Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 686/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 kwietnia 2022r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2020r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 kwietnia 2022r. nr SKO.Pod/4140/316/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpoznaniu odwołania V. Sp. z o.o. w K. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 grudnia 2021r. nr PD-01-4.3120.4.203.2021.KJ określającej Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2020r. na kwotę 30.806,00 zł, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2021r. poz. 1540, dalej-O.p.)- utrzymało decyzję organu I instancji.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy;

Organ I instancji ustalił, że Spółka w złożonej deklaracji za 2020r. zaniżyła zobowiązanie podatkowe poprzez niewykazanie lokali mieszkalnych położonych w Krakowie przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka w 2020r. była właścicielem (co ustalono w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków oraz księgi wieczyste) wyodrębnionych lokali mieszkalnych (nr [...] przy ul. [...] o pow. 497,97m 2) w w/w budynku oraz współwłaścicielem działek nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] i lokali nr [...] przy ul. [...] o pow. 359,35m 2, udziałów związanych z lokalami w gruncie w obrębie [...]jedn. ewid. [...] pow. 6312m" oraz lokali nr [...] w budynku przy ul. [...] o pow. 649,86m 2 i związanego z tymi lokalami udziału w działce obr. [...] jedn. ewid. [...] o pow. 466,35m 2 zatem na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz.1785 ze zm. dalej-u.p.o.l.) była podatnikiem.

Odwołanie od decyzji wniosła Spółka zarzucając:

- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że lokale wynajmowane przez Spółkę na dłuższe okresy na cele mieszkaniowe należy kwalifikować jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podczas gdy taka wykładnia jest sprzeczna z literalnym brzmieniem w/w przepisu,

-naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wobec wszystkich lokali mieszkalnych posiadanych przez Spółkę prowadzącą działalność w zakresie długoterminowego najmu lokali, nawet tych, które w roku podatkowym 2020 nie były faktycznie wynajmowane powinna być stosowana wyższa stawką podatku od nieruchomości, przewidziana dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy lokale o przeznaczeniu mieszkalnym, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej powinny być opodatkowane stawką preferencyjną dla lokali mieszkalnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.,

-naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187§1, art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego, w wyniku czego organ błędnie przyjął, że do obliczenia wysokości całości zobowiązania podatkowego należy przyjąć stawkę przewidzianą dla lokali mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w sytuacji, w której organ nie zweryfikował czy wszystkie lokale należące do Spółki, od których naliczony został podatek od nieruchomości, były wynajmowane a zatem były lokalami mieszkalnymi zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ II instancji w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji przypomniał treść art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 3 oraz treść art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l.

Organ wskazał, że Spółka w deklaracji na rok 2020 zaniżyła zobowiązanie podatkowe, nie wykazując lokali mieszkalnych położonych przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w Krakowie, jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wobec czego organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2020r.

Organ podał, że z pism wyjaśniających Spółki z dnia 14 października 2021 r.i 1 września 2021 r. wynikało, że Spółka uzyskiwała przychody z najmu oraz sprzedaży lokali znajdujących się w w/w budynku. Posiadanie lokali nastawione było na osiągnięcie zysku poprzez najem lub sprzedaż. Potwierdziły to sprawozdania finansowe Spółki, w których w kategorii przychodów widniała wartość ze sprzedaży usług w zakresie najmu. Przychody te stanowiły źródło zarobku Spółki w 2020r. Zorganizowany i ciągły sposób działania w obrocie gospodarczym oznacza prowadzenie działalności w sposób metodyczny, systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń w sposób ciągły. Zamierzeniem Spółki był najem lokali, co potwierdziły wyjaśnienia Spółki oraz wydruki ze stron internetowych. Spółka zamieszczała oferty na stronie internetowej ([...]. Spółka zatrudniła profesjonalnego zarządcę (P.). Zadaniem podmiotu zarządzającego było poszukiwanie najemców lokali, co czynił poprzez własne strony internetowe. Najem lokali stanowił planowe i wpisane w strategię działanie Spółki zmierzające do uzyskania przychodów z najmu lokali w dłuższej perspektywie. Działania nie świadczyły o incydentalnym charakterze najmu tych lokali. Była to działalność dobrze zorganizowana, prowadzona w sposób systematyczny, nastawiona na osiągnięcie przychodów. Spółka jako właściciel budynku czerpała profity z tytułu najmu lokali a nie przeznaczała budynku na zaspokojenie potrzeb bytowych wspólników Spółki. Nie miało znaczenia czy w danym momencie lokal został wynajęty czy też nie. Puste lokale pozostawały cały czas w gotowości do wynajęcia lub sprzedaży celem przysporzenia przychodów Spółce.

Fakt, że Spółka traktowała majątek w postaci mieszkań jako swój majątek w oparciu o który prowadzi działalność gospodarczą potwierdzały: ujęcie mieszkań w ewidencji środków trwałych, identyfikowanie kosztów związanych z utrzymaniem lokali jako kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, zakup lokali z pożyczki udzielonej od podmiotu powiązanego oraz ze środków własnych uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej.

Z danych widniejących w KRS, jednym z przedmiotów prowadzonej działalności gospodarczej Spółki jest obsługa rynku nieruchomości w ramach której wchodzą działania polegające na wynajmie nieruchomości oraz kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Przychody z najmu lokali stanowiły przychody z działalności gospodarczej Spółki.

Przedmiotowe lokale zostały zajęte przez Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ wskazał, że grunty związane z wyodrębnieniem lokali mieszkalnych podlegały opodatkowaniu stawką właściwą dla gruntów pozostałych bowiem ich oznaczenie w operacie geodezyjnym nie uległo zmianie. Grunt na którym został posadowiony budynek musi zostać uznany za związany z budynkiem mieszkalnym, co wyklucza możliwość uznania działki za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję Spółka zarzuciła:

- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że lokale wynajmowane przez Skarżącą w celu zaspokojenia długoterminowych potrzeb mieszkaniowych osób trzecich należy kwalifikować jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podczas gdy taka wykładnia jest sprzeczna z literalnym brzmieniem przywołanego przepisu,

-naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wobec wszystkich lokali mieszkalnych posiadanych przez Skarżącą prowadzącą działalność w zakresie długoterminowego najmu lokali, powinna być stosowana wyższa stawką podatku od nieruchomości, przewidziana dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (a więc de facto opodatkowane jest samo posiadanie lokali przez przedsiębiorcę, a nie sposób ich wykorzystania) podczas gdy lokale o przeznaczeniu mieszkalnym, w okresach kiedy lokale nie były faktycznie wynajmowane jako nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej powinny być opodatkowane stawką preferencyjną dla lokali mieszkalnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., -naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187§1, art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego, w wyniku czego organ błędnie przyjął, że do obliczenia wysokości całości zobowiązania podatkowego należy przyjąć stawkę przewidzianą dla lokali mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w sytuacji, w której organ nie zweryfikował czy wszystkie lokale należące do Skarżącej, od których naliczony został podatek od nieruchomości, były wynajmowane przez cały okres w którym stanowiły własność Skarżącej a zatem były lokalami mieszkalnymi zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3§1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy o COVID-19 oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 lipca 2022r. sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów wyznaczone na dzień 14 lipca 2022r.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt ii FPS 8/09).

Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Podstawowe znaczenie dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego mają przepisy art. 122, art. 187§1, art. 180§1, art. 188 oraz art. 191 O.p. a ciężar prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów, co do zasady spoczywa na organach podatkowych.

Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 Op.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180§1 Op.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne. Warszawa, 2003, s. 208).

Mając na uwadze wskazane regulacje prawa formalnego Sąd uznaje ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie sposób zaakceptować stanowiska autora skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez stronę oraz jakichkolwiek innych przepisów traktujących o postępowaniu podatkowym, które to naruszenia jeśli wystąpią a strona ich nie wskaże, sąd bierze pod uwagę z mocy wskazanego wcześniej art. 134§1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy. Nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie kwestią budzącą kontrowersje jest ocena sposobu opodatkowania lokali mieszkalnych położonych przy ul. [...], ul. [...]i ul. [...] w Krakowie, zajętych przez skarżącą Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej w 2020r.

Przystępując do rozstrzygnięcia powyższej kwestii, wskazać należy, że podatnikiem podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów. Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty oraz budynki lub ich części, przy czym, jeżeli te grunty lub budynki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to wówczas stawka podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz od budynków lub ich części jest ustalana, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., w wyższej kwocie niż od innych gruntów i budynków lub ich części. Taką samą wyższą stawkę należy stosować, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie do art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (grunty pod jeziorami oraz zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Dokonując wykładni powyższych przepisów, należy przede wszystkim podkreślić, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Konstrukcja przepisów ustawy wskazuje, że ustawodawca uznał, że majątek, który związany jest z działalnością gospodarczą, powinien być opodatkowany w sposób bardziej restrykcyjny niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy znajdujący się we władaniu podatnika. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący celom gospodarczym podatnika, a niższą, gdy ma on zaspakajać inne jego potrzeby, np. mieszkaniowe. Istota opodatkowania wyższą stawką podatku tych nieruchomości, które znajdują się we władaniu podatnika będącego przedsiębiorcą, sprowadza się zatem do tego, że stawkę tę stosuje się w odniesieniu do nieruchomości, które przeznaczone są na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a więc do nieruchomości służących uzyskiwaniu zarobku. Dotyczy to również budynków przeznaczonych lub zajmowanych na cele mieszkalne, jeżeli budynek taki jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem jest źródłem przychodu podatnika z tej działalności. Ponadto art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. stanowi o ustanawianiu stawek podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, zatem stawki podatku w powołanym przepisie zostały uzależnione od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, podkreślając konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa (por. wyrok NSA z 17 września 2019r., II FSK 3360/17 - wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organy podatkowe w trakcie prowadzonego postępowania ustaliły cel wykorzystywania przez Spółkę spornej nieruchomości. Było to ich obowiązkiem. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy ustalił, że skarżąca Spółka w 2020r. była właścicielem wyodrębnionych lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w Krakowie tj. lokali nr: [...]o łącznej powierzchni 660,99m 2 oraz udziałów związanych z tymi lokalami na działce nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] o pow. 614m 2, sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe (B) i lokali nr [...] przy ul. [...] o pow. 359,35m 2, udziałów związanych z lokalami w gruncie w obrębie [...] jedn. ewid. [...] o pow. 6312m2 oraz lokali nr [...] w budynku przy ul. [...] o pow. 649,86m 2 i związanego z tymi lokalami udziału w działce obr. [...] jedn. ewid. [...] o pow. 466,35m2. Powyższe ustalono w oparciu o dane z ksiąg wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków dla tej nieruchomości.

Powyższe ustalenia nie zostały zakwestionowane przez skarżącą Spółkę. Spółka wynajmowała przedmiotowe lokale, co potwierdziły wyjaśnienia Spółki a nadto wydruki ze strony internetowej Spółki. Na stronie tej widniała informacja, że mieszkania są wynajmowane na dłuższe pobyty. Spółka zatrudniła profesjonalnego zarządcę (firmę P.), który miał poszukiwać najemców w/w lokali. Dla uznania, że lokal mieszkalny jest zajmowany na działalność gospodarczą, nie jest wymagane, by działalność gospodarczą w tego rodzaju lokalu prowadził sam podatnik, tj. podmiot na którym, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. użył sformułowania "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", nie zaś "w których prowadzona jest działalność gospodarcza". Nie zawsze przedsiębiorca do osiągnięcia efektów swojej działalności będzie musiał "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Jeżeli rodzaj danej działalności za tym przemawia, składniki takie będą wykorzystywane przez niego w sposób pośredni, umożliwiający przedsiębiorcy prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie ma zatem gospodarcze przeznaczenie budynku mieszkalnego (jego części) przez przedsiębiorcę do realizacji określonego rodzaju działalności, o czym przesądza w szczególności ujęcie go w prowadzonej przez przedsiębiorcę ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących takiego budynku mieszkalnego (części budynku) (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020r. sygn. akt: II FSK 1252/19).

Oferowanie lokali w ramach umów najmu przez Spółkę stanowi istotę przedmiotu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, generującej po jej stronie przychody, poprzez wykorzystywanie przedmiotowych lokali w ramach usługi ich wynajmu. Bez wynajmu lokali mieszkalnych, strona nie mogłaby zrealizować gospodarczych celów swojej działalności. Zasadniczą zaś rolą wynajmu lokalu mieszkalnego jest zapewnienie najemcy zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych. Realizacja celów mieszkaniowych przez klientów strony w ramach zawieranych umów najmu lokali wpisuje się w sposób bezpośredni w przedmiot działalności gospodarczej skarżących. Prowadzenie przez nich działalności gospodarczej w oparciu i dzięki przedmiotowym lokalom mieszkalnym przesądza, że lokale te pozostają zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne przy tym jest, że budynki mieszkalne, w których usytuowane są wynajmowane lokale mieszkalne, ujęte zostały w ewidencji środków trwałych oraz podlegają amortyzacji na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Stanowią one zatem element przedsiębiorstwa Spółki i wykorzystywane są do prowadzenia działalności gospodarczej poprzez ich wynajem na cele mieszkaniowe, zaś jako takie muszą zostać uznane za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

Sporne lokale mieszkalne były ujęte w ewidencji środków trwałych Spółki (zatem są składnikiem majątku podatnika, który ma w założeniu przynosić mu przychód z prowadzonej działalności, tym samym pozostaje związany z tą działalnością), koszty związane z utrzymaniem tych lokali były rozpoznawane podatkowo, lokale zakupiono z pożyczki udzielonej od podmiotu powiązanego oraz ze środków własnych uzyskanych z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.

Powyższe okoliczności świadczą o wykorzystywaniu przez Spółkę wyżej opisanych lokali mieszkalnych w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, generującej dochody, co zasadnie stwierdziły organy podatkowe obu instancji.

Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki właściwe dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

W związku z tym Sąd stwierdza, że sporne lokale mieszkalne jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, powinien być opodatkowany podwyższoną stawką, wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, bowiem jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego procesu jego stosowania. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Organ dokonał wyboru właściwych przepisów prawa i prawidłowo je zinterpretował. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, zasadnie uznając że ani w odniesieniu do spornego budynku nie może zostać przyjęta stawka jak dla budynków mieszkalnych, lecz zastosowanie znajdzie najwyższa stawka, określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. oraz w uchwale Nr XXVIII/719/19 rady Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2019r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości.