Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1531/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 116/09 w sprawie ze skargi A.F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 116/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewódzkiego Komendanta Policji w Olsztynie z dnia [...] września 2008 r. nr [...], cofająca A.F. pozwolenie na broń palną myśliwską. Podstawę decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), a postępowanie zakończone tą decyzją wszczęto z urzędu z uwagi na uzyskanie informacji o toczącym się przeciwko A.F. postępowaniu sądowym, w którym został oskarżony o przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu, wiarygodności dokumentów, mieniu i obrotowi gospodarczemu.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że A.F. został oskarżony o popełnienie kilku przestępstw, w tym przeciwko mieniu o znacznej wartości, które popełnił działając w zorganizowanej grupie przestępczej i osiągnął znaczne korzyści majątkowe. Uprawniony do posiadania broni nie może zostać jej pozbawiony w przypadku popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa, ale wówczas, gdy chodzi o przestępstwo przeciwko mieniu, na co wskazuje art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – stwierdził Sąd, dodając, że w sytuacji gdy A.F. oskarżono o działanie w grupie przestępczej to należy się liczyć z tym, że może również posiadaną broń wykorzystać do celów przestępczych lub udostępnić ją innej osobie. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, organy miały pełne podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń.

Reprezentowany przez adwokata, A.F. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając:

naruszenie prawa materialnego:

1) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (zwanej dalej ustawą), polegające na interpretacji przepisu w ten sposób, iż samo toczenie postępowania karnego przeciwko uprawnionemu o wskazane w tym przepisie przestępstwa uzasadnia obawę, iż dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bez konieczności dokonania oceny czy postawiony Skarżącemu zarzut rzeczywiście powoduje powstanie uzasadnionej obawy; w efekcie czego Sąd I instancji poparł niewłaściwe stanowisko, organów administracji, iż w przedmiotowym stanie faktycznym względem Skarżącego będzie miał zastosowanie przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy,

2) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez uznanie, że organ administracyjny był uprawniony do cofnięcia pozwolenia na broń, w sytuacji gdy w rzeczywistości Skarżący nie należał do kategorii osób wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy;

naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy:

1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr PA IIb-6498/5812/08, w sytuacji gdy istniały uzasadnione przesłanki do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy,

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr PA IIb-6498/5812/08, w sytuacji gdy istniały przesłanki do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., gdyż Komendant Główny Policji podczas postępowania naruszył zasady praworządności oraz nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. art. 75, 77, 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr PA IIb-6498/5812/08, w sytuacji gdy istniały przesłanki do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 75, 77, 80 k.p.a., gdyż Komendant Główny Policji w sposób wadliwy przeprowadził postępowanie dowodowe w szczególności poprzez to, że nie dopuścił wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; nie przeprowadził dowodów z akt sprawy karnej, nie zebrał i nie sprawdził w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego oraz błędnie przyjął, że dana okoliczność ("uzasadniona obawa") została udowodniona,

4) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku czy i dlaczego zasadne bądź bezzasadne były zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego co może mieć wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż jeżeli Sąd I instancji w ogóle nie rozpatrywał tych zarzutów, tzn., że nie wiadomo jest jakie byłoby rozstrzygnięcie gdyby zarzuty te rozpatrzył.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Cofnięcia pozwolenia na broń A.F. dokonano na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), dalej "ustawa o broni". Stanowi on, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie wydano należy do takich osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1-6. Przepis ten zatem obliguje organ do cofnięcia pozwolenia, nie dając możliwości rozważania tego cofnięcia, jeżeli stwierdzone zostaną okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jeśli idzie o A.F. przyczyną przesądzającą o cofnięciu pozwolenia był przypadek wskazany w pkt 6 ust. 2 art. 15. Mowa w nim o osobach, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z art. 15 ust. 2 pkt 6 wynika zatem, że chodzi o osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a jako takie osoby przepis ten wskazuje przede wszystkim skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw.

Z zestawienia ww. przepisów wynika więc, że organ ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec której toczy się postępowanie o popełnienie tych przestępstw. Te okoliczności bowiem już same przez się wskazują na obawy użycia przez takie osoby broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ policji stwierdziwszy zatem, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwa, o których mowa wart. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o broni lub że toczy się wobec niej postępowanie o ich popełnienie jest już w istocie zwolniony od dywagowania czy w takiej sytuacji może istnieć obawa użycia broni w celu innym aniżeli udzielono na nią pozwolenie. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" i wskazanie o jakie szczególne przypadki chodzi powoduje, że sam przepis uznaje osoby, o których w nim mowa za takie, które pozwolenia na broń nie powinny posiadać.

W niniejszej sprawie nie było żadnych wątpliwości co do tego, że wobec A.F. toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa wymienionego w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o broni, a w takiej sytuacji cofnięcie pozwolenia na nią było konieczne.

Wobec powyższego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).