Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 991/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 219 par. 2 i art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
article: art. 45 ust. 1 I art. 77 ust 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. K. i J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 95/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Ł. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Ł. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący, reprezentowani przez adwokata, mimo obowiązku uiszczenia wpisu stałego od skargi w kwocie 500 zł, obowiązku tego nie dopełnili. Pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zatem opłacenie wpisu stałego od skargi przez adwokata w wymaganej wysokości i w prawidłowy sposób, bez odrębnego wezwania, jest warunkiem dopuszczalności skargi, a uchybienie w jego opłaceniu, nie podlega usunięciu w trybie uzupełnienia braków skargi.

W skardze kasacyjnej od tego postanowienia skarżący zarzucili naruszenie art. 221 w związku z art. 219 § 1 oraz art. 54 § 1 i art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) podnosząc, że w przypadku skargi sporządzonej przez adwokata jako pisma wszczynającego postępowanie, wnoszonego za pośrednictwem organu administracji, nie jest konieczne uiszczenie wpisu od skargi bez wezwania Sądu. Zdaniem wnoszących skargę kasacyjną, przepis art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do "pism", zatem nie należy go stosować do skargi stanowiącej pismo wszczynające postępowanie, ale do pism składanych w toku postępowania. Ponadto stosownie do przepisu art. 219 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast skarga jest wnoszona do organu administracji, a nie do sądu. Po jej wniesieniu organ ma prawo do reasumpcji decyzji i może skargi w ogóle do sądu nie przekazywać. Powyższe potwierdza treść przepisu art. 58 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który zawiera katalog zamknięty przyczyn odrzucenia skargi, wśród których taka przyczyna odrzucenia skargi nie została wyliczona. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, iż skarżący samodzielnie złożyli skargę w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. Dodatkowo Sąd wadliwie wyliczył opłatę stałą wskazując, iż winna ona wynosić 500 zł, tym czasem opłata ta powinna wynosić, zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) 200 zł, skoro decyzja w sprawie została wydana w trybie stwierdzenia nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawach pism wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokatów lub radców prawnych istnieje obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania lub jego odrzucenia (art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Obowiązek ten dotyczy w szczególności skargi, skargi kasacyjnej oraz zażalenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż skarga jest wnoszona do organu a nie do sądu należy stwierdzić, że przepis art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakłada obowiązek uiszczenia opłaty stałej na adwokata (radcę prawnego) bez względu na tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto pośredni tryb składania pisma nie zmienia faktu, że skarga została wniesiona do sądu. Takie stanowisko zostało potwierdzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 stwierdzającym, że art. 219 § 2 i art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie są niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji, natomiast § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezgodny z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trybunał Konstytucyjny w tym wyroku potwierdził, iż art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w jednoznaczny sposób wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. oznacza, że z dniem jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw (17 marca 2006 r.) utracił moc obowiązującą przez przepis § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia, który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Z tą datą obowiązek uiszczenia należnej opłaty bez wezwania dotyczy również wpisu stałego od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu administracyjnego pierwszej instancji za pośrednictwem organu.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż samodzielnie wnieśli skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. należy wskazać, że pełnomocnictwo zostało udzielone adwokatowi do prowadzenia tej sprawy (zastępstwa w sprawie). Oznacza to, że zakres pełnomocnictwa obejmował nie tylko sporządzenie skargi, ale również jej wniesienie (art. 39 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając zatem na uwadze, iż pełnomocnictwo zostało udzielone do prowadzenia sprawy nie można uwzględnić tego zarzutu. Odmienna interpretacja przepisów dotyczących pełnomocników w związku z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadziłaby do obejścia przepisu mówiącego o obowiązku uiszczania opłaty stałej od pism wnoszonych przez adwokata (radcę prawnego).

Jakkolwiek słusznie skarżący podnieśli, iż wpis w rozpoznawanej sprawie powinien wynosić 200 zł, z uwagi na to, że skarga dotyczący decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności, a nie jak błędnie wskazał Sąd pierwszej instancji 500 zł, to okoliczność ta nie wpływa jednak na prawidłowość odrzucenia skargi. Należy bowiem zauważyć, że adwokat wnoszący skargę nie uiścił wpisu w kwocie 200 zł w terminie do złożenia skargi.

Mając powyższe względy na uwadze, słusznie Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesioną przez adwokata skargę, podlegającą opłacie stałej, z uwagi na nieuiszczenie wpisu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.