Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1079/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 147
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 40  , art. 91, art. 93
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: Art. 2, art. 12, art. 14
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Ewa Michna Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Nowy Targ z dnia 23 lipca 2018 r. nr LI/493/2018 w sprawie: zasad usytuowania na terenie Miasta Nowy Targ miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości


UZASADNIENIE

Rada Miasta Nowy Targ w dniu 23 lipca 2018 r. podjęła uchwałę Nr LI/493/2018 w sprawie zasad usytuowania na terenie Miasta Nowy Targ miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 31 lipca 2018 poz. 5383.

Na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 994 z poźn. zm.) oraz art. 12 ust. 3 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2016 r. poz. 487 z późn. zm.) Rada Miasta Nowy Targ uchwaliła, co następuje: § 1 ust. 1 pkt 1: Ustala się zasady usytuowania na terenie Miasta Nowy Targ miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, stanowiąc, że: 1) punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie mogą być usytuowane w najbliższej okolicy (w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi): szkół w rozumieniu prawa oświatowego oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych.

Organ nadzorczy w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nadzorczego z dnia 2 sierpnia 2018 r. Znak: WN-II.4100.428.2018 wskazał, że zastrzeżenia organu budzi treść § 1 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały i zobowiązał Radę Miasta do zajęcia stanowiska w terminie do 10 sierpnia 2018 r.

Burmistrz Miasta Nowy Targ nie zajął w przedmiotowej sprawie stanowiska.

W związku z powyższym pismem z dnia 6 września 2018 r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej uchwałę, domagając się jej stwierdzenia nieważności w całości oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda Małopolski stwierdził, że Rada Miasta w Nowym Targu w § 1 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały nie wskazała konkretnych mierników odległości między miejscami sprzedaży i miejscami podawania napojów alkoholowych oraz miejscami chronionymi z dokładnym podaniem odległości pomiędzy ww. obiektami.

Skarżący powołał art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości j i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2016 r. poz. 487 z późn.zm.), który stanowi, że: "Rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych".

Skarżący stwierdził, że do tej regulacji odnosi się szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które wskazują jednoznacznie na wskazanie konkretnych mierników odległości między miejscami sprzedaży i miejscami podawania napojów alkoholowych oraz miejscami chronionymi wraz z dokładnym podaniem odległości pomiędzy ww. obiektami.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Nowy Targ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

Zdaniem organu ustawa ani nie określa, jakie obiekty powinny być chronione, ani co należy rozumieć pod pojęciem zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, tj. w jaki sposób rada gminy ma opisywać strefy wokół tych obiektów, stąd nie można tego pojęcia interpretować w sposób zawężający, ograniczając się tylko do wskazania odległości pomiędzy obiektami. Ustawodawca natomiast w art. 21 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wprowadził definicję najbliższej okolicy punktu sprzedaży napojów alkoholowych, zgodnie z którą jest to obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw.

Rada Miasta Nowy Targ podejmując uchwałę, na podstawie art. 12 ust. 3 cyt. ustawy, określiła zasady usytuowania miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych względem innych obiektów użyteczności publicznej, jak też innych obiektów, które uznała za zasługujące na szczególną ochronę, zgodnie z przepisami powołanej wyżej ustawy posługując się pojęciem "najbliższej okolicy". Pojęcie najbliższej okolicy zostało wprowadzone do zaskarżonej uchwały jako odpowiednik stosowanej często przez inne gminy liczonej w metrach odległości w celu indywidualnej oceny wpływu punktu sprzedaży na obiekty chronione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne są między innymi właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa. Stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a.

W literaturze przyjmuje się, że podstawą do uchylenia takiego aktu powinno być każde istotne naruszenie prawa, bez względu na jego ustrojowoprawny, materialnoprawny lub procesowoprawny charakter. Akt organu jednostki samorządu terytorialnego jest natomiast zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ustawami.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Skargę w niniejszej sprawie wniósł Wojewoda Małopolski jako organ nadzoru, w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm; powoływana dalej jako "u.s.g."). Skarga Wojewody wniesiona została w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym prawo organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wówczas, gdy organ ten przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 tej ustawy, tzn. nie stwierdził nieważności tej uchwały we własnym zakresie. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, lecz chcąc wyeliminować z obrotu prawnego, w jego ocenie wadliwą uchwałę, musi uchwałę tą zaskarżyć do sądu administracyjnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta Nowy Targ z dnia 23 lipca 2018 roku, Nr LI/493/2018 w sprawie zasad usytuowania na terenie Miasta Nowy Targ miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych podjęta na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 12 ust. 3 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2137).

Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego i została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 31 lipca 2018 roku poz. 5383.

