Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 810/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 3.
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 49.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 pkt 60.
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 marca 2014r. Zarząd Dróg i Mostów w L. złożył do Prezydenta Miasta wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi gminnej nr [...] - ul. N. w L. na odcinku od al. S. P. do skrzyżowania z ul. F. S. i budowie drogi gminnej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8KDD (na odcinku od skrzyżowania z ul. N. do projektowanego ronda oraz pętli autobusowej). W uzasadnieniu wniosku podano, że planowana inwestycja stosownie do § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody zostały zaliczone do obiektów mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Po rozpoznaniu wniosku organ ustalił, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie: ul. N. na odcinku od al. S. P. do skrzyżowania z ul. S. wraz z tym skrzyżowaniem o długości ok. 751 m, budowie ulicy 8KDD od skrzyżowania z ul. N. do projektowanego ronda wraz z budową ronda, pętli autobusowej i zjazdów ok. 541 m, budowie czwartego wlotu skrzyżowania al. S. P. z ul. N. wraz z rozbudową fragmentów drogi serwisowej. Przewiduje się również budowę oświetlenia ulicznego i kanalizacji deszczowej oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej i teletechnicznej kolidujących z projektowanym układem drogowym oraz zabezpieczenie istniejącej sieci gazowej w rejonie zjazdu z ul. N. na teren salonu samochodowego.

