Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 682/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie  uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: 147 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2019 r. sprawy ze skargi P. S.(dawniej L.) na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą, działając na podstawie § 45 pkt 2, 4 i 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały nr LXX/2182/2010 Rady [...] z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 420), § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 12 i § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132 poz. 3937; z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2018 r. podjął uchwałę nr [...] o niewyrażeniu zgody na zakwalifikowanie P.L. (do umieszczenia na liście osób oczekujących do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego bez stałego miejsca zameldowania.

W uzasadnieniu uchwały wskazał, że P. L. w dniu [...] stycznia 2018 r. wystąpił do Zarządu Dzielnicy [...] z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego. Wnioskodawca od dnia [...] maja 2017 r. odbywa karę pozbawienia wolności – przewidywany koniec kary przypada na dzień [...] września 2019 r. Był pozbawiony wolności także w latach: 1991-1992, 1993-2005, 20110-2011 oraz 2013-2015. W 2005 r. wnioskodawcy wraz z bratem został przydzielony lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] (w wyniku opróżnienia budynku [...] w [...] z uwagi na zły stan techniczny). W tym czasie P. L. odbywał karę pozbawienia wolności. W dniu [...] września 2007 r. wnioskodawca wypowiedział umowę najmu lokalu, a jego najemcą stał się tylko jego brat. W 2014 r. P. L. został wymeldowany z tego lokalu w trybie administracyjnym. Matka (wstępna) wnioskodawcy zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], którego jest najemcą. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 25,19 m2, powierzchnia mieszkalna wynosiła 19,16 m2. W lokalu uprawniony do zamieszkiwania jest przyrodni brat wnioskodawcy, który od wielu lat zamieszkuje wraz z żoną w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Średni miesięczny dochód wnioskodawcy wynosił 228,00 zł. Komisja Mieszkaniowa zaopiniowała negatywnie wniosek, stwierdzając, że warunki mieszkaniowe matki mogą zabezpieczyć jego potrzeby mieszkaniowe.

Pismem z dnia 28 lutego 2019 r. P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu prawa do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] po zmarłej matce.

Skarżący wskazał, że po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności, co nastąpi za 6 miesięcy, nie będzie w stanie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych z uwagi na brak lokalu mieszkalnego. Wyjaśnił, że jego matka, która zmarła [...]lutego 2019 r., była najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Miała ona zamiar zameldować go w tym lokalu, jednak z uwagi na stan zdrowia nie była w stanie udać się do Urzędu Dzielnicy [...] i dokonać formalnych czynności.

Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie zaskarżonej uchwały, podtrzymując argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Ponadto podniósł, że kwestia regulacji tytułu prawnego po śmierci najemcy do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] nie była jeszcze procedowana, a w dniu [...] marca 2019 r. zostały wysłane do skarżącego stosowne druki celem wypełnienia.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. skarżący, zastępowany przez pełnomocnika z urzędu, uzupełnił skargę zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.

a) § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały nr LVIII/1751/2009 r. Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, poprzez niezastosowanie i pominięcie przy rozpatrywaniu wniosku o najem lokalu mieszkalnego przesłanek z nich wynikających, czyli pozostawania w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej: a) niepełnosprawność wnioskodawcy, b) ciężką, przewlekłą chorobę wnioskodawcy, podczas gdy przesłanki te zostały spełnione, bowiem ma on stwierdzoną niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym oraz zdiagnozowaną pourazową padaczkę, a więc powołane przepisy wyłączają zastosowanie § 4 pkt 1 uchwały,

b) § 12 uchwały Rady m.st. Warszawy, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że umowa lokalu najmu socjalnego nie może zostać zawarta z nim, gdyż nie została spełniona przesłanka z § 4 pkt 1 uchwały dotycząca kryterium metrażowego, podczas gdy postanowienia § 4 pkt 1 tej uchwały nie mają do niego zastosowania, gdyż pozostaje w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej (obejmującej jego niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym oraz przewlekłą chorobę - padaczkę pourazową) oraz społecznej (obejmującej ograniczenie możliwości zarobkowych w stopniu znacznym z uwagi na odbywanie do dnia [...] września 2019 r. kary pozbawienia wolności), a więc spełnia przesłanki z § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały,

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedokonanie rzetelnego zbadania sprawy i dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na rozważeniu i przedstawieniu jedynie okoliczności przemawiających na jego niekorzyść, a pominięciu okoliczności dotyczących jego stanu zdrowia uzasadniających wyrażenie zgody na zakwalifikowanie go do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, tj. niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym oraz przewlekłą chorobę (padaczkę pourazową).

Jednocześnie P.L. poinformował, że decyzją Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. orzeczono zmianę aktualnie noszonego nazwiska na nazwisko S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy [...] w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1182) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 K.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] lutego 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] nie wyraził zgody na zakwalifikowanie skarżącego do umieszczenia na liście osób oczekujących do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. W podstawie prawnej powołanej uchwały organ powołał § 12, § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.

Zgodnie z § 4 tej uchwały lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom:

1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto

2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.

Postanowień § 4 pkt 1 uchwały nie stosuje się m.in. do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej m.in. niepełnosprawność wnioskodawcy, ciężką, przewlekłą chorobę wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania (§ 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b).

Natomiast zgodnie z § 22 powołanej uchwały, który określa tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy (ust. 1).

