Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 1/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. na bezczynność Rady Miasta K. w przedmiocie wydatkowania środków z budżetu miasta – bezczynność organu postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 lipca 2004 r. S. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciło władzom samorządowym Miasta i Gminy K. bezczynność poprzez "nierozpatrzenie i nieudzielenie merytorycznych odpowiedzi na wystąpienia S. . Strona zwróciła się do Sądu o nakazanie stronie przeciwnej przestrzegania procedury obowiązującej przy załatwianiu skarg, określonej w kodeksie postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę S. Rada Miejska K. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej, podnosząc, że wniesienie skargi do WSA na bezczynność organów administracji jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do treści art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. służy stronie zażalenie do organu administracji wyższego stopnia. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, strona skarżąca nie wykazała, że zażalenie takie złożyła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.

arszawie zważył, co następuje:U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: u.p.p.s.a., Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego przepisu. Bezczynność organów, o której mowa w art.3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. Sąd może kontrolować jedynie w zakresie, w jakim dotyczy ona zaniechania wydania przez organ decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty lub wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Bezczynność ta dotyczyć może także zaniechania wydania aktów innych, niż powyżej wymienione, lub wykonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art. 5 pkt 1 u.p.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach skarg powszechnych, których tryb postępowania określają przepisy zawarte w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Należy podnieść, że zarzuty strony skarżącej zawarte w skardze mają charakter skargi powszechnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie przed organami administracji publicznej, wszczęte przez skarżące S. toczy się na podstawie przepisów zawartych w Rozdziale 2 Działu VIII powołanej wyżej ustawy – "skargi i wnioski".

Zgodnie z przepisem art. 237 § 3 k.p.a. organ, do którego została skierowana skarga, ma obowiązek zawiadomić skarżącego, a zatem wykonać jedynie czynność o charakterze materialnotechnicznym. Ustawodawca nie zobowiązał organu do wydania żadnego z aktów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 u.p.p.s.a.

W tej sytuacji Sąd stwierdził, że stronie skarżącej skarga na bezczynność organu, kierowana do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie przysługiwała. Takie stanowisko znajduje oparcie także w piśmiennictwie (por. M. Jaśkowska, Komentarz do art. 238 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000.).

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.