Podzielił zatem stanowisko Zarządu i uznając, że inwestycja zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235), wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. o wyrażenie opinii dotyczącej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Po otrzymaniu stosownych opinii z dnia 7 kwietnia 2014r. i z dnia 11 kwietnia 2014 r., w których wspomniane organy uznały, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia takiej oceny Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...]. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wspomnianego przedsięwzięcia, a następnie stanowisko powyższe potwierdził w decyzji z dnia [...] oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem organu powyższe stanowisko wynika z oceny skali inwestycji, jej usytuowania, charakteru, zakresu robót związanych z planowaną inwestycją, czasu trwania oraz emisji i uciążliwości związanych z eksploatacją przedsięwzięcia. Wskazał, że ogółem powierzchnia objęta budową ulic N. i 8KDD wynosi około 2,95 ha, poza tym 8859 m² obejmie przełożenie drogi serwisowej wraz z przebudową sieci uzbrojenia. Jeden z pasów ulicy 8KDD pełnić będzie również funkcje lewoskrętu do projektowanych zjazdów na wewnętrzny układ komunikacyjny C. H. I. oraz na tereny do niego przyległe. Ponadto drogi te będą stanowiły uzupełnienie układu komunikacyjnego miasta, których zadaniem będzie obsługa komunikacyjna terenów aktywności gospodarczej położonych przy ulicy N. i S. Budowa czwartego wlotu skrzyżowania al. S. P. z ulicą Na. ma na celu poprawę obsługi komunikacyjnej terenów zlokalizowanych po wschodniej stronie al. S. P. Organ zaznaczył, że wprawdzie budowa ulic jest powiązana komunikacyjnie z planowanym C. H. "I.", to jednak inwestycje są przedsięwzięciami o różnym charakterze. Budowa dróg jest inwestycją liniową ( stanowiącą m.in. źródło hałasu drogowego) natomiast realizacja centrum handlowego jest inwestycją kubaturową (stanowiącą m.in. źródło hałasu przemysłowego). Biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy obydwu inwestycji można stwierdzić, że projekty te odmienne są pod względem technologii realizacji i użytkowania przedsięwzięcia. W związku z powyższym nie można ich powiązać technologicznie. Zaznaczono jednak, że w trakcie postępowania prowadzącego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie C. H. "I." oraz przedmiotowego postępowania zostały uwzględnione oddziaływania skumulowane dla obu inwestycji, jak również wzięto pod uwagę prognozę ruchu uwzględniającą aktywizację pobliskich terenów AG aktywności gospodarczej. Organ wyjaśnił, że obecnie ulica N. na długości ok. 10 m od krawędzi jezdni Al. S. P. posiada nawierzchnię utwardzoną. Na tym odcinku zlokalizowany jest zjazd na teren salonu samochodowego. Jezdnia posiada szerokość ok. 7,2 m, nie ma przy niej zlokalizowanych chodników, ani ścieżek rowerowych. W dalszym przebiegu posiada nawierzchnię gruntową lokalnie utwardzaną kruszywem. Projektowana ulica 8KDD przebiegać będzie po terenach obecnie niezagospodarowanych zlokalizowanych wzdłuż ogrodzenia ogródków działkowych. Wzdłuż wschodniej krawędzi Al. S. P., oddzielona wyspą dzielącą zlokalizowana jest dwukierunkowa jezdnia serwisowa służąca do obsługi przyległego terenu. Wzdłuż wschodniej krawędzi jezdni prowadzony jest przyuliczny 2,0 m chodnik. W stanie istniejącym skrzyżowanie al. S. P. z ul. N. i drogą serwisową funkcjonuje jako skrzyżowanie czterowlotowe bez sygnalizacji świetlnej. Drogę serwisową od wschodniej jezdni al. S. P. oddziela 2,0 m brukowana wyspa dzieląca. W otoczeniu ulicy N. od strony północnej na odcinku od skrzyżowania z al. S. P. do skrzyżowania z projektowaną ul. "8KDD" znajduje się teren projektowanego C. H. I. (według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczony symbolem 1 UC - teren pod realizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2), na odcinku od skrzyżowania z projektowaną ul. "8KDD" do skrzyżowania z ul. St. - teren gruntów rolnych (R2 - teren upraw polowych z zakazem lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej gospodarczej poza granicami istniejących działek siedliskowych ), od strony południowej na odcinku od skrzyżowania z al. S.P. do skrzyżowania z ul. S.: teren salonu i serwisu samochodów (KS - teren urządzeń komunikacji samochodowej obejmujące parkingi strategiczne, stacje benzynowe, gazowe i obsługi, zajezdnie, bazy samochodowe), teren nie objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zabudową zagrodową (2 budynki mieszkalne) i zabudową mieszkaniowo - usługową (1 budynek mieszkalny), - teren AG/M4 - teren aktywności gospodarczej na działkach wydzielonych z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej (1 budynek mieszkalny), teren AG - teren aktywności gospodarczej obejmujący obszary zgrupowań przemysłowo - składowych (1 budynek mieszkalny). Z kolei ulica 8KDD od strony wschodniej na całej długości sąsiaduje z terenem projektowanego C. H. I. (1 UC - teren pod realizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2), od strony północnej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N., terenem upraw polowych, natomiast od strony zachodniej z terenem gruntów rolnych (R2 - teren upraw polowych z zakazem lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej poza granicami istniejących działek siedliskowych oraz terenem ogródków działkowych (R4 - teren pracowniczych ogródków działkowych). Droga serwisowa od strony wschodniej graniczy z terenem zabudowy usługowej pod realizację budynków usługowych, w których prowadzona działalność gospodarcza ogranicza się do granicy własnej działki (5U ) oraz terenami mieszkaniowymi - M4 - z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę jednorodzinną na wydzielonych działkach (2 budynki mieszkalne o charakterze zabudowy jednorodzinnej i 1 budynek o charakterze zabudowy wielorodzinnej, na terenach tych (od strony ulicy) znajdują się komisy samochodowe). Zgodnie z przeprowadzoną analizę akustyczną, zamieszczoną w karcie przedsięwzięcia uwzględniającą ruch komunikacyjny (samochody osobowe, dostawcze i ciężarowe) związany z obsługą centrum handlowego z uwzględnieniem komunikacji miejskiej (autobusy), ruch komunikacyjny (samochody osobowe, dostawcze i ciężarowe i autobusy) związany z obsługą terenów AG - aktywności gospodarczej zlokalizowanych przy ul. N. i S., oraz prognozowany ruch komunikacyjny na al. S. P. oraz na przebudowywanym odcinku drogi serwisowej, eksploatacja inwestycji przy przyjętych założeniach, danych ruchowych i informacjach wynikających z analiz komunikacyjnych nie będzie stanowiła źródła ponadnormatywnych oddziaływań pod względem akustycznym dla terenów chronionych akustycznie położonych przy projektowanych ulicach. Przeprowadzone obliczenia w punktach obserwacji przy budynkach mieszkalnych położonych po wschodniej stronie al. S. P., na planowanym do przebudowy odcinku drogi serwisowej wskazuje, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie doprowadzi do przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu określonych dla najbliższej zabudowy mieszkaniowej zgodnie z treścią zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Organ zaznaczył, że analizę akustyczną przeprowadzono jako skumulowaną z planowaną inwestycją C.H. "I." w zakresie ich powiązania komunikacyjnego z projektowanymi ulicami oraz kierując się zasadą przezorności, uwzględniając prognozowany ruch na terenach AG aktywności gospodarczej, przy czym w obliczeniach przyjęto najbardziej niekorzystną sytuację wzmożonego natężenia ruchu pojazdów.

