Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1051/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 2,art.158
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B S i Z S na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia na wniosek B i Z S nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] w Warszawie Oddział w [...] pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnią lekkoatletyczną wraz z infrastrukturą na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz [...] przy ulicy [...] w [...].

Oceniając w postępowaniu nieważnościowym ww. decyzję organ odwoławczy podkreślił, że objęta wnioskiem decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę została poprzedzona wydaniem decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie boiska piłkarskiego z bieżnią, sanitariaty przy ul. [...] i ul. [...] and [...] na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w [...]

. W ww. decyzji wskazano, że działki inwestycyjne usytuowane są na terenie oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 1994 r.nr [...] symbolem 89-UT, S ( znajdują się na terenie rekreacji i sportu, na którym przewidziano utrzymanie istniejących obiektów funkcjonalnych oraz rozbudowę Ośrodka Sportowego [...] –rezerwa terenu m.in. dla boiska piłkarskiego z bieżnią.

Z akt sprawy wynika, że inwestycja odpowiada wymogom określonym w powyższej decyzji z [...] czerwca 2002 r. w szczególności dotyczącym wymiarów boiska piłkarskiego ( 90 X 50M) oraz długości bieżni ( 333, 33 m). Ponadto, zgodnie z wymaganiami powyższej decyzji inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne ( decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...]) oraz pozytywną opinię konserwatora zabytków ( postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...], z którego wynika również że ustanowiony został inspektor nadzoru archeologicznego) jak również w ramach projektowanego przedsięwzięcia zaplanowano 2 bramy wjazdowe i furtkę od strony parkingów Organ wskazał, że w ramach projektowanej inwestycji zaplanowany został również budynek sanitariatów o wymiarach 9, 31 X 8, 86 m ( tj. ok.82 m2) tymczasem w decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. przewidziano realizację sanitariatów o powierzchni ok. 70 m2. Wobec powyższego zauważył, że w powyższym zakresie rozwiązania zawarte w analizowanym projekcie budowlanym są niezgodne z wymogiem zawartym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe uchybienie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, a tym samym nie nosi ono znamion rażącego naruszenia z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Jednocześnie organ zauważył, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu inwestycyjnego planowany budynek sanitariatów zaprojektowany został zgodnie z wymaganiami zawartymi w rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 1995 r. nr 10, poz.46) w szczególności z przepisem § 12 ( regulującym odległość projektowanych budynków od granicy z sąsiednimi nieruchomościami), § 13, § 57 oraz § 60 ( regulujących zapewnienie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi ) ww. rozporządzenia.

Ponadto w ocenie organu, wbrew twierdzeniu zawartemu w odwołaniu inwestor ([...]) wykazał się prawem do dysponowania na cele budowlane wszystkimi nieruchomościami inwestycyjnymi (KW nr [...], pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Inspektorat w [...] z dnia [...] lipca 2002 r. znak [...]) spełniając przy tym obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego

Odnosząc się do zarzutu podnoszonego w odwołaniu, dotyczącego wydania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego ( zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), organ podkreślił, iż faktem jest, że w dacie wydania ww. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji była rozstrzygnięciem nie ostatecznym ale fakt ten nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem z treści przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 prawa budowlanego nie wynika, ze decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być ostatecznym rozstrzygnięciem w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę bądź w dacie wydawania pozwolenia na budowę aby mogło być ono wydane. Tym samym nie można stwierdzić w niniejszej sprawie aby doszło do wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] z oczywistym naruszeniem art.32 ust.4 pkt 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższych ustaleń mając na uwadze, iż okoliczność wystąpienia oczywistości naruszenia przepisu jest niezbędna do możliwości stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w ocenie organu nie można stwierdzić aby decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odpowiadając z kolei na zarzut podnoszony przez odwołujących się , iż w związku z realizacją spornej inwestycji uniemożliwione im zostało korzystanie z ich prawa służebności gruntowej do korzystania z działek inwestycyjnych polegającej na skomunikowaniu działki nr ew. [...] z droga publiczną ( ul [...]) organ stwierdził, że nie ma on wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Należy bowiem wskazać, że powyższa okoliczność może stanowić ewentualnie przedmiot roszczeń w postępowaniu toczącym się przed sądem powszechnym a nie w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r.nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości ( art. 156 § 1 pkt 1 kpa), z rażącym naruszeniem innych przepisów prawa, bądź bez podstawy prawnej ( art. 156 § 1 pkt. 2 kpa).Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić że dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją ( art. 156 § pkt 3 kpa) zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie ( art. 156 § 4 kpa), było niewykonalne w dniu jego wydania, a niewykonalność ta miała charakter trwały ( art. 156 § 1 pkt 5 kpa), jego wykonanie wywoływałoby czyn zagrożony karą ( art. 156 § 1 pkt 6 kpa) ani też rozstrzygnięcie zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa ( art. 156 § 1 pkt 7 kpa).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B i Z S.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna, bowiem Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U z 2002 r. Nr 153. Poz.1269 ze zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego zadaniem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wady te enumeratywnie wymienia art.156 § 1 pkt. 1-7 kpa, który stanowi m.in. że nieważność decyzji stwierdza się gdy została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W tym miejscu należy podkreślić, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą ( por. uwagi do art. 156 kpa, wyd. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz , B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000).

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach podkreślał, że ani oczywistość naruszenia przepisu ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu , który został naruszony jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnia lekkoatletyczną i infrastruktura na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]przy ulicy [...] w [...].

Sad orzekający w niniejszej sprawie podziela ocenę organu, iż kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1kpa.

Nie jest zasadny – w ocenie Sądu zarzut rażącego naruszenia ( przy wydaniu weryfikowanej decyzji) art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane tj. wydanie decyzji mimo braku po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane oraz wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o nieostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutów wniosku oraz ustaleń organu należy podkreślić w ocenie Sądu, że mimo naruszenia przy wydawaniu weryfikowanej decyzji przepisu art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego ( w oparciu o nieostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) organ prawidłowo uznał, że naruszenia tego nie można uznać za rażące, a więc kwalifikowane naruszenie prawa, bowiem nie wystąpiły przesłanki rażącego naruszenia , o których wspomniano wyżej.

Należy również podzielić ocenę organu, że decyzja Starosty [...]weryfikowana w niniejszym postępowaniu nie jest również dotknięta żadną z pozostałych wad nieważności, bowiem została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie jest i nie była w dniu jej wydania trwale niewykonalna, nie jest również dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, a w szczególności będącego podstawą jej wydania art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.