Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1359/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski (spr.), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 roku o nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w R. po przeprowadzeniu kontroli zgłoszenia celnego SAD z dnia [...] stycznia 2002 roku o nr [...] określił P. sp. z o.o., dalej zwanej Spółką, prawidłową wysokość kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług należnych z tytułu importu oleju [...].

Organ celny I instancji wskazał w uzasadnieniu, że Spółka deklarowała przedmiotowy olej w zgłoszeniu celnym jako olej opałowy, podając jednocześnie kod właściwy dla olejów ciężkich. W wyniku postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją z dnia [...] marca 2004 roku uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej taryfowej nazwy towaru i kodu PCN oraz określił prawidłową nazwę taryfową jako "oleje średnie-nafta: pozostała" i prawidłowy kod towaru PCN [...]. Organ wyjaśnił, iż o dokonanej klasyfikacji zadecydowały właściwości fizyko-chemiczne oleju ustalone na podstawie wyników badań Instytutu Technologii Nafty w K. Ze sprawozdania z badań wynikało bowiem, że w temperaturze 212C° destyluje 20 % badanego oleju, a w temperaturze 252,5C° destyluje 90% - co odpowiada właściwościom fizykochemicznym oleju "średniego".

W trakcie postępowania Spółka przedstawiła wyjaśnienia, wraz z kopią interpelacji poselskiej dotyczącą klasyfikacji olejów opałowych i odpowiedzią, jakiej pismem z dnia 11 października 2004 roku na tą interpelację udzielił Minister Finansów. Z wyjaśnień wynikało, iż Spółka zastosowała do importowanego oleju stawkę podatku określoną w pozycji nr 14 pkt 3 lit. c) załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 roku w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 148, poz. 1655, z późn. zm.) - dalej powoływanego jako załącznik. Spółka uznała, iż przedmiotowy olej spełnia wymagania zawarte w poz. 14 pkt 3 lit. c) załącznika, a więc bez względu na kod PCN, jest to olej z którego objętościowo 60% lub więcej destyluje w temperaturze 350 C°, zabarwiony na czerwono, oznaczony znacznikiem i przeznaczony na cele opałowe. Na potwierdzenie takiej klasyfikacji w trakcie prowadzonego postępowania Spółka przestawiła pismo Instytutu Technologii Nafty w K. z dnia 16 grudnia 2004 roku, z którego wynikało, iż paliwo [...] jest przeznaczone na cele opałowe, zabarwione i oznakowane zgodnie z załącznikiem, a w temperaturze 350 C° destyluje w całości. Ponadto skarżąca Spółka przedstawiła na potwierdzenie swojej argumentacji opinię sporządzoną przez doradcę podatkowego, która - jako odnosząca się do stanu prawnego obowiązującego po 1 maja 2004 roku - nie miała, zdaniem organu celnego, zastosowania w sprawie.

Organ celny I instancji, odnosząc się do argumentacji strony, wskazał iż nie kwestionuje przeznaczenia oleju, ale jedynie jego właściwości fizykochemiczne niezgodne z wymaganiami przywołanych rozporządzeń dla przyjętej stawki podatku akcyzowego, a wynikające z załączonych do zgłoszeń celnych wyników badań Instytutu Technologii Nafty w K. Wobec dokonanych ustaleń stwierdził, iż prawidłowa stawka podatku akcyzowego dla importowanego oleju określona została w pozycjach 14 pkt 2 załącznika. Nieprawidłowa klasyfikacja towaru spowodowała wykazanie nieprawidłowej kwoty zobowiązań podatkowych, dlatego też organ, działając na podstawie art. 21 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60, z późn. zm., dalej Op), określił prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług dla poszczególnych partii towaru objętych zgłoszeniami celnymi.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Stwierdziła, iż importowany przez nią olej spełniał wymagania określone w pozycji 14 pkt 3 lit. c) załącznika, a zatem uprawnione było zastosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego. Spółka stwierdziła również, iż w świetle rozporządzenia o podatku akcyzowym nie miała znaczenia klasyfikacja PCN importowanego oleju.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniu, że taryfikacja importowanego przez skarżącą Spółkę oleju ustalona została na podstawie wyników badań Instytutu Technologii Nafty zawartych w sprawozdaniu z dnia 28 listopada 2001 roku, pisma Instytutu z dnia 30 listopada 2001 roku oraz oświadczenia eksportera z dnia 4 stycznia 2002 roku. Biorąc pod uwagę parametry i przeznaczenie produktu, Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, iż olej ten spełnia wymagania przewidziane dla olejów "średnich" o charakterze nafty, przeznaczonych na cele opałowe, taryfikowanych do kodu PCN [...]. Organ odwoławczy wskazał, że prawidłowość takiej taryfikacji potwierdził wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004 roku w/s V SA 4659/03.