Powołując się na kartę przedsięwzięcia organ wskazał, że zarówno w fazie budowy dróg, jak i w czasie ich eksploatacji nie prognozuje się przekroczeń standardów jakości powietrza, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031) i poziomów odniesienia substancji w powietrzu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87). Przeprowadzona pod tym kątem analiza przedsięwzięcia uwzględniała ruch samochodów po planowanych do budowy drogach, ruch samochodów dojeżdżających do obiektu C. H. "I.", ruch samochodów dojeżdżających do ogródków działkowych, ruch samochodów dojeżdżających do terenów AG aktywizacji gospodarczej przy ul. N. i ul. 8 KDD, poruszającą się na tych drogach komunikację miejską. Ponadto w celu określenia wpływu rozbudowy fragmentu drogi serwisowej na stan powietrza atmosferycznego, uwzględniono współoddziaływanie z odcinkiem al. S. P. na długości pokrywającej się z odcinkiem przebudowywanej drogi serwisowej. Ponadto obliczenia stężeń maksymalnych zanieczyszczeń zostały przeprowadzone dla sytuacji, gdy występują najbardziej niesprzyjające warunki atmosferyczne.

Odnosząc się do powstawania odpadów podczas realizacji przedsięwzięcia związanych z robotami budowlanymi, wycinką drzew i krzewów oraz funkcjonowaniem zaplecza socjalnego pracowników budowy organ wskazał na sposoby ich magazynowania i zagospodarowania oraz ograniczania możliwości zanieczyszczenia wód podziemnych i powierzchniowych w wyniku uszkodzenia pracującego sprzętu i wycieku do gruntu substancji ropopochodnych. W jego opinii przyjęte rozwiązania dotyczące gospodarki wodno - ściekowej z zastosowaniem urządzeń podczyszczających na etapie eksploatacji inwestycji, zgodnie z informacjami zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, zagwarantują uzyskanie z przedmiotowego terenu ścieków opadowych spełniających wymagania norm określonych dla wód opadowych wprowadzanych do wód lub do ziemi, jak również odprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego ( Dz. U Nr 137, poz. 984 ze zmianami ). Biorąc zaś pod uwagę charakter inwestycji oraz zabezpieczenia jakie zostaną zastosowane na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia nie przewiduje się możliwości pogorszenia stanu jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych zarówno na etapie budowy jak i użytkowania. Jest to o tyle istotne, że teren planowanej inwestycji leży w obrębie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych(GZWP) nr 406 - niecka l. (L.), gdzie wysokiej jakości kredowe wody podziemne stanowią jedyne źródło zaopatrzenia ludności w wodę pitną i podlegają szczególnej ochronie. Zgodnie z podziałem dokonanym w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (M.P z dnia 21 czerwca 2011 r. nr 49, poz. 549) przedsięwzięcie zlokalizowane jest w obszarze oznaczonym kodem europejskim [...] leżącym w obszarze dorzecza Wisły w ekoregionie równin wschodnich o nazwie [...] w obszarze jednolitych części wód powierzchniowych o nazwie: B. od Z. Z. do ujścia oznaczony kodem europejskim [...], scalona część wód [...]. Organ zaznaczył jednak, że inwestycja znajduje się poza strefami ochronnymi ujęć wód podziemnych, a najbliższe komunalne ujęcie wody "B." zlokalizowane jest w znacznej odległości (ok. 1,2 km) od tego terenu. Organ zaznaczył również, że w rejonie planowanej inwestycji brak jest obszarów wodno - błotnych, jezior, obszarów górskich i leśnych, o znacznej gęstości zaludnienia, uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. Projektowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami ochrony przyrody ustanowionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) w tym poza obszarami Natura 2000. Formami ochrony przyrody położonymi najbliżej inwestycji są:

• B. Ja. PLH [...] - w odległości 4,4 km,

• Ś. PLH [...] - w odległości 9,1 km,

• Obszar Chronionego Krajobrazu Dolina C. - w odległości 2,2 km ,

• C. Obszar Chronionego Krajobrazu - w odległości 7,8 km,

• Rezerwat leśny S. - w odległości 8,5 km.

