Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 167/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2a, art. 1 pk2 lit a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2a, art. 1 pk2 lit a
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 718
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. R. i R. R. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] r. H. i B. B. zwrócili się do Prezydenta Miasta Ś. o udzielenie pozwolenia na nadbudowę tarasu nad pierwszym piętrem budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej w celu zwiększenia powierzchni strychu, na wykonanie remontu i na docieplenie elewacji budynku oraz remont dachu z wymianą dachówki na nową na budynku przy ul. [...] w Ś., działki nr [...] obręb [..] .

W piśmie z [...] r. R. R. wniósł zastrzeżenia do planowanej inwestycji wskazując, że będący przedmiotem inwestycji budynek nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, tylko budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Wniósł o przeprojektowanie rynien i rur spustowych w taki sposób, aby znajdowały się one po stronie budynku należącego do inwestorów i aby miały większy przekrój zabezpieczający sąsiedni budynek przed zalewaniem wodami opadowymi.

W piśmie z [...] r. B. B. wyjaśnił, że w budynku przy

ul. [...] w Ś. znajdują się dwa lokale mieszkalne, a piwnica

i strych stanowią ich przynależności.

W piśmie z [...] r. R R. ponownie wskazał, że budynek przy ul. [...] jest wielolokalowy, a lokale w nim się znajdujące są wynajmowane. Zwrócił także uwagę, że ze względu na zły stan pokrycia dachu, rynien i rur spustowych, wynikający z braku dbania o nie przez właścicieli, byli w przeszłości zalewani wodami opadowymi, dlatego wnosi o przesunięcie rur spustowych i zwiększenie ich przekroju.

Prezydent Miasta Ś. decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i B. B. pozwolenia na nadbudowę tarasu nad pierwszym piętrem budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej w celu zwiększenia powierzchni strychu, na wykonanie remontu i na docieplenie elewacji budynku oraz remont dachu z wymianą dachówki na nową na budynku przy ul. [...] w Ś., działki nr [...] obręb [...] .

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. i R. R. , ponownie wskazując na okoliczność, że będący przedmiotem inwestycji budynek jest budynkiem wielolokalowym, a także wskazując na konieczność przeprojektowania rynien i rur spustowych, które dotychczas powodowały zalewanie ich budynku. Skarżący zwrócili uwagę na konieczność zaprojektowania ściany oddzielenia pożarowego, o której mowa w § 235 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazali również, że inwestorzy dopuścili się wcześniej samowoli budowlanej przebudowując przedmiotowy budynek, a postępowanie w tej sprawie prowadził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.. Posesja przy ul. [...] jest całkowicie zabetonowana, przez co wody opadowe spływają na działkę skarżących. Niewyjaśniona została także kwestia powierzchni biologicznie czynnej i miejsc parkingowych.

W piśmie z [...] r. B. B. wskazał, że nie musi przenosić rur spustowych, ponieważ wiązałoby się to z koniecznością wykonania odwodnienia liniowego dookoła budynku przy ul. [...] . Inwestor oświadczył, że nigdy nie był obciążany za szkody spowodowane zalewaniem wodami opadowymi budynku sąsiadów przy ul.[...] .

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ś. .

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że przepis art. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż każdy ma prawo do zabudowy swojej nieruchomości, o ile wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy załączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego sporządzone przez osobę legitymującą się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwego samorządu zawodowego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w razie potrzeby inne opinie, uzgodnienia i pozwolenia.

W myśl przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza: 1) zgodność zamierzenia

z obowiązującymi na danym obszarze przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o przynależności projektanta do właściwego samorządu zawodowego.

Jeżeli organ stwierdzi, iż przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nakłada w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości zakreślając w tym celu stosowny termin. Jeżeli wskazane braki lub nieprawidłowości nie zostaną przez wnioskodawcę usunięte w zakreślonym terminie organ jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli natomiast wszelkie braki przedłożonej dokumentacji zostaną przez wnioskodawcę usunięte organ jest zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie inwestorzy przedłożyli do wniosku o pozwolenie na budowę cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia do projektowania oraz legitymującą się na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwego samorządu zawodowego. Do projektu budowlanego załączono decyzję nr [...] Prezydenta Miasta Ś. z [...] r. o warunkach zabudowy, sprostowanej postanowieniem z[...]r. (nr[...] ). W projekcie budowlanym znajduje się także ekspertyza stanu technicznego przeznaczonego do nadbudowy budynku.

W ocenie organu II instancji, zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany jest zgodny z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy, ustalającą warunki dla inwestycji mającej polegać na nadbudowie dachu budynku mieszkalnego

w zakresie uzupełnienia przestrzeni poddasza. W decyzji tej ustalono obowiązek zachowania charakterystycznych parametrów budynku, tj. zachowania istniejących wysokości kalenicy i okapu dachu, kątów spadków połaci dachowych, a także nałożono obowiązek ujednolicenia rodzaju pokrycia dachowego w zakresie materiału i kolorystyki. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że nadbudowywana część dachu ma mieć taką samą wysokość w kalenicy oraz taką samą wysokość okapu co pozostała, istniejąca część dachu. Zachowany ma być także kąt nachylenia połaci dachowych, zaś pokrycie dachu ma być wykonane z nowej, jednolitej pod względem materiału i kolorystyki dachówki. Przedmiotowa inwestycja spełnia zatem wymogi określone w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy.

Ponadto, omawiana inwestycja zaprojektowana została w sposób zgodny

z wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. - Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W myśl przepisu § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 metrów wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych.

Organ II instancji wskazał, że przeznaczony do nadbudowy budynek stanowi połowę budynku bliźniaka, którego druga połowa znajduje się na sąsiedniej działce

nr 430. Ze znajdującego się w projekcie budowlanym planu sytuacyjno-wysokościowego wynika, że nadbudowywana część budynku znajdować się ma

w odległości od 8 do 8,5 m od granicy z sąsiednią działką nr[...] , co jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Nadbudowywana część będzie też znajdowała się

w odległościach zgodnych z § 12 ust. 1 rozporządzenia w stosunku do pozostałych granic działki inwestycyjnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu § 235 pkt 2 rozporządzenia Wojewoda wskazał, że badana inwestycja polega na nadbudowie tarasu nad pierwszym piętrem, który - jak już wyżej wskazano - znajduje się w odległości od 8 do 8,5 metra od granicy z sąsiednią działką, na której znajduje się druga część budynku bliźniaka. Nadbudowa nie ma być zatem prowadzona bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] i bezpośrednio przy ścianie sąsiedniego budynku bliźniaczego. Inwestycja nie przewiduje ingerencji w żadną z części wspólnych budynku. Skoro zaś nadbudowa nie ma być prowadzona bezpośrednio przy sąsiednim, bliźniaczym budynku, to inwestor nie ma obowiązku zaprojektowania ściany oddzielenia pożarowego wystającej 30 cm ponad połać dachu.

W kwestii zaprojektowania rynien i rur spustowych inwestycja zakłada jedynie ich remont. Zgodnie z informacjami zawartymi w projekcie budowlanym przekrój rynien i rur spustowych jest dostosowany do wielkości połaci dachowych oraz prognozowanej w rejonie inwestycji ilości opadów atmosferycznych. Inwestycja nie przewiduje zmian w kwestii istniejącego na działce systemu odprowadzania wód opadowych, który ma pozostać w niezmienionym kształcie.

Co do zgłaszanych zarzutów dopuszczenia się przez inwestorów samowoli budowlanej w kwestii utwardzenia (zabetonowania) powierzchni działki, niezachowania odpowiedniej powierzchni biologicznie czynnej czy też kwestii miejsc parkingowych organ II instancji stwierdził, że nie są to kwestie związane z analizowaną inwestycją. Badana inwestycja dotyczy nadbudowy tarasu i remontu dachu, a nie utwardzenia działki inwestycyjnej. Jeżeli w ocenie odwołujących się właściciele działki inwestycyjnej dopuścili się w tej kwestii samowoli budowlanej, to właściwym do zbadania tej sprawy jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Z kolei kwestie potrzeby wykonania ściany oddzielenia pożarowego, dbania o należyty stan techniczny systemu odprowadzania wód opadowych, zalewania wodami opadowymi i związanej z tym potrzeby wykonania rynien i rur spustowych o większym przekroju, są kwestiami związanymi z użytkowaniem obiektu. Jeżeli odwołujący się mają względem inwestorów zastrzeżenia w tego rodzaju kwestiach, to organem właściwym do ich rozstrzygnięcia jest również powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.

Z kolei, kwestia kwalifikacji przedmiotowego budynku jako jednorodzinnego czy wielolokalowego nie ma na gruncie przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia.

Tym niemniej zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest również budynek w zabudowie bliźniaczej, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Za budynek bliźniaczy uznaje się jednak nie cały budynek bliźniaczy, tj. składający się z dwóch części (segmentów), ale każdą z dwóch odrębnych części bliźniaka. Jeżeli więc w przeznaczonym pod inwestycję budynku położonym na działce nr [...] znajdują się dwa lokale mieszkalne, to zgodnie z powyższą definicją nadal jest to budynek mieszkalny jednorodzinny.

Pismem z dnia [...] r. J. i R. R. złożyli skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając jej naruszenie art. 3 ust. 2a i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 235 pkt 2 tego rozporządzenia. Skarżący wskazali, że organy zignorowały fakt, że planowana inwestycja dotyczy budynku wielorodzinnego. Wyodrębnione w nim zostały cztery lokale mieszkalne, które zostały zbyte przez Gminę Ś. , zaś z treści umów sprzedaży wynika, że lokale te znajdują się w budynku wielorodzinnym. To oznacza, że H. i B. B. powinni dołączyć do projektu również uzgodnienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej, czego nie zrobili.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Wyjaśniając motywy wyroku należy w pierwszej kolejności przypomnieć,

że zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, wobec tak sprecyzowanych kryteriów badania legalności, jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu H. i B. B. pozwolenia na nadbudowę tarasu nad pierwszym piętrem budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, w celu zwiększenia powierzchni strychu, na wykonanie remontu i docieplenie elewacji budynku oraz remont dachu z wymianą dachówki na nową na budynku przy ul. [...] w Ś. , działki nr [...] obręb [..] .

Mając na uwadze zakres kognicji sądu administracyjnego należy podkreślić,

że kluczowym zagadnieniem, które stanowi przedmiot postępowania sądowego jest ustalenie, czy wynik postępowania administracyjnego w danej sprawie odpowiada prawu. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia,

że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, a także mając na względzie uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji Sąd uznał, że projekt nadbudowy tarasu nad pierwszym piętrem budynku mieszkalnego, remontu, docieplenia elewacji, remontu dachu z wymianą dachówki budynku mieszkalnego

w zabudowie bliźniaczej został prawidłowo zatwierdzony, albowiem inwestor spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę.

Wskazać trzeba, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), zwanej dalej: "Prawo budowlane", zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, iż organ nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).

Dostrzec też trzeba, iż z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika,

że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa

w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ocenie Sądu, akta sprawy wskazują na to, iż inwestor spełnił wymogi wynikające z cyt. wyżej przepisów, a organy orzekające dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, słusznie uznając, że przedstawiony projekt jest kompletny i zgodny z decyzją o warunkach zabudowy nr[...]. Inwestycja nie narusza również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) co do odległości- w przypadku nadbudowy- od granicy z działką sąsiednią i pozostałych granic.

Ze względu na to, że nadbudowa nie ingeruje w żadną z części wspólnych budynku (z drugim z budynków w zabudowie bliźniaczej), inwestor nie ma obowiązku zaprojektowania ściany oddzielenia pożarowego (§ 235 pkt 2 rozporządzenia

z 12 kwietnia 2002 r.).

W ocenie Sądu powyższe wskazuje, że organy orzekające w sprawie pozwolenia na nadbudowę tarasu nad piętrem budynku mieszkalnego w celu zwiększenia powierzchni strychu, remontu i docieplenia elewacji oraz remontu dachu w budynku przy ul. [...] w Ś., stanowiącego własność H. i B. B. wydały prawidłowe decyzje i brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia ich nieważności bądź uchylenia. Inwestor i organy architektoniczno-budowlane obu instancji spełnili bowiem wszystkie wymogi, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuprawnionego określenia przez organy budynku, którego dotyczy pozwolenie na budowę, jako budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w sytuacji, gdy budynek ten w 1992 r. został sprzedany przez Miasto Ś. jako wielorodzinny, czteromieszkaniowy z klatkami schodowymi z dwóch stron budynku, Sąd stwierdził, że zarzuty te należało uznać za niezasadne.

Budynek przy ul. [...] i [..] w Ś. faktycznie- co wynika z akt administracyjnych sprawy- został opisany w dokumentacji przetargowej przez Miasto Ś. (sprzedającego) jako wielomieszkaniowy a znajdujące się w nim lokale mieszkalne zbyte na rzecz skarżących (dwa lokale przy ul.[...] ) oraz małżonków B. (dwa lokale przy ul. [...] ).

Zauważyć jednak należy, że do opisu budynku użyte określenie "wielomieszkaniowy" miało wyłącznie charakter ewidencyjny, gdyż obowiązująca w tym czasie ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane nie zawierała definicji legalnych "budynku wielomieszkaniowego", "budynku jednorodzinnego" czy "budynku w zabudowie bliźniaczej".

Zauważyć jednak należy, że przedmiotem rozpoznania jest legalność wydanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i z tego powodu priorytetowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają definicje legalne zawarte w Prawie budowlanym oraz spełnienie przez inwestorów wymogów określonych w przepisach tej ustawy oraz aktach wykonawczych.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, która weszła w życie dnia

1 stycznia 1995 r. i w odniesieniu do "budynku wielomieszkaniowego", "budynku jednorodzinnego" czy "budynku w zabudowie bliźniaczej" również nie zawierała w tej dacie definicji legalnych tych pojęć. W odniesieniu do budynku jednorodzinnego definicja legalna została dodana w art. 3 pkt 2a przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) i obowiązuje od dnia 11 lipca 2003 r.

W myśl art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego, przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Powyższe oznacza, że budynek mieszkalny, wobec sprecyzowania przez ustawodawcę pojęcia budynku jednorodzinnego, spełniający wymogi określone w tym przepisie, mógł być definiowany po 11 lipca 2003 r. w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prawo budowlane jako budynek jednorodzinny.

Również dla celów ewidencyjnych, chociaż w tym zakresie obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, po dniu dnia 11 lipca 2003 r. budynek w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] i [..] w Ś. jako odpowiadający definicji budynku jednorodzinnego był budynkiem jednorodzinnym.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że każda część budynku w zabudowie bliźniaczej, tj. zarówno przy ul. [...] jak i [...] jest usytuowana na odrębnych działkach, stanowiących wyłączną własność skarżących (dz. Nr[...] ) oraz małżonków B. (dz.nr[...] ). Zatem zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym są to budynki jednorodzinne.

Brak definicji ustawowej budynku w zabudowie bliźniaczej, który w rozumieniu ustawy jest budynkiem jednorodzinnym, nie pozwala na pełne scharakteryzowanie tego rodzaju zabudowy, w tym znaczenia ściany wspólnej dla samodzielności budynków (szczególnie tych, które zostały wybudowane przed 11 lipca 2003 r.), co nie zwalnia ich właścicieli z przestrzegania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowaniem.in. w odniesieniu do części wspólnych nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie zakres przewidzianych do wykonania robót budowlanych jednak nie dotyczy części wspólnych.

Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie słusznie organy orzekające w sprawie uznały, że budynek przy ul. [...] w Ś., którego dotyczy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, albowiem na dzień wydawania decyzji spełniał ustawowe kryteria określone w tym przepisie.

Podkreślić jeszcze raz należy, że chociaż skarżący osią sporu uczynili określenie budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja - domem jednorodzinnym, to w istocie przedmiot sprawy stanowi decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, której to nie można odmówić braku legalności. Rozstrzygnięcie to zostało wydane z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.