Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 876/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 101, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61 § 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk/spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skarg G. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J. J. i G. J. solidarnie kwotę 697 zł /słownie: sześćset siedemdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego i zastępstwa procesowego; IV. zwraca skarżącej G. J. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem nienależenie uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez G. J. i J. J. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO), po rozpoznaniu wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. osiedle mieszkaniowe wielorodzinne z usługami drobnymi nieuciążliwymi i usługami handlowymi (spożywczo-przemysłowymi), infrastrukturą techniczną oraz wjazd z ul. [...] na działkach nr 2741/27, 2741/17, 2741/22, 2741/25, 2553/1, 2740,2741/26, 2552 w obr. 216 położonych w R. u zbiegu ul. [...] i [...] dla J. J.

Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie przedstawia się następująco.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] ustalił warunki zabudowy na opisane wyżej zamierzenie inwestycyjne.

Postanowieniem z dnia [...] września 2008r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta

SKO decyzją z dnia [...] marca 2009r. nr .[...], działając na zasadzie art. 104 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] listopada 2007r. nr [...]. W uzasadnieniu SKO podało, że decyzja Prezydenta Miasta [...] obarczona jest wadami uznanymi za rażące naruszenia prawa, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W aktach administracyjnych sprawy brak jest jakichkolwiek danych uzasadniających nałożenie w decyzji warunków odległościowych związanych z uznaniem znajdującego się w pobliżu działek wnioskodawcy objętych planowaną inwestycją zakładu spółki A za zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Z definicji zawartej w art. 248 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) wynika, że kwalifikacja zakładu uzależniona jest od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie. Rodzaje i ilości substancji niebezpiecznych określa rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2001r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 58, poz. 535 ze zm.) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2006r. (Dz. U. nr 30, poz. 208),

W decyzji z dnia [...] listopada 2007r. Prezydent Miasta nałożył na wnioskodawcę obowiązek zaprojektowania inwestycji w taki sposób, aby realizowane obiekty usytuowane były w bezpiecznej odległości od tych zakładów oraz nakazał uwzględnić przepisy § 11 ust. 1 i 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Warunki te nałożono bez analizy oddziaływania na sąsiednie nieruchomości spółki A , a ich ogólnikowy charakter nie może stanowić wiążących wytycznych dla organów wydających pozwolenie na budowę. Z akt sprawy wynika, że instalacje amoniakalne zlokalizowane na terenie spółki A nie zawierają amoniaku w ilości przekraczającej wartości progowe określone ww. rozporządzeniu, dlatego nie istniała podstawa faktyczna i prawna do nałożenia takiego warunku.

Konkluzja ta jest przedwczesna, gdyż Prezydent Miasta powinien dodatkowo rozważyć zastosowanie przepisu art. 248 ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe w trakcie procesu przemysłowego, przepis ust. 1 stosuje się w zależności od przewidywanej ilości substancji niebezpiecznej mogącej znaleźć się w zakładzie.

Ponadto SKO wskazało, że w toku postępowania organ nie wezwał wnioskodawcy do przedstawienia dokumentów wymaganych przepisem art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w aktach sprawy brak jest map mających charakter dokumentu, co najmniej uwierzytelnionych, określających granice terenu objętego wnioskiem. Do wniosku nie dołączono dokumentów obrazujących planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie opisowej i graficznej, określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Prezydent Miasta Rzeszowa ustalił warunki zabudowy na infrastrukturę techniczną nie określając żadnych danych charakteryzujących tę inwestycję. Nie ustosunkował się również do pisma inwestora zmieniającego zakres wniosku, na którym brak jest podpisu pełnomocnika inwestora. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż przedmiot rozstrzygnięcia jest zdeterminowany zakresem złożonego wniosku i wszelkie niezgodności między wnioskiem a decyzją przesądzają o uznaniu rozstrzygnięcia za wadliwe.

Decyzja, jak naprowadza SKO, narusza także przepisy § 4-7, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) z uwagi na nieustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...], wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.

