Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1742/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na czynność Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie niewykonania zobowiązania do wydania interpretacji indywidualnej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 listopada 2019 r. M. K. (dalej "strona skarżąca"), powołując się na art. 145a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożyła skargę na niewykonanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej prawomocnego wyroku oraz wniosła o przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie,

że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 listopada 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 653/18, uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia [...] r. nr [...], nie zobowiązał organu do wydania w określonym terminie interpretacji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 145a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem organu skoro ww. przepis nie ma zastosowania

w przedmiotowej sprawie, to powoływanie się przez skarżącą na art. 145a § 3 ww. ustawy, jest bezzasadne. Niezależnie od powyższego podniósł, że kierując się wskazaniami tut. Sądu zawartymi w wyroku z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 653/18, w terminie wydał interpretację indywidualną z dnia [...] r. nr [...], która została następnie uchylona wyrokiem tut. Sądu z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 728/19. Organ zaznaczył, że do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie wpłynęło do organu ww. orzeczenie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.")

w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 (orzeczenia wydawane

w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie), jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. O wydaniu decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, właściwy organ zawiadamia sąd

w terminie siedmiu dni od dnia ich wydania. W przypadku niezawiadomienia sądu, może on orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 145a § 2). W przypadku niewydania decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, w określonym przez sąd

terminie, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. Sąd wyda orzeczenie w tym przedmiocie, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy. W wyniku rozpoznania skargi

sąd stwierdza czy niewydanie decyzji lub postanowienia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i może ponadto z urzędu albo na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6

(art. 145a § 3).

W art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. zostały natomiast określone formy wyroku uwzględniającego skargę na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., w tym m.in. interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie. Uwzględniając skargę na tego rodzaju akt, sąd uchyla zaskarżoną interpretację. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd zauważa, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność polegająca na niewykonaniu przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zobowiązania do wydania interpretacji indywidualnej wynikającego – zdaniem strony skarżącej – z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 653/18.

W wyroku zaś tym Sąd nie zobowiązał organu do wydania w określonym terminie interpretacji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, o którym

mowa w art. 145a § 1 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że interpretacja podatkowa

nie mieści się w zakresie aktów wymienionych w tym przepisie. Słusznie zatem wskazał organ, że skoro ww. przepis nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, to za bezzasadne uznać należy powoływanie się przez skarżącą na art. 145a § 3 ww. ustawy.

Na marginesie wskazać należy, że za niedopuszczalną należałoby także uznać skargą na niewykonanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyroku tut. Sądu z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 653/18, gdyż złożenie takiej skargi jest możliwe wyłącznie w przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego, wcześniej złożoną, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zauważyć zaś należy, że wyrok z dnia 20 listopada 2018 r. nie dotyczy kwestii bezczynności, jak również przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż został podjęty w wyniku przeprowadzonej kontroli legalności interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

W świetle powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli

jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak

w sentencji postanowienia.