Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 282/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2016 poz 176
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32, art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Prokuratora Okręgowego w Lublinie oraz O. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 564/16 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego Lublin - Północ w Lublinie na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 28 lutego 2011 r. nr VI/55/11 w przedmiocie stypendium sportowego. 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od O. D. na rzecz Województwa Lubelskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 564/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Prokuratora Rejonowego Lublin - Północ w Lublinie na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 28 lutego 2011 r. nr VI/55/11 w przedmiocie stypendium sportowego.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Prokurator Rejonowy Lublin-Północ w Lublinie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego w dniu 28 lutego 2011 r. Nr VI/55/11 w sprawie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych i nagród Województwa Lubelskiego za osiągnięte wyniki sportowe oraz wyróżnień dla osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 38, poz. 862).

Prokurator zarzucił zaskarżonej uchwale rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 3 oraz art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.), polegające na przyjęciu w załączniku do uchwały, że stypendium może być przyznane osobie fizycznej, która w roku osiągnięcia wyniku sportowego znajdowała się w przedziale wiekowym 16-23 lata (§ 4 ust. 1 pkt 1 uchwały), która uzyskała pozytywną opinię trenera kadry wojewódzkiej lub narodowej (§ 4 ust. 1 pkt 4) i która zobowiąże się pisemnie do realizacji przedłożonego programu przygotowań oraz udziału w zawodach głównych roku w okresie pobierania stypendium (§ 4 ust. 1 pkt 5); a także poprzez wskazanie, że warunki przewidziane w § 4 ust. 1 załącznika odnoszą się również do osób niepełnosprawnych uprawiających sport dla niepełnosprawnych (§ 4 ust. 2); poprzez pozbawienie stypendium sportowego w przypadku, gdy osoba nie realizuje przedłożonego programu przygotowań do udziału w zawodach głównych roku (§ 12 ust. 1 pkt 1) oraz uchwalenie, że nagrody mogą być przyznawane osobom, które w momencie uzyskania wyniku ukończyły 23 lata (§ 16 ust. 1).

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Lubelskiego podniósł, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może samodzielnie kształtować zasady i warunki przyznawania stypendiów sportowych i pozostałych świadczeń określonych w art. 31 ustawy o sporcie. W normie upoważniającej mieści się kompetencja organu samorządowego do określenia kręgu osób fizycznych, które dana jednostka zamierza objąć wsparciem finansowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 21 września 2017 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że stypendia sportowe finansowane są z budżetu danej jednostki samorządu terytorialnego i to ta jednostka samorządu ponosi wyłączny ciężar finansowania świadczeń, o których mowa w art. 31 ustawy o sporcie. Sejmik zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie był władny ustalić szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania stypendiów sportowych. Dlatego uprawnione było określenie przez Sejmik, że stypendia sportowe będą przyznawane osobie fizycznej, która w roku osiągnięcia wyniku sportowego znajdowała się w przedziale wiekowym 16-23 lata (§ 4 ust. 1 pkt 1 załącznika do uchwały) oraz że nagrody mogą być przyznane osobom, które w momencie uzyskania wyniku ukończyły 23 lata (§ 16 ust. 1 załącznika do uchwały).

Zdaniem Sądu I instancji, w granicach ustawowego upoważnienia mieści się również przewidziana w przepisach załącznika do uchwały możliwość przyznania stypendium sportowego innym osobom niż mieszkańcy województwa lubelskiego, które są członkami klubu sportowego działającego na terenie województwa. Wynikający z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie obowiązek wzięcia przez organ pod uwagę "znaczenia danego sportu dla danego województwa" dawał Sejmikowi podstawę do takiego ukształtowania warunków udzielenia stypendium.

O. D. oraz Prokurator Okręgowy w Lublinie złożyli od wyroku WSA w Lublinie z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 564/16 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości.

Prokurator Okręgowy w Lublinie w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Prokurator zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 31 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 35 ust. 6 ustawy o sporcie, polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie w § 4 ust. 1 pkt 4, § 4 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 2, § 12 ust. 1 pkt 1, § 16 ust. 1 oraz § 17 ust. 1 zaskarżonej uchwały ograniczeń wiekowych oraz dodatkowych warunków przyznania stypendiów sportowych i nagród, mieści się w granicach upoważnienia ustawowego w sytuacji, gdy rozwiązania te nie zostały przewidziane ustawą, przekraczają granice upoważnienia ustawowego z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie i są niedopuszczalną modyfikacją upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 1 tej ustawy, a nadto - stanowią istotne naruszenie zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 Konstytucji RP.