Przedmiotowa decyzja rażąco narusza również przepis art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji zwana dalej w skrócie P.w., gdyż została wydana bez wymaganego uzgodnienia decyzji z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Organ rażąco naruszając art. 84 ustawy Prawo wodne nie określił w przedmiotowej decyzji granic obszarów wymagających ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową; służących przepuszczeniu wód powodziowych; obszarów potencjalnego zagrożenia powodzią – na podstawie studium ochrony przeciwpożarowej sporządzonego przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

Dodatkowo SKO dopatrzyło się w decyzji Prezydenta Miasta naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika to z faktu, że inwestycja jest zlokalizowana w taki sposób, że żadna działka sąsiednia dostępna od ul. [...], gdzie określono zjazd do działki, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sąsiedztwo takie istnieje, ale od ul. [...]. Z decyzji wynika, że przedmiotowa inwestycja będzie miała komunikację od ul. [...].

Organ za zasadne uznał, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta została wydana z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6 – 11 k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu. W ocenie organu stwierdzone naruszenia prawa mają charakter oczywisty i w sposób bezpośredni naruszają wskazane przepisy prawa materialnego oraz procesowego.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, działający przez pełnomocników, złożyli G. J. oraz J.J. Podnieśli tożsame zarzuty pod adresem decyzji SKO z dnia [...] marca, wskazując na brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2009r. SKO po przeprowadzeniu ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w całości poparło argumentację zawartą we wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] marca 2009r.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca G. J., działająca przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności, art. 7, art. 77 § 1, art. 97, art. 157, art.10 k.p.a. oraz wskazanych poniżej przepisów prawa materialnego poprzez:

- wyrażenie poglądu, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007r. obarczona jest szeregiem wad mających charakter rażącego naruszenia prawa tj. art. 7, art.77, art. 107 § 3 k.p.a. podczas, gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organ administracji stwierdzając nieważność decyzji nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że istnieje do tego podstawa, ale niezbędnym jest wykazanie na czym ta wada polega. Podkreśliła, że rażące naruszenie prawa od zwykłego naruszenia prawa różni się takimi cechami jak: gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których istnienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie wydanie decyzji w państwie prawa. SKO nie przeprowadziło analizy dotyczącej wymogu zaprojektowania lokalizacji inwestycji w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w aspekcie stwierdzenia nieważności decyzji w części dotkniętej wadą;

- błędne uznanie, iż do wniosku nie dołączono wymaganych przepisem art. 52 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokumentów, podczas gdy wnioskodawca przedłożył wypełniony wzór wniosku i ustalenie warunków zabudowy zawierający wszystkie wymagane informacje i dokumenty w dniu 11 września 2007r.;

- błędne uznanie, iż w toku postępowania doszło do rażącego naruszenia przepisów § 4 - 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., gdyż nie wszystkie wymagania zawarte w tym rozporządzeniu muszą być zastosowane. W szczególności istniała możliwość odstąpienia od ustalenia linii zabudowy, gdyż planowana zabudowa nie jest przewidziana od strony drogi lub innych miejsc publicznych. Planowaną inwestycję od drogi publicznej dzieli kilkunastometrowej szerokości działka, na której należy ustalić linię zabudowy. Podobne względy przemawiały za odstąpieniem ustalenia szerokości elewacji, gdyż żadna elewacja inwestycji nie jest elewacją frontową, bo nie przylega do drogi. Wprawdzie nie ustalono górnej krawędzi elewacji, ale określenie wysokości zabudowy na 1-9 kondygnacji jest wystarczające dla zapewnienia ładu przestrzennego. Bez znaczenia jest brak ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, ponieważ w decyzji ustalono minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynnego i minimalną ilość miejsc postojowych, a obowiązujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. – Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) określają zasady sytuowania budynków wobec siebie i innych obiektów, a także zasady zapewnienia dostępu światła i nasłonecznienia i dlatego nie można tego braku zaliczyć do kategorii rażącego naruszenia prawa;