W ocenie Prezydenta planowana inwestycja ze względu na swoją skalę i zasięg oddziaływania nie przyczyni się do pogorszenia standardów jakości na omawianym obszarze. Biorąc pod uwagę odległość oraz zakres oddziaływań inwestycji należy wykluczyć negatywne oddziaływania przedsięwzięcia na cele, dla ochrony których ustanowiono ww. obszary. Inwestycja nie wpłynie negatywnie na stan siedlisk oraz siedliska gatunków, dla ochrony których ustanowiono ww. obszar Natura 2000. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje również trwałego uszczuplenia lub fragmentacji siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla ochrony, których wyznaczone zostały obszary Natura 2000, a także innego rodzaju zakłóceń w funkcjonowaniu sieci. Zakres prac nie wpłynie negatywnie na zachowanie integralności obszarów ani spójności sieci ze względu na usytuowanie przedsięwzięcia. Prace dotyczące realizacji przedsięwzięcia, jak i eksploatacja nie spowodują zjawisk w środowisku przyrodniczym, które mogłyby wywrzeć znaczące oddziaływanie na obszary Natura 2000. W opinii organu, biorąc pod uwagę charakter przedmiotowej inwestycji, nie przewiduje się wystąpienia znaczących negatywnych oddziaływań w odniesieniu do terenów mających znaczenie kulturowe, historyczne i archeologiczne. Podjęcie stosownych działań w przypadku ujawnienia podczas prowadzenia prac ziemnych przedmiotu posiadającego cechy zabytku wyeliminuje ryzyko potencjalnego negatywnego oddziaływania inwestycji na ewentualne zabytki archeologiczne. Realizacja inwestycji nie rodzi ryzyka wystąpienia poważnej awarii przy uwzględnieniu planowanych do zastosowania substancji i rodzaju technologii. Organ podkreślił, że zasięg przestrzenny oddziaływania ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca jego realizacji. Planowana inwestycja znajduje się w znacznej odległości od granicy państwa i nie przewiduje się, aby jej oddziaływanie wykraczało poza terytorium kraju. Charakter i skala przedsięwzięcia wykluczają możliwość wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności.

Po rozpoznaniu odwołań K. M., E. M., E. K., E. M. i M. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzję Prezydenta Miasta utrzymało w mocy. W jego mniemaniu zarówno kwalifikacja planowanej inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu wspomnianego już rozporządzenia, jak i ocena potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko jest prawidłowa. Przemawia za tym usytuowanie, charakter, zakresu robót związanych z planowaną inwestycją, poziom emisji zanieczyszczeń oraz uciążliwości związanych z eksploatacją przedsięwzięcia. Wniosek taki wynika, zarówno z karty przedsięwzięcia, jak i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Dyrektora w L. Przeanalizowano uzgodnienia organów opiniujących, przedłożony materiał dowodowy oraz zgłaszane uwagi i wnioski stron uczestniczących w postępowaniu. W przeprowadzonym postępowaniu dokonano analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na środowisko, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko i stwierdzono, że po zrealizowaniu przez inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu zapewniono czynny udział podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Ponieważ w sprawie liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, zgodnie z przepisem art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach na środowisko zastosowano przepis art. 49 kpa, według którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczenia o poszczególnych etapach postępowania i wydawanych aktach administracyjnych zamieszczane były na elektronicznej tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta, w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta oraz w miejscu planowanej inwestycji. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy dane o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie zostały zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informację o środowisku i jego ochronie.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego M. Z. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie uwzględnienie dokumentów złożonych przez jego żonę w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowaniach dla C. H. "I.", a mających jego zdaniem wpływ na wynik niniejszej sprawy. Błędem, zdaniem skarżącego, było również orzekanie w sprawie , jeśli w obiegu były rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta umarzające postępowanie środowiskowe dla ulicy N. i ulicy D. Wszczęcie postępowania, w sytuacji, gdy decyzje te były nieprawomocne, oznaczało jego bezprzedmiotowość. W dniu [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło decyzję Prezydenta miasta w sprawie ulicy N. z dnia [...] i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia, jednak organ I instancji postępowanie kontynuował. Z kolei decyzją z dnia [...] Kolegium stwierdziło brak podstaw do uchylenia decyzji z [...] w sprawie umorzenia postępowania w sprawie ulicy D. Wynikało z niej, że dla przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją, co stanowi przesłankę nieważności postępowania określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Poza tym umorzenie postępowania dotyczącego ulicy N. powoduje konsekwencje dla całego układu drogowego. Skarżący dowodził, że bezpodstawnie odstąpiono od dokonania łącznej oceny oddziaływania na środowisko budowy projektowanych dróg i planowanego C. H. "I.". W jego mniemaniu oba przedsięwzięcia są powiązane technologicznie, o czym świadczy czas ich funkcjonowania i wzajemne uzależnienie, skoro istnieje konieczność budowy dróg przed wybudowaniem C. Przemawia za tym również umowa zawarta miedzy koncernem I., a Gmina, z której wynika, że projekt dróg i ich wykonanie należy do spółki. Celowo dokonano rozdzielenia powiązanych ze sobą technologicznie przedsięwzięć, aby uniknąć konieczności ewentualnego przeprowadzenia oceny ich skumulowanego oddziaływania na środowisko. Wprawdzie w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeprowadzono analizę akustyczną jako skumulowaną z budową C. H., jednak jej wyniki odbiegają znacząco od analizy skumulowanej sporządzonej w ramach raportu oddziaływania na środowisko dla samego C. przez tę samą firmę. Wątpliwości skarżącego budzi przyjęta liczba samochodów oraz powołanie się na studium obsługi komunikacyjnej C. H. – U. I., która nie została zweryfikowana. Według skarżącego karta informacyjna przedsięwzięcia jest nierzetelna i wadliwa, ponieważ nie identyfikuje poszczególnych zagrożeń i nie zawiera oceny oddziaływań skumulowanych. Skarżący podkreślił, że organ prowadząc postępowanie o wydanie decyzji w niniejszej sprawie, nie łącząc inwestycji, wykluczył strony z możliwości wnoszenia uwag do budowy samego C. H. Zaznaczył także, że w obwieszczeniu zamieszczonym w Biuletynie informacji Publicznej nie wskazano precyzyjnie zakresu inwestycji pomijając część ulicy 9KDD i 10 KDD oraz wlot z al. S. P. Tym samym uniemożliwiono stronom postępowania zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami i wykluczono ich z możliwości udziału w postępowaniu. Skarżący wskazał na nieprawdziwe informacje podane w decyzji organu I instancji. Według niej ulica N. miałaby przebiegać po nawierzchni utwardzonej, dalej zaś posiada nawierzchnię gruntową lokalnie utwardzona, tymczasem będzie przebiegała w innym miejscu. Drzewa przeznaczone do wycinki określa jako samosiejki, drzewa owocowe i krzewy, pomija natomiast znajdujące się na jego i sąsiadów nieruchomościach kilkunastoletnie drzewa. Nie odniesiono się również do ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w odległości 5m od planowanego pasa drogowego, wycinki drzew na prywatnych posesjach, lokalizacji sieci ciepłowniczych, i wpływu wykopów pod sieci na stan budynku znajdującego się na jego działce. Wskazał przy tym na bezprawną, w jego ocenie, zmianę granicy jego działki nr 15 z działka nr 17. Skarżący zakwestionował również nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał, że w decyzji nie podano, jaka przesłanka określona w art. 108 § 1 kpa została spełniona. Jego zdaniem w sprawie nie zachodzą szczególne przesłanki do nadania rygoru, a przywołanie w uzasadnieniu, że jest to podyktowane celami polityki miasta uznał za niezrozumiale.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Pozbawiony podstaw jest zarzut wydania zaskarżonej decyzji w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, stosownie do którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powołane uregulowanie nie pozostawia wątpliwości, że dotyczy tylko tych przypadków, gdy w tej samej sprawie wydane zostały przez ten sam organ dwa rozstrzygnięcia, z których pierwsze posiada walor ostateczności, a rozstrzygane sprawy są tożsame pod względem podmiotowym, gdy występują te same strony i sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, a więc, gdy tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Wbrew zapatrywaniu skarżącego tożsamość spraw nie zachodzi pomiędzy sprawą zakończoną decyzją zaskarżoną, a sprawami rozstrzygniętymi decyzjami powołanymi w skardze, których zresztą nie zawierają akta sprawy. Istotna różnicą jest uznanie przez organy prowadzące sprawę całej inwestycji jako jednego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 pkt. 13 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1235 ze zmianami ). W efekcie dokonano oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi całego zamierzenia budowlanego, co zresztą uwzględniało stanowisko skarżącego. Bez wątpienia rezygnując z dokonania oddzielnej oceny oddziaływania na środowisko kolejnych inwestycji, trudno bowiem przypuszczać, aby zamknęły się w tym samym czasie, organ rozpoznały sprawę w oparciu o odmienne okoliczności, niż przedstawione przez skarżącego. To zaś uzasadnia odrzucenie wspomnianego zarzutu.

Nie ma też żadnych podstaw do akceptacji zarzutu wadliwości decyzji opierającego się na nadaniu decyzji Prezydenta Miasta rygoru natychmiastowej wykonalności. Stosownie do art. 108 § 1 kpa decyzji piewszoinstancyjnej może zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ocena, czy istnieją przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, należy zawsze do organu, który wydał decyzję. Jednakże gdy organ stwierdzi, że istnieją przesłanki określone w art. 108 § 1 kpa wówczas nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest obowiązkowe. Trafnie uznano, że planowana inwestycja, mająca na celu polepszenie układu komunikacyjnego leży w interesie społecznym, uzasadniającym natychmiastowe wdrożenie jej do realizacji. Nadanie zatem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności prawa nie narusza. Trzeba ponadto zaznaczyć, że nadanie decyzji pierwszoinstancyjnej omawianego rygoru traci na znaczeniu w momencie gdy decyzja ta się ostateczna. W chwili uzyskania przymiotu ostateczności decyzja taka stanie się bowiem wykonalna z mocy prawa. taka tez sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy decyzja prezydenta Miasta z dnia [...] stała się ostateczna w momencie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzji z dnia [...], będącej zresztą przedmiotem niniejszej skargi.

Błędny i nadto niezrozumiały jest zarzut pozbawienia skarżącego udziału w postępowaniu. Podkreślić trzeba, że przy ocenie kwestii pozbawienia strony możności obrony jej praw poprzez brak uczestnictwa w rozpoznawanej sprawie, należy uwzględnić szczególny tryb, w jakim były w niniejszej sprawie zawiadamiane strony w postępowaniu administracyjnym. Organ zastosował tu tryb przewidziany w art. 49 kpa. w zw. z art. 74 ust. 3 wspomnianej już ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowiącego, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 kpa. Przepis ten stanowi zaś, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Powołana regulacja ma na celu zapewnienie szybkiego skutku doręczenia i jest prawnie skuteczna w stosunku do wszystkich stron postępowania. Obwieszczenie, o którym stanowi ten przepis ma ten skutek, że każdy zainteresowany, kto uważa się za stronę postępowania, może dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu i jego przebiegu, co umożliwia ewentualny czynny w nim udział. W związku z tym to do podmiotów zainteresowanych tym postępowaniem, a nie do organu prowadzącego postępowanie, należy podjęcie czynności zapewniających im czynne uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym (wyroki NSA z dnia 26 stycznia 2009r. OSK 51/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych i 23 marca 2010 r., II OSK 45/10, LEX nr 597602). Zupełnie niezrozumiale jest natomiast powiązanie zarzutu naruszenia obowiązku zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu z brakiem łącznego rozpoznania przedmiotowego przedsięwzięcia z budową C. H. W każdym z tych postępowań rzeczą organu będzie przecież ustalenie stron i zapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu.

