Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 164/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 35 ust. 2, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 75. art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012r nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi P. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 369 zł (trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych) w tym 69 zł (sześćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Starosty K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. G. i G. G. pozwolenia na budowę stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji obejmującego:

- zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na magazyn odpadów niebezpiecznych o pow. zabudowy 81,18 m2, pow. użytkowej 65,12 m2, kubaturze 349,07 m3,

- zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego, oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu jako obiekt nr 1, na pomieszczenie demontażu wraz z jego rozbudową o pomieszczenia biurowo-socjalne oraz wiatę magazynową, o pow. zabudowy 247,24 m2, pow. użytkowej 232,55 m2 i kubaturze 802,8m3,

- zbiornik ścieków technologicznych o poj. 5 m3 wraz z separatorem,

- teren utwardzony przystosowany do magazynowania przyjętych pojazdów zgodnie z projektem technologii w K. na działce nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013 r. Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę obejmującą stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W uzasadnieniu wskazał, iż inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem organu I instancji, projekt budowlany jest sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34, 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta K. z [...] 2009 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Kleczewie nr XX/135/2012 z dnia 13 marca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz.1993), z dnia 26 kwietnia 2012 r. oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Kleczewie nr XXX/303/2001 z dnia 8 listopada 2001 r.(Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 144, poz. 2948) z dnia 26 listopada 2001 r. Starosta stwierdził, że dla omawianej działki inwestora nr [...] obowiązują dwa miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew. Podkreślił, iż projekt zagospodarowania jest kompletny w rozumieniu § 8 ust. 3 obowiązującego do 29 kwietnia 2012 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm). Wniosek inwestora obejmuje inwestycję zlokalizowaną na części działki nr [...] objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2012 r. Na tym obszarze, oznaczonym symbolem PU, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie podstawowe, jako teren obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Projekt budowlany spełnia warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko w tym: ustalony poziom hałasu nie przekracza norm dopuszczalnych określonych w przepisach szczegółowych, projekt zagospodarowania terenu zawiera opis wykonania ekranu akustycznego z płyt żelbetowych oraz zieleni zimozielonej. Projekt budowlany przewiduje zabezpieczenie budynku przeciwko ewentualnym szkodom górniczym. Starosta stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i sporządzony zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, wymogami ochrony środowiska i przepisami techniczno-budowlanymi, posiada wymagane opinie, posiada informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i został sporządzony przez uprawnionych projektantów.

W odwołaniu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że działalność taka jest poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia jego rodziny. Zdaniem odwołującego się, projekt budowlany nie spełnia wymogów ochrony środowiska tym m.in. projektowany ekran akustyczny, płot z płyt żelbetowych o wysokości 2,2 m nie spełni swojej roli, ponieważ budynek mieszkalny na działce sąsiedniej jest piętrowy. Odwołujący nie zgadza się również z ustaleniami raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie określonego poziomu hałasu.

Wojewoda dokonując oceny zaskarżonej decyzji organu I instancji uznał, że przedmiotowe zamierzenia jest zgodne z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew z dnia 13 marca 2012 r. i z dnia 8 listopada 2001 r. Wskazał, że zamierzenie inwestora jest zlokalizowane na obszarze oznaczonym symbolem PU, na którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew z 2012 r. przewiduje przeznaczenie podstawowe - tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Zaprojektowana stacja demontażu pojazdów – zdaniem Wojewody - nie narusza tych ustaleń. Wojewoda stwierdził też, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Burmistrz Gminy i Miasta Kleczew określił dla działki nr [...] przy ul P. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia (decyzja z 20 stycznia 2009 r.). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] 2009 r. Decyzje środowiskowe poprzedzone zostały postanowieniem Marszałka Województwa W. z [...] 2008 r. uzgadniającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Sprawę tych uzgodnień badał również Generalny Inspektor Ochrony Środowiska, który postanowieniem z [...] 2008 r. umorzył postępowanie odwoławcze z zażalenia K. i J. G. Ponadto projekt budowlany został zaopiniowany bez zastrzeżeń przez rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz sanitarnohigienicznych i jest kompletny, gdyż spełnia wymagania określone przepisem art. 34 ust. 1, ust. 2 , ust. 3 pkt 1,2 3 i ust. 4 Prawa budowlanego. Zatwierdzony projekt budowlany uzyskał wymagane uzgodnienia i opinie: Wojewoda wyjaśnił, że Starosta K. decyzją z [...] 2012 r. orzekł w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, stanowiących część działki oznaczonej nr [...] w K. Do projektu budowlanego wykonanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane dołączono zaświadczenia , o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, to jest zaświadczenia wydane przez właściwą izbę samorządu zawodowego o wpisaniu na listę, stanowiącym podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Odnośnie przyjętych rozwiązań technicznych w projektowanych obiektach w tym sposobu rozwiązania ekranu akustycznego organ odwoławczy podkreślił, że rozwiązania techniczne ujęte w projekcie budowlanym nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Od 11 lipca 2003 r., w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 718 ze zm.) organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do badania zgodności projektu architektoniczno-budo wlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, projektant, a także sprawdzający projekt budowlany zobowiązani są dołączyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zatem odpowiedzialność za błędy w sztuce budowlanej ponoszą, zgodnie z wolą ustawodawcy uczestnicy procesu inwestycyjnego wymienieni w art. 17 Prawa budowlanego. Ocena projektu budowlanego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonywana jest wyłącznie pod względem jego zgodności z prawem i nie może odnosić się do zasadności przyjętych rozwiązań technicznych.

Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Inwestor wypełnił nałożone przepisami Prawa budowlanego obowiązki określone m.in. przepisami art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 1, ust. 2 pkt 1-3 i decyzja starosty jest zgodna z przepisem art. 71 ust. 6 pkt 1, zatem podnoszony zarzut niezadowolenia z decyzji oraz wniosek o rozstrzygnięcie zagadnień wykraczających poza ramy prowadzonego postępowania, w świetle powyższych wyjaśnień, nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. wniósł J. G. Podniósł, że budynki przeznaczone pod działalność stacji znajdują się za blisko jego domu mieszkalnego, bowiem działalność ta będzie bardzo uciążliwa dla jego rodziny. Wskazał też, że w zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do wielkości i długości demontowanych pojazdów. Dodał, że demontowane samochody są osobowe, autobusy, ciężarowe, czołgi, dźwigi i inne pojazdy samojezdne. Skarżący wskazał, że w decyzji nie wyjaśniono jak te pojazdy będą demontowane skoro garaż, który ma zostać przekształcony na stację demontażu ma długość 9 m. Zaznaczył, że w decyzji środowiskowej stwierdzono, że demontaż pojazdów ma odbywać się wyłącznie przy drzwiach zamkniętych. Tymczasem garaż, gdzie będzie odbywał się demontaż znajduje się w odległości 10 m od jego domu. Przejazd do garażu będzie odbywał się zaś przy jego budynku. Ekran akustyczny o wysokości 2,20 m z płyt żelbetonowych nie spełni swojej roli, ponieważ jego budynek jest piętrowy. Zdaniem skarżącego działalność demontaży pojazdów wycofanych z eksploatacji nie będzie spełniała wymagań ochrony środowiska.

W odpowiedzi Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały uiszczone nawet w części, według norm przepisanych, w stawce wyższej niż minimalna. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak poszanowania występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich – skarżącego,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez niesprawdzeni przez organ zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi,

- § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez uznanie, że sektor manewrowy przedstawiony w projekcie budowlanym zawiera odpowiednie pole manewrowe,

- art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co znajduje wyraz w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż należący do skarżącego budynek mieszkalny sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...], na której ma być zlokalizowana stacja demontażu pojazdów. Działka nr [...] położona jest pośród zabudowy jednorodzinnej, gdzie nie funkcjonują podobne przedsięwzięcia. Zarówno w projekcie budowlanym, decyzji środowiskowej i w raporcie o oddziaływaniu na środowisko stwierdzono, że demontaż pojazdów musi odbywać się wyłącznie w pomieszczeniach zamkniętych. Zgodnie z przedstawionym projektem hala demontażowa ma mieć powierzchnię 58,14 m2 (10,20 m x 5,70 m), z czego powierzchni użytkowa ma mieć 48,96 m2(9,60 m x 5,10 m). Brama wjazdowa do hali ma zaś szerokość 5,1 m i wysokość 2,35 m. W decyzji o pozwoleniu na budowę nie określono jakiego rodzaju pojazdami ma zajmować się przedmiotowa stacja. Uznać więc można, że przedmiotem działalności stacji ma być demontaż wszelkiego rodzaju pojazdów. Określona w projekcie powierzchnia stacji demontażowej jest zbyt mała, aby mógł w niej odbywać demontaż innych pojazdów poza samochodami osobowymi i motocyklami. Niemożliwe jest, by do hali wjechał autobus, czy samochód ciężarowy. Można więc przyjąć, że demontaż samochodów o większych gabarytach niż bramy wjazdowej do hali będzie odbywał się poza jej obrębem, co jest niezgodne z decyzją z [...] 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji przewidującej demontaż jedynie w zamkniętych pomieszczeniach. Wskazał, że takie działanie skutkowałoby emisją hałasu w wysokości powyżej 55 dB, co jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zgodnie z którym dla terenów mieszkaniowo-usługowych maksymalny poziom dźwięku w godzinach od 6:00 do 22:00 wynosi 55 dB.

Następnie pełnomocnik skarżącego podniósł, że zarówno w projekcie budowlanym, jak i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko zaznaczono, że ochronę przed hałasem emitowanym na skutek działalności stacji demontażowej miałoby stanowić ogrodzenie z płyt żelbetonowych o wys. 2,2 m. Ekran akustyczny takiej wysokości nie będzie zaś skutecznie chronił nieruchomości skarżącego od emitowanego ze stacji hałasu. Na działce skarżącego znajduje się bowiem piętrowy budynek mieszkalny, który jest o kilka metrów wyższy niż ekran akustyczny. Ponadto stacja demontażowa ma być czynna 16 godzin na dobę, co oznacza, że skarżący będzie narażony na hałas cały dzień. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika skarżącego, uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich.

Pełnomocnik skarżącego zarzucając Wojewodzie niezbadanie zgodności rozwiązań technicznych ujętych w projekcie budowlanym z przepisami prawa, wskazał, że ten ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że kwestia ta nie podlega badaniu przez organ architektoniczno-budowlanej. Stanowisko to uznać należy za błędne, bowiem organ architektoniczno-budowlany akceptując projekt budowlany powinien, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, bezwzględnie wykluczyć naruszenie projektowaną zabudową uzasadnionych interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania zamierzonego obiektu. Brak zbadania projektu budowlanego świadczy o naruszeniu przez Wojewodę art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Projekt powinien zostać poddany weryfikacji pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane.

Ponadto zarzucono, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje sektora magazynowania przyjętych pojazdów z zachowaniem pola manewrowego. Tymczasem zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, sektor magazynowania przyjętych pojazdów lokalizuje się na utwardzonej, szczelnej powierzchni nie mniejszej niż 200 m2 z zachowaniem pola manewrowego, wyposażonej w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych. W zatwierdzonym projekcie powierzchnia sektora magazynowania ma wynosić 230 m2 i przewidziane jest na nim jednoczesne magazynowanie pojazdów w ilości 10-15 sztuk. Niemożliwe zaś jest , aby na zaprojektowanej powierzchni sektora magazynowania można było przechowywać 10-15 samochodów osobowych, z zachowaniem jednocześnie pola manewrowego zapewniającego możliwość bezpiecznego manewrowania innymi samochodami, abstrahując już od przypadku, gdyby na powierzchni sektora magazynowania miałyby być składowane autobusy lub samochody ciężarowe. Nadto, wjazd na teren projektowanej stacji demontaży ma szerokość jedynie 2,5 m, co oznacza, że jakiekolwiek manewrowanie jest wykluczone, a istnieje jedynie możliwość jazdy do przodu i do tyłu.

Podnosząc zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania (art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 kpa) pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie zbadano wszechstronnie projektu budowanego. Tymczasem materiał dowodowy uwidacznia, że powierzchnia hali demontażowej jest za mała do tego, by móc prowadzić w niej zamierzone działania. Wojewoda ograniczył się jedynie podania, że do wniosku dołączono wszystkie dokumenty. W uzasadnieniu decyzji nie zawarł zaś wywodów odnoszących się do zgodności z prawem zatwierdzonego projektu budowlanego, czym dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 kpa.

Uzasadniając wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż stawka minimalna wynosząca 240 zł netto biorąc pod uwagę nakład jego pracy, koszty związane z przybyciem do Sądu w celu przeglądnięcia akt, obszerność zgromadzonej w sprawie dokumentacji, koszt udziału w rozprawie oraz sporządzenia i przesłana pism procesowych, pokrywa jedynie w niewielkiej części koszty poniesione w związku z prowadzeniem sprawy.

Do pisma pełnomocnik skarżącego dołączył zdjęcia zrobione z posesji skarżącego wiosną 2013 r., z których wynika, że demontaż pojazdów odbywa się na zewnątrz budynku garażu oraz obrazuje jak wąski jest dojazd do budynku garażu od ul. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia J. G. i G. G. pozwolenia na budowę stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji obejmującego:

- zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na magazyn odpadów niebezpiecznych o pow. zabudowy 81,18 m2, pow. użytkowej 65,12 m2, kubaturze 349,07 m3,

- zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego, oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu jako obiekt nr 1, na pomieszczenie demontażu wraz z jego rozbudową o pomieszczenia biurowo-socjalne oraz wiatę magazynową, o pow. zabudowy 247,24 m2, pow. użytkowej 232,55 m2 i kubaturze 802,8m3,

- zbiornik ścieków technologicznych o poj. 5 m3 wraz z separatorem,

- teren utwardzony przystosowany do magazynowania przyjętych pojazdów zgodnie z projektem technologii w K. na działce nr [...]. Materialnoprawną podstawą tej decyzji były przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1, art. 36 i art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej: Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.

Z kolei zgodnie z ust 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z treści powyższego przepisu wynika, iż organ architektoniczno-budowlany w razie dostrzeżenia braków i naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązany jest do wezwania inwestora w drodze postanowienia do ich uzupełniania lub usunięcia. Niewykonanie postanowienia przez inwestora obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zważyć należy, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia [...] 2012 r., wydanym właśnie na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestorów J. G. i G. G. do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym tj. dołączenia zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego autorów projektu budowlanego oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o uzupełnienie braków klauzuli uzgodnienia projektu budowlanego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych w projekcie instalacji sanitarnych i części technologicznej, a także o uzupełnienie klauzuli opiniującej projekt pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zasadami ergonomii. Już zatem z treści tegoż postanowienia wynika, że organ odwoławczy stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przeprowadził ocenę projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w wymaganym zakresie. W rezultacie Wojewoda, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że projekt budowlany został zaopiniowany bez zastrzeżeń przez rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz sanitarno-higienicznych i jest kompletny, gdyż spełnia wymagania określone przepisem art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1-3 i ust. 4 Prawa budowlanego. Stwierdził też, że do projektu budowlanego wykonanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane dołączono zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego tj. zaświadczenia wydane przez właściwą izbę samorządu zawodowego o wpisaniu na listę, stanowiącym podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W ocenie Sądu trafnie organ odwoławczy uznał, że rozwiązania techniczne ujęte w projekcie budowlanym, w tym dotyczące ekranu akustycznego, nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to także z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2013 r. (sygn. akt II OSK 44/12, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 kpa). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Przypomnieć należy, że w rozdziale 3 Prawa budowlanego zamieszczono regulacje praw i obowiązków uczestników procesu budowlanego, w tym profesjonalnego projektanta (art. 20). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego może powodować odpowiedzialność zawodową w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego) skutkującą nałożeniem jednej z kar wymienionych w art. 96 Prawa budowlanego, aż do zakazu wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, na okres od roku do 5 lat, połączonego z obowiązkiem złożenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 tej ustawy. Niezależnie od odpowiedzialności korporacyjnej projektant jako podmiot gospodarczy może podlegać dochodzeniu roszczeń cywilnoprawnych związanych ze szkodami będącymi efektem wadliwego projektowania. Tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

W rezultacie, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Jak już wyjaśniono powyżej, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał, że projektant złożył stosowne oświadczenie.

W związku z powyższym nie sposób podzielić zarzutów skargi i zarzutów sformułowanych przez pełnomocnika skarżącego w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2013 r. dotyczących braku oceny pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zatwierdzonego projektu budowlanego i w tym kontekście naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Raz jeszcze należy wskazać, że przepis art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, upoważniający organy administracji architektoniczno-budowlanej do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi o obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 został uchylony z dniem 11 lipca 2003 r.

W ocenie sądu organy orzekające prawidłowo stwierdziły, że zamierzona inwestycja odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z projektu zagospodarowania terenu - działki nr [...] wynika, że inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania i rozbudowy istniejącego budynku garażowego w celu urządzenia stacji demontażu pojazdów została zaplanowana w tej części nieruchomości, która została objęta uchwałą nr XX/135/2012 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 13 marca 2012 r. o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 26.04.2012 r. poz. 1993). Ta część działki nr [...] w K. została oznaczona w w/w uchwale symbolem P, U, dla której przeznaczenie podstawowe to teren obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i usług. Zatem – jak trafnie stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – zaprojektowana stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie narusza ustaleń planu miejscowego. Tym samym organy prawidłowo stwierdziły, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Ponadto, w ocenie Sądu, organy orzekające słusznie przyjęły, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (ostatnio powołany przepis). Wojewoda Wielkopolski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji Burmistrz Gminy i Miasta K. wydał decyzję z dnia [...] 2009 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją SKO w K. z dnia [...] 2012 r. W swym rozstrzygnięciu Burmistrz K. określił m.in. następujące wymagania:

- w celu ograniczenia uciążliwości hałasowej prace budowlane prowadzić w porze dziennej (w godz. 6:00-22:00),

- proces demontażu pojazdów prowadzić w halach dla stłumienia hałasu,

- zainstalować płyty żelbetonowe pełniące rolę ekranu akustycznego,

- ogrodzić stację pasem wysokiej zieleni dla ograniczenia transportu zanieczyszczeń poza zakład,

- w magazynach zapewnić szczelną posadzkę,

- prace związane z demontażem pojazdów prowadzić wewnątrz budynku.

Powyższe, jak i wszystkie pozostałe wymogi określone w decyzji z [...] 2009 r. zostały uwzględnione w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Zarzuty skarżącego jakoby zaprojektowane ogrodzenie z płyt żelbetonowych o wysokości 2,2 m, przy wysokości budynku skarżącego, bezpośrednio sąsiadującego z terenem inwestycji przewyższającym tę wysokość oraz ryzyko prowadzenia demontażu pojazdów poza halą bądź w hali niezamkniętej nie są trafne. Skarżący i jego pełnomocnik wskazując na ryzyko prowadzenia działalności przez inwestorów wbrew ustaleniom decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie wykazują naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie, a jedynie podejmują rozważania co do faktycznego ryzyka, jakie niesie dla nich jako sąsiadów przedmiotowa inwestycja. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzuty odnoszące się do ewentualnego przekroczenia w trakcie funkcjonowania przedmiotowej stacji demontażu pojazdów norm hałasu i innych potencjalnych naruszeń z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczących użytkowania placu manewrowego, dotyczą zdarzeń przyszłych i niepewnych i w żadnej mierze nie mają znaczenia na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdarzenia te mogą być zaś przedmiotem postępowania przed organami Inspekcji Ochrony Środowiska.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącego co do naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, jakoby zatwierdzony projekt nie przewidywał sektora magazynowania przyjętych pojazdów z zachowaniem pola manewrowego stwierdzić należy, że nie jest on uzasadniony. Przepis ten stanowi, że sektor magazynowania przyjętych pojazdów lokalizuje się na utwardzonej, szczelnej powierzchni nie mniejszej niż 200 m2, z zachowaniem pola manewrowego, wyposażonej w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych. W projekcie budowlanym wskazano, że projektuje się miejsca postojowe z kostki betonowej szarej wibroprasowanej gr. 8 cm na podsypce cementowo-piaskowej (1:4) gr. 5 cm (punkt 5.13 projektu). Następnie w opisie technologicznym podano, że sektor ten (magazynowania) będzie zlokalizowany w pobliżu bramy wjazdowej na utwardzonej, szczelnej powierzchni nie mniejszej niż 200 m2, z zachowaniem pola manewrowego, wyposażony w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych (punkt 3.2. projektu zatytułowany "Magazynowanie przyjętych pojazdów"). Zważywszy zatem, że w projekcie znalazł się zapis odpowiadający w swej treści przepisowi § 6 ust. 1 rozporządzenia nie sposób podzielić zarzutu o naruszeniu tegoż przepisu. Z kolei argumentacja zawarta w piśmie z dnia 14 sierpnia 2013 r., a dotycząca jednoczesnego magazynowania w sektorze pojazdów w ilości 10-15 sztuk bez względu na ich wielkość, nie może prowadzić do stwierdzenia naruszenia powołanego przepisu rozporządzenia. Wystarczy wskazać, że to rolą inwestora jest tak zorganizować sektor magazynowania z polem manewrowym, by pomieściły się w ich obrębie demontowane pojazdy. Przy czym co istotne, kwestia ta dotyczy fazy użytkowania stacji demontażu, a nie jej projektowania.

Mając na względzie powyższe rozważania nie sposób uznać, by wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji były niewyczerpujące (art. 107 § 3 kpa) oraz by organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania (art. 75, art. 77 i art. 80 kpa). Przypomnieć należy, że organy architektoniczno-budowlane związane były postanowieniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i na etapie oceny projektu budowlanego nie mogły ingerować w ustalenia zawarte w tej decyzji.

W związku z powyższym, uznając skargę za bezzasadną Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

Sąd uznając zwiększony nakład pracy pełnomocnika skarżącego i stopień skomplikowania sprawy przyznał mu na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1-3, § 3 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę 369 zł, w tym 69 zł tytułem podatku od towarów i usług, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.