Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1482/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 67a par1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od osób fizycznych za 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 21 lipca 2014 r. odmawiającą [...] umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia 20 maja 2014 r. [...], powołując się na trudną sytuację finansową, rodzinną, zdrowotną oraz nieznajomość przepisów prawa, zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego

[...] o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie [...] zł.

Decyzją z dnia 21 lipca 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił stronie udzielenia ww. ulgi.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. uzupełnionym w dniu 16 września 2014 r. [...] zarzucając naruszenie art 67a § 1 pkt 3, 121 § 1, 122, 191 oraz 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej zwanej: "O.p." odwołała się od decyzji organu I instancji. Podatniczka ponownie wskazała na trudną sytuację finansową i materialną, zaś na potwierdzenie zasadności przyznania jej wnioskowanej ulgi powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. W uzupełnieniu odwołania, dodatkowo wskazała, że miesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi [...] zł, zaś koszty utrzymania mieszkania są niskie, gdyż część opłat, tj. za energię elektryczną i wodę w wysokości ok. [...] zł miesięcznie ponosi córka, w związku z przejęciem i prowadzeniem po ojcu gospodarstwa ogrodniczego, podatniczka prowadzi z córką wspólną kuchnię. Wobec tego 70 % dochodów strony pozostaje na spłatę kredytów. Podatniczka podniosła także, że nie posiada zaległości z tytułu użytkowania mieszkania oraz z tytułu rat

w Banku. Raty są spłacane ze wspólnych dochodów oraz

z oszczędności pochodzących z kwoty ze sprzedaży nieruchomości. Strona wskazała także, że jej brat w ramach pomocy finansowej zaciągnął kredyt ww. banku w kwocie [...] zł (rata miesięczna [...] zł) oraz w [...] w wysokości [...] zł (rata miesięczna [...] zł). Wskazała także, że w dniu 19 czerwca 2012 r. podpisała ugodę z bankiem.

Organ odwoławczy, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i zmiany decyzji organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy, po dokonaniu własnej analizy przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., stwierdził, że subiektywnie ważny interes podatnika w dążeniu do uzyskania ulgi podatkowej, w zestawieniu z okolicznościami powstania zaległości podatkowej, które nie miały cech zdarzeń losowych, niespodziewanych, a wynikały z nieuregulowania podatku wynikającego z PIT-39 za 2011 r., nie mogą stanowić podstaw do umorzenia zaległości podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, skutki zaniedbań w prawidłowej realizacji zobowiązań podatkowych nieznajomości, bądź niewłaściwego stosowania prawa obciążają, co do zasady, podatnika, na którym ciąży odpowiedzialność za prawidłowość i rzetelność wywiązywania się z obowiązków podatkowych.

Organ zauważył także, nie kwestionując okoliczności i przesłanek, które spowodowały konieczność zbycia nieruchomości (śmierć matki, konieczność opieki nad niepełnosprawnym bratem), że w wyniku ww. transakcji, w dyspozycji podatniczki znajdowały się środki finansowe umożliwiające wywiązanie się z zobowiązania wobec Skarbu Państwa. Tym bardziej, że przychód ze sprzedaży nieruchomości jest co do zasady dochodem podatnika jednorazowym i dodatkowym, a ponieważ podatek ten nie jest pobierany z bieżących środków na utrzymanie, to uiszczenie go nie powoduje zagrożenia egzystencji podatnika.

Odnośnie wydatkowania uzyskanej ze sprzedaży kwoty na zaspokojenie innych zobowiązań i potrzeb tj. np. spłatę zadłużenia w banku oraz wobec komorników, zaspokojenie potrzeb niepełnosprawnego brata, pomijając zapłatę należnego zobowiązana podatkowego, organ odwoławczy powołując się na powinność priorytetowego traktowania zobowiązań publicznoprawnych, wskazał ponownie,

że obecna niekorzystna ekonomicznie sytuacja podatnika oraz samo powstanie zaległości podatkowej nie jest wynikiem zdarzeń losowych, czy niezależnych od jego sposobu postępowania.

Organ odwoławczy stwierdził również, że za przyznaniem ulgi nie może przemawiać ponoszenie kosztów utrzymania mieszkania, opłat stałych za media, ze względu na powszechność takich wydatków ani też decyzje dotyczące spłaty zadłużenia wobec banku Spółdzielczego, gdyż są to decyzje w zakresie zarządzania własnymi środkami finansowymi i majątkiem, w zakresie własnych potrzeb i priorytetów oraz kalkulacji własnych możliwości płatniczych. Ponadto organ stwierdził, że strona nie znajduje się w sytuacji zagrożenia egzystencji, skoro z zestawienia miesięcznych dochodów (ok. [...] zł) i wydatków strony ujętych w aktach sprawy (ok. [...] zł po uwzględnieniu opłat ponoszonych przez córkę) wynika, że do dyspozycji w gospodarstwie domowym miesięcznie pozostaje kwota ok. [...] zł miesięcznie. Zdaniem organu, brak jest podstaw do uznania, że wnioskodawczym pozbawiona jest możliwości choćby stopniowej, uwzględniającej własne możliwości płatnicze, spłaty przedmiotowego zadłużenia w przyszłości. Przychylenie się więc do wniosku strony byłoby w tej sytuacji decyzją przedwczesną i sprzeczną z interesem publicznym, który wymaga, by ostateczna rezygnacja budżetu państwa z należnych mu wpływów następowała dopiero po wykorzystaniu wszystkich dostępnych sposobów zaspokojenia wierzyciela podatkowego.

W ocenie organu o spełnieniu przesłanki z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. nie świadczy niekwestionowana okoliczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym bratem oraz ponoszenia z tego tytułu dodatkowych wydatków, będąca wynikiem wzajemnych ustaleń w ramach stosunków rodzinnych.

Końcowo organ drugiej instancji nie stwierdził zarzucanych naruszeń art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez błędną jego wykładnię ani naruszeń przepisów procesowych.

W skardze wywiedzionej na wyżej powołaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

[...] z dnia 16 października 2014 r., [...] wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 21.07.2014 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego tj. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez: błędną wykładnię sprowadzającą się do oceny sytuacji strony przed datą wydania zaskarżonej decyzji, zamiast w chwili jej wydania, - błędne przyjęcie, że w stosunku do strony w dacie wydania decyzji, nie zachodziły przesłanki ważnego interesu podatnika uzasadniające umorzenie przedmiotowego zobowiązania podatkowego, naruszenie reguł uznania administracyjnego, które zdaniem strony nie było uznaniem swobodnym, a dowolnym i kierunkowym;

2. przepisów procesowych, tj. art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 191 oraz 210 § 1

pkt 6 O.p. poprzez brak rozważenia i właściwej oceny wszystkich okoliczności sprawy i dowodów zgromadzonych w postępowaniu (w tym dowodów przedłożonych przez stronę postępowania), a w szczególności brak należytego i wszechstronnego rozważenia sytuacji strony powstałych w dacie wydania zaskarżonej decyzji

i brakiem jej właściwej oceny w kontekście powołanego art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionuje słuszność decyzji odmownej, upatrując przesłanki ważnego interesu podatnika w trudnym położeniu ekonomicznym, sytuacji rodzinnej i życiowej związanej m.in. ze śmiercią matki i koniecznością opieki nad niepełnosprawnym bratem. Zdaniem strony, organ nie uwzględnił okoliczności ponoszenia przez nią dodatkowych nakładów finansowych związanych z chorobą brata oraz faktu, że z uwagi na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia. Nie rozważył też kwestii, że niezapłacenie podatku nie miało na celu osiągnięcia zysku czy uchylania się od realizacji obowiązku podatkowego, a jedynie zachowanie minimum egzystencji strony oraz jej brata. Ponadto z uzasadnienia decyzji nie wynika, dlaczego organ uznał, że działanie skarżącej było nierzetelne i jaki to miało ewentualnie związek

z umorzeniem zobowiązania. Zdaniem skarżącej prokonstytucyjna wykładnia użytych przez ustawodawcę zwrotów "ważny interes podatnika" czy ważny interes publiczny" stwarza konieczność dokonywania przez organ szerokiej oceny wartości, w tym również systemu ocen mieszczących się poza systemem prawa, a nawet pozaprawnych np. zasad etyki współżycia społecznego. Końcowo strona wskazała na naruszenie art. 67 a § 1 O.p. poprzez zastosowanie nieprawidłowej wykładni pojęcia "interes publiczny" zawężając jego znaczenie tylko do obowiązku ponoszenia ciężarów podatkowych i w niedopuszczalny sposób przeciwstawiając tak rozumiany interes publiczny pojęciu "ważnego interesu podatnika". Uzasadniając swoje stanowisko powołała się na przepisy Konstytucji RP, literaturę i orzecznictwo sądów.

