Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1691/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia... sierpnia 2018 r. nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę


UZASADNIENIE

V SA/Wa 1691/18

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. E. sp. z o.o. w W. prowadzącej Przedszkole Niepubliczne O.A.(dalej: strona, spółka lub skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO, organ odwoławczy lub II instancji) z (...) sierpnia 2018 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st W. (dalej: Prezydent lub organ I instancji) z (...) lipca 2016 r. nr (...);(...) określającą wysokość dotacji udzielonej w 2014 r. wykorzystanej przez stronę niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 45.908,11 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W roku 2014 na podstawie informacji o faktycznej liczbie uczniów przekazywanych zgodnie z uchwałą Nr LVIII/1813/2009 Rady Miasta Stołecznego W.z dnia (...) lipca 2009 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie m. st. W. przez inne niż m. st. W.osoby prawne i osoby fizyczne oraz dla innych niż m.st. W. osób prawnych i osób fizycznych prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego, a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3949 ze zm., dalej: uchwała z (...) lipca 2009 r.), na podstawie obowiązujących w 2014 r. stawek dotacji, naliczono dla przedszkola dotację w wysokości 625.955,61 zł z przeznaczeniem na realizację zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania, opieki, w tym profilaktyki społecznej oraz wykorzystania wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących przedszkola.

W wyniku przeprowadzonej kontroli został sporządzony Protokół kontroli z (...) listopada 2015 r., skorygowany po złożonych zastrzeżeniach w dniu (...) lutego 2016 r.

W związku z niezwróceniem 1 egzemplarza protokołu jak również z niezwróceniem przez stronę wskazanych w protokole kwot pismem z (...) marca 2016 r. organ I instancji poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2014 r.

Pismem z (...) maja 2016 r. strona złożyła wyjaśnienia. Podała, że rozliczona z dotacji flaga miała charakter informacyjno-dekoracyjny, natomiast zakup nożyc do roślin miał charakter edukacyjny. Strona wskazała na powody prowadzenia zajęć rozliczonych z dotacji przez pracowników Fundacji Dobrowolność (oszczędność, prowadzący z wysokimi kwalifikacjami, otwarcie na społeczność lokalną). Do wyjaśnień skarżąca załączyła korektę rozliczenia dotacji za 2014 rok. Zastępując w tej korekcie wydatki z dotacji związane z zajęciami prowadzonymi przez Fundację Dobrowolność, zakupem flag i akcesoriów ogrodniczych, wydatkami za wyżywienie dzieci w przedszkolu. Podano także, że koszty związane z wyżywieniem dzieci w przedszkolu były w całości pokryte z dotacji, od rodziców nie były pobierane opłaty z tego tytułu.

W związku m.in. z korektą rozliczenia wydatkowania dotacji za 2014 r. wezwano stronę do uzupełnienia materiału dowodowego o: 1) wyciągu z księgi rachunkowej spółki za 2014 r. w części obejmującej koszty sfinansowane z dotacji wraz z planem kont i polityką rachunkowości, 2) faktur za wyżywienie dzieci w przedszkolu ujętych w korekcie i potwierdzeń ich zapłaty, 3) informacji (wyjaśnienia) na jaką okoliczność spółka złożyła wyjaśnienia odnośnie wydatków na zakup flagi, nożyc i zajęć prowadzonych przez Fundację i jednoznacznego wskazania, czy zostały one czy też nie sfinansowane środkami dotacji w 2014 r. Ponadto wskazano, że w przypadku stwierdzenia, że ww. wydatki zostały sfinansowane dotacją z 2014 r. organ prowadzący został poproszony o dostarczenie dowodów: 1) wykorzystania flagi w celach informacyjno-dekoracyjnych i wskazania związku tego wykorzystania z realizacją zadań z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, 2) wykorzystania nożyc do realizacji zajęć edukacyjnych, 3) prowadzenia zajęć przez Fundację Dobrowolność z dziećmi Przedszkola.

W odpowiedzi na powyższe strona wyjaśniła, że flaga i nożyce nie zostały sfinansowane ze środków dotacji i pomyłkowo je zakwalifikowano jako z tej dotacji sfinansowane. Załączono również skany faktur za wyżywienie dzieci w przedszkolu z potwierdzeniem przelewu środków.

W związku ze wskazaniem w piśmie przewodnim innych dokumentów które nie zostały załączone do tego pisma (Wyciągu z księgi rachunkowej spółki wraz z planem kont oraz informacja dotycząca polityki rachunkowości) organ I instancji pismem z (...) czerwca 2016 r. wezwał stronę do ich nadesłania (załączniki nr 1 i 2.

Decyzją z (...) lipca 2016r. Prezydent orzekł m.in. o: 1) ustaleniu kwoty dotacji w wysokości 45.908,11 zł przypadającą do zwrotu do budżetu m. st. W. przez stronę jako dotacji wykorzystanej w 2014r. niezgodnie z przeznaczeniem; 2) określeniu dat początkowych naliczania odsetek. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż kwota dotacja w wysokości 45.908,11 zł nie została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem określonym w art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017r., poz. 2198 ze zm., dalej: uso), gdyż:

1. kwota 44.880,11 zł wykazana przez spółkę jako zapłata za zajęcia fotograficzne, teatralne, warsztaty szycia, krawieckie i lepienia z masy solnej dla Fundacji D. nie została potwierdzona jako realizacja zadań dla dzieci przedszkola w dokumentacji przebiegu nauczania w zakresie wymaganym art. 90 ust. 3d uso (brak potwierdzenia odbycia zajęć z dziećmi przedszkola), ani w dokumentacji finansowej (brak potwierdzenia wydatku). Spółka jedynie przedstawiła 17 rachunków wystawionych przez Fundację D., na których jako wystawca figurował K. O. - Prezes Fundacji (na niektórych rachunkach widniał podpis odręczny Prezesa, a na innych tylko drukowany), będący także prokurentem spółki. Niektóre rachunki nie były oznaczone wewnętrznymi numerami identyfikacyjnymi, a wszystkie nie posiadały dekretacji i zatwierdzenia do zapłaty, czyli elementów dowodu księgowego wymaganych art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351 ze zm., dalej: ustawa o rachunkowości). Rachunki wskazywały wymagany sposób płatności, tj. gotówkę oraz termin płatności - na ogół kilka dni po dacie ich wystawienia. Jednakże zdaniem organu I instancji zawierały w istocie tylko dane identyfikujące strony operacji i informację o sposobie i terminie przyszłej płatności. Nie dokumentowały natomiast faktu płatności, czyli wydatku. Nie dokumentują ich również przedstawione przez spółkę: 1) wydruk rozrachunków - jedynie dokumentuje obroty na koncie rozrachunkowym (...) Fundacji D. po stronach Wn i Ma w kwotach 47.900 zł. Na tym koncie ujęte były rachunki wystawione przez Fundację D., z tym że w zapisie księgowym były wskazane aż dwukrotnie, tj. w pierwszej kolejności jako dokument potwierdzający zapłatę - pomimo że faktycznie nie dokumentują one operacji zapłaty (wydatku) - oraz jako dokument zaciągnięcia zobowiązania; 2) tabelaryczne zestawienie dat, numerów rachunków, kwot oraz podpisów M. Z. jako osoby kwitującej wypłatę i K. O. jako osoby kwitującej odbiór gotówki (jest to luźny dokument, który nie zawiera elementów dowodu księgowego wymaganych art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości i nieujęty w ewidencji księgowej strony).

2. kwota 80 zł z tytułu błędnego zawyżenia kwoty rozliczonej z dotacji wypłaconego wynagrodzenia w 2014r. w stosunku do kwoty przelewu.

3. kwota 544 zł wydatkowana na zakup flag reklamowych i kwota 404 zł za zakup żywopłotu, węża, pilarki i oscylacji, gdyż beneficjentami tych wydatków nie byli uczniowie przedszkola w zakresie ich kształcenia, wychowania, opieki, w tym profilaktyki społecznej.

W wyniku rozpoznania odwołania strony SKO decyzją z (...) sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i podzielił w całości dokonane przez organ I instancji ustalenia. Organ w odniesieniu do kwoty 44.880,11 zł podał, że strona na mocy art. 5 ust. 7 pkt 3 uso zobowiązana była do zapewnienia obsługi finansowej przedszkola, w tym w zakresie wykonywania czynności z art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy o rachunkowości, tj. m.in. do prowadzenia, na podstawie dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych, ujmujących zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym. Odnosząc się do kwestii wydatków, co do których strona nie dysponowała dowodem zapłaty, SKO wskazało, że ze stanu sprawy wynika, iż kontrolującym udostępniono do weryfikacji faktury; nie okazano zaś dokumentu potwierdzającego dokonanie zapłaty, co stanowiło podstawę uznania przez organy, że nie można mówić o poniesieniu wydatku. Oprócz zastrzeżeń co do rachunków wystawionych przez Fundację Dobrowolność i nie spełnienia przez nich wymogów jako dokumentu księgowego, wynikających z ustawy o rachunkowości, w zestawieniach wydatków rozliczonych z dotacji w 2014r. (załącznik nr (...) do protokołu kontroli) przy wydatku na rzecz Fundacji D. brak jest wskazania daty wydatku, co oznacza, że wydatek ten nie został dokonany, a jedynie rozliczony jako wydatek z dotacji z 2014r. Zdaniem organu odwoławczego w świetle przepisów ustawy o rachunkowości wymagane jest nie tylko bieżące księgowanie zdarzeń powodujących koszt, ale także wskazywanie i przechowywanie dokumentacji potwierdzających te zdarzenia. Wymienione przepisy stanowią podstawę prawną nakładającą na stronę obowiązek posiadania dokumentów księgowych stanowiących dowód nie tylko poniesienia właściwych kosztów, ale również dowód ich sfinansowania ze środków udzielonej dotacji. SKO wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazało, że w świetle obowiązku ewidencjonowania wydatków na podstawie rzetelnych dowodów księgowych i przechowywania tych dowodów, nie może być uznana za trafną argumentacja, że w sytuacji nieprzedstawienia dowodu zapłaty, dowodem poniesienia wydatku jest sam fakt posiadania określonych dóbr (wyposażenia) okazanych kontrolującym. Niedopuszczalne jest bowiem finansowanie przez jednostkę samorządu terytorialnego wydatków, których dokonanie nie zostało należycie udokumentowane, pomimo spoczywających w tym zakresie na dotowanym obowiązków. Organ podkreślił, że koszty prowadzenia działalności oświatowej, do których zaliczyć należy m.in. wydatki nierealizujące procesu kształcenia, ponosi organ prowadzący przedszkole i nie mogły być one finansowane z dotacji. Wydatki te jedynie pośrednio nawiązują do działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej, jednak ich istotą jest bezpośrednia realizacja zadań organu prowadzącego przedszkole. Powyższe zdaniem SKO odnosi się także do zakupu żywopłotu, węża, pilarki i oscylacji na łączną kwotę 404,00 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdziła, że na stronie 4 decyzji organ I instancji wyjaśnił, że organ prowadzący przedszkole, mimo kilkukrotnych wzywań nie przekazał ewidencji wydatków finansowanych środkami dotacji. W istocie do pisma z (...) lipca 2016 r. załączone zostały: "zdefiniowane konta syntetyczne na rok 2014 wraz z analityką" i "wyszczególnienie operacji księgowych", jednak nie przekazano dokumentów potwierdzających, które wydatki zostały zrealizowane z dotacji, a także dokumentów księgowych potwierdzających wypłatę należności dla Fundacji D. Organ odwoławczy podał, że zarówno w doktrynie jak i judykaturze podkreśla się, iż rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez placówkę, czy też pokrywania wszelkich jej wydatków. Podkreślił, że treść art. 5 ust. 7 uso jest jasna i wskazuje, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność, a do zadań tego organu należy w szczególności zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Pismem z (...) września 2018 r. strona złożyła skargę wnosząc o: zasądzenie kosztów postępowanie; zmianę przez sąd zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie oraz rażące naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego:

1) art. 6 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: kpa) poprzez naruszenie zasady praworządności i dalej zasad wyrażonych kpa., poprzez brak wskazania przez organ I instancji podstawy prawnej w żądaniu zwrotu dotacji rzekomo niewłaściwie wykorzystanej;

2) art. 7 kpa poprzez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy polegające w szczególności na zapełnieniu braków w ustaleniach faktycznych własnymi, pozaprawnymi interpretacjami typu "luźne dokumenty" podejrzeniami i przypuszczeniami;

3) art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

4) art 9 kpa poprzez nieudzielenie informacji i wyjaśnień co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

5) art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie skarżącego o zebraniu materiału dowodowego uzasadniającego wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie, nie wywiązaniem się organu z obowiązku umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu na każdym etapie postępowania, brak umożliwienia uzyskania informacji oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału i dowodów oraz zgłoszenie żądań w przedmiotowej sprawy;

6) art. 28 kpa w zw. z 61 §1 kpa poprzez żądanie zwrotu dotacji od podmiotu nie będącego stroną postępowania, albowiem organem prowadzącym przedszkole Owieczka.Asia jest Fundacja Dobrowolność, a nie spółka - czego prowadzący postępowanie w ogóle nie dostrzegł;

7) art. 77 § 1 kpa poprzez niewywiązanie się w sposób wyczerpujący z obowiązku zebrania, rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy w szczególności poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w postaci nieprawidłowego przyjęcia, jakoby decyzja miałaby być skierowana do podmiotu – A. E.sp. z o.o., podczas gdy w rzeczywistości organem prowadzącym obecnie przedszkole jest Fundacja D.;

8) art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji brak obiektywnej oceny, czy dane okoliczności są udowodnione;

9) art. 156 § 1 pkt. 4 kpa, poprzez wydanie decyzji w stosunku do osoby niebędącej stroną w postępowaniu, tj. skierowanie decyzji w stosunku do spółki podczas gdy organem prowadzącym ww. przedszkole jest Fundacja Dobrowolność;

10) art. 90 ust. 1 i 1b i pkt 3 w zw. z ust. 2b oraz w zw. z ust. 3 uso w zw. z § 4 pkt 4 uchwały z 10 lipca 2009 r. w zw. z art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 869 ze zm., dalej: ufp) poprzez nieprawidłową interpretacje przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności poprzez uznanie, że organ prowadzący przedszkole nie udokumentował w sposób należyty poniesionych wydatków w zakresie kształcenia i edukacji dzieci, a z tego według organu wynikać ma, iż wykorzystał je niezgodnie z przeznaczeniem, (z pominięciem złożonej korekty) z czym nie sposób się zgodzić;

11) art. 21 ustawy o rachunkowości poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że przedłożonych rachunków, jakoby nie można uznać za dokumenty księgowe, jako że nie posiadały one rzekomo dekretacji i zatwierdzenia do zapłaty czyli elementów wyrażonych w art. 21 ww. unormowania, podczas gdy również dokumenty potwierdzające dokonanie konkretnych transakcji, niespełniające wszystkich wymagań określonych w art. 21 ustawy o rachunkowości mogą być uznane za dowody świadczące o poniesionych kosztach, co może to dotyczyć tylko niewielkich uchybień formalnych, np. braku niektórych elementów, które mogą być uzupełnione, a fakt dokonania danej transakcji może być potwierdzony u kontrahenta.

W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, że w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Realizując powyższe uprawnienia sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach zarówno SKO jak i Prezydenta nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji.

Wyjaśnienie motywów zapadłego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od odniesienia się do najpoważniejszego zarzutu skargi, tj. skierowania decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania. Zdaniem skarżącej podmiotem prowadzącym Przedszkole Niepubliczne Owieczka.Asia nie jest spółka, tylko Fundacja D. SKO w odpowiedzi na zarzut wyjaśniła, że podmiotem, który otrzymał dotację i zobowiązany był do jej rozliczenia była skarżąca, tj. A. E. sp. z o.o. w W.

Odnosząc się do powyższego sąd za bezzasadny i gołosłowny uznaje powyższy zarzut. W pierwszej kolejności na podstawie art. 106 § 3 ppsa sąd przeprowadził dowód z dokumentu w postaci "Wydruku z Rejestru Szkół i Placówek Oświatowych prowadzonych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w ramach Systemu Informacji Oświatowej. Z ewidencji tej jasno wynika, że podmiotem prowadzącym Przedszkole Niepubliczne O..A. była od 2009 r. i jest spółka A.E. sp. z o.o. w W.. Natomiast Fundacja D. (nr REGON (...)) nigdy nie figurowała w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych. Powyższe dane potwierdza także Protokół z Kontroli, w którym jednoznacznie wskazano, że organem prowadzącym ww. placówkę jest A. E. sp. z o.o. wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez m.st W. pod nr (...) PN (zaświadczenie nr (...)z (...) maja 2011 r.). Potwierdzeniem powyższego są również zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym (patrz karty 14-22 akt sądowych) z których wynika, że tylko spółka w zakresie działalności posiada "Wychowanie przedszkolne" (symbol (...)). Natomiast Fundacja D. nie posiada w zakresie swojej działalności zapisów umożliwiających prowadzenie przedszkola (patrz KRS – karta 29-31 akt sądowych – zapisy KRS w tym zakresie nigdy nie były zmieniane i nadal wg elektronicznej bazy KRS są takie same). Co więcej jak zasadnie zauważało SKO, to skarżąca na swój wniosek otrzymała dotację, to ona złożyła rozliczenie dotacji i to ona w końcu była podmiotem kontrolowanym. Dodatkowo należy zauważyć, że wszystkie dokumenty księgowe odnoszące się do Przedszkola Niepublicznego O..A. dotyczą spółki, jako organu prowadzącego, a nie Fundacji D. Skarżąca oprócz gołosłownych twierdzeń wskazujących, że Fundacja D. jest organem prowadzącym ww. przedszkole nie przedstawiła na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów. Co więcej także na rozprawie skarżąca jednoznacznie podała, że w 2014 r. to spółka była organem prowadzącym przedszkole. W związku z powyższym sąd uznaje powyższy zarzut za zupełnie nietrafny i zasadnie organy orzekające dochodzą od spółki środków przekazanych tytułem dotacji, gdyż to spółka była zobowiązana do prawidłowego wydatkowania dotacji i to ona jest zobowiązana do zwrotu środków za okres w którym organem prowadzącym była skarżąca i w którym powstały określone nieprawidłowości. Tym samym zarzuty określone w pkt 6, 7 i 9 skargi są oczywiści bezzasadne, gdyż w sposób prawidłowy wskazano w sprawie, że stroną postępowania jest skarżąca, a nie Fundacja D. Fundacja D., co najwyżej ze względu na przedmiot sporu może mieć interes faktyczny w zaskarżeniu decyzji a nie interes prawny. Jednakże o powyższym sąd rozstrzygnął już prawomocnym postanowieniem z 27 listopada 2019 r.

Przechodząc do dalszej analizy sprawy sąd zauważa, że sądy administracyjne wielokrotnie wypowiadały się o statusie prawnym środków wypłaconych jako dotacje, czy to z budżetu państwa, czy budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a wypracowane stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie. Dla przykładu należy wskazać, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2003 r. sygn. akt III SA 2916/01, zasadnie wskazano, iż środki przyznane w ramach dotacji mają "znaczony" charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne. Zgodnie z definicją zawartą w art. 126 ufp dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest zatem pogląd, że środki finansowe przekazywane w ramach dotacji ze środków publicznych mogą być wykorzystane wyłącznie na określony cel. Przykładowo, w wyroku z 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2722/15 NSA wskazał, że skoro dotacje pochodzą ze środków publicznych, to sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą. Dotujący jest zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany - do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie o dotację w terminie w niej określonym i w sposób tam opisany. Dlatego środki pochodzące z dotacji przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu wartości prywatnej, co stwarzałoby możliwość swobodnego nimi dysponowania. Beneficjent nie włada dotacją jak właściciel, bez ograniczeń - lecz przeciwnie - może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony w ustawie.

W rozpatrywanej sprawie cele, na które przeznaczona była otrzymana przez spółkę dotacja, określa ustawa o systemie oświaty. Z tego względu art. 44 ust. 3 ufp znajduje zastosowanie w sprawie co oznacza, że skarżący obowiązani byli wydatkować dotację w sposób wskazany w tym przepisie, tj.

1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad:

a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów,

b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów;

2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań;

3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.

Jako materialną podstawę prawną decyzji obu instancji wskazano przede wszystkim art. 252 ufp. Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 ufp dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1. Stosownie zaś do ust. 5, zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadku, o którym mowa w wyżej wskazanym przepisie, stanowią nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym (patrz art. 60 ust. 1 ufp). Decyzje zaś w sprawie zwrotu takich dotacji wydaje, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 2 ufp wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.

Przepis art. 252 ust. 1 pkt 1 ufp nie daje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście lub marszałkowi województwa żadnej swobody decyzyjnej w przypadku stwierdzenia, że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego zostały m.in. wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli beneficjent dobrowolnie nie zwróci dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, organ ma obowiązek wydać decyzję, w której określi beneficjentowi kwotę dotacji podlegającą zwrotowi. Z treści ww. przepisów, tj. art. 252, art. 126 i art. 44 ufp, wynika zatem, że organ musi kontrolować wydatkowanie dotacji i ustalić m.in., czy została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, uwzględniając określone w art. 44 ust. 3 ufp zasady dokonywania wydatków ze środków publicznych.

Wymaga też zauważenia, że organ odwoławczy prawidłowo określił przepisy jakie należy stosować przy rozliczaniu dotacji za 2014 r. tj. art. 90 ustawy o systemie oświaty w zw. z art. 97 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2203), czyli przepisy w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą o finansowaniu zadań oświatowych.

Zanim sąd odniesie się do konkretnych wydatków uznanych za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, to chce poczynić kilka uwag ogólnych. Mianowicie jak wynika z akt sprawy skarżąca otrzymała dotację na rok 2014 w wysokości 625.955,61 zł z przeznaczeniem na realizację zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania, opieki, w tym profilaktyki społecznej. Organ prowadzący przedszkole miał obowiązek rozliczyć uzyskaną dotację (§ 5 ust. 1 uchwały z 10 lipca 2009 r.). Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 uchwały z 10 lipca 2009 r. sporządzone roczne rozliczenie dotacji, o którym mowa w ust. 1 podlega przekazaniu odpowiednio do: Urzędu m.st. Warszawy dla dzielnicy, w którym złożony został wniosek o udzielenie dotacji, o którym mowa w § 3 ust. 1 w terminie do dnia 20 stycznia następnego roku. Organ prowadzący przedszkole na mocy art. 5 ust. 7 uso odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności:

1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;

2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie;

3) zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm.), i organizacyjnej szkoły lub placówki;

4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych.

Mając na uwadze powyższe jednym z obowiązków organu prowadzącego było prowadzenie obsługi księgowej zgodnie z zasadami ustawy o rachunkowości. Powyższe powoduje, że strona miała obowiązek prowadzenia dokumentacji w taki sposób aby jednoznacznie wskazywała, które wydatki zostały pokryte z dotacji, a który z innych źródeł niż dotacja. Skarżąca złożyła rozliczenie dotacji i wskazała określone wydatki, które pokryła z dotacji do kwoty jej przyznanej. Pozostałe wydatki musiał pokryć z innych źródeł np. własnych lub z czesnego. Zatem po dokonaniu rozliczenia dotacji nie jest możliwe przenoszenie wydatków, które zostały pokryte ze środków własnych, na wydatki które zostają pokryte z dotacji. Skoro skarżąca określone wydatki pokryła ze środków własnych, to obecnie nie może żądać ich pokrycia ze środków dotacji. Co więcej skoro część wydatków pokrytych z dotacji zostało zakwestionowanych, to tych wydatków nie można zastępować innymi wydatkami pokrytymi np. środkami własnymi. Takie działanie jest niedopuszczalne. To skarżąca sporządza sprawozdanie i to sprawozdanie winno odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenia zarówno faktyczne jak i księgowe. W sprawie organ wezwał stronę do nadesłania dowodów wskazujących, że koszty wyżywienia zostały sfinansowane z dotacji (strona pismami z (...) czerwca i (...) czerwca 2016 r. została wezwana do nadesłania wyciągu z księgi rachunkowej spółki za 2014 r. w części obejmującej koszty sfinansowane z dotacji wraz z planem kont i polityką rachunkową). Skarżąca takich dokumentów nie nadesłała, gdyż nadesłane dokumenty (wykaz symboli kont i księgowania na nich) nie wskazywały, że organ prowadzący przedszkole prowadził ewidencję wydatków finansowanych środkami dotacji. Zatem zasadnie nie uznano wydatków na wyżywienie dzieci za sfinansowane z przyznanej dotacji i pozostawiono pierwotne sprawozdanie, które wskazywało zakwestionowane poniżej wydatki.

W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczaniem to kwota 45.908,11 zł na którą składają się następujące pozycje: 1) zapłata za określone zajęcia dla dzieci w przedszkolu na podstawie dokumentów księgowych, które nie dokumentowały faktu płatności oraz za zajęcia, których fakt przeprowadzenia nie został potwierdzony (kwota 44.880,11 zł); 2) zakup flag reklamowych(544 zł), żywopłotu, węża, pilarki i oscylacji (404 zł); 3) błędne zawyżenie kwoty rozliczanej z dotacji wypłaconego wynagrodzenia w 2014 r. w stosunku do kwoty przelewu (80 zł).

Ustawa o finansach publicznych nie definiuje pojęcia "dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem". Sposób ustalenia celu, na jaki powinna być wykorzystana dotacja, zależy od jej rodzaju. Wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem ma miejsce m.in. wówczas, gdy beneficjent wydatkował przekazane mu środki finansowe w całości bądź w części na realizację innych zadań lub celów niż określone dla danego rodzaju dotacji w umowie dotacyjnej lub w przepisach powszechnie obowiązującego prawa (odnośnie do pojęcia "wykorzystanie dotacji" zob. komentarz do art. 252 ufp) [por. Ofiarski Zbigniew (red.), Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, 2019 r.].

W sprawie zgodzić się należy z organami orzekającymi, że na podstawie wskazanych dowodów wykazana przez stronę jako zapłata za zajęcia fotograficzne, teatralne, warsztaty szycia, krawieckie i lepienia z masy solnej dla Fundacji D.nie została potwierdzona jako realizacja zadań dla dzieci.

Zgodnie z art. 90 ust. 3d uso dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:

1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego;

2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących:

a) książki i inne zbiory biblioteczne,

b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach,

c) sprzęt sportowy i rekreacyjny,

d) meble,

e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania.

W sprawie mimo wielokrotnych wezwań (patrz strona 14 – 17 protokołu) kontrolujących do potwierdzenia odbycia się zajęć fotograficznych, teatralnych, warsztatów szycia, krawieckich i lepienia z masy solnej dla Fundacji D., spółka nie nadesłała w zasadzie żadnych dokumentów. Jedynie przykładowo przedstawiła jeden raport dzienny z (...) lutego 2014. Podpisany przez dyrektora przedszkola. Raport ten zawiera wykaz godzinowy zajęć jednego dnia, z tym że nie zawiera informacji o realizatorach zajęć, a także nie wskazuje na tematów zajęć. Na podstawie tego przykładowego raportu (innych raportów strona nie przedstawiła) nie można zweryfikować odbycia zajęć z dziećmi. Nie można również zweryfikować przyjętej kalkulacji cenowej widniejącej w rachunkach wystawionych przez ww. fundację (17 szt.). Co więcej raport ten nie wskazuje, że realizatorem tych zajęć był pracownik/wolontariusz fundacji. Same natomiast rachunki fundacji nie zawierają informacji o okresie realizacji zajęć, dniach w których te zajęcia się odbywały, miejscu prowadzenia, czy też osobach prowadzących. Słusznie kontrolujący zauważył, że oświadczenie jednego z wolontariuszy wskazuje jedynie na czynności wykonywane na rzecz fundacji i brak jest jakichkolwiek dowodów pochodzących od przedszkola, a nie fundacji, że wolontariusz ten prowadził w przedszkolu zajęcia. Zasadnie również kontrolujący zwrócił uwagę, na kwoty za godzinę zajęć widniejące w rachunkach, które przewyższały kwoty innych zajęć finansowanych środkami dotacji. Podano, że za 1ha zajęć tanecznych podmiot prowadzący przedszkole płacił z dotacji 35 złotych, natomiast za zajęcia prowadzone przez fundację od 150 do 600 zł. Co więcej, jak zasadnie zauważono, stawka za godzinę warsztatów w ciągu 2 miesięcy wzrosła o 200 zł (z 400 do 600 zł – patrz warsztaty szycia).

Sąd także podziela ustalenia organów w zakresie wskazanych wydatków na rzecz Fundacji D., kierowanej (K. O. jest prezesem zarządu fundacji) przez jednego ze wspólników skarżącej i jej prokurenta w zakresie braku potwierdzenia poniesienia wydatku. Strona przedstawiła 17 rachunków wystawionych przez Fundację D. Rachunki te były wystawiane przez K. O.; na części rachunków widnieje podpis odręczny tej osoby, na części jest tylko nadrukowany. W sprawie zasadnie zauważono, że część tych dokumentów nie była oznaczona wewnętrznymi numerami identyfikacyjnymi organu prowadzącego przedszkole. Natomiast wszystkie dokumenty nie posiadały dekretacji i zatwierdzenia do zapłaty, czyli elementów dowodu księgowego wymaganych art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:

1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;

2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;

3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych;

4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę sporządzenia dowodu;

5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów;

6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

Należy zauważyć, że dekretowanie dowodów księgowych polega na wskazaniu miesiąca oraz sposobu ujęcia w księgach, jeżeli nie wynika to z techniki zapisu. W praktyce polega to najczęściej na posługiwaniu się pieczęcią, której treść (pola) się uzupełnia: konto Wn, konto Ma, kwota, data księgowania, podpis, a w sprawach związanych z dotacjami, wskazuje się również, czy wydatek pokrywany jest z dotacji. W sprawie zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej rachunki nie zawierały wymaganej prawem dekretacji.

Co więcej jak zasadnie zauważono przedstawione rachunki wskazywały sposób płatności, tj. gotówkę oraz termin płatności - na ogół kilka dni po dacie ich wystawienia Słusznie organy podały, że rachunki te zawierały tylko dane identyfikujące strony operacji i informację o sposobie i terminie przyszłej płatności. Do dokumentów tych nie był natomiast załączony jakikolwiek dokument potwierdzający płatność za te rachunki, a więc dokumenty te nie dokumentowały faktu płatności, czyli wydatku. Strona mimo wezwania nie nadesłała żadnych dokumentów potwierdzających płatność. Za taki bowiem dokument nie można uznać wykazu wzajemnych rozliczeń pomiędzy stroną a fundacją. Dokument ten to tabelaryczne zestawienie dat, numerów rachunków, kwot oraz podpisów M. Z. jako osoby kwitującej wypłatę i K. O. jako osoby kwitującej odbiór gotówki. Słusznie organ wyjaśnił, że ten wykaz nie zawiera elementów dowodu księgowego wymaganego art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości i nie został ujęty w ewidencji księgowej spółki. Z kolei przedstawiony wydruk rozrachunków dokumentował jedynie obroty na koncie rozrachunkowym (...) Fundacji D. po stronach Wn i Ma w kwotach 47.900 zł. Na tym koncie ujęte były rachunki wystawione przez Fundację D., z tym że w zapisie księgowym były wskazane aż dwukrotnie, tj. w pierwszej kolejności jako dokument potwierdzający zapłatę - pomimo że faktycznie nie dokumentują one operacji zapłaty (wydatku) - oraz jako dokument zaciągnięcia zobowiązania. W odniesieniu do wymogu art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości w tym zakresie dokonane zapisy nie odzwierciedlają stanu faktycznego (Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco).

Zasadnie kontrolujący podał, że strona nie prowadziła ewidencji operacji gotówkowych (raportów kasowych) ani nie sporządziła dokumentów księgowych na okoliczność wypłat gotówkowych. Natomiast art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości obligował stronę w przypadku występowania płatności gotówkowych do prowadzenia kont pomocniczych dla operacji gotówkowych.

W aspekcie udokumentowania płatności przepisy ustawy o rachunkowości wymagają nie tylko bieżącego księgowanie zdarzeń powodujących koszt, ale także wskazywanie i przechowywanie dokumentacji potwierdzających te zdarzenia. Przepisy ustawy o rachunkowości nakładają obowiązek posiadania dokumentów księgowych stanowiących dowód nie tylko poniesienia właściwych kosztów, ale również dowód ich sfinansowania ze środków udzielonej dotacji.

Na zakończenie tego wątku jeszcze raz należy zauważył, że ustawodawca, określając wysokość i zasady przekazywania dotacji oświatowych, jednocześnie zobowiązał podmioty je otrzymujące do prowadzenia odpowiedniej dokumentacji zgodnie z art. 5 ust. 1 i ust. 7 pkt 3 uso. Przepis art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy o rachunkowości, do którego odwołuje się art. 5 ust 7 pkt 3 uso wymaga prowadzenia, na podstawie dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych ujmujących zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym (pkt 2) oraz gromadzenia przechowywania dowodów księgowych oraz pozostałej dokumentacji przewidzianej ustawą (pkt 6). Pojęcie dowodu księgowego określone jest w art. 21 i 22 ustawy o rachunkowości. Zatem w świetle przepisów ustawy wymagane jest nie tylko bieżące księgowanie zdarzeń powodujących koszty ale także wskazywanie i przechowywanie dokumentacji potwierdzających te zdarzenia. Wymienione przepisy stanowią podstawę prawną nakładającą na stronę obowiązek posiadania dokumentów księgowych stanowiących dowód nie tylko poniesienia właściwych kosztów ale również dowód ich sfinansowania ze środków udzielonej dotacji. W ocenie sądu niedopuszczalne jest finansowanie przez jednostkę samorządu terytorialnego wydatków, których dokonanie nie zostało należycie udokumentowane, pomimo spoczywających w tym zakresie na dotowanym obowiązków. Tym samym zdaniem sądu brak dowodów zapłaty winien być oceniany w kontekście wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Strona bowiem mimo ciążącego obowiązku nie przedstawiła dowodów księgowych spełniających wymogi art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Brak jest bowiem dowodu księgowego, na którym zamieszczono by podpisu wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów (środki pieniężne w postaci gotówki). Ponadto strona mimo wypłat gotówkowych, nie prowadziła kont pomocniczych dla operacji gotówkowych w przypadku prowadzenia kasy (skoro wypłacała gotówkę to musi prowadzić kasę) - art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości. Powyższe w ocenie sądu musiało doprowadzić do zakwestionowania poniesionych przez przedszkole wydatków na wskazane wyżej zajęcia. Tym samym zasadnie uznano w zakresie kwoty 44.880,11 zł, że została ona w sposób niezasadny pokryta z przyznanej dotacji. Powyższe powoduje także niezasadność podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia art. 21 ustawy o rachunkowości (zarzut 11).

W sprawie, co oczywiste w wypadku braku dowodu poświadczającego zapłatę, nie można uznać wydatkowania takiej kwoty za dotację nienależną, a więc dotację udzieloną bez podstawy prawnej (w sprawie taka podstawa prawna istnieje). Nie można uzna jej również za dotację pobraną w nadmiernej wysokości, gdyż za taką dotację w myśl art. 252 ust. 3 ufp rozumie się są dotację otrzymaną z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. A więc w sprawie powyższy przypadek także nie występuje, gdyż nieprawidłowością jest brak dowodu zapłaty i brak potwierdzenia zajęć. Tym samym mając powyższe na względzie taka wada w całości odpowiada dyspozycji art. 252 ust. 1 pkt 1 ufp i stanowi dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, przez co należy rozumieć brak spełnienia wymogów do pokrycia z dotacji określonych wydatków, w tym wypadku brak dowodu zapłaty i braku potwierdzenia wykonania zajęć.

W odniesieniu do pozostałych wydatków także sąd przychyla się że strona wykorzystała dotację niezgodnie z przeznaczeniem. Kwota bowiem 80 zł obecnie nie budzi wątpliwości, gdyż w rzeczywistości kwota wypłaconego przelewem wynagrodzenia nie wynosiła 650 zł, tylko 570 zł. Zatem błędnie zawyżono w tym zakresie kwotę rozliczoną z dotacji (poz. 368 rozliczenia) w stosunku do kwoty przelewu. Także wydatki w wysokości 544 zł na zakup flag i podstaw i 404 zł za zakup żywopłotu (nożyc), węża, pilarki i oscylacji prawidłowo uznano za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Obecnie zdaje się, że kwestia zakupu flag i nożyc nie budzi wątpliwości, gdyż skarżąca wyjaśniła, że te wydatki zostały pomyłkowo sklasyfikowane jako sfinansowane z dotacji przez osobę przygotowującą dotację za rok 2014 (patrz oświadczenia). W ocenie sądu wskazane wydatki w żaden sposób nie są związane z wydatkami bieżącymi przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Nie stanowią również wydatków wskazanych w pkt 2 art. 90 ust. 3d uso, gdyż nie są środkami trwałymi stanowiącymi m.in. książki, środki dydaktyczne, sprzęt sportowy itp. Słusznie wskazały organy, że beneficjentami tych wydatków nie byli uczniowie przedszkola w zakresie ich kształcenia, wychowania, opieki, w tym profilaktyki społecznej. Co więcej skarżąca mimo wezwania nie przedstawiła dowodów świadczących na wykorzystanie tych przedmiotów w celach wynikających z uso.

Wobec powyższego należy uznać, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie prawidłowo zakwestionował wskazane wyżej wydatki i uznał, że wydatki te nie mogą być uznane za bieżące wydatki szkół, o których mowa w art. 90 ust. 3d uso, poniesione na wskazane tam cele. Zasadnie zatem w konsekwencji zobowiązał skarżącą do zwrotu środków finansowych, rozdysponowanych w roku 2014 niezgodnie z przeznaczeniem. Dlatego też sąd uznaje zarzut nr 10 skargi za niezasadny.

W ocenie sądu organy nie naruszyły r art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ani art. 80 kpa. Orzekające w sprawie organy działały na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez organy ustalenia są prawidłowe i mają oparcie w zgromadzonej dokumentacji. W ocenie sądu dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zarówno zaskarżona decyzja jaki i poprzedzającą ją decyzja I instancji zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wyczerpująco wyjaśniając zasadność przesłanek, którymi Prezydent i SKO kierowali się przy załatwianiu sprawy.

Zupełnie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 9 kpa poprzez nieudzielenie stronie należytej i wyczerpującej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie zasady określonej w art. 9 kpa przejawia się w: a) odmowie udzielenia informacji stronie, bądź b) nienależycie udzielonej informacji, przez udzielenie informacji niejasnej lub błędnej lub udzielenie informacji niewyczerpującej, tj. takiej, która pomija okoliczności faktyczne lub prawne, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy. Skutki prawne udzielenie nieprawidłowej informacji nie powinny obciążać strony, dlatego też aby mogła powoływać się na wadliwe działania powinna zadbać o to, aby organ udzielił informacji w formie pisemnej. W przedmiotowej zaś sprawie skarżąca, o udzielenie takich informacji się nie zwracała.

Częściowo zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 10 kpa przez SKO, gdyż organ ten nie poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jednakże należy podkreślić, że mimo formalnej zasadności, to skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że zarzut ten ma jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Strona bowiem oprócz wskazania tego zarzutu nie podała jakie dodatkowe dowody, których dotychczas nie złożyła, chciała złożyć. Dlatego też sąd uznał ten zarzut za taki, który nie miał wpływu na wynik sprawy. Tym bardziej powyższe jest zasadne, że skarżącej umożliwiono czynny udział w postępowaniu przed organem I instancji. Skarżąca ze swojego uprawnienia korzystała. Znała też motywy zapadłego rozstrzygnięcia i mogła złożyć określone dowody, czy też twierdzenia.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając na uwadze powyższą argumentację i to, że żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.