Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1859/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37  par. 1,  art. 46  par. 1   pkt 4,  art. 58  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Doradca podatkowy M. M. K. oraz r.pr. P. J., działając w imieniu J. O., wnieśli do tutejszego Sądu skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Do żadnej ze skarg pełnomocnicy nie dołączyli jednak pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2014 r. wezwano pełnomocników skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w jego imieniu, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi.

We wskazanym terminie doradca podatkowy i radca prawny nie przedłożyli wymaganego dokumentu.

Z tego względu, zarządzeniem z dnia 3 września 2014 r. sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniesionych skarg poprzez ich podpisanie bądź nadesłanie podpisanych odpisów skarg, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 16 września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie wniesione zostały dwie skargi przez dwóch różnych pełnomocników. Ze względu jednak na jeden przedmiot kontroli (tożsama decyzja) Sąd potraktował te dwa pisma procesowe jako jedną skargę J. O.

W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

Zaznaczyć trzeba, że brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który na wezwanie Sądu, podlega usunięciu w ustawowym terminie 7 dni.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że żaden z pełnomocników skarżącego nie przedłożył Sądowi pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 37 § 1 p.p.s.a. Pomimo wezwania wskazany brak formalny nie został uzupełniony. Z tego względu, skarżący został bezpośrednio wezwany do podpisania skargi.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, wezwanie do uzupełnienia ww. braku skargi zostało doręczone stronie w dniu 16 września 2014 r. W konsekwencji termin do podpisania skargi upłynął w dniu 23 września 2014 r. (wtorek). Skoro skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie ww. braku formalnego, to skarga podlegała odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.