Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 113/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OZ 113 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 543/08 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II OZ 113 / 09

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że I. G. - pełnomocnik skarżącego R. G., w dniu 13 września 2008 r. nadała w Urzędzie Pocztowym w Warszawie skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2008 r.

Postanowieniem z dnia 26 września 2008 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną, jako wniesioną z uchybieniem terminu. W dniu 7 października 2008 r. I. G. złożyła osobiście wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek został uzasadniony tym, że jeden lub dwa dni przed upływem 30 dni (do wniesienia skargi kasacyjnej) wnioskodawczyni odebrała pismo (skargę) od pełnomocnika, który ją sporządził. Po wyjściu od adwokata źle się poczuła i zamiast pójść na pocztę nadać pismo, pojechała do domu. I. G. wskazała, że ma 73 lata i zaburzenia pamięci. Dopiero na drugi dzień zorientowała się, że nie była na poczcie, przez co nie wysłała skargi kasacyjnej w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że wniosek o którym mowa w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., gdyż jak wynika z przedmiotowego wniosku, w dniu nadania w Urzędzie Pocztowym przez I. G. skargi kasacyjnej, tj. w dniu 13 września 2008 r., ustała przyczyna uchybienia terminu. Zgodnie więc z art. 87 § 1 p.p.s.a. od dnia 13 września 2008 r. biegł siedmiodniowy termin, w którym ustała przyczyna wskazywana przez wnioskodawczynię jako uniemożliwiająca jej podjęcie czynności związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej oraz złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Tak więc, termin do złożenia stosownego wniosku upłynął w dniu 22 września 2008 r. Pomimo tego wnioskodawczyni dopiero w dniu 7 października 2008 r., a więc ze znacznym przekroczeniem siedmiodniowego terminu, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Dlatego przedmiotowy wniosek nie podlega merytorycznej ocenie Sądu, lecz podlega odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie R. G. działający przez swego pełnomocnika wniósł zażalenie. W uzasadnieniu tegoż zażalenia stwierdzono, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest pewnym uproszczeniem nieuzględniającym okoliczności faktycznych, które miały miejsce, bowiem pełnomocnik skarżącego I. G. gdyby wiedziała, że przekroczyła termin przy składaniu skargi kasacyjnej to nie sporządziłaby i nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej po otrzymaniu postanowienia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę wiek i stan zdrowia I. G., obowiązek wysłania skargi przerósł jej możliwości wykonawcze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Należy więc wskazać, iż argumentacja przytoczona w zażaleniu jest wadliwa. Z przepisu bowiem wynika w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, iż termin siedmiu dni jest liczony od ustania przyczyny uchybienia terminowi. W warunkach niniejszej sprawy będzie to dzień kiedy ustały przeszkody (złe samopoczucie), wskazane przez samą I. G., będącą pełnomocnikiem skarżącego, które uniemożliwiały jej terminowe dopełnienie czynności, jaką było złożenie skargi kasacyjnej. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 7 października 2008 r. należy więc uznać jako spóźnione, a w konsekwencji brak jest podstaw do podważenia zasadności zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.