Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 583/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 §1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 i 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą P. C. (dalej: "Podatnik", "Skarżący") wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. wydaną we wznowionym postępowaniu, ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za [...] i [...] r.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, co następuje.

Burmistrz Miasta [...] decyzjami z dnia [...] r. i [...]. ustalił Podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości na lata, odpowiednio: [...] i [...] w wysokości [...] zł. Jako podstawę opodatkowania przyjęto na podstawie złożonej informacji:

- pozostałe budynki o powierzchni [...] m˛,

- grunty pozostałe o powierzchni [...] m˛,

- budynki mieszkalne o powierzchni [...] m,˛

- pozostałe budynki o powierzchni [...] m˛,

- grunty pozostałe o powierzchni [...] m˛,

- budynki mieszkalne o powierzchni [...] m˛,

- grunty pozostałe o powierzchni [...] m˛,

- części wspólne w budynku mieszkalnym o powierzchni [...] m˛.

Jak wynikało z notatki służbowej z dnia [...] r. znajdującej się

w aktach sprawy, w trakcie kontroli nieruchomości przy ul. [...] w [...] kontrolujący ustalili, że na działce [...] obr.[...] o powierzchni [...] m˛ znajduje się budynek, w którym działa hotel pracowniczy o łącznej powierzchni [...] m˛; budynek ma wymiary [...] m x [...] m.

Podatnik złożył w piśmie z dnia [...] r. wniosek o przeprowadzenie korekty i właściwe naliczenie podatków od nieruchomości wraz z korektą informacji do podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe organ podatkowy wezwał Podatnika w piśmie z dnia [...]. do złożenia niezbędnych wyjaśnień w zakresie opodatkowania gruntów i budynków posadowionych na działce nr [...] w obrębie [...], tj. przy ul. [...]. Wskazano min. w piśmie na dokonane podczas kontroli ustalenia, że Podatnik podał nieprawidłowo podstawy opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowej budynków; nadto stwierdzono, że budynek mieszkalny jest wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej przez W. C. działającą pod firmą H. P. "J." W. C.. Podatnik nie udzielił wyjaśnień w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta [...] wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata [...] za nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] (działka nr [...] i [...] w obrębie [...]) na podstawie art. 240 §1 pkt 5 O.p. Organ wyjaśnił, że wskazany w informacji budynek mieszkalny sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako "budynek mieszkalny" nie może być opodatkowany jak budynek mieszkalny, ponieważ jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie organu nowe okoliczności wynikały z protokołu kontroli z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...]. znak: [...] Burmistrz Miasta [...] uchylił opisane wyżej decyzje ostateczne Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] i [...] r. i ustalił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok [...] w wysokości odpowiednio: [...] zł i [...] zł. Organ powołał się w uzasadnieniu decyzji na ustalenia protokołu kontroli z dnia [...]. nr [...] Organ stwierdził w uzasadnieniu tej decyzji m.in. to, że lokal mieszkalny przy ul. [...] jest zajęty na H. P. "J." i został opodatkowany wg stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W piśmie z dnia [...]. (wpływ do organu [...].) Podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie "nieprawidłowo wydanej decyzji [...] z dnia [...]." określającej wysokość stawek podatku od nieruchomości za rok [...] i [...].

Burmistrz Miasta [...] w piśmie z [...] r. zobowiązał Podatnika do sprecyzowania zakresu żądania zawartego w podaniu z [...] r.

W piśmie z [...] r. Podatnik wyjaśnił, że podstawę wznowienia stanowi art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p. W ocenie Podatnika, organ wydał decyzję na podstawie własnego "widzi mi się", do tego z błędami, które wynikały z winy urzędników przeprowadzających kontrolę, a nie na podstawie informacji-IN złożonej przez Podatnika. Zawnioskował on o wznowienie postępowania w sprawie właściwego naliczenia wysokości zobowiązania na [...] i [...] rok w oparciu o informację IN-1 z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] odmówił wznowienia postępowania podatkowego z wniosku Podatnika z dnia [...] w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]

Organ stwierdził, że Podatnik jako podstawę wznowienia wskazał na błędne ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach [...]. i [...]. oraz że powołał się na pismo z dnia [...] r. które przedłożył w toku innego postępowania podatkowego. W ocenie organu, z materiału dowodowego nie wynikają stwierdzenia dotyczące wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub ujawnienia nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które byłyby nieznane Burmistrzowi Miasta [...]. Podatnik, poza pisemną polemiką co do ustaleń kontroli podatkowej oraz prowadzonego postępowania podatkowego, którego rozstrzygnięcie zawarto w decyzji nr [...] z dnia [...]., nie przedstawił żadnych nowych dowodów oraz nie wskazał żadnych nowych okoliczności faktycznych, poza tymi, które organ sam ustalił w ww. postępowaniu.

Organ wyjaśnił, że Podatnik, poza wskazaniem przesłanki o fałszywych dowodach (art. 240 §1 pkt 1 O.p.) oraz poza podaniem podstawy prawnej, nie wskazał takich dowodów.