Przy rozpatrywaniu wniosków należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy, 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela, 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu, niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1, 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo, 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy oraz osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach (ust. 2).

W myśl § 22 ust. 3 uchwały, burmistrz dzielnicy lub osoba przez niego upoważniona może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania. Wnioski, o których mowa w ust. 1, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza dzielnicy pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji do zaopiniowania (ust. 4). Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (ust. 5).

Wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku P. S. (dawniej L.) stanowiła okoliczność, że w miejscu zamieszkania matki (w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]) brak jest zagęszczenia poniżej 6 m2 powierzchni mieszkalnej co oznacza, że lokal może zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe skarżącego.

Odnosząc się do powyższego stanowiska organu nie można - w ocenie Sądu - przyjąć, że jest ono wynikiem dokonania wnikliwej analizy przesłanek określonych w § 22 ust. 2 powołanej uchwały. Organ bowiem pominął szereg okoliczności faktycznych dotyczących sytuacji skarżącego, istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu [...], bowiem jak podkreślił, nie ma stałego miejsca pobytu. Matka skarżącego zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], którego była najemcą (zmarła [...] lutego 2019 r.). W lokalu uprawniony do zamieszkiwania był przyrodni brat skarżącego, który od wielu lat zamieszkuje wraz z żoną w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Tym samym w dacie rozstrzygania sprawy skarżący potencjalnie mógł zamieszać z matką, gdyż ww. lokal mieszkalny spełniał ku temu kryteria metrażowe. Należy jednakże zwrócić uwagę na okoliczności podnoszone przez stronę we "Wniosku o najem lokalu mieszkalnego" z dnia [...] stycznia 2018 r., które organ całkowicie pominął podejmując zaskarżoną uchwałę. Mianowicie to, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, ma zdiagnozowaną pourazową padaczkę (stosowne dokumenty załączył do wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego) oraz ma niedowład prawej nogi i ręki. W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazano konieczność korzystania przez orzekanego z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji w formie częściowej pomocy usługowej. Oznacza to, iż nie oceniono, czy przedmiotowy lokal mieszkalny jest lokalem odpowiednim dla osoby ze stwierdzonymi schorzeniami, w tym z ograniczeniami ruchowymi. Nie badano, czy w budynku znajduje się winda? Czy budynek został przystosowany do zamieszkania przez osoby z ograniczeniami ruchowymi? Czy choćby, na którym piętrze znajduje się tenże lokal mieszkalny.

Z zestawienia przepisów § 4 pkt 1 oraz § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały nr LVIII/1751/2009 wynika, że jeśli wnioskodawca znajduje się w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej (przez co rozumie się m.in. ciężką, przewlekłą chorobę), to jego warunki mieszkaniowe, które w normalnych okolicznościach nie byłyby uznane za trudne (powyżej 6 m2 powierzchni mieszkalnej na osobę), mogą być za takie uznane ("postanowień § 4 pkt 1 nie stosuje"), jeżeli właśnie ze względu na stan zdrowia (ciężką i przewlekłą chorobę), inne warunki zamieszkiwania stawiają wnioskodawcę w wyjątkowo trudnej sytuacji. Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 234/16 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, że "zwrot "stan zdrowia wnioskodawczyni pozostawał w związku z warunkami mieszkaniowymi" jest zwrotem nieostrym i ze swej istoty nie wymaga, by "związek" ten był adekwatnym związkiem przyczynowym. Pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, że uchwałodawca nakazuje brać pod uwagę "wyjątkowo trudną sytuację zdrowotną, rodzinną lub społeczną" (§ 5 ust. 2 pkt 3 a także § 7 ust. 1 pkt 8 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r.), która może zostać rozwiązana lub poprawiona na skutek poprawy warunków mieszkaniowych, w trybie art. 4 ust. 2, art. 21 ust. 3 i art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów."

Wskazanych okoliczności organ nie wziął w ogóle pod uwagę, koncentrując się na kwestii zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego poprzez jego zamieszkanie w lokalu mieszkalnym matki, którego była najemcą.

Organ powinien uwzględnić złożoną sytuację życiową i zdrowotną skarżącego, w szczególności fakt niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, chorobę przewlekłą – padaczkę pourazową oraz ograniczenia ruchowe, na które wskazywał on w toku postępowania. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa możliwości realnego zamieszkiwania osoby ubiegającej się o najem w lokalu należącym do innej osoby bez jakiejkolwiek formy prawnej sankcjonującej ten fakt.

Zdaniem Sądu w celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżący, tj. poczynić wyjaśnienia w kierunku sygnalizowanym przez stronę i dopiero wówczas rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki z § 12 powołanej uchwały z 2009 r. Badając niniejszą sprawę organ powinien również mieć na względzie, że o lokal ubiega się obecnie osoba, która opuściła zakład karny i trudno jest jej bez pomocy publicznej osiągnąć stabilizację życiową.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie § 22 tej uchwały, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego istotnego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 w związku z ust. 5 powołanej uchwały.

Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy [...] prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 K.p.a. Przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano.

W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

Ponadto należy zauważyć, że stosownie do treści art. 94 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust.1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do chwili wydania niniejszego wyroku upłynął rok, zachodzi więc przesłanka wyłączenia stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, o której mowa w przywołanym przepisie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.