Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 523/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  1 pkt 4, art. 148, art. 146  1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st. sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. R., S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących G. R. i S. R. kwotę 714 zł (siedemset czternaście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej: Burmistrz), na wniosek M. K., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (część magazynowa, handlowa i administracyjno-biurowa) oraz zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], na działkach nr [...] Decyzja stała się ostateczna.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. do Urzędu Miasta i Gminy wpłynął wniosek S. R. i G. R. (dalej: Wnioskodawcy, Skarżący) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskodawcy napisali, że nie brali udziału w postępowaniu i nie zostali o nim poinformowani, mimo że są najbliższymi sąsiadami.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Burmistrz odmówił "wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy". Rozpoznając zażalenie Wnioskodawców, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO), postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. uchyliło zaskarżone postanowienie Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Burmistrz wznowił postępowanie w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Burmistrz odmówił wznowienia postępowania. Rozpoznając zażalenie Wnioskodawców, SKO postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Burmistrz, wskazując na art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji własnej, ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzasadniając napisał, że wniosek został złożony z uchybieniem określonego w art. 148 K.p.a. terminu jednego miesiąca, liczonego od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wnioskodawcy wskazali, że o wydaniu ostatecznej decyzji dowiedzieli się w dniu 25 marca 2014 r., to jest 28 dni przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Jednak z zebranych dowodów w sprawie wynika, że Wnioskodawcy dowiedzieli się o inwestycji w dniu [...] lutego 2014 r., tj. 54 dni przed złożeniem wniosku. Wynika to z pisma Wnioskodawców z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie zakłócenia stosunków wodnych, w którym informują między innymi o inwestycji w postaci posadowienia fundamentów na działkach nr [...]. Pismo zostało złożone w związku z postępowaniem dotyczącym innej inwestycji na przedmiotowych działkach.

W odwołaniu od opisanej decyzji Wnioskodawcy, zastępowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik zarzucił:

1. Naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez działanie sprzeczne z zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej w związku z niewyjaśnieniem sprzeczności zaistniałych w stanie faktycznym, wskutek czego przyjęto błędnie, że Wnioskodawcy o wydaniu ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dowiedzieli się w dniu 27 lutego 2014 r., podczas gdy prawidłowa i zgodna z zasadami logicznego myślenia analiza materiału zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że skarżący powzięli te informacje dopiero w dniu 25 marca 2015 r.;

2. Naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w związku z przyznaniem wartości dowodowej wyłącznie dokumentowi z dnia 27 lutego 2014 roku, pomijając jednocześnie inne dokumenty oraz zeznania świadków;

3. Naruszenie art. 77 K.p.a. dotyczącego zasady oficjalności, w związku z brakiem wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego.

Pełnomocnik podkreślił, że stawianie znaku równości między złożeniem wniosku a momentem pozyskania wiedzy o faktycznie prowadzonej inwestycji, jest niesprawiedliwym i nieuzasadnionym. Wniosek motywowany był skutkami powodowanymi przez stawianie fundamentów. Wnioskodawcy nie mogli wiedzieć ani nie mieli obowiązku uzyskiwać informacji, pod jakiego rodzaju budynek były to fundamenty. Brak specjalistycznej wiedzy w zakresie budownictwa i architektury uniemożliwił powzięcie tego typu wiedzy. Stąd też informację o rodzaju budowli, która miała powstać na sąsiedniej działce, można było powziąć dopiero w okresie późniejszym, kiedy widoczne było już jakiego rodzaju budynek to będzie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO oceniło, że decyzja organu I instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia w swej istocie odpowiada prawu. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz badał wniosek o wznowienie postępowania w zakresie podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem SKO, skoro organ I instancji stwierdził, że Wnioskodawcy "zasadnie nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji" ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, "to odmowa uchylenia decyzji z uwagi na brak podstaw z art. 145 § 1 pkt 4 znajduje uzasadnienie we wskazanym art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.". SKO zaznaczyło, że Starosta [...], dysponując projektem budowlanym, także określił obszar oddziaływania obiektu, jako obejmujący wyłącznie działki na których będzie realizowana inwestycja.

Nadto SKO napisało, że zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji minęło pięć lat. Wskazany pięcioletni termin ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje skutek w postaci niemożności uchylenia decyzji dotychczasowej, nawet jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Kwestionowana decyzja została wydana w dniu 16 września 2010 r. i doręczona; klauzula wykonalności została nadana z dniem 1 października 2010 r., zatem w toku postępowania wznowieniowego upłynął pięcioletni termin, co oznacza, że uchylenie decyzji nie jest prawnie możliwe z uwagi na przedawnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. R. i G. R., zastępowani przez dotychczasowego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, dodatkowo zarzucając naruszenie art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że Skarżący nie dochowali terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza, Sąd stwierdził, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 kpa, stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507).

Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234).

Tym obowiązkom w niniejszej sprawie organ II instancji nie uczynił zadość.

Lektura uzasadnienia decyzji organu II instancji wskazuje, że SKO ograniczyło się do zrelacjonowania przebiegu sprawy, wskazania regulacji prawnych i konkluzji, że skoro organ I instancji stwierdził, że Skarżący zasadnie nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 16 września 2010 r., to odmowa uchylenia tejże decyzji jest uzasadniona. SKO nie zawarło w uzasadnieniu decyzji żadnych własnych rozważań ani nie odniosło się do żadnych zarzutów odwołania. Nie uzasadniło nawet dlaczego w jego ocenie stwierdzenie organu i instancji, iż skarżący zasadnie nie brali udziału w postępowaniu jest zasadne.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania. Istotą tej zasady jest dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie zarówno pod kątem przepisów prawa materialnego oraz procesowego i w związku z tym organ odwoławczy ma obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy jak i odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie aktu administracyjnego związane jest ściśle z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 538/16, CBOSA).

Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2606/14, CBOSA). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, by SKO przeprowadziło merytoryczne postępowanie, oceniło dowody, czy przeanalizowało argumenty. Co więcej – Kolegium zauważyło, że decyzja organu I instancji jest częściowo błędnie uzasadniona, ale nie wskazało na czym błąd ten polega i dlaczego stanowisko Burmistrza spotyka się z taką oceną SKO.

Wszystko to sprawia, że zaskarżona decyzja de facto wymyka się możliwości sądowej kontroli legalności. Organ II instancji nie przedstawił stanu faktycznego w sprawie (poza zrelacjonowaniem przebiegu sprawy, co jest inna kwestią), nie wskazał z jakich powodów uznaje stanowisko wnioskodawców za niezasadne, a nawet tegoż stanowiska nie przedstawił. Zauważyć także należy, że wzmianka w treści uzasadnienia decyzji SKO dotycząca treści art. 146 § 1 k.p.a. jest niezrozumiała. Jeśli założyć, że jest to – w intencji SKO – uzasadnienie prawidłowości rozstrzygnięcia Burmistrza, to jest to o tyle nieprawidłowe, że pomija treść art. 151 § 2 k.p.a., przewidującego stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Upływ terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie zwalnia bowiem organu od obowiązku oceny meritum sprawy.

W ocenie Sądu także decyzja Burmistrza nie może się ostać.

Przede wszystkim zauważyć należy, że redakcja uzasadnienia decyzji organu I instancji nasuwa wątpliwości, jakie ustalenia legły u podstaw rozstrzygnięcia. Końcowa część uzasadnienia zaczynająca się od słów: "W świetle zebranych dowodów..." dotyczy jedynie kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, który to termin organ uznał za przekroczony. W sytuacji przyjęcia takiego przekroczenia organ winien jednak umorzyć wadliwie wznowione postępowanie, a nie odmawiać uchylenia decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt VII U SA/Wa 2384/15, CBOSA). We wcześniejszej części uzasadnienia decyzji znalazł się wprawdzie passus, stwierdzający, że wnioskodawcy nie wykazali swojego interesu prawnego przy żądaniu wznowienia postępowania. Fragment ten jednak umieszczony jest w części uzasadnienia opisującej wcześniejszy przebieg postępowania – przed wskazaniem, że postanowieniem z dnia 21.05.2014 r. Burmistrz odmówił wszczęcia postępowania. Nie ma zatem pewności czy twierdzenie o braku interesu prawnego ma być uzasadnieniem dla decyzji z dnia 30 listopada 2015 r. czy wskazaniem na przesłanki podjęcia rozstrzygnięć w przeszłości. Nota bene zauważyć trzeba, że w części historycznej uzasadnienia Burmistrz dwukrotnie relacjonuje swe postanowienia z dnia 21.05.2014 r. i 26.06.2014 r. oraz wezwanie z 4.08.2014 r. Powtórzenia te czynią uzasadnienie jeszcze bardziej nieczytelnym.

Jeżeli przyjąć, że motywem wydania decyzji odmownej przez Burmistrza było stwierdzenie, że wnioskodawcy nie wykazali swego interesu prawnego, to zauważyć trzeba, że uzasadnienie decyzji w tym zakresie jest dalece niewystarczające. Organ nie uczynił zadość wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. – w szczególności brak jest powołania jakichkolwiek przepisów prawa, w świetle których organ dokonywał oceny występowania interesu prawnego, zaś przedstawiony stan faktyczny jest nader skrótowy.

Zauważyć także należy, że organ I instancji niewłaściwie zinterpretował datę początkową terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Burmistrz powołał treść art. 148 § 1 k.p.a. i stwierdził, że z zebranych dowodów wynika, iż o inwestycji wnioskodawcy dowiedzieli się w dniu 27.02.2014 r. Wniosek oparty jest jednak na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zatem w grę wchodzi regulacja z art. 148 § 2 k.p.a., która przewiduje rozpoczęcie biegu terminu od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Daty powzięcia wiadomości o inwestycji oraz o decyzji jej dotyczącej z oczywistych względów nie muszą się pokrywać. Burmistrz jest jednak niekonsekwentny i w końcowej części uzasadnienia wspomina także o dacie powzięcia przez skarżących wiedzy o decyzji. Nie wskazuje jednak czy (i dlaczego) utożsamia datę powzięcia wiadomości o decyzji z datą powzięcia wiadomości o inwestycji, daty tej nie wskazuje, a sposób zredagowania wypowiedzi jest tak niejasny, że uniemożliwia odczytanie intencji autora: "Podstawą powstania okoliczności o tym, że Państwo S. i G. R. dowiedzieli się o wydaniu decyzji (...) było inne postępowanie ..."

Mając wszystkie przedstawione wyżej okoliczności na uwadze, Sąd uznał za konieczne uchylenie decyzji obu instancji, o czym orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe uwagi, a w szczególności ustali czy wnioskodawcy zachowali termin liczony od daty, w której dowiedzieli się o rodzaju rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 16 września 2010 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W zależności od wyniku poczynionych ustaleń i rozważań podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie, stanowiące integralną część każdej decyzji, jest bowiem elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym (por. argumentację w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2015 r., IV SA/Po [...]; CBOSA).