Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1637/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 72 par. 1 pkt 1, art. 75 par. 1 i par. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 9 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 361, art. 363, art. 415, art. 471
journal: Dz.U. 2016 poz 380
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 kwietnia 2015 r. małżonkowie U. i A. R. (dalej jako: "podatnicy", "strony" lub "skarżący") złożyli wspólne zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 w roku podatkowym 2014. Następnie w dniu 2 czerwca 2016 r. złożyli korektę zeznania podatkowego PIT-37 za rok 2014. Do korekty zeznania podatnicy załączyli wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie [...]zł i za 2015 r. w kwocie [...]zł. Zdaniem podatników żądana nadpłata powstała na skutek niezasadnego pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych odszkodowań z tytułu programu dobrowolnych odejść (w 2014 r. - [...] zł i w 2015 r. - [...] zł). Przedmiotowe świadczenia winny bowiem podlegać zwolnieniu jako odszkodowania, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 2032 ze zm. – dalej jako: "u.p.d.o.f.").

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że w niniejszej sprawie nie powstała nadpłata, ponieważ nie zapłacono nienależnie podatku, ani nie zapłacono podatku w wysokości większej od należnej. Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że wypłacone w 2014 r. A. R. świadczenie w łącznej kwocie [...]zł nie miało charakteru odszkodowawczego w znaczeniu naprawienia szkody materialnej lub doznanej krzywdy. Uzyskane zostało z inicjatywy pracownika. Podkreślono, że sporne w sprawie świadczenie nie zostało wypłacone na podstawie porozumienia zbiorowego, o którym mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, ale w oparciu o umowę/porozumienie z dnia [...] r. zawarte pomiędzy pracownikiem a pracodawcą sporządzone na podstawie Uchwały nr [...], Zarządu Spółki X. sp. z o.o. z dnia [...] r., którą to uchwałą przyjęto "Zasady rozwiązywania umów o pracę za porozumieniem stron z pracownikami, którzy wystąpią z taką inicjatywą w związku z oczekiwanym nabyciem uprawnienia do emerytury, renty rodzinnej, renty z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenia przedemerytalnego". Z powyższych względów otrzymane świadczenie pieniężne nie podlega zwolnieniu, o którym mowa w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Organ podatkowy stwierdził, że wobec nie wystąpienia nadpłaty podatku, brak jest podstaw do jej stwierdzenia.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się podatnicy i w złożonym odwołaniu zarzucili zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej jako: "O.p.") oraz art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Argumentując odwołanie strony podtrzymały swoje stanowisko, że wypłacone świadczenie ma charakter odszkodowania i winno być zwolnione od podatku.

W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą małżonkom stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014 w kwocie [...]zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p. jest kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Organ powołał się na treść art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., zgodnie z którym jednym z warunków skorzystania z przewidzianego w tym przepisie zwolnienia jest wymóg ustalenia, czy wysokość lub zasady ustalania uzyskanego świadczenia wynikają wprost m.in. z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. A contrario w razie ustalenia, że wysokość lub zasady ustalania wypłaconego pracownikowi odszkodowania nie wynikają z tego rodzaju aktów, odszkodowania podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem organu II instancji ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. R. otrzymał odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę, w związku z zawartym porozumieniem w dniu [...] r. Z treści porozumienia wynika, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło na warunkach określonych w "Zasadach rozwiązywania umów o pracę za porozumieniem stron z pracownikami, którzy wystąpią z taką inicjatywą w związku z oczekiwanym nabyciem uprawnienia do emerytury, renty rodzinnej, renty z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenia przedemerytalnego", przyjętych Uchwałą z dnia [...] r., nr [...], Zarządu Spółki X. sp. z o.o. W porozumieniu tym zawarto szczegółowe zapisy dotyczące wysokości świadczenia. Zapisy te nie odwołują się do innych dokumentów, w szczególności "Programu Dobrowolnych Odejść" czy "Umowy Społecznej". Według organu zarówno indywidualne porozumienie pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, jak i uchwała zarządu sp. z o.o. nie mieszczą się w zamkniętym katalogu źródeł prawa pracy. Zgodnie z art. 9 § 1 Kodeksu pracy – powołanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. – źródłami prawa pracy są: Kodeks pracy, inne ustawy i akty wykonawcze, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także układy zbiorowe pracy i inne oparte na ustawie porozumienia zbiorowe, regulaminy i statuty określające prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Organ II instancji podniósł, że wysokość i zasady ustalania wypłaconego podatnikowi odszkodowania nie wynikają z postanowień wskazanych powyżej aktów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, ponieważ nie były one przedmiotem uzgodnień pomiędzy pracodawcą podatnika a związkami zawodowymi. Dodatkowo zaznaczono, że art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g u.p.d.o.f. wyłącza ze zwolnienia podatkowego odszkodowania, wynikające z zawartych umów, a porozumienie zawarte pomiędzy skarżącym a jego pracodawcą stanowi niewątpliwie umowę. W ocenie organu odwoławczego odszkodowanie nie było wypłacone na podstawie umowy społecznej nr [...], dotyczącej zabezpieczenia praw i interesów pracowniczych w procesie konsolidacji i restrukturyzacji Grupy Kapitałowej X.. Z uwagi bowiem na wystąpienie przez podatnika z wnioskiem o rozwiązanie za porozumieniem stron umowy o pracę nie doszło do naruszenia gwarancji zatrudnienia, co z kolei oznacza, że odszkodowanie nie zostało wypłacone na podstawie aktów o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, małżonkowie U. i A. R., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o uchylenie powyższej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. przez uznanie, że świadczenie wypłacone A. R. nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem autora skargi otrzymane przez stronę świadczenie korzysta ze zwolnienia od opodatkowania przewidzianego w powołanym przepisie u.p.d.o.f., analogicznie do sytuacji, w której wypłacane są odszkodowania na podstawie Programu Dobrowolnych Odejść. Zdaniem skarżących organ odwoławczy przyznał, że świadczenie wypłacone przez byłego pracodawcę miało charakter odszkodowawczy.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego, a jego wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie [...]zł w sytuacji, gdy w ocenie skarżących kwota wypłaconego w 2014 r. podatnikowi przez pracodawcę świadczenia z tytułu rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron jest zwolniona od opodatkowania, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. nadpłatą jest kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłatę w świetle tego przepisu można scharakteryzować jako nadwyżkę uiszczonego na rzecz wierzyciela podatkowego świadczenia względem ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego. W myśl art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r., jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Uprawnienie to przysługuje również, jeżeli podatnik w zeznaniu rocznym o wysokości osiągniętego dochodu wykazał zobowiązanie nienależnie lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek albo wykazał nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej.

Z uwagi na sformułowany w rozpatrywanej skardze zarzut powtórzyć należy, że w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są: otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Treść przytoczonego przepisu stanowi wynik wejścia w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1328). Na mocy art. 12 powołanej ostatnio ustawy przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu nadanym wskazaną ustawą nowelizującą, ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2014 r.

Stosownie do treści art. 9 § 1 Kodeksu pracy ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.

W treści art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. mowa jest o odszkodowaniach i zadośćuczynieniach. Jakkolwiek w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia szkody, czy odszkodowania (zadośćuczynienia), tym niemniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od przyjętego w systemie prawa cywilnego ich znaczenia. Zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Polski Kodeks cywilny przewiduje dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: kontraktową (art. 471 K.c. i nast.), która powstaje z mocy umowy oraz deliktową (art. 415 K.c. i nast.), wynikającą z czynów niedozwolonych. O tym, co stanowi szkodę oraz jakie są zasady i sposoby jej naprawienia decydują (generalnie) przepisy art. 361 i 363 K.c. Wypłata odszkodowania jest konsekwencją wystąpienia szkody. Aby mówić o szkodzie, musi zatem wystąpić uszczerbek (zmniejszenie) majątku poszkodowanego, który nastąpił wbrew woli uprawnionego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2011 r., o sygn. akt III SA/Wa 282/11, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odszkodowanie jest zatem świadczeniem, którego celem jest naprawienie szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Zadośćuczynienie natomiast jest świadczeniem, którego celem jest wyrównanie szkody niemajątkowej. Zatem warunkiem uprawniającym do omawianego zwolnienia podatkowego jest odszkodowawczy charakter otrzymanego świadczenia.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, świadczenie z tytułu rozwiązania umowy o pracę dokonane za porozumieniem stron nie nosi cech odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skarżący bowiem z własnej woli i inicjatywy wystąpił o rozwiązanie umowy o pracę, co potwierdza porozumienie zawarte w dniu [...] r. pomiędzy nim (jako pracownikiem) a X. Sp. z o.o. (jako pracodawcą), w którym wskazano, że pracownik oświadcza, że w dniu [...] r. złożył z własnej inicjatywy wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron (k. 3 akt podatkowych). Z uwagi zatem na dobrowolność rozwiązania stosunku pracy nie sposób przyjąć, że świadczenie ma charakter odszkodowawczy. Jego istota zbliżona jest raczej do odprawy, która ma na celu zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które nie posiadają cech szkody. Chodzi tu bowiem co do zasady o zgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy.

Zaakcentować należy, że tylko te otrzymane przez podatników świadczenia, które spełniają łącznie następujące kryteria, tj. zawierają w sobie element odszkodowawczy w rozumieniu przepisów prawa cywilnego oraz ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, mogą być uznane za korzystające ze zwolnienia, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Z ustalonego i niekwestionowanego w skardze stanu faktycznego wynika, że źródłem i następstwem wypłaty skarżącemu świadczenia nie były wprost ani ustawy, bądź wydane na ich podstawie akty wykonawcze i określone w nich wysokość lub zasady ustalania, ani też wysokość lub zasady jego ustalania nie wynikały wprost z wymienionych w art. 9 § 1 Kodeksu pracy źródeł prawa pracy. Z akt sprawy wynika, że rozwiązanie ze skarżącym stosunku pracy nastąpiło na podstawie wprowadzonych Uchwałą Zarządu Spółki X. spółka z o.o. z dnia [...] r. – "Zasad rozwiązywania umów o pracę za porozumieniem stron z pracownikami, którzy wystąpią z taką inicjatywą w związku z oczekiwanym nabyciem uprawnienia do emerytury, renty rodzinnej, renty z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenia przedemerytalnego".

Z § 3 ust. 1 i 2 powyższych "zasad", wynika, że określonym pracownikom, którzy wystąpią z inicjatywą indywidualnego odejścia, składając stosowną ofertę do dnia [...] r., tworzy się możliwość rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron z przyczyn niedotyczących pracowników z zachowaniem prawa do świadczeń określonych w "zasadach", z zastrzeżeniem prawa pracodawcy do uzasadnionej odmowy rozwiązania stosunku pracy w tym trybie, pod warunkiem złożenia przez pracownika oferty rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, zgodnej ze wzorem określonym z załączniku do "zasad". Z załącznika tego wynikało, że pracownik składał wniosek o rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron na zasadach określonych w "zasadach", za wypłatą świadczeń w nich wskazanych.

W świetle powyższego "Zasady rozwiązywania umów o pracę za porozumieniem stron z pracownikami, którzy wystąpią z taką inicjatywą w związku z oczekiwanym nabyciem uprawnienia do emerytury, renty rodzinnej, renty z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenia przedemerytalnego" należy ocenić jako jednostronne oświadczenie woli pracodawcy, stanowiące propozycję skierowaną do pracowników rozwiązania z nimi umów w zamian za określone świadczenia. Skarżący przyjął tę propozycję i na tej podstawie doszło do rozwiązania z nim stosunku pracy na zasadzie porozumienia stron. Kwota otrzymanego świadczenia wynikała ze wskazanych uchwał i "zasad". Podkreślenia wymaga, że uchwała jest aktem korporacyjnym (organizacyjnym) spółki, wydanym przez jej zarząd w ramach prowadzenia spraw spółki (art. 201 § 1 K.s.h.), nie zaś źródłem prawa pracy, w rozumieniu art. 9 § 1 K.p. (por. wyrok SN z dnia 9 czerwca 2009 r., o sygn. akt II PK 7/09). Może ona przyznawać pracownikom dodatkowe uprawnienia i po wyrażeniu przez pracownika zgody "wchodzi" niejako do treści stosunku pracy. Jeżeli na jej podstawie pracownik nabywa prawo do dodatkowych świadczeń, to nie narusza to przepisu art. 18 K.p. (por. wyrok SN z dnia 5 czerwca 2007 r., o sygn. akt III PK 17/07). W przedmiotowej sprawie analizowane "zasady" stały się częścią zawartego między pracownikiem a pracodawcą porozumienia z dnia [...] r., rozwiązującego umowę o pracę. Porozumienie to jest aktem o charakterze indywidualnym i nie stanowi również źródła prawa pracy.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że dokument jakim jest podjęte indywidualne porozumienie pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, uchwała wraz z "zasadami" nie stanowią źródeł prawa pracy, w rozumieniu art. 9 § 1 K.p. w związku z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W tym stanie rzeczy wypłacone świadczenie, którego wysokość i sposób wyliczenia nie wynikają ze źródeł prawa, określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., nie może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w tym przepisie.

W tej sytuacji przyznane stronie skarżącej świadczenie pieniężne wypłacone w 2015 r., na podstawie porozumienia z pracodawcą w związku z rozwiązaniem umowy o pracę za porozumieniem stron w ramach wspominanych "zasad", stanowi przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż podstawą jego wypłaty był stosunek pracy łączący stronę skarżącą z pracodawcą.

Dodatkowo na poparcie swojego stanowiska Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę na pogląd wyrażony, w podobnej sprawie, przez NSA w wyroku z dnia 23 marca 2017 r., o sygn. akt II FSK 3362/16 (dostępnym na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), z którego wynika, że odprawa wypłacona przez pracodawcę na podstawie porozumienia zbiorowego pomiędzy pracodawcą a związkami zawodowymi nie była ani odszkodowaniem, ani zadośćuczynieniem za bezprawne działania pracodawcy, polegające na rozwiązaniu stosunku pracy. NSA zwrócił uwagę na akceptowany w orzecznictwie pogląd, że odprawy związane ze zwolnieniami grupowymi są swoistą "zapłatą" przez pracodawcę za zgodne z prawem i skuteczne zwolnienie się od zobowiązania zatrudnienia pracownika. Funkcją odprawy nie jest wynagrodzenie szkody za utratę możliwości zarobkowania, bowiem zakończenie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy nie jest równoznaczne z utratą możliwości zarobkowania w ogóle (por. wyrok SN z dnia 1 kwietnia 2015 r., o sygn. akt II PK 134/14, LEX nr 1682206).

Reasumując przeprowadzoną kontrolę legalności zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując (bez naruszenia przepisów postępowania) prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, przyjmując ich prawidłową wykładnię. Zatem w poddanej sądowej kontroli sprawie nie zaktualizowała się żadna z przewidzianych w art. 145 § 1 P.p.s.a. przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.