Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 265/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: NSA Izabela Dobosz WSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2009 r. sprawy ze skargi K.H. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia 19 listopada 2008 r. nr [....] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park...."; skargę oddala.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 r. Rada Miasta Krakowa uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry". Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 741 z dnia 28 listopada 2008 r., a weszła w życie z dniem 29 grudnia 2008 r.

W dniu 10 grudnia 2008 r. (data wpływu do organu) K. H. wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia jego prawa własności przedmiotową uchwałą, a następnie złożył skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" wnosząc o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie procedury uchwalania planu jak i naruszenie zasad uchwalania planu.

Skarżący podał, iż jest właścicielem oraz współwłaścicielem działek nr "1"; "2"; "3"; "4" obręb [...] oraz działek nr nr: "5"; "6"; "7"; "8"; "9"; "10"; "11"; "12"; "13"; "14" obręb [...] w K. objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" przyjętego uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 roku. Skarżący oświadczył, iż postanowienia przedmiotowej uchwały uniemożliwiają mu zagospodarowanie działek stanowiących jego własność poprzez całkowite wykluczenie zabudowy, co spowodowało naruszenie interesu prawnego skarżącego.

Skarżący w kwestii naruszenia procedury uchwalania kwestionowanej uchwały sformułował następujące zarzuty:

1) niewystąpienie o opinię do regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Obowiązek zaopiniowania projektu planu miejscowego z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wynika z art. 17 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W trakcie prac planistycznych związanych ze sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" nie uzyskano opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska na temat projektu planu,

2) nieuzgodnienie projektu planu z właściwym organem ochrony granic.

Obowiązek uzgodnienia projektu planu miejscowego z właściwym organem ochrony granic wynika z art. 17 pkt 7 lit. e) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgodnienie to jest obligatoryjne w odniesieniu do wszystkich projektów planów miejscowych. Skarżący podniósł, iż w trakcie prac planistycznych związanych ze sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" nie uzgodniono projektu planu z właściwym organem ochrony granic, tj. Komendantem [...] Oddziału Straży Granicznej z siedzibą w N..

3) niepodjęcie przez Radę Miasta Krakowa uchwały o zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przed uchwaleniem planu.

Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwala się po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Skarżący wskazał, iż obowiązku tego można dochować w dwojaki sposób: albo uchwalając uprzednio odrębną uchwałę stwierdzającą zgodność projektu planu ze studium albo w tekście uchwały ustalającej miejscowy plan. Skarżący podał, iż w trakcie prac planistycznych związanych ze sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" Rada Miasta Krakowa nie wypowiedziała się w żadnej z wskazanych powyżej form na temat zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wypowiedź viceprezydenta B. dotycząca zgodności projektu planu ze studium gminnym (a tylko taka padła na posiedzeniu Rady Miasta Krakowa) nie może być bowiem uznana za zajęcie stanowiska przez Radę Miasta Krakowa.

4) brak przeprowadzenia przez Radę Miasta Krakowa indywidualnych głosowań nad uwagami do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry"

Skarżący podniósł, iż obowiązek rozstrzygnięcia w sprawie rozpatrzenia przez radę gminy uwag do projektu planu miejscowego powinno się odbyć w drodze indywidualnych głosowań. Zgodnie bowiem z poglądem prezentowanym w doktrynie rada gminy nie może ograniczyć się do rozpatrzenia przekazanej przez prezydenta miasta listy nieuwzględnionych uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie rozstrzygnąć w jednym głosowaniu o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez prezydenta miasta. Skarżący podniósł, iż w trakcie prac planistycznych związanych ze sporządzaniem kwestionowanej uchwały, Rada Miasta Krakowa nie przeprowadziła indywidualnych głosowań nad uwagami wniesionymi do projektu planu.

Skarżący sformułował również zarzuty dotyczące naruszenia prawa przez przedmiotową uchwałę:

1) Niezgodność treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

Skarżący podniósł, iż obowiązek zgodności planu z zapisami studium wynika z art. 15 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym plan musi być zgodny ze studium w sensie merytorycznym (rzeczywistym). Zdaniem skarżącego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" jest niezgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa gdyż:

a) teren po zachodniej stronie ul. Jerzmanowskiego, w planie miejscowym został przeznaczony pod teren sportu i rekreacji (2US - 0% powierzchni zabudowy), choć w studium jest to teren do zabudowy i zainwestowania. W miejscu tym należy podkreślić, iż inny teren - również przeznaczony w studium do zabudowy i zainwestowania (na północ od ulicy Ćwiklińskiej) w planie miejscowym "Park Aleksandry" określony został jako teren zabudowy usługowo - mieszkaniowej (UM) oraz teren zabudowy usługowej (2U),

b) teren na północ od ulicy Ćwiklińskiej w planie został określony jako teren zieleni urządzonej z usługami (1ZPU- 20% powierzchni zabudowy, wysokość obiektów do 12m), choć w studium oznaczono go jako tereny zieleni publicznej (system zieleni i parków rzecznych),

c) teren pomiędzy ulicą Jerzmanowskiego a Potokiem [...] w planie został określony jako teren zieleni urządzonej z usługami (2ZPU- 5% powierzchni zabudowy, wysokość obiektów do 7m), choć w studium oznaczono go jako tereny zieleni publicznej,

d) teren pomiędzy ulicą Jerzmanowskiego a Potokiem [...] w planie został określony jako tereny parkingów (3KP- z możliwością zabudowy), choć w studium oznaczono go jako tereny zieleni publicznej,

e) teren przy skrzyżowaniu ulicy Jerzmanowskiego z ulicą Bieżanowską w planie miejscowym został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (1MN, 2MN), choć w studium oznaczono go jako tereny zieleni publicznej (system zieleni i parków rzecznych),

f) teren przy skrzyżowaniu ulicy Wielickiej z ulicą Podłęską w planie miejscowym został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (MW), choć w studium oznaczono go jako tereny zieleni publicznej.

2) "Zamrożenie" prawa własności poprzez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry".

Skarżący wskazał, iż zapisy planu przewidują - między innymi - realizację ogólnodostępnego parku, mającego charakter publiczny (rozdział 1 § 2 uchwały) na terenach należących do osób prywatnych, choć Gmina Kraków nie będzie mogła przeprowadzić na tych terenach wywłaszczenia. Ponadto w budżecie Gminy Kraków brak jest środków na wykup gruntów przeznaczonych - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" - pod realizację parku. Skarżący podniósł, iż zapisy planu "Park Aleksandry" przewidują - między innymi - realizację ciągu pieszego (1KDX, 2KDX) na terenach w części należących do osób prywatnych, choć Gmina Kraków nie będzie mogła przeprowadzić na tych terenach wywłaszczenia z uwagi na okoliczność, że realizacja ciągu pieszego nie jest celem publicznym w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W związku z tym skarżący podkreślił, że umożliwienie przez gminę korzystania z nieruchomości przez inne podmioty (niezależnie od woli właściciela) jest możliwe tylko w przypadku przeznaczenia nieruchomości na cel publiczny w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na orzeczenia: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, IV SA/Wa 1589/06, LEX nr 304093 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 1651/07.

3) Zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" pozwalające innym podmiotom na indywidualne uzgadnianie odstępstw od planu.

Skarżący podniósł, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego powinien zawierać kompleksowe regulacje dotyczące możliwości i sposobu zagospodarowania terenu. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego staje się prawem miejscowym (art. 14 ust. 8), czyli aktem powszechnie obowiązującym, zawierającym normy bezwzględnie obowiązujące (ius cogens). Wykluczone więc jest zawieranie w jego przepisach norm otwartych, pozwalających jakimkolwiek podmiotom na indywidualne uzgadnianie odstępstw od planu. W planie miejscowym "Park Aleksandry" zawarte są zapisy łamiące powyższą zasadę a to:

- § 5 ust. 1 pkt. 8, w którym wskazano, że ilekroć w planie jest mowa o głównych ścieżkach rowerowych należy przez to rozumieć trasy wyznaczone w ramach terenów wyznaczonych w planie, trasy o orientacyjnym przebiegu wskazane na Rysunku Planu do szczegółowego ustalenia lokalizacji na etapie wydawania decyzji administracyjnych przy uwzględnieniu przepisów prawa miejscowego;

- § 15 ust. 1 lit d, w którym wskazano, że w projektach przebudowy i budowy układu drogowego uwzględniać należy potrzeby w zakresie budowy układu ścieżek rowerowych z wykorzystaniem układu komunikacyjnego i towarzyszącej zieleni. Nadto wskazano, że w procedurach dotyczących przygotowania inwestycji i remontów, które mogłyby mieć wpływ na układ komunikacji rowerowej, jednostki Urzędu Miasta Krakowa są zobowiązane poddać ich rozwiązania ocenie zgodnie z przepisami prawa miejscowego;

- § 16 ust. 2 pkt 2, w którym wskazano, że utrzymuje się przebiegi i lokalizację istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, za wyjątkiem magistrali ciepłowniczej, zlokalizowanych w obszarze objętym planem, w tym obsługujących obszar nie objęty planem, zapewniając możliwość ich rozbudowy, modernizacji i zmiany średnic sieci;

- § 16 ust. 3-8, w których dopuszczono możliwość rozbudowy poszczególnych mediów nie określając ich planowanego przebiegu;

- § 16 ust. 6 pkt 4, pkt 5 i pkt 6, w których nie określono szerokości stref kontrolowanych dla gazociągów;

- § 25 ust. 2 pkt 6, w którym wskazano, że nie wyznaczono na rysunku planu mostków i kładek pieszo-rowerowych.

4) Wskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" konkretnej branży działalności handlowej, która może występować na poszczególnych terenach

Skarżący podniósł, iż zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie administracyjnym "wskazanie konkretnej branży działalności handlowej, od której zależy dopuszczalność lokalizacji obiektu, nie może być w żadnej mierze uznane za kształtowanie ładu przestrzennego" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2007 r. II SA/G1 784/06, LEX nr 340145).

W planie miejscowym "Park Aleksandry" zawarte są zapisy łamiące powyższą zasadę, a to:

- § 22 ust 1, w którym wskazano, że wyznaczone tereny zabudowy usługowej oznaczone na rysunku planu symbolami 1U i 2U są przeznaczone pod usługi komercyjne gastronomii,

- § 36 ust. 2 pkt 2, w którym wskazano lokalizację obiektów obsługi klientów przedsiębiorstw komunikacji zbiorowej z ograniczeniem do 50 m2 powierzchni zabudowy.

5) Niejednoznaczne określenie linii zabudowy w kwestionowanej uchwale.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Skarżący podniósł, iż na rysunku planu, będącego integralną częścią uchwały, wrysowano linie rozgraniczające drogi, posiadające określoną szerokość. Wskazany wyżej zapis pozwala natomiast wnioskować, że linie rozgraniczające można dowolnie zmieniać, jeżeli zostanie zachowana minimalna szerokość. Przedmiotowy zapis w powyżej przytoczonym brzmieniu jest sprzeczny z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym jednoznacznie ustalono, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W świetle tego przepisu każda zmiana czy to przeznaczenia danego obszaru, czy to granic lokalizacji danego rodzaju obiektów wymagająca zmiany przebiegu linii rozgraniczających, wymaga zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy obowiązującego porządku prawnego w zakresie regulacji normujących zagadnienie zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają żadnych odstępstw od powyżej wyrażonej zasady każdorazowego określania w planie miejscowym linii rozgraniczających. Natomiast w § 10 pkt 6 uchwały Rady Miasta Krakowa nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 r. ustanowiono, że przy wyznaczeniu pasów ochronnych (linie zabudowy) użyto słowa "min.", co pozwala na dowolne zmiany tej odległości, przy zachowaniu minimalnej szerokości.

6) Wadliwy sposób wyznaczenia linii zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry"

Skarżący wskazał na art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy Zapis ten określa konieczność wyznaczenia linii zabudowy w przypadku gdy w planie miejscowym występują tereny przeznaczone pod zabudowę. Przepisy odrębne nie mają zastosowania do powyższej reguły.

Natomiast w planie miejscowym "Park Aleksandry" zawarte są zapisy łamiące powyższą zasadę a to § 18 ust. 2 uchwały, który stanowi, że zasady sytuowania zabudowy w wyznaczonych terenach określają nieprzekraczalne linie zabudowy. W przypadku niewyznaczenia linii zabudowy na Rysunku planu, obowiązują przepisy odrębne.

7) Określenie przeznaczenia terenów nieobjętych zakresem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry"

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zapisy planu miejscowego odnoszą się do obszaru objętego planem.

Skarżący wskazał, iż plan obejmuje tylko część ul. Aleksandry. Natomiast w § 15 ust. 1 lit a uchwały znajduje się zapis odnoszący się do całej długości ulicy Aleksandry, której tylko odcinek znajduje się w obszarze objętym planem, a to:

a) układ drogowy podstawowy obejmuje:

- drogę publiczną klasy Z (zbiorcza) KDZ ul. Bieżanowska w jej fragmentarycznym przebiegu w obszarze objętym planem,

- drogę publiczną klasy Z (zbiorcza) z tramwajem oraz planowanym szybkim tramwajem KDZ+T ul. Mieczysławy Ćwiklińskiej w jej fragmentarycznym przebiegu w obszarze objętym planem,

- drogę publiczna klasy L (lokalna) KDL ul. Aleksandry,

- drogę publiczną klasy L (lokalna) ul. Jerzmanowskiego, położoną w bezpośrednim sąsiedztwie, poza obszarem objętym planem,

- drogę publiczną klasy L (lokalna) ul. Telimeny, położoną w bezpośrednim sąsiedztwie, poza obszarem objętym planem.

8) Rozbieżność pomiędzy treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry", a załącznikiem graficznym do planu

Skarżący wskazał na szereg rozbieżności w tym zakresie. W planie miejscowym w części tekstowej w § 13 pkt 1 lit a, b, c, d, e jako przestrzeń publiczną określono tereny oznaczone symbolami: KDZ+T, KDZ, KDL, KDX, 1ZC, 2ZC, ZPU, ZP, WS. Natomiast na rysunku planu (załącznik nr 1,2), będącego integralną częścią uchwały, obszar przestrzeni publicznej (oznaczenie graficzne - szare prostopadłe kratki) wyznaczono jedynie w części terenu 1ZPU (na północ od ul. Ćwiklińskiej). Skarżący podkreślił, iż przestrzeń określana jako publiczna powinna być dostępna dla wszystkich, tymczasem obejmuje ona także tereny działek osób prywatnych, które na podst. art. 140 k.c. mogą korzystać ze swojej własności z wyłączeniem innych osób.

W planie miejscowym "Park Aleksandry",w 16 ust. 3 pkt 4 i pkt 5 zostały zawarte zapisy o rozbudowie sieci wodociągowej oraz wyznaczeniu stref technicznych dla sieci wodociągowej istniejącej i planowanej. Natomiast na rysunku planu (załącznik nr 2) zaznaczono jedynie przebieg i strefę techniczną wodociągu istniejącego, nie wyznaczając przebiegu wodociągu planowanego ani strefy technicznej wodociągu planowanego.

W planie w § 16 ust. 4 pkt 3 i pkt 4 zostały zawarte zapisy o rozbudowie sieci kanalizacji sanitarnej oraz wyznaczeniu stref technicznych dla kanalizacji istniejącej i planowanej. Natomiast na rysunku planu (załącznik nr 2) zaznaczono jedynie przebieg kanalizacji sanitarnej istniejącej. Nie wyznaczono przebiegu strefy technicznej dla kanalizacji sanitarnej istniejącej, przebiegu planowanej kanalizacji sanitarnej, przebiegu strefy technicznej kanalizacji sanitarnej planowanej.

W § 16 ust. 5 pkt 6 planu zostały zawarte zapisy wyznaczające strefy techniczne dla sieci kanalizacyjnej opadowej istniejącej i planowanej. Natomiast na rysunku planu (załącznik nr 2) zaznaczono jedynie przebieg kanalizacji opadowej istniejącej. Nie wyznaczono przebiegu strefy technicznej dla kanalizacji opadowej istniejącej, przebiegu planowanej kanalizacji opadowej, przebiegu strefy technicznej kanalizacji opadowej planowanej.

W planie w § 16 ust. 6 pkt 3 i pkt 5 zostały zawarte zapisy o rozbudowie sieci gazowej oraz wyznaczenie stref technicznych dla sieci gazowej planowanej. Natomiast na rysunku planu (załącznik nr 2) zaznaczono jedynie przebieg sieci gazowej istniejącej. Nie wyznaczono przebiegu strefy technicznej dla gazociągu istniejącego, przebiegu planowanego gazociągu, przebiegu strefy technicznej gazociągu planowanego.

W planie miejscowym "Park Aleksandry", w jego części tekstowej w § 16 ust. 7 pkt 7 5 zostały zawarte zapisy wyznaczające strefy techniczne wzdłuż ciepłociągów. Natomiast na rysunku planu (załącznik nr 2) zaznaczono jedynie przebieg ciepłociągów istniejących, nie wyznaczając przebiegu strefy technicznej dla ciepłociągów istniejących.

W § 16 ust. 8 pkt 2, pkt 3 i pkt 4, zostały zawarte zapisy o rozbudowie sieci elektroenergetycznej, planowanych stacjach transformatorowych oraz wyznaczenie stref technicznych dla sieci średniego i niskiego napięcia istniejącej i planowanej. Natomiast na rysunku planu (załącznik nr 2) zaznaczono jedynie przebieg sieci elektroenergetycznej oraz stację transformatorową już istniejącą. Nie wyznaczono przebiegu strefy technicznej dla sieci elektroenergetycznej istniejącej, przebiegu planowanej sieci elektroenergetycznej, przebiegu strefy technicznej sieci elektroenergetycznej planowanej.

Dalej skarżący zauważył, iż w części graficznej (załącznik nr 2), zaznaczono jako istniejącą linię elektroenergetyczną napowietrzną 15kV, choć ani podczas prac nad planem ani podczas jego uchwalania taka linia nie istniała, nie istnieje ona również obecnie. Błędne wyznaczenie przebiegu infrastruktury wiąże się z dotkliwymi konsekwencjami dla właścicieli terenu poprzez wyznaczenie stref technicznych zakazujących zabudowy wzdłuż przebiegu sieci (łącznie 16 m, licząc po 8 m od osi linii).

9) wewnętrzna sprzeczność zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry".

Skarżący podał, iż w § 10 ust. 11 zawarto zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodujących szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, z wyjątkiem rodzajów inwestycji szczegółowo wymienionych w powołanym ustępie. Natomiast zgodnie z § 24 ust. 2 pkt. 1,§ 25 ust. 2 pkt. 4 dopuszcza się realizację między innymi trasy narciarstwa biegowego wraz z niezbędną infrastrukturą. Inwestycja taka jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko.

W planie miejscowym "Park Aleksandry" w § 9 ust. 2 pkt 1 zawarto zapis wykluczający lokalizację nowej zabudowy kubaturowej poza istniejącymi i ustalonymi w planie terenami zespołów mieszkaniowych, usługowych, garażowych i parkingowych. Tymczasem zapisy planu przewidują możliwość realizacji zabudowy na terenach 1ZC, 2ZC, 1US, SUS, 1ZPU, 2ZPU, KT, G, E. Ponadto w załączniku graficznym nie określono linii rozgraniczających "terenów otwartych o wybitnych walorach krajobrazowych", choć niewątpliwie są to tereny o różnych zasadach zagospodarowania (poprzez wyłączenie zabudowy).

W § 5 ust. 1 pkt 4 planu zawarto definicję przeznaczenia podstawowego, jednocześnie określając iż powinny być mu podporządkowane inne sposoby użytkowania określone jako dopuszczone, uzupełniające i wzbogacające. Tymczasem na terenie z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę usługowo mieszkaniową wielorodzinną wraz z garażami w § 21 ust. 2 pkt. 1 (poza podstawowym przeznaczeniem) dopuszcza się lokalizację zespołu Pogotowia Ratunkowego.

Poza sprzecznością powyższych zapisów, należy dodać iż przy planowaniu celów publicznych, poza zasadami określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Gmina Kraków powinna kierować się również zasadą gospodarności. W przypadku zainwestowania terenu zgodnie z przeznaczeniem podstawowym, a następnie realizacji na tym terenie zespołu Pogotowia Ratunkowego, Gmina Kraków zmuszona będzie do wypłaty odszkodowań (których wartość może przekroczyć koszt samej inwestycji).

10) niewyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, geometrii dachu dla terenów dopuszczających zabudowę niezgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym zawarto między innymi wymóg podania powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu oraz wymóg określenia geometrii dachu. Tymczasem w planie miejscowym "Park Aleksandry" dla terenów parkingów oznaczonych symbolami 1KP, 2KP, 3KP dopuszczających zabudowę nie wyznaczono powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, a także nie określono geometrii dachu. Ponadto dla terenów 1KP, 2KP nie wyznaczono powierzchni biologicznie czynnej.

Dla terenów cmentarza, oznaczonych symbolami 1ZC, 2ZC dopuszczających zabudowę nie wyznaczono powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu a także nie określono geometrii dachu. Ponadto dla terenu 2ZC nie wyznaczono powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalnej wysokości dopuszczonej zabudowy.

Dla terenu obsługi komunikacji - pętla autobusowa Bieżanów Nowy, oznaczonego symbolem KT dopuszczającego zabudowę nie wyznaczono powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, nie podano wymaganej powierzchni biologicznie czynnej a także nie określono geometrii dachu.

Dla terenu infrastruktury gazowniczej, oznaczonego symbolem G dopuszczającego zabudowę nie wyznaczono powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, nie podano maksymalnej wysokości dopuszczonej zabudowy a także nie określono geometrii dachu.

Dla terenu infrastruktury elektroenergetycznej, oznaczonego symbolem E dopuszczającego zabudowę nie wyznaczono powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, nie podano maksymalnej wysokości dopuszczonej zabudowy a także nie określono geometrii dachu.

11) niewyznaczenie w kwestionowanej uchwale granic terenów służących organizacji imprez masowych niezgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z poglądem prezentowanym w doktrynie "Ustalenia wymienione w art. 15 ust. 3, jako wprowadzane do planu "w zależności od potrzeb", nie oznaczają natomiast ich fakultatywności." (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne-komentarz, Warszawa 2008, s. 155). W planie miejscowym "Park Aleksandry" w § 24 ust. 2 pkt 4 zawarto zapis dopuszczający organizację imprez masowych, natomiast w załączniku graficznym do planu nie wyznaczono granic terenu dla organizacji imprez masowych.

12) ominięcie obowiązujących przepisów prawa. Skarżący podał, iż podczas uchwalania miejscowego planu "Park Aleksandry" obowiązek uzyskania zgody na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne wynikał z regulacji zawartej w art. 17 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne zwartego obszaru gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy IV o powierzchni przekraczającej 1 ha wymagało uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Zdaniem skarżącego, aby uniknąć powyższej procedury w planie, ze zwartego obszaru położonego na gruntach oznaczonych w rejestrze gruntów jako użytek RIV (o powierzchni około 130 ar) wyznaczono teren pod uprawy rolne - oznaczony jako ZR - (o powierzchni 36 ar), tak by pozostały obszar który wymagałby zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne nie przekraczał powierzchni 1 ha (wynosi on około 94 ar). Skarżący zaznaczył, że wprawdzie gmina posiada "władztwo planistyczne", lecz przy określaniu funkcji dla danego terenu obowiązana jest uwzględniać szereg wymagań wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, między innymi wymagania ładu przestrzennego i walory ekonomiczne przestrzeni. Brak jest zatem jakichkolwiek racjonalnych argumentów - z wyjątkiem ominięcia procedury odrolnieniowej - uzasadniających przeznaczenie skrawka terenu pod uprawy rolne w sąsiedztwie obszaru wysoce zurbanizowanego, przeznaczonego w planie pod tereny cmentarza, zieleni urządzonej, sportu i rekreacji.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie z powodu niewykazania przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego ewentualnie o jej oddalenie wobec bezzasadności skargi.

Co do zarzutów w kwestii naruszenia procedury planistycznej organ podał, iż wszelkie wyamagania stawiane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry". Nadto organ podał, iż kwestionowana uchwała była badana przez Wojewodę Małopolskiego pod kątem zgodności z prawem.

W kwestii zarzutów proceduralnych organ podnióśł co następuje.

Organ wskazał, iż działki nr "1", "2", i "15", "4" obręb [...] oraz działki nr "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14" obręb [...] w K., których współwłaścicielem lub właścicielem jest skarżący, znajdują się na obszarach, które w planie miejscowym objęte są przeznaczeniem oznaczonym jako: [...], [...], [...] oraz [...]. Przy czym:

- tereny 1 [...] przeznaczone są pod ciąg pieszy wraz z urządzeniami odwodnienia i oświetlenia (§ 33 uchwały),

- tereny 4 [...] przeznaczone są pod ogólnodostępne tereny zieleni urządzonej z elementami wyposażenia parku - park potoku [...],

- tereny 2 [...] przeznaczone są pod obiekty i urządzenia z zakresu sportu, turystyki, rekreacji, oświaty i edukacji (§ 23 uchwały),

- tereny l [...] przeznaczone są pod ogólnodostępne tereny zieleni urządzonej wraz z usługami komercyjnymi służącymi obsłudze funkcji rekreacyjnej park potoku [...] w szczególności gastronomii, wypożyczalni sprzętu sportowego i zaplecza sportowo-socjalnego (§ 25 uchwały).

Organ powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 199 r. oraz orzecznictwo, podniósł, iż skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie legitymuje ani sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Organ zaznaczył, iż dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ciężar wykazania nie tylko interesu prawnego, ale przede wszystkim zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia tego interesu lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Organ podniósł, iż powołanie się przez skarżącego jedynie na fakt bycia właścicielem wskazanych na wstępie działek, bez powołania się na jakiekolwiek okoliczności wskazujące na fakt naruszenia jego interesu prawnego, nie spełnia tego warunku. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest również wykazanie, które to konkretnie postanowienia zaskarżonego planu miejscowego, w jakim zakresie i dlaczego naruszają interes prawny lub uprawnienie skarżącego.

Zdaniem organu żaden zarzut wskazany w skardze nie odnosi się w istocie do jakichkolwiek ustaleń planu miejscowego dotyczących nieruchomości, których właścicielem jest skarżący. Tym samym należy uznać, że w zakresie zarzutów podniesionych w przedmiotowej skardze nie przysługuje skarżącemu legitymacja skargowa. W przedmiotowej sprawie tereny, których właścicielem jest skarżący były i są nadal wyłączone spod zabudowy, co wynika przede wszystkim w znacznej mierze z sąsiedztwa parku potoku [...]. Prawo zabudowy terenu nie jest immanentnym elementem prawa własności i zakaz zabudowy nie może być tym samym utożsamiany z naruszeniem prawa własności lub naruszeniem interesu prawnego skarżącego. Organ podniósł, iż o naruszeniu interesu prawnego nie świadczy jedynie subiektywne przeświadczenie skarżącego.

Co do zarzutu nr 1 ze skargi organ wskazał, iż norma art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została dodana przez art. 147 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. W przeprowadzonej procedurze sporządzania przedmiotowego planu miejscowego w istocie nie uzyskano opinii o projekcie planu miejscowego organu z zakresu ochrony środowiska. Organ zwrócił uwagę na okoliczności faktyczne, które miały miejsce w połowie listopada 2008 r. Jak wskazano ustawa z dnia 3 października 2008 r. weszła w życie 15 listopada 2008 r., a uchwała w sprawie miejscowego planu została podjęta w dniu 19 listopada 2008 r., a więc 4 dni po wejściu w życie ustawy, która miała bardzo krótkie vacatio legis - zaledwie 8 dni. Jakkolwiek zgodnie z literą prawa powinien działać już regionalny dyrektor ochrony środowiska, to jednak faktycznie do dnia 19 listopada 2008 r. nie wykonywał swoich kompetencji. Tym samym nie było realnej możliwości przedłożenia temu organowi projektu planu miejscowego do zaopiniowania.

Organ wskazał, iż ustawa z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie zawiera przepisów przejściowych odnoszących się do przeprowadzenia procedury sporządzania planu miejscowego. Oznacza to, że przepisy tej ustawy należy stosować do toczących się procedur planistycznych. Procedura, o której mowa w art. 17 ustawy o planowaniu jest o tyle procedurą szczególną, że z jednej strony istotne znaczenie ma dokonywanych czynności, z drugiej natomiast wyjątkowy charakter mają przepisy ustanawiające ponowienie niektórych czynności (art. 17 pkt 13), lub nawet części procedury 19 ust. 1. Z tej racji, że przepisy stanowiące o ponawianiu procedury nie mogą być wykładane rozszerzająco, należy wyciągnąć wniosek, że niedopuszczalne jest powtarzanie i ponawianie jakichkolwiek czynności proceduralnych w innych przypadkach niż wyraźnie przewidzianych w ustawie. Zdaniem organu w sytuacji - gdy racjonalny ustawodawca - wprowadza zmiany w przepisach regulujących procedurę sporządzania planu miejscowego - która może być realizowana wyłącznie w takiej kolejności w jakiej przewidział to ustawodawca - i nie umieścił przepisów przejściowych dotyczących ogólnego stosowania tych przepisów (to znaczy konieczności ponowienia procedury planistycznej), to oznacza to, że obowiązek zaopiniowania projektu planu miejscowego przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska występuje tylko w tych przypadkach, w których procedura sporządzania planu miejscowego w chwili wejścia w życie planu znajdowała się co najwyżej na etapie opiniowania projektu planu miejscowego. Uzyskanie bowiem opinii na etapie późniejszym byłoby jawnym złamaniem normy art. 17 ustawy o planowaniu. Nie ma na gruncie tego przepisu możliwości realizowania poszczególnych etapów tej procedury w dowolnej kolejności, a czynności mogą być ponawiane wyłącznie w sytuacjach, o których mowa w art. 17 pkt. 13 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu.

Zdaniem organu nie było konieczności przeprowadzania czynności opiniowania projektu planu przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w toku procedury planistycznej przy sporządzaniu planu dla obszaru Park Aleksandry, bowiem w chwili wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko projekt planu miejscowego został już przedstawiony radzie gminy wraz z listą nieuwzględnionych uwag w myśl art. 17 pkt. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Co do zarzutu nr 2 organ podał, iż zarzut naruszenia art. 17 pkt 7 lit. e ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uznać za bezzasadny. Art. 17 wyżej wspomnianej ustawy określa sposób przeprowadzenia procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W regulacji tej jest zawarty katalog podmiotów, z którymi organ sporządzający projekt planu miejscowego powinien dokonać uzgodnień. Nie oznacza to jednak, iż organ sporządzający projekt konkretnego planu jest automatycznie zobowiązany do dokonania uzgodnień ze wszystkimi podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zauważył, iż zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy powołane do uzgodnienia zarówno studium jak i planu miejscowego dokonują tych czynności według ich właściwości rzeczowej i miejscowej. Zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej Straż Graniczna wykonuje zadania polegające na ochronie granic państwowych na lądzie i na morzu oraz kontroli ruchu granicznego. Obszar zaskarżonego planu nie znajduje się ani w strefie nadgranicznej, jak również nie obejmuje przejść granicznych co musi prowadzić do konkluzji, iż brak było podstaw do wystąpienia o uzgodnienie projektu planu z właściwym miejscowo Komendantem Oddziału Straży Granicznej.

Kolejno organ wskazał, iż zarzut wskazany przez skarżącego jak nr 3 jest z gruntu niezasadny. Art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż przed uchwaleniem planu miejscowego rada gminy powinna stwierdzić zgodność projektu planu ze studium. W przypadku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego "Park Aleksandry" Rada Miasta Krakowa zadośćuczyniła temu wymogowi, albowiem § 1 ust. 1 przedmiotowej uchwały stanowi wyraźnie, iż rada gminy stwierdziła zgodność planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Podnoszona przez skarżącego konieczność dokonania wyżej wskazanej czynności w drodze podjęcia odrębnej uchwały nie wynika wprost z przepisów prawa. Jeżeli zatem ustawodawca w sposób wyraźny nie wskazał konieczności stwierdzenia zgodności projektu planu ze studium w formie osobnej uchwały to należy przyznać, że dopuszczalne jest stwierdzenie tejże zgodności w uchwale konstytuującej plan miejscowy Zasadność powyższego poglądu jest poparta stanowiskiem judykatury (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt: II OSK 698/06; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt: II S.A./O1 993/07).

Co do zarzutu nr 4 organ podał, że przepisy regulujące proces sporządzania planu nie wprowadzają wymogu indywidualnych głosowań nad zgłoszonymi uwagami. Art. 20 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga jedynie, ażeby rada gminy uchwalając plan miejscowy rozstrzygnęła jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Ustawa nie zawiera jednak wskazania co do formy dokonania tego rozstrzygnięcia.

W kwestii zarzutów merytorycznych organ podniósł, co następuje.

Wskazane w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa dla przeważającej części obszaru planu "Park Aleksandry" to obszary zieleni publicznej oznaczone symbolem ZP. Tereny przeznaczone do zainwestowania usytuowane są na pograniczu z istniejącym zainwestowaniem przy granicy opracowania planu lub poza jego granicami; - w ramach terenów zieleni publicznej - ZP, - w ramach terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności - MW.

Organ podał, iż teren po zachodniej stronie ul. Jerzmanowskiego w planie został przeznaczony pod urządzenia sportu i rekreacji (2US) - o wskaźniku zabudowy - 0%. W Studium jest to teren wskazany do zabudowy i zainwestowania w obrębie części parku określonej w Studium jako park rzeczny. Przyjęte przeznaczenie tego terenu pod urządzenia sportu i rekreacji jest zgodne z ustaleniami Studium. Ustalając jego zainwestowanie bez wprowadzenia zabudowy kubaturowej kierowano się miedzy innymi ukształtowaniem terenu i trudnymi dla budownictwa złożonymi warunkami gruntowymi (stoki o nachyleniu powyżej 10 zagrożone erozją) oraz walorami przyrodniczymi tej części parku.

Organ wskazał, iż teren położony na północ od ul. Ćwiklińskiej określono jako teren UM oraz teren 2U na pograniczu z oś. [...]. Aktualnie jest to teren zainwestowany, w związku z tym projektowane w jego obrębie inwestycje o funkcji usługowo - mieszkaniowej, nie uszczuplą terenów zielonych parku, podniosą natomiast jego wartość estetyczną i uporządkują przestrzeń. Teren na północ od ul. Ćwiklińskiej w planie określono jako teren zieleni z usługami 1ZPU -20% pow. zabudowy, wysokość obiektów do 12 m, a pomiędzy ul. Jerzmanowską i potokiem [...] 2ZPU-5% pow. zabudowy, wysokość obiektów 7 m, w Studium natomiast są to tereny zieleni publicznej. Teren parku został zaliczony do obszarów zieleni, które pełnią i pełnić będą rolę nie tylko przyrodniczą, ale przede wszystkim publiczną o charakterze ogólnomiejskim. Dla realizacji tego celu, tereny ZPU to ogólnodostępne tereny zieleni urządzonej wraz z usługami służącymi obsłudze funkcji rekreacyjnej parku w szczególności gastronomii, wypożyczalni sprzętu sportowego i zaplecza socjalnego, co jest zgodne z ustaleniami Studium. Przy ustalaniu wskaźników zainwestowania uwzględniono m.in. .położenie terenów w obszarze parku, nawiązanie do zagospodarowania przyległych terenów.

Ustalenie na terenie 3 KP parkingu pomiędzy ul. Jerzmanowską a potokiem [...] jest zgodne z ustaleniami Studium, gdyż stanowi zabezpieczenie obsługi ludności w zakresie miejsc parkingowych, zarówno korzystającej z parku jak i odwiedzających istniejący cmentarz znajdujący się w granicach planu, tj. na obrzeżu planowanego parku.

Tereny 1MN i 2MN - przeznaczenie są zgodnie z obecnym zainwestowaniem. Jest to istniejąca zabudowa mieszkaniowa, którą plan utrzymuje i zmienia jej funkcję w części na służącą obsłudze parku i sąsiedniego cmentarza.

Tereny przy skrzyżowaniu ul. Wielickiej z ul. Podłęską przeznaczone są w planie pod MW mimo, iż w Studium oznaczone są jako tereny ZP. Jest to zgodne z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wynika to z faktu, iż zgodnie z ustawą na terenach nie posiadających miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również dla których nie podjęto opracowywania planu zamierzenia reguluje się decyzjami o warunkach zabudowy. Przy tej formie regulacji nie obowiązują ustalenia Studium. Ponieważ tego typu regulacja została przeprowadzona dla inwestycji w w/w terenie i zakończona wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w planie uwzględniono jej ustalenia oraz de facto stan istniejący, gdyż obiekt już powstał.

W odniesieniu do zarzutu "zamrożenia" prawa własności przez zapisy zaskarżonego planu organ wskazał, że jest on również niezasadny. Organ wskazał, że art. 6 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawo własności nieruchomości. Organ nadmienił, że rada gminy kreując plan miejscowy decyduje o przeznaczeniu konkretnego terenu, co jest zgodne z brzmieniem art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenie przeznaczenia terenu pod określone funkcje pozostaje we właściwości organów gminy. Stanowi to istotę władztwa planistycznego gminy. Prawo to nie jest nieograniczone. Granicę jego stanowią regulacje ustawowe, np. ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak również Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" miała na celu ochronę cennych dla miasta obszarów.

Organ dodał, iż nie można wywodzić z istoty prawa własności uprawnienia zabudowy nieruchomości - jako immanentnego elementu tego prawa. Jakkolwiek prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, to jednak nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Elementem definicji tego prawa jest możność korzystania i rozporządzania rzeczą jednakże w granicach określonych w art. 140 kodeksu cywilnego. Zatem, jeżeli obowiązujące normy dopuszczają realizację zabudowy to taka zabudowa jest dopuszczalna.

Organ podał, iż w przypadku całkowitego bądź istotnego ograniczenia prawa korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, jak również w przypadku obniżenia wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu, zgodnie art. 36 obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właścicielom i wieczystym użytkownikom przysługują względem gminy chroniące ich interes roszczenia.

Co do zarzutu nr 3 organ podał, że użyte w treści § 5 ust. 1 pkt 8 zaskarżonej uchwały wyrażenie "główne ścieżki rowerowe" oznacza, iż należy przez to rozumieć trasy wyznaczone w ramach terenów wyznaczonych w planie, trasy o orientacyjnym przebiegu wskazane na Rysunku Planu do szczegółowego ustalenia lokalizacji na etapie wydawania decyzji administracyjnych przy uwzględnieniu przepisów prawa miejscowego. Tego typu zapis nie oznacza wymogu dokonywania dodatkowych uzgodnień jak również, indywidualnych odstępstw od planu przez jakiekolwiek podmioty. Odsyła jedynie do innych obowiązujących przepisów prawa.

Podobnie zapis § 15 ust. 1 lit. d, "w projektach przebudowy i budowy układu drogowego uwzględniać potrzeby w zakresie budowy układu ścieżek rowerowych z wykorzystaniem układu komunikacyjnego i towarzyszącej zieleni. W procedurach dotyczących przygotowania inwestycji i remontów, które mogłyby mieć wpływ na układ komunikacji rowerowej, jednostki Urzędu Miasta Krakowa są zobowiązane poddać ich rozwiązania ocenie - zgodnie z przepisami prawa miejscowego;" nie ma odniesienia do dokonywania dodatkowych uzgodnień. Odsyła jedynie do innych obowiązujących przepisów prawa.

Zgodnie z treścią § 16 ust. 2 pkt 2 uchwały "utrzymuje się przebiegi i lokalizację istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, za wyjątkiem magistrali ciepłowniczej, zlokalizowanych w obszarze objętym planem, w tym obsługujących obszar nie objęty planem, zapewniając możliwość ich rozbudowy, modernizacji i zmiany średnic sieci", a w dalszych ustępach dopuszczono m. in. możliwość rozbudowy poszczególnych mediów nie określając ich przebiegu; nie określono szerokości stref kontrolowanych dla gazociągów, w § 25 ust.2 pkt. 6 wskazano, że nie wyznaczono na rysunku planu mostków i kładek pieszo- rowerowych.

Organ podał, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Ustalenia planu w zakresie infrastruktury technicznej to m.in. określenie magistralnych i głównych sieci i urządzeń infrastruktury - tworzących systemy infrastruktury, oraz zapisy w tym: - utrzymuje się przebiegi i lokalizację istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, za wyjątkiem magistrali ciepłowniczej, zlokalizowanych w obszarze objętym planem, w tym obsługujących obszar nie objęty planem, zapewniając możliwość ich rozbudowy, modernizacji i zmiany średnic sieci.

Ponieważ w obszarze planu utrzymuje się istniejący system infrastruktury, bez jego rozbudowy o magistralne sieci, wprowadzono zapis:

- w obszarze objętym opracowaniem planu dopuszcza się realizację oraz przebudowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, zachowując warunki przepisów odrębnych, który umożliwi realizację sieci rozdzielczej i podłączeń projektowanych w obszarze inwestycji, do istniejącego uzbrojenia. Tego typu inwestycje nie tworzą systemu, a jedynie go uzupełniają. Szerokość stref kontrolowanych plan reguluje zapisami:

- dla istniejących gazociągów przy ustalaniu lokalizacji obiektów i dróg należy zachować odległości podstawowe zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi;

- dla planowanych gazociągów średniego ciśnienia należy ustalić strefy kontrolowane, w których nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz podejmować żadnej działalności mogącej zagrozić trwałości gazociągu; szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, dla planowanych gazociągów średniego ciśnienia powinna być zgodna zobowiązującymi przepisami odrębnymi, co zgodne jest z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zapis w § 25 ust. 2 pkt. 6 dotyczy dopuszczenia poza podstawowym przeznaczeniem w terenach ZPU ;"nie wyznaczonych na Rysunku planu mostków i kładek pieszo -rowerowych". Organ podniósł, iż dla tego typu inwestycji nie ma obowiązku wskazywania w planie ich lokalizacji czy przebiegu.

W kwestii zarzutu nr 4 organ wskazał, iż skarżący podniósł w skardze, iż w miejscowym planie niedopuszczalne jest wskazywanie konkretnej branży działalności handlowej, która może występować na poszczególnych terenach i na poparcie swojej tezy powołał się na uzasadnienie do wyroku WSA w Gliwicach dnia 22 stycznia 2007 r. (sygn. II SA/Gl 784/06 - LEX nr 340145). Skarżący powołując się na powyższy wyrok WSA z dnia 22 stycznia 2007 r. uogólnił tezę tam wyrażoną Odnosząc się do zarzutu skargi w kontekście przedmiotowego planu miejscowego obszaru "Park Aleksandry", organ wskazał, że tereny zabudowy usługowej (1 U i 2 U), zajmują jedynie niewielkie fragmenty tego obszaru, który stanowi ważny element systemu przyrodniczego miasta - dolina potoku [...] (por. § 2 ust. l uchwały). Okoliczność ta nie jest bez znaczenia, gdyż wszelkie zapisy planu miejscowego należy odczytywać w tym właśnie kontekście. Wskazanie w § 22 uchwały na usługi gastronomii miały na celu dostosowanie funkcji obiektów usługowych projektowanych w obszarze parku do jego podstawowej funkcji. Zdaniem organu dopuszczenie wszelkich usług komercyjnych czy też handlowych mogłoby wprowadzić funkcje sprzeczne z celami, dla których tworzone są parki. Organ podniósł, iż skoro ustawodawca przyznał gminie prawo ingerencji w sposób wykonywania własności i uchwalania powszechnie obowiązujących na terenie gminy aktów prawa miejscowego, to równocześnie dopuszczalna jest możliwość ograniczenia działalności gospodarczej poprzez ustalenia planu zagospodarowania. Mając to na uwadze oraz szczególny charakter przedmiotowego planu organ wskazał, że ustalenia planu zawarte w § 22 uchwały nie łamią przepisów prawa i stosownie do wymagań ładu przestrzennego dostosowują zakres i charakter dopuszczalnej działalności usługowej w bezpośrednim otoczeniu parku. Powyższe ustalenia mając na uwadze otoczenie parku - trzeba zatem uznać za prawidłową realizację ładu przestrzennego.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, że zgodnie z § 4 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie w § 22 uchwały przeznaczenia pod usługi komercyjne gastronomii jest niczym innym jak ograniczeniem w użytkowaniu obiektów, które mogą być posadowione na terenach 1 U i 2 U. W związku z tym natomiast, że takie ograniczenie jest podyktowane koniecznością dostosowania do podstawowej funkcji parku, to o przekroczeniu przepisów nie może być mowy.

Organ podniósł, iż zgodnie z treścią § 10 pkt 6 zaskarżonej uchwały "obowiązuje ochrona doliny potoku [...] wraz z jej obudową biologiczną, z zapewnieniem pasów ochronnych wzdłuż linii potoku o szerokości min. 10 m od linii brzegowej wyłączonych z zabudowy i zainwestowania, w tym także z wykluczeniem ogrodzeń. Dopuszcza się regulację koryta potoku, na zasadach określonych w przepisach odrębnych". Organ podkreślił, że nie można utożsamiać pasów ochronnych z linią zabudowy. Pasy ochronne mają na celu ochronę doliny potoku, nie określa się ich żadną linią rozgraniczającą ani linią zabudowy. Powyższy zapis wynika jedynie z uzgodnień z służbami ochrony środowiska oraz przepisów odrębnych. Określenie minimalnej szerokości 10m nie jest uchybieniem, gdyż możliwość zachowania większych pasów pozwala spełniać lepiej funkcję ochronną cieku.

Treść § 18 ust. 2 pkt 6 zaskarżonej uchwały brzmi: "Zasady sytuowania zabudowy na wyznaczonych terenach określają nieprzekraczalne linie zabudowy. W przypadku nie łączenia linii zabudowy na Rysunku planu, obowiązują przepisy odrębne." Art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera zapis, że projekt miejscowego, sporządza się zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. W przypadku nie wyznaczenia linii zabudowy obowiązują przepisy odrębne w tym np. o drogach publicznych. Ustawa o drogach publicznych wraz z aktami wykonawczymi reguluje kwestie lokalizacji nowej zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż w przedmiotowym planie określono oznaczenie terenów nieobjętych zakresem planu zagospodarowania przestrzennego, organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Systemy komunikacji, o których mowa w tym przepisie to w istocie pewien zespół i układ dróg, których istnienie zapewnia prawidłową realizację przeznaczenia zawartego w planie miejscowym. Wskazanie w zapisach planu miejscowego na układ drogowy, który obejmuje między innymi drogę publiczną klasy L (lokalna) ul. Aleksandry nie oznacza ustalenia przeznaczenia terenu nieobjętego planem miejscowym, lecz stanowi wypełnienie powołanej normy.

Organ podniósł, iż plan miejscowy powinien zawierać również zasady docelowej obsługi komunikacyjnej terenu nieobjętego planem miejscowym. Organ zaznaczył, iż powołany w skardze zapis planu miejscowego zawarty został w Rozdziale II Ustalenia Ogólne i wskazuje on jedynie ogólne normy dotyczące zasad obsługi obszaru planu przez docelowy układ drogowy, w skład którego wchodzi droga publiczna klasy (L) KDL ul. Aleksandry. Już samo usytuowanie tego przepisu świadczy jednoznacznie, iż nie dokonano w nim przeznaczenia a jedynie wskazania elementów układu drogowego. Przeznaczenie pod teren drogi publicznej klasy L (lokalnej) oznaczony na rysunku planu symbolem KDL zostało ustalone w § 32 ust. 1 przedmiotowej uchwały, w którym wyraźnie wskazano, iż obejmuje on teren oznaczony na rysunku planu KDL.

Organ wskazał, iż w części tekstowej określono tereny przestrzeni publicznej i ustalono zasady ich zagospodarowania. Zasady te dla poszczególnych terenów wyznaczonych na rysunku planu i oznaczonych symbolami, a zaliczonych do przestrzeni publicznej - zostały w zapisach szczegółowych uściślone, § 3 ust. 3 określa "łącznie obowiązywanie" ustaleń całej uchwały w jej części tekstowej jaki i graficznej. Na rysunku planu została oznaczona graficznie (kratką) ta część przestrzeni publicznej, dla której określono obowiązek konkretnego zainwestowania w formie placu ogólnodostępnego małą architekturą (pomnik, fontanna). W § 25 ust. 3 pkt 6 zapisano jednoznaczne odniesienie do oznaczenia na rysunku planu, co nie jest w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu. Tym samym podniesiona przez skarżącego rozbieżność pomiędzy treścią planu a załącznikiem graficznym nie występuje. Treść planu w § 16 zawiera ogólne zasady dotyczące uzbrojenia terenu. Plan zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Ustalenia planu w zakresie infrastruktury technicznej to m.in. określenie magistralnych i głównych sieci i urządzeń infrastruktury - tworzących systemy infrastruktury, oraz zapisy w tym:

- utrzymuje się przebiegi i lokalizację istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, za wyjątkiem magistrali ciepłowniczej, zlokalizowanych w obszarze objętym planem, w tym obsługujących obszar nie objęty planem, zapewniając możliwość ich rozbudowy, modernizacji i zmiany średnic sieci. Ponieważ w obszarze planu utrzymuje się istniejący system infrastruktury, bez jego rozbudowy o magistralne sieci wprowadzono zapis -w obszarze objętym opracowaniem planu dopuszcza się realizację oraz przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej w sposób niekolidujący z innymi ustaleniami zachowując warunki przepisów odrębnych, który umożliwi realizację sieci rozdzielczej l podłączeń projektowanych w obszarze inwestycji, do istniejącego uzbrojenia. Tego typu inwestycje nie tworzą systemu, a jedynie go uzupełniają. Szerokość stref kontrolowanych plan reguluje zapisami:

- dla istniejących gazociągów przy ustalaniu lokalizacji obiektów i dróg należy zachować odległości podstawowe zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi;

- dla planowanych gazociągów średniego ciśnienia należy ustalić strefy kontrolowane, w których nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz podejmować żadnej działalności mogącej zagrozić trwałości gazociągu;

- szerokość stref kontrolowanych, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, dla planowanych gazociągów średniego ciśnienia powinna być zgodna z obowiązującymi przepisami odrębnymi.

Powyższe zapisy są zgodne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ podniósł, podnoszona przez Skarżącego w pkt 8h) rozbieżność pomiędzy treścią planu a załącznikiem graficznym nie występuje. Treść planu w § 16 ust. 8 zawiera zapisy ogólne bez wymieniania poszczególnych linii elektroenergetycznych. Skarżący nie wskazał na czym polega rozbieżność pomiędzy treścią planu a załącznikiem graficznym.

Organ podał, iż zaznaczona w załączniku graficznym planu napowietrzna linia elektroenergetyczna 15 kV została w ostatnich latach przebudowana na linię kablową i zdemontowana. Strefa techniczna jest ograniczeniem w użytkowaniu terenu wynikającym z istnienia linii i urządzeń infrastruktury. W przypadku likwidacji linii ustają też ograniczenia w użytkowaniu terenu. Nie występują zaś, jak twierdzi skarżący, dotkliwe konsekwencje dla właścicieli terenu w postaci zakazu zabudowy w pobliżu zlikwidowanej linii elektroenergetycznej. Takie ograniczenia zostały wprowadzone ustaleniami planu wzdłuż linii istniejących.

Co do zarzutu nr 9 organ podał, iż w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. uwzględniono w grupie przedsięwzięć mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko "trasy narciarskie, bobslejowe, wyciągi narciarskie oraz urządzenia towarzyszące". Organ podkreślił, iż w terenie ZP i ZPU plan dopuszcza realizację jedynie tras narciarstwa [...] wraz z niezbędną infrastrukturą. Trasy narciarstwa [...] nie powodują ingerencji w środowisko tak jak ma to miejsce w przypadku tras narciarskich czy bobslejowych.

Organ wskazał, iż zgodnie z treścią § 9 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały wykluczona została lokalizacja nowej zabudowy kubaturowej poza istniejącymi i ustalonymi w planie terenami zespołów mieszkaniowych, usługowych garażowych i parkingowych.

Zapisy planu przewidujące możliwość realizacji zabudowy kubaturowej w terenach 1 ZC, 2 ZC, 1US, 3 US, 1 ZPU, 2 ZPU i KT są zgodne z zapisem § 9 ust. 2 pkt 1, gdyż są to tereny usługowe wyznaczone w planie, natomiast w terenach G i E, istnieją już obiekty infrastruktury technicznej i tu nie planuje się realizacji nowych obiektów. Organ podał, iż w zaskarżonej uchwale nie wyznaczono "terenów o wybitnych walorach krajobrazowych" liniami rozgraniczającymi, gdyż wyznaczono poszczególne funkcje parku i usług towarzyszących oraz określono zasady zagospodarowania generalnie chroniące jego obszar. Funkcje szczegółowe mają tu najważniejsze znaczenie - zostały określone dla właściwego zagospodarowania "terenów o wybitnych walorach krajobrazowych".

Organ podkreślił, iż lokalizację zespołu Pogotowia Ratunkowego w zabudowie usługowo - mieszkaniowej wielorodzinnej zgodnie z zapisami planu, tj. § 21 ust.2 pkt. 1 należy traktować jako dopuszczalną. Ponadto tego typu inwestycja usługowa uzupełnia i wzbogaca zespół usługowo - mieszkaniowy wielorodzinny zgodnie z oczekiwaniami społecznymi zgłoszonymi w okresie opracowywania projektu planu.

W kwestii dalszych zarzutów organ podał, iż dla terenów 1 KP, 2 KP i 3 KP nie wyznaczono procentowej powierzchni zabudowy, gdyż umieszczając lokalizację obiektów obsługi parkingu określono powierzchnię zabudowy do 10 m2 - co jest wystarczającym wskaźnikiem zabudowy. Zdaniem organu bezprzedmiotowe było wyznaczanie powierzchni biologicznie czynnej, gdyż poza parkingiem 3 KP urządzonym zielenią, powierzchnia pozostałych w maksymalnym stopni wykorzystana będzie pod miejsca parkingowe. Ze względu zaś na wielkość obiektu i usytuowanie na terenie parkingu niecelowe było określono geometrii dachu.

Dla terenów 1 ZC określono powierzchnię grzebalną - 70 %, powierzchnię biologicznie czynną 20%. Zatem 10% powierzchni cmentarza może być wykorzystana pod dopuszczone obiekty, alejki, place. Ze względu na charakter miejsca, nie określono parametrów dla obiektów dopuszczonych, które stanowią niewielkie kubatury. Teren 1ZC to stara zabytkowa część cmentarza. Ustalenia zawarte w ust. 3 mają na celu jego ochronę.

Teren 2 ZC to nowa cześć cmentarza, dla której brak ustaleń analogicznych jak dla terenu 1 ZC. Plan pozwala na wykorzystanie tej części cmentarza w stopniu niezbędnym dla potrzeb miasta, szczególnie w sytuacji braku dużych rezerw takich terenów w mieście. Uchwała w § 3 ust. 4 nakazuje "rozpatrywać i stosować" łącznie z przepisami odrębnymi i odsyła w tym przypadku do aktu nadrzędnego, jakim jest ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych regulująca nakazy i zakazy w terenach cmentarnych. Na etapie opiniowania służby ochrony środowiska jak i inspekcji sanitarnej zaopiniowały pozytywnie, bez uwag, przedstawiony dokument wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Dla terenów KT z podstawowym przeznaczeniem pod pętlę autobusową oraz plac postojowy dla pojazdów komunikacji zbiorowej nie określono powierzchni zabudowy, gdyż dopuszczając lokalizację obiektów obsługi klientów przedsiębiorstw określono powierzchnię zabudowy do 50 m2. Nie wyznaczono powierzchni biologicznie czynnej, dopuszczono realizację zieleni urządzonej w obrębie terenu KT. Ze względu na wielkość obiektu i usytuowanie na terenie pętli nie określono geometrii dachu.

Organ wskazał, iż tereny oznaczone symbolami G i E są zainwestowane. W ich obrębie znajdują się urządzenia infrastruktury gazowej i energetycznej. Z uwagi na techniczny charakter zabudowy jak również brak konieczności budowania nowej - określanie wskaźników jak dla zabudowy mieszkaniowej czy usługowej jest bezcelowe.

Co do zarzutu nr 11 organ podał, że w § 24 ust. 2 pkt 4 uchwały dopuszczono organizację imprez masowych w ramach terenu 7ZP. Organ wyjaśnił, że czymś innym jest zapis dopuszczający organizację imprez masowych, a czymś innym wyznaczenie takiego terenu dla tej funkcji -jako podstawowej. W planie został wyraźnie wskazany teren, w którym takie imprezy mogą być dopuszczone, a skoro cały teren to teren parku ogólnodostępnego brak jest podstaw do zawężania miejsca do konkretnej działki czy obszaru.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi (nr 12) organ wskazał, że teren zieleni oznaczony symbolem ZR w sąsiedztwie potoku [...] został wyznaczony jako element naturalnego filtra biologicznego, niezbędnego dla ochrony wód powierzchniowych. W trakcie inwentaryzacji urbanistycznej (sierpień 2007 r.) ten fragment zielonych użytków rolnych był wykoszony i zadbany. Ponadto w opracowaniu ekofizjograficznym sporządzonym do planu Park Aleksandry (wrzesień 2007 r.), teren ten jest wskazany do utrzymania w dotychczasowym użytkowaniu bez wprowadzania zadrzewień, z uwagi na jego położenie w terenach zagrożonych zalewaniem w czasie wezbrań powodziowych cieku. Tym samym zarzut Skarżącego w tym zakresie należy uznać za bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.).

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że określony w skardze przedmiot zaskarżenia obejmuje całą uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry".

Należy zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego klasyfikowany w doktrynie jako usytuowany pomiędzy aktami normatywnymi i indywidualnymi aktami stosowania prawa, jest w dużej mierze zbiorem indywidualnych regulacji określających przeznaczenie poszczególnych działek, stanowiąc "akt indywidualny wielokrotnego stosowania" (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, Warszawa 2002, s. 101-102), czego nie przekreśla fakt, że jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104). W orzecznictwie zasadnie podkreślono, że w przypadku zaskarżenia tylko części uchwały, sąd nie jest zobowiązany obejmować kontrolą i stanowiącym jej następstwo orzeczeniem pozostałych postanowień uchwały (wyrok NSA z dnia 11 maja 1993 r., SA/Wr 258/93, publ.: OSP z 1995 r., nr 3, poz. 52).

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Oceny wymaga kwestia spełnienia przez skarżącego wymogu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą. W aktach sprawy znajduje się adresowane do Rady Miasta Krakowa pismo z dnia 9 grudnia 2008 r. zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" i powołujące się na treść art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Pismo to wpłynęło do Urzędu Miasta Krakowa w dniu 10 grudnia 2008 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wzywający tak ukształtował treść wezwania, że w istocie uniemożliwił organowi planistycznemu merytoryczne ustosunkowanie się do tego wezwania. W wezwaniu tym nie podano żadnych konkretnych wad uchwały, które naruszają interes prawny lub uprawnienia skarżącego i których usunięcia domaga się on przed wniesieniem skargi do sądu. Ogólnikowe stwierdzenia o tym, że przewidziane w planie przeznaczenie ZP, US, KDX, ZPU narusza prawo własności wzywającego, "jest oczywiście nieracjonalne", "plan został uchwalony z naruszeniem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", "w sposób istotny naruszono procedurę sporządzania planu", "plan jest niespójny, określa przeznaczenie terenów nieobjętych planem, zawiera sprzeczne ze sobą zapisy, w sposób nieuprawniony ogranicza swobodę działalności gospodarczej, występują niespójności pomiędzy jego częścią tekstową a częścią graficzną", "plan jest sprzeczny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa" – w sposób bezpośredni determinowały bezskuteczność tego wezwania. O ile zatem formalna – w ścisłym tego słowa znaczeniu - przesłanka wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa lub interesu została przez skarżącego spełniona, o tyle niewątpliwie z treści pisma z dnia 9 grudnia 2008 r. nie wynika, w czym konkretnie skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego, ani też jakich konkretnie uchybień dopuścił się organ planistyczny, których wyeliminowanie jest w ocenie wzywającego konieczne. Wzywający wyraził jedynie ogólne żądanie uchylenia uchwały lub jej zmiany w taki sposób, aby jego działki zostały przeznaczone "pod zabudowę i zainwestowanie". Działanie takie ma w ocenie sądu znamiona nadużywania prawa polegającego na z góry założonym wyeliminowaniu administracyjnej drogi skorygowania przedmiotowej uchwały, a droga administracyjna - zgodnie z istotą środka, jakim jest wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia - powinna poprzedzać kontrolę sądowoadministracyjną.

Należy również zauważyć, że przedmiotowe wezwanie zostało złożone w dniu 10 grudnia 2008 r., podczas gdy uchwała, której ono dotyczyło weszła w życie z dniem 29 grudnia 2008 r., tj. po upływie 30 dni od daty opublikowania uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 741 z dnia 28 listopada 2008 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma jednolitości w kwestii oceny dopuszczalności spełnienia wymogu wezwania w tego rodzaju sytuacjach. W postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2002 r., IV SA 3595/01 (publ.: Lex 82642) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd – przez szereg lat kształtujący orzecznictwo sądowoadministracyjne – według którego, "jeżeli warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, to wezwanie do usunięcia naruszenia może być skierowane dopiero po ogłoszeniu tego aktu". W wyroku z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 17/08 NSA wskazał, że momentem miarodajnym oceny naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o czym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest dzień wejścia w życie kwestionowanej uchwały, gdyż "osoba skarżąca musi wykazać "naruszenie" interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego uprawnień" (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01). Również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych wskazuje się, że dopiero od wejścia w życie aktu prawa miejscowego mogą naruszać czyjś interes prawny lub uprawnienia, dlatego nie sposób przyjąć, aby uchwała, która jeszcze nie weszła w życie mogła wywoływać skutki prawne i tym samym naruszać interes prawny lub uprawnienie kogokolwiek (postanowienia WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1205/05, niepubl., postanowienie WSA w Krakowie z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 106/08, niepubl.). W konsekwencji należałoby przyjąć, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jeszcze nienaruszonych, jest bezzasadne.

W innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego dostrzegalne jest diametralnie odmienne stanowisko, zgodnie z którym "przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wprowadzając określoną w tym artykule procedurę zaskarżania aktów podejmowanych przez organy samorządu gminnego, powinien być tak rozumiany, że wezwanie do usunięcia naruszeń, które musi podmiot skierować do organu gminy w celu otwarcia sobie drogi do sądu administracyjnego, powinno niewątpliwie poprzedzać wniesienie skargi do tego sądu, jednakże wezwanie to może być dokonane po podjęciu kwestionowanej uchwały, lecz przed jej opublikowaniem" (postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., II OSK 1738/06, LEX nr 341259). Pogląd powyższy oparty jest na nieweryfikowalnej, gdyż nierozwiniętej przez sąd argumentacji "zbędnego utrudnienia czy formalizmu, niemieszczącego się w aktualnych standardach ochrony praw obywatelskich".

Najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nawiązuje jednak do wcześniej prezentowanego stanowiska. Warto tu wskazać na stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 1132/08 – zgodnie z którym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym mówiący o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia podjętą uchwałą wiąże niniejsze naruszenie "w przypadku aktów prawa miejscowego z publikacją i wejściem w życie", przy czym "wejście w życie uchwały podjętej przez radę gminy stanowi istotną okoliczność podczas rozpoznawania skargi przez sąd administracyjny natomiast nie stanowi przesłanki formalnej zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego". W wyroku z dnia 19 czerwca 2009 r., II OSK 75/09 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej powołującej się m.in. na cytowane wyżej postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., II OSK 1738/06, wyraził jednak pogląd, że "akt prawa miejscowego, który nie został opublikowany i nie wszedł w życie nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a zatem postanowienia takiego aktu nie mogą naruszać niczyjego interesu prawnego lub uprawnienia".

Oceniając zatem na gruncie niniejszej sprawy przesłankę wypełnienia przez skarżącego wymogu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą nie jest możliwe odwołanie się do wartości, jaką jest jednolitość orzecznictwa, gdyż jednolitość ta nie istnieje, a rozbieżne zapatrywania prezentowane są nawet w najnowszych orzeczeniach.

W ocenie Sądu w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę należy uznać za zasadne te z przytaczanych wyżej poglądów, zgodnie z którymi, jeżeli warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, to wezwanie do usunięcia naruszenia może być skierowane dopiero po ogłoszeniu tego aktu, przy czym wejście w życie uchwały podjętej przez radę gminy stanowi istotną okoliczność podczas rozpoznawania skargi przez sąd administracyjny, natomiast nie stanowi przesłanki formalnej zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Momentem miarodajnym oceny naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest zarówno moment wezwania do usunięcia tego naruszenia, jak i moment złożenia skargi do sądu administracyjnego. Podkreśla to NSA w wyroku z dnia 22 lipca 2008 r., I OSK 277/2008 (LexPolonica nr 1980116) wskazując, że "naruszenie interesu konkretnej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia, istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, a jeżeli nie zostanie zniwelowane na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego". Wezwanie złożone w niniejszej sprawie nie mogło zniwelować naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wzywającego, gdyż w chwili wzywania naruszenie takie jeszcze nie mogło zaistnieć. Mając zatem na uwadze okoliczność, że przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zostało formalnie złożone, ale miało to miejsce w dniu 10 grudnia 2008 r., podczas gdy uchwała, której ono dotyczyło weszła w życie z dniem 29 grudnia 2008 r., należy stwierdzić, że skarga na uchwałę jest dopuszczalna, podlega jednakże oddaleniu jako bezzasadna. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2009 r., II OSK 1715/08 naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi trwać od chwili wejścia w życie zaskarżonej uchwały do dnia jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Skoro naruszenie to – w przedmiotowej sprawie – mogło trwać od 29 grudnia 2008 r., to wcześniejsze żądanie jego usunięcia nie uzasadnia legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

Nawet gdyby jednak przyjąć, iż wyżej wskazywane okoliczności nie dyskwalifikują legitymacji skarżącego do zaskarżenia uchwały, to skarga na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" podlegałaby oddaleniu ze względu na niewykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia tą uchwałą. Zaznaczyć przy tym dla porządku należy - uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt: II OPS 2/07 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania - że skarga z dnia 21 stycznia 2009 r. została złożona w terminie.

W niniejszej sprawie skarżący podnosi, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" przyjętego uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 roku uniemożliwia mu zagospodarowanie działek stanowiących jego własność – tj. działek nr "1", "2", "3", "4" obręb [...] oraz działek nr: "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14" obręb [...] w K. - poprzez całkowite wykluczenie zabudowy, a tym samym spowodowało naruszenie interesu prawnego skarżącego. Skarżący koncentrując się na zarzutach dotyczących prawidłowości uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego nie wykazał jednakże, iż ustalenia tego planu naruszają jego interes prawny lub uprawnienia.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69, St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego", Wyd. NSA 2005, str. 367). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały w przedmiocie miejscowego planu. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, LEX nr 194894, wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05, publ.: strona internetowa NSA). Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA dotyczącym wykładni art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, "sąd nie jest uprawniony do dokonywania czynności procesowych zamiast strony, jak również informacje dla strony pochodzące od sądu administracyjnego nie mogą dotyczyć kierunku rozstrzygnięcia sprawy czy przewidywanej w tej sprawie wykładni prawa materialnego" (wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., II GSK 255/07, LEX nr 374829). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę również stoi na stanowisku, że obowiązek wykazania określonych okoliczności przez skarżącego wyklucza dopuszczalność podejmowania aktywności przez Sąd w tym zakresie, poza zwróceniem uwagi strony skarżącej na ciążącym na niej tego rodzaju obowiązku. W niniejszej sprawie skarżący dodatkowo reprezentowany przez fachowego pełnomocnika miał świadomość tego obowiązku, akcentowanego także w pismach procesowych strony przeciwnej doręczanych skarżącemu.

Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r. w spr. II SA/2637/02, Lex nr 80699). Jak podkreśla NSA, "przymiot strony w postępowaniu sądowym mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały organu gminy przysługuje wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem prawa miejscowego naruszone przed wniesieniem skargi. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie przyznaje bowiem takiej legitymacji podmiotom, których interesy prawne lub uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem w wyniku wejścia w życie postanowień aktu prawa miejscowego. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków" (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08).

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt: SK 76/06 (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1053) uznał za prawidłową przyjętą powszechnie przez sądy interpretację, w myśl której prawo do zaskarżenia uchwał do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego, co gwarantuje prawo do sądu wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Należy zatem stwierdzić, że regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą dotyczyć interesu prawnego wynikającego z norm materialnoprawnych kształtujących prawo własności bądź inne prawa, z których wynika tytuł prawny do nieruchomości. Regulacje te jednak nie muszą jednocześnie naruszać interesów prawnych lub uprawnień wynikających z prawa własności.

Skarżący K. H. jest wprawdzie właścicielem i współwłaścicielem szeregu działek położonych na terenie objętym ustaleniami przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymienionych w skardze, a zatem zaskarżona uchwała może potencjalnie wkraczać w sferę uprawnień rzeczowych skarżącego, jednakże sama ta okoliczność nie legitymuje jeszcze skarżącego do złożenia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konieczne było jeszcze wykazanie, iż zaskarżona uchwała narusza interesy prawne i uprawnienia oparte na prawie własności nieruchomości. Skarżący nie wykazał takiego naruszenia. Wymogu wykazania, przez które należy rozumieć co najmniej uargumentowanie prezentowanego stanowiska, nie spełnia bowiem samo oświadczenie skarżącego, iż ustalenia uchwały "poprzez całkowite wykluczenie zabudowy spowodowały naruszenie interesu prawnego skarżącego". Sąd nie jest w stanie zweryfikować prawdziwości tego oświadczenia bez stanowiska skarżącego wykazującego jego trafność. Nie są uzasadnione w ocenie Sądu te poglądy, które sprowadzają obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wyłącznie do powołania się na prawo własności i deklaracji o jego naruszeniu. Zasadne jest natomiast stanowisko prezentowane w wyroku NSA z dnia 3 czerwca 2009 r., II OSK 102/09, zgodnie z którym "samo prawo własności czy jego ograniczenie nie implikuje automatycznie legitymacji skargowej".

W treści skargi poza stwierdzeniem, iż ustalenia uchwały "poprzez całkowite wykluczenie zabudowy spowodowały naruszenie interesu prawnego skarżącego", nie podniesiono żadnych okoliczności wykazujących, iż doszło i w jaki konkretnie sposób do naruszenia interesów prawnych lub uprawnień właścicielskich skarżącego. W skardze wskazano jedynie na uchybienia zaskarżonej uchwały, sygnalizując przy tym zwłaszcza uchybienia w postępowaniu planistycznym poprzedzającym podjęcie zaskarżonej uchwały. Kwestię przekroczenia granic władztwa planistycznego oraz prawidłowości procedury planistycznej sąd administracyjny może zbadać dopiero po stwierdzeniu, iż skarżący jest legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślić należy, że samo twierdzenie o przewidzianym w planie zakazie zabudowy czy też o uniemożliwieniu zagospodarowania nieruchomości w zakresie wynikającym z prawa własności nie musi oznaczać naruszenia przez uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego interesu prawnego lub uprawnienia właściciela nieruchomości objętej takim zakazem czy ograniczeniami wynikającymi z planu. Przykładowo w sytuacji, gdy prawo własności podlega ograniczeniu niezależnie od uchwalenia planu, nie można twierdzić, że to dopiero ustalenia planu naruszają interes prawny lub uprawnienie właściciela. O naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą można mówić dopiero wtedy, gdy naruszenie to jest bezpośrednim skutkiem zaskarżonej uchwały. Jeżeli interesy prawne właściciela zostały naruszone na skutek wcześniejszego – w stosunku do przedmiotowej uchwały - ograniczenia prawa własności i trwają nadal niezależnie od ustaleń planu, nie jest dopuszczalne przyjęcie, że naruszenie to jest skutkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwe są sytuacje, gdy sposób realizowania prawa własności nieruchomości jest w istotny sposób zdeterminowany bądź to odpowiednimi regulacjami prawnymi (zwłaszcza z zakresu ochrony środowiska) bądź to indywidualnymi aktami administracyjnymi lub orzeczeniami sądów, bądź wreszcie okolicznościami faktycznymi związanymi z charakterem, położeniem, obszarem, kształtem lub innymi specyficznymi cechami danej nieruchomości (niestabilność gruntu, jego osuwanie się itp.). Zasadne jest w tym kontekście stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, że to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że dopiero zakaz zabudowy przewidziany w planie doprowadził do naruszenia jego interesów prawnych i uprawnień właścicielskich, gdyż wykluczenie zabudowy w planie nie może być zawsze automatycznie traktowane jako bezpośredni skutek planu. Na gruncie niniejszej sprawy organ podnosi, że tereny których właścicielem jest skarżący są wyłączone spod zabudowy niezależnie od ustaleń planu, co wynika przede wszystkim w znacznej mierze z sąsiedztwa parku potoku [...]. Ponadto materiał zgromadzony w aktach planistycznych (m.in. pismo [...] Zarządu Melioracji Urządzeń Wodnych w K. z dnia 25 lipca 2007 r.) wskazuje, że rów [...] podlega ochronie ustawowej przewidzianej w przepisach ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wprowadzającej ograniczenia w wykonywaniu prawa własności terenów przyległych do powierzchniowych wód publicznych (art. 27 i 28 Prawa wodnego). Skarżącemu doręczono dopowiedź na skargę, miał również możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a mimo to nie wykazał on, aby naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia było bezpośrednim skutkiem uchwalenia przedmiotowego planu, a stanowisko organu planistycznego było nieuzasadnione. Na etapie oceny legitymacji skargowej inicjatywa dowodowa – zgodnie z ugruntowanym i cytowanym wyżej orzecznictwem – spoczywa na skarżącym.

Skarżący oświadczył również, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry" uniemożliwia mu zagospodarowanie działek stanowiących jego własność poprzez całkowite wykluczenie zabudowy, co spowodowało naruszenie jego interesu prawnego skarżącego. Naruszenia interesu prawnego skarżący upatruje zatem w "całkowitym wykluczeniu zabudowy" jego nieruchomości. Tymczasem ustalenia zaskarżonego planu miejscowego nie przewidują całkowitego wykluczenia zabudowy w stosunku do działek skarżącego. W obszarze 2US wskaźnik zabudowy wynosi wprawdzie 0%, istnieje jednakże możliwość realizacji obiektów i urządzeń z zakresu sportu, turystyki, rekreacji, oświaty i edukacji, w obszarze ZP przewidziano zakaz realizacji zabudowy kubaturowej trwale związanej z gruntem, jednakże dopuszcza się realizację m.in. infrastruktury technicznej ścieżek rekreacyjnych (np. nawierzchnie, elementy zabezpieczające takie jak balustrady, schody terenowe, rampy), w obszarze 1KDX podstawowe przeznaczenie obejmuje ciąg pieszy wraz z urządzeniami odwodnienia i oświetlenia. Z kolei w terenach 1ZPU w ramach przeznaczenia podstawowego plan wymienia usługi komercyjne służące obsłudze funkcji rekreacyjnej parku potoku [...] w szczególności gastronomii, wypożyczalni sprzętu sportowego i zaplecza sportowo-socjalnego ze wskaźnikiem zabudowy 20% i dopuszczalną wysokością obiektów do 12 m. W tym stanie rzeczy powoływanie się przez skarżącego na argument "całkowitego wykluczenia zabudowy" wymagało wykazania, o jaką zabudowę skarżącemu chodzi i w jaki sposób uniemożliwienie tej zabudowy narusza interes prawny skarżącego. Innymi słowy na gruncie przedmiotowej sprawy dla wykazania, iż naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego było bezpośrednim skutkiem uchwalenia przedmiotowego planu konieczne było wykazanie, o jaki konkretnie sposób korzystania z nieruchomości skarżącemu chodzi i w jaki sposób uniemożliwienie tego właśnie sposobu wykorzystania nieruchomości narusza interes prawny skarżącego. Nie jest bowiem wykluczone przyjęcie, że znaczne ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości objętych planem dla niektórych właścicieli nieruchomości chcących zachować wyłącznie rekreacyjny charakter działek może stanowić nawet gwarancję poszanowania takiego właśnie charakteru ich nieruchomości. Z tego względu skarżący powołujący się na naruszenie interesu prawnego powinien był wykazać, że ustalenia planu godzą w zamierzony przez niego i dopuszczalny w świetle obowiązującego prawa sposób korzystania z nieruchomości. Nie jest rolą Sądu domniemywanie zamierzonego sposobu czynienia przez skarżącego użytku z prawa własności należących do niego nieruchomości. W tym kontekście konieczne było dodatkowe przeanalizowanie uregulowań ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, aby wykazać, że ewentualne ograniczenia sposobu wykonywania własności, które skarżący kwestionuje są bezpośrednim wynikiem uchwalenia planu miejscowego, a nie rezultatem wcześniejszych i wyższych rangą unormowań prawnych. Okoliczność ta, jak i fakt, iż skarżący nie wskazał, na jakim sposobie korzystania z nieruchomości mu zależy i że zakres korzystania nie jest ograniczony przez inne zaszłości (zarówno faktyczne – związane np. z ukształtowaniem terenu, jak i prawne) niż fakt uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie daje jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż to właśnie zaskarżona uchwałą naruszony został interes prawny lub uprawnienie skarżącego.

Dodatkowo skarżący nie wykazał – decydując się na zaskarżenie w całości przedmiotowej uchwały, a nie tylko tej jej części, która dotyczy jego nieruchomości - w jaki sposób cała zaskarżona uchwała miałaby naruszać jego interesy prawne lub uprawnienia jako właściciela działek o nr "1", "2", "3", "4" obręb [...] oraz działek nr: "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14" obręb [...] w K., w sytuacji, gdy należące do niego działki położone są tylko w niektórych obszarach objętych planem, tj. tylko w obszarze o symbolu [...], [...], [...], [...]. Zaskarżona uchwała dotyczy natomiast również obszarów [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest trafny pogląd, że uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego skarżącego w sytuacji, gdy kwestionuje on zmianę przeznaczenia działki, której nie jest właścicielem ani też nie ma do niej innych praw (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Na gruncie niniejszej sprawy skarżący zaskarżając w całości uchwałę w przedmiocie planu kwestionuje tym samym ustalenia przyjęte w stosunku do wszystkich nieruchomości objętych zakresem planu, tj. również tych nieruchomości, których nie jest właścicielem. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę nie znajduje uzasadnienia pogląd, zgodnie z którym "przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze cała ta uchwała w znaczeniu formalnym. Legitymacja do zaskarżenia takiej uchwały przysługuje jednak każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami tej uchwały w odniesieniu choćby tylko do jednej działki położonej na obszarze objętym planem" (wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). Przedmiot zaskarżenia nie może być bowiem ustalany automatycznie i niezależnie od stanowiska skarżącego. To skarżący określa przedmiot zaskarżenia, w tym również to, czy zaskarża część czy całość aktu administracyjnego (zarówno indywidualnego, jak i normatywnego). Trudno przyjąć, że względy natury wyłącznie formalnej mogą decydować o przedmiocie zaskarżenia, zwłaszcza w przypadku aktów, które w swej treści zawierają wiele różnych rozstrzygnięć mogących materialnie stanowić odrębne rozwiązania. Również charakteryzowana wyżej specyfika miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i orzecznictwo dopuszczające możliwość zaskarżania ich części nie pozwala zaakceptować poglądu, że przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze cała ta uchwała w znaczeniu formalnym. Konsekwencją przyjęcia "materialnego" stanowiska dopuszczającego zaskarżanie zarówno całości, jak i części uchwał w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jest konkluzja, że zakres obowiązku wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia pozostaje w ścisłym związku z przedmiotem zaskarżenia. Chcąc skutecznie kwestionować całą uchwałę należy wykazać, że cała uchwała, a nie tylko jej część narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Przyjęcie poglądu przeciwnego oznaczałoby, że właściciel jednej lub kilku nieruchomości objętych ustaleniami planu może doprowadzić do wyeliminowania aktu normatywnego również w części, która w żaden sposób nie dotyczy jego nieruchomości i która pozostaje poza zakresem jakiegokolwiek jego zainteresowania. Do wyeliminowania całego aktu mógłby zatem doprowadzić skarżący, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tylko częścią tego aktu, a zatem podmiot nie legitymowany do kwestionowania całości aktu. W kontekście konstrukcji legitymacji z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i jej interpretacji dokonanej w cytowanym wyżej orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, przyjęcie takiej możliwości jest w ocenie Sądu niedopuszczalne i nieracjonalne. W niniejszej sprawie skarżący będący właścicielem kilku nieruchomości, zaskarżył całą uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wykazując, iż treść całej uchwały narusza jego interesy prawne lub uprawnienia wynikające z prawa własności poszczególnych nieruchomości.

Również w piśmie skarżącego z dnia 17 kwietnia 2009 r. sporządzonym przez fachowego pełnomocnika nie wykazano naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego ustaleniami przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podaje, że "naruszenie to ma miejsce, a zarzuty skargi szczegółowo opisują, w jaki sposób konkretne ustalenia planu miejscowego bezprawnie ingerują w interes prawny Skarżącego, oparty o prawo własności nieruchomości nim objętych". Analiza skargi nie potwierdza tego twierdzenia, gdyż zarzuty skargi dotyczące prawidłowości działań organu planistycznego na etapie uchwalania planu w żadne sposób nie wskazują, w jaki sposób wskazywane przez skarżącego nieprawidłowości zaskarżonej uchwały i poprzedzającego jej podjęcie postępowania planistycznego naruszają interesy prawne lub uprawnienia skarżącego. Z samego faktu, iż ustalenia planu dotyczą również nieruchomości skarżącego nie da się wywieść, iż zarzuty dotyczące niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały stanowią uzasadnienie jego legitymacji skargowej opartej o treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Konieczne – w kontekście powyższego stanowiska skarżącego - jest podkreślenie, że nie może stanowić argumentu wykazującego naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza prawo. Pogląd skarżącego o niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały podlegałby bowiem weryfikacji dopiero na etapie stwierdzenia, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot. Na etapie oceny legitymacji skargowej kwestia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie jest przez sąd badana, skoro drogę do takiej kontroli otwiera dopiero skutecznie złożona skarga. Tym samym kwestia zgodności z prawem uchwały nie może być podstawą do stwierdzenia istnienia (lub nieistnienia) legitymacji skargowej podmiotu kwestionującego tę uchwałę. Na etapie badania legitymacji konieczne jest wykazanie, w jaki sposób uchwała - niezależnie od oceny jej legalności - narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Chodzi zatem o wykazanie, iż treść uchwały narusza interesy prawne lub uprawnienia skarżącego, po to, aby w dalszej kolejności – po stwierdzeniu legitymacji – sąd mógł dokonać oceny treści uchwały i sposobu jej podjęcia z punktu widzenia zgodności z prawem. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - w myśl utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt: OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 2) - powstaje bowiem wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, co oznacza, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego nie musi być równoznaczne z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, a w konsekwencji samo stwierdzenie o niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie może stanowić argumentu przemawiającego za istnieniem legitymacji skargowej. Nawet możliwa sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu skarżącego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008 r., II SA/Wr 327/07, publ.: Wspólnota z 2009 r., nr 11, s. 44).

W piśmie z dnia 17 kwietnia 2009 r. skarżący wskazuje również, że ustalenia przedmiotowego planu miejscowego "niweczą jego prawo do korzystania ze swojej własności w sposób sprzeczny z treścią ustaw i zasad współżycia społecznego" powołując się przy tym na uprawnienia wynikające z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak już wyżej podnoszono, dla oceny naruszenia prawa własności nie jest wystarczające oświadczenie o takim naruszeniu, lecz jego wykazanie z uwzględnieniem specyfiki danej nieruchomości, istniejących uwarunkowań prawnych i faktycznych w kontekście zamierzonego konkretnego (a nie potencjalnego) wykorzystania danej nieruchomości. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącego byłoby równoznaczne z nieznajdującym podstaw prawnych utożsamieniem ukształtowania legitymacji skargowej z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z kształtem legitymacji wynikającym z art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy także zasygnalizować, że Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie podkreśla, że nietrafny jest pogląd o tym, że interes prawny w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego wywieść można z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), który stanowi, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych – "przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy nie jest przepisem prawa materialnego, kształtującym sytuację prawną skarżącej, nie przyznaje on jej bowiem żadnych konkretnych uprawnień, które mogłyby zostać naruszone na skutek uchwalenia przez gminę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten konstytuuje ogólną zasadę ochrony interesu prawnego danego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zasada ta dotyczy zwłaszcza naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz innych osób lub jednostek organizacyjnych. Jej realizację zapewniają m. in. przepisy 63 ust. 3 i art. 58 ust. 2 ustawy, które przewidują odpowiednie stosowanie art. 36 i 37 w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy lub decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uniemożliwia lub istotnie utrudnia dotychczasowe korzystanie z nieruchomości przez osobę trzecią lub obniża jej wartość ("Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 66). Osoba, która domaga się ochrony swojego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych powinna jednak również w pierwszej kolejności wykazać istnienie po swojej stronie konkretnego interesu prawnego, który ma podlegać tej ochronie" – wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., II OSK 1335/07. W ocenie Sądu również – z analogicznych względów - przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy nie jest przepisem prawa materialnego, kształtującym sytuację prawną skarżącej spółki i nie może być źródłem interesu prawnego, którego naruszenie uzasadniałoby złożenie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 6 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy nie przyznaje skarżącej stronie żadnych konkretnych uprawnień, które mogłyby zostać naruszone na skutek uchwalenia przez gminę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Również w doktrynie i najnowszym orzecznictwie wskazuje się na obowiązek wykazania przez skarżącego, w jaki sposób doszło do naruszenia jego interesu prawnego (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 89, P. Chmielnicki (red.): Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Warszawa 2004, s. 581). W najnowszym orzecznictwie NSA podkreśla się z kolei, że warunkiem skuteczności skargi opartej o art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest wykazanie przez stronę naruszenia jej indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia mającego umocowanie w określonej normie prawnej (wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt: II OSK 133/08). Warunkiem uznania legitymacji skarżącego nie może być sam fakt posiadania przez niego interesu prawnego czy bezpośrednie zaangażowanie w sprawie tego interesu, ale niebudzące wątpliwości naruszenie jego interesu prawnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 grudnia 2007 r., III SA/Łd 535/07, Lex nr 365371). W przeciwieństwie do strony postępowania sądowoadministracyjnego, toczącego się w następstwie skargi na rozstrzygnięcie administracyjne podejmowane w trybie k.p.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym opartym na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszący skargę musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem ale jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. To zaś oznacza, że w postępowaniu z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym podmiotowość uczestnika postępowania jest kształtowana inaczej niż w postępowaniu administracyjnym toczonym w trybie przepisów k.p.a., obejmując nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także jego naruszenie. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., II OSK 1762/07)

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu takiego związku między tą uchwałą a jego własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną, który uzasadniałby twierdzenie, iż doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W świetle art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z samego tylko faktu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można wyprowadzać wniosku o legitymacji do jego zaskarżenia przez właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym ustaleniami planu. Na marginesie należy dodać, że chociaż – jak wynika z ugruntowanego już i cytowanego wyżej orzecznictwa – w skardze do sądu administracyjnego skarżący jest obowiązany wykazać naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą, to również – jak wyżej wskazano - analiza wezwania, które wpłynęło do organu planistycznego w dniu 10 grudnia 2008 r. nie pozwala przyjąć, iż w sprawie wykazane zostało naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

Skoro skarżący nie wykazał, by nastąpiło poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszenie w chwili jej zaskarżenia jego interesu prawnego - nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czego konsekwencją jest oddalenie skargi. Jak ponosi się w orzecznictwie NSA brak legitymacji procesowej stanowi podstawę do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., GSK 1342/04, publ.: LEX nr 169312, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, publ.: ONSAiWSA z 2005 r., nr 1, poz. 2, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, publ.: Lex nr 192482). Oddalenie skargi gwarantuje skarżącemu, iż ocena wykazania przez niego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest wynikiem rozpoznania tej kwestii przez Sąd na rozprawie. Nie można jednak z tego faktu wywodzić wniosku – jaki wynika z pisma skarżącego z dnia 17 kwietnia 2009 r. – zgodnie z którym dla spełnienia wymogów art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wystarcza wyłącznie powołanie się przez skarżącego na naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia. Przyjęcie stanowiska skarżącego oznaczałoby obowiązek prowadzenia przez Sąd postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia okoliczności naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego co byłoby równoznaczne z przyjęciem, iż to na Sądzie spoczywa obowiązek wykazania istnienia legitymacji skargowej skarżącego. Pogląd taki nie znajduje uzasadnienia w treści przepisów regulujących legitymację skargowa i kompetencje sądów administracyjnych ani w ugruntowanej wykładni tych przepisów w orzecznictwie.

Skoro skarżący nie ma legitymacji skargowej - sąd administracyjny nie mógł badać merytorycznych zarzutów skargi. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, publ.: LEX nr 437511). Na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) orzeczono jak na wstępie.