Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1595/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 15 par. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. K. Oddział O. w K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1755/08 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. K. Oddział O. w K. W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1755/08, oddalił skargę C. B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], wstrzymującą z dniem [...] sierpnia 2008 r. użytkowanie instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub pojemności pieca przekraczającej 4 metry sześcienne i gęstości ponad 300 kg wyrobu na metr sześcienny pieca, zwanej dalej "instalacją", eksploatowanej przez spółkę C. B. Sp. z o.o., bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ drugiej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wstrzymał użytkowanie instalacji na podstawie art. 365 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), dalej Prawo ochrony środowiska, gdyż C. B. Sp. z o.o. nie posiada pozwolenia zintegrowanego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania C. B. Sp. z o.o., Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podniósł w szczególności, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Starosta B. odmówił C. B. Sp. z o.o. udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji ze względu na niespełnienie przez instalację wymogów ochrony środowiska. Zgodnie z pkt 3.5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 września 2003 r. w sprawie późniejszych terminów do uzyskania pozwolenia zintegrowanego (Dz. U. Nr 177, poz. 1736) dalej rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 września 2003 r., termin uzyskania pozwolenia dla tego rodzaju instalacji upłynął z dniem 31 grudnia 2006 r. W związku z powyższym Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] wstrzymał na podstawie art. 365 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska użytkowanie instalacji z dniem 15 kwietnia 2008 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działający jako organ odwoławczy, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.

W dniu [...] czerwca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał kolejną decyzję w sprawie.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w zaskarżonej decyzji podniósł, iż zgodnie z art. 365 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymał, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z art. 201 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. W związku z pkt 3.5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. Nr 122, poz. 1055) dalej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r., oraz zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 września 2003 r. prowadzenie przedmiotowej instalacji wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego w terminie do 31 grudnia 2006 r. W ocenie organu argumenty podnoszone przez skarżącą w odwołaniu nie mają wpływu na ocenę prawidłowości wstrzymania użytkowania instalacji. Fakt wykonania prac mających na celu ograniczenie emisji hałasu oraz zlecenia wykonania pomiarów emisji hałasu nie zwalniają strony od prowadzenia swojej działalności zgodnie z prawem, a w szczególności z przepisami ochrony środowiska. Zgodnie z art. 372 Prawa ochrony środowiska po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności lub użytkowania, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, na wniosek zainteresowanego, wydaje zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności lub użytkowania.

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska C. B. Sp. z o.o. podniosła, że w chwili obecnej nie dysponuje, pozwoleniem zintegrowanym, gdyż decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Starosta B. odmówił jej udzielenia pozwolenia zintegrowanego z uwagi na niespełnianie przez instalację wymogów ochrony środowiska, jednakże skarżąca złożyła ponowny wniosek o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Starosta B. wymaga złożenia, w oparciu o uaktualnione dane, nowego wniosku, w oparciu o ten nowy wniosek wszczęte zostanie nowe postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 12 maja 2009 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył kserokopie: 1) decyzji Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], odmawiającą skarżącej udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji, 2) odwołania skarżącego od wskazanej wyżej decyzji, 3) zleconą przez skarżącą wycenę oferty na analizę techniczną zagrożenia hałasem emitowanym do środowiska wraz z identyfikacją akustyczną źródeł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że art. 365 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska stanowi, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Natomiast pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (art. 201 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Zgodnie z ustępem 3 pkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. rodzajem instalacji mogącej powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jest instalacja do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub o pojemności pieca przekraczającej 4 m3 i gęstości ponad 300 kg wyrobu na m3 pieca. Stosownie do pkt 3.5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 września 2003 r. termin do uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji wskazanych powyżej wynosił dla instalacji: 1) których użytkowanie rozpoczęto po dniu 30 października 2000 r. – do dnia 30 kwietnia 2004 r., 2) których użytkowanie rozpoczęto przed dniem 31 października 2000 r. – do dnia 31 grudnia 2006 r.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że prowadzenie przez skarżącą instalacji wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego i skarżąca była zobowiązana do uzyskania tego zezwolenia do dnia 31 grudnia 2006 r., jednakże zarówno w tym terminie, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jak i w dacie wydania niniejszego wyroku zezwolenie takie nie zostało wydane.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ wydając decyzję wstrzymującą nie może brać pod uwagę faktu, iż podmiot zobowiązany do uzyskania zezwolenia wykazał inicjatywę w tym przedmiocie, tj. w szczególności wystąpił do właściwego organu ze stosownym wnioskiem, który jednakże został załatwiony odmownie. Stwierdzenie przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska samego faktu użytkowania instalacji bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego zobowiązuje go zatem do wstrzymania tego użytkowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wstrzymanie użytkowania instalacji należącej do skarżącej nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "C. B." Sp. z o.o. w K. i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu:

– naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227);

– art. 144 Prawa ochrony środowiska, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w sytuacji gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. uchyliło decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. Starosty B. odmawiającą wydania pozwolenia zintegrowanego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami.

Rozpoznając zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej Sąd kasacyjny uznał, że nie mają usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Przepisy tej ustawy nie miały w ogóle zastosowania w sprawie, jako że wydana została 3 października 2008 r. podczas gdy kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zapadła [...] sierpnia 2008 r.

Zgodnie z obowiązującą zasadą procesową Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego aktu wg stanu faktycznego i odnoszącej się do niego regulacji prawnej na datę wydania tegoż aktu.

Jak wynika z treści decyzji pierwszoinstancyjnej Wojewódzkiego Świętokrzyskiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2008 r. podstawę prawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

Także jak wynika ze stanowiska organu odwoławczego Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydana decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. oparta była na przepisach wskazanej wyżej ustawy "Prawo ochrony środowiska".

Oznacza to, że tylko przepisy tej ustawy mogłyby być naruszone przez Sąd pierwszej instancji dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji. Nie mógł zatem dopuścić się Sąd naruszenia przepisów prawa, które nie miały w ogóle zastosowania w sprawie. Ten fakt stanowi o niezasadności zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej.

Także chybiony jest drugi zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 144 ustawy – Prawo ochrony Środowiska poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. uchyliło decyzję Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiającą wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do

produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub pojemności pieca 4 m3 i gęstości ponad 300 kg wyrobu na m3 pieca zlokalizowanej w miejscowości O. ul. P. gm. B.

Wobec wcześniej wyjaśnionej zasady procesowej, że Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu mając na uwadze stan faktyczny sprawy i stan prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Oznacza to, że późniejsze zmiany okoliczności faktycznych oraz prawnej regulacji nie mają wpływu na ocenę tego aktu pod względem zgodności z prawem.

Niekwestionowany jest w niniejszej sprawie fakt, że ani na datę wydawania decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska [...] sierpnia 2008 r., ani na datę jej kontrolowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez Sąd pierwszej instancji, strona skarżąca nie posiadała "pozwolenia zintegrowanego", które to jest warunkiem użytkowania opisanej instancji do produkcji wyrobów ceramicznych. Tego faktu w niczym nie zmienia podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. omawianej decyzji Starosty B. i przekazanie sprawy dotyczącej pozwolenia zintegrowanego do ponownego rozpoznania Starosty.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż wyrok Sądu pierwszej instancji jest zgodny z prawem i zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły go wzruszyć wobec swej bezzasadności.

Z mocy art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.