Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2258/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA del. Janina Kosowska Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2314/16 w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2314/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania nakazu rozbiórki.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 1992 r. wydano nakaz rozbiórki obejmujący budynek mieszkalny wraz z urządzeniami przynależnymi, usytuowany na działce nr [...] w miejscowości [...], wybudowany przez skarżącego w warunkach samowoli budowlanej. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Wojewody Warszawskiego z dnia [...] marca 1993 r. Następnie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 792/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję, a skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1924/09.

Wniosek o odroczenie obowiązku rozbiórki złożyli M. i J.J.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), odmówił odroczenia na okres 15 lat wykonania przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanego przedmiotowego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu organ podniósł, że nakazanie rozbiórki spowodowane było przede wszystkim tym, że budynek został wybudowany niezgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia z uwagi na usytuowanie budynku bez zachowania odległości od nitki awaryjnej rurociągu dalekosiężnego przeznaczonego do transportu produktów naftowych zaliczanych do I i II klasy niebezpieczeństwa pożarowego. A zatem wniosek o odroczenie obowiązku nie mógł zostać uwzględniony.

W związku z wniesionym odwołaniem, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnianiu organ wskazał na przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. dotyczący możliwości odroczenia nakazu przymusowej rozbiórki i wyjaśnił, iż ma on zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych. Oceniając możliwość odroczenia wykonania rozbiórki organ wskazał na posadowienie budynku w odległości mniejszej niż 5 m od rurociągu, co oznacza możliwość bezpośredniego narażenia mieszkańców i użytkowników budynku na niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia. Organ wskazał także, iż powództwo o nakazanie usunięcia z przedmiotowej nieruchomości rurociągu naftowego zostało wyrokiem Sądu Okręgowego w P. oddalone (wyrok z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...]).

Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. wywiódł J.J., domagając się uchylenia zarówno tej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż przedmioty budynek stanowi jedyne miejsce zamieszkania jego i jego rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd przytoczył przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a następnie wyjaśnił, iż w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo organy nadzoru budowlanego uznały, że względy bezpieczeństwa, ochrona życia i zdrowia mieszkańców budynku przemawiają za koniecznością wykonania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. W ocenie Sądu w tej sprawie brak było podstaw do uznania, że jakiekolwiek względy przemawiają za celowością czasowego dalszego wykorzystania tego obiektu budowlanego. Bezpieczeństwo, ochrona zdrowia i życia wszystkich mieszkańców tego budynku, w tym rodziny skarżącego, przemawiają za uznaniem braku możliwości odroczenia nakazu rozbiórki. Rację ma organ odwoławczy, że z uwagi na położenie budynku 4 m od rurociągu nie można w inny sposób doprowadzić do stanu bezpieczeństwa użytkowania obiektu, niż przez jego rozbiórkę. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 1924/09 oddalającego skargę kasacyjną w sprawie nakazu rozbiórki, Sąd ten wyraźnie podkreślał brak możliwości legalizacji obiektu pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wskazując na kwestie bezpieczeństwa jego użytkowania. Naczelny Sąd Administracyjny szczególnie podkreślił okoliczności faktyczne związane z niebezpiecznym posadowieniem budynku, wynikające z tego że "przez działkę skarżącego przebiega rurociąg dalekosiężny kategorii [...] wraz z nitką rezerwową (awaryjną), przeznaczony do transportu produktów naftowych zaliczanych do I i II klasy niebezpieczeństwa pożarowego". Jak wskazano, w przypadku tej kategorii rurociągów dopuszczalna odległość obiektów sąsiadujących z rurociągami wynosi dla budynków w zabudowie luźnej nie mniej niż 20 m, co wynika z § 9 ust. 1 pkt 2 tablicy 4 zarządzenia Nr 4 Ministrów Przemysłu Chemicznego oraz Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 28 maja 1973 r. w sprawie budownictwa baz ropy i produktów naftowych oraz rurociągów dalekosiężnych do transportu ropy i produktów naftowych (Dz. Min. Bud. Nr 6, poz. 19). Naczelny Sąd Administracyjny zauważył także, iż zachowanie określonych stref wokół rurociągów jest konieczne dla zapewnienia właściwych warunków bezpiecznej ich eksploatacji oraz z uwagi na potencjalne zagrożenie, jakie w razie awarii rurociągi naftowe stanowią dla otoczenia – ludności, mienia i środowiska. Ropa naftowa i produkty naftowe zaliczane są bowiem do cieczy łatwozapalnych (§ 3 zarządzenia Nr 4), co oznacza, że w przypadku awarii może dojść do wybuchu i skażenia środowiska, zagrażających zdrowiu i życiu ludzi.

Dalej Sąd wyjaśnił, iż również w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (tj.. Dz.U. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.), minimalna szerokość strefy bezpieczeństwa dla jednego rurociągu przesyłowego dalekosiężnego, w zależności od jego średnicy nominalnej, powinna wynosić co najmniej 12 m - dla rurociągu o średnicy do 400 mm. Wewnątrz strefy bezpieczeństwa niedopuszczalne jest wznoszenie budowli, urządzanie stałych składów i magazynów oraz zalesianie.

Zdaniem Sądu, wobec wyroku Sądu Okręgowego w P. odmawiającego nakazania usunięcia rurociągu z działki skarżącego nadal zachodzi stan niebezpieczeństwa użytkowania budynku.

Końcowo Sąd pierwszej instancji przyznał, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności. Prawidłowo również przyjęto, że względy bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego zasługują na najwyższą ochronę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, kwestionując wydane orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie:

1/ prawa materialnego – art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki i w konsekwencji nieodroczenie nakazu przymusowej rozbiórki, podczas gdy z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że nakaz rozbiórki dotyczy jedynego miejsca zamieszkania trzyosobowej rodziny w skład której wchodzi dziecko o całkowitej niezdolności do samodzielnej egzystencji, a jednocześnie budynek jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego kasacyjnie, która stanowi jedyne źródło zarobkowania rodziny,

co w konsekwencji spowodowało:

naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania;

2/ przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego wyroku i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia celem należytego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy w kontekście wyjaśnienia czy nitka awaryjna rurociągu jest użytkowana lub czy istnieje przynajmniej potencjalna możliwość jej użytkowania, co w konsekwencji prowadzi do konkluzji, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. A ponadto skarżący wniósł o: rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W dniu 3 lipca 2019 r. skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "pismo uzupełniające uzasadnienie podstaw kasacyjnych".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Powyższa uwaga została poczyniona, gdyż pismo z dnia 3 lipca 2019 r. zatytułowane "pismo uzupełniające uzasadnienie podstaw kasacyjnych", zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi przytoczenia nowego uzasadnienia podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, ale próbę rozszerzenia podstaw kasacyjnych – już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej – o nowy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 30 w zw. z art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 8 EKPCz. W związku z tym zarzut ten nie mógł zostać rozpoznany.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przyczyn nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie stwierdził okoliczności o których mowa w art. 180 i art. 189 p.p.s.a., dlatego przeszedł do rozpoznania sprawy w ramach podniesionego zarzutu. Jednakże wywiedziona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok co do zasady odpowiada prawu. Z treści art. 184 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ani zarzut naruszenia art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w sposób opisany w punkcie I, ani zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w sposób opisany w punkcie II petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż nakaz rozbiórki, którego odroczenia domaga się skarżący, został orzeczony na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. – budynek mieszkalny został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, tj. na terenie nieprzeznaczonym pod tego typu zabudowę oraz w bardzo bliskiej odległości od podziemnej nitki awaryjnego rurociągu służącego do transportu paliw, tj. w strefie bezpieczeństwa rurociągu, która stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia (tak: decyzja nr [...] z dnia [...] października 1992 r. utrzymana w mocy decyzją Wojewody Warszawskiego nr [...] z dnia [...] marca 1993 r.). Wskazywana wyżej decyzja Wojewody Warszawskiego była następnie poddana kontroli sądów administracyjnych. Ostatecznie w tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1924/09, którym oddalono skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. oddalającego skargę na powyższą decyzję Wojewody Warszawskiego. W wyroku tym, do którego trafnie odwołał się Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika natomiast, że budowa i eksploatacja budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami przynależnymi może prowadzić do negatywnych i wyjątkowo niebezpiecznych następstw dla jego użytkowników z uwagi na bliskość przebiegającej przez działkę skarżącego nitki awaryjnej rurociągu dalekosiężnego przeznaczonego do transportu produktów naftowych. Zauważyć należy, iż zgodnie z ustaleniami organów, przez działkę skarżącego przebiega rurociąg dalekosiężny kategorii [...] wraz z nitką rezerwową (awaryjną), przeznaczony do transportu produktów naftowych zaliczanych do I i II klasy niebezpieczeństwa pożarowego. W przypadku tej kategorii rurociągów dopuszczalna odległość obiektów sąsiadujących z rurociągami wynosi dla budynków w zabudowie luźnej nie mniej niż 20 m, co wynika z § 9 ust. 1 pkt 2 tablicy 4 zarządzenia Nr 4. Z przepisów tego zarządzenia wynika ponadto, iż wyjątkowo dopuszcza się zmniejszenie przedmiotowej odległości, po warunkiem jednak wykonania dodatkowych zabezpieczeń dla rurociągów kategorii [...] przy zabudowaniach znajdujących się w odległościach 15-20 m, rurociąg należy zabezpieczyć poprzez 100% kontrolę radiologiczną spawów, a ponadto zwiększyć grubość ścianki o 1 mm (§ 18 ust. 1 tiret pierwsze), a dla rurociągów kategorii R-I i R-II przy zabudowaniach znajdujących się w odległości 5-15 m, rurociąg należy zabezpieczyć poprzez 100% kontrolę radiologiczną spawów, a ponadto zwiększyć grubość ścianki o 2 mm (§ 18 ust. 1 tiret drugie). Zabudowania znajdujące się w odległościach mniejszych od 5 m od rurociągu należy jednak bezwzględnie zlikwidować (§ 18 ust. 2). Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, iż zachowanie określonych stref wokół rurociągów jest konieczne dla zapewnienia właściwych warunków bezpiecznej ich eksploatacji oraz z uwagi na potencjalne zagrożenie, jakie w razie awarii rurociągi naftowe stanowią dla otoczenia – ludności, mienia i środowiska. Ropa naftowa i produkty naftowe zaliczane są bowiem do cieczy łatwozapalnych (§ 3 zarządzenia Nr 4), co oznacza, że w przypadku awarii może dojść do wybuchu i skażenia środowiska, zagrażających zdrowiu i życiu ludzi". Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w okolicznościach niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, iż samowolne rozpoczęcie przez skarżącego budowy budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami w sierpniu 1991 r., na działce nr [...], którą na własność uzyskał dopiero 24 lutego 1992r. i zrealizowania budowy w 1992 r. niezgodnie z obowiązującym w tym czasie planem zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem wskazanych wyżej odległości, powoduje niebezpieczeństwo dla użytkowników budynku mieszkalnego i jego urządzeń przynależnych, którego nie można usunąć w sposób inny niż poprzez rozbiórkę przedmiotowych obiektów. Przy czym nie ma uzasadnienia ani też znaczenia powoływanie się skarżącego na opinię autora planu zagospodarowania przestrzennego, co do możliwości innego przeznaczenia działki nr [...] niż ustalone w planie zagospodarowania obowiązującym w czasie popełnienia samowoli budowlanej tym bardziej, że wyrażona ona została w 1992 r., podczas gdy inwestycja realizowana była od sierpnia 1991 r.".

Z powyższego wynika zatem, że w tym konkretnym przypadku rozbiórka budynku została nakazana w związku ze spełnieniem dwóch przesłanek uzasadniających wydanie nakazu rozbiórki – usytuowanie obiektu niezgodnie z ustaleniami wynikającymi z przepisów o planowaniu przestrzennym (art. 37 ust. 1 pkt 1) oraz spowodowanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia (art. 37 ust. 1 pkt 2).

Przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. stanowił, iż "jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji". Na tle wykładni tego przepisu wyrażany był pogląd, że odroczenie nakazu rozbiórki może nastąpić tylko z przyczyn celowościowych lub gospodarczych, przy czym nie może ono nastąpić, jeżeli podstawą orzeczenia nakazu rozbiórki był art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z 6 września 2005 r. OSK 1929/04, LEX nr 210357 i przywołana tam literaturę).

A zatem już tylko z tego powodu, że jedną z podstaw nakazu rozbiórki był przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nie było możliwe uwzględnienie wniosku skarżącego. Niezależnie od powyższego podnieść trzeba, iż trafnie Sąd pierwszej instancji zaaprobował ocenę organu odwoławczego co do tego, że bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzkiego jest wartością zasługującą na najwyższą ochronę. W tym kontekście argument skargi kasacyjnej, iż budynek objęty nakazem rozbiórki stanowi miejsce zamieszkania trzyosobowej rodziny oraz miejsce prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego nie podważa prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

Nadto dodać należy, iż Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomym jest, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] Sąd Rejonowy w S. stwierdził nabycie przez zasiedzenie z dniem 30 grudnia 2000 r. przez [...] S.A. z siedzibą w P. służebność gruntową o treści odpowiadającej służebności przesyłu, obciążającą nieruchomość nr [...], polegającą m.in. na znoszeniu istnienia posadowionych na nieruchomości obciążonej urządzeń przesyłowych. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2015 r. sygn. akt [...] (odpisy postanowień zawarte w aktach administracyjnych sprawy o nr [...], załączonych do akt sądowych o sygn. II OSK 2114/18). W sprawie nie jest także sporne, że powództwo J. i M.J. o nakazanie usunięcia rurociągu z nieruchomości nr [...] zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] (zobacz: pismo Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] czerwca 2016 r. zawarte w aktach administracyjnych załączonych do niniejszych akt sądowoadministracyjnych). A zatem stan faktyczny nie uległ zmianie. Nadal bowiem przedmiotowy obiekt budowlany, z uwagi na to, że został usytuowany bez zachowania wymaganych odległości od gazociągu, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Mając na uwadze powyższe również i zarzut niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Reasumując wskazać należy, iż żaden z podniesionych zarzutów nie podważył prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, co musiało skutkować oddaleniem wywiedzionej w tej sprawie skargi kasacyjnej jako nieopartej na usprawiedliwionych podstawach.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.