Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 901/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (GDOŚ) po rozpatrzeniu odwołań A. B. i S. S. reprezentowanych przez adwokata T. M., Gminy [...]reprezentowanej przez M. S. i A. G. częściowo uchylił decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. (RDOŚ) z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zachodniego drogowego obejścia [...]." i w tym zakresie orzekł, a w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję D. S. wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., lub z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał inaczej uchylenie decyzji GDOŚ oraz skierowanie do ponownego rozpatrzenia wniosku Gminy [...] o zmianę lokalizacji węzła [...] na zgodną z koncepcją zawartą w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] .

Strona wskazała, że w wyniku takiego rozstrzygnięci będzie narażona na przebywanie w zanieczyszczonym środowisku.

Strona wskazała na nieuzasadnioną lokalizację węzła [...] w km 4+970. W opinii skarżącego "pojazdy po zjechaniu z tego węzła będą kierowane w stronę [...] drogą przez [...] i [...], nie zaś po nowym śladzie z ominięciem tych wsi, co spowoduje skierowanie znacznego ruchu pojazdów w obszary intensywnej zabudowy mieszkaniowej. Ponadto, jak twierdzi skarżący nieuzasadnione jest przyjęcie przez organy oraz inwestora, że w przypadku lokalizacji węzła [...] w km zostaną zachowane wymagane odległości pomiędzy węzłami, wskazane w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz.124).

W ocenie Strony bezpodstawne przyjęcie, że zmiana lokalizacji węzła spowodowałaby negatywny wpływ na szlaki migracji zwierząt. W rejonie km 7+030, gdzie proponowana jest lokalizacja średniego przejścia dla zwierząt znajduje się pole uprawne bez żadnych szczególnych cech, które miałyby wpływ na przemieszczanie się zwierząt.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Odpowiadając na zarzuty skargi, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i podniósł, że wszelkie kwestie poruszane przez skarżącego dotyczą lokalizacji węzła Będargowo. Organ wyjaśnił, że rolą organów właściwych w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena zaproponowanych rozwiązań pod kątem warunków i wymagań środowiskowych.

Organ, analizując dokumentację zgromadzoną w trakcie prowadzonego postępowania, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazał wariant dopuszczony do realizacji i określa dla niego warunki, których spełnienie pozwoli na ochronę środowiska w zasięgu bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji. Wyjaśnił przy tym, że poddaje on własnej ocenie z zakresu ochrony środowiska skonkretyzowaną we wniosku inwestycję, której dotyczy dołączona do wniosku dokumentacja, opierając się na wynikach raportu oceny oddziaływania na środowisko opracowanego dla inwestycji o określonych parametrach technicznych. W przypadku przedmiotowej sprawy, organy uznały możliwość realizacji wariantu zaproponowanego przez inwestora, biorąc pod uwagę jego oddziaływanie na środowisko, jak i na warunki życia lokalnej społeczności. Organ także wskazał, że analizując rzeczywisty wpływ planowanej inwestycji na środowisko, nie można odnosić się wyłącznie do fragmentu zamierzenia budowlanego, np. tylko węzła [...], jak w przypadku przedmiotowej sprawy, ale do jego całości, z uwzględnieniem wszystkich kryteriów poddawanych ocenie.

Dalej organ podniósł, że jak wynika z analiz i obliczeń przeprowadzonych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, po zastosowaniu odpowiednich środków minimalizujących, określonych w warunkach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przedmiotowa inwestycja w wariancie wskazanym do realizacji nie będzie stanowiła źródła ponadnormatywnych oddziaływań w środowisku. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia nałożono obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę/zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Ponadto, w ramach ww. procedury przewidziano możliwość zmiany lokalizacji ekranów akustycznych wymienionych w pkt. 1.3.31 pkt a-x decyzji RDOŚ w S. o środowiskowych uwarunkowaniach, a także ewentualną weryfikację docelowej lokalizacji projektowanego ronda przy łącznicy węzła [...] z drogą powiatową [...] w kierunku zachodnim lub w innym możliwie mniej kolizyjnym kierunku, np. południowym w obrębie działki inwestycyjnej. Środki wskazane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały zaproponowane w oparciu o dane prognostyczne wskazane w raporcie. W związku z powyższym, w decyzji tej nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji (m.in. hałasu i innych zanieczyszczeń) w ciągu 12 miesięcy od daty przekazania zachodniego drogowego obejścia miasta [...]. do użytkowania. Nałożona na inwestora ww. procedura będzie skupiała się przede wszystkim na porównaniu ustaleń określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem.