Ogólną kompetencję do stanowienia aktów prawa miejscowego zawiera art. 94 Konstytucji RP wskazujący, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Powyższa regulacja wprost wskazuje, że rady gmin mogą uregulować tylko te kwestie, które zostały im przekazane przez ustawodawcę i jedynie w zakresie, w jakim zostały przekazane. Podjęte uchwały mogą jedynie uszczegóławiać regulacje ustawowe, nie mogą natomiast ich zastępować.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Ustęp 4 powołanego przepisu wskazuje natomiast, że nie każde naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności uchwały, gdyż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie z szeroko aprobowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, naruszeniem istotnym jest np. naruszenie przepisów określających kompetencję do podjęcia uchwały, przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego - przez ich wadliwą wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1136/17).

Podstawę prawną wydania zaskarżonej kwestionowanej uchwały stanowił art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który upoważniał radę gminy do ustalenia, w drodze uchwały, zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz art. 12 ust. 7 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym maksymalna liczba zezwoleń, o której mowa w ust. 1, usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych oraz godziny sprzedaży napojów alkoholowych uwzględniają postanowienia gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.

Należy podnieść, że jakkolwiek gmina ma pewien zakres swobody w stanowieniu norm prawnych, wynikający z delegowania uprawnień do samodzielnego określenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, to jednak swoboda ta jest ograniczona między innymi celami, które przepisy prawa miejscowego, dotyczące tego zagadnienia powinny realizować. Prawotwórcze działania rady gminy należy zatem oceniać przez pryzmat nałożonego w art. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi obowiązku podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy.

Podkreślenia również wymaga, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 powołanej wyżej ustawy, zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności ograniczanie dostępności alkoholu.

Przechodząc do sądowej kontroli zaskarżonej uchwały stwierdzić należy, że została ona wydana z istotnym naruszeniem prawa.

Zgodnie z dyspozycją art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przepis ten upoważnia radę gminy do wydawania aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, których zadaniem jest wykonanie upoważnienia zawartego w ustawie szczególnej, w granicach i zakresie przedmiotowym w nim określonym, z uwzględnieniem specyfiki i potrzeb danej gminy. Wobec tego rada gminy (miejska) nie ma prawa do samoistnego, czyli nie mającego podstawy w normie ustawowej, kształtowania podstaw prawnych swojego działania.

Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Aktem takim jest każdy akt prawny zawierający normy o charakterze generalnym (czyli nie odnoszącym się do indywidualnie oznaczonego podmiotu, lecz do pewnej kategorii potencjalnych adresatów) i abstrakcyjnym, wydany przez ustawowo wskazany organ administracji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości uprawnia radę gminy jedynie do określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a pod pojęciem zasad usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, a w szczególności ich usytuowanie względem miejsc chronionych, takich jak np.: szkoły, przedszkola i inne placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńcze, itp. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 302/18, CBOSA).

Jednocześnie ustawa statuuje zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich, na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników, w miejscach i czasie masowych zgromadzeń, w środkach i obiektach transportu publicznego, z wyjątkiem wagonów restauracyjnych i bufetów w pociągach komunikacji krajowej, w których dopuszcza się sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, pociągów komunikacji międzynarodowej, w których dopuszcza się sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w wagonach restauracyjnych i bufetach oraz w wagonach sypialnych i z miejscami do leżenia oraz napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu przy stolikach w wagonach restauracyjnych, w tym napojów o zawartości powyżej 18% alkoholu tylko do posiłków, międzynarodowych portów lotniczych i samolotów komunikacji międzynarodowej, statków i portów morskich, w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych (art. 14 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi). Ponadto w ustawie przewidziano dalszy zakaz odnoszący się do sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów (art. 14 ust. 2a), a także różnicowano nadto dopuszczalność sprzedaży alkoholu (w ośrodkach szkoleniowych, domach wypoczynkowych i na imprezach na otwartym powietrzu) w zależności od jego zawartości procentowej (art. 14 ust. 3-5). W innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych (art. 14 ust. 6).

§ 1 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały stanowi, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie mogą być usytuowane w najbliższej okolicy (w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi): szkół w rozumieniu prawa oświatowego oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych.

Zgodnie z wyżej powołanym przepisem najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych to obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw.

Stosownie do treści § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 283), w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych. Natomiast zgodnie z § 143 do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że uchwała rady gminy, wydana na podstawie omawianego upoważnienia, nie może zawierać w sobie powtórzenia treści normatywnej zawartej w ustawie. Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej stanowi przede wszystkim nieuprawnione wejście prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy (twórcy prawa powszechnie obowiązującego), co może wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnie obowiązującego są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy.

Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. (sygn. akt III SA/Łd 910/16, CBOSA), iż "Dotyczy to także art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także ograniczenia się do prostego odesłania do niego. Nie jest to wprawdzie zacytowanie treści przepisu ustawy, ale w rezultacie sprowadza się do tego samego. Tymczasem Rada Miejska powinna mieć na uwadze, że akt prawa miejscowego powinien być kompletny treściowo, czytelny, zrozumiały, tak by organy stosując jego zapisy przy wydawaniu stosownych aktów administracyjnych (decyzji, zezwoleń, opinii) nie miały wątpliwości dotyczących interpretacji przepisów uchwały (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt II GSK 81/07). Zredagowanie przepisów uchwały, poprzez odesłanie do definicji zawartej w ustawie, nie stwarza jasnych, zrozumiałych dla osób starających się np. o zezwolenie na sprzedaż alkoholu, przesłanek usytuowania punktów sprzedaży i spożycia alkoholu.".

Nadto zdaniem Sądu organ podejmując zaskarżoną uchwałę w niewłaściwy sposób skorzystał z upoważnienia ustawowego do ustanowienia prawa miejscowego w postaci zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych poprzez brak określenia odległości miejsc sprzedaży napojów alkoholowych od miejsc chronionych, które w ocenie sądu, może prowadzić do różnego ich pojmowania i stosowania przez organy administracji. Dla realizacji kompetencji wynikającej z art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości niezbędnym jest odwołanie się do obiektywnych, klarownych mierników odległości między miejscami sprzedaży i miejscami podawania napojów alkoholowych oraz miejscami chronionymi. Przy podejmowaniu uchwał w przedmiocie lokalizacji punktów sprzedaży napojów alkoholowych Rada Miejska powinna mieć na uwadze nie tylko określenie odległości miejsc sprzedaży napojów alkoholowych od miejsc chronionych, ale także skonstruowanie precyzyjnego określenia punktów z geometrycznego punktu widzenia, pomiędzy którymi ma nastąpić pomiar odległości pomiędzy obiektami chronionymi a punktem sprzedaży napojów alkoholowych. Nieprecyzyjne określenie samej zasady (samego sposobu) wyznaczania odległości determinuje tym samym względność otrzymywanych wyników pomiarów kontrolujących, czy punkt sprzedaży nie jest położony sprzecznie z zasadami usytuowania punktów sprzedaży tych napojów (tak NSA w wyroku z 10 maja 2012r., sygn. akt II GSK 497/11, CBOSA). Niejednoznaczne określenie sposobu mierzenia odległości między miejscami sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od obiektów chronionych może się przyczynić do arbitralnego i wybiórczego odmierzania odległości. Powyższych standardów zaskarżona uchwała w § 1 ust. 1 pkt 1 nie spełnia. Trzeba podkreślić, że czytelne i jednoznaczne w swej treści określenie sposobu mierzenia odległości między obiektami chronionymi a punktami sprzedaży i podawania alkoholu ma m.in. bardzo istotne znaczenie przy wydawaniu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Zasady te powinny być tak określone, aby organ wydający tego rodzaju zezwolenia nie miał w tym zakresie swobody decyzyjnej.

Zdaniem Sądu organ gminy stanowiący prawo miejscowe powinien określić nie tylko odległość punktów sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów podlegających ochronie, ale także sposób jej mierzenia - od jakiego do jakiego punktu, po jakiej linii.

Z wyżej podanych przyczyn § 1 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały narusza prawo w sposób istotny.

Z kolei regulacje § 1 ust. 1 pkt 3 - 7 zaskarżonej uchwały nie dotyczą kwestii zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, lecz określają warunki prowadzenia sprzedaży. W punkcie 3 określone zostały warunki prowadzenia sprzedaży w sezonowych ogródkach, natomiast w punkcie 7 określono, w jakich obiektach (kioskach, straganach, barakowozach, przyczepach kempingowych a także nietrwałych zabudowaniach, na których postawienie nie uzyskano pozwolenia wymaganego prawem w wyłączeniami przewidzianymi w uchwale) sprzedaż alkoholu nie może być prowadzona. W punktach 4 i 5 określono, w jakich placówkach może odbywać się sprzedaż napojów alkoholowych (handlowych w odniesieniu do napojów przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz gastronomicznych w odniesieniu do napojów przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży). Z kolei w punkcie 6 ustalono, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży i w miejscu sprzedaży winny być usytuowane w odrębnych pomieszczeniach.

Zdaniem Sądu w wyżej wskazanym zakresie organ przekroczył upoważnienie ustawowe zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez uregulowanie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, do czego ustawa nie upoważnia.

W związku z tym, że przepisy uchwały, bez których nie mogłaby ona funkcjonować w obrocie prawnym, są sprzeczne z przepisami wyżej powołanych ustaw, należało zaskarżoną uchwałę wyeliminować z obrotu prawnego w całości.

Z powyższych względów należało uwzględnić skargę Wojewody Małopolskiego i na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości.