Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1041/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 127 i art. 129 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skarg B. Ł. i G. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących B. Ł. i G. Ł. solidarnie kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. Ł. i G. Ł. – zastępowanych przez pełnomocnika rad. pr. W. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia dla A Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie bezobsługowej stacji telefonii komórkowej sieci [...] o numerze [...] F na działce nr ewid. 44/4 w miejscowości S. obręb [...], Gmina [...].

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm. - zwana dalej "u.p.z.p.").

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem

z dnia [...] października 2010 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie opisanej powyżej bezobsługowej stacji telefonii komórkowej sieci [...].

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] ustalił dla A Sp z o.o. w W. lokalizację opisanej powyżej inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze mocą decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchyliło powyższe rozstrzygnięcie, wskazując na brak wykazania w sposób wystarczający czy spełnione zostały wszystkie warunki pozwalające na wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego tj. czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach czy też nie, czy stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto wskazano, że decyzja wydana została w oparciu o dokumenty przedłożone przez inwestora, nie poddano ich ocenie podmiotowi posiadającemu odpowiednią wiedzę techniczną.

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie opinii dotyczącej kwalifikacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia oraz

w wyniku ponownego rozpoznania wniosku, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] ustalił dla A Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bezobsługowej stacji telefonii komórkowej sieci [...] o numerze [...] na działce nr ewid. 44/4 w miejscowości S. obręb [...], Gmina [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że planowana inwestycja zgodna jest

z przepisami odrębnymi, nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (nawet przy uwzględnieniu potencjalnie możliwej zabudowy działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej do realizacji stacji bazowej). Wskazał, że inwestor został zobowiązany do przeprowadzenia pomiarów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji niezwłocznie po jej uruchomieniu oraz po każdorazowych zmianach mogących mieć wpływ na rozkład pól. Organ podał, że wprawdzie lokalizacja stacji bazowej telefonii spowoduje konflikt funkcjonalno-przestrzenny na części terenu wsi S.

i miasta Ł. oraz obniży walory krajobrazowe tej części gminy i miasta Ł., niemniej jednak ład przestrzenny i zrównoważony nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zwrócono uwagę, że projekt decyzji został opracowany przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami, wpisaną na listę [...] Okręgowej Izby Architektów i został uzgodniony ze Starostą Powiatowym w Ł. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych – Inspektorat w L.

Odrębne (lecz o tożsamej treści) odwołania od powyższej decyzji złożyli: E.

i R. S., Z. J. (uwaga Sądu: odwołanie niepodpisane), G. i A. S. (uwaga Sądu: odwołanie niepodpisane), G. T., M. i R. W. (uwaga Sądu: odwołanie niepodpisane), M. H. (uwaga Sądu: odwołanie niepodpisane), J. i A. S., M. K., D. i M. M. (uwaga Sądu: odwołanie niepodpisane przez D. M.), M. B. oraz A. J. Wyżej wymienieni zarzucili naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostepnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie faktu, że energia anten sektorowych na poszczególnych azymutach podlega zsumowaniu, jak również pomiędzy samymi azymutami, a także poprzez niepodanie mocy anten radioliniowych, brak uwzględnienia zjawiska odbić oraz wskazania błędu metody obliczeniowej; naruszenie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) poprzez jego pominięcie oraz naruszenie art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 2 Konstytucji RP.

Odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożył również rad. pr. W. M. działający imieniem B. Ł. i G. Ł., M. i R. W., J. P., J. P., M. H. i E. H., G. S., M. K., A. J. i E. J., L. P., M. B., G. T. i K. T., A. S. i J. S.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań: J. i A. S., A. J., M. K., M. H., M. B., G. i A. S., Z. J., E. i R. S., M. i R. W., G. T., U. W., D. i M. M., J. C., H. i R. D., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że na gruncie dokonanych ustaleń planowane zamierzenie inwestycyjne nie pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi. Powołując się na art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 56 u.p.z.p. podało, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przy czym klauzule generalne generowane postanowieniami ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą stanowić przesłanki do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium podało, że warunkiem koniecznym ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego.

SKO cytując treść art. 54 ustawy podało, że zaskarżona decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zawiera wszystkie elementy wskazane tym przepisem. Wydając rozstrzygnięcie organ I instancji zrealizował zakres tej normy obejmując sentencją decyzji, niezbędne dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, elementy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że organ I instancji wykonał wytyczne zawarte w uprzednio wydanej decyzji SKO i dokonał szczegółowej analizy zagadnień związanych z ewentualnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano, że opinia biegłego J. K. wskazuje, że przedsięwzięcie w przedstawionej przez inwestora konfiguracji nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko, w każdym z możliwych rozwiązań dokonanych przez wnioskodawcę, podczas korzystania z zrealizowanej inwestycji. Podkreślono, że badań w zakresie zrównoważonej mocy promieniowania dokonuje się dla jednej anteny, gdyż tylko takie wyniki badań pozwalają na ocenę charakteru środowiskowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium stwierdziło, że w toku prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy został zebrany kompletnie a postępowanie przeprowadzono z czynnym udziałem stron.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożyli B. Ł. i G. Ł., M. i R. W., J. P., J. P., M. H. i E. H., G. S., M. K., A. J. i E. J., L. P., M. B., G. T. i K. T., A. S. i J. S. – działający przez pełnomocnika rad. pr. W. M. i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 27 § 1a w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez rozpoznanie odwołania przez trzyosobowy skład orzekający, w tym dwóch tych samych członków składu;

- naruszenie art. 49 k.p.a. poprzez wydanie decyzji i nieuwzględnienie odwołania

z dnia 10 sierpnia 2012 r., złożonego przez skarżących;

- naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na posiedzeniu niejawnym zamiast przeprowadzenia rozprawy a tym samym rozpoznanie sprawy bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- naruszenie art. 94 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie złożenia odwołania w dniu 10 sierpnia 2012 r., co spowodowane było chorobą pełnomocnika skarżących.