GDOŚ – powołując się na art. 80 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z. 2016 r., poz. 353 ze zm.) dalej: ustawa ooś – wskazał też, że w niniejszym postępowaniu organy nie miały obowiązku badania zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym bardziej ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Poza tym organ odwoławczy wyjaśnił, że wydając przedmiotową decyzję organy, nie mogą wykraczać poza kompetencje określone przepisami ustawy ooś związane z oceną projektowań wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dokonanie rozstrzygnięcia, co do prawidłowości rozwiązań funkcjonalnych drogi, czyli rozwiązanie w tym przypadku celowości budowy węzła [...]wykracza poza kompetencje organu [...].. Również problematyka odległości pomiędzy poszczególnymi węzłami wykracza poza kompetencje ww. organów środowiskowych, gdyż jak wskazał sam skarżący odległości te regulowane są przez Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Nadrzędnym celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest bowiem określenie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia oraz wskazanych wymagań w zakresie ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Organ odwoławczy wyjaśnił poza tym, że organ I instancji nie posiadał kompetencji, aby przy pozytywnej ocenie spełnienia dla przedmiotowej inwestycji wymagań środowiskowych, określonych w ustawie ooś, odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub też zmieniać zakres przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zmiana lokalizacji przedmiotowego węzła [...] byłaby możliwa jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy ooś tj.: w przypadku twierdzenia negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, bądź w przypadku możliwości nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie zagospodarowania na obszarze dorzecza, i tylko za zgodą lub na wyraźny wniosek inwestora.

Dalej organ podniósł, że w kwestii ww. węzła inwestor wielokrotnie wyjaśniał, że wybrana lokalizacja spornego węzła wpłynie na usprawnienie sieci komunikacyjnej w obrębie [...], do nowy zjazd będzie dojazdem alternatywnym w stosunku do dojazdu drogą [...]od ul. [...], wpływając na poprawę komunikacji na tym terenie. Pozostawienie projektowanego przez inwestora rozwiązania spowoduje rozdział potoku samochodów na pojazdy poruszające się w kierunku [...] i pojazdy poruszające się w stronę [...]. Rozwiązanie to eliminuje przejazd przez [...] samochodów udających się w kierunku [...]. Lokalizacja węzła w obszarze wskazanym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], spowodowałaby, że potok samochodów w stronę [...] musiałby przejechać przez wieś [...], a następnie w stronę [...]. W konsekwencji stanowiłoby to dodatkowe obciążenie układu drogowego w [...] , nie uzyskując żadnego odciążenia i zmiany dla układu drogowego prowadzącego w stronę [...] i [...] w odniesieniu do rozwiązania wskazanego we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się do wnioskowanego przez Skarżącego umiejscowienia węzła [...] w obszarze wskazanym przez Gminę [...], organ wskazał, że uprawnień organu prowadzącego postępowanie, wynikających z art. 81 ust. 1 ustawy ooś w zakresie wskazania innego wariantu, gdy zasadność jego realizacji wynika z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko, nie można utożsamiać z kompetencją do wyboru wariantu, czy wręcz możliwością sformułowania przez organ wariantu innego, niż proponowany przez inwestora. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zmienić przebieg przedsięwzięcia na inny niż wnioskowany, w przypadku stwierdzenia negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, bądź w przypadku prognozowania możliwości nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania na obszarze dorzecza, i tylko za zgodą lub na wyraźny wniosek inwestora.

Organ drugiej instancji stoi na stanowisku, że wskazana przez inwestora lokalizacja węzła [...] w km 4+970 jest uzasadniona, zarówno pod względem powiązania komunikacyjnego z układem szlaków komunikacyjnych, jak również pod względem wymagań środowiskowych. Organ nie znalazł uzasadnienia do wnioskowania o zmianę lokalizacji węzła [...] przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na lokalizację proponowaną przez gminę [...] .

