Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 698/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 1, art. 33 par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki boiska sportowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Warmińsko Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla miasta Olsztyna (dalej: PINB) z 1 sierpnia 2022 r. oddalające zarzut do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 1 sierpnia 2022 r. znak: PINB.52.7.2019.WZ wniesiony przez D. P. (dalej: skarżący, zobowiązany).

Zakwestionowane postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.

Decyzją z 31 lipca 2019r., PINB nakazał D. P., inwestorowi boiska sportowego ze sztuczną nawierzchnią na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. P. w O. (dalej: boisko sportowe), rozbiórkę ww. boiska sportowego, realizowanego pomimo otrzymania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Na powyższą decyzję zobowiązany nie wniósł odwołania. Wobec niewykonania wymaganego obowiązku, organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy znak: PINB.52.7.2019.WZ w przedmiocie nakazu rozbiórki boiska sportowego ze sztuczną nawierzchnią (tj. wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym wskazanego w decyzji z dnia 31 lipca 2019 r.). Czynności kontrolne przeprowadzone przez PINB w dniach: 22 października 2019 r., 7 listopada 2019 r. i 20 listopada 2019r., wykazały, iż boisko sportowe ze sztuczną nawierzchnią nie zostało rozebrane.

Pismem z 9 września 2021 r. D. P. poinformował PINB o wykonaniu decyzji z 31 lipca 2019 r. nakazującej rozbiórkę boiska sportowego ze sztuczną nawierzchnią. Ponadto zobowiązany zwrócił się z prośbą o dokonanie oględzin obiektu i weryfikacji wykonania decyzji. Czynności kontrolne przeprowadzone przez PINB 23 września 2021 r. wykazały, że rozbiórka nie została zakończona. Elementy murawy boiska nadal pozostawały na terenie płyty boiska. Organ egzekucyjny 1 października 2021r. ponownie skontrolował stan robót rozbiórkowych. Stwierdził wówczas, że na terenie rozbiórki wykonano jedynie demontaż części sztucznej nawierzchni, poprzez odspojenie jej od gruntu i przykrycie nią pozostałej części nawierzchni, która nie została rozebrana (wykonano dokumentację fotograficzną k. 46 i n. akt administracyjnych). Mając powyższe na uwadze PINB postanowieniem z 1 października 2021 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

WINB postanowieniem z 2 listopada 2021 r. po rozpatrzeniu zażalenia D. P., utrzymał w mocy postanowienie z 1 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 8 marca 2022r. sygn. akt II SA/Ol 26/22 uchylił zarówno postanowienie z 2 listopada 2021r. jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji (z dnia 1 października 2021 r.)

Prowadząc ponownie postępowanie, PINB 28 czerwca 2022 r. w toku czynności kontrolnych stwierdził, że nie wykonano rozbiórki przedmiotowego boiska (wykonano dokumentację fotograficzną, stanowiącą załącznik do protokołu z ww. kontroli k. 64 - 66 akt administracyjnych). Z dokumentacji wynikało, że na boisku ponownie rozłożono sztuczną nawierzchnię. Organ wskazał, że boisko jest użytkowane (odbywają się na nim treningi), zostały również samowolnie wykonanie dodatkowe roboty budowlane polegające na wybudowaniu instalacji oświetlenia ww. boiska oraz konstrukcja betonowa muru oporowego (obiekty te są objęte odrębnym postępowaniem administracyjnym). Pismem z 30 czerwca 2022 r. organ egzekucyjny powiadomił zobowiązanego, iż obowiązek rozbiórki obiektu nie został wykonany. Zobowiązany pismem z 26 lipca 2022 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując, iż dokonał rozbiórki boiska we wrześniu 2021 r., a wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 8 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 26/22, rozbiórka boiska została zamknięta.

Organ egzekucyjny 1 sierpnia 2022 r. przeprowadził kolejne czynności kontrolne, które wykazały brak rozbiórki boiska. Organ odnotował również, że w czasie kontroli boisko było użytkowane, odbywał się na nim trening/mecz piłki nożnej z udziałem dzieci (utrwalony na dokumentacji fotograficznej). Mając powyższe na względzie PINB postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2022 r. w trybie art. 34 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. dalej u.p.e.a.), oddalił zarzut wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył zobowiązany.

WINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach prawnych organ II instancji wskazał, że analiza akt sprawy potwierdziła, iż przedmiotowe boisko nie tylko nie zostało rozebrane, ale jest nadal użytkowane. Skarżący wykonał dodatkowe samowolne roboty budowlane polegające na wybudowaniu instalacji oświetlenia boiska oraz konstrukcję betonową muru oporowego. Czynności kontrolne potwierdziły zaś użytkowanie przedmiotowego boiska. Organ odnotował również, że na stronie internetowej Hotelu X. (oraz innych ofertach noclegowych m.in. na stronie "[...]") oferowane są przez zobowiązanego noclegi i kolonie letnie w Hotelu X. z zapleczem rekreacyjno- sportowym, na które składają się m.in. boisko do piłki nożnej. Na stronie ww. hotelu jest również oferta handlowa wynajęcia samego boiska, a także filmy zarówno z okresu zimowego jak i późniejszego (z instalacją oświetleniową, składającą się m.in. ze słupów elektrycznych, która została wykonana na początku 2022r.). WINB przyjął, że w toku prowadzonego postępowania zrealizowano wytyczne zawarte w wyroku WSA w Olsztynie z 8 marca 2021r. sygn. akt II SA/Ol 26/22 i organy ustaliły, że zobowiązany nie wykonał nakazu rozbiórki boiska (zgodnie z decyzją ostateczną PINB oraz tytułem wykonawczym z dnia 15 października 2019 r.). W związku z powyższym WINB uznał zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. za niezasadny.

Od powyższego rozstrzygnięcia zobowiązany wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając organowi

- naruszenie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie wygasł w wyniku wykonania obowiązku;

- naruszenie art. 34 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. poprzez wadliwe oddalenie wniesionego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., art. 18 u.p.e.a. i art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez wadliwe oddalenie zażalenia na postanowienie wierzyciela oddalające wniesiony zarzut.

W uzasadnieniu skargi, zobowiązany wywiódł, że obowiązek został wykonany już 23 września 2021 r., a sam PINB w protokole stwierdził, że nawierzchnia boiska ze sztucznej trawy została zdemontowana. Organ nie potwierdził jednak wykonania rozbiórki, twierdząc, że zobowiązany nie wywiózł materiału porozbiórkowego z przedmiotowej nieruchomości. Zobowiązany zaznaczył, że nie istnieje decyzja administracyjna, która nakładała by na niego taki obowiązek. Zobowiązany zastrzegł przy tym, że sztuczna murawa po właściwym jej zdemontowaniu i zabezpieczeniu jest materiałem nadającym się do ponownego użycia i nie stanowi odpadu w świetle prawa, w szczególności przepisów o ochronie środowiska. Ponadto stwierdził, że jeżeli organ postrzega rozłożenie materiału jako odtworzenie obiektu budowlanego to powinien traktować obiekt budowalny jako "nowy" i tym samym wydać stosowne decyzje, a nie bazować na poprzedniej decyzji, która dotyczyła poprzedniego obiektu, który został zdemontowany. Zobowiązany powołał się również na wyrok WSA w Olsztynie z 8 marca 2022 r. Uznał, że w rozstrzygnięciu tym Sąd przyjął, że nałożony decyzją PINB obowiązek został przez skarżącego wykonany we wrześniu/październiku 2022 r.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2022, poz. 479 tj, dalej: u.p.e.a.). Przedmiotem sporu jest zaś ocena zasadności zarzutu opartego o art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. w zakresie wykonania nałożonego skarżącego decyzją z 31 lipca 2019 r. obowiązku rozbiórki boiska sportowego ze sztuczną nawierzchnią.

Sąd zauważa, że stosownie do art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznacza zatem treść sformułowanych przez zobowiązanego zarzutów, o których mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wobec powyższego zaznaczenia wymaga, że skarżący nie kwestionował istnienia jak też wymagalności obowiązku rozbiórki. Wygaśnięcie obowiązku dotyczyć może bowiem jedynie powinności istniejącej i niekwestionowanej co do poprawności jej ustalenia. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostaje zatem ustalenie czy obowiązek rozbiórki boiska sportowego wygasł przez jego wykonanie. Niebagatelne znaczenie ma w sprawie również fakt, że w sprawie zapadło już prawomocne rozstrzygniecie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego – tj. Wyrok WSA w Olsztynie z 8 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 26/22. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. np. wyroki NSA: z dnia 21 marca 2014 r., I GSK 534/12; czy z dnia 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12).

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy zatem, że WSA w Olsztynie – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie przesądził w wyroku z 8 marca 2021 r., że doszło do faktycznej rozbiórki boiska piłkarskiego. Sąd wyraźnie wskazał, że "Organy nadzoru budowlanego winny więc ustalić, czy faktycznie skarżący wykonał nałożony decyzją z 31 lipca 2019 r., nakaz rozbiórki przedmiotowego boiska, który nie obejmuje jednak obowiązku uporządkowania terenu przez wywiezienie pozostałości po sztucznej nawierzchni z nieruchomości inwestora." Sąd formułując zalecenia dla organów wskazał zaś wyraźnie, że organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany był do dokonania oceny – zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz, czy skarżący wykonał nakaz rozbiórki boiska. Nie można zatem przyjąć by Sąd w wyroku z 8 marca 2021 r. przesądził że skarżący dokonał rozbiórki obiektu, skoro nałożył na organ obowiązek weryfikacji tej okoliczności.

W toku ponownie prowadzonego postepowania, organy dokonały zarówno powtórnej analizy już zgromadzonego materiału dowodowego jak również zweryfikowały stan obiektu objętego nakazem rozbiórki. Czynności procesowe utrwalone zostały w formie protokołów. PINB w takcie oględzin dokonanych 28 marca 2022 r. (protokół k. 57 akt administracyjnych) stwierdził, że na całej powierzchni boiska jest ułożona nawierzchnia ze sztucznej murawy; nie nastąpiła zmiana stanu instalacji oświetlenia; rozpoczęto budowę muru oporowego. W toku oględzin z 28 czerwca 2022 r. (protokół k. 67 akt administracyjnych) organ odnotował, że nie nastąpiła zmiana stanu nawierzchni boiska. W toku kolejnych oględzin 1 sierpnia 2022 r. organ ustalił, że stan obiektu nie uległ zmianie – nie wykonano jego rozbiórki. Organ dokonał również zestawienia ustaleń dotyczących rozbiórki spornej inwestycji poczynając od 23 września 2021r (daty sygnalizowanej przez zobowiązanego rozbiórki) do dnia 7 lutego 2022 r. (k. 79 akt administracyjnych). Organ wykazał, że jesienią 2021 r. inwestor dokonał fragmentarycznego demontażu sztucznej nawierzchni boiska. Nie doszło zatem do wykonania obowiązku – to w przypadku rozbiórki nie może być częściowe. Następnie odtworzono sporny obiekt który obecnie znajduje się w stanie umożliwiającym jego wykorzystywanie (dokumentacja fotograficzna do protokołu z 1 sierpnia 2022 r. k. 76 akt administracyjnych). Organy obu instancji przyjęły, że nie doszło do wykonania obowiązku rozbiórki boiska.

Sąd – w kontekście oceny prawidłowości powyższych ustaleń - nie dopatrzył się naruszenia przepisów w zakresie gromadzenia materiału dowodowego - art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 - dalej w skrócie k.p.a.). Ustalenia faktyczne zostały przyjęte z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz poparte przekonującą argumentacją. Ocena dowodów, jakiej dokonano w sprawie, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Uzasadnienie kwestionowanych rozstrzygnięć zostało sporządzone z poszanowaniem art. 11 k.p.a.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy dowodem rozstrzygającym o wykonaniu nakazu rozbiórki w zakresie boiska piłkarskiego jest dowód z oględzin (wielokrotnie powtarzanych). Dowód ten uzupełniony został ustaleniami w zakresie korzystania z przedmiotowego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Skarżący był przy tym wielokrotnie karany za niezastosowanie się do nakazu rozbiórki tj. czyn określony w art. 92 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (m.in. wyroki: z 7 sierpnia 2019r. sygn. akt II-W 226-19; 29 października 2019 r. sygn. akt II W 2882/19; 6 listopada 2020 sygn. akt II W 109/20; 15 czerwca 2020 sygn. akt II W 110/20; 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II W 838/22, wszystkie dotyczyły braku rozbiórki przedmiotowego boiska sportowego).

Po analizie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, Sąd podziela stanowisko skarżonych organów, że żadne materiały zgromadzone w postępowaniu nie potwierdzają skutecznej i pełnej rozbiórki obiektu (boiska) a wiec wykonania nakazu rozbiórki. Z protokołu kontroli wynika jedynie, że we wrześniu 2021 r. dokonano częściowego demontażu murawy. W kontekście argumentacji skarżącego, który w treści skargi wprost wskazał, że obiekty widniejące na zdjęciach z września i października 2022 r. nie są tożsame, a boisko widoczne na zdjęciach z października 2022 r. traktowane winno być jako nowy obiekt (inny od tego objętego nakazem rozbiórki) wskazać należy, ze lokalizacja boiska na zdjęciach jest identyczna. Zobowiązany w treści skargi przyznał, że powtórnie rozłożył pocięte kawałki sztucznej murawy i pokrył je mieszaniną piasku i granulatu aby nie doszło do degradacji murawy i utraty gwarancji. Skarżący nie zaprzeczył zatem, ze murawa boiska została ponownie rozłożona na jego płycie, potwierdził wręcz tą okoliczność. Jego uwagi w zakresie braku integracji poszczególnych części sztucznej murawy nie są natomiast wiarygodne. Dokumentacja zdjęciowa zgromadzona przez organ wskazuje, ze boisko było wykorzystywane do gry latem 2022 r. a zatem spełniało swoja funkcję (niezależnie od stanu murawy).

Mając powyższe na uwadze zaznaczyć należy, ze boisko sportowe stanowiło samowolę budowalną. Postanowieniem z 17 lipca 2019 r. nałożono na inwestora nakaz wstrzymania robót budowlanych. Ostateczną decyzja z 31 lipca 2019r. PINB wydał nakaz rozbiórki w/w boiska. Zaznaczyć należy, że samowola budowlana, z formalnego punktu widzenia (do momentu jej ewentualnej legalizacji) nigdy nie będzie obiektem w pełni ukończonym. Ponadto w stosunku do przedmiotowego obiektu wydane zostało postanowienie w zakresie wstrzymania robót budowalnych, co świadczy o tym, że proces ten trwał. Ewentualny częściowy demontaż obiektu i jego odtworzenie nie stanowi – co próbuje wykazać skarżący - powstania nowego obiektu. Świadczy co najwyżej o prowadzeniu prac budowalnych mających zmieniający się cel. Nakaz rozbiórki spornego obiektu – boiska sportowego – nigdy nie został zatem przez inwestora wykonany. Organy ponad wszelką wątpliwość wykazały, że obiekt po częściowym demontażu został odtworzony w tym samym miejscu. Jest to zatem cały czas obiekt objęty nakazem rozbiórki wynikającym z decyzji PINB z 31 lipca 2019r., acz w rożnych stadiach przygotowania do użytkowania. Już sama łatwość odtworzenia jego funkcjonalności wskazuje, że prace dotyczące częściowego demontażu murawy miały charakter doraźny. Zakres prac budowlanych w przypadku boiska o sztucznej nawierzchni nie ogranicza się do prostego rozwinięcia lub ułożenia murawy na nieprzygotowanym gruncie. Tym samym zakres prac rozbiórkowych nie może sprowadzać się tylko do czasowego i fragmentarycznego zwinięcia sztucznej murawy. Winien on oznaczać cofniecie efektów kolejnych etapów prac prowadzonych przy konstrukcji obiektu. Zobowiązany tymczasem nie tylko nie dokonał rozbiórki obiektu, ani nawet nie zatrzymał prac budowlanych, lecz prowadzi de facto nowe czynności związane z przygotowaniem boiska (oświetlenie, odtworzenie murawy). Podkreślenia wymaga przy tym, że to wnoszący zarzut podmiot ma wykazać okoliczności uzasadniające uznanie środka zaskarżenia. To zobowiązany przedstawić winien zatem dowody w zakresie rozbiórki, a zatem cofnięcia efektów poszczególnych etapów prac budowlanych. Skarżący nie uczynił tego, a swoje stanowisko ograniczył do polemiki z ustaleniami organu egzekucyjnego.

Podkreślić należy również, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzący je organ nie ma legitymacji do wkraczanie w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję postępowania. Jeśli zatem istnieje między zobowiązanym, a organem egzekucyjnym spór co do zakresu obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki to może być on rozwiązany przez zastosowanie przewidzianej w art. 113 § 2 k.p.a. instytucji wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Wniosek w tym zakresie może złożyć strona postępowania administracyjnego, także w toku postepowania egzekucyjnego. Nie jest natomiast rolą organu egzekucyjnego rozstrzyganie co do zakresu wynikających z egzekwowanej decyzji obowiązków.

Finalnie podkreślić należy, że w toku rozpoznawania zarzutu opartego o art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. rozpoznawana jest jedynie kwestia ewentualnego wygaśnięcia obowiązku – w przedmiotowym postępowaniu poprzez jego wykonanie. Powtórzyć należy zatem, że polemika co do samego wymiaru lub zakresu nałożonych na zobowiązanego obowiązków wykracza poza te ramy. Ciężar dowodu wykonania zobowiązania spoczywa na zobowiązanym (art. 33 § 4 u.p.e.a.). Organy słusznie przyjęły zatem, że zobowiązany nie wykazał wykonania obowiązku rozbiórki boiska. Ponadto sam zobowiązany przygnał, że w lokalizacji jakiej dotyczy nakaz rozbiórki boiska odtworzył ten obiekt. Tym samym, w sytuacji gdy w toku trwania postępowania egzekucyjnego dotyczącego rozbiórki boiska zlokalizowanego na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. P. w O., inwestor prowadził na początku prace ukierunkowane na częściowy demontaż obiektu, a następnie jego odtworzenie, bez formalnego zakończenia tych etapów. Można zatem mówić o pracach budowlanych prowadzonych na tym samym obiekcie. Różny był tylko cel tych prac. Organy ustaliły zaś, że boisko w chwili rozpoznawania zarzutów cały czas istniało, co więcej było wykorzystywane. Nie ma zatem wątpliwości, że w chwili rozstrzygania co do słuszności wniesionego zarzutu obowiązek rozbiórki boiska sportowego nie był wykonany, a zatem nie wygasł.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.