Dyrektor Izby Skarbowej [...], w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] z w a ż y ł, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie

w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, co upoważniałoby Sąd do jej uchylenia w całości lub w części, w oparciu o powołany powyżej przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p., stanowiący, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej wydana na podstawie cytowanego przepisu ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. To od decyzji organu zależy czy uzna, że w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Jednocześnie ich wystąpienie nie determinuje pozytywnej decyzji organu podatkowego, albowiem jest on uprawniony, a nie zobowiązany do rozważenia, czy w ogóle, a jeżeli tak, to w jakiej części, zaległość może być umorzona.

Zauważyć przy tym należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, a nie zwalnianie podatników

z tego obowiązku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 1991 roku, SA/Gd 295/91, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego z 1994 r. Nr 1, poz. 7). Z tego względu ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika oraz, że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu, i które są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

z dnia 7 kwietnia 2004 roku, I SA/Wr 735/02, LEX nr 129659; zob. też P. Roksisz, Uznanie administracyjne w ramach instytucji umorzenia zaległości podatkowych, Dor. Podatk. z 2004 r. Nr 1, s . 37). Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.

Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Sprowadza się ona w istocie do badania legalności przeprowadzonego

w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 24 kwietnia 2001 roku, I SA/Ka 498/00, PP z 2001 r. Nr 45, s. 14; tak też

R. Mastalski [w:] B. Adamiak et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 308). Sądowa kontrola decyzji o charakterze uznaniowym obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była wyżej mowa. Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Skoro zatem Sąd dokonuje wyłącznie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie jest władny wkraczać w sferę uznania organów podatkowych.

W świetle wskazanego wyżej przepisu Sąd nie jest bowiem uprawniony, ani do oceny słuszności, ani celowości zaskarżonej decyzji.

Jeżeli więc organ podatkowy, dokonując koniecznych ustaleń w sprawie, nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego i ustalenia te są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych oraz jeżeli dokonanej ocenie tego stanu faktycznego nie można zarzucić dowolności, to wyprowadzenie z takiej oceny wniosku czy należy umorzyć zaległości podatkowe, jest zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli Sądu administracyjnego sprawującego tylko kontrolę zgodności decyzji organów administracyjnych z prawem.

Istotne jest przy tym, że to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organy podatkowe podejmując decyzje w niniejszej sprawie, nie wykroczyły poza granice przyznanego mu uznania administracyjnego. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane po rozpatrzeniu przez organy wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad postępowania przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną i finansową skarżącej i poddały ocenie racje, na które powołała się skarżąca. Sytuacja skarżącej nie została uznana jako szczególna i wyjątkowa. Zdaniem Sądu ocenie tej nie można zarzucić dowolności, opiera się ona na przyjętej w orzecznictwie wykładni wyżej cytowanego przepisu dotyczącego umorzenia zaległości podatkowej, mieści się w ramach przyznanego organom uznania administracyjnego. W sytuacji, gdy organy podatkowe wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne

i prawne i w wyniku tej oceny podjęta została decyzja mieszcząca się granicach uznania administracyjnego Sąd nie znalazł podstaw do uznania jej za niezgodną

z prawem.

Podkreślić w tym miejscu wypada, że ważny interes podatnika zachodzi

w sytuacji, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych.

Organy podatkowe uznały, iż w sprawie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika w postaci braku możliwości jednorazowej spłaty zaległości podatkowej wraz

z odsetkami za zwłokę. Jednakże sytuacja ta nie została spowodowana nadzwyczajnymi zdarzeniami losowymi, na które zobowiązana nie miała wpływu. Wręcz przeciwnie swoim działaniem doprowadziła do sytuacji, w której obecnie się znajduje, podejmując takie a nie inne decyzje finansowe i rodzinne.

Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd, podobnie jak organy podatkowe, nie neguje prawa strony do swobodnego rozporządzania swoim majątkiem, jednakże podjęte przez stronę działania nie mogą obecnie skutkować udzieleniem ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Nie bez znaczenia w sprawie jest również to, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, że przedmiotem wniosku są zaległości w podatku ze sprzedaży nieruchomości. Wskazać należy, że z uwagi na jednorazowy i dodatkowy charakter takiego dochodu, skarżąca obiektywnie rzecz ujmując mogła z niego zabezpieczyć środki na spłatę podatku, nie obciążając nim bieżącego budżetu domowego. Tym samym, ciążący na skarżącej obowiązek zapłaty podatku nie wiązałby z utratą przez nią środków niezbędnych do zapewnienia właściwej egzystencji. Jednakże, jak wynika z poczynionych ustaleń, powstanie zaległości w tym podatku było wynikiem wyłącznie nieprawidłowego działania podatniczki, zaniedbań, za które ponosi ona sama odpowiedzialność.

W ocenie Sądu mieć należy na uwadze, że nie można z instytucji zaniechania poboru podatku względnie umorzenia zaległości podatkowych czynić środka prowadzącego generalnie do zwolnienia z zapłaty podatku (por. wyrok NSA z dnia 15.05.1991 r. SA/Gd 295/91).

Istotą postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej jest bowiem wykazanie istnienia nadzwyczajnych okoliczności w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, przemawiających za takim rozstrzygnięciem organu podatkowego.

W przedmiotowej sprawie ustalono, że skarżąca posiada dochody, ponosi ograniczone wydatki na utrzymanie, gdyż część z nich opłaca jej córka, regularnie spłaca raty kredytów zatem posiada środki finansowe, z których mogłaby teraz jak

i w przyszłości rozpocząć spłacanie zaległości. Słusznie zatem przyjęły organy podatkowe, że aktualne trudności finansowe, związane także z sytuacją osobistą

i koniecznością opieki na niepełnosprawnym bratem, co z kolei z pewnością obciąża budżet domowy, mogą stanowić przeszkodę w jednorazowej zapłacie zaległości, ale nie mogą stanowić podstawy do umorzenia zaległości podatkowej.

Uwadze organów podatkowych nie umknęło również, że źródłem części wydatków były zaciągnięte kredyty, a także, iż skarżąca z oszczędności zgormadzonych ze sprzedaży nieruchomości spłaca raty. Sąd zaakceptował stanowisko organów w tej kwestii, uznając, że spłata zobowiązań cywilnoprawnych nie może być traktowana priorytetowo w stosunku do należności o charakterze publicznoprawnym.

Podkreślenia wymaga fakt, iż umorzenia zaległości podatkowej nie uzasadnia każdy interes podatnika, lecz jedynie "ważny interes". Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do konieczności udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych każdemu podmiotowi, który złoży stosowny wniosek uzasadniony trudną sytuacją finansową podatnika oraz jego rodziny. Z kolei taka sytuacja wypaczyłaby zasadę równości podmiotów wobec prawa oraz uniemożliwiałaby prowadzenie rozsądnej polityki fiskalnej Państwa. Nie można bowiem z instytucji umorzenia zaległości podatkowych czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego.

W oparciu o powyższe, Sąd stwierdził, iż nie jest dowolne i znajduje potwierdzenie w powołanym materiale dowodowym sprawy, stanowisko organów podatkowych, iż wnioskowana najdalej idąca forma pomocy dla podatnika w postaci całkowitej rezygnacji z dochodzenia należności nie jest w przedstawionym stanie sprawy uzasadniona.

Za niezasadne zatem Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze, gdyż

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł prawidłowe rozważania co do rozumienia pojęć "ważnego interesu podatnika" jak i "interesu publicznego". Przedstawionemu rozumieniu wskazanych pojęć nie można zarzucić błędu w wykładni prawa materialnego. Podnoszona przez wnioskodawczynię okoliczność odmiennej interpretacji przepisów podatkowych nie przemawia za uznaniem, iż wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, a tym bardziej przesłanka interesu publicznego. W sytuacji zatem gdy nieregulowanie należności fiskalnych nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych, brak jest podstaw, aby uznać, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego o jakim mowa w art. 67a O.p.

W ocenie Sądu organy podatkowe dokonując koniecznych ustaleń w sprawie nie dopuściły się zatem naruszenia prawa procesowego, gdyż postępowanie podatkowe

w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało w zgodzie z zasadami uregulowanymi

w przepisach art. 121, 122, 124, 187, 191 i 210 § 4 O.p. Poczynione ustalenia były wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł zatem jak

w sentencji.