Prokurator postawił również zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na lakonicznym i ogólnikowym odniesieniu się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych w skardze prokuratora zarzutów oraz nieustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego, w szczególności zarzutu nieważności § 17 ust. 1 zaskarżonej uchwały jako zapisu niemieszczącego się w upoważnieniu ustawowym przewidzianym w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, co doprowadziło do sporządzenia wadliwego uzasadnienia niezawierającego stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator stwierdził, że przyjęcie przez organ samorządowy, że stypendium może być przyznane osobie fizycznej, która w roku osiągnięcia wyniku sportowego znajdowała się w przedziale wiekowym 16-23 lata (§ 4 ust. 1 pkt 1 uchwały), uzyskała pozytywną opinię trenera kadry wojewódzkiej lub narodowej (§ 4 ust. 1 pkt 4), zobowiąże się pisemnie do realizacji przedłożonego programu przygotowań oraz udziału w zawodach głównych roku w okresie pobierania stypendium (§ 4 ust. 1 pkt 5) - dotyczy to również osób niepełnosprawnych (§ 4 ust. 2), wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego, o którym mowa w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, stanowi niedopuszczalną modyfikację upoważnienia przewidzianego w art. 31 ust. 1 tej ustawy i narusza konstytucyjną zasadę równości społecznej. Również pozbawienie stypendium za niezrealizowanie przedłożonego programu przygotowań do udziału w zawodach głównych roku (§ 12 ust. 1 pkt 1) w sposób nieuprawniony zawęża granice tego upoważnienia. Ten sam zarzut dotyczy zasad przyznawania nagród przewidzianych w § 16 ust. 1 (kryteria wiekowe) oraz § 17 ust. 1 (wniosek o przyznanie nagrody trenerowi i działaczom). Przyjęta w § 17 ust. 1 regulacja nadająca uprawnienie do złożenia wniosku o przyznanie nagrody trenerowi i działaczom wyłącznie macierzystym klubom sportowym lub stowarzyszeniom kultury fizycznej, powoduje nierówne traktowanie osób fizycznych poprzez uprzywilejowanie zawodników, trenerów i działaczy będących członkami klubów sportowych lub stowarzyszeń.

Zdaniem Prokuratora, zakres podmiotowy stypendium sportowego został ustawowo uregulowany i nie jest dopuszczalne jego modyfikowanie przez organ stanowiący gminy w drodze uchwały podjętej na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie zakresu podmiotowego analizowanej regulacji prawnej do określonej kategorii osób fizycznych, to z pewnością wprowadziłby takie ograniczenie.

Prokurator podniósł, że ustawodawca w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie upoważnił organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wyłącznie do określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzaju i wysokości m.in. stypendiów sportowych oraz wskazał kryteria, jakimi organ ten ma się w tym zakresie kierować, a obejmujące znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Tak sformułowana delegacja ustawowa upoważniała zatem organ samorządowy wyłącznie do określenia zagadnień o charakterze proceduralnym. Nie obejmowała natomiast warunków o charakterze materialnoprawnym, w tym spornego w sprawie upoważnienia do samodzielnego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o stypendium sportowe.

Skarżący O. D. w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ponadto ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie na jego rzecz wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, przez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji gdy uchwała nr VI/55/11 i jej załącznik została wydana z naruszeniem delegacji ustawowej przejawiającym się w:

a. niewskazaniu przez Sejmik Województwa Lubelskiego, jakimi kryteriami kierował się przy określaniu kręgu dyscyplin i konkurencji sportu, wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 1 załącznika uchwały, których uprawianie uprawnia do ubiegania się o przyznanie stypendium sportowego;

b. nieuprawnionym ograniczeniu w § 2 ust. 1 i 2 załącznika uchwały kręgu beneficjentów stypendium tylko do tych osób fizycznych, które zamieszkują na terenie województwa lubelskiego;

c. niewskazaniu przez Sejmik Województwa Lubelskiego, jakie znaczenie dla m. Lublina mają dyscypliny i konkurencje sportu określone w § 2 ust. 1 pkt 1 załącznika uchwały i dlaczego inne dyscypliny i konkurencje sportowe nie mają znaczenia dla tej jednostki samorządu terytorialnego;

