Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1246/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.23a, art.4 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych
article: art.4 pkt 22 lit.a, art.92 a, art.92b, art.93 c
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art.145 par.1 pkt 1, art.134, art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD"), decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 22 lit a, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200; dalej "u.t.d."), lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6, art. 7 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 i art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE.L.2010.168.16) - po rozpatrzeniu odwołania P. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. ("strona", "skarżący") - orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1.050,00 zł.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2017 r. w [...] na drodze krajowej nr [...] , ok. godz. 12:15, poddano kontroli drogowej pojazd marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] . Kierującym pojazdem był M. M.

W wyniku analizy danych zawartych na okazanej do kontroli karcie kierowcy ujawniono, że kierujący przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy, co stanowi naruszenie lp. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W toku czynności kontrolnych przesłuchano kierującego, który zeznał: "w dniu dzisiejszym wykonywałem przewóz styropianu budowlanego z [...] do odbiorców wg faktur na rzecz F., [...] , [...] ul. [...] , w której jestem zatrudniony od 2011 r. na stanowisku kierowcy. Naruszenia przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia w dniu 03.10.2017 r. spowodowane było moim niedopatrzeniem i nieuwagą."

Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] października 2017 r.

Następnie pismem z dnia 6 listopada 2017 r. Komenda Policji przekazała do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] protokół kontroli wraz z dokumentacją zgromadzoną w sprawie celem przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie.

W związku z ujawnionymi naruszeniami w dniu [...] grudnia 2017 r. doręczono stronie zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Jednocześnie zawiadomiono stronę o możliwości czynnego udziału w toczącym się postepowaniu poprzez składanie wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń. Strona została również poinformowana o treści art. 92c u.t.d

Wysłano także zapytanie do odpowiednich organów licencyjnych czy strona posiadała uprawnienie do wykonywania transportu drogowego rzeczy, jak również czy kontrolowany pojazd został zgłoszony do udzielonego uprawnienia.

W odpowiedzi uzyskano informację, że przedsiębiorca w dniu [...] października 2007 r. zgłosił pojazd marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanej przez Starostwo Powiatowe w [...] .

W trakcie prowadzenia postepowania administracyjnego strona przesłała wyjaśnienia w których wskazała: "F. nie ponosi odpowiedzialności za powstałe naruszenia przepisów. Nie można było przewidzieć, że kierowco natrafi na remont drogi i pomyli trasy. Nie można było przewidzieć, że kierowca nie będzie pilnował czasu jazdy oczekując na zapalenie się lampki ostrzegawczej w tachografie. Kierowca nie sygnalizował pracodawcy problemów z dotarciem do kontrahentów, nie sygnalizował braku czasu jazdy. Towar kierowca wiózł tylko w jedną stronę, tj. do kontrahenta. Wracał bez ładunku. Kolejny załadunek miał planowany dopiero na następny dzień. Kierowca został upomniany przez pracodawcę z powodu nieprzestrzegania norm prowadzenia, przerw i odpoczynków kierowców w dniu [...] .10.2017 r. W dniu tym pobrane zostały dane z karty kierowcy i wykryte przez pracodawcę naruszenia. Kierowca nie wnosił zastrzeżeń do upomnienia. Kierowca oświadczył, że do naruszenia czasu jazdy doszło wyłącznie z jego winy."

Organ w piśmie z dnia 31 stycznia 2018 r. wezwał stronę do przesłania danych cyfrowych potwierdzających wczytanie danych z karty kierowcy Pana M. M. w dniu [...] października 2017 r.

W odpowiedzi strona przesłała wydruk komputerowy podsumowania importu danych.

W związku z powyższym stwierdzono następujące naruszenia (o czym zawiadomiono stronę w piśmie z dnia 14 lutego 2018 r.).

1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

- o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut (art. 7 ust. 1 Rozporządzenia 561/2006 oraz na podstawie lp. 5.2.1. oraz lp. 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. - kierowca w dniu [...] października 2017 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin w okresie od godziny 13:25 do godziny 20:26;

- naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (ustawa o transporcie drogowym, lp. 6.3.11 załącznika nr 3). Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M. M. wykazała że przedsiębiorca nie wczytał danych znajdujących się na karcie kierowcy od dnia [...] marca 2015 r. Dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni.

W odpowiedzi na uzupełnienie zawiadomienia strona przesłała kolejne pismo z wyjaśnieniami, że nie doszło do naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy M. M. W piśmie wskazała: że "Regularnie karta kierowcy jest wczytywana. Ponieważ nie mam możliwości wygenerować zbiorczego raportu zawierającego wszystkie daty odczytów przesyłam w załączeniu potwierdzenie wczytania trzech poprzedzających protokołów kontroli [...] z dnia [...] października 2017 r. Zgodnie z informacją od producenta oprogramowania tachospeed za pomocą czytnika program zawsze pobiera całą zawartość karty kierowcy, nie można wygenerować z pogromu zbiorczego raportu zawierającego wszystkie daty odczytów z karty kierowców."

