Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 654/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 95 d ust. 1, art. 134 ust. 1, art. 148 ust. 2 pkt 2, art. 147, art. 152 ust. 1, art. 154 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1373
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - t.j.
article: art. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 22 stycznia 2020 roku Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ogłosił postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nr "[...]" prowadzone w trybie konkursu ofert w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny od 2009 w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego na obszarze powiatów: "[...]" na okres od 1 kwietnia 2020 roku do 31 marca 2023 roku.

W ogłoszeniu dotyczącym przedmiotowego postępowania wartość zamówienia

określono na kwotę nie większą niż 825 000,00 PLN na okres rozliczeniowy od 1 kwietnia 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku oraz wskazano, iż po przeprowadzeniu postępowania zostanie zawarta jedna umowa.

W przedmiotowym postępowaniu wpłynęły trzy oferty.

Po sporządzeniu rankingu otwarcia komisja konkursowa, działając na podstawie § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 roku w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 1897), przeprowadziła w dniu 25 lutego 2020 roku weryfikację oferentów w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ich ofertach. W wyniku tej weryfikacji w trzech przypadkach potwierdzona została przez komisję konkursową zgodność złożonych danych w ofercie ze stanem faktycznym.

W dalszej części przedmiotowego postępowania komisja konkursowa zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przeprowadziła negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oraz ich ceny. W wyniku powyższego sporządzono ranking bieżący postępowania konkursowego, który jest tożsamy z rankingiem końcowym.

Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło w dniu 9 marca 2020 roku. Do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej został wybrany oferent – spółka A

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła spółka B (skarżąca), zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie:

1) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie

szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. naruszenie zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, w wyniku:

- braku zweryfikowania wymogu przedstawienia pozytywnej opinii IOWISZ,

- przyjęcia oferty bez weryfikacji kodów resortowych wskazanych w rejestrze, tj. kodu resortowego funkcjonowania ochrony zdrowia stanowiącego część IX systemu resortowych kodów indentyfikacyjnych oraz kodu resortowego dziedziny medycyny, stanowiącego część X systemu kodów identyfikacyjnych,

- nieodrzucenia oferty drugiego z oferentów z przyczyn wskazanych w art. 149 ust. 1 pkt 4, tj. z powodu rażąco niskiej ceny,

art. 148 ust. 1 rzeczonej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z przyczyn, wskazanych w punkcie 1.1)-2) odwołania,

art. 149 ust. 1 pkt 7 tej ustawy z przyczyn wskazanych w punkcie 1.1) odwołania.

Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego decyzją z dnia "[...]" oddalił odwołanie skarżącej i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w toku prowadzonego postępowania komisja konkursowa dokonała weryfikacji, której zaniechanie skarżąca zarzuca – poprzez wgląd w jawną, przypisaną oferentowi wyłonionemu w toku postępowania, tj. spółkę A księgę rejestrową nr "[...]" i ustaliła, że objęta postępowaniem konkursowym komórka rozpoczęła działalność w dniu 12 stycznia 2018 r. W konsekwencji czego odpowiedź zawarta w części VIII formularza ofertowego rozdział 6.2 poz. 6.2.1 (nie dotyczy) jest odpowiedzią prawidłową. Posiadanie bowiem przez oferenta opinii o celowości inwestycji podlega ocenie w procesie kontraktowania świadczeń po dniu 12 lipca 2018 r. Według organu odwoławczego błędnym założeniem skarżącego jest to, że nabycie m.in. telefonu komórkowego wiąże się z koniecznością ubiegania się o wydanie opinii o celowości inwestycji polegającej na utworzeniu na obszarze województwa nowego podmiotu leczniczego lub innej inwestycji dotyczącej wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