d. błędnym przez swą dowolność określeniu przez Sejmik Województwa Lubelskiego kręgu dyscyplin i konkurencji sportu, których uprawianie uprawnia do uzyskania stypendiów sportowych, bez wskazania, jakie znaczenie dla Województwa Lubelskiego mają te dyscypliny i konkurencje sportowe;

e. błędnym ustanowieniu przez Sejmik Województwa Lubelskiego dodatkowych, nieprzewidzianych w ustawie przesłanek, których spełnienie decyduje o prawie do uzyskania stypendium sportowego (np. cenzus wieku, pozytywnej opinii trenera kadry narodowej czy realizacji programu przygotowań);

f. błędnym zastosowaniu wykładni rozszerzającej przy stosowaniu tego przepisu i utożsamianie pojęć "szczegółowe zasady i tryb przyznawania" z pojęciami "warunki i przesłanki" oraz bezzasadnym przyznaniu prawa Sejmikowi Województwa Lubelskiego do wykluczenia niektórych dyscyplin sportu ze wsparcia stypendialnego, mimo braku jasno, konkretnie i precyzyjnie sformułowanego przepisu prawnego ustawy w tym względzie;

g. nieuprawnionym ograniczeniu w § 4 ust. 1 pkt 1 załącznika uchwały kręgu beneficjentów stypendium sportowego tylko do tych osób fizycznych, które mają od 16 do 23 lat;

h. nieuprawnionym ograniczeniu w § 4 ust. 1 pkt 4 załącznika uchwały kręgu beneficjentów stypendium sportowego do osób fizycznych, które uzyskały pozytywną opinię trenera kadry wojewódzkiej lub narodowej;

1. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji zupełne zaniechanie odniesienia się do nowego ukształtowania podstawy i zakresu zarzutów dotyczących uchwały, podniesionych przez przedstawiciela ustawowego uczestnika – J. D. - w toku rozprawy głównej przed WSA;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego wadliwe zastosowanie przejawiające się w sporządzeniu nienależytej treści uzasadnienia wyroku, czego przejawem jest: a) niewskazanie jakie przełożenie na realia sprawy ma brak zaskarżenia uchwał innych sejmików i rad w sprawie stypendiów sportowych, zawierających tożsame z zakresem zaskarżenia postanowienia (kryteria); b) wyrażenie błędnego zapatrywania, że uchwały o tożsamym zakresie przedmiotowym, podejmowane przez inne podmioty nie były przedmiotem kontroli sądowej, c) popadnięcie w wewnętrzną sprzeczność pomiędzy następującymi po sobie zapatrywaniami odnoszącymi się do rzekomej swobody organu samorządu terytorialnego do formułowania kryteriów przyznania stypendium sportowego oraz z koniecznością ich finansowania ze środków publicznych, a realnym przekroczeniem granic przyjmowania i oceny podmiotów je spełniających;

3. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 Konstytucji RP przez niestwierdzenie nieważności uchwały nr VI/55/11 w zaskarżonej części, pomimo że została ona wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że Sąd I instancji błędnie przyjął prawną dopuszczalność stanowienia przez Sejmik Województwa Lubelskiego prawa miejscowego, które uzależnia przyznanie sportowcom prawa do otrzymywania stypendium od niczym niesprecyzowanych kryteriów. Ponadto, kwestionowane fragmenty uchwały i jej załącznika w żaden sposób nie wskazują, jakimi kryteriami kierował się ten organ przy określaniu kręgu dyscyplin i konkurencji sportu, których uprawianie uprawnia do ubiegania się o przyznanie stypendium sportowego.

Zdaniem skarżącego, jeżeli w ustawie o sporcie jedynymi przesłankami do uzyskania stypendium sportowego, jakie winny uwzględniać jednostki samorządu terytorialnego przy podejmowaniu uchwał w trybie art. 31 ust. 3, są osiągnięty wynik sportowy i znaczenie sportu dla danej jednostki, to jednostka samorządu w drodze uchwały może te przesłanki tylko uszczegóławiać. Niedopuszczalne jest zaś ustanawianie kolejnych warunków uprawniających do uzyskania prawa do stypendium. Dodatkowo, celem uchwalenia nowej ustawy o sporcie było zapewnienie przez państwo takiego systemu wsparcia finansowego młodych, uzdolnionych sportowców, który obejmowałby jak najszerszy krąg beneficjentów, którzy osiągnęli wysoki wynik sportowy.