Odnosząc się do zarzutu błędnych ustaleń kontroli podatkowej, przeprowadzonej u Podatnika w [...] r., Burmistrz Miasta [...] stwierdził, że są one bezpodstawne. Organ ten wyjaśnił, że protokół z kontroli sporządzony przez Wydział Nadzoru Urzędu Miasta w [...], jest dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podatnik, jako podmiot kontrolowany, zgodnie z art. 291 § 1 O.p., nie zgadzając się z ustaleniami protokołu, mógł w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. Powołując się dalej na treść art. 291 § 3 O.p. oraz wskazując, że Podatnik nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu z kontroli z dnia [...] r., uznano, iż nie kwestionował on ustaleń kontroli. Organ zwrócił uwagę, że Podatnik, poza pisemnymi zarzutami co do błędnych ustaleń kontroli podatkowej, nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego ten fakt. Organ stwierdził dalej, że same zarzuty co do błędnych ustaleń kontroli podatkowej nie mogą stanowić przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego. Odnosząc się do korekt informacji IN-1 dotyczących lat [...] złożonych przez Podatnika w toku postępowania podatkowego dotyczącego okresu [...] organ stwierdził, że nie mogą one wywrzeć zamierzonego skutku prawnego. Organ dodał, że nawet gdyby złożono je w toku przedmiotowego postępowania, nie zmieniłoby to dotychczasowego rozstrzygnięcia z uwagi na brak przesłanek do wzruszenia decyzji [...] z dnia [...]., określonych w art. 240 § 1 O.p.

W odwołaniu Podatnik przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że jego zdaniem dopiero korekta informacji złożona w dniu [...]., z uwagi na błędy w protokole kontroli z dnia [...]., stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za [...] i [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wznowienie postępowania jest, obok stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej i zmiany takiej decyzji w trybie art. 254 O.p., nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych. Nastąpić może jedynie wówczas, gdy spełniona jest przynajmniej jedna z przesłanek enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę w art. 240 § 1 O.p. We wznowionym postępowaniu organ podatkowy przede wszystkim bada, czy wystąpiła którakolwiek z przesłanek do wznowienia postępowania i to jest istotą postępowania w I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotem takiego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie całości sprawy, czyli ustalanie stanu faktycznego sprawy i stanu prawnego, lecz wyjaśnienie czy zachodzi przesłanka do korekty wymiaru podatku z powodu okoliczności nieznanej organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej i, w razie ustalenia istnienia takiej przesłanki, dokonanie korekty wymiaru podatku z uwzględnieniem okoliczności wynikających z przesłanki wznowieniowej. Zasadą jest bowiem trwałość decyzji podatkowej.

W ocenie organu, Podatnik ani we wniosku, ani po wezwaniu o wskazanie przesłanki wznowienia, nie podał wprost, ani w sposób dorozumiany, która przesłanka z art. 240 § 1 O.p. jest podstawą jego wniosku o wznowienie postępowania. Uzasadnienie wniosku odnosi się do oceny stanu faktycznego i rozbieżności w tym zakresie między Podatnikiem, a organem podatkowym. Zdaniem organu, okoliczności, które wskazał Podatnik, kwalifikują się do rozpatrzenia w postępowaniu zwykłym odwoławczym. Organ zwrócił uwagę, że taką możliwość Podatnik miał po doręczeniu mu decyzji nr [...] z dnia [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za [...] i [...] rok, która nota bene wydana została w postępowaniu wznowionym postanowieniem z dnia [...] r., doręczonym Podatnikowi [...] Decyzja została doręczona Podatnikowi w dniu [...]

W ocenie organu odwoławczego organ podatkowy I instancji nie miał podstaw do

wznowienia postępowania na wniosek Podatnika, ponieważ nie wskazał on w tym wniosku przesłanki wznowienia, przez co wniosek nie spełnił wymogów formalnych i nie nadawał się do uwzględnienia.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] skardze na opisaną wyżej decyzję Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

- art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta [...] [...] z dnia [...] roku dotkniętej szeregiem wad, podczas gdy organ drugiej instancji powinien na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit b) O.p. uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta [...] wskazując, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien traktować wniesione przez Podatnika pisma, jako wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata [...] za nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] (działka nr [...] i [...] w obrębie [...] - poprzednio działka nr [...]) w oparciu o nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody;

- art. 240 O.p. poprzez brak dostatecznego zbadania czy w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek do wznowienia postępowania;

- art. 120, art. 121, art. 122 i art. 180 §1 O.p. - poprzez bezpodstawne zignorowanie odwołania się przez Skarżącego do treści pisma z [...] r. (na które powoływał się w odwołaniu od Decyzji Burmistrza Miasta [...] [...] z dnia [...] w którym sprecyzowano, iż wniosek w sprawie dotyczy wznowienia postępowania podatkowego m.in. za lata [...] - co stanowi także naruszenie zasady legalizmu, zasady informowania i prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, a także zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym.

Podnosząc takie zarzuty, Skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;

- zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] do wydania w określonym terminie postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata [...] za nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] (działka nr [...] i [...] w obrębie [...] – poprzednio działka nr [...]) – na zasadzie art. 145a §1 pkt 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.2188 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Przedmiotem skargi w sprawie była decyzja odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie podatku od nieruchomości na [...] i [...] rok, po wznowieniu postępowania.