Dyrektor Izby Celnej w W. przytoczył nadto treść pozycji nr 14 załącznika i wskazał, że przy opisie pkt 3 lit. c tej pozycji zapis "bez znaczenia na kod PCN" odnosi się do wszystkich olejów opałowych niezależnie od ich taryfikacji, o ile należą do grupy olejów ciężkich z poz. 2710 Taryfy celnej. Niezasadna była więc argumentacja Spółki, że pozycja ta dotyczy także olejów kwalifikowanych do olejów "lekkich" i "średnich". Organ wyjaśnił również, iż parametry fizykochemiczne oleju opałowego "ciężkiego" wynikające z uwagi dodatkowej 1f) do poz. 2710 Taryfy celnej nie pozostają sprzeczności z parametrem destylacji określonym w rozporządzeniu w sprawie podatku akcyzowego. Organ odwoławczy stwierdził, iż z przeprowadzonych badań wynikało, iż importowany olej destylował w znacznie niższej temperaturze niż wskazana w załączniku, destylacja oleju kończyła się bowiem w temperaturze 275C°. W związku z powyższym niemożliwe było jej przeprowadzenie w temperaturze 350C°, o której mowa w przepisach rozporządzenia i która jest wyznacznikiem stopnia destylacji dla olejów ciężkich.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W. interpretacja przedstawiona w piśmie Instytutu Technologii Nafty w K. z dnia 16 grudnia 2004 roku była nieprzekonująca, a wnioski przedstawione w piśmie ITN z dnia 30 listopada 2001 roku stanowiły interpretację przepisów prawa, do której instytucja ta nie była upoważniona. Z kolei, przedstawiona przez Spółkę opinia doradcy podatkowego nie odnosiła się do stanu prawnego i faktycznego sprawy. W świetle przedstawionych argumentów organ odwoławczy stwierdził, iż klasyfikacja przyjęta w ocenianej decyzji była prawidłowa i do importowanego oleju nie można było przyjąć stawek wskazanych w poz. 14 pkt 3 lit. c) załącznika. Wskazał również, iż przedstawione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 Op były nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła tej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm., dalej uptu) w związku z § 2 ust. 1 pkt 3 oraz poz. 14 pkt 3 lit. c załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 roku w sprawie podatku akcyzowego. Skarżąca stwierdziła, iż interpretacja zastrzeżenia "bez względu na kod PCN" umieszczonego przy pozycji 14 pkt 3 lit. c) załącznika przyjęta w zaskarżonej decyzji jest błędna. Jej zdaniem sformułowanie to jest jednoznaczne, a olejem opałowym korzystającym z preferencyjnej stawki jest każdy olej, bez względu na klasyfikację PCN, o ile spełnia wymagania określone przepisami rozporządzenia, tworzącego w tej mierze autonomiczną i wyczerpującą regulację. Przyjęcie odmiennego zastrzeżenia oznaczałoby, że posługiwanie się zwrotem "bez względu na kod PCN" byłoby zbędne i sprzeczne z jego gramatycznym znaczeniem. Spółka zarzuciła także, iż posługując się klasyfikacją celną, organy celne nie uwzględniły odrębności i samodzielności legislacyjnej przepisów o podatku akcyzowym.

