Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2021/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, 134 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1-3, art. 92, art. 87 ust. 1, oraz lp 1.a Załącznika do ustawy o transporcie drogowym
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1-3 oraz art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania A.W.- prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A." z siedzibą w K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] nakładającej karę pieniężną w kwocie 2.000 złotych za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia – utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Wskazane wyżej naruszenie zostało ujawnione podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...], numer rej. [...] wraz z naczepą typu N. o numerze rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2008 r. W trakcie kontroli zespołu pojazdów dokonano przesłuchania kierowcy – K. D., który pouczony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, wyjaśnił, iż jest pracownikiem firmy "A." A.W. zatrudnionym na podstawie umowy o pracę. Stwierdził, iż przewoził koparkę marki Z., stanowiącą własność firmy, w której świadczy pracę. Zaznaczył, iż nie okazał wypisu z zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne i nie wie czy firma "A." posiada przedmiotowe zaświadczenie. Podczas kontroli stwierdzono także, iż pojazd nie jest wyposażony w tachograf.

Pismem z dnia 21 lipca 2008 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz pouczona o treści art. 10 § 1 k.p.a. i przysługujących stronie postępowania prawach.

Wydział Komunikacji Urzędu Miejskiego w K. pismem z dnia 28 lipca 2008 r. poinformował, iż Prezydent Miasta K. nie udzielił licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy i nie wydał zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne dla firmy "A." A.W.

Skarżący korzystając z prawa do czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, złożył w dniu 31 lipca 2008 r. obszerne wyjaśnienia dotyczące kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2008 r. Podniósł, iż zamontowanie tachografu w zatrzymanym pojeździe nie jest konieczne, albowiem odległość, jaką przemierza ten samochód, wynosi ok. 30 km dziennie, tj. od miejsca, w której znajduje się baza do miejsca wykonywania robót budowlanych. Ponadto, skarżący w przedmiotowym piśmie wniósł o odstąpienie od dalszych czynności administracyjnych.

W dniu 11 sierpnia 2008 r. skarżący złożył kolejne pismo, w którym przyznał, iż konieczność posiadania zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne znajduje odzwierciedlenie w ustawie o transporcie drogowym. Podkreślił, iż mając na uwadze zapis ustawy określający obowiązek posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, wystąpi do właściwego urzędu o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Skarżący wniósł o odstąpienie od ukarania oraz zakończenie postępowania.

W wyniku stwierdzonych naruszeń [...] Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych za niewykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Odnosząc się do zapisu z protokołu kontroli z dnia 21 lipca 2008 r. stwierdzającego brak tachografu w kontrolowanym aucie, a także wyjaśnień, iż pojazd wykorzystywany jest wyłącznie w promieniu 50 km od bazy przedsiębiorstwa, a prowadzenie pojazdu nie stanowi głównego zajęcia kierowcy – organ I instancji na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie w przedmiocie naruszenia określonego w lp. 11.1 ust. 1 lit. a) Załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., powołując się na art. 138 § 2 k.p.a., art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1 – 3, art. 92 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.4 Załącznika do cyt. ustawy - uchylił w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zaznaczył, iż organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a więc przede wszystkim winien ponownie przeanalizować zebrany materiał dowodowy w celu prawidłowego zbadania, czy wyłączenie z rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r.) przepisu art. 13 lit. d) zostało udowodnione prawidłowo, gdyż organ dokonał wyłączenia przedmiotowego artykułu jedynie na podstawie wyjaśnień strony.

Następnie, rozpatrując sprawę ponownie, w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz na podstawie art. 13 lit. d) cyt. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.) o czasie pracy kierowców oraz na podstawie lp. 1.4 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym wydał w dniu [...] lipca 2009 r. decyzję nr [...], na podstawie wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Organ I instancji, po ponownym przeanalizowaniu sprawy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje brak obowiązku wyposażenia pojazdu przedsiębiorcy w tachograf. Organ dał wiarę zeznaniom świadka K.D. , iż zespół pojazdów używany jest przez firmę "A." A.W. wyłącznie w promieniu 20-30 km od bazy przedsiębiorstwa, natomiast głównym zajęciem pracownika firmy jest praca koparką Z. Organ zauważył, iż odnośnie kontrolowanego przewozu zastosowanie ma art. 13 lit. d) cyt. rozporządzenia (WE).

Pismem z dnia 22 lipca 2009 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu stwierdził, iż nie posiadał w dniu kontroli zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Reklama na koparce ewidentnie wskazywała, zdaniem skarżącego, iż jest to przewóz własny. Skarżący wskazał, iż nie wiedział, że do wykonywania tego typu przewozów zobowiązany był posiadać zaświadczenie, jednakże oświadczył, że po powzięciu informacji o tym obowiązku, wystąpił do Urzędu Miasta o wydanie stosownego zaświadczenia. Ponownie podniósł, iż kara wymierzona mu za naruszenie przepisu ustanawiającego w/w obowiązek jest niewspółmierna do naruszenia prawa, do którego się przyznaje.

Następnie w piśmie z dnia 11 sierpnia 2009 r. skarżący, uzupełniając odwołanie, podkreślił, iż nie prowadził transportu zarobkowego i w trakcie kontroli nie znał treści ustawy o transporcie drogowym. Nadmienił, iż kara administracyjna nałożona przez organ jest niewspółmierna do zawinienia, a kontrola, w jego opinii, winna zakończyć się upomnieniem, gdyż jego zachowanie nie spowodowało żadnego niebezpieczeństwa.

W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] września 2009 r. decyzję nr [...], którą utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Rozstrzygnięcie zostało podjęte na podstawie art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1 – 3, art. 92 ustawy o transporcie drogowym oraz na lp. 1.4 Załącznika do tej ustawy.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż fakt naruszenia przepisów nakładających obowiązek posiadania zaświadczenia jest bezsporny. Zdaniem organu nieznajomość prawa nie może wyłączać odpowiedzialności. Organ odwoławczy jednoznacznie wyjaśnił, iż przesłuchanie kierowcy w dniu [...] kwietnia 2009 r. miało na celu zweryfikowanie stanu faktycznego pod kontem popełnienia przez kierowcę innego naruszenia prawa. Czynności te nie miały znaczenia na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż kary zawarte w ustawie o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń prawa, a decyzje wydawane w przedmiocie kar za naruszenia tejże ustawy mają charakter związany, a nie uznaniowy. Zdaniem organu brak jest również podstaw do przyjęcia tezy, iż w niniejszej sprawie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ poinformował jednocześnie skarżącego o możliwości wystąpienia z wnioskiem do organu I instancji o rozłożenie należności tytułem kary pieniężnej na raty.

W dniu 15 października 2009 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, iż w dniu kontroli pojazdu nie miał świadomości o konieczności posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Ponadto podkreślił, iż po powzięciu informacji o konieczności posiadania przedmiotowego zaświadczenia, wystąpił do Urzędu Miasta w K. o jego wydanie. Skarżący, nie kwestionując faktu nieposiadania stosownego zaświadczenia w dacie kontroli - zarzucił, że przepisy ustawy o transporcie drogowym są niezgodne z ustawą o działalności gospodarczej oraz z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś kara pieniężna przewidziana za nieposiadanie zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne jest niewspółmierna do naruszenia, którego się dopuścił.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A." z siedzibą w K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 2.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu [...] lipca 2008 r. skontrolowanym zespołem pojazdów należącym do strony skarżącej dokonywano przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W tej sytuacji należy uznać, iż organy obu instancji zasadnie przyjęły, że sporny przewóz spełniał w/w warunki, albowiem przewóz koparki z bazy do miejsca wykonywania robót budowlanych wykonywany był na potrzeby własne skarżącego przedsiębiorcy, pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, jaką są roboty budowlane.

Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych, jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Według art. 87 ust. 2 cyt. ustawy podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.4. Załącznika do tej ustawy, który karą 2.000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Mając na uwadze to, iż skarżący podmiot jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej - nie może się powoływać na nieznajomość prawa, bowiem w niniejszej sprawie nie występują przesłanki, które wyłączałyby zastosowanie jednej z podstawowych zasad prawnych stanowiącej, iż nieznajomość prawa szkodzi - ignorantia iuris nocet.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego rzekomej niekonstytucyjności ustawy o transporcie drogowym poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, wyrażonej w przepisie art. 32 Konstytucji RP, należy jednoznacznie uznać, że nałożenie obowiązku posiadania stosownego zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne w żaden sposób nie narusza nie tylko wskazanej przez stronę zasady równości wobec prawa, gdyż wspomniany obowiązek dotyczy w takim samym stopniu wszystkich przedsiębiorców wykonujących takie przewozy, ale również nie uchybia jakimkolwiek innym zasadom konstytucyjnym, w tym zasadzie ochrony swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów strony skarżącej zawartych w skardze dotyczących niewspółmierności kary pieniężnej, przewidzianej w ustawie za przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia, w stosunku do stopnia zawinienia przedsiębiorcy, należy stwierdzić, że przedmiotowa kara oraz jej wysokość nie mogą być w żadnym razie uznane za naruszające zasadę proporcjonalności kar pieniężnych, w szczególności, jeśli weźmie się pod uwagę okoliczność, że jest ona przewidziana za naruszenie jednego z podstawowych i jednoznacznych w swej treści obowiązków nałożonych na przedsiębiorców prowadzących wspomniane przewozy drogowe.

Ponadto należy wskazać wyraźnie, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna co do zasady ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (tak m.in.: D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00).

Podnieść należy, iż z uwagi na dolegliwość finansową, kary orzekane przez sądy wykazują podobieństwo do kar pieniężnych nakładanych przez organy administracji. Istota tkwi jednakże w odmiennych funkcjach, które spełniają obie formy represji państwa. Kara administracyjna nie jest bowiem odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu służący zapewnieniu realizacji wykonawczo zarządzających zadań administracji.

W konsekwencji należy przyjąć, iż istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej.

Jednocześnie zauważyć należy, iż w kwestii istoty odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie ustawy o transporcie drogowym wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06. W powyższym orzeczeniu Trybunał wskazał wyraźnie, że sankcje administracyjne - stosowane automatycznie, z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Zdaniem Trybunału kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Trybunał stwierdził, iż kara pieniężna statuowana w art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nie stanowi odpłaty za popełniony czyn, lecz ma charakter środka przymusu służącego zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę zdrowia i życia ludzkiego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w tej sytuacji uznać, iż - co do zasady - unormowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, powołane w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji, nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązujących w transporcie drogowym regulacji od ustalenia winy przedsiębiorcy. Regułą jest, że liczy się wyłącznie skutek polegający na obiektywnym fakcie naruszenia prawa.

Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorców wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy ustawy o transporcie drogowym, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. W ocenie Sądu obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest w takim układzie odniesienia bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa.

Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, iż organy inspekcji transportu drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa – mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Należy zauważyć na marginesie, chociaż nie było to przedmiotem konkretnych zarzutów skarżącego, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, albowiem skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby zaszły jakieś nadzwyczajne zdarzenia, których skarżący, jako doświadczony przedsiębiorca - nie mógł przewidzieć, a które miały wpływ na powstanie stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Pamiętać należy, iż okoliczności objęte hipotezą zarówno przepisu art. 92a ust. 4, jak i art. 93 ust. 7 cyt. ustawy powinien udowodnić wyłącznie przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu (tak m.in.: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08).

Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.