Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 901/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędzia AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżona decyzję


UZASADNIENIE

SA/Rz 901/02

U z a s a d n i e n i e

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].04.2002 r. /[...]/, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2002 r. /[...]/ przyznającej dodatek mieszkaniowy w okresie od 1.02.2002 r. do 31.07.2002 r. w wysokości 151,45 zł miesięcznie, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o przyznaniu L. K. dodatku mieszkaniowego w wysokości 167,18 zł miesięcznie w okresie od 1.03.2002 r. do 31.08.2002 r., w tym ryczałt z tytułu braku w zajmowanym lokalu instalacji doprowadzającej ciepłą wodę w kwocie 5,43 zł. Z uzasadnienia decyzji ostatecznej wynika, że w dniu 1.02.2002 r. złożył w Urzędzie Miasta wniosek o dodatek mieszkaniowy. Podał w nim, że jest najemcą lokalu o pow. użytkowej 43,39 m2, opłaca czynsz w wysokości 288,58 zł, a jedynym jego źródłem utrzymania są stale otrzymywane zasiłki celowe /łączna ich kwota z 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniosła 650 zł/. Zarządca budynku zobowiązany do potwierdzenia danych zawartych we wniosku wykazał, że L. K. ponosi za zajmowany lokal wydatki w wysokości 287,41 zł, w tym 40,42 zł za zużytą wodę /w lokalu brak wodomierza/. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...].02.2002 r. opisaną na wstępie przyznał L. K. dodatek mieszkaniowy, przyjmując do wyliczenia należnej kwoty dodatku miesięczne wydatki za zajmowany przez niego lokal w wysokości 259,55 zł, uznając za wydatek koszt zużycia wody w ilości określonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody /Dz. U. Nr 8, poz. 70/.

W odwołaniu L. K. zarzucił organowi I instancji bezpodstawne obniżenie ponoszonych przez niego wydatków na wodę i ścieki, działanie sprzeczne z prawem przy ustaleniu należnego dodatku mieszkaniowego i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz naliczenie dodatku mieszkaniowego zgodnie z prawem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło odwołanie, podejmując w dniu [...].04.2002 r. decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Motywując swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł w szczególności, że ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. Nr 71, poz. 734/, ustanawiając zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych zarazem określa, które wydatki ponoszone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w związku z zajmowanym lokalem są wydatkami stanowiącymi podstawę obliczania dodatku /art. 6 ust. 3, 4/; są to m. in. opłaty za świadczenia związane z eksploatacją mieszkania. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz. U. Nr 156, poz. 1817/ w § 2 ust. 1 precyzyjnie określa, że podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego stanowią – w przypadku najemcy i podnajemców oraz innych osób mających tytuł prawny do używania lokalu: czynsz albo inne opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych. Rozporządzenie to reguluje również /§ 3/ sposób określania wysokość wydatków w sytuacji, gdy w lokalu osoby ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy brak jest instalacji c.o., instalacji ciepłej, wody i gazu przewodowego. Nie reguluje natomiast sposób ustalania wydatków na wodę w sytuacji braku w lokalu wodomierzy. Należy więc uznać, że wydatki wykazywane przez administrację za zużytą wodę należy przyjąć w wysokości faktycznie ponoszonych przez najemcę lokalu. W powyższej ustawie nie ma delegacji upoważniającej organy do stosowania norm określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. do zastosowania zawartych w nim uregulowań do wniosków osób, które nie posiadają w lokalu urządzeń określających ilość zużytej wody. Po zastosowaniu uregulowań zawartych w przepisach prawa materialnego organ odwoławczy wyliczył, że L. K. posiada prawo do dodatku mieszkaniowego w wysokości 167,18 zł, w tym kwota 5,43 zł stanowi ryczałt dla najemcy w związku z brakiem w zajmowanym lokalu instalacji doprowadzającej ciepłą wodę. Wysokość dodatku mieszkaniowego wnioskodawcy określa art. 6 ust. 10 cyt. ustawy. Wyliczony dodatek mieszkaniowy przysługuje od 1.03.2002 r., gdyż zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek ten przysługuje na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. L. K. złożył wniosek 1.02.2002 r., a więc uprawniony jest do otrzymania dodatku od 1.03.2002 r.