RDOŚ podniósł, że jak słusznie wskazał w odwołaniu skarżący, zlokalizowany w km 7+030 obiekt stanowi średnie dolne przejście dla zwierząt, a nie ja omyłkowo wskazał organ drugiej instancji duże dolne przejście dla zwierząt. Nie można zgodzić się jednak ze stwierdzeniem, że teren, na którym został zlokalizowany ww. obiekt nie posiada żadnych szczególnych cech, które miałyby wpływ na przemieszczanie się zwierząt. Faktycznie przebieg planowanej inwestycji wyznaczono przede wszystkim na terenach rolniczych (pola, łąki) i w mniejszym stopniu na terenach leśnych oraz przemysłowych. Niewątpliwie droga stanowić będzie przeszkodę/barierę w przemieszczaniu się zwierząt dziko żyjących, a zwłaszcza ssaków i płazów. Planowana inwestycja koliduje z dwoma wyznaczonymi korytarzami migracyjnymi zwierząt: [...]— Główny Korytarz Północny — [...],[...]- Korytarz Północny - [...] łączący się z korytarzem [...]i [...]. Rolą korytarzy ekologicznych jest zmniejszenie izolacji obszarów cennych przyrodniczo, zapewnienie ich ciągłości, umożliwienie migracji zwierząt i wymiany genów. W celu zminimalizowania ww. oddziaływań na całej długości planowanej drogi przewidziano budowę zróżnicowanych w zależności od wyników inwentaryzacji przejść dla zwierząt (dużych, średnich, małych) oraz przepustów dla płazów, których lokalizacje zostały określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przejścia zostały zaprojektowane w sposób zapewniający swobodną migrację zwierząt, a tym samym niwelujący negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji. Przejście średnie dolne w km 7+030, jest powiązane z przejściami średnimi w km 3+300 oraz 5+340. Przejście w km 5+340 wyznaczono z uwagi na obecność w sąsiedztwie planowanej drogi kompleksu stawów oraz zadrzewień między [...] i [...], stanowiących naturalny korytarz migracyjny, m.in. saren, dzików, lisów. Wraz z przejściami w km 3+300 oraz 7+030, umożliwiono migrację pomiędzy terenami rolniczymi po wschodniej i zachodnie stronie planowanej drogi.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 6 listopada 2018 r. Skarżący dodatkowo podniósł, że jego interes prawny wynika z okoliczności położenia działki stanowiącej jego własność w odległości około 600 metrów od planowanego przebiegu obwodnicy. Usytuowanie nowoprojektowanej drogi spowoduje zwiększony ruch samochodów związanych z dostawą do Fabryki Zakłady Chemiczne [...]. Obawia się, że w przypadku kolizji drogowej dojdzie do niebezpiecznego oddziaływania np. amoniaku na jego działkę gruntową, co nie zostało przeanalizowane w raporcie.

Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi. Podniósł także, że dotychczasowy ruch pojazdu, w tym związany z transportem towarów niebezpiecznych skierowany był przez centrum funkcjonującego miasta, a więc niekiedy w odległości od zabudowy mieszkaniowej wynosiła około 6 metrów. Pełnomocnik wskazał, że dotychczas milion ton samego amoniaku (informacja pochodząca z sierpnia 2018 r.) przejechało cysternami przez centrum [...]nie powodując żadnej katastrofy.

Skarżący podniósł, że przesunięcie węzła nie koliduje z inwestycją a pozwala wyprowadzić ruch poza teren zabudowany. Natomiast pełnomocnik inwestora oświadczył, że przesunięcie węzła według propozycji skarżącego spowodowałoby puszczenie ruchu przez samą miejscowość, którą ruch kołowy omija według propozycji inwestora. Wskazywana przez skarżącego droga na mapie nie istnieje. Skarżący oświadczył, że wskazywana przez niego droga jest objęta studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1032, dalej p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga podlega oddaleniu.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r., [...] [...] działając z upoważnienia Zarządu Województwa [...], wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zachodniego drogowego obejścia miasta [...]". Przedmiotem inwestycji jest budowa drogowego obejścia miasta [...], o parametrach drogi ekspresowej.

Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z art. 71 ustawy ooś wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2 ust. 2).

Decyzja przewidziana w tym przepisie w swej istocie określa środowiskowe wymagania, które inwestor musi spełnić, jeżeli zamierza zrealizować planowane przedsięwzięcie.

W postępowaniu administracyjnym, zgodnie z zasadą legalizmu, organ działa w granicach wniosku inwestora. Oznacza to, iż w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ określa warunki realizacji przedsięwzięcia w wariancie wnioskowanym przez inwestora lub, jeśli zachodzą ku temu przesłanki, odmawia określenia tych warunków. Jeśli więc w odniesieniu do wariantu proponowanego przez inwestora nie zachodzą okoliczności wykluczające możliwość wydania pozytywnej decyzji, określone w art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy ooś, wówczas organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie wskazanym we wniosku. Taka sytuacja miała też miejsce w niniejszym postępowaniu. Rozpatrzenie zgłoszonych w toku postępowania uwag i wniosków nie jest bowiem tożsame z wprowadzeniem przez organ administracji każdej żądanej zmiany do planowanej inwestycji (np. lokalizacji przedsięwzięcia lub jego elementu, czy parametrów danego obiektu).

Organ odwoławczy wskazał że kwestia lokalizacji węzła [...] była analizowana już w 2010 r. podczas konsultacji społecznych. Rozważano przesunięcie węzła w stronę [...]. Kwestia była ponownie przeanalizowana na potrzeby raportu z 2015 r., jak i w wyjaśnieniach z dnia 23 maja 2016 r. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 18 marca 2016 r., z dnia 19 września 2016 r. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 lipca 2016 r., z dnia 23 grudnia 2016 r. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 22 grudnia 2016 r., tj. pismach zainicjowanych przez Skarżącego.

Jak wynika z akt sprawy szczegółowo do tej kwestii odniósł się organ I instancji w zaskarżonej decyzji odwołując się do licznych pism (które wskazał i opisał) stanowiących wyjaśniania w zakresie zlokalizowania spornego węzła, jak i warunków technicznych, które musi spełnić. Podkreślić też należy, że projektowana droga ma znaczenie nie tylko lokalne, ale wypełnia nadrzędne cele wynikające z krajowych i regionalnych dokumentów planistycznych, dotyczących budowy spójnego i nowoczesnego systemu dróg krajowych, zapewniającego efektywne funkcjonowanie drogowego transportu osobowego i towarowego. Integralną częścią inwestycji drogowych są węzły, zapewniające pełną lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy.

Poza tym w kwestii wskazania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umiejscowienia węzła [...] niezgodnie z lokalizacją wnioskowaną przez Gminę [...] oraz wskazywaną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], to należy wyjaśnić, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji nie miały obowiązku badania zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym bardziej ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, do czego odnosi się wprost art. 80 ust. 2 ustawy ooś, bowiem inwestycja dotyczy drogi publicznej. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej m.in. dla drogi publicznej.

Należy wskazać też, że nadrzędnym celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, wskazanie wymagań w zakresie ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

Organy – w niniejszej sprawie - analizując materiał dowody uwzględniły rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań.

Z przedłożonej do sprawy dokumentacji wynika, że zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia, jak i na etapie jego eksploatacji nie prognozuje się przekroczenia odpowiednich standardów na obszarze inwestycji i poza jej granicami (mając na uwadze wprowadzone w tym zakresie zabezpieczenia). Przykładowo, odnosząc się do kwestii hałasu emitowanego przez przedmiotową inwestycję – na którą zwrócił uwagę skarżący - organ wskazał, że z przeprowadzonych na potrzeby raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko analiz wynika, że inwestycja spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie. W związku z powyższym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nałożono obowiązek budowy ekranów akustycznych w miejscach, gdzie poziom hałasu będzie przekroczony, co zapewni zachowanie obowiązujących norm.

Ponadto należy podnieść, że treść decyzji środowiskowej kształtowana jest przede wszystkim w oparciu o warunki zawarte w postanowieniach uzgadniającym i opiniującym. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy ooś, w toku postępowania uzyskano: opinię [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...], podtrzymującą stanowisko wyrażone opinią z dnia [...] listopada 2016 r., w której zaopiniowano pozytywnie realizację przedsięwzięcie pod warunkami, które zostały uwzględnione w całości w niniejszej decyzji; postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] , uzgadniające i określające warunki realizacji przedsięwzięcia, które zostały uwzględnione w całości w niniejszej decyzji.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż strona kwestionując zaskarżoną decyzję i materiał dowodowy, w oparciu o który została wydana nie przedłożyła żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysował się natomiast jednolity pogląd, iż nie można uznać za skuteczne zarzuty strony skarżącej wobec ustaleń organów administracji co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych dokumentów zebranych w postępowaniu "środowiskowym" w sytuacji, gdy strona skarżąca nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści zgromadzonej dokumentacji (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11 oraz wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 414/11; wyrok WSA w Lublinie z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 810/14, CBOSA).