- błędne uznanie, iż lokalizacja inwestycji nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż żadna działka sąsiednia nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy takie sąsiedztwo istnieje od ul. [...]. Użyty w art. 61 Ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwrot "działki sąsiedniej" nie jest równoznaczny z określeniem działki dostępnej z ulicy o tej samej nazwie, lecz pojęciem znacznie szerszym, a odpowiednia działka w obszarze analizowanym może się znajdować w znacznej odległości (nie mniejszej niż 50m) od granicy inwestycji. Obszar analizowany został określony i wyznaczony granicami obejmującymi położone w bliskim i dalszym sąsiedztwie tereny produkcyjno-handlowo-magazynowe, usługowo-biurowo-administarcyjne oraz mieszkaniowe jedno i wielorodzinne w rejonie ul. [...], [...], [...] i [...]. Funkcja zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu zostały zanalizowane w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy, a projekt decyzji opracowała osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym);

- błędne uznanie przez SKO, konieczności rozważenia zastosowania w decyzji o warunkach zabudowy organ uregulowań art. 248 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska;

- błędne uznanie, iż w toku postępowania doszło do naruszenia art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne poprzez brak stosownego uzgodnienia z dyrektorem zarządu gospodarki wodnej w sytuacji, gdy taka konieczność nie istnieje, bo wniosek nie dotyczy uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, lecz osiedla mieszkaniowego. Określony w decyzji Prezydenta Miasta warunek zaprojektowania urządzeń wodnych przed powodzią lub zmiany ukształtowania terenu w sposób chroniący tereny inwestycji przed zalaniem dotyczy części działki znajdującej się w obszarze zalewania wodami 100 i 500 - letnimi. Zaprojektowana zabudowa nie ma wpływu na warunki przepływu wód powodziowych, co wymagałoby zaprojektowania urządzeń wodnych zabezpieczających przed powodzią lub zmiany ukształtowania terenu w sposób chroniący tereny inwestycji przed zalaniem i uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego przed wystąpieniem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego;

- nieuwzględnienie i brak rozstrzygnięcia wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie (II SA/Rz 259/09) skargi spółki A z siedzibą w L. na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2009r., nr [...];

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] marca 2009r.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dna [...] sierpnia 2009 r., zawierającą takie same zarzuty oraz ten sam wniosek, co do kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji w ramach postępowania sądowoadministracyjnego wniósł także, działający przez pełnomocnika, J. J.. Dodatkowo sformułował zarzuty: - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 75, 77 § 1, 97 § 1 pkt 4, 100, 101, 156 § 1 pkt 2, 157 k.p.a.; - błąd w ustaleniach faktycznych, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału dowodowego; - nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów istotnych dla oceny przesłanek art. 156 § 1 pkt 2 w tym dowodów wnioskowanych przez stronę;

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie przytaczając argumenty zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 10 maja 2011r. sygn. akt II OZ 380/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki A z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Rz 876/09, którym oddalono wniosek spółki A z siedzibą w L. o dopuszczenie w charakterze uczestnika do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2011r. adwokat W. S. pełnomocnik skarżącego J.J. zawnioskował o dopuszczenie dowodu z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] o pozwoleniu na budowę dla J. J. dla wykazania, ze została wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] oraz treści decyzji z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] o przeniesieniu pozwolenia na budowę na spółkę B w R. dla ustalenia, ze stroną postępowania w przedmiotowej sprawie powinna być ww. spółka. Pełnomocnik G. J. w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2011r. powtórzył wniosek o dopuszczenie z ww. dowodów wskazanych w piśmie przez radcę prawnego W. S.

Na rozprawie przed Sądem pełnomocnicy skarżących podtrzymali stanowiska zawarte w skargach i złożonych pismach procesowych, a dodatkowo wskazali, że obiekt jest realizowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził naruszenie przepisów procesowych, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 .p.p.s.a. obligowało Sąd do uchylenia decyzji obydwu instancji

W postępowaniu administracyjnym wyróżnia się trzy tryby postępowania nadzwyczajnego, a to postępowanie w sprawie wznowienia postęwpoania; postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji; postępowanie w sprawie uchylenia, zmiany decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej. Warunkiem uruchomienia któregokolwiek trybu zmierzającego do weryfikacji decyzji ostatecznej jest wykazanie zaistnienia przesłanek właściwych danemu trybowi. Tryby te nie są względem siebie konkurencyjne, gdyż warunkiem uruchomienia któregokolwiek z nich jest zaistnienie określonej przesłanki właściwej wyłącznie dla określonego postępowania nadzwyczajnego. Zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne najdalej idące, gdyż powstaje stan nieistnienia decyzji od samego początku, czyli ex tunc.

Podstawą prawną decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. osiedle mieszkaniowe wielorodzinne z usługami drobnymi nieuciążliwymi i usługami handlowymi (spożywczo-przemysłowymi) oraz infrastrukturą na działkach nr 2741/27, 2741/17, 2741/22, 2741/25, 2553/1, 2740, 2741/26, 2552 położonych w R. dla J.J jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż organ uznał, że decyzja Prezydenta Miasta została wydana z rażącym naruszenia prawa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO jako rażące naruszenie prawa wskazało art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.w. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, gdyż brak jest wymaganego prawem uzgodnienia w formie przewidzianej w art. 106 k.p.a. Zgodnie z art. 4a P.w. w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią uzgadnia się z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.z.p. oraz decyzja o warunkach zabudowy – dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego właściwym jest wojewoda. SKO wywiodło też rażące naruszenie art. 84 P.w., gdyż w decyzji nie określono granic obszarów wymagających ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową służących przepuszczaniu wód powodziowych; obszarów potencjalnego zagrożenia powodzią na podstawie studium ochrony przeciwpowodziowej.

Przepis art. 84 P.w. (obowiązujący w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2007r.) stanowi, że obszary, o których mowa w art. 79 ust. 2 uwzględnia się przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Rz 98/10 wyraził pogląd, że uzgodnienie warunków zabudowy może wynikać nie tylko z treści art. 53 u.p.z.p., ale także z przepisów odrębnych. Ze sformułowania zawartego w art. 84 P.w. "obszary ... uwzględnia się przy sporządzaniu ... decyzji o warunkach zabudowy" wyprowadzić należy wniosek, że jest to przypadek ujęty w art. 60 ust. 1 u.p.z.p., wymagający współdziałania przez organ ustalający warunki zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony przed powodzią w odniesieniu do obszarów wymienionych w art. 79 ust. 2 P.w. (LEX nr 668567).

SKO opisanym naruszeniom prawa przypisało cechę rażącego naruszenia prawa, czyli przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Pogląd ten jest błędny, gdyż są to naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., bowiem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Przesłanki właściwe do uruchomienia określonego trybu nadzwyczajnego są ściśle do niego przypisane i dlatego nie można z przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego wywieść rażącego naruszenia prawa.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem SKO, że rażącego naruszenia prawa należy upatrywać również w przepisach proceduralnych. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mówi o rażącym naruszeniu prawa a zatem zarówno materialnego jak i procesowego. Nie wszystkie naruszenia prawa procesowego będą mogły być traktowane jako rażące naruszenie prawa. Mogą mieścić się w katalogu wznowienia postępowania lub tylko powodować ich uchylenie (wyrok NSA z 16 września 2010r. sygn. akt I OSK 1514/09 LEX nr 745056).

Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy stosownie do art.52 ust. 1 w zw. z art. 64 p.z.p. wszczyna się na wniosek inwestora. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku z dnia 11 września 2007r. złożonym przez T. B. pełnomocnika J. J., do którego jest dołączony niepodpisany załącznik. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że postępowanie zgodnie z wymogami przepisu zostało uruchomione wnioskiem strony. Niewątpliwie, jako naruszenie prawa należy uznać brak podpisu pełnomocnika inwestora na załączniku do wniosku, ale nie jest to kwalifikowana wada postępowania. Wniosek inicjujący postępowanie został podpisany prawidłowo. Zgodnie z art. 63 i art. 128 k.p.a. zasadą postępowania administracyjnego jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją strony.

Za rażące naruszenie prawa SKO uznało brak wezwania wnioskodawcy przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy do przedstawienia dokumentów wymaganych przepisem art. 52 ust. 2 p.z.p., a w szczególności map mających charakter dokumentu (co najmniej uwierzytelnionych) określających granice terenu objętego wnioskiem, dokumentów obrazujących planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych przedstawionych w formie opisowej i graficznej, określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Organ ustalił warunki zabudowy na infrastrukturę nieokreślając żadnych danych charakteryzujących tę inwestycję.

Z akt administracyjnych sprawy zakończonej kontrolowaną w trybie stwierdzenia nieważności decyzją Prezydenta Miasta wynika, że do wniosku z dnia 11 września 2007r. inwestor dołączył nieuwierzytelnioną kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 wprowadzoną do zasobów geodezyjnych pod nr 10956/07 do celów projektowych, a we wniosku podał numery działek, na których ma być realizowana planowana inwestycja. Wymienione we wniosku działki znajdują się na ww. mapie - obwiedzione kolorem żółtym - i są to linie rozgraniczające teren inwestycji. W ocenie Sądu brak uwierzytelnienia mapy, na której pokazano linie rozgraniczające teren inwestycji, która odpowiada wymogom z art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p., a jej istnienie w zasobach geodezyjnych można sprawdzić nie jest rażącym naruszeniem przepisów prawa. Do wniosku dołączono również wypisy z ewidencji gruntów na działki objęte planowaną inwestycją, a wymienione we wniosku.

Inwestor do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dołączył mapę nazwaną "osiedle mieszkaniowe R. ul. [...]", na której przedstawiono obszar objęty opracowaniem decyzji o warunkach zabudowy w punktach od A1 do A14 oraz projektowane budynki mieszkalno – usługowe oznaczone literami "F" i "G". We wniosku inwestor określił, że inwestycja nie będzie miała wpływu na środowisko. Zatem nie ma racji SKO twierdząc, że do wniosku nie dołączono dokumentów obrazujących planowany sposób zagospodarowania terenu i oddziaływania inwestycji. We wniosku skarżący podał też, że planowane budynki mają mieć od 1 do 9 kondygnacji, powierzchnia sprzedażowa lokali handlowych do 400m2.

Z art. 61 ust. 1 pkt 3 p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w tym, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z ust. 3 art. 61 p.z.p. wynika, że warunek, o którym mowa jest spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Do wniosku zostały dołączone warunki techniczne przyłączenia sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wodociągowej, sieci elektroenergetycznej o napięciu 230/400 V, węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej. Z załącznika do wniosku wynika, że zasilanie w gaz nie będzie występowało. W tym stanie rzeczy nie jest zasadne stanowisko organu, że ustalenie warunków zabudowy na infrastrukturę techniczną nastąpiło bez określenia żadnych danych charakteryzujących tę inwestycję, a to w ocenie SKO stanowi również o istnieniu rażącego naruszenia prawa.

Sąd stwierdza, że opisane naruszenia prawa, które SKO uznało za rażące naruszenia prawa nie spełniają tego kryterium, bowiem nie wskazano, jaki konkretnie przepis proceduralny został rażąco naruszony.

Wymienioną decyzją Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego z usługami drobnymi nieuciążliwymi i usługami handlowymi (spożywczo – przemysłowymi) oraz infrastrukturą techniczną w granicach określonych na załączniku graficznym.

Z przepisu art. 54 pkt 1 w zw. z art.64 ust. 1 p.z.p. wynika, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy określić rodzaj inwestycji. Natomiast ust. 6 art. 61 p.z.p. zawiera delegację dla właściwego ministra do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do określenia w drodze rozporządzenia sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. W rozporządzeniu należy określić wymagania dotyczące ustalenia linii zabudowy; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokość elewacji frontowej; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachu. W wykonaniu delegacji Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) zwane dalej rozporządzeniem.

Decyzja objęta postępowaniem o stwierdzenie nieważności jako rodzaj inwestycji podaje osiedle mieszkaniowe wielorodzinne. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego tom II str. 549 PWN Warszawa 1983r. przez osiedle należy rozumieć nieduże skupienie budynków miejskich lub wiejskich zespół bloków mieszkalnych, osiedle willowe, robotnicze. Zatem użyte w decyzji sformułowanie "osiedle" należy odnosić do zadania inwestycyjnego, które ma składać się z kilku obiektów budowlanych. Sentencja kontrolowanej decyzji nie określa ilości i rodzaju obiektów, dla których ustalono warunki zabudowy. Z załączników do wniosku wynika, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma dotyczyć realizacji dwóch obiektów o funkcji mieszkalno – usługowej. W załączniku inwestor podał parametry wielkości poszczególnych czynników zabudowy łącznie dla obydwu obiektów, co uniemożliwia określenie wielkości każdego z zaplanowanych obiektów. Okoliczność ta nie została zauważona przez SKO, a zatem nie została dokonana ocena zgodności żądania określonego we wniosku, treścią analizy urbanistycznej, a przedmiotem rozstrzygnięcia zawartym w sentencji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w aspekcie zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

SKO stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta rażąco narusza przepisy § 4-7 rozporządzenia poprzez nieustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...], wskaźnika wielkości powierzchni do nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej znajdującej się od frontu działki oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.

Zgodnie z § 4 cyt. rozporządzenia linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich Przepisy ust. 2, 3 i 4 § 4 rozporządzenia dają możliwość wyznaczenia innej linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. Z pkt 3.2. analizy urbanistycznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że odstąpiono od ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...] ze względu na położenie działki względem tej ulicy. Każdy z powołanych przepisów dopuszcza możliwość indywidualnego określenia parametrów nowej zabudowy o ile znajduje to uzasadnienie w analizie. Zatem w sytuacji, gdy norma prawna wymaga dokonania interpretacji, a wynik wykładni może być różny, dlatego przyjęcie określonej wielkości nie można kwalifikować jako rażącego naruszenia prawa z tego powodu trudno mówić o przekroczeniu prawa, a jedynie o można mówić o błędzie w wykładni prawa. Za niewystarczające w świetle wykazania rażącego naruszenia prawa w stosunku do przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd uznał wskazane przez SKO ww. niedostatki wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Dla uznania, że nastąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, konieczne jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, że to naruszenie miało rażący charakter. Bezwzględnym obowiązkiem organu jest podanie przyczyn, dlaczego konkretne naruszenie prawa uznał za rażące.

W zaskarżonej decyzji SKO nie odniosło się do zarzutu skarżących z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy określenie w decyzji o warunkach zabudowy powierzchni biologicznie czynnej nie czyni zadość warunkowi określenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, o którym mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Sąd zwraca uwagę, że art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. stanowi między innymi o intensywności wykorzystania terenu.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych niebudzących wątpliwości interpretacyjnych. Spór, co do wykładni przepisu prawa materialnego, nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( teza nr 2 wyroku NSA z 10.09.2010r. sygn. akt II OSK 1334/09 LEX nr 741383). Oceny w tym zakresie nie przeprowadziło SKO, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Z przepisu § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50m. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii oraz uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia). Wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).

Akta administracyjne w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta nie zawierają części analizy w formie graficznej stosownie do wymagań określonych w § 3 i 9 rozporządzenia. Nie można uznać za część graficzną analizy załącznika do decyzji o warunkach zabudowy sporządzonego na mapie w skali 1:500, bowiem z legendzie w nim zawartej nie wskazano granic obszaru analizowanego zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia. Brak sporządzenia części graficznej analizy zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, nie pozwala na weryfikację twierdzeń organu o rażącym naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Ponadto SKO nie odniosło się też do poglądu wyrażonego przez skarżących, że funkcję zabudowy powinno się uwzględniać nie tylko w okolicach zjazdu z drogi publicznej na osiedle, ale funkcje całej zabudowy istniejącej przy drodze publicznej. Zarzut ten jest istotny ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Okoliczność ta jest przesłanką, od spełnienia której uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd zwraca uwagę, że w decyzji Prezydenta Miasta odstąpiono od ustalenia istniejącej linii zabudowy, ale w pkt 2b sentencji decyzji określono, że zgodni z Prawem ochrony środowiska (Dz. u. z 2006r. nr 129, poz. 902 art. 73 ust. 3,4,5) osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenia wystąpienia poważnych awarii. Organ nie rozważył, czy nie zachodzi ewentualnie przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Podkreślić trzeba, że żaden przepis prawa nie zawiera definicji bezpiecznej odległości. W działając przez pełnomocników kwestii tej Sąd wypowiedział się w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Rz 876/09, którym oddalił wniosek spółki A o dopuszczeniu w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Sąd ponadto zauważa, że SKO nie odniosło się do zaplanowanej w poszczególnych obiektach wielkości powierzchni sprzedaży zdefiniowanej w art. 2 pkt 19 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 15 ust. 3 pkt 4 p.z.p.

Sąd stwierdza, że argumenty organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczają się w istocie do opisu stanu faktycznego, natomiast brak jest oceny prawnej na wykazanie istnienia rażącego naruszenia prawa w decyzji Prezydenta Miasta. Nie można za uzasadnienie do stwierdzeni nieważności decyzji przyjąć argumentu niezastosowania zasad ogólnych w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu rażącym ma przekładać się na treść decyzji, gdyż to rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ma powodować skutki nie do zaakceptowania w państwie prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że ocena stopnia naruszenia prawa (czy jest ono rażące, czy też nie) oraz związku tego naruszenia z wydaną decyzja, wymaga w każdej sprawie dokonania indywidualnych ustaleń, które łącznie określają tok rozpoznania sprawy i jej rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie można z góry przyjąć, że brak jakiegokolwiek dokumentu mającego zastosowanie w sprawie oznacza, ze decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (wyrok NSA z 24.08.2010 sygn. akt I OSK 1415/09 LEX nr 745010).

SKO w żaden sposób nie odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wniosków dowodowych skarżących zawartych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, czym naruszono art. 107§ 3 k.p.a.

Sąd stwierdza także, że nie zostały rozpoznane wnioski skarżących zawarte we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy o zawieszenie postępowania zgodnie z art. 101 k.p.a. O postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony9art. 101 § 1 w brzmieniu do 10.04.2011r.). Wprowadzona art. 1 pkt 17 lit. a) nowela ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18), która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011r. nadal używa zwrotu "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania". Rację mają skarżący, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać ich wnioski o zawieszenie postępowania.

Opisane wadliwości należy uznać za naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem przesłanek wznowieniowych do stwierdzenia nieważności decyzji, niedostatki uzasadnienia oraz nierozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania, co to obligowało Sąd do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił wnioskowane przez pełnomocników skarżących dowody z decyzji wskazanych w pismach procesowych pełnomocników z dnia [...] czerwca 2011r. i z dnia [...] czerwca 2011r. (karta nr 368 i nr 420 akt sądowoadministracyjnych), na okoliczność, że warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest dołączenie do wniosku decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Dla określenia bytu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę jest istnienie decyzji o warunkach zabudowy czy decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy skutkuje stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę, co oznacza, że wydanie pozwolenia na budowę nie sanuje wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., które decydują o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskowanie pełnomocników skarżących, wywodzące ochronę istnienia decyzji o warunkach zabudowy wobec wydania na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę jest wbrew prawu. Stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje skutki od dnia podjęcia aktu, którego nieważność stwierdzono. Dlatego inne decyzje, które są wydane wedle stanu prawnego powstałego na podstawie tej decyzji, także podlegają unieważnieniu (wyrok NSA z 18.11.2010r. sygn. akt I OSK 205/10 LEX nr 686834).

Błędny jest też pogląd, że stroną w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy powinien być też nowy inwestor spółka B w R. w związku z przeniesieniem decyzji o pozwoleniu na budowę na ten podmiot, czyli jest to zarzut dotyczący przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Istotnie stroną postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności jako nowej sprawie administracyjnej ustala się krąg stron, przy czym stronami są strony postępowania zwykłego jak i podmioty, które mają interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., a nie brały udziału w postępowaniu zwykłym. Adresatem decyzji o warunkach zabudowy był J. J., który następnie uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę. Z oświadczeń pełnomocników skarżących złożonych na rozprawie wynika, że inwestycja jest już realizowana. W takim przypadku nawet przy ewentualnym wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy postępowanie byłoby umorzone, gdyż decyzja o warunkach zabudowy dotyczy tylko inwestycji planowanej. W realiach niniejszej sprawy nie ma możliwości powtórnego wydania decyzji o warunkach zabudowy. W art. 63 ust. 5 p.z.p. przewidziana jest możliwość cesji decyzji o warunkach zabudowy, ale taka w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Uprawnienia z decyzji o warunkach zabudowy w postaci uzyskania pozwolenia na budowę zostały zrealizowane przez poprzedniego inwestora, który dokonał cesji pozwolenia na budowę. W przypadku ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy ocena legalności zrealizowanej inwestycji jest prowadzona na podstawie Prawa budowlanego. Nie istnieje, więc norma materialnego prawa administracyjnego, która mogłaby stanowić o istnieniu interesu prawnego spółki B . Przedstawione uwagi potwierdzają, że spółka B nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i dlatego strony postępowania w tej sprawie zostały prawidłowo ustalone.

Wobec konieczności powtórzenia całego postępowania od początku Sąd nie wypowiedział się, co do wniosku skarżących o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji rzeczą organu będzie rozpoznanie wniosków skarżących o zawieszenie postępowania administracyjnego. Następnie SKO ustali stan faktyczny sprawy, (odniesie się wniosków dowodowych skarżących) i dokona jego oceny w aspekcie zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a., kierując się uwagami Sądu zawartymi w uzasadnieniu. W szczególności SKO dokona analizy zgodności zamierzenia inwestycyjnego wyznaczonego wnioskiem inwestora z analizą urbanistyczną (częścią graficzną i tekstową), a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007r., rozstrzygnięć w zakresie powierzchni sprzedaży; wypowie się, czy termin powierzchni biologicznie czynnej jest tożsamy z terminem wskaźnika nowej zabudowy, wykonalności decyzji w zakresie jej lokalizacji w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie poważną awarią. Dokonując uznania naruszenia prawa za rażące SKO będzie kierowało się poglądem Sądu zawartym w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W zależności od wyników postępowania wyjaśniającego w ponownie wydanej decyzji jednoznacznie określi przepis prawa, który został rażąco naruszony lub nie został rażąco naruszony i przedstawi argumenty, które miały wpływ na takie stanowisko, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. Kwota solidarnie przyznanych kosztów postępowania sadowego obejmuje wpis w wysokości 200zł.; koszty zastępstwa procesowego na rzecz radcy prawnego W. S. w wysokości 257 zł (wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa); koszty zastępstwa procesowego na rzecz radcy prawnego W. M. -240 zł. Sąd zwrócił wpis w wysokości 200 zł skarżącej G. J., wobec istnienia współuczestnictwa materialnego ze względu na współużytkowanie wieczyste nieruchomości, na których ma być realizowana inwestycja.