Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1325/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 601/18 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia 6 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 601/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. B. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia 6 lipca 2018 r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wnioskiem z dnia 3 marca 2017 r. J. B. zwrócił się do Starosty Sokólskiego o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków, tj. przywrócenia stanu ewidencyjnego sprzed daty unieważnienia decyzji podziałowej Burmistrza Sokółki. Wniósł o doprowadzenie ewidencji gruntów do zgodności z księgą wieczystą [...] w zakresie działki nr [...] przez odnotowanie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 21 listopada 1998 r. sygn. akt I Co 18/88 zgodnie z jego treścią. Do wniosku zostały dołączone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 1 lutego 2010 r. i z dnia 19 kwietnia 2010 r. stwierdzające nieważność decyzji Burmistrza Sokółki z dnia 8 stycznia 2007 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w S. przy ulicy [...] oznaczonej nr geodezyjnym [...] o pow. [...]ha, stanowiącej własność J. B.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2018 r. Starosta Sokólski odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki o nr geodezyjnym [...] położonej w S.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że niemożliwe jest wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów, zgodnie z wnioskiem z dnia 3 marca 2017 r., ponieważ istnieje w obiegu prawnym umowa darowizny z dnia 15 lutego 2007 r. dotycząca działki nr [...], która stała się własnością R. B. Nadto, z księgi wieczystej nr [...] nadal wynika, że właścicielem działki nr [...] jest J. B. W księdze tej nie ujawniono podziału ww. działki, gdyż Sąd, wielokrotnie, oddalał wnioski w tym przedmiocie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.

Decyzją z dnia 6 lipca 2018 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko w niej zawarte.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił decyzji m.in.:

1) nieważność z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., która dotyczy decyzji organów obu instancji, gdyż sprawa odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, w odniesieniu do działki nr [...] była już rozstrzygnięta, a zakończona wyrokami w sprawach II SA/Bk 648/07 i I OSK 720/08;

2) nieważność z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającą na uzależnieniu wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów od unieważnienia aktu darowizny działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę podzielił stanowisko organu odwoławczego, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów nie jest możliwe na podstawie przedłożonych decyzji z dnia 1 lutego 2010 r. i 19 kwietnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Sokółki z dnia 8 stycznia 2007 r. zatwierdzającej podział nieruchomości o nr [...] na działki: nr [...] i [...]. W zamian ww. decyzji uznanej za nieważną, nie wydano nowej decyzji prawidłowej. Zatem organ nie mógł dokonać weryfikacji stanu własności, jako że ewidencja ma odzwierciedlać stan aktualny (a nie przeszły) i na podstawie dokumentów z których wynikają określone zmiany (art. 20, 22, 22, 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 45, 46, 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Następstwem unieważnienia decyzji z dnia 8 stycznia 2007 r. były dalsze zmiany własnościowe w postaci przekazania wydzielonej działki nr [...] na rzecz R. B. aktem notarialnym darowizny, co w ewidencji gruntów zostało odnotowane.

Sąd nie podzielił stanowiska organu, że wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu darowizny z dnia 15 lutego 2007 r., doprowadziłoby do zgodności z prawem ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr [...]. Obecnie J. B. figuruje w księdze wieczystej jako właściciel działki nr [...], którą nabył z mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Sokółce w sprawie I Co 18/88. Natomiast w ewidencji gruntów skarżący został wpisany jako właściciel działek o nr [...] i nr [...], R. B. jako właściciel działki nr [...]. Działka nr [...] weszła w skład ulicy [...] jako działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW [...]. Powyższe nieprawidłowości istnieją od wielu lat i, jak wykazano w opisie stanu faktycznego, były prowadzone i są nadal prowadzone postępowania przed różnymi organami, w celu zniesienia nieprawidłowości.

Sąd zwrócił uwagę, że interes faktyczny skarżącego, w doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem w zapisach działki nr [...] (j jej podziału), być może nie przemawia za aktywnością skarżącego, który figuruje w księdze wieczystej jako właściciel całej działki nr [...]. Natomiast, obiektywnie pojęty interes prawny przemawia za uregulowaniem powyższej sytuacji przeszkodą, której jest decyzja z dnia 29 października 1987 r. Naczelnika Miasta i Gminy Sokółka zatwierdzająca podział nieruchomości położonych między ulicami [...], [...], [...], [...] i [...] przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne. Tą decyzją działkę nr [...] podzielono na działki: [...] (weszła w skład ulicy [...] – obecnie działka nr [...]), [...] i [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja z dnia 29 października 1987 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem decyzja SKO o stwierdzeniu jej nieważności została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 25 maja 2005 r. – sygn. akt SA/Bk 1348/03, a następnie postępowanie zostało umorzone przez SKO w Białymstoku na wniosek J. B.

Reasumując, Sąd stwierdził, że nieprawidłowości w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę Sokólskiego, w odniesieniu do działki o nr [...] są wielowątkowe i oczekiwanie przez skarżącego, że zostaną rozstrzygnięte w niniejszej sprawie, nie mieszczą się w granicach niniejszego postępowania.

Odnosząc się końcowo, do zarzutu nieważności postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją z tego powodu, że odmowa wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów co do działki nr [...] była przedmiotem rozpoznania przed sądami administracyjnymi w sprawach o sygn. akt II SA/Bk 648/07 i I OSK 720/08 wskazano, że zarzut ten nie jest zasadny. Zauważono, że pomimo tych samych podmiotów (skarżącego i organu) żądanie zmian w ewidencji gruntów dotyczyło innej treści niż obecnie we wniosku z dnia 3 marca 2017 r. i było popierane innymi dokumentami. W niniejszej sprawie, skarżący dołączył do wniosku decyzje SKO w Białymstoku z dnia 1 lutego 2010 r. i z 19 kwietnia 2010 r. unieważniającą decyzję Burmistrza Sokółki z dnia 8 stycznia 2007 r. zatwierdzającą podział nieruchomości o nr [...]. Decyzja powyższa nie istniała w dacie wydania decyzji z dnia 29 czerwca 2007 r. przez WINGiK w Białymstoku ani w dacie orzekania przez sądy administracyjne w sprawach o sygn. akt II SA/Bk 648/07 i I OSK 720/08. Sąd nie przychylił się zatem do zarzutu skarżącego o istnieniu tożsamości spraw gdyż w aspekcie przedmiotowym były to różne sprawy, a wnioski o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów oparte zostały na odmiennych motywach.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. B., zarzucając:

1) obrazę art. 151 p.p.s.a. wskutek jego zastosowania, gdyż Sąd z urzędu był zobligowany do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., albowiem w tej sprawie zachodziły bezwzględne przesłanki odwoławcze określone co najmniej w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., które Sąd powinien był uwzględnić bez badania wpływu uchybienia na treść decyzji, a ponadto zachodziła oczywista niezgodność art. 6 k.p.a. z art. 7 Konstytucji RP pozbawiająca skarżącego możności obrony swych praw przed organami obu instancji oraz przed Sądem, ze skutkiem nieważności postępowania o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.;

2) nieważność postępowania o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 3 i 5 p.p.s.a., gdyż odmowa wprowadzenia postanowienia Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 21 listopada 1988 r. sygn. akt I Co 18/88 do ewidencji gruntów i budynków była już przedmiotem postępowania administracyjnego i sądowego (przed sądem administracyjnym i cywilnym) zakończona m.in. prawomocnymi wyrokami WSA w Białymstoku o sygn. akt II SA/Bk 648/07 i NSA o sygn. akt I OSK 720/08, a wskutek niedopuszczenia z urzędu dowodu z akt administracyjnych i sądowych w tamtych sprawach strony (a przede wszystkim R. B.) były pozbawione możności obrony swych praw.

W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) skierowanie sprawy na rozprawę;

2) skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji RP o zgodność art. 6 k.p.a. z art. 7 Konstytucji RP;

3) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji administracyjnych obu instancji w całości lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku;

4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów pełnomocnika według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), jak też o ewentualne wliczenie w skład kosztów postępowania, kosztów przed WSA według złożonego na rozprawie spisu.

Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2022 r. poinformował strony, że Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. Wobec powyższego, strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Nie wszystkie strony wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Z tych względów zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 5 lipca 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. Konstrukcja skargi kasacyjnej co do zasady wyznacza zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez ten sąd. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, poza przypadkami nieważności, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami tego środka zaskarżenia, pozostając władnym poddawać badaniu tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie skonkretyzowane w jego treści. Powyższa konstrukcja formalna obliguje stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego skonstruowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie został wyposażony w kompetencje korygowania, uściślania czy konkretyzowania zarzutów strony skarżącej. Zainicjowane wskazanym środkiem zaskarżenia postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na jej ponownym rozpoznaniu w całokształcie. Sąd ten ogranicza się wyłącznie do kontroli legalnej rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji i rozpatrzenia wyszczególnionych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Sąd odwoławczy nie może poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, niedopuszczalne w świetle cytowanego wyżej przepisu. Skarga kasacyjna w myśl art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. winna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wyraźne wyszczególnienie, który z przepisów został według niego naruszony, i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy skargi kasacyjnej. Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego właściwymi dla przedmiotu danej sprawy, w tym przypadku konkretnymi przepisami dotyczącymi ewidencji gruntów i budynków, których naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, a także wskazywać, czy do naruszenia tych przepisów doszło w drodze ich błędnej wykładni czy w drodze niewłaściwego zastosowania. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy powołanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, lit. c p.p.s.a. i przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przepisy postępowania to nie tylko przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ale również przepisy szczególne dotyczące danego rodzaju postępowania w tym przypadku przepisy dotyczące zasad wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić jeszcze należy, że kwestionowanie ustaleń faktycznych w sprawie może nastąpić tylko poprzez prawidłowo sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, brak takich zarzutów oznacza, że ustalony stan faktyczny w sprawie nie został zakwestionowany, ani podważony. Przepisy art. 145 § 1 p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej, niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Również samo odwołanie się do art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. bez odniesienia tych przepisów do konkretnych rozwiązań prawnych dotyczących przedmiotu rozpoznawanej sprawy sprawia, że kontrola w tym zakresie staje się niemożliwa.

To przypomnienie podstawowych zasad dotyczących ustawowych wymogów jakie musi spełniać skarga kasacyjna stało się konieczne mając na uwadze treść zarzutów skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

W konkluzji należy stwierdzić, że zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 1 nie spełnia podstawowych wymagań wynikających z przywołanych wcześniej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jego wadliwa konstrukcja sprawia, że kontrola zaskarżonego wyroku w określonych w ten sposób granicach stała się niemożliwa.

Natomiast w pkt 2 skargi kasacyjnej podniesiono zarzut nieważności postępowania o jakim mowa w art. 183 § 2 pkt 3 i 5 p.p.s.a. Jak wskazano na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania o której mowa w art. 183 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., w tym wskazywane w skardze kasacyjnej. Odnosząc się do przesłanki z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a i powoływanych przez skarżącego kasacyjnie wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 648/07 z dnia 7 lutego 2008 r., którym oddalona została skarga J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 czerwca 2007 r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków i wyroku NSA sygn. akt I OSK 720/08 z dnia 14 maja 2009 r., którym oddalona została skarga kasacyjna J. B. od wskazanego wyroku WSA stwierdzić należy, że nie zachodzi tożsamość spraw z sprawą obecnie rozpoznawaną. W obecnie rozpoznawanej sprawie skarżący do wniosku o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków dołączył decyzje SKO w Białymstoku z dnia 1 lutego 2010 r. i z 19 kwietnia 2010 r. stwierdzające nieważność decyzji Burmistrza Sokółki z dnia 8 stycznia 2007 r. zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Decyzje SKO stwierdzające nieważność z dnia 1 lutego 2010 r. i 19 kwietnia 2010 r. nie istniały w dacie wydania decyzji z dnia 20 czerwca 2007 r. jak również w dacie wydania wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 648/07, tj. 7 lutego 2008 r., jak również dacie wydania wyroku NSA z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 720/08, tym samym nie można przychylić do zarzutu skarżącego o tożsamości spraw, albowiem z punktu widzenia przedmiotowego były to różne sprawy oparte na odmiennych okolicznościach prawnych. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieważności postępowania z uwagi na naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy skarżący kasacyjnie brał aktywny udział w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 7 lutego 2019 r., również brat skarżącego R. B. nie został pozbawiony możności obrony swych praw. W aktach sprawy (karta 31) znajduje się zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu 7 lutego 2019 r. adresowane do R. B., adres zamieszkania skarżącego i R. B. jest ten sam. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 2, a dotyczący nieważności postępowania jest niezasadny.

Nadto w skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji RP o zbadanie zgodności art. 6 k.p.a. z art. 7 Konstytucji RP. Powołany art. 6 k.p.a. stanowi, że "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa" (zasada praworządności), zaś zgodnie z powołanym art. 7 Konstytucji RP "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa" (zasada legalizmu). Artykuł 193 Konstytucji RP nie nakłada na sąd każdorazowo obowiązku zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym wtedy, gdy domaga się tego strona, lecz uprawnia do jego skierowania, jeżeli wątpliwości co do konstytucyjności określonego przepisu poweźmie sąd rozpoznający sprawę, a taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.

W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.