Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2677/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art.6 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Michał Sułkowski (spr.), Protokolant referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi Polskiej Federacji Związkowej Pracowników [...] z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Polska Federacja Związkowa Pracowników [...] (dalej również "Federacja") w piśmie z 13 kwietnia 2021 r. wniosła do Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] (dalej również "Dyrektor") o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie:

1) ile projektów ze środków własnych lub zewnętrznych realizował Ośrodek Pomocy Społecznej dzielnicy [...] w 2020 r. Federacja wniosła o wskazanie nazwy projektu wraz z przyporządkowaną komórką (komórkami) organizacyjną (organizacyjnymi) odpowiedzialną ze realizację projektu;

2) czy pracownicy realizujący projekty, o których mowa w pkt 1) wniosku otrzymali z tego tytułu w 2020 r. dodatkowe składowe do wynagrodzenia np. w formie odrębnych dodatków motywacyjnych lub specjalnych? Jeśli tak, to Federacja zwróciła się o wskazanie w odniesieniu do każdego z projektów liczby pracowników dodatkowo wynagrodzonych, ich stanowisk pracy, formy dodatkowego wynagrodzenia wraz z przyporządkowaną otrzymaną w 2020 r. łączną kwotą z tego tytułu dla każdego odrębnie pracownika;

3) na jakich stanowiskach pracy w Ośrodku Pomocy Społecznej dzielnicy [...] w 2020 r. i odrębnie w 2021 r. wypłacany był/jest dodatek specjalny. Federacja wniosła o wskazanie w odniesieniu do każdego ze stanowisk pracy:

a) liczby pracowników otrzymujących ten dodatek,

b) informacji, przez które miesiące był on wypłacany dla poszczególnych stanowisk,

c) kwoty dodatku specjalnego otrzymywanego przez każdego z pracowników na danym stanowisku w poszczególnych miesiącach i uzasadnienia dla przyznania dodatku specjalnego na poszczególnych stanowiskach pracy, tj. wskazania, jakie konkretnie zadania były/są realizowane przez poszczególnych pracowników otrzymujących ten dodatek.

Dyrektor w piśmie z 26 maja 2021 r. przedstawił w formie tabelarycznej odpowiedź na wniosek. W pierwszej tabeli zawarł informacje o: 1) nazwie projektu, 2) komórce organizacyjnej; 3) wynagrodzeniu za projekt; 4) formie wynagrodzenia. W kolejnych dwóch tabelach podał informacje o dodatkach specjalnych wypłaconych w 2020 r. i w 2021 r. (odrębna tabela za każdy rok). Wskazano w nich: a) nazwę stanowiska, b) kwotę wypłaconego dodatku, c) okres za jaki został wypłacony oraz d) zadanie, za którego realizację go przyznano.

W tabelach zawierających informacje o dodatkach specjalnych cześć nazw stanowisk pracy (1. w tabeli za 2020 r.: a. informatyk, b. instruktor terapii zajęciowej, c. kierowca, d. starszy konserwator, e. terapeuta; 2. w tabeli za 2021 r.: a. instruktor operacji zajęciowej, b. kierowca, c. sekretarka, d. starszy konserwator, e. technik fizjoterapii i f. terapeuta) została zacieniona. W odniesieniu do stanowisk kierowcy i starszego konserwatora w tabeli zawarto informację, że pracownicy wyrazili zgodę na podanie informacji. W odniesieniu do stanowisk: 1) informatyka, 2) sekretarki, 3) technika fizjoterapii, 4) instruktora terapii zajęciowej oraz 5) terapeuty w tabeli zawarto informację, że pracownicy nie wyrazili zgody na podanie informacji.

Dyrektor decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej pracowników zatrudnionych na stanowiskach:

– informatyka,

– sekretarki,

– technika fizjoterapii,

– instruktora terapii zajęciowej,

– terapeuty,

z uwagi na ochronę ich prawa do prywatności.

