Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 797/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Antosik, Sędziowie NSA A. Wrzesińska-Nowacka (spr.), Z. Kmieciak, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1995 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Drugi Urząd Skarbowy Ł.–B. określił Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1995 r., zaległość w tym podatku za wskazane wyżej miesiące oraz odsetki za zwłokę. Organ podatkowy stwierdził zawyżenie podatku naliczonego poprzez :

-przyjęcie do odliczenia faktur VAT dotyczących zakupów na potrzeby osobiste (odzieży-spodni narciarskich, garnituru, spodni, butów, kurtki, kombinezonu, artykułów przemysłowych-torby, frytkownicy, kosiarki, urządzeń do zraszania, wazonów, filtra do frytkownicy, zestawu kosmetycznego, płyty kompaktowej, tostera, proszku do prania, proszku do zmywarki, lakieru do renowacji podłóg i artykułów spożywczych-napojów, kawy, pulpetów, groszku konserwowego, fasolki po bretońsku);

-przyjęcie do odliczenia faktur VAT wystawionych przez Telekomunikację Polską S.A. w części dotyczącej reklamacji, gdzie nie został wyodrębniony podatek VAT od części kwoty wskazanej w rachunku,

-przyjęcia do odliczenia faktury VAT wystawionej przez [...] Zakład Energetyczny, wystawionej w czerwcu 1995 r.,a przyjętej do odliczenia i zarejestrowanej w rejestrze zakupów w listopadzie 1995 r.,

-odliczenie podatku naliczonego zawartego w fakturach zakupu związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną z podatku VAT w miesiącach lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 1995 r.

Stwierdził też zaniżenie podatku należnego poprzez zaniechanie wystawienia rachunków uproszczonych wewnętrznych, nieujęciu ich w ewidencji sprzedaży oraz nieodprowadzeniu podatku należnego od artykułów spożywczych, zakupionych na paczki świąteczne dla pracowników w grudniu 1995 r.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 120,121,122,180,181,187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Stwierdziła, iż zakupiona odzież była odzieżą roboczą, do której przydzielania pracownikom zobowiązywała skarżącą Uchwała Nr 44 Rady Ministrów z 27 marca 1990 r. w sprawie zasad przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz dostarczania odzieży roboczej ( M.P. Nr 14,poz. 109). Artykuły spożywcze i część przemysłowych ( toster, frytkownica) zostały zakupione w celu przyrządzania pracownikom posiłków regeneracyjnych. Kosiarkę i zraszacz zakupiono jako narzędzia niezbędne przy pracach rekultywacyjnych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie zgadzając się z zarzutem błędnego odliczenia podatku od towarów usług, naliczonego w fakturach za telefon i energię elektryczną strona wskazała, iż odliczenie podatku jest jej prawem, a nie obowiązkiem. Stąd mogła ona odliczyć go dopiero w momencie zapłaty faktur, po zakończeniu długotrwałego postępowania reklamacyjnego. Sposób ewidencjonowania wydatków związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną został podatniczce wskazany w punkcie informacyjnym w Izbie Skarbowej. Koszty związane z tymi fakturami występowały w okresie wcześniejszym, przeto obowiązek w zakresie podatku od towarów i usług nie istniał. Kwestionowanie obecnie przez organ podatkowy sposobu ewidencjonowania wydatków stanowi naruszenie zasady zaufania do państwa i prawa.

Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. uchyliła zaskarżoną decyzję w części określającej zobowiązanie podatkowe za czerwiec 1995 r., zaległość podatkową za ten miesiąc oraz odsetki za zwłokę i określiła zobowiązanie w podatku od towarów i usług za ten miesiąc w wysokości niższej niż organ I instancji, a w pozostałej części utrzymała tę decyzję w mocy. Izba Skarbowa ustaliła, że skarżąca zakupiła w grudniu 1995 r. artykuły spożywcze na paczki świąteczne dla pracowników. Nie wystawiła jednak rachunków wewnętrznych dokumentujących ten fakt. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym przepisy ustawy stosuje się również do przekazania przez podatnika towarów oraz odpłatnego świadczenia usług na potrzeby osobiste podatnika, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osoby prawnej, członków stowarzyszenia, a także zatrudnionych przez podatnika pracowników oraz byłych pracowników. Z powołanego przepisu wprost wynika, iż przekazując zakupione towary na rzecz pracowników podatnik winien je opodatkować i w konsekwencji odprowadzić należny podatek od towarów usług do urzędu skarbowego.

Izba Skarbowa podzieliła stanowisko organu I instancji w przedmiocie zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego przy zakupie odzieży, artykułów spożywczych i przemysłowych. Wskazała, iż kwestia zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów była przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez II Urząd Skarbowy Ł.- B. i Izbę Skarbową w Ł. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Ostatecznie organy podatkowe nie uznały tych wydatków za koszt uzyskania przychodu. Stanowisko to zostało zaaprobowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2002 r.,sygn. akt I SA/Łd 784/00. Wyrokiem tym Sąd uchylił wprawdzie decyzję Izby Skarbowej, utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z uwagi na konieczność dokonania dodatkowych ustaleń w zakresie wydatków związanych z zawartą przez Spółkę umową leasingu, przeznaczonych na reklamę i reprezentację oraz wydatków członka zarządu, uznał jednak za prawidłowe ustalenia dotyczące kwestionowanych zakupów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe podtrzymały więc w tej kwestii dotychczas zajęte stanowisko i nie uznały wydatków na odzież, artykuły spożywcze oraz przemysłowe za koszty uzyskania przychodu.. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób niepozwalający na zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodu.

Odnosząc się do bezzasadności obniżenia podatku należnego o podatek z faktury wystawionej w sierpniu 1995 r. przez Telekomunikację Polską w części dotyczącej reklamacji, w odniesieniu do której określono tylko kwotę brutto, organ odwoławczy odwołał się do treści art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podatnik ma prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi zaś suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających dokonanie zakupu ( art. 19 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług). Jedyną kwotą podatku VAT, wyszczególnioną w wyżej wymienionej fakturze była kwota 0,96 zł. Jest to jedyna kwota podlegająca odliczeniu. Naliczając we własnym zakresie od kwoty reklamacji podatek od towarów i usług i odliczając go od podatku należnego Spółka zawyżyła o tę kwotę podatek naliczony.

Oceniając zasadność zakwestionowania przez organ I instancji odliczenia od podatku należnego w listopadzie 1995 r. podatku od towarów i usług naliczonego w fakturze za energię elektryczną, wystawionej w czerwcu 1995 r., Izba Skarbowa wskazała, iż zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenie podatku należnego o naliczony następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę albo w miesiącu następnym. Jest to prawo podatnika. Uwzględniając możliwość skorzystania przez niego z tego prawa organ odwoławczy uchylił decyzję w części dotyczącej zobowiązania za czerwiec 1995 r. i określił je na nowo, w dokonanym rozliczeniu uwzględniając podatek naliczony w fakturze za energię elektryczną. Ustalenia organu I instancji dotyczące listopada 1995 r. są zaś prawidłowe.

Izba Skarbowa ustaliła także, iż w miesiącach lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 1995 r. skarżąca dokonywała sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej. Rozliczała przy tym podatek naliczony w całości jako związany wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną. Stosownie do art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów usług podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt. 1 tejże ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług służących do wytworzenia lub odsprzedaży towarów bądź świadczenia usług zwolnionych od podatku . Podatnik winien przy tym prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Ewidencja ta powinna zawierać kwoty, wskazane w art. 20 tej ustawy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik dokonujący jednocześnie sprzedaży towarów podlegających opodatkowaniu i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku. Skarżąca takiej ewidencji nie prowadziła, bo nie można za taką uznać zestawienia sald i obrotów. Prawidłowo zatem Urząd Skarbowy zastosował w tym przypadku metodę określoną w art. 20 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług i uznał za zasadne obniżenie podatku należnego tylko o tę część podatku naliczonego, jaka odpowiadała procentowemu udziałowi wartości sprzedaży towarów opodatkowanych w wartości sprzedaży ogółem. Izba stwierdziła także, iż w toku postępowania podatkowego podatniczka nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego fakt udzielenia jej informacji w Izbie Skarbowej o możliwości prowadzenia ewidencji w formie zestawienia sald i obrotów.

W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie art. 120,121, 122, 180, 181, 187 i 191 Ordynacji podatkowej, powołując się na identyczne argumenty jak w uzasadnieniu odwołania. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dodatkowo podniosła, iż w ogólnym rozliczeniu za poszczególne miesiące roku 1994 organy podatkowe nie uwzględniły faktu uchylenia decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za grudzień 1994 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny i powstania w związku z tym nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Podtrzymała swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w rozliczeniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 1994 r. stwierdziła, iż ostateczną decyzją z dnia [...]. Drugi Urząd Skarbowy Ł.-B. określił skarżącej nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym za ten miesiąc. Nie było więc podstaw do uwzględnienia tego rozliczenia w rozliczeniu za kolejne miesiące 1995 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga w niniejszej sprawie została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego –Ośrodka Zamiejscowego w Ł. przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w sprawie nią wszczętej nie zostało do tego dnia zakończone. Zgodnie z art. 97 § 1, art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153,poz. 1271 z późn.zm.) i art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 )sprawa ta podlegała zatem rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga jest bezzasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa, a w szczególności przepisów postępowania wskazanych w skardze.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 25 tejże ustawy. Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się m.in. do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób niepozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym ( art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r., Nr 106,poz. 482) kosztami uzyskania przychodu są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tejże ustawy. Oceniając zasadność obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie odzieży organy podatkowe przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe i ustaliły zarówno zasady przydzielania pracownikom odzieży ochronnej, obowiązujące w skarżącej spółce na podstawie uchwały zarządu z 30 grudnia 1994 r., jak sprawdziły, czy i komu odzież ta została wydana i jakiego rodzaju była to odzież. Dokonana przez nie ocena tych dowodów nie budzi zastrzeżeń i jest zgodna z wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe wzięły bowiem pod uwagę całokształt zebranych w sprawie dowodów, oceniły je we wzajemnym ich związku, a wyciągnięte przez nie wnioski są logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Trudno bowiem podzielić wyrażony w skardze (nie zawierający zresztą uzasadnienia) pogląd skarżącej, iż odzieżą ochronną były garnitur czy spodnie narciarskie. Tego typu ubiory niewątpliwie nie mogą być uznane za odzież ochronną w rozumieniu powołanej przez stronę Uchwały Rady Ministrów w sprawie zasad przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz dostarczania odzieży roboczej( por. tez pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1997 r., sygn. SA/Łd 3086/95, opubl. w Wydawnictwie Prawniczym LEX w zbiorze LEX Temida –CD pod nr 29 062). Przydzielania tego typu odzieży i tym osobom, którym faktycznie ją przydzielono nie przewidywała uchwała zarządu, regulująca te kwestie w skarżącej Spółce. Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, iż wydatki te nie pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie nie miało lub nie mogło mieć wpływu na wysokość osiąganego przychodu. Podatek naliczony przy ich zakupie nie podlegał zatem odliczeniu od podatku należnego, zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie można także pominąć faktu, podniesionego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, iż w stosunku do skarżącej toczyło się również postępowanie podatkowe, dotyczące określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1995. W postępowaniu tym nie uznano za koszty uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zakup odzieży, kwestionowanych również w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług. Pogląd ten uznał za prawidłowy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2002 r., sygn. akt I SA/Łd 784/00, rozpoznając skargę na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie określenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych. Wyrokiem tym uchylono wprawdzie z innych przyczyn wyżej wymienioną decyzję, jednakże ocena prawna w nim wyrażona wiązała organ i sąd orzekające ponownie ( art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym –Dz.U. Nr 74,poz. 368 z późn.zm.). Skarga na wydaną następnie ostateczną decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym sprawie o sygnaturze I SA/Łd 1478/02 ( w skardze nie podnoszono już zresztą zarzutu nieuznania wydatków na zakup odzieży za koszt uzyskania przychodu). Organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów usług są wprawdzie uprawnione do samodzielnej oceny wydatków, pod kątem możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu, winny jednak również respektować ustalenia wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych, jeżeli ustalenia te pozostają w związku z rozstrzyganą sprawą. Ustalenia w przedmiocie uznania wydatków na zakup odzieży za koszt uzyskania przychodu dokonane w postępowaniu w przedmiocie podatku dochodowego i podatku od towarów i usług nie powinny być bowiem odmienne (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 1999r., sygn. akt III SA 87/99, opubl. w LEX-Temida CD pod nr 42009).

Z tych samych względów nie można uznać za zasadny zarzutu nieuznania za koszty uzyskania przychodu wydatków na artykuły spożywcze oraz przemysłowe. Również i w tym zakresie organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe, niepotwierdzające twierdzenia skarżącej o wykorzystywaniu artykułów spożywczych oraz frytkownicy i grilla przy sporządzaniu posiłków regeneracyjnych dla pracowników. Nie stwierdzono bowiem, aby w ogóle skarżąca posiłki takie wydawała. Przyznając zatem, iż w roku 1995 dostępność artykułów spożywczych była znacznie większa niż w roku 1985 ( kiedy to wydano Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 4 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinny odpowiadać posiłki profilaktyczne i regeneracyjne...-M.P. z 1985 r., Nr 23,poz. 179 ), to wobec braku dowodów na ich wydawanie nie było potrzeby szczegółowego oceniania, czy zakupione przez Spółkę produkty nadawały się do ich przyrządzania. Skarżąca nie przedstawiła także dowodów na to, iż kosiarkę i zraszacz, wazony, płytę kompaktową i zestaw kosmetyczny wykorzystywała w swojej działalności gospodarczej i mogły one przyczynić się do powstania przychodu. Także w skardze nie wskazano, jakie ewentualnie dowody świadczyć by miały o takim wykorzystaniu wyżej wymienionych przedmiotów i nie wskazano na konkretne uchybienia w postępowaniu dowodowym, prowadzonym w tym zakresie przez organy podatkowe.

Kwestionując legalność decyzji w zakresie nieuwzględnienia odliczenia podatku naliczonego w fakturze za energię elektryczną skarżąca zdaje się nie zauważać, iż organ odwoławczy uwzględnił jej stanowisko w tym zakresie, uchylając decyzję organu I instancji i orzekając co do istoty w zakresie zobowiązania za czerwiec 1995 r. oraz dokonując obniżenia podatku należnego o naliczony w tej fakturze w rozliczeniu za miesiąc otrzymania faktury ( czerwiec 1995 r.). Zwrócić bowiem należy uwagę, iż obniżenie podatku należnego naliczony winno nastąpić rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub w miesiącu następnym ( art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług). Wprawdzie więc możliwość obniżenia podatku jest prawem podatnika, to jednak winien on skorzystać z tego prawa w rozliczeniu za wskazany w ustawie okres rozliczeniowy. Prawidłowo zatem organy podatkowe przyjęły, iż obniżenie podatku naliczonego w fakturze za energię elektryczną nie mogło nastąpić w listopadzie 1995 r., skoro fakturę tę skarżąca otrzymała w czerwcu. Zasadnie też Izba Skarbowa uznała, iż skoro podatnik wyraził wolę skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ale uczynił to w rozliczeniu za niewłaściwy miesiąc, to organ podatkowy wydając decyzję określającą zobowiązanie w tym podatku również za miesiąc, w którym obniżenie to winno nastąpić, winien odliczenie to uwzględnić ( por. też pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. FPS 12/01, opubl. w ONSA z 2002 r., Nr 3,poz. 98).

Nie można także podzielić poglądu, iż stronie przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego nieujawnionego w fakturze za usługę telekomunikacyjną. Trafnie organy podatkowe wskazały, iż podatkiem naliczonym jest podatek wskazany w fakturze stwierdzającej nabycie towarów i usług ( art. 19 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług). W zakwestionowanej fakturze wskazano jako jedną z kwot składających się na kwotę do zapłaty kwotę nieuznanych reklamacji. W fakturze nie wskazano w tym przypadku kwoty netto i kwoty podatku. Wyliczenia podatku dokonała strona we własnym zakresie. Określenie tytułu kwoty do zapłaty (reklamacje)wskazuje na to, iż kwoty te wcześniej były ujęte w fakturach za usługi telekomunikacyjne. Podatek naliczony w tych fakturach podlegał zatem rozliczeniu za miesiące otrzymania faktury bądź za miesiące następne ( bezpośrednio po nich następujące). Fakt, iż trwało postępowanie reklamacyjne nie uprawniał podatniczki do obniżenia podatku należnego o naliczony w kwestionowanych fakturach za usługę dopiero w rozliczeniu za miesiąc, w którym nastąpiło załatwienie reklamacji. Taki sposób rozliczenia naruszał zarówno art. 19 ust. 2 ,jak i art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie wiadomo zresztą, czy podatek naliczony w reklamowanych fakturach nie został odliczony w miesiącach ich otrzymania.

Strona nie przestawiła także dowodów, iż zakupy dokonywane w lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku i grudniu 1995 r. związane były tylko i wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną. Na istnienie takich dowodów nie wskazuje nawet w skardze ( nie wymienia w niej nawet, które z wcześniej dokonanych zakupów związane były tylko ze sprzedażą zwolnioną od opodatkowania i czy w związku z tym obniżono o podatek naliczony w fakturach dokumentujących te zakupy podatek należny za wcześniejsze miesiące – art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów usług). Brak ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, zawierającej dane wskazane w art. 20 ust. 1 tejże ustawy uniemożliwiał ustalenie przez organ podatkowy związku wydatku ze sprzedażą opodatkowaną bądź zwolnioną. Prawidłowo zatem dokonał on ustalenia kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie można przy tym uznać, iż stanowisko organów podatkowych narusza w tym zakresie zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych ( art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona nie wykazała bowiem, iż przyjęty przez nią sposób ewidencjonowania wydatków ( zestawienie sald i obrotów) został jej wskazany przez organ podatkowy jako właściwy.

Z materiału zebranego w postępowaniu podatkowym nie wynika również, aby organy podatkowe z naruszeniem art. 21 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie uwzględniły w rozliczeniu za kolejne miesiące roku 1995 różnicy podatku naliczonego w grudniu 1994 r., podlegającego odliczeniu w następnych miesiącach. Z decyzji z dnia [...] wydanej przez II Urząd Skarbowy Łódź-Bałuty i określającej m.in. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1994 r. wynika, iż w miesiącu tym wystąpiła nadwyżka podatku należnego nad naliczonym. Strona nie wykazała zaś, iż decyzja ta istotnie została uchylona i wydano następnie inną, o odmiennej treści.

Zauważyć także należy, iż w skardze nie wskazano, na czym polegać miało naruszenie przepisów postępowania w niej powołanych. Czyni to niemożliwym szczegółowe odniesienie się do nich. Część zarzutów skargi odnosiła się zresztą w istocie do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wobec stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.

Wynik postępowania przesądza o braku podstaw do zasądzenia na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania ( art. 199 i 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) .