Opisaną decyzję L. K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucając, że organ odwoławczy nie wyjaśnił podstawy obniżenia dodatku mieszkaniowego do kwoty 167,17 zł, jego zdaniem wysokość dodatku sięga 70% wydatków, co daje kwotę 202 zł. Jego zdaniem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. sprawie dodatków mieszkaniowych jest "nielegalne", jako sprzeczne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący podał również, że utrzymuje się wyłącznie z zasiłku z opieki społecznej w kwocie 200 zł miesięcznie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem zaskarżenia, a tym samym kontroli Sądu – zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 152, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem – jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].04.2002 r. /[...]/, którą to decyzją uchylona została decyzja organu I instancji w całości i jednocześnie orzeczono nią o przyznaniu L. K. dodatku mieszkaniowego w wysokości 167,18 zł miesięcznie, w tym ryczałt z tytułu braku w zajmowanym lokalu instalacji doprowadzającej ciepłą wodę w kwocie 5,43 zł, na okres od 1.03.2002 r. do 31.08.2002 r. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też należało uchylić tę decyzję.

Z akt administracyjnych nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że skarżący posiada tytuł prawny do zajmowanego samodzielnie lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 43,39m2, źródłem jego dochodów są świadczenia z pomocy społecznej /zasiłki celowe/, których wysokość w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. 1.02.2002 r. wyniosła łącznie 650 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący spełnia warunki przyznania dodatku mieszkaniowego określone w ustawie z dnia 21 marca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. Nr 71, poz. 734/ przepisami art. 2 /jest najemcą lokalu/, art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5 pkt 1 tego artykułu /pow. użytkowa lokalu nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30%/ oraz art. 16 /jego dochód nie przekracza 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku/.

Rozpoznając odwołanie L. K., który zarzucił organowi I instancji działanie sprzeczne przy ustaleniu należnego mu dodatku mieszkaniowego, organ II instancji uchylił kwestionowaną w odwołaniu decyzję i orzekając co do istoty sprawy "po zastosowaniu uregulowań zawartych w przepisach prawa materialnego" wyliczył, że odwołujący się posiada prawo do dodatku mieszkaniowego w wysokości 167,18 zł miesięcznie, w tym kwota 5,43 zł stanowi ryczałt z tytułu braku w zajmowanym lokalu instalacji doprowadzającej ciepłą wodę. Wyjaśnił przy tym, że wysokość dodatku mieszkaniowego określa art. 6 ust. 10 cyt. ustawy, a zgodnie z brzmieniem tego przepisu wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7 nie może przekraczać 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu /.../.

W ocenie Sądu, nie można zaskarżonej decyzji uznać za zgodną z prawem, skoro jej uzasadnienie w żaden sposób nie wskazuje sposobu w jaki organ II instancji – wydając decyzję co do meritum – wyliczył wysokość dodatku mieszkaniowego. W szczególności bowiem nie przedstawił obliczenia wydatków na normatywną powierzchnię użytkową, ani też jak obliczył ryczałtowy wydatek na ciepłą wodę.

Okoliczności ustalone przez organ orzekający w sprawie /czyli uznane za udowodnione/ powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu, bowiem stanowią podstawę rozstrzygnięcia. Obowiązki w tym względzie wynikają z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., z których organ II instancji nie wywiązał się należycie a ponadto z art. 8 K.p.a., który obliguje do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do działań podejmowanych przez organy administracji publicznej.

Brak zatem właściwego uzasadnienia decyzji orzekającej in merito uniemożliwia w istocie kontrolę prawidłowości decyzji zarówno przez stronę – w skardze nadal jest kwestionowana wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego – jak też przez Sąd.

W ponownym zatem postępowaniu organ II instancji oceniając odwołanie skarżącego, powinien – w rezultacie dokonanej oceny – przedstawić uzasadnienie zajętego stanowiska w sposób odpowiadający warunkom określonym szczegółowo w art. 107 § 3 K.p.a., a tym samym umożliwiający jego skontrolowanie.

Twierdzenia skarżącego podważające "legalność" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz. U. Nr 156, poz. 1817/ nie są trafne; zostało ono wydane z upoważnienia zawartego w art. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734/.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.