Odnośnie do zawartego - w pkt 1.2 odwołania zarzutu skarżącej przyjęcia oferty wybranego oferenta bez weryfikacji kodów resortowych wskazanych w rejestrze, tj. kodu resortowego funkcji ochrony zdrowia, co miałoby skutkować niewłaściwym zastosowaniem art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (pkt 2 odwołania), wskazano, że oferent wyłoniony w toku konkursu ofert, analogicznie jak - skarżąca, posiada zarejestrowaną i wymaganą w toku postępowania konkursowego komórkę o kodzie ,,9250 - Zespół transportu medycznego - świadczenia zdrowotne udzielane w specjalistycznym środku transportu". Kod ten widnieje w przypisanej oferentowi, wyłonionemu w toku postępowania konkursowego, jawnej księdze rejestrowej. Dodatkowo z treści rejestru wynika data rozpoczęcia działalności przez komórkę oznaczoną wskazanym kodem, tj. 12 stycznia 2018 roku.

Organ stwierdził, że w sprawie nie zostały wypełnione przesłanki do

odrzucenia oferty wskazane w art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, bowiem oferta spełniała wymagane warunki określone w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Dodatkowo, w związku z zachowaniem wymogu wykazania zarejestrowanej komórki organizacyjnej, brak było w tym zakresie uzasadnienia dla podważenia oceny ofert dokonanych przez komisję w oparciu o art. 148 ust. 1 ustawy i przy uwzględnieniu wskazanych tam kryteriów.

Stwierdzono również, że cena zaoferowana przez oferenta wyłonionego w konkursie ofert nie stanowi ceny rażąco niskiej.

Skonkludowano, że uprawniona do przeprowadzenia konkursu komisja konkursowa, nie naruszyła "Zasad postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej", skutkujących naruszeniem interesu prawnego skarżącej i nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania.

Skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z "[...]" wywiodła skarżąca.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, podczas gdy ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i jako taka winna zostać uchylona,

I. naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 ust. 1 oraz art. 148 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 147 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z Załącznikiem 16 (tabela 1 pkt 2 lp. VI pkt 2.1.) Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 roku w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.) oraz pkt 51 Części I Załącznika nr 3 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 roku w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2295 ze zm.) poprzez brak

prawidłowej weryfikacji wymogu posiadania pozytywnej opinii IOWISZ przez oferenta, podczas gdy przy porównaniu ofert winna być uwzględniona kwestia posiadania przez każdego z oferentów ważnej pozytywnej opinii, o której mowa w art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a dokonywane przez oferenta zakupy w zakresie sprzętu medycznego po dniu 12 lipca 2018 roku przesądzały, iż ww. oferent powinien posiadać ważną pozytywną opinię IOWISZ, co miało wpływ na przyjętą ocenę ofert, a w konsekwencji wynik postępowania oraz naruszało zasadę równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji.

art. 149 ust. 1 pkt. 4) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, przez brak odrzucenia oferty, jako że zawiera cenę rażąco niską w stosunku do wartości zamówienia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2019 r., poz. 2167).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej" lub "ustawa"). Stosownie do art. 152 ust. 1 oraz art. 154 ust. 1 tej ustawy, odwołanie do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu przysługuje świadczeniodawcy, którego interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W związku z tym odwołanie podlega uwzględnieniu, gdy stwierdzony zostanie uszczerbek w interesie prawnym świadczeniodawcy będący wynikiem naruszenia zasad takiego postępowania. Organ rozpoznający odwołanie bada, czy rozstrzygnięcie postępowania dokonane przez komisję konkursową zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania i czy wskutek tego doszło do naruszenia interesu prawnego odwołującego, przy czym dla uwzględnienia odwołania obie te przesłanki muszą wystąpić łącznie.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego na obszarze powiatów: "[...]" na okres od 1 kwietnia 2020 roku do 31 marca 2023 roku.

W rozpoznawanej sprawie w kluczowy jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 134 ust. 1 i art. 148 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 147 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w zw. z załącznikiem 16 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372 ze zm.) oraz pkt 51 Części I Załącznika nr 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 2295 ze zm.).

W ocenie Sądu zarzut ten zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, wojewoda albo minister właściwy do spraw zdrowia, zwany dalej "organem wydającym opinię", wydaje opinię o celowości inwestycji polegającej na utworzeniu na obszarze województwa nowego podmiotu leczniczego, nowych jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu leczniczego podmiotu leczniczego lub innej inwestycji dotyczącej wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Wniosek o wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, dotyczy inwestycji, której części tworzą komplementarną całość i są niezbędne do prawidłowego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w objętych wnioskiem dziedzinach medycyny (art. 95d ust. 1a ww. ustawy).

