Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4974/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27c ust. 1; art. 24c ust. 1-3
journal: Dz.U. 2020 poz 2028
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
article: art. 79a par 1; art. 107 par 3; art. 35 par 5
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Z. G. K. w L. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia ... września 2021 r. nr ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Warszawie z ... września 2021 roku, nr ... utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w P. (zwanym dalej także: organ I instancji albo Dyrektor RZGW) z ... czerwca 2021 roku, znak: ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy L. na okres 3 lat.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Zakład Gospodarki Komunalnej w L. (dalej: Strona, Zakład, Wnioskodawca) wniósł o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy L. na okres 3 lat.

Organ regulacyjny pismem z dnia ... marca 2021 r., znak: ... wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych poprzez przedłożenie wieloletniego planu modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych oraz pełnomocnictwa upoważniającego do podpisu dla Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w L..

Wnioskodawca pismem z dnia 22 marca 2021 r., dołączył pełnomocnictwo oraz wyjaśnił, iż nie planuje budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych.

Organ regulacyjny pismem z ... kwietnia 2021 r., znak ... zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie kolejnym pismem z tego samego dnia wezwał do przekazania informacji oraz dokumentów dotyczących m.in. określenia terenu działalności, metodyki wyodrębniania kosztów związanych z odbiorem ścieków, dowożonych pojazdami asenizacyjnymi, przelewów burzowych i wód przypadkowych, wyjaśnienia różnic pomiędzy wodą sprzedaną a ilością dostarczonych ścieków, planu remontów.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2021 r. Wnioskodawca zwrócił się z prośba o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi.

Organ pismem z dnia ... maja 2021 r., znak:... odmówił wydłużenia terminu na przekazanie informacji oraz dokumentów.

Wnioskodawca wykonał wezwanie organu regulacyjnego pismem z 10 maja 2021 r., udzielając wyjaśnień i składając wymagane dokumenty.

Organ regulacyjny pismem z dnia ... maja 2021 r., znak: ... zawiadomił o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 3 dni od daty dostarczenia zawiadomienia. Jednocześnie w oparciu o art. 79a § 1 kpa zawiadomił Wnioskodawcę, że na dzień wysłania zawiadomienia pozostają niespełnione przesłanki zależne od strony, uzasadniające wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem, co skutkować może wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia taryfy. Organ zwrócił uwagę na: nietrafne wliczenie do taryfy kosztów związanych z wodami opadowymi i roztopowymi, niepoprawne wyodrębnienie taryfowych grup odbiorców, niepotwierdzenie zasadności wzrostu cen oraz brak szczegółowej kalkulacji opłat abonamentowych.

Wnioskodawca pismem z dnia 1 czerwca 2021 r. odpowiedział na zawiadomienie organu regulacyjnego informując, iż jego zdaniem doszło w sprawie do przekroczenia przez organ 45 dniowego terminu na wydanie decyzji, a wszelkie niezbędne informacje przedłożył we wcześniejszych pismach.

Organ regulacyjny decyzją z dnia ... czerwca 2021 r., znak ... odmówił zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na ternie gminy L. na okres trzech lat oraz nałożył na wnioskodawcę obowiązek ponownej kalkulacji cen i stawek opłat i przedłożenia w terminie 60 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji, poprawionego projektu taryfy i uzasadnienia, o których mowa w art. 24b ust. 4 u.z.z.w.o.ś. poprzez:

usunięcie z taryfy kosztów związanych z wodami opadowymi i roztopowymi;

poprawne wyodrębnienie taryfowych grup odbiorców usług;

w pełni uzupełnionej tabeli C;

uwzględnienie w tabeli C całokształtu ustalonych niezbędnych przychodów związanych ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzaniem ścieków a w tabelach D zastosować alokacje na poszczególne grupy odbiorców usług tylko tych niezbędnych przychodów, które stanowią podstawę cen za dostarczoną wodę i odprowadzone ścieki;

poprawne wyodrębnione współczynniki alokacji;

potwierdzenie zasadności zaprezentowanych wzrostów cen i wskazanie działań mających na celu obniżenie cen w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków;

przedstawienie szczegółowych kalkulacji opłat abonamentowych;

zoptymalizowanie cen w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przesłanką uprawniającą organ do wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony jest brak ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym i nadmiernym wzrostem cen, wliczenie do taryfy wód opadowych i roztopowych, błędne wyodrębnienie taryfowych grup odbiorców oraz brak szczegółowej kalkulacji opłat abonamentowych.

Zakład odwołał się od powyższej decyzji.

Zaskarżoną do Sądu decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzji organu I instancji.

Organ II instancji podkreślił, iż organ I instancji poprawnie dokonał oceny projektu taryfy pod względem zgodności z przepisami u.z.z.w.o.ś. i rozporządzenia taryfowego. W decyzji wskazano również, iż prawidłowa była dokonana przez organ I instancji analiza zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne działalności gospodarczej oraz zakresu świadczonych usług i ich lokalnych uwarunkowań. Podkreślono również, iż uzasadnienie wniosku taryfowego w części dotyczącej zmian warunków ekonomicznych w czasie obowiązywania taryfy jest kluczowym elementem wniosku taryfowego, ponieważ umożliwia wnioskodawcy przekonanie organu regulacyjnego co do swoich racji w przedmiocie zaproponowanej taryfy.

Organ II instancji szeroko odniósł się również do kwestii zachowania przezeń 45-dniowego terminu na załatwienie sprawy, wskazując, iż do biegu przedmiotowego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Podkreślono, iż termin 45-dniowy liczony jest od dnia złożenia wniosku pozbawionego braków formalnych oraz zawierającego informacje wymagane obowiązującymi przepisami. Nadto w ocenie organu odwoławczego należało uznać, iż organ I instancji przenalizował w toku prowadzonego postępowania projekt taryfy w sposób prawidłowy. Przede wszystkim dokonując jego oceny pod kątem zgodności z ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a także pod względem zgodności z rozporządzeniem taryfowym. Ponadto organ II instancji wskazał, że organ regulacyjny wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. i podjął czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego, w szczególności kierując do wnioskodawcy wezwania do przekazania informacji oraz dokumentów. Organ odwoławczy podkreślił również, że Przedsiębiorstwo pomimo jasno określonych przez Organ I instancji pytań, na część z nich nie udzielił odpowiedzi, argumentując to upływem czasu na wydanie decyzji w sprawie. Konkludując, organ II instancji, odnosząc się do kwestii zarzucanego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., stwierdził, że sporządzone przez organ regulacyjny uzasadnienie decyzji w sposób dokładny omawia okoliczności mające wpływ na wydanie decyzji uniemożliwiającej zatwierdzenie wniosku. Podkreślono również, iż organ I instancji w treści uzasadnienia przedstawił i wyjaśnił swój tok myślenia oraz wskazał argumenty, które ostatecznie prowadziły do wniosku wskazującego na brak możliwości zatwierdzenia taryfy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał w uzasadnieniu decyzji prawidłowej i pełnej oceny dowodów zebranych w toku postępowania, a kontrola uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zakład Gospodarki Komunalnej w L. wniósł o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu z dnia ... września 2021 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora RZGW z dnia ... czerwca 2021 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

2. umorzenie dalszego postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 3 w zw. z art. 161 § pkt 3 p.p.s.a. w związku z wejściem w życie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy L. na okres 3 lat z mocy prawa na podstawie art. 24 ust. 2 u.z.z.w.o.ś.

Zaskarżonej decyzji zarzucił :

naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 24f ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2020 poz. 2028) [dalej: u.z.z.w.] poprzez jego niezastosowanie oraz w efekcie wydanie przez organ decyzji, po upływie terminu 45 dni, wskazanego w art. 24;c ust. 1 ww. ustawy,

art. 24b ust. 6 w zw. z art. 21 ust. 7 u.z.z.w. w zw. z art. 77 §4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu za brak formalny niezałączenia dokumentu, którego skarżący nie mógł przedstawić,

art. 24b ust. 6 u.z.z.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na żądaniu przedstawienia dokumentu bez podstawy w obowiązujących przepisach prawa,

art. 24c ust. 1 i 2 u.z.z.w. w zw. z przepisami § 3 i § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. z 2018 r. poz. 472 ze zm., [dalej: Rozporządzenie taryfowe], poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie. Ujawnione w toku postępowania okoliczności nie dawały bowiem podstawy do odmowy zatwierdzania taryfy, a wręcz przeciwnie, obligowały Organ do zatwierdzenia przedłożonej taryfy.

naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art.7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 735)- przez niewywiązanie się przez Organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nieodniesienie się do dokumentów przedstawianych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z dokumentów (odpowiedzi na wezwania, informacje o przekroczeniu przez organ pierwszej instancji terminu określonego w art. 24c ust.1 u.z.z.w.o.ś.) względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej - co doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, jak również doprowadziło do niekompletności decyzji administracyjnej w zakresie jej uzasadnienia prawnego i faktycznego, w tym niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym

dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a które stanowiły podstawę do wydania skarżonej decyzji,

art. 35 § 5 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w błędnym przyjęciu, że bieg terminu na rozpatrzenie sprawy w niniejszej sprawie należało rozpocząć od dnia następnego po wpłynięciu pisma uzupełniającego wniosek, to jest od dnia 25 marca 2021 r.,

art. 64 § 2 k.p.a. , przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych - przedłożenia wieloletniego planu modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych oraz pełnomocnictwa upoważniającego do podpisu dla kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej w L., pomimo, iż przepisy prawa nie nakładały na skarżącego obowiązku przedkładania wskazanych dokumentów,

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. , przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w P. zaskarżonej wnioskiem o umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, w sytuacji gdy istniały ku temu zasadne przesłanki.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2028, dalej: ustawa, u.z.z.w.o.ś.), jak również ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) w myśl art. 27 c ust. 1 ustawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, że zgodnie z art. 27c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. do postępowania przed organem regulacyjnym mają zastosowanie przepisy k.p.a. Oznacza to, że organ taki ma prawo do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., oraz jest zobowiązany w oparciu o art. 77 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Na wstępie należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 24c ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy, jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Z kolei art. 24c ust. 1 ustawy stanowi, że organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2:

1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z:

a) przepisami ustawy,

b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;

2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Powołane przepisy wskazują więc, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Tym samym art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 - dni jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I GSK 514/20, LEX nr 3009380; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl).

Odrębną kwestią od charakteru przedmiotowego terminu jest sposób, w jaki jest on liczony. Zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. 45 - dniowy terminy do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Regulacja ta odpowiada podobnej regulacji w k.p.a. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badać każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.).

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie - datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07; dostępne tamże).

Mając na względzie wskazane okoliczności, NSA stanął na stanowisku, że w praktyce ów 45 - dniowy termin (z uwagi na niewliczanie do jego biegu np. przerw wynikających z okoliczności, o których mowa w art. 35 § 5 k.p.a.) może upłynąć później (i to znacznie). Ponieważ jednak ma charakter materialny (na co wskazują skutki jego przekroczenia wskazane w art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś.) nie ma do niego zastosowania możliwość przedłużenia w trybie art. 36 § 1 k.p.a. (patrz: cyt. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I GSK 514/20; dostępny tamże).

Jak już wspomniano, powołane przepisy wskazują, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Artykuł 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w.o.ś., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 – dniowego jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej, przy obliczaniu, czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy jednak uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę.

Strona skarżąca, nie kwestionując co do zasady powyższego sposobu obliczania terminów , twierdzi, że działania organu I instancji miały bądź charakter pozorny ( wezwanie do usunięcia braków wniosku), bądź nie znajdujący oparcia w przepisach. Nie jest to jednak stanowisko trafne.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podanie powinno być podpisane przez wnoszącego. W przypadku, gdy podanie nie wnosi osoba fizyczna powinna wykazać umocowanie do wnoszenia pism w imieniu wnioskodawcy. Zakład Gospodarki Komunalnej w L. jest jednostką organizacyjną Miasta Gminy L., a więc powinien przedstawić pełnomocnictwo burmistrza, jako organu upoważnionego do reprezentacji jednostki samorządu. Takie pełnomocnictwo powinno zostać przedstawione przy pierwszej czynności ( art. 33 § 3 k.p.a.), a jego niedołączenie stanowi brak formalny podlegający usunięciu w trybie art. 64 k.p.a. Pełnomocnictwo oraz informacja o braku wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych wpłynęła do organu regulacyjnego w dniu 24 marca 2021 r.