Skarżący zarzucili ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3.10.2008 o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko oraz niedokonanie oceny wpływu pól elektromagnetycznych na środowisko;

- art. 106 § 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 i art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3.10.2008 o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez nieustalenie czy przedmiotowa inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

i ograniczenie jedynie do zlecenia wydania opinii dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem konieczności badania oddziaływania na środowisko. Wydania opinii bez uwzględnienia, że teren objęty przedsięwzięciem to teren zabudowy budownictwem jednorodzinnym, częściowo zrealizowanym lub będącym w trakcie realizacji;

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez inwestora, nieustalenie miejsc faktycznie dostępnych dla ludności w obrębie oddziaływania inwestycji, przy uwzględnieniu charakteru terenu, jako terenu jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego częściowo zabudowanego.

Skarżący zarzucili również błędne przyjęcie, że w przypadku równoważnej mocy promieniowania izotopowego EIRP(W) przekraczającej 2.000W, a ma to miejsce dla anten A,B,C zawierających się w przedziale 2000-5000 W przy azymucie 60, 180, 300 w odległości 150m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludzi i w związku z tym raport oddziaływania na środowisko nie jest wymagany. Zarzucili także błędne przyjęcie, że sporządzający opinię J. K. posiada status niezależnego biegłego. Zakwestionowali wydanie pozytywnej decyzji mimo wskazania, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej obniży walory krajobrazowe terenu i naruszy ład przestrzenny.

Odrębną skargę złożyła J. S. wnosząc o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego i podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniami z dnia 7 lutego 2013 r. oraz z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Rz 1041/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. W., R. W., J. P., J. P., M. H., E. H., G. S., M. K., A. J., E. J., L. P., M. B., G. T., K. T., A. S. oraz J. S. Wskazano, że do rozpoznania pozostała skarga B. Ł. i G. Ł. – jako niezawierająca braków formalnych.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2013 r. skarżący podtrzymali żądania

i wnioski zawarte w skardze i uzupełniająco zwrócili uwagę, że decyzja organu

I instancji nie uwzględnia oddziaływania inwestycji na wszystkie działki położne

w promieniu 150m w osi sześciu głównych wiązek projektowanych anten UNTS oraz GSM.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie ustalenia dla A Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie bezobsługowej stacji telefonii komórkowej sieci [...] o numerze [...] na działce nr ewid. 44/4 w miejscowości S. obręb [...], Gmina [...]. Wskazany przez orzekający w sprawie organ, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, między innymi przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. określa, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie przepisów Rozdziału 10 Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego — Odwołania. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w świetle uregulowań zawartych w tym Rozdziale odwołanie jest podstawowym środkiem prawnym przysługującym od decyzji organu I instancji /przedmiot postępowania/ uprawnionemu podmiotowi legitymującemu się prawem podmiotowym. Choć stosownie do treści art. 128 k.p.a odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, jeżeli z niego wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej pierwszoinstancyjnej decyzji, niemniej musi odpowiadać wymogom formalnym takim jak zachowanie terminu /art. 129 § 2 k.p.a./ oraz wymogom formalnym czynności /art. 63 k.p.a./, których spełnienie jest konieczne do rozpoznania merytorycznego w trybie odwoławczym sprawy przez organ II instancji.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, bez właściwych ustaleń kwalifikujących złożone przez D. M., M. W. i R. W., G. S. i A. S. oraz Z. J. pisma jako środek odwoławczy. Zgodnie z treścią art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Jak natomiast wynika z uregulowania zawartego w art 64 § 3 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pisma D. M., M. W., R. W., G. S., A. S. oraz Z. J., stosownie do uregulowania zawartego w art. 63 § 3 k.p.a. nie zostały przez w/w osoby podpisane, a więc nie mogą stanowić skutecznie wniesionego odwołania w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a. Nieskorzystanie z trybu przewidzianego art. 64 k.p.a. i rozpoznanie przez organ odwoławczy tych odwołań, co wynika z komparycji zaskarżonej decyzji wskazuje, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przywołanych wyżej przepisów postępowania /tak NSA z dnia 12 października 2010 r., II OSK 418/10 , wyrok NSA z dnia 13 lutego 1996 r., SA/Wr 477/95, wyrok WSA z dnia 21 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 455/05 http://orzecznia,nsa.gov.pl/. Ilość i waga omówionych wyżej uchybień wskazuje, że zaskarżona decyzja organu II Instancji wydana została z naruszeniem przywołanych wyżej przepisów, a w konsekwencji, stosownie do regulacji zawartej w art. 53 ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Z powodów wyżej naprowadzonych, Sąd nie odnosi się do pozostałych zarzutów skarg jako przedwczesnych na tym etapie postępowania.

Ponownie prowadząc postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni w/w zalecenia Sądu i ustosunkuje się do zarzutów podnoszonych przez odwołujących się.

Marginesowo Sąd musi zauważyć, że odpowiedź na skargę, w rozumieniu art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest pismem procesowym, o którym mowa w art. 45 przywołanej ustawy, a zatem winna spełniać warunki formalne określone art. 46 tej ustawy. Z istoty tego pisma wynika więc, że powinna zawierać stanowisko organu wobec zarzutów i wniosków skargi.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270/ orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.