Przez inną inwestycję, o której mowa w ust. 1, rozumie się roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.) lub wyposażenie zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, jeżeli działania te stanowią główny cel tej inwestycji (art. 95d ust. 1b tej ustawy).

Do określenia wartości inwestycji, o których mowa w ust. 1, zalicza się następujące rodzaje poniesionych lub planowanych kosztów:

1) przygotowania do realizacji inwestycji budowlanej oraz innych zmian w obiekcie budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zwanym dalej "obiektem budowlanym", wraz z usługami towarzyszącymi, w tym obsługą inwestorską, oraz zakupu obiektu budowlanego, w szczególności opracowania dokumentacji projektowej, zakupu i przygotowania gruntu pod budowę oraz ekspertyz, świadectw, operatów, studiów, pomiarów geodezyjnych i prac geologicznych oraz prac archeologicznych, dotyczących inwestycji budowlanej;

2) realizacji inwestycji budowlanej oraz innych zmian w obiekcie budowlanym wraz z usługami towarzyszącymi, w tym obsługą inwestorską;

3) zakupu obiektu budowlanego;

4) zakupu lub wytworzenia we własnym zakresie środka trwałego, z wyjątkiem tego, którego wartość początkowa nie przekracza kwoty określonej w art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm.), z zastrzeżeniem pkt 5;

5) zakupu lub wytworzenia we własnym zakresie środka trwałego bez względu na jego wartość oraz innych przedmiotów, jeżeli są pierwszym wyposażeniem obiektów budowlanych;

6) transportu i montażu oraz inne koszty ponoszone w celu przekazania środka trwałego do używania;

7) zmiany w środkach trwałych powodującej ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o rachunkowości;

8) zakupu wartości niematerialnej i prawnej, jeżeli:

a) jej wartość początkowa jest wyższa od kwoty określonej w art. 16f ust. 3 ustawy wymienionej w pkt 4,

b) jest pierwszym wyposażeniem obiektu budowlanego - bez względu na jego wartość;

9) innych, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają finansowaniu lub dofinansowaniu ze środków budżetu państwa przeznaczonych na inwestycje.

W świetle powołanych regulacji "inna inwestycja dotycząca wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych" to bez wątpienia inwestycja o kluczowym znaczeniu dla możliwości realizowania określonego zakresu świadczeń zdrowotnych.

Analizując całość regulacji zawartych w art. 95d ww. ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie formularza Instrumentu Oceny Wniosków Inwestycyjnych w Sektorze Zdrowia dla inwestycji skutkujących zmianą zakresu udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej (wydanego na podstawie art. 95h ust. 1 tej ustawy – Dz. U. z 2018r. poz. 1347 ze zm.) należy dojść do przekonania, że "inna inwestycja dotycząca wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych", to inwestycja związana z zakupem, wytworzeniem, ulepszeniem, czy przekazaniem do użytkowania środka trwałego, przy czym jeśli chodzi o zakup środka trwałego (innego niż pierwsze wyposażenie obiektu budowlanego), to jego wartość początkowa ma przekraczać kwotę określoną w art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm.), czyli w dniu przyjęcia do używania musi być wyższa niż 10 000 zł.

W przypadku kontrolowanego postępowania konkursowego organy wskazały, że objęta postępowaniem konkursowym komórka rozpoczęła działalność w dniu 12 stycznia 2018 r. W konsekwencji czego odpowiedź zawarta w części VIII formularza ofertowego rozdział 6.2 poz. 6.2.1 (nie dotyczy) jest odpowiedzią prawidłową. Posiadanie bowiem przez oferenta opinii o celowości inwestycji podlega ocenie w procesie kontraktowania świadczeń opieki zdrowotnej począwszy po dniu 12 lipca 2018 r.

Zgodzić się należy z organem, kiedy stwierdza, że błędnym założeniem skarżącego jest to, iż nabycie m.in. telefonu komórkowego wiąże się z koniecznością ubiegania się o wydanie opinii o celowości inwestycji.

Przypomnieć jednak należy, że opinia o celowości inwestycji jest wydawana nie tylko w przypadku utworzenia nowego podmiotu leczniczego – w tym nowej jednostki lub komórki organizacyjnej podmiotu leczniczego – ale również innej inwestycji, dotyczącej wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Bez wątpienia świadczenia z zakresu transportu medycznego są świadczeniami specyficznymi, ponieważ są one udzielane przy pomocy środka transportu sanitarnego, dlatego też pod tym kątem organ powinien w postępowaniu konkursowym rozważyć nie tylko samo zarejestrowanie podmiotu świadczącego usługi medyczne przed 12 lipca 2018 r., ale również to czy po tej dacie spółka nie dokonała inwestycji o kluczowym znaczeniu dla możliwości realizowania określonego zakresu świadczeń zdrowotnych.

Rację ma skarżąca, że ta istotna dla sprawy okoliczność nie została wzięta pod uwagę przez organ przy ocenie konieczności posiadania przez oferenta ważnej pozytywnej opinii IOWISZ, choć oczywiście podnoszenie konieczności posiadania opinii o celowości inwestycji np. w przypadku zakupu telefonów jest nieuprawnione, bo wartość środka trwałego w dniu przyjęcia do używania musi być wyższa niż 10.000 zł.

Tak więc w ramach tego postępowania powinna być zweryfikowana data dokonania inwestycji, która ma służyć udzielaniu świadczeń zdrowotnych objętych postępowaniem i jest inwestycją kluczową dla możliwości udzielania świadczeń, gdyż konsekwencją braku opinii jest odjęcie 8 punktów.

Tymczasem w przypadku kontrolowanego postępowania konkursowego, jak wynika z wykazu zasobów formularza ofertowego (akta postępowania konkursowego Tom II, str. 11), podmiot spółka A po dniu 12 lipca 2018 r., bo 20 i 29 stycznia 2020 r. nabyła cały sprzęt medyczny. Nie ma żadnego urządzenia, którym spółka dysponowała wcześniej i przy jego pomocy świadczyła usługi medyczne.

W styczniu 2020 r. spółka ta nabyła ambulans i kompletne jego wyposażenie tj. pulsoksymetr, pompę strzykawkową, defibrylator, respirator, ssak, zestaw do intubacji, aparat do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi i przyrząd do pomiaru temperatury ciała. Nabycie tego rodzaju urządzeń stanowi bezsprzecznie inwestycję mającą wpływ na zakres udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, wszystkie te urządzenia są kluczowe i bez nich nie sposób wyobrazić sobie świadczeń opieki zdrowotnej.

Dlatego też nie wnikając w wartość wyposażenia ambulansu już samo nabycie ambulansu po dacie 12 lipca 2018 r., zdaniem Sądu, stanowi tego rodzaju inwestycję, o jakiej mowa w art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

W związku z powyższym w ocenie Sądu wybrany oferent powinien posiadać opinię o celowości inwestycji. Jej nieprzedstawienie natomiast powinno skutkować obniżeniem wartości oferty o 8 punktów. Tak się jednak nie stało, co stanowi istotne uchybienie przeprowadzonej procedury w trybie wyboru ofert.

Zupełnie chybiony jest natomiast zarzut skarżącej mówiący o konieczności odrzucenia oferty kontrkandydata z powodu rażąco niskiej ceny. Cena ta nie była z pewnością rażąco niska. Trafnie wskazał na to organ kiedy stwierdził, że ostateczna wartość oferty to 646.250 zł., a ryczałt dobowy skarżącej był wyższy o 340 zł.

Rzeczą oczywistą jest, że skoro w niniejszej sprawie skarżąca nie skorzystała z możliwości złożenie do organu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy to wniosek o uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale i decyzji poprzedzającej był omyłką.

Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania sprawy, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił w pkt 1 wyroku zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2 wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.