Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 550/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak ( spr. ), Sędziowie (WSA, As. WSA Mirosława Kowalska, Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2004 r. sprawy ze skargi Burmistrza Gminy [...] na decyzje Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku


UZASADNIENIE

7/IV S.A. 550/03

U Z A S A D N I E N I E

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] maja 2002r. na podstawie art.26 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz. U. z 1991r. nr 88, poz.400 z późn. zm./ nakazał M. P. właścicielowi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego H. w B. niezwłoczne wstrzymanie użytkowania stacji paliw w [...] do czasu dostosowania jej do wymagań bezpieczeństwa pożarowego oraz zlikwidowania zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi.

W uzasadnieniu wskazał, że czynności kontrolno- rozpoznawcze przeprowadzone na przedmiotowej stacji paliw wykazały nieprawidłowości w postaci braku zachowania odległości odmierzaczy, studzienek spustowych, rur pomiarowych i przewodów oddechowych stacji paliw do najbliższych budynków mieszkalnych konstrukcji palnej, nie zachowaniu odległości słupa elektrycznej sieci napowietrznej od stacji paliw oraz braku oddzielenia stacji paliw od drogi publicznej wysepką lub zatoką o określonych parametrach, co narusza art.4 ust.1 oraz art.6 ust.5 ustawy z dnia 24.08.1991r. o ochronie przeciwpożarowej /Dz. U. z 1991r. nr 81 poz.351 ze zm./ , par.102 ust.1pkt.3 i par.104 rozp. Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie z dnia 20.09.2000r./ Dz. U. z 2000r nr 98 poz.1067/ oraz par.1 rozp. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 3.04.2001r./Dz. U. z 2001r.nr 38 poz.456/.

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. P. od powyższej decyzji, na podst. art.138 par.1 pkt.2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji.

Wskazał ze zgodnie z art.6 ust.5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej rozpoczęcie eksploatacji nowej, przebudowanej lub wyremontowane budowli, obiektu lub terenu, maszyny, urządzenia lub instalacji albo innego wyrobu może nastąpić wyłącznie, gdy zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe.

Przeprowadzone prace konserwacyjne przedmiotowej stacji paliw, po zmianie właściciela, nie wymagały pozwolenia ani zgłoszenia we właściwym organie administracyjnym. W związku z tym konserwacji nie można traktować jako przeprowadzenie remontu oraz rozpoczęcie eksploatacji nowej budowli.

Wykonane roboty nie zmieniły sposobu użytkowania obiektu i nie spełniają warunków przebudowy, co potwierdza decyzja z dnia [...] kwietnia 2002r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].

W rozporządzeniu z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie określono warunki techniczne jakie winny spełniać stacje paliw, a w par.232 kiedy mają zastosowanie tj. do obiektów istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, zagrażających życiu ludzi lub środowisku i nie mają zastosowania do obiektów, dla których do dnia wejścia w życie rozporządzenia zostało wydane pozwolenie na budowę a decyzja w tym zakresie była ostateczna i które nie zagrażają życiu lub środowisku.

Niezachowanie odległości od budynków mieszkalnych oraz brak odpowiedniego oddzielenia od drogi niewątpliwie, w przypadku powstania pożaru na stacji paliw będzie miało niekorzystny wpływ na jego rozprzestrzenianie się oraz utrudnienia w prowadzeniu akcji gaśniczej. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawne, które nie definiują wprost czynników stwarzających bezpośrednie zagrożenie życiu ludzi zwłaszcza że stacja ta funkcjonuje od ponad 40 lat trudno jest odnieść zarzuty związane z usytuowaniem stacji paliw do obiektu zlokalizowanego w [...] przy ul. [...].

W związku z powyższym zgodnie z cyt. par. 232 rozporządzenia, zakwestionowane wymogi w tym przypadku nie mają zastosowania.

Postanowieniem z dnia [...].10.2002r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] na podst.art.145 par.1 pkt.4 kpa na żądanie Burmistrza miasta [...], C.G. i S.B., wznowił postępowanie zakończone w/w ostateczną decyzją z dnia [...].06.2002r.

Po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] listopada 2002r. wydaną na podst.art.151 par.1 i 2 kpa w zw. z art.146 par.2 kpa . [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] stwierdził, że decyzja z dnia [...] czerwca 2002r. została wydana z naruszeniem prawa tj. bez udziału w sprawie stron: Zarządu Miasta w [...], C.G., S.B. i odmówił jej uchylenia ze względu na to, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono przebieg postępowania w sprawie i stwierdzono, że decyzja z dnia [...] czerwca została wydana z naruszeniem art.28 kpa, ale uchylenie tej decyzji i wydanie nowej odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej jest sprzeczne z arr.146 par.2 kpa. Ponadto stacja paliw od ponad 40 lat funkcjonuje zgodnie z obowiązującymi przepisami a wydane decyzje nie zostały uchylone.

Odwołanie od tej decyzji wniósł Burmistrz Miasta [...].

W wyniku jego rozpoznania, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...],działając w oparciu o art.138 par.1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2002r.

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa stacja paliw jest eksploatowana od 1961 r. Od 28 grudnia 2001r. zgodnie z umową sprzedaży właścicielami obiektu są M. i U.P.. Nowi właściciele przed rozpoczęciem eksploatacji stacji paliw zmienili dwa nalewaki paliwa, zmodernizowali zbiornik paliw, udrożnili rurociągi paliwowe, przeprowadzili badania szczelności zbiorników magazynowych paliwa oraz rurociągów technologicznych paliwowych. Za niezaprzeczalne wiec, należy uznać, iż przeprowadzone prace przyczyniły się do poprawy bezpieczeństwa pożarowego stacji paliw, a nie pogorszenia.

Uchylona decyzja z dnia [...] maja 2002r. nakazująca wstrzymanie użytkowania stacji paliw w [...] była wadliwa w zakresie materialno-prawnym.

Przyjęto w niej rozwiązanie niezgodne z istotą par.232 pkt.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie z dnia 20.09.2000r./Dz. U. z 2000r nr 98 poz.1067/. przepis ten stanowi ,że warunki techniczne rozporządzenia mają zastosowanie do obiektów istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, zagrażających życiu ludzi lub środowisku. Jednak Brak jest podstaw do twierdzenia że sam fakt niezgodności warunków technicznych stacji paliw z warunkami technicznymi określonymi w/w rozporządzeniu może być uznawany za powodujący zagrożenie życia ludzi. W decyzji Komendanta Miejskiego PSP z istnienia niezgodności przedmiotowej stacji paliw z wymaganiami tego rozporządzenia wyciągnięto nieuprawniony wniosek o zagrożeniu życia ludzi, co jest sprzeczne z przytoczonymi przepisami. Zasadnie wobec tego decyzja ta została uchylona a postępowanie I instancji umorzono jako bezprzedmiotowe, co wynika z decyzji Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...].11.2002r. Decyzja ta nie narusza art.26 pkt.2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Ewentualny udział stron w sprawie nie mógłby mieć wpływu na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] czerwca 2002r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej Burmistrz Miasta [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- par.3 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez ustalenie, że niezgodność warunków technicznych stacji z powołanymi przepisami nie stanowi zagrożenia życia ludzi;

- par.53 ust.1 i ust.3 oraz par.55 ust.3 powołanego wyżej rozporządzenia w zw. z art.26 ust.1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez ich niezastosowanie;

- art.7 i 77par.1 kpa oraz 80 kpa poprzez pominiecie ustaleń i faktów które miały istotne znaczenie dla oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy;

- art.149 par.2 i art.146 par.2 kpa w zw. z art.140 kpa poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy;

- art.105 kpa poprzez uznanie, iż organ zasadnie uznał postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., iż niedostosowanie stacji paliw do obowiązujących przepisów przeciwpożarowych wynikających z rozporządzenia z dnia 3 listopada 1992r.uzasadniało stwierdzenie Komendanta Miejskiego PSP iż stacja paliw stwarza bezpośrednie zagrożenie życia ludzi i niebezpieczeństwo powstania pożaru. Przez bezpieczeństwo rozumie się stan eliminujący zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi uzyskiwany przez funkcjonowanie systemu norm prawnych i technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego oraz prowadzonych działań zapobiegawczych przed pożarem. O ile w przekonaniu organu II instancji niedostosowanie stacji paliw do warunków technicznych nie stanowi zagrożenia dla ludzi prowadzone postępowanie dowodowe powinno było wykazać sprzeczność ustaleń poczynionych przez Komendanta Miejskiego PSP bądź wykazać że tankowanie pojazdów i cystern pod oknami przylegających do drogi zabudowań mieszkalnych i umieszczenie przewodów doprowadzających paliwo przebiegających w poprzek chodnika dla pieszych nie stanowi zagrożenia dla życia ludzi. Ponadto w myśl par.232 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie z dnia 20.09.2000r./ Dz. U. z 2000r nr 98 poz.1067/, które weszło w życie 17 lutego 2001r., obowiązkiem organów było ustalenie czy zasady funkcjonowania stacji paliw ustalone w tym rozporządzeniu mają zastosowanie do przedmiotowej stacji. Winny zatem rozstrzygnąć kwestię zagrożeń dla życia ludzi i środowiska. Bezpodstawnie też w zaskarżonej decyzji przyjęto że zasadne było umorzenie postępowania. Art.26 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oprócz kompetencji do wstrzymania użytkowania urządzeń, uprawnia do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień. Ponadto wadliwie zastosowano art.146 par.2 kpa ponieważ poprzednia decyzja była wadliwa nie tylko formalnie ale i materialnie, co wyżej wskazano. Wbrew istocie postępowania nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny PSP wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje wskazaną w zaskarżonej decyzji. Dodał, iż zarzut naruszenia przepisów par.53 ust.1 i 3 oraz 55 ust.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów jest chybiony, bowiem przepisy te nie obowiązują od grudnia 1996r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skardze nie można odmówić słuszności.