W niniejszej sprawie strona nie poparła swych zarzutów własnym dokumentem, ani też argumentacją pozwalającą na odmienną ocenę informacji zawartych w aktach, niż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Trudno niewątpliwie dać wiarę gołosłownym twierdzeniom, w sytuacji gdy dysponuje się dokumentem sporządzonym przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje. A skoro w toku postępowania, nie został przedłożony inny dokument sporządzony również przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, ale który w ramach norm prawa i wymogów prawa, w sposób odmienny określałby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to trudno odmówić wiary dokumentowi przedłożonemu przez inwestora.

Dodać także należy, co także podnosiły organy, że RDOŚ, jak również GDOŚ, nie posiadają kompetencji prawnych, aby przy braku stwierdzenia możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dotrzymaniu standardów jakości środowiska oraz nienaruszeniu obowiązujących norm prawnych, wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Należy też wskazać, że z ustaleń będącego w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia sporządzonego przez biegłych w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko wynika, w jakim zakresie przedmiotowe przedsięwzięcie potencjalnie zagraża środowisku, tj. m.in. w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu i innych zawiera w tym zakresie wytyczne co do eliminacji zagrożeń. Skarżący w żadnym zakresie nie podważył ustaleń powołanego wyżej raportu sporządzonego, stąd też zarzuty skargi odnoszące się do nieuwzględnienia jego wątpliwości, należy uznać za chybione. Wnioski skarżącego w tym zakresie stanowiły jedynie polemikę z treścią raportu i niepodważającą tym samym ustaleń i analiz w nim zawartych. Wypada również zauważyć, iż w opracowanym raporcie uwzględniono powyższe zagadnienie w zakresie w jakim było to możliwe na obecnym etapie postępowania.

Poza tym nałożono na inwestora obowiązek opracowania analizy porealizacyjnej, która po zrealizowaniu inwestycji zweryfikuje skuteczność przewidzianych w raporcie rozwiązań zakresie ochrony akustycznej, czy w zakresie ochrony zwierząt oraz nałożono obowiązek ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę/zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, która ponownie doprowadzi do przeanalizowania oddziaływania drogi na poszczególne elementy środowiska.

W ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia zawiera wymagane art. 82 ust. 1 ustawy ooś elementy, a jej uzasadnienie spełnia warunki określone w art. 85 ust. 2, jak również w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja ta określa szczegółowo rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie.

Za chybione należy uznać także zarzuty w zakresie nieuwzględnienia innego wariantu przebiegu planowanej drogi. Inny wariant lokalizacyjny niż warianty określone w raporcie oddziaływania na środowisko – jak opisały szczegółowo organy – byłby w tym momencie nieracjonalny. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że wyniki oceny oddziaływania na środowisko wskazują na potrzebę realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż ostatecznie zaproponowany przez wnioskodawcę. Inwestor dokonał wariantowości przedsięwzięcia, w ramach której przeanalizował trasę przebiegu inwestycji (wariant A, B, C) oraz sposób przeprawy przez rzekę [...] i Kanał [...] (most wysokowodny, tunel zatapiany, tunel drążony). W toku postępowania na wniosek uczestników postępowania dnia [...] września 2016 r. wnioskodawca wyraził zgodę na proponowaną zmianę wariantu i ostatecznie wariantem przewidzianym do realizacji przez Wnioskodawcę jest wariant składający się z połączenia wariantu A i B. Wybrany w wyniku analizy wariantowej przebieg projektowanej drogi, po przeprowadzonej ocenie w zakresie lokalizacji, jak i technologii, po rozważeniu wpływu na wszystkie komponenty środowiska, okazał się wariantem najkorzystniejszym.

W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do zakwestionowania prawidłowego, w jego ocenie, zastosowania norm prawa materialnego oraz prawa procesowego przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego zawarte w skardze Sąd uznaje również za chybione.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.