W załączeniu do pisma strona przesłała kserokopię korespondencji z producentem oprogramowania tachospeed oraz wydruki komputerowe "import danych z karty kierowcy''.

Mając na uwadze powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na mocy art. 92a ust. 1 oraz ust. 2 oraz zgodnie z art. 93 ust. 4 oraz ust. 5 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1050 zł, w tym w związku z naruszeniem art. 7 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 oraz na podstawie lp. 5.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. karę w wysokości 150 zł oraz w związku z naruszeniem art. 7 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 oraz na podstawie lp. 5.2.2. załącznika nr 3 do u.d.t. - 400 zł, a także na podstawie art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia 581/2010 oraz na podstawie lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d. - 500 zł.

Strona wniosła odwołanie, a GITD wskazaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie uzasadnienia decyzji organ przytoczył treść przepisów prawa będących podstawą wydania orzeczenia, w tym art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b ust. 1 - 2, art. 92 c ust. 1 - 2 oraz art. 4 pkt 22 lit. a oraz lit. h.

Następnie organ wskazał, że analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe wykazała, że w dniu [...] października 2017 r. kierowca przekroczył maksymalny dopuszczalny łączny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut. Pan M.M. prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin w okresie od godziny 13:25 dnia 3.10.2017 r. do godziny 20:26 tego samego dnia, nie odbierając w tym przerwy w wymiarze 45 minut nieprzerwanego odpoczynku lub przerwy dzielonej w dwóch częściach, z których pierwsza powinna wynosić co najmniej 15, a druga co najmniej 30 minut nieprzerwanego odpoczynku - po 4 godzinach i 30 minutach prowadzenia pojazdu.

W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ odwoławczy uznał za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550.00 zł, tj. z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2.1 (x 1) oraz lp.5.2.2 (x 2) załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się zaś do zarzutów strony organ wyjaśnił mi.in., że terminy dokonywania wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy zostały określone precyzyjnie i przepisy nie przewidują dowolności co do terminów wczytywania danych. Zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Komisji nr 581/2010, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

W niniejszej sprawie stwierdzono zaś, że pomiędzy dniem 22 września 2017 r. a dniem kontroli, tj. 30 października 2017 r. przekroczony został termin na odczyt danych (na karcie kierowcy M. M. zapisanych zostało 29 dni zarejestrowanej aktywności ). Od dnia wydania karty kierowcy (tj. od dnia 9 marca 2016 r.) do dnia kontroli ([...] października 2017 r.) przedsiębiorca nie odczytał danych z karty kierowcy (brak informacji o odczycie na karcie kierowcy).

Pomimo wezwania organu, strona nie przesłała wymaganych danych cyfrowych przesyłając jedynie kilkukrotnie kopie dokumentów określonych jako "podsumowanie importu danych".

Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanych przez lp.6.3.11 (x 1) załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Żadna z zasad postępowania wskazanych przez stronę ani art. 7 Konstytucji RP nie zostały naruszone przez organ I instancji.

Ponadto nadmienił, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że to skarżąca nie wykonywała spoczywających na niej obowiązków. Dlatego brak było podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.

Na decyzję GITD strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją wydaną w I instancji oraz wniosła o umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Zdarzenie było nieoczekiwane. W toku czynności kontrolnych przesłuchano kierującego, który zeznał, że naruszenia przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia w dniu [...] października 2017 r. spowodowane było jego niedopatrzeniem i nieuwagą. Wskazał także, że w toku postepowania, zarzucono mu naruszenie obowiązku wczytania danych z karty kierowcy, mimo że przesłał wydruki komputerowe świadczące o dokonanym imporcie danych m.in. w dniu [...] października 2017 r., tj. bezpośrednio przed sporządzeniem protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Także w trakcie kontroli karty kierowcy podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2017 r. nie odnotowano braku wczytania karty kierowcy przez przedsiębiorcę. W decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie wskazano w okresie, liczącym kolejnych 28 dni, skarżący nie dokonał pobrania danych z karty kierowcy. Poza tym podniesiono, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydając ww. decyzję nie dotrzymał terminów przewidzianych w k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 6 i art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. Dowody zgromadzone w toku postępowania były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a. przedstawił okoliczności faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, jak również ich ocenę prawną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm.).