Co do wspomnianego planu to należy zauważyć, że jego dołączenie jest obowiązkiem wynikającym z art. 24b ust. 6 pkt 2 ustawy, oczywiście w przypadku gdy został sporządzony ( art. 21 ust. 7 u.z.z.w.o.ś.). Jednak trafnie zauważa organ, że nie jest jego rolą (ani też rolą organu I instancji) poszukiwanie w toku postępowania taryfowego informacji w zakresie aktów prawa miejscowego uchwalanych na terenie danej gminy oraz ewentualnych przyczyn nieuchwalenia przedmiotowych aktów. Przedsiębiorstwo składające wniosek taryfowy powinno we wniosku wskazać organowi I instancji, iż wieloletni plan modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych nie został dołączony do wniosku taryfowego z związku z brakiem planów w zakresie budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. W sytuacji w której organ I instancji takiej informacji nie otrzymał, słusznie wezwał on do uzupełnienia braków formalnych poprzez wezwanie do przedłożenia wieloletniego plany modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych.

Wobec powyższego należy przyjąć, że wniosek był kompletny w dniu 24 marca 2021r.

Odnosząc się do zarzutów dot. naruszenia art. 24c ust. 1 i 2 . u.z.z.w.o.ś. w zw. z przepisami § 3 i § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem prowadzonym w trybie wnioskowym, w którym to do zatwierdzenia przez organ regulacyjny przedstawiony został przez Skarżącą wniosek taryfowy obejmujący projekt taryfy wraz z uzasadnieniem. Jak to już zaznaczono, ustalenia prowadzone w toku tego postępowania odnoszą się do wniosku taryfowego składanego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, dotyczą danych, którymi dysponuje to przedsiębiorstwo. Zatem organ regulacyjny - Dyrektor RZGW w P. w przypadku potrzeby ustaleń co do okoliczności związanych z projektem taryfy i uzasadnieniem zasadnie zwrócił się do przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego o wyjaśnienia, również przedłożenie określonych dokumentów w trybie szczególnym wynikającym z art. 27b u.z.z.w.o.ś. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania należy przy tym zaznaczyć, że skoro ma ono charakter wnioskowy, a rolą organu regulacyjnego jest dokonanie ustaleń względem możliwości zatwierdzenia tego co przedkłada przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, to ciężar dowodu w zakresie okoliczności istotnych dla zatwierdzenia taryfy będzie spoczywał przede wszystkim na przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym. Należy zauważyć, że Strona zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze do tut. Sądu nie przedstawiła konkretnych zarzutów odnoszących się do stwierdzonych przez organ regulacyjnych błędów wniosku taryfowego. Uniemożliwia do Sądowi ustosunkowanie się do nich.

Należy tez zauważyć, że Zakład będąc powiadomiony w trybie art. 79a § 1 k.p.a. pismem z 25 maja 2021 r. nie przedstawił swojego merytorycznego stanowiska w sprawie, koncentrując się na kwestii upływu terminu wynikającego z art.24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś.

W kontekście natomiast zarzucanego przez Skarżącą naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy jednoznacznie wskazać, iż uzasadnienie decyzji - zarówno wydanej przez organ I jak i II instancji - było sporządzone w sposób czytelny oraz klarowny, zaś przede wszystkim bezpośrednio wskazywało na przyczyny, które legły u podstaw wydanych decyzji. Należy podkreślić, iż organ I instancji jak i organ odwoławczy w sposób prawidłowy określiły motywy przedmiotowych decyzji - zarówno w odniesieniu do uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, co nakazuje stwierdzić, iż w toku niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie.

W ocenie Sądu nie doszło też do naruszeń w zakresie innych przepisów postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w przepisach ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a , art. 80 i art. 107 k.p.a.

Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję (postanowienie), musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże).

Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji (postanowienia) może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy rozstrzygnięcia byłoby lub mogłoby być inne.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.