Nietrafne są również pozostałe zarzuty. Organy przyjęły i trafnie zatwierdziły kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie z tym zapisem drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne, niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody zostały zaliczone do obiektów mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Warto podkreślić, że dokonując wspomnianej kwalifikacji potraktowano projektowane drogi jako jedno przedsięwzięcie, skoro żadna z nich nie jest dłuższa, niż 1 km., łącznie jednak dystans ten przekraczają. Stosownie do art. 71 ust. 2 powołanej ustawy uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkowało koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania szczegółowo wymienione pkt 1-3 tego przepisu. W myśl natomiast ust. 2 tego przepisu postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w takiej jednak sytuacji postanowienie jest niezaskarżalne, a zasadność zajętego stanowiska podlega ocenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, tych samych zatem, które podlegają uwzględnieniu przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powołane regulacje wskazują zatem jednoznacznie, że ustawa przewiduje możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez wcześniejszego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a decydujące znaczenie ma w tej kwestii wspomniane już postanowienie o którym stanowi art. 63 ust.1 ustawy. Przed jego wydaniem organ, stosownie do treści art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy zasięga opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wskazane organy, również uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w kończącej postępowanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 ustawy). Nie ma wątpliwości, że Prezydent dysponował opiniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., z których wynikało, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podzielając przedstawioną argumentacje organ postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014r. opartym na art. 63 ust. 2 ustawy uznał przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko za niepotrzebne. Konsekwencją postanowienia było wydanie, stosownie do art. 84 ust. 1 ustawy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wbrew przekonaniu skarżącej nie ma podstaw do kwestionowania trafności tego stanowiska. Treść postanowienia nie pozostawia wątpliwości, że przy jego podejmowaniu organy, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy uwzględniły uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, obejmujące rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań, wynikających z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, jak i czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. W sposób przejrzysty odniesiono się do każdego uwarunkowania i jasno sformułowano wyniki dokonanej ich analizy, prowadzące do wniosku, że planowana inwestycja nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko. W szczególności podkreślono, że zarówno w fazie budowy dróg, jak i w czasie ich eksploatacji nie prognozuje się przekroczeń standardów jakości powietrza, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031) i poziomów odniesienia substancji w powietrzu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87). Karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera dokładne pomiary zanieczyszczeń oraz opisuje metodykę wykonywanych obliczeń. Analiza akustyczna przedsięwzięcia, poparta szczegółowymi obliczeniami i symulacjami komputerowymi, zamieszczonymi w karcie informacyjnej wskazuje z kolei na zachowanie na etapie jego eksploatacji dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynoszących dla dróg 61 dB w ciągu dnia i 56 dB w porze nocnej określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U z 2014r. poz. 112 ). Uwzględniono przy tym ruch samochodowy nie tylko na planowanych drogach, ale również ruch związany z obsługą C. H. "I.". Obliczeń dokonano przy założeniu, że na terenie C. będzie znajdować się 3088 miejsc parkingowych, a ilość samochodów jaka przyjedzie wyniesie 15425 pojazdów, co daje 5- krotność wymiany samochodu na każdym miejscu parkingowym w ciągu godziny. Dane te odniesiono do dwóch kierunków dojazdu i rozłożono na pory dnia w których C. będzie funkcjonować. Prognozowanie hałasu przeprowadzono za pomocą programu T. N. 2008 SE służącego do prognozowania hałasu dla dróg miejskich i poza miejskich.

Nie ma przy tym dostatecznych argumentów dla poparcia poglądu skarżącej, według której analiza oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna obejmować łącznie również inwestycję polegającą na budowie C. H. "I.". Wniosek powyższy skarżąca opiera na treści art. 3 ust. 1 pkt 13 wspomnianej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i ego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeśli są realizowane przez różne podmioty. Celem przytoczonej regulacji ma być przeciwdziałanie dzieleniu przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń, które ze względu na swoje jednostkowe parametry takiej oceny nie wymagają i są realizowane jednocześnie lub etapowo w ramach formalnie odrębnych procesów inwestycyjnych jedynie w tym