r. w szkolnictwie specjalnym, prowadziła zajęcia z fizjoterapii, w tym z kinezyterapii, obecnie od 5 lat pracuje jako nauczyciel gimnastyki korekcyjnej i nauczyciel fizjoterapii, co popiera dodatkowo swoim wieloletnim stażem zawodowym i uzyskanym w tym czasie doświadczeniem. Zaskarżona uchwała, jej zdaniem, narusza szereg przepisów, w tym Konstytucję.

Według skarżącej, zakres merytoryczny przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, który skarżąca uzyskała w związku z ukończeniem wyższych studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na Akademii [...] we W. oraz następnie uzyskanie podczas studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia na Politechnice [...] oraz świadectwa ukończenia studiów podyplomowych w zakresie nowoczesnych technik promocji zdrowia i korekcji wad postawy na Politechnice [...]- pokrywają się zarówno z zakresem merytorycznym studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja (na poziomie tytułu magistra), na co wskazuje art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy czy też uzyskanie tytułu magistra (przy czym nie wskazuje się na jakikolwiek kierunek) oraz ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, które wskazuje art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy. Co więcej zakres merytoryczny uzyskanego wykształcenia przez skarżącą znacznie przewyższa zakres merytoryczny programu nauczania wskazany w ustawie.

Obecnie skarżąca stała się "niewolnikiem" zmian ustawowych i niejako wpadła w pułapkę przepisów stosunkowo "młodej" regulacji, której praktyczne zastosowanie nie znalazło jeszcze odzwierciedlenia w orzecznictwie czy komentarzach. W związku z tym, zdaniem skarżącej, należy stosować wykładnię celowościową i funkcjonalną, by w pierwszej kolejności realizować cel ustawy i uporządkować nieuregulowany wcześniej zawód fizjoterapeuty, jednak nie powinno się to odbywać kosztem osób dotychczas wykonujących ten zawód i wymagać od nich, by teraz w wieku 40 lub 50 lat podejmowali się kolejnych studiów, co w efekcie musiałoby doprowadzić do zaprzestania pracy zarobkowej, a tym samym utrzymywania ich rodzin.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi, nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia.

Na rozprawie przez Sądem w dniu 25 października 2018 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wniosek o wystąpienie do Politechniki [...] celem przedłożenia programu studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu.

Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy, KRF na wniosek osoby zainteresowanej, stwierdza prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W myśl art. 21 ust. 3 ustawy, organ stwierdza, w drodze uchwały, prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa, a według art. 25 ust. 1 ustawy, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dotyczące decyzji administracyjnych. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która:

1) rozpoczęła po dniu 1 października 2017 r. jednolite 5-letnie studia wyższe w zakresie fizjoterapii, obejmujące co najmniej 300 punktów ECTS, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18d ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm. 3 ), zwanych dalej "punktami ECTS", w tym co najmniej 160 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii oraz odbyła 6-miesięczną praktykę zawodową i uzyskała tytuł zawodowy magistra oraz złożyła Państwowy Egzamin Fizjoterapeutyczny, zwany dalej "PEF", z wynikiem pozytywnym, albo

2) rozpoczęła po dniu [...] września 2012 r. i przed dniem [...] października 2017 r. studia wyższe z zakresu fizjoterapii, obejmujące co najmniej 180 punktów ECTS, w tym co najmniej 100 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł licencjata lub dodatkowo odbyła studia wyższe obejmujące co najmniej 120 punktów ECTS, w tym co najmniej 60 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł magistra, albo

3) rozpoczęła po dniu [...] grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku, albo

4) rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo

5) rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii [...] i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, albo

6) rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo

7) rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, albo

8) ukończyła przed dniem wejścia w życie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii.

Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości kwestia jakie dokumenty przedstawiła skarżąca na potwierdzenie swoich kwalifikacji. Sporna między stronami jest ich ocena w świetle wyż. cyt. art. 13 ust. 3 ustawy. Otóż skarżąca legitymuje się dyplomem z [...] czerwca 1998 r. potwierdzającym ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na Akademii [...] we W. Bezsprzecznie nie są to studia wyższe z zakresu fizjoterapii ani na kierunku fizjoterapia lub rehabilitacja. Abstrahując od roku rozpoczęcia studiów wyższych, skarżąca nie spełnia wymogów wymienionych w art. 13 pkt 1 – 4 ustawy. Z pewnością też skarżąca rozpoczęła studia wyższe po [..] stycznia 1980 r., co wyklucza spełnienie warunków objętych pkt 6 i 7 art. 13 ust. 1 ustawy. Natomiast skarżąca ukończyła [...] listopada 2000 r. studia podyplomowe w zakresie specjalności fizjoterapia na Politechnice[...], a [...] lutego 2007 r. - studia podyplomowe w zakresie nowoczesnych technik promocji zdrowia i korekcji wad postawy na Politechnice[...]. Powyższe wskazuje, iż skarżąca jedynie połowicznie wypełniła dyspozycję przepisu art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy, bowiem rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1998 r. studia wyższe na Akademii [...] i uzyskała tytuł magistra, jednakże nie ukończyła specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Tym samym nie spełnia wymogu przewidzianego w tym przepisie. Nie ma też wątpliwości, iż skarżąca nie uzyskała tytułu zawodowego technika fizjoterapii, kończąc przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed [...] maja 2016 r.) szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej.

Prawidłowo zatem organ stwierdził, że skarżąca nie przedłożyła dyplomu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Pośrednio przyznaje to sama skarżąca, podnosząc, iż stała się "niewolnikiem" zmian ustawowych i niejako wpadła w pułapkę przepisów stosunkowo "młodej" regulacji. Dlatego jej zdaniem organ winien zrezygnować z wykładni literalnej na rzecz wykładni funkcjonalnej i celowościowej.

Podnieść w tym miejscu należy, że w teorii prawa i orzecznictwie przyjmuje się, iż przy interpretacji przepisów w pierwszej kolejności należy posługiwać się wykładnią językową. Dopiero gdy wykładnia językowa (gramatyczna) nie prowadzi do jednoznacznego odczytania sensu użytych w normie prawnej słów, należy posługiwać się innymi regułami interpretacyjnymi (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 21 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1034/98, Lex 39791). Tutejszy Sąd nie dopatrzył się niejasnego brzmienia przepisów mających zastosowanie w sprawie.

W dalszej kolejności należy odwołać się do uzasadnienia projektu ustawy (druk sejmowy nr 3001), gdzie w pkt 1 zatytułowanym "Cel i potrzeba regulacji" podano, że "osoby wykonujące zawód medyczny (w tym fizjoterapeuci) muszą podlegać szczególnej odpowiedzialności zawodowej. Zawód fizjoterapeuty jest zawodem regulowanym w 27 krajach Unii Europejskiej. W Polsce nie ma ustawowych jednoznacznych zasad określających dostęp do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Czynności fizjoterapeutyczne wykonują osoby bez kwalifikacji zawodowych, po stosunkowo krótkich kursach przyuczających. Brak właściwych kwalifikacji i kompetencji stanowi wprost zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta wynikające zarówno z błędnej diagnostyki jak i nieprofesjonalnie wykonywanych czynności zawodowych". W punkcie 2 omawianego uzasadnienia projektu (pt. "Projektowany stan prawny") wskazano, iż "projekt ustawy wprowadza mechanizmy mające zapewnić dostęp do wykonywania zawodu tylko profesjonalistom w danym zawodzie (...). Do istotnych instytucji kontrolnych należy rejestr osób uprawnionych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Możliwość korzystania z danych rejestrowych spowoduje, w krótkim czasie, wyeliminowanie z rynku usług medycznych osób udzielających świadczeń fizjoterapeutycznych bez wymaganych kwalifikacji. Wpis do rejestru zawodowego będzie gwarancją spełniania przez osobę wnioskującą ustawowych wymogów kompetencyjnych. Jest rzeczą oczywistą, iż brak kwalifikacji przy wykonywaniu czynności fizjoterapeutycznych może spowodować nieodwracalne zmiany w organizmie pacjenta, doprowadzić pacjenta do inwalidztwa pacjenta (...)". W odniesieniu do art. 13 ustawy (tj. art. 14 projektu ustawy) zaakcentowano, że projekt ustawy wskazuje warunki wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w tym wymogi uzyskania właściwego dyplomu krajowego lub świadectwa czy innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje uzyskane w krajach Unii Europejskiej, EFTA oraz Szwajcarii. Projekt więc uznaje nabyte wcześniej w związku z ukończeniem prawem ustalonego wykształcenia - uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a także wprowadza współczesne wymogi, w tym w kontekście funkcjonowania wspólnego rynku pracy i usług w ramach UE i EOG.

Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać wypada, że błędnie został skonstruowany pierwszy zarzut skargi, tj. jest zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP "w ten sposób, że przepisy ustawy nie zostały zastosowane odpowiednio z uwzględnieniem zasady współżycia społecznego i istniejących wątpliwości na korzyść skarżącej". Przede wszystkim podnieść należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie bada czy zaskarżony akt (decyzja, postanowienie, uchwała) lub inna czynność z zakresu administracji publicznej nie narusza prawa materialnego oraz czy została wydana zgodnie z przepisami postepowania, natomiast nie uwzględnia przy orzekaniu zasad słuszności bądź zasad współżycia społecznego – jak chciałaby tego skarżąca. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto zaakcentować trzeba, że zawarta w art. 2 Konstytucji RP zasada demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej wyznacza granice ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych. Powyższy przepis może stanowić samodzielną podstawę skargi konstytucyjnej (por. art. 79 Konstytucji RP), ale pod warunkiem, iż zostanie sprecyzowany zarzut naruszenia prawa podmiotowego nim chronionego, np. prawa do sprawiedliwego traktowania w dziedzinie stosunków objętych gwarancjami konstytucyjnymi (vide wyroki Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt: SK 16/00 z 11 grudnia 2001 r.; SK 26/01 z 12 grudnia 2001 r.; SK 9/02 z 25 lutego 2003 r.; SK 38/03 z 18 maja 2004 r.) albo kiedy w sposób jasny i niebudzący wątpliwości z naruszeniem art. 2 wiąże się naruszenie innych wolności lub praw skarżącego, chronionych konstytucyjnie (vide orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt: SK 46/05 z 3 kwietnia 2006 r.; Ts 183/05 z 17 lutego 2006 r.). Odpowiada to generalnie traktowaniu przepisu art. 2 Konstytucji jako podstawy niesamodzielnej i pośredniej praw podmiotowych jednostki (tak M. Zubik [w:] Garlicki Leszek (red.), Zubik Marek (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II, Wyd. Sejmowe 2016).

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten przewiduje tworzenie w drodze ustawy samorządów zawodowych, które reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego oraz sprawują pieczę nad należytym ich wykonywaniem w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Istota samorządu zawodów zaufania publicznego wyraża się w harmonijnym łączeniu ochrony partykularnych interesów grupy wykonującej określony zawód i ochrony interesu publicznego, a także w dążeniu do ich uzgadniania przez samych zainteresowanych (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2001 r., sygn. akt K 37/00). Do kompetencji ustawodawcy należy ukształtowanie modelu funkcjonowania samorządu danego zawodu zaufania publicznego – to ustawa określa kryteria dostępu do tego zawodu, w tym poziom wymaganej wiedzy i praktyki. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lutego 2004 r. o sygn. akt P 21/02, samorządy zawodów zaufania publicznego mogą, a niekiedy nawet powinny, ograniczać w pewnym zakresie wolność wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej ze względu na cele, dla realizacji których zostały powołane, zawsze jednak w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Na kanwie samorządu fizjoterapeutów – osób wykonujących zawód medyczny takim celem jest życie i zdrowie pacjentów, które legło u podstaw wprowadzenia ustawowych warunków, których łączne spełnienie daje prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Jednym z tych warunków jest posiadanie dokumentu potwierdzającego kwalifikacje. Okoliczność, iż skarżąca z jednej strony nie legitymuje się takim dokumentem, a z drugiej strony nie chce uzupełnić wykształcenia (z uwagi na wiek), w żaden sposób nie może stanowić racjonalnego uzasadnienia naruszenia art. 17 ust. 1 Konstytucji RP.

Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 Konstytucji RP, który dotyczy tworzenia w drodze ustawy innych rodzajów samorządu niż samorząd zawodowy reprezentujący osoby wykonujące zawody zaufania publicznego. Samorząd zawodowy fizjoterapeutów nie mieści się w ramach przedmiotu regulacji tego przepisu.

Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7a k.p.a. W myśl § 1 tego artykułu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Trudno na gruncie niniejszej sprawy doszukać się możliwości jego zastosowania chociażby z tego względu, iż nie zaistniały (niedające się usunąć po zastosowaniu różnych metod wykładni) wątpliwości co do treści normy prawnej.

Również nie można skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy, ponieważ prawidłowo ocenił przedłożone przez skarżącą dokumenty w świetle art. 13 ust. 3 ustawy, uznając, iż żaden z nich nie stanowi dyplomu wymienionego w tym przepisie.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającego jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.