Organ stwierdził, że zakres wnioskowanej informacji umożliwi identyfikację pracowników zatrudnionych na ww. stanowiskach, wywiódł, dlaczego w jego ocenie pracownicy zatrudnieni na tych stanowiskach nie pełnią funkcji publicznych, a także zaznaczył, że osoby zatrudnione na tych stanowiskach nie wyrażają zgody na udostępnienie informacji o otrzymanym dodatku specjalnym.

Federacja w piśmie z 8 czerwca 2021 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdziła, że na żadnym z etapów postępowania nie zgłaszała potrzeby ujawnienia wysokości dodatku specjalnego konkretnych, identyfikowanych osobowo pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. Zaznaczyła, że już samo brzmienie wniosku dowodzi, że jej intencją jest uzyskanie zbiorczych, generalnych, statystycznych informacji dotyczących poziomu wynagrodzeń określonych grup zawodowych (także jednoosobowych) zatrudnionych u danego pracodawcy. Dlatego, jak stwierdziła strona, nie może być w odniesieniu do jej żądania mowy o ochronie danych osobowych. W tym względzie Federacja odniosła się do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 ze zm.; dalej "RODO"), wywodząc, że samo stanowisko pracy nie jest daną osobową w rozumieniu tego rozporządzenia, a wskazany przez nią cel udostępnienia informacji publicznej bezsprzecznie i obiektywnie wskazuje dodatkowo na całkowity brak intencji w zakresie próby pozyskania danych konkretnych osób zatrudnionych na określonych stanowiskach pracy w Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy [...]. Federacja zaznaczyła ponadto, że również kompetencyjnie, jako związek zawodowy, nie jest zainteresowana w swojej statutowej działalności pozyskiwaniem informacji dotyczących konkretnych osób (pracowników).

Dyrektor decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] maja 2021 r.

Organ stwierdził, że pracownicy zatrudnieni na pojedynczo występujących stanowiskach są możliwi do zidentyfikowania w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO. Wywiódł, że o możliwości identyfikacji przesądza nie tylko charakter posiadanych informacji, ale także kontekst, w jakim informacje te występują. Jeśli zatem informacja ma dotyczyć osoby zatrudnionej w konkretnej jednostce na jednoosobowym stanowisku pracy osoba taka jest możliwa do zidentyfikowania, tym bardziej, że znane są wnioskodawcy dane pracowników tej jednostki. Dyrektor zauważył, że dodatkowymi czynnikami, pozwalającymi na zidentyfikowanie osoby w przedmiotowej sprawie są zadania, za które został przyznany dodatek i uzasadnienia przyznania. W szczególności zadania związane z pojedynczo występującymi stanowiskami stanowią zdaniem organu dodatkowe kryterium identyfikujące osobę.

Federacja w piśmie z 6 lipca 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora z [...] czerwca 2021 r., wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2021 r.;

2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uznanie, że wniosek z 13 kwietnia 2021 r. obejmuje informację publiczną dotyczącą osób prywatnych (fizycznych), a także, że dostęp do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prawo do prywatności.

Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, osoby zatrudnione na jednoosobowych stanowiskach, wymienione we wniosku, są możliwe do zidentyfikowania z imienia i nazwiska, bez podejmowania dodatkowych czynności, bowiem przedstawiciele władz Federacji są pracownikami organu i dane tych osób są im znane. Dyrektor powtórzył również, że pracownicy, których dotyczy decyzja, odmówili wyrażenia zgody na podanie Federacji danych o wysokości otrzymanego dodatku specjalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; dalej powoływana jako "udip"), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, przy czym - zgodnie z art. 1 ust. 2 udip - przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 udip).

Z art. 4 ust. 1 udip wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w tej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. W świetle art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.; dalej powoływana jako usg), do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, a w szczególności zadania własne obejmują sprawy pomocy społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych. Stosownie natomiast do treści art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.; dalej powoływanej jako "uops"), zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy społecznej lub centra usług społecznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych. W świetle z kolei art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1817), dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę m.st. Warszawy i innych uchwał Rady m.st. Warszawy przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego. Wedle zaś § 6 ust. 1 pkt 5 lit. d Statutu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy (załącznik nr [...] do uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. nr LXX/2182/2010 w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy – Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814 ze zm.), do zakresu działania Dzielnicy należą, niezastrzeżone dla organów Miasta, sprawy lokalne o zasięgu dzielnicowym jednostek organizacyjnych pomocy społecznej.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że Dyrektor Ośrodka Pomocy Dzielnicy m.st. Warszawy jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2373/17 – niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wynagrodzenia osób świadczących pracę na rzecz Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...], w tym wypłacane dodatki specjalne, są finansowane ze środków publicznych, a zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.), gospodarka tymi środkami jest jawna. Zasada jawności gospodarowania środkami publicznymi stanowi jedną z gwarancji realizacji zawarowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 udip, informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W świetle zaś art. 6 ust. 1 udip, udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 3) oraz majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) oraz ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h).

Skoro zatem wynagrodzenia, w tym dodatki specjalne, wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami publicznymi przez podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 udip, to należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym. Co za tym idzie, informacja o wynagrodzeniach jest informacją publiczną. Mieści się w zakresie art. 6 ust. 1 pkt 3 udip, jako że dotyczy zasad funkcjonowania organu władzy publicznej, a także w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) udip, ponieważ odnosi się do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (zob. np. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego: z 12 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 930/21, z 11 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 919/21, z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1577/19, z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 240/19,

z – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zaznaczyć, że informacja o wysokości "uzyskiwanego" wynagrodzenia, której dotyczy zaskarżona decyzja, stanowi tylko inny aspekt tego samego zjawiska ekonomicznego

– finansowania tego wynagrodzenia ze środków publicznych. Nie można natomiast odmiennie traktować obu stron tej samej czynności ekonomicznej, tj. wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie i uzyskiwania tego wynagrodzenia (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 1644/18 – niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z wymienionym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 5 ust. 2 udip, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Powołany przepis zawiera normę prawną określającą relację pomiędzy dwoma gwarantowanymi przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej prawami podmiotowymi, tj. prawem do prywatności (art. 47 Konstytucji) oraz prawem do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Wynika z niego, że w sytuacji kolizji między tymi prawami ustawodawca jako zasadę przyjął silniejszą ochronę prawa do prywatności, niemniej wprowadził wyjątek od tej zasady obejmujący informacje o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, jak również przypadki, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Informacje o statusie materialnym danej osoby, w tym wysokości wynagrodzenia, dodatków do wynagrodzenia, stanowią informacje z zakresu prywatności osoby fizycznej. Wysokość wynagrodzenia stanowi zatem sferę prywatności, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 udip. Niemniej jednak, udzielenie informacji w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne jak i pomocnicze) zazwyczaj nie musi wiązać się z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak przede wszystkim wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Wówczas nie dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji. Niemniej jednak niejednokrotnie mają miejsce sytuacje, w których udostępnienie informacji publicznej o wysokości wynagrodzenia na określonym stanowisku wprost wskazuje na konkretną osobę fizyczną. Wówczas dochodzi do kolizji wyżej wymienionych konstytucyjnych praw (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2682/15, z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1854/14, z 18 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 695/14 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kolizja taka zachodzi w realiach przedmiotowej sprawy.

Po pierwsze, z akt sprawy wynika, że objęte zaskarżoną decyzją stanowiska pracy w Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy [...], tj. informatyk, sekretarka, technik fizjoterapii, instruktor terapii zajęciowej i terapeuta są stanowiskami jednoosobowymi - obsadzonymi przez pojedynczo zatrudnione osoby. Na stronie 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że pracownicy zatrudnieniu na "pojedynczo występujących stanowiskach" są możliwi do zidentyfikowania. Konstatacja ta znajduje natomiast potwierdzenie w tabelach stanowiących odpowiedź na wniosek z 13 kwietnia 2021 r. w zakresie informacji o dodatkach specjalnych za lata 2020 i 2021. Każde z wymienionych stanowisk jest tam wymienione (w przypadku informatyka wyłącznie w tabeli dotyczącej 2020 r.) tylko jeden raz, podczas gdy np. w przypadku stanowiska specjalisty pracy socjalnej w tabeli dotyczącej 2021 r. wymieniono pięć pozycji, a starszego inspektora siedem pozycji. Ponadto poczyniono przy każdym z tych stanowisk adnotację, że pracownicy nie wyrazili zgody na udzielenie informacji. Okoliczność, że stanowiska objęte zaskarżoną decyzją są stanowiskami jednoosobowymi organ potwierdził w odpowiedzi na skargę, a akta sprawy nie dają podstaw do jej kwestionowania.

Po drugie natomiast, wniosek skarżącego z 13 kwietnia 2021 r. dotyczy dodatków specjalnych otrzymywanych przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...]. Zrzeszający pracowników tego Ośrodka Związek Zawodowy [...] jest zakładową organizacją członkowską skarżącego, tj. Polskiej Federacji Związkowej Pracowników [...] (http:// [...]). Przewodniczący Federacji (P. M.), jak wynika z Krajowego Rejestru Sadowego (Rejestru Stowarzyszeń Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej), jest zaś przewodniczącym Związku Pracowników [...] (numery KRS [...] i [...]).

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że osoby zajmujące w Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] stanowiska informatyka, sekretarki, technika fizjoterapii, instruktora terapii zastępczej i terapeuty są możliwe do zidentyfikowania przez skarżącego z imienia i nazwiska, po pierwsze z uwagi na to, że organizacja związkowa wchodząca w skład Federacji zrzesza pracowników tego Ośrodka, zaś przewodniczący tej organizacji jest przewodniczącym Federacji, a po drugie dlatego, że stanowiska ta są stanowiskami jednoosobowymi.

Zatrudnienie na stanowiskach objętych zaskarżoną decyzją nie wiąże się z pełnieniem funkcji publicznych.

Zagadnienia związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności stały się przedmiotem szczegółowych rozważań Trybunału Konstytucyjnego w powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku z 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (OTK-A z 2006 r. nr 3, poz. 30).

Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, Trybunał stwierdził w uzasadnieniu powołanego wyroku, że "(...) chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów [...]". W ocenie Trybunału, "[...] spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny [...]".

Uwzględniając stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w opisanym wyroku, w judykaturze zasadniczo opowiedziano się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną".

Przede wszystkim podkreśla się w orzecznictwie, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną", którym posłużono się w art. 5 ust. 2 udip, nie ogranicza się do zakresu określonego w art. 115 § 19 w zw. z § 13 K.k. Kodeks karny jest bowiem regulacją podstawową dla norm prawa karnego, a nie administracyjnego. W art. 5 ust. 2 udip nie zawarto natomiast odesłania do definicji tego pojęcia znajdującej się w K.k., podczas gdy uczyniono to w art. 6 ust. 2 udip w odniesieniu do pojęcia "funkcjonariusza publicznego". Kierując się domniemaniem racjonalności działania ustawodawcy, zakłada się zatem, że jego wolą było nadanie pojęciu "osób pełniących funkcję publiczną", o którym mowa w art. 5 ust. 2 udip, autonomicznego znaczenia.

Przyjmuje się generalnie, że "funkcja publiczna" w rozumieniu udip, to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. Co za tym idzie, funkcja ta jest postrzegana przez pryzmat oceny społecznej, oddziaływania na sferę publiczną. Zakłada się, że ustawodawca pojęcie "funkcji publicznej", o której mowa w art. 5 ust. 2 udip wiąże z pojęciem "sprawy publicznej", o której mowa w art. 1 ust. 1 udip, gdyż w tym kontekście funkcja publiczna oznacza oddziaływanie na sprawy publiczne. Dostrzegając, że nie są to pojęcia tożsame, wskazuje się na konieczność ich komplementarnej interpretacji, która pozwala zapewnić efektywny dostęp do informacji publicznej, służący transparentności działania władzy publicznej, także w warunkach jej styku ze sferą prywatną, wpisując się w ten sposób w normę zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 października 2021 r. sygn. akt III OSK 4001/21, z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 185/20, z 29 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1949/19, z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4238/18, z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 1644/18, z 4 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 2634/18, z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 169/18, z 30 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1871/15; prawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1774/18, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 4 sierpnia 2021 r. II SA/Sz 711/21, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 27 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 69/20, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 1044/17 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kierując się opisanymi wyżej względami, dyktowanymi dyrektywami wykładni systemowej i celowościowej, można skonstatować, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" należy ujmowań szeroko, nie ograniczając go do art. 115 § 13 i § 19 K.k. Obejmuje ono każdą osobę, która ma realny i skonkretyzowany wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip, tj. na sferę publiczną.

Takiego wpływu nie można jednak przypisać osobom zatrudnionym w ośrodkach pomocy społecznej na stanowiskach informatyka, sekretarki, technika fizjoterapii, instruktora terapii zajęciowej i terapeuty. Zadania wykonywane przez pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach nie wpływają, chociażby pośrednio na sytuację prawną innych osób. Należy je kwalifikować jako stanowiska o charakterze usługowym lub technicznym. Taki ich charakter potwierdza rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. poz. 1960), w którym stanowiska sekretarki, terapeuty, technika fizjoterapii i instruktora terapii zajęciowej (lit. F, I – Wszystkie jednostki, Stanowiska pomocnicze i obsługi, lp. 35 oraz III – Jednostki organizacyjne pomocy społecznej, centra integracji społecznej, jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej oraz centra usług społecznych, Stanowiska pomocnicze i obsługi, lp. 26, lp. 49, lp. 51) zaliczono do stanowisk pomocniczych i obsługi. Stanowisko informatyka (lit. F,

I – Wszystkie jednostki, Stanowiska urzędnicze, lp. 10) zaliczono natomiast do stanowisk urzędniczych, jednak i w tym przypadku nie budzi wątpliwości jego usługowo-techniczny charakter.

Skoro zatem możliwe do zidentyfikowania przez skarżącego osoby zatrudnione w Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] na stanowiskach niezwiązanych z pełnieniem funkcji publicznych, nie wyraziły zgody na udostępnienie informacji o kwotach przyznanych im dodatków specjalnych oraz o tym, z jakiego tytułu przyznano im te dodatki, to Dyrektor prawidłowo, powołując się na art. 5 ust. 2 udip odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Udostępnienie danych wbrew woli tych pracowników naruszałoby ich prawo do ochrony dóbr osobistych, a więc chronionej sfery prywatności.

Dla powyższej konstatacji nie ma znaczenia cel skarżącej w uzyskaniu żądanej informacji, ani podnoszony przez nią brak "kompetencyjnego zainteresowania" informacyjnymi dotyczącymi konkretnych osób. Przepis art. 5 ust. 2 udip zawiera normę mającą na celu ochronę prywatności osób zatrudnionych w podmiotach wykonujących zadania publiczne, lecz niepełniących funkcji publicznych. Bez wpływu na zakres ochrony przewidzianej w powyższym przepisie pozostają więc deklaracje Federacji, że nie ma zamiaru uzyskiwać danych osób, które objęte są dyspozycją art. 5 ust. 2 udip.

Reasumując, kontrola zaskarżonej decyzji nie dała powodów do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja jest zgodna z prawidłowo zinterpretowanymi i zastosowanymi przepisami prawa materialnego. Uzasadnienie decyzji odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.