Ustawa określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-x u.t.d.

Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej i wymierzenia jej w wysokości określonej w załączniku oraz w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Podstawą nałożenia kary w zaskarżonej decyzji były stwierdzone naruszenia polegające na:

- przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas powyżej 15 minut do 30 minut; - za każde następne rozpoczęte 30 minut (lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.);

- naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Sankcja określona w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., dotycząca przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za co przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 150 zł oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 zł, wynika z treści art. 7 powołanego wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przepis ten stanowi, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Ustalenia faktyczne organu dokonane w ww. zakresie, opisane w decyzji, pozwalały na ww. kwalifikację naruszenia i nałożenie kary w wysokości 550 zł, tj. z tytułu naruszenia lp. 5.2.1.- 150 zł, z tytułu naruszenia lp. 5.2.2.- 400 zł (2x200 zł).

Słusznie też w ocenie Sądu nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Podstawową regulacją prawną ustanawiającą przepisy dotyczące obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy jest przepis art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U.UE. L. Nr 102 z 11.04.2006). Stosownie do treści tego przepisu, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 :

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z lit. b cytowanego ustępu 5 art. 10, do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w myśl której oznacza ono kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanego w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty do tachografów. Dodać należy, że w myśl lit. t rozdziału I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego. Stosownie zaś do treści lit. c ustępu 5 art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w wykonaniu powyższej delegacji, w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy (DZ.UE.L.2010.168.16). W preambule rozporządzenia wskazano, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, natomiast określenie maksymalnego okresu na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy pozwoli na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 powołanego rozporządzenia maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Z uwzględnieniem powyższych warunków częstotliwość pobierania danych z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy określone zostały w krajowym, polskim porządku prawnym. W przepisie art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. nr 180 poz. 1494 ze zm.) zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywanie tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego. W wykonaniu tej delegacji Minister Transportu wydał rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. nr 159, poz. 1128 ze zm.). W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni.

Skarżący nie wykonał obowiązku w sposób nakazany w przepisach. Okoliczności powyższych nie można wykazać za pomocą wydruków komputerowych zatytułowanych jako Podsumowanie importu danych. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu pobrane dane z karty kierowcy przechowywane są w oryginalnym formacie.

Także analiza danych zapisanych na karcie kierowcy pobranych podczas kontroli potwierdziła, że przedsiębiorca nie wczytał danych znajdujących się na karcie kierowcy od dnia 9 marca 2016 r., a więc od dnia wydania karty kierowcy.

Fakt, że w dniu kontroli nie odnotowano naruszenia, o którym mowa w ustawa o transporcie drogowym, lp. 6.3.11. załącznika nr 3, jest bez znaczenia. Zapewniono bowiem skarżącemu prawo do czynnego udziału w sprawie w ww. zakresie poprzez zawiadomienie go - pismem z dnia 14 lutego 2018 r. - o stwierdzeniu także naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Wcześniej - w piśmie z dnia 31 stycznia 2018 r. - wezwano skarżącego do przesłania danych cyfrowych potwierdzających wczytanie danych z karty kierowcy Pana M. M.

W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się jako oczywiste, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08, oraz z 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09).

Do obowiązków przedsiębiorcy należy prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego a następnie jego właściwa kontrola, a także właściwa dokumentacja czasu prowadzenia pojazdu, odebrania wymaganych przerw i odpoczynków przez kierowcę, jak i jej odpowiednie zabezpieczenie.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r.

W odniesieniu do podnoszonych w skardze zarzutów należy wskazać, że od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewozy drogowe za stwierdzone naruszenia nie zwalnia sama deklaracja przedsiębiorcy o wyłącznej winie kierowcy za stwierdzone naruszenia. Ponadto nawet ewentualne zastosowanie sankcji pracowniczych (zwolnienie z pracy, upomnienie, nagana), wobec pracowników, którzy bezpośrednio dopuścili się uchybień, nie wychwyconych przez przedsiębiorcę, nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy. Jest to kwestia wewnętrznych relacji prawnych pomiędzy przedsiębiorcą a jego pracownikami (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2012 r., VI SA/Wa 363/12).

Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia.

Podkreślić trzeba też, że w przepisach art. 92b oraz 92c ustawy chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 ustawy nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodiło do naruszeń przepisów ustawy.

Przepisy ustawy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota tego rodzaju odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania, lub też znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych.

Nie mogą wpłynąć na treść rozstrzygnięcia zarzuty dotyczące przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania. Naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Na marginesie należy zauważyć, że z akt sprawy nie wynika, by skarżący w toku postępowania skorzystał ze środków mających na celu przymuszenie organu do załatwienia sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.