Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 690/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art.86 par.1, art.87 par.2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ustalił D.P. (dalej jako: skarżąca) obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonej na łączną kwotę 3245,44 zł i nakazał jej zwrot tej kwoty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Decyzja ta zawierała pouczenie odnośnie do trybu i terminu wniesienia od niej skargi do sadu administracyjnego i została doręczona skarżącej w dniu 30 kwietnia 2021 r.

W dniu 23 lipca 2021 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżąca wywiodła skargę od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podała, że odbierając decyzję była przekonana, że dotyczy ona sprawy podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu i jest informacją o zakończonym postępowaniu z pozytywnym dla skarżącej wynikiem. Po jakimś czasie zauważyła jednak, że decyzja ta jest dla niej krzywdząca. W związku z tym udała się do ZUS i uzyskała informację, że od 2016 r. jest zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny. W tej sytuacji uznała, że NFZ się pomylił się i sam wyjaśni z ZUS zaistniałą pomyłkę. Po rozmowie telefonicznej z pracownikiem NFZ okazało się jednak, że musi złożyć odwołanie od decyzji, aby móc dochodzić swoich praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd na wniosek strony przywraca termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 712/08, LEX 49364, postanowienia NSA z 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z 9 września 2014r., sygn. akt I GZ 499/14 oraz z 2 października 2014r., sygn. akt II OZ 1011/14, dostępne w Internecie). Jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Nie uzasadniają więc przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA: z 12 stycznia 2016 r., II OZ 1369/15; z 28 listopada 2012 r., I OZ 869/12; z 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, dostępne w Internecie). Przy czym to strona winna uprawdopodobnić okoliczności, które w jej ocenie wskazują na brak winy strony w uchybieniu terminu, a także wykazać, że stanowiły niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu.

W niniejszej sprawie skarżąca podała, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi było błędne zrozumienie przez nią treści decyzji, a także mylne mniemanie, że sprawa zostanie wyjaśniona między organami. Należy zatem podnieść, że błędne zrozumienie treści decyzji nie może uzasadniać przywrócenia uchybionego terminu. W ocenie Sądu treść decyzji jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały, a ponadto zawiera uzasadnienie, w którym wyraźnie wskazano, czego dotyczy podjęte rozstrzygnięcie. Zatem podawana przez skarżącą okoliczność błędnego zrozumienia jej treści świadczy o tym, że nie odczytała jej z należytą starannością. Także mylne przekonanie, że sprawa zostanie załatwiona przez organy bez udziału skarżącej nie świadczy o zaistnieniu przeszkody, której skarżąca nie mogła usunąć. Należy przy tym podkreślić, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu jest to wystarczający czas na staranne zapoznanie się z treścią decyzji, a także ewentualne uzyskanie wyjaśnień w organie. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 31 maja 2021 r., a skarżąca złożyła skargę dopiero 23 lipca 2021 r. Gdyby zatem wcześniej podjęła działania w przedmiotowej sprawie, mogłaby wnieść skargę w ustawowym terminie. W tej sytuacji okoliczności wskazywane przez skarżącą nie świadczą – w ocenie Sądu - o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Z tego też względu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.