Spółka podniosła nadto, iż organy kwestionowały jedynie przesłankę stopnia destylacji importowanego oleju w temperaturze 350C°. Stanowisko to było błędne, ponieważ destylował on w 100% już w temperaturze 272C°, a więc spełniał również warunek ujęty w poz. 14 pkt 3 lit. c załącznika. Spółka wskazała także klasyfikację PKWiU, w której zaklasyfikowano oleje ze względu na przeznaczenie, a nie właściwości destylacyjne i zgodnie z którą, wbrew stanowisku organu, istnieją oleje opałowe nie będące olejami "ciężkimi" w rozumieniu PCN. Przyjęcie interpretacji sugerowanej przez organy celne prowadziłoby do sytuacji, w której ten sam olej sprzedawany w kraju - klasyfikowany zgodnie z PKWiU oraz importowany - klasyfikowany na podstawie PCN byłby inaczej opodatkowany. Taka interpretacja obowiązujących przepisów została jednoznacznie odrzucona w przywołanej odpowiedzi Ministra Finansów. Zdaniem Spółki Dyrektor Izby Celnej wywiódł z odpowiedzi Ministra Finansów wnioski sprzeczne ze stanowiskiem w niej wyrażonym, przez co dopuścił się rażącego nadużycia i naruszył zasady rzetelnego prowadzenia postępowania podatkowego. Podobnie niedopuszczalne było pominięcie potwierdzającej stanowisko Spółki opinii doradcy podatkowego, która bezpośrednio wiązała się z rozpatrywana sprawą. Wybiórcza i jednostronna analiza przedstawianych przez skarżącą Spółkę dowodów oraz wypaczenie ich treści stanowiły o naruszeniu przepisów regulujących postępowanie podatkowe w postaci art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 oraz art. 187 Op w stopniu, który musiał mieć wpływ na przebieg postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, powtarzając co do zasady argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2005 roku Spółka podniosła, że wykładnia przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie podatku akcyzowego przyjęta przez organy celne jest sprzeczna z obowiązującymi w tym czasie dyrektywami Rady z dnia 19 października 1992 roku o nr 92/81/EEC oraz 92/82/EEC i wynikającą z nich ogólną zasadą, że stawkę podatku akcyzowego pobieranego od tych olejów ustala się zależnie od sposobu wykorzystania w wysokości stawki równorzędnego paliwa grzewczego lub silnikowego. Zdaniem Spółki organy celne naruszyły w ten sposób art. 26 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzony w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 roku, zgodnie z którym obie strony zobowiązały się do powstrzymania się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym powodujących pośrednio lub bezpośrednio dyskryminację między produktami jednej Strony, a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium drugiej Strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej ppsa), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonując w tym zakresie oceny zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] marca 2004 roku importowany przez Spółkę olej został zataryfikowany jako olej średni i przyporządkowany do kodu PCN [...]. Podstawą tej taryfikacji były właściwości fizyko-chemiczne oleju ustalone na podstawie wyników badań Instytutu Technologii Nafty w K. Ze sprawozdania z badań wynikało bowiem, że w temperaturze 212 C° przedmiotowy olej destyluje w 20 %, w temperaturze 252,5 C° w 90 %, natomiast w temperaturze 272 C° kończy się proces jego destylacji - co odpowiada właściwościom fizykochemicznym oleju "średniego". Jak wynika z definicji zawartej w podsekcji DF załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. nr 42, poz. 264, ze zm.) obowiązującego w dacie importu przedmiotowego oleju, termin "oleje średnie" oznacza oleje i preparaty, z których mniej niż 90% objętościowo (łącznie ze stratami) destyluje przy 210 C° i 65% lub więcej objętościowo (łącznie ze stratami) destyluje przy 250 C° (metoda ASTM D 86), natomiast zgodnie z definicją zawartą w dziale 27 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 roku w sprawie Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN). (Dz.U. nr 151, poz. 1701) termin oleje średnie oznacza oleje i preparaty, z których mniej niż 90% objętościowo (łącznie ze stratami) destyluje przy 210 C° a 65% lub więcej objętościowo (łącznie ze stratami) destyluje przy 250 C° (metoda ASTM D 86). Oznacza to, że olej [...], będący przedmiotem importu ze strony skarżącej Spółki był olejem średnim w rozumieniu tak Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), jak i Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN). Organy celne, jak podniosła Spółka, rzeczywiście jako punkt wyjścia przyjęły taryfikację opartą o Taryfę celną, lecz zdaniem Sadu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż przedmiotowy olej - z uwagi na zbieżność definicji - był olejem średnim tak na gruncie Taryfy celnej, PKWiU, jak i PCN.

To z kolei oznacza, że olej ten - zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 roku w sprawie podatku akcyzowego - nie mógł być opodatkowany stawką przewidzianą w pozycji 14 pkt 3 lit. c, jak chce tego skarżąca Spółka, gdyż pozycją tą objęte były oleje opałowe, z których 50% lub więcej objętościowo destyluje przy 350°C, w przypadku gdy sprzedaż dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele opałowe. Co prawda - jest to zgodne pomiędzy stronami - olej importowany przez Spółkę był zabarwiony na czerwono i oznaczony znacznikiem, jak również był przeznaczony na cele opałowe, to jednak nie mógł być, jako olej średni objęty pozycją 14 pkt 3, bowiem punkt ten obejmował wyłącznie oleje ciężkie, w tym - jako rodzaje olejów ciężkich - oleje napędowe (lit.a), pozostałe oleje napędowe w przypadku, gdy import dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele opałowe (lit. b), oleje opałowe (lit.c) oraz mieszaniny olejów napędowych zawierające w masie mniej niż 70% olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, służące do napędu (lit.e). Trudno zatem zastosować do oleju średniego stawkę przewidzianą dla olejów ciężkich, co wynika przecież z podnoszonej przez Spółkę "odrębności i samodzielności legislacyjnej przepisów o podatku akcyzowym".

Nie ma zatem racji skarżąca Spółka, gdy twierdzi, że importowany przez nią olej, będący jak wykazały badania olejem średnim, spełniał wymagania określone w pozycji 14 pkt 3 lit c) załącznika, a zatem uprawnione było zastosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego. Nie spełniał on jednej podstawowej przesłanki zastosowania stawki podatku akcyzowego określonej w pozycji 14 pkt 3 lit c), a mianowicie nie był to olej ciężki.

Nie można, zdaniem Sądu, uznać za trafny tego argumentu Spółki, że skoro przedmiotowy olej destylował w 100% już w temperaturze 272C°, to destylował również w 50 lub więcej procentach w temperaturze 350C°. Pomijając bowiem okoliczność, że warunek ten odnosił się do oleju ciężkiego, należy zauważyć, że sformułowanie zawarte w załączniku "50% lub więcej objętościowo destyluje przy 350°C" oznacza - na co słusznie zwrócił uwagę organ celny - że olej ten musiałby fizycznie w temperaturze 350 C° destylować. Olej importowany przez Spółkę tego warunku spełnić z natury rzeczy nie mógł, gdyż jego proces destylacji kończył się, jak wskazano wyżej, w temperaturze 272C°.

Zgadzając się zatem z argumentacją Spółki, że przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 roku w sprawie podatku akcyzowego stanowiły samodzielną podstawę do określenia stawek podatku akcyzowego dla poszczególnych towarów, nie można się zgodzić z wnioskiem, aby stawką podatku akcyzowego właściwą zgodnie z załącznikiem dla olejów ciężkich stosować do oleju średniego. Pamiętać przy tym należy, że przepisy prawa podatkowego nie tworzą dla swoich potrzeb żadnej nowej definicji oleju ciężkiego czy też oleju średniego. Usprawiedliwione jest zatem posłużenie się definicją wynikającą z innej gałęzi prawa. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 listopada 2003 roku w/s III RN 133/02 (OSNP 2004/15/254), prawo podatkowe jest częścią systemu prawa obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej, który powinien spełniać kryteria obowiązywania systemowego, a mianowicie być systemem niesprzecznym i zupełnym. W tym sensie jest systemem monistycznym, nie zaś sumą czy zespołem autonomicznych porządków prawnych, czy też autonomicznych gałęzi prawa. Brak jest zdaniem Sądu Najwyższego podstaw, aby właśnie przepisom prawa podatkowego nadawać wyjątkowy status autonomiczności tylko ze względu na szczególne cele, które prawo to ma spełniać i podporządkowywać tej koncepcji proces i rezultaty wykładni przepisów prawa podatkowego. Zdaniem Sądu Najwyższego, jeżeli prawo podatkowe przejmuje pojęcia prawne z innych działów (gałęzi) prawa, to albo przejmuje je w znaczeniu ustalonym w tych działach lub ustala ich znaczenie dla celów podatkowych w drodze definicji ustawowych.

Ustalonego w ten sposób znaczenia przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 roku w sprawie podatku akcyzowego nie mogłaby zmienić wykładnia celowościowa. Po pierwsze, nie ma w tym przypadku powodów do jej stosowania, bowiem wyniki zastosowanej wykładni gramatycznej są jednoznaczne i jako takie nie budzą wątpliwości. Po drugie, brak jest - zdaniem Sądu - jakichkolwiek wskazówek, że wolą ustawodawcy było ulgowe - w porównaniu do innych olejów - opodatkowanie olejów opałowych. Co prawda rację ma Spółka gdy, powołując się na klasyfikację PKWiU, twierdzi w swojej skardze, że istnieją oleje opałowe nie będące olejami "ciężkimi" w rozumieniu PCN, w której zaklasyfikowano oleje ze względu na przeznaczenie, a nie właściwości destylacyjne, nie chce jednak zauważyć, że zgodnie z przepisami rozporządzenia okoliczność, że olej jest sklasyfikowany jako opałowy nie przesadza o mniejszej stawce podatku akcyzowego. Pamiętać trzeba, że stawką przewidzianą pod pozycją 14 pkt 3 lit c załącznika objęte były tylko oleje ciężkie będące olejami opałowymi, z których 50% lub więcej objętościowo destyluje przy 350°C, w przypadku gdy sprzedaż dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele opałowe. Nie były zatem tą stawką objęte oleje opałowe średnie (gdzie indziej niesklasyfikowane), objęte pozycją 23.20.17 PKWiU, nie były tą stawką objęte także oleje opałowe ciężkie, nie przeznaczone na cele opałowe. O opodatkowaniu tą stawką nie decydowało zatem ani przeznaczenie oleju na cele opałowe, czego przykładem mogą być oleje napędowe objęte pozycja 14 pkt 3 lit b załącznika, ani charakterystyka oleju jako oleju ciężkiego.

Tym samym zdaniem Sądu nie jest uzasadniony zarzut Spółki, że przyjęcie interpretacji sugerowanej przez organy celne prowadziłoby do sytuacji, w której ten sam olej sprzedawany w kraju - klasyfikowany zgodnie z PKWiU oraz importowany - klasyfikowany na podstawie PCN byłby inaczej opodatkowany. Jak wskazano powyżej konsekwentne posłużenie się przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2001 roku w sprawie podatku akcyzowego, jak również okoliczność, że definicje oleju średniego zawarte w PKWiU, w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN), a także i w Taryfie celnej, były niemalże identyczne, pozwalało takiej sytuacji uniknąć.

Chybiony jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 26 § 1 Układu Europejskiego, który stanowiąc zobowiązanie międzynarodowe Państwa, obligował go stanowienia przepisów prawa zgodnych z podjętym zobowiązaniem. Co prawda, zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji, ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, jednakże nie dotyczy to sytuacji, gdy jak w badanym przypadku, jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez organ celny art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 oraz art. 187 Op w stopniu, który musiał mieć wpływ na przebieg postępowania, w szczególności poprzez pominięcie w toku postępowania wyjaśniającego zgłaszanych przez Spółkę w trakcie postępowania wyjaśnień i wniosków dowodowych. Organy celne wyjaśniły sprawę w stopniu wynikającym z treści art. 122 i 187 Op, a pamiętać także należy, że kwestia właściwej taryfikacji towaru należy do oceny organów celnych, a wszelkie opinie i wnioski mogą w tym zakresie mieć jedynie charakter pomocniczy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W toku postępowania nie doszło do naruszenia zasad opisanych w art. 120-124 Ordynacji podatkowej. Wydając rozstrzygnięcie, organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów Państwa i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa, a stwierdzone uchybienia, w szczególności posłużenie się Taryfą celną zamiast klasyfikacją PCN, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa należało skargę jako niezasadną oddalić.