Przechodząc do oceny zaistniałego sporu wskazać na wstępie wypada, powołując się na uwagi zawarte w komentarzu do ustawy Ordynacja podatkowa (S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI WKP 2019, stan prawny: 1 kwietnia 2019 r., inne wydania (10), autor fragmentu J. Rudowski), że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie jego ewentualnych wadliwości oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie pozwala na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów wydanej decyzji ostatecznej. Wskazać również należy, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. (wyroki NSA: z 14.09.2018 r., II FSK 2687/16, LEX nr 2570171; z 14.07.2018 r., II FSK 1746, II FSK 1747/16, II FSK 1748/16 – publik. CBOSA).

Należy podkreślić, że procedura wznowienia postępowania uregulowana w art. 240–246 O.p. stwarza możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 Op. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem umożliwiającym wzruszenie decyzji pomimo jej ostateczności i nie może służyć ponownemu załatwieniu sprawy w pełnym zakresie, jak w postępowaniu zwykłym. Jest to wyjątek od generalnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 128 O.p. Z tego względu przepisy regulujące wznowienie należy interpretować ściśle, a zastosowanie do nich wykładni rozszerzającej nie jest dopuszczalne. Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 O.p., strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Choć administracyjne postępowanie wznowieniowe pozostaje w ścisłym związku z przedmiotem sprawy prowadzonej uprzednio w trybie zwyczajnym, to nie jest ono jednak ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu tych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. To oznacza, że postępowanie wznowieniowe nie otwiera drogi do ponowienia postępowania zwykłego (por. wyrok NSA z 20.04.2018 r., II FSK 1594/16, LEX nr 2502492).

Uchylenie decyzji dotychczasowej może nastąpić jedynie po uprzednim stwierdzeniu istnienia podstaw (przesłanek) do jej uchylenia, określonych m.in. w art. 240 § 1 O.p.

Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał w toku postępowania, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) oraz twierdził, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 240 §1 pkt 1 O.p.).

W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania Podatnik kwestionował ustalenia kontroli stanowiące podstawę wydania, w toku wznowionego postępowania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości za lata [...] i [...], ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] ustalającej Podatnikowi zwiększony wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na [...] i [...].

Poza sporem pozostaje okoliczność, że Podatnik nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania od tejże decyzji oraz że decyzja ta jest ostateczna.

W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły w sprawie, że Skarżący, żądając wznowienia postępowania, nie wskazał, poza przytoczeniem treści przepisów prawa żadnych dowodów, ani okoliczności, o których mowa w art. 240 §1 pkt 1 i 5 O.p. Nie wskazał bowiem ani na to, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; ani na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Prawidłowo zwrócił organ uwagę w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie zgadzając się z ustaleniami zawartymi w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] opartymi o protokół kontroli z dnia [...]., przedstawił we wniosku o wznowienie postępowania - w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu do sprecyzowania zarzutów – jedynie polemikę na temat stosowania właściwych przepisów (K.p.a., O.p.), ogólnikowo powołał się na przepisy Konstytucji RP. Z kolei w piśmie z [...]. wskazał, że został wprowadzony w błąd i wskazał na błędnie sporządzony protokół z dnia [...]., który "nie ma nic wspólnego" z protokołem oględzin z dnia [...] r., co wyjaśnił w piśmie z dnia [...] Podatnik stwierdził, że jego pismo z dnia [...] należy potraktować jako poprawne i ostateczne informacje [...]

W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy istniały więc podstawy do odmowy wznowienia postępowania.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 i art. 180 §1 O.p. poprzez bezpodstawne zignorowanie odwołania się przez Skarżącego do treści pisma z dnia [...] – na które powoływał się Wnioskodawca w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta [...] [...] z dnia [...] r. - stwierdzić należy, że:

- na ww. pismo z [...] r. Skarżący powoływał się w zakończeniu wniosku o wznowienie postępowania z [...] r., wskazując: "Dodatkowo przypominam, że wniosek taki złożyłem już [...] r., w piśmie [...], [...], do dzisiaj nie dostałem decyzji o wznowieniu postępowania.",

- powyższe oznacza, że pismo to, którego brak w aktach podatkowych sprawy, stanowiło także wniosek o wznowienie postępowania,

- kontrolowane przez Sąd postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało wnioskiem Skarżącego z [...]

Jeżeli zatem Skarżący uznaje, że wniosek z [...] wskazywał na inne niż w rozpoznawanej sprawie przesłanki wznowienia postępowania, a zatem przesłanki te nie były przedmiotem rozważań w tej sprawie - co zarazem oznacza, że wniosek ten do tej pory nie został rozpoznany, może zatem wystąpić do organu podatkowego ze stosownym żądaniem lub ponagleniem.

Brak odniesienia się w rozpoznawanej sprawie do tego innego wniosku nie stanowi więc naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że nie zaistniały w sprawie przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności, że nie doszło w sprawie do naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.