Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1309/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.3 pkt 6, art.48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.153,art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 31 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 roku ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki części budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 lutego 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez pozwolenia na budowę nakazał inwestorowi – J. K. rozbiórkę przydomowej oranżerii (ogród zimowy) zlokalizowanej na działce nr "[...]", w miejscowości L., gmina K.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez J. K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił w całości przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano m.in. na fakt naruszenia w toku prowadzonego postępowania zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez niepoinformowanie strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, a także na konieczność weryfikacji przedmiotowej sprawy pod kątem prawidłowej kwalifikacji wykonanej inwestycji i zastosowania prawidłowego trybu postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 14 grudnia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. K. rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (konstrukcja tarasu) zlokalizowanego w miejscowości L., gmina K., na działce nr "[...]". W uzasadnieniu podniesiono, iż inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie dokumentów wskazanych postanowieniem z dnia 29 września 2009r. i tym samym zaistniała konieczność zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się natomiast do kwestii wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków organ stwierdził, iż jego przeprowadzenie jest bezcelowe, gdyż okoliczność, na którą świadkowie mieliby zostać przesłuchani jest już ustalona.

W następstwie odwołania wniesionego przez J. K., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na konieczność jednoznacznego ustalenia kwalifikacji wykonanej inwestycji, okresu jej zrealizowania oraz parametrów technicznych tej inwestycji.

Decyzją z dnia 8 września 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w trybie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał J. K. rozbiórkę części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (konstrukcja tarasu) zlokalizowanego w miejscowości L., gmina K., na działce nr "[...]".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez J. K. decyzją z dnia "[...]" utrzymał w całości w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji, uznając, iż z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że w analizowanym przypadku miała miejsce rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o konstrukcję zadaszonego tarasu o wymiarach 10,90m x 3,00m bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co warunkowało zastosowanie trybu przewidzianego art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2011r. (Sygn. akt II SA/Ol 31/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - po rozpoznaniu skargi wniesionej przez J. K. - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 listopada 2010r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego naruszono uprawnienie skarżącego wynikające z art. 79 § 1 i § 2 kpa w zakresie braku możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu świadków. Ponadto Sąd zauważył, iż organ z naruszeniem prawa odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność istnienia w grudniu 2007 r. pergoli bez dachu i przegród budowlanych.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z dnia 5 września 2011r. nakazał inwestorowi rozbiórkę części budynku jednorodzinnego (konstrukcja tarasu) zlokalizowanego w miejscowości L., gmina K., działka nr "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż z całokształtu zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, że J. K. dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o konstrukcję tarasu w okresie pomiędzy 2006r. a styczniem 2008 r. bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Wobec braku przedłożenia przez inwestora wskazanej w postanowieniu PINB z dnia 29 czerwca 2010 r. dokumentacji, wydano rozstrzygnięcie w trybie art. 48 ust. 1 Prawo budowlane.

J. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc iż w jego ocenie przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś ustalenia organu I instancji zarówno w zakresie przedmiotu postępowania, jak również stanu faktycznego sprawy nie są zgodne z prawdą. Odwołujący podniósł, że po nabyciu nieruchomości w roku 2005 wyrównał szlichtą betonową ganek, który stworzono wzdłuż całego zachodniego szczytu budynku w latach 60 – tych XX wieku. Następnie w dniu 17 grudnia 2007r. dokonał zgłoszenia zamiaru dobudowania do budynku mieszkalnego oranżerii wraz z tarasem wzdłuż zachodniej granicy budynku. Zdaniem odwołującego taras wykonano na przełomie lutego i marca 2008 r. W odwołaniu podważono również dowód ze zdjęć lotniczych, wskazując na ich nieczytelność, za niewiarygodne uznając również zeznania świadka Z. R.

Decyzją z dnia 21 listopada 2011r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że z całokształtu materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że w analizowanym przypadku miała miejsce rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o konstrukcję tarasu o wymiarach 10,90m x3,00m bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co warunkowało zastosowanie trybu przewidzianego w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Fakt rozbudowy budynku mieszkalnego o konstrukcję tarasu znajduje odzwierciedlenie zarówno w notatce służbowej sporządzonej przez pracowników PINB w dniu 17 października 2007r., jak również w protokołach kontroli z dnia 29 stycznia 2008r. oraz z dnia 22 czerwca 2010r., a także w dokumentacji fotograficznej. Jak wynika ze zdjęć uzyskanych przez organ I instancji z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie w roku 1998 (data wykonania fotografii 5 czerwca 1998r.), jak również w 2006r. (data wykonania fotografii 10 września 2006 r.) wzdłuż całego zachodniego szczytu budynku nie istniał ganek ani taras. Znajduje to również odzwierciedlenie w zeznaniu świadka Z. R. z dnia 8 czerwca 2011r., który wskazał, że przed rokiem 2006r. nie było ganku, były zaś schody wejściowe. Zdaniem tego świadka przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w 2007r. W ocenie organu II instancji, biorąc pod uwagę fakt, iż - jak ustalono - taras nie istniał przed dniem 10 września 2006r., zaś na fotografiach dostarczonych przez inwestora (datowanych na dzień 15 lipca 2007 r., prace niezakończone) oraz przez świadka K. K. (datowanych na dzień 18 października 2007 r.) widnieje taras, na którym zamontowano drewnianą konstrukcję, przyjąć należy, że rozbudowa została wykonana w okresie pomiędzy 2006r. a przed styczniem 2008r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentował, że inwestor już po wszczęciu postępowania w sprawie wykonywał roboty budowlane skutkujące m.in. zadaszeniem tarasu. Organ odwoławczy wskazał również, że zgłoszenie dokonane przez stronę nie mogło być skuteczne, gdyż nastąpiło już po rozpoczęciu rzeczonych robót budowlanych.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł J. K., żądając uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012r. (sygn. akt II SA/Ol 81/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 listopada 2011r. W uzasadnieniu wskazano, iż w ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w okresie od 2006r. do marca 2008r. w budynku będącym własnością J. K. doszło do kompleksowego wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu tarasów dolnego i górnego stanowiących funkcjonalną całość. Zakres podjętych prac jednoznacznie wskazuje, że miały one charakter spójny, kompleksowy i stanowiły całościowe zamierzenie inwestycyjne. Podkreślono przy tym, iż nie budzi wątpliwości fakt, że zakres wykonanych prac budowlanych mieści się w definicji budowy (rozbudowy) wskazanej w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do ich rozpoczęcia niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Niedopełnienie tego obowiązku musiało zatem skutkować w dalszym etapie prowadzeniem postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wskazano również, iż Starosta zasadnie przekazał zgłoszenie skarżącego z dnia 17 grudnia 2007r. odnośnie planowanych prac przy budynku związanych z budową tarasu górnego Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, bowiem to właśnie ten organ winien ocenić, czy w sprawie znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy Prawa budowlanego regulujące postępowanie związane z legalizacją samowoli budowlanej. Sąd podkreślił przy tym, iż w przypadku dokonania zgłoszenia robót wymagających pozwolenia na budowę, de facto nie jest to zgłoszenie właściwe i nie wywołuje ono żadnych skutków prawnych. Sąd uznał jednakże, iż rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji jest nieprecyzyjne, przez co nie spełnia wymogów art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sformułowane przez organ I instancji rozstrzygnięcie może budzić wątpliwości, bowiem nie jest sprecyzowane, czy orzeczona rozbiórka dotyczy tarasu dolnego zwanego również podestem lub gankiem, czy tylko tarasu górnego, czy też obydwu tych tarasów, które stanowiły rozbudowę budynku. Precyzyjnemu rozumieniu rozstrzygnięcia nie sprzyja też różnorodna terminologia używana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, gdzie organ wymiennie posługuje się takimi pojęciami jak ganek, taras i podest. Dodatkowo organ odwoławczy użył w uzasadnieniu wydanej decyzji sformułowania zadaszenie tarasu. Tymczasem decyzja powinna dokładnie określać czynności, które jej adresat jest zobowiązany wykonać – dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Obowiązki te powinny być określone w sposób precyzyjny i czytelny tak, aby adresat decyzji nie miał żadnych wątpliwości, jakie czynności powinien wykonać, bez potrzeby występowania do organu o wyjaśnienie treści wiążącej go decyzji.

Decyzją z dnia 20 września 2012r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji z dnia 5 września 2011r. w zakresie rozstrzygnięcia i nakazał J. K. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, od strony zachodniej ściany szczytowej, zlokalizowanego w miejscowości L., gmina K., działka nr ewid. "[...]", w skład której wchodzą:

a) na poziomie pierwszego piętra:

- taras o wymiarach 2,93x11,15m składający się z metalowej barierki ochronnej oraz płyty drewnianej zakotwionej jedną krawędzią w zachodniej ścianie budynku oraz podpartej drugą stroną na konstrukcji wsporczej;

- konstrukcja wsporcza tarasu wykonana z pięciu słupów (krawędziaków drewnianych o przekroju 14x14cm i wysokości równej wysokości parteru budynku) zamocowana dołem do podestu w pobliżu jego zachodniej krawędzi oraz zwieńczona górą płatwią drewnianą,

b) na poziomie parteru:

- taras dolny o konstrukcji betonowej o wymiarach 2,93x11,15m wraz ze schodami do piwnicy budynku usytuowanymi w obrysie tarasu oraz schodami zewnętrznymi o wymiarach 1,07x1,5m służącymi do komunikacji z terenem przylegającym do podestu budynku.

W uzasadnieniu podkreślono, iż w myśl obowiązujących przepisów prawa organ jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 5 kwietnia 2012r., który potwierdził prawidłowość dokonanych przez organy nadzoru budowlanego ustaleń stanu faktycznego oraz wyboru trybu prowadzonego postępowania. Celem zweryfikowania, czy stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie, jak również w celu uzyskania informacji pozwalającej na precyzyjne sformułowanie rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej części obiektu budowlanego stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania organ odwoławczy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego obejmującego dokonanie oględzin posesji należącej do skarżącego. Czynności kontrolne, które zostały przeprowadzone w dniu 9 sierpnia 2012r., potwierdziły, iż stan faktyczny w odniesieniu do momentu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 5 września 2011r. nie uległ zmianie. Sporządzono protokół z oględzin, na który składają się szkice z naniesionymi wymiarami rozbudowanej części obiektu oraz dokumentacja fotograficzna wykonana aparatem cyfrowym. Skarżący, który był obecny przy przeprowadzaniu oględzin odmówił podpisania protokołu, jak również nie wyraził chęci zapoznania się z jego treścią. W ocenie organu II instancji ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a zebrane dowody pozwalają na sformułowanie rozstrzygnięcia zgodnie z wytycznymi wskazanymi w prawomocnym wyroku z dnia 5 kwietnia 2012 r.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J. K., żądając jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ nie uwzględnił faktu, że drzwi wejściowe do budynku znajdują się na wysokości od 64 do 68cm (opadająca powierzchnia) nad poziomem terenu. Rozebranie schodów spowoduje, iż zostanie pozbawiony wejścia do przedmiotowego budynku. Zdaniem skarżącego parametry spornego obiektu nie zmieniły się od 2006 roku, zaś organy prowadzące niniejszą sprawę nie mogą zdecydować się co zostało dobudowane i jakiej jest wielkości. Wskazał przy tym na rozbieżności w aktach sprawy. Ponadto z dokumentacji fotograficznej wynika, że taras dolny, co do którego został wydany nakaz rozbiórki nie ma konstrukcji betonowej, lecz jest zbudowany z cegły. Skarżący wskazał również, iż zupełnie nowym elementem jest nakazanie rozbiórki schodów zewnętrznych do piwnicy, podczas gdy dotychczas nie były one przedmiotem postępowania administracyjnego, zaś w zaskarżonej decyzji nie określono czasu ich powstania, ani użytych materiałów. Organy nadzoru budowlanego nie dokonały w tym zakresie żadnych ustaleń. Zaznaczył, iż w momencie zakupu przez niego tej nieruchomości istniało zasypane i zamurowane zejście do piwnicy, na co wskazywały inne materiały budowlane (cegła) w zamurowanym wejściu i układ stropu w piwnicy, idealnie komponujący się z otworem drzwiowym.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W ocenie organu odwoławczego zarzuty podnoszone przez skarżącego nie znajdują odzwierciedlenia w istniejącym stanie faktycznym i zmierzają jedynie do przedłużenia toczącego się postępowania administracyjnego. Wskazano, iż dodatkowe czynności mające na celu weryfikację istniejącego stanu faktycznego sprawy potwierdziły, że zakres samowolnie wykonanych przez skarżącego prac ma charakter spójny, kompleksowy i stanowi całościowe zamierzenie inwestycyjne, którego efektem było powstanie tarasu dolnego oraz górnego. Jednocześnie zaznaczono, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, nie budzący wątpliwości co do zakresu czynności jakie należy wykonać celem realizacji obowiązku wynikającego z aktu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż stosownie do treści art. 153 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd orzekający ponownie w tej samej sprawie zobowiązane są uwzględnić ocenę prawną i wskazania wyrażone we wcześniejszym orzeczeniu sądu w danej sprawie, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX nr 44392).

Zatem skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Ol 81/12). W powołanym wyroku Sąd uznał, iż nie budzi wątpliwości okoliczność, iż w okresie od 2006r. do marca 2008r. w budynku będącym własnością skarżącego zostały wykonane roboty budowlane, które miały kompleksowy charakter i stanowiły całościowe zamierzenie inwestycyjne, w efekcie których powstały tarasy: dolny oraz górny, tworzące funkcjonalną całość. Wskazano, iż wykonane roboty budowlane mieszczą się w definicji budowy wskazanej w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i do ich rozpoczęcia niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego to obowiązku skarżący nie dopełnił. Zatem organ zasadnie wszczął postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, zakończone wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku. Skład orzekający uznał jedynie, iż sformułowane przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest nieprecyzyjne i może budzić wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku, a decyzja powinna dokładnie określać czynności, które jej adresat jest zobowiązany wykonać.

Mając zatem na uwadze powyższe wskazania organ odwoławczy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012r. zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, obejmującego dokonanie oględzin posesji skarżącego, w celu ustalenia, czy stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie. O powyższych czynnościach skarżący został skutecznie poinformowany i brał udział w oględzinach budynku, lecz odmówił podpisania protokołu, jak również zapoznania się z jego treścią. W toku tych oględzin stwierdzono, iż dobudowana część budynku nadal istnieje i jest użytkowana. Do protokołu dołączono stosowne szkice oraz fotografie. Organ drugiej instancji zasadnie uznał zatem, iż nie ma podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa, bowiem stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, a zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W związku z powyższym zaskarżoną decyzją uchylono decyzję organu I instancji i nakazano skarżącemu rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, od strony zachodniej ściany szczytowej, zlokalizowanego w miejscowości L., gmina K., działka nr ewid. "[...]", dokładnie wskazując, w jakim zakresie skarżący jest zobowiązany do dokonania rozbiórki.

Należy przy tym podkreślić, iż w prawomocnym wyroku z dnia 5 kwietnia 2012r. Sąd jednoznacznie uznał, iż roboty budowlane wykonane przez skarżącego, polegające na wykonaniu tarasu dolnego i górnego, stanowiące funkcjonalną całość, zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej i organ zasadnie prowadził postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Sąd nakazał jedynie sprecyzowanie rozstrzygnięcia. Wykonując zatem wytyczne zawarte w powołanym wyroku organ nie był zobowiązany do prowadzenia dalszego postępowania dotyczącego ustalenia, czy rozbudowa została dokonana w warunkach samowoli budowlanej, a jedynie do precyzyjnego wskazania zakresu nakazanej rozbiórki. Organ odwoławczy – po uzupełnieniu postępowania o dodatkowe oględziny - określił w sentencji orzeczenia, do których części budynku odnosi się wydane rozstrzygnięcie, opisując je w sposób precyzyjny, nie pozostawiający żadnych wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku. Tym samym organ w pełni podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez Sąd w poprzednio wydanym wyroku, co czyni zadość wymogom określonym w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, iż niezasadne jest kwestionowanie przez skarżącego braku ustaleń odnośnie kwalifikacji wykonanych przez niego robót budowlanych. Jak wskazano wyżej kwestia ta została już jednoznacznie rozstrzygnięta przez Sąd. Zatem ani organy administracji, ani skład orzekający w niniejszej sprawie nie może formułować nowych ocen prawnych, dotyczących w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, gdyż naruszałoby to zasadę wyrażoną w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest też zasadny zarzut, iż postępowanie nie dotyczyło schodów zewnętrznych do piwnicy. Wskazać bowiem należy, iż w uzasadnieniu powołanego wyroku tut. Sądu z dnia 5 kwietnia 2012r. powołano się na ustalenia organów dotyczące zakresu rozbudowy, w ramach której wykonano także zewnętrzne wejście do piwnicy. Skoro te ustalenia stanowiły podstawę do przyjęcia przez Sąd, iż doszło do samowoli budowlanej, to niezasadne jest twierdzenie, iż prowadzone postępowanie tego elementu nie dotyczyło. Należy przy tym wskazać, iż jak wynika z uzasadnienia wyroku i akt sprawy skarżący sam przyznał, iż w ramach wykonanych prac wykonał zewnętrzne wejście do piwnicy. Odnośnie zaś kwestii wejścia do budynku zauważyć należy, iż zabezpieczenie wejścia do budynku jest kwestią techniczną, wynikającą z realizacji przedmiotowej decyzji nakazującej rozbiórkę części budynku. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji - prace rozbiórkowe winny być wykonywane pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane oraz spełniające wymogi określone w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 6 Prawa budowlanego osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. Zatem osoba nadzorująca prace rozbiórkowe będzie zobowiązana do takiego ich przeprowadzenia, aby zabezpieczyć możliwość korzystania z wejścia do budynku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.