W odpowiedzi na skargi kasacyjne organ wniósł o ich oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skarg kasacyjnych nie są uzasadnione i dlatego skargi nie zostały uwzględnione.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu są granice upoważnienia organu stanowiącego jednostki samorządowej (województwa samorządowego) do stanowienia prawa miejscowego na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Przepis ten stanowi, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Według ust. 1 i 2 tego artykułu jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać, finansować i przyznawać z budżetu tych jednostek okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe (ust. 1) i stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym (ust. 2).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kompetencje prawodawcze przyznane w art. 31 ust. 1 - 3 ustawy o sporcie organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego wpisują się w zadania nałożone na te jednostki w art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy, polegające na tworzeniu warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu, określone jako ich zadania własne. Tworzenie warunków sprzyjających rozwojowi sportu to również dofinansowywanie sportowców w postaci stypendiów nagród i wyróżnień. Na podstawie art. 27 ust. 2 organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Oba te artykuły znajdują się w tym samym rozdziale 6 ustawy zatytułowanym: Wspieranie sportu przez organy władzy publicznej. Z tych też względów art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie nie można interpretować w oderwaniu od treści art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy.

W piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, że jednostki samorządowe, stanowiąc prawo miejscowe na podstawie ustawy, są bardziej samodzielne niż inne organy wydające akty wykonawcze na podstawie upoważnienia ustawowego, w szczególności wówczas, gdy wykonują własne zadania samorządowe (art. 94 Konstytucji RP). Zadania własne jednostek samorządowych są finansowane z ich środków budżetowych (art. 216 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Jednostki samorządowe podejmują więc w tym zakresie działania we własnym imieniu i na własną (finansową) odpowiedzialność. Te prawne uwarunkowania należy uwzględniać przy wytyczaniu granic samodzielności jednostek samorządowych w zakresie stanowienia prawa miejscowego.

Ustawa o sporcie nadaje pojęciu sport bardzo szeroką treść. W myśl art. 2 ust. 1 sportem są bowiem wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Z treści wspomnianych przepisów art. 27 ust. 1 i 2 i art. 31 ust. 1 - 3 ustawy o sporcie wynika jednakże, że zadania jednostki samorządowej nie muszą obejmować wspierania wszelkiej aktywności sportowej i że to wspieranie nie może być bezwarunkowe na zasadzie: każdemu po równo niezależnie od tego, jaki sport i na jakim poziomie uprawia. Jednostka samorządowa może bowiem określić cel publiczny z zakresu sportu, który zamierza osiągnąć (art. 27 ust. 2). Tym celem publicznym, użytecznym dla wspólnoty samorządowej i przez nią akceptowanym może być np. popieranie dyscyplin sportowych szczególnie popularnych na danym terenie, w tym sportowców, którzy uprawiają te dyscypliny w sposób zorganizowany i profesjonalny i uzyskują liczące się wyniki sportowe.

Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że samorząd województwa wspiera, poprzez stypendia sportowe, osoby młode (w przedziale wiekowym od 16 do 23 lat), osiągające w dyscyplinach olimpijskich wysokie wyniki sportowe, określone w § 3 załącznika do uchwały. Należy uznać za całkowicie racjonalne powiązanie celów - wysokich wyników w dyscyplinach olimpijskich z wymaganiami co do wieku sportowców. Wszak stypendium raczej nie jest świadczeniem dla osób zasłużonych dla sportu lecz dla sportowców, którzy rokują osiąganie wysokich wyników, a więc ludzi młodych. Te postanowienia uchwały mieszczą się zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w upoważnieniach ustawowych, zawartych w art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Wynikające z art. 31 ust. 3 kompetencje do wskazania preferowanych w danej jednostce samorządowej dyscyplin sportowych i powiązania prawa do stypendium z określonymi, osiąganymi wynikami sportowymi uzasadniają również wprowadzanie w wydanej na podstawie tego przepisu uchwale regulacji dotyczących przyjętego trybu ubiegania się o stypendium, w tym warunków stawianych aplikującym o takie świadczenie ( § 4 pkt 4 i 5 załącznika), a także przesłanek pozbawienia stypendium (§ 12 ust. 1 pkt 1 załącznika). Takie warunki są niezbędne, jeżeli stypendium przyznawane za określone, wysokie wyniki sportowe ma spełnić swój cel, a tym celem, w świetle uchwały, nie jest wspieranie każdego, kto uprawia jakikolwiek sport na jakimkolwiek poziomie. Należy dodać, że kompetencje do ustalenia warunków przyznawania i pozbawiania stypendium znajdują też prawne uzasadnienie we wspomnianym art. 27 ust. 2 ustawy.

Sport na poziomie pozwalającym osiągać wyniki określone w § 3 i 15 załącznika jest co do zasady uprawiany w związkach i klubach sportowych. Stąd racjonalne jest przyznanie uprawnień do wystąpienia o nagrodę dla sportowców klubom sportowym i związkom sportowym (§ 17 pkt 1 i 2 załącznika). Trzeba zauważyć, że z tych postanowień nie wynika, że nagrodę może otrzymać wyłącznie członek takiego klubu lub związku.

W świetle tych uwag za całkowicie bezzasadny należy uznać zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej prokuratora, że kwestionowane przez niego postanowienia uchwały stanowią istotne naruszenie zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 Konstytucji RP (tej zasady nie należy określać jako "konstytucyjną zasadę równości społecznej"). W skardze prokurator nie wyjaśnia, jak rozumie zasadę równości wobec prawa określoną w art. 32 Konstytucji. Z dorobku orzeczniczego Trybunału Konstytucyjnego i z piśmiennictwa prawniczego wynika jednakże, że konstytucyjną równość traktuje się w sposób relewantny, a nie absolutny i bezwzględny. Należy zatem traktować równo jedynie tych, którzy należą do kategorii podmiotów wyróżniających się tą samą cechą istotną. Biorąc pod uwagę treść art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie nie można zatem zgodzić się z zarzutem, że "potencjalnymi beneficjentami stypendium sportowego powinni być wszyscy mieszkańcy województwa, o ile osiągają wyniki sportowe". Wówczas za te wyróżniające cechy istotne należałoby uznać samo zamieszkanie na terenie województwa i osiąganie (jakichkolwiek?) wyników sportowych.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów materialnoprawnych i procesowych skargi kasacyjnej prokuratora, wiążących się z uznaniem przez Sąd I instancji, że §§ 4 ust. 1 pkt 4, 4 ust. 1 pkt 5, 4 ust. 2, 12 ust. 1 pkt 1, 16 ust. 1 oraz 17 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały nie naruszają upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje również za uzasadnione zarzutów skargi kasacyjnej O. D.

Do części tych zarzutów Sąd odniósł się wyżej, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej prokuratora. Pozostałe, przyporządkowane zarzutowi naruszenia art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie również nie zasługują na uwzględnienie. Z treści art. 31 ust. 3 ustawy nie wynikają dla organu stanowiącego jednostki samorządowej obowiązki: 1) wskazania kryteriów, jakimi kierował się sejmik określając krąg dyscyplin i konkurencji sportu, wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 1 załącznika do uchwały, 2) wskazania i uzasadnienia znaczenia jakie dla m. Lublina mają dyscypliny i konkurencje sportu określone w § 2 ust. 1 pkt 1 załącznika. Z tego przepisu nie wynika również, że nie jest dopuszczalne ograniczenie kręgu beneficjentów do mieszkańców danej jednostki samorządowej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.a. przede wszystkim dlatego, że nie został on jasno i dostatecznie uzasadniony. Nie wspomniano o tym naruszeniu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a sam zarzut zawarty w petitum skargi kasacyjnej nie koresponduje z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Trzeba dodać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sąd rozstrzygając sprawę w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest obowiązany do odniesienia się do wszelkich aspektów sprawy, podnoszonych również przez skarżącego, jeżeli w jego ocenie nie mają one istotnego znaczenia dla jej rozpoznania.

Nie jest wreszcie uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.. Niedostateczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej art. 32 Konstytucji RP nie jest uchybieniem, które uniemożliwia kontrolę instancyjną całego wyroku. Ponadto z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że wnoszący skargę kasacyjną podejmuje tą drogą polemikę z ocenami Sądu I instancji.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, orzeka w drodze odrębnego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd (art. 258 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a). W związku z powyższym o wynagrodzeniu pełnomocnika z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.