Wznowienie postępowania następuje m.in. wtedy, gdy - tak jak w rozpoznawanej sprawie - strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu (art. 145 § 1 k.p.a.). Jednocześnie z art. 151 § 1 k.p.a. (w związku z art. 149 § 2 k.p.a.) wynika, że w toku wznowionego postępowania organ orzekający ma obowiązek przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Obowiązek przeprowadzenia postępowania we wskazanym zakresie istnieje również w sytuacji objętej dyspozycją art. 146 § 2 k.p.a.

W myśl tego przepisu - mimo istnienia podstaw wznowienia przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim też przypadku, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., organ administracyjny ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z których powodu nie uchylił decyzji.

Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86 (ONSA 1987, z. 2, poz. 80), w myśl którego stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

Również w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że odmowa uchylenia zaskarżonej decyzji oparta na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. może mieć miejsce po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, gdyż wtedy dopiero można ocenić, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęły na treść decyzji.

Dopiero po przeprowadzeniu wznowionego postępowania można wypowiedzieć się, co do dalszych losów zaskarżonej decyzji. W sytuacji zaś, gdy strona nie brała udziału w dotychczasowym postępowaniu, konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania, co do istoty sprawy istnieje dlatego, by stwierdzić, czy mimo tego organ orzekający wydał prawidłową decyzję, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczonych przez prawo.

Z akt sprawy wynika, że po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] października 2002r., [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. powołując się na art.151 par.1 i 2 w zw. z art.146 par.2 kpa stwierdził, że decyzja z dnia [...] czerwca 2002r. uchylająca decyzję Komendanta Miejskiego PSP i umarzająca postępowanie I instancji została wydana z naruszeniem prawa tj. bez udziału w sprawie określonych w tej decyzji stron, ale pomimo to odmówił uchylenia tejże decyzji z tego powodu, że "w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadające w swej istocie decyzji dotychczasowej" (art. 146 § 2 k.p.a.).

W ocenie Sądu wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2002r. nastąpiło - wbrew art. 149 § 2 k.p.a. - bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, co do istoty sprawy. Organ I instancji ograniczył się do opisania w uzasadnieniu decyzji przebiegu dotychczasowego postępowania administracyjnego, by w końcowej jego części stwierdzić, że decyzja z dnia [...] czerwca 2002r. została wydana z naruszeniem art.28 kpa, a stacja paliw funkcjonuje od ponad 40 lat zgodnie z obowiązującym prawem i prawomocnymi decyzjami / prawdopodobnie chodzi o decyzję o pozwoleniu na budowę/. Treść tego uzasadnienia świadczy o tym, że organ w ogóle nie przeprowadził żadnego postępowania administracyjnego, aby wyjaśnić czy istniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej przeciwpożarowego zabezpieczenia przedmiotowej stacji paliw.

Z tej też przyczyny nie można zaakceptować decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia [...] stycznia 2003r. r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

Według organu odwoławczego istotną przeszkodą do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2002r. r. jest okoliczność, że Komendant Miejski PSP nakazując wstrzymanie użytkowania stacji paliw wydał rozstrzygnięcie niezgodne z istotą par.232 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych.../ Dz. U. nr 98, poz.1067/.

Sam fakt stwierdzenia niezgodności warunków technicznych przedmiotowej stacji paliw, określonych w tym rozporządzeniu nie może zdaniem organu odwoławczego – w okolicznościach tej sprawy- przesądzać o zagrożeniu życia ludzi.

Z tym twierdzeniem organu odwoławczego należy się zgodzić, bowiem jak wynika z treści par.232 warunki techniczne, określone w § 1 rozporządzenia

1) mają zastosowanie do obiektów istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, zagrażających życiu ludzi lub środowisku,

2) nie mają zastosowania do obiektów, dla których do dnia wejścia w życie rozporządzenia zostało wydane pozwolenie na budowę, a decyzja w tym zakresie była ostateczna, i które nie zagrażają życiu ludzi lub środowisku

Nie można się jednak zgodzić z twierdzeniem, że nieuprawnione stanowisko Komendanta Miejskiego PSP o istnieniu zagrożeniu życia ludzi poprzez niedostosowanie istniejącej od 1967 r. stacji paliw do wymogów w/w rozporządzenia automatycznie powoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania administracyjnego.

Stanowisko to, budzi zastrzeżenie, gdyż zostało wyrażone bez należytego zbadania sprawy, w szczególności bez rozważenia zarzutów zgłaszanych w toku całego postępowania przez skarżącego. Skarżący zaś przedstawiając swoje stanowisko w sprawie utrzymywał, że stacja paliw stwarza zagrożenie z powodu nieprawidłowości w zabezpieczeniu przeciwpożarowym obiektu, podnosił że, postój samochodów podczas napełniania zbiorników podziemnych, tankowanie samochodów w zatoczce należącej do pasa drogowego grozi wyciekiem, kolizją i wybuchem. Podobnie sąsiadujący z obiektem stacji mieszkańcy narażeni są na pożar.

Zarzucał, że nowy właściciel obiektu w celu oddania do użytku nieczynnej stacji zamontował dwa nalewaki paliwa, zmodernizował zbiornik z czterokomorowego na jednokomorowy, udrożnił przewody paliwowe, dlatego rozpoczęcie eksploatacji tej stacji mogło nastąpić wyłącznie, gdy zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe.

Podnieść należy że, na rozprawie przed sądem działający w imieniu organu odwoławczego przedstawiciel wyjaśnił, iż przedmiotowa stacja paliw została wybudowana w 1961r. i działała do 1999r, wtedy została zabezpieczona poprzez zalanie zbiorników wodą. Przyznał, iż nowy nabywca istotnie dokonał wskazane wyżej prace konserwacyjne i remontowe a następnie uruchomił stację ponownie.

W tych okolicznościach, zdaniem sądu uznać należy, ze wykonane czynności zmierzające do ponownego uruchomienia przedmiotowej stacji paliw należą do prac polegających na remoncie wg definicji zawartej w art.3 pkt.7 ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Zgodnie zaś z treścią art.6 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej /Dz. U. nr 81 poz.351 ze zm./ - rozpoczęcie eksploatacji nowej, przebudowanej lub wyremontowanej budowli, obiektu lub terenu, maszyny, urządzenia lub instalacji albo innego wyrobu może nastąpić wyłącznie, gdy:

1) zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe,

2) sprzęt, urządzenia pożarnicze i ratownicze oraz środki gaśnicze zapewniają skuteczną ochronę przeciwpożarową.

Organ odwoławczy swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na interpretacji cyt.par.232 nie zauważając, że w sprawie nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego, co do istoty sprawy a więc czy przedmiotowa stacja paliw zagraża życiu ludzi i środowisku a także w kontekście przepisów w/w ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a wtedy nie można wykluczyć sytuacji, że przeprowadzenie postępowanie, co do istoty sprawy spowodowałoby wydanie innej decyzji niż decyzja z dnia [...] czerwca 2002r.

Stosownie do art. 146 § 2 k.p.a. rozstrzygnięcie w nim przewidziane jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Takie znaczenie ma wyrażenie "wyłącznie" użyte w tym przepisie. W każdym bądź razie oceniając decyzje organów orzekających trzeba zaakcentować, że nie miały one wystarczających przesłanek dla przyjętego ustalenia, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść "wyłącznie" taka sama decyzja.

Takie postępowanie narusza zasady postępowania przed organami administracyjnymi wyrażone w art. 7, 8, 75, 77 i 78 k.p.a. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów skarga została uwzględniona. Nie jest tylko trafny jej zarzut dotyczący naruszenia przepisów rozdziału 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz. U. nr 92 z 1992r. i Dz. U. nr 102 z 1995r./ ponieważ przepisy te obowiązywały do grudnia 1996r.tj. do czasu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie(Dz. U. z dnia 16 października 1996r. nr 122 poz.576)

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art.145 par.1 ust.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.