Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 634/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. S. kwotę 704 zł /słownie: siedemset cztery złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 634/17

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. S. karę pieniężną w łącznej wysokości 9 300 zł, za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu oraz nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 92a ust. 1, 6 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 lp. 6.3.11, 6.3.12, 5.2.1, 5.2.2, 5.3.1, 5.3.2, 5.6.1, 5.6.2, 5.1.1, 5.1.2 oraz 8.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 z późn. zm.) – dalej: "u.t.d.".

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ podał, że w dniach 7 – 18 stycznia 2016 r. przeprowadził kontrolę przedsiębiorstwa [...] R. S. z/s w [...] Przedmiotem kontroli uczyniono dokumenty przewozowe oraz dokumentację kierowców, związaną z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzania pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, przestrzeganiem przepisów dotyczących urządzeń rejestrujących – tachografów oraz inną dokumentacje związaną z wykonywaniem przewozów drogowych. W dniu 18 stycznia 2016 r. z czynności kontrolnych sporządzono protokół nr [...], w którym szczegółowo opisano stwierdzone naruszenia obowiązujących regulacji i na podstawie którego organ nałożył na R. S. karę pieniężną w drodze decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji R. S. zarzucił wydanie rozstrzygnięcia na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji nie poczynił bowiem należytych ustaleń w zakresie ilości dni zarejestrowanej działalności kierowców, których dotyczą nieprawidłowości oraz w zakresie okoliczności i przyczyn przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu. Zdaniem odwołującego, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się również naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 92b i art. 92c u.t.d. poprzez objęcie kontrolą okresu od 1 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.,

2. art. 79a ust. 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1829 z późn. zm.), poprzez przekroczenie zakresu upoważnienia do kontroli,

3. art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 z późn. zm.), w związku z art. 3 preambuły i art. 1 ust. 2 i 3 lit. b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U. UE. L. z 2010 r. Nr 168, str. 16) i art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okresy maksymalne dotyczące obowiązku wczytywania danych z kart kierowców odnoszą się do dni kalendarzowych, a nie do dni zarejestrowanej działalności kierowcy,

4. art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r., który przewiduje odstępstwo od przepisów art. 6 – art. 9.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił opisaną na wstępie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i nałożył na R. S. kare pieniężną w wysokości 5 600 zł. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji błędnie nałożył karę pieniężną za naruszenie lp.6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, gdyż wszystkie dane pobrane podczas kontroli nie wskazywały na przekroczenie 90 dni działalności pojazdów pomiędzy okresami sczytania danych z urządzeń rejestrujących. Wobec powyższego brak było podstaw do nałożenia z tego tytułu kary pieniężnej w łącznej wysokości 4 000 zł. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona odwołaniem decyzja w pozostałej części była w pełni legalna, gdyż organ I instancji wykazał ponad wszelką wątpliwość i zgodnie z uregulowaniami k.p.a. stwierdzone naruszenia obowiązujących przepisów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, R. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie nałożenia na niego kary pieniężnej w wysokości 5 600 zł, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych w zw. z art. 3 preambuły i art. 1 ust. 2 i ust. 3 lit. b rozporządzenia Komisji ( UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców i art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okresy maksymalne dotyczące obowiązku wczytywania danych z kart kierowców odnoszą się do dni kalendarzowych, a nie do dni zarejestrowanej działalności kierowcy, które nie powinny obejmować dni odpoczynku oraz przerwy w pracy kierowcy;

2. art. 12 rozporządzenia Komisji ( UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r., który stanowi, że pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój;

3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów i niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy:

a) w zakresie ilości dni zarejestrowanej działalności kierowców, których dotyczą nieprawidłowości w zakresie terminu wczytywania kart kierowców, w szczególności poprzez nie przesłuchanie świadków - kierowców, których dotyczyły stwierdzone nieprawidłowości;

b) w zakresie okoliczności i przyczyn przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz w ciągu dwóch kolejnych tygodni, skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz nieudzielenia przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, w szczególności poprzez nie przesłuchanie świadków - kierowców, których dotyczyły stwierdzone nieprawidłowości.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Decyzją tą Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji nakładającą na R. S. prowadzącego przedsiębiorstwo "[...] R. S." karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów w wysokości 9.300 zł i wymierzył mu karę pieniężną w wysokości 5600 zł. W odniesieniu do naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy pojazd – co najmniej raz na 90 dni, wynikającego z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, w związku art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców – po dokonaniu analizy danych z tachografu cyfrowego pojazdów o nr rej: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji błędnie nałożył karę pieniężną za naruszenie objęte lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w łącznej wysokości 4.000 zł (500 zł x 8 pojazdów) z uwagi na to, że pobrane podczas kontroli dane nie wskazywały na przekroczenie 90 dni działalności pojazdów pomiędzy okresami sczytania danych z urządzeń rejestrujących.

W odniesieniu natomiast do pozostałych naruszeń– a to:

- przekroczenia dziennego maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowców: R. D. w dniu 26.09.2016 r., W. K. w dniu 12.09.2015 r. i M. L. w dniu 14.09.2015 r. – za które wymierzono łączną karę 300 zł,

- przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy- przez R. D. w dniu 15.10.2015 r. i B. B. w dniu 20.10.2015 r. - za które wymierzono łączną karę 300 zł,

- skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowców: W. K. (2-3.10.2015 r.), B. B. (24-25.10.2015 r.), Z. C. (2-3.09.2015 r. i 24-25.09.2015 r.) - za które wymierzono łączną karę 600 zł,

- przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu 2 kolejnych tygodni o czas powyżej 1-4 godzin przez kierowcę Z. C. w okresie rozliczeniowym 14.09.-27.09.2015 r. – kara 100 zł,

- nieudzielenia przerwy , o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2004 . o czasie pracy kierowców - w odniesieniu do kierowcy B. P. w dniu 27.08.2015 r. – kara 300 zł,

- naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – w stosunku do 8 kierowców – za które wymierzono łączną karę 4000 zł (8x500 zł) –

- organ odwoławczy uznał prawidłowość ustaleń organu I instancji i wysokości wymierzonych kar za ww. naruszenia.

Wobec ostatniego z naruszeń – tj. przekroczenia maksymalnego okresu na wczytanie danych z karty kierowcy, którego popełnienie było kwestionowane w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że analizę danych ograniczono do okresu objętego kontrolą - tj. od 15.07.2015 r. do 31.10.2015 r. Co do zasady, zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane te pobiera się co najmniej raz na 28 dni, przy czym, nawiązując do zarzutów skargi, GITD wyjaśnił, że dni te nie muszą pokrywać się z dniami zarejestrowanej działalności. Zaznaczył również, że analizując sprawę brał pod uwagę czy na danych cyfrowych została zarejestrowana aktywność oraz czy zaświadczenia o działalności złożone do akt sprawy wskazywały na aktywność wymienioną w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. W ocenie GITD na okazanych i poddanych analizie zaświadczeniach o działalności było zaznaczone, że dany kierowca "miał czas wolny od pracy lub odpoczywał", co świadczy o tym, że działalność danego kierowcy była rejestrowana np. w celu odbycia odpoczynku lub pracy.

W rozpoznawanej sprawie kwestia sposobu liczenia 28-dniowego okresu wczytywania danych z karty kierowcy, o którym mowa w § 4, ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych jest właśnie przedmiotem kontrowersji. Kwestia ta była zresztą przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych, które ukształtowały jednolitą linię orzecznictwa w zakresie rozumienia ww. terminu.

Przypomnieć wypada, że podstawową regulację prawną dotyczącą obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy stanowi art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, orz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r. – zwane dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006"). Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

W rozporządzeniu nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy (DZ.UE.L.2010.168.16) Komisja Europejska określiła maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych, stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia odpowiednio – okres nie przekraczający 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Z uwzględnieniem powyższych regulacji częstotliwość pobierania danych z tachografu cyfrowego oraz z karty kierowcy określone zostały w krajowym porządku prawnym. W art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180 poz. 1494 ze zm.) zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywanie tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań określonych

w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego.

W wykonaniu tej delegacji wydane zostało przez Ministra Transportu powoływane już wielokrotnie rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.

Stosownie do jego § 4 ust. 1 pkt 1 dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. W ust. 2 tego przepisu wskazano natomiast, że dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

W odniesieniu do tego terminu we wspomnianym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwrócono uwagę na treść pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r., który w opublikowanym jego tłumaczeniu stanowi, że "określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności" – tak np. NSA w wyroku z dnia 3.11.2015 r., II GSK 2396/14, z dnia 14.04.2016 r., II GSK 2677/14 oraz w wyroku z dnia 5.05.2016 r., II GSK 2719/14, w którym NSA wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie dokonują jakichkolwiek rozróżnień na tle sposobu obliczania 28-dniowego terminu. Istnieje zatem konieczność odniesienia się do obowiązku stosowania pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców, a o obowiązku tym decyduje treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Oznacza to, że wskazany w rozporządzeniu Ministra Transportu z 23.08.2007 r. okres 28 dni na obowiązkowe pobranie danych z karty kierowcy obejmuje wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, a nie wszystkie kolejne dni.

W rozpoznawanej sprawie pogląd ten co do zasady podziela także Główny Inspektor Transportu Drogowego, niemniej wątpliwości Sądu budzi czy istotnie przy rozliczeniu okresu pobierania danych z kart kierowców: K. C., A. C., R. D., J. K., W. K., S. P., R. S. i A. W. uwzględnione zostały wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Oczywistym jest, że rejestracji podlega nie tylko czas, kiedy kierowca prowadzi pojazd, ale i te kiedy podlega obowiązkowi odpoczynku.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w odniesieniu do każdego kierowcy zawarł stwierdzenie, że "zliczył dni zarejestrowanej działalności" i podał ich liczbę, konkludując, że w każdym z podanych przypadków przekroczono liczbę 28 dni na wczytanie danych z karty kierowcy. Wskazał również, że analizując sprawę brał pod uwagę czy na danych cyfrowych została zarejestrowana aktywność oraz czy zaświadczenia o działalności złożone do akt sprawy wskazywały na aktywność wymieniona w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. W okazanych i poddanych analizie zaświadczeniach o działalności było zaznaczone, że dany kierowca "miał czas wolny od pracy lub odpoczywał", co w ocenie organu świadczy o tym, że działalność danego kierowcy była rejestrowana np. w celu odbycia odpoczynku lub przerwy.

Na podstawie takiego opisu analizy danych w zaskarżonej decyzji nie sposób wywnioskować, jakiego rodzaju aktywność kierowcy wynikająca - zdaniem organu - z ewidencji czasu pracy, uzasadniała jej zaliczenie do dni rejestrowanej działalności, ani też które konkretnie dni, kiedy karta nie była włożona do tachografu, w zakwestionowanym okresie i z jakiego powodu zostały w oparciu o ewidencję czasu pracy zaliczone do dni rejestrowanej działalności. Nie sposób zatem ocenić, czy zakwestionowane przekroczenia terminu odczytu danych z kart kierowców faktycznie miały miejsce. Dodatkowo fakt ten utrudnia dołączenie wykresów tygodniowych pracy poszczególnych kierowców w wersji jednokolorowej kserokopii, co uniemożliwia prawidłowe odczytanie zawartych tam oznaczeń. Należy przy tym zaznaczyć, że nie jest rolą Sądu ustalanie, czy wskazane przez organ dni pokrywają się z ilością dni rejestrowanej aktywności konkretnego kierowcy. To na organie orzekającym spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekonywującego uzasadnienia treści rozstrzygnięcia, a sąd administracyjny nie może zastępować organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku.

Ograniczenie się wyłącznie do wskazania dat, w których nastąpiło pobranie danych, bez analizy ewidencji czasu pracy, aktywności kierowców nie mogło stanowić podstawy stwierdzenia, że doszło do naruszenia wymogu wczytywania danych.

Organ winien był dokonać analizy odczytów z kart kierowców jak również ewidencji czasu pracy, z uwzględnieniem wystawionych zaświadczeń i dopiero na tej podstawie ustalić okresy, w których przedsiębiorca miał obowiązek rejestracji aktywności kierowcy, a następnie określić, czy doszło do przekroczenia terminu na odczytanie danych z karty kierowcy. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 256/16).

W tym zakresie stan faktyczny nie został w sposób należyty wyjaśniony, a uzasadnienie decyzji jest niepełne i uniemożliwia odniesienie się do stwierdzonych naruszeń. Z powyższych względów zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze, w szczególności braku przeprowadzenia postępowania uzupełniającego poprzez przesłuchanie świadków na okoliczność odstępstw od norm czasu pracy kierowców, słuszna jest w tym względzie argumentacja organu odwołująca się do art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, który umożliwia kierowcy odstąpienie od regulacji dotyczących dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, pod warunkiem wskazania powodów takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Odpowiednie adnotacje winny być zatem sporządzane na bieżąco i znajdować się w dokumentacji udostępnianej do kontroli. Trudno uczynić organom zarzut braku należytego zgromadzenia materiału dowodowego w tym zakresie, w sytuacji, gdy obowiązek z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie został de facto wykonany, a przedsiębiorca w toku całego postepowania nie przedłożył deklarowanych przez siebie dowodów, oczekując w tym zakresie aktywności organu. Ponadto, jak trafnie wskazuje GITD, zeznania jako świadków kierowców nie mogłyby być w świetle ww. przepisu rozporządzenia (WE) miarodajne dla potrzeb wykazania odstępstw od przepisów o czasie pracy kierowców.

Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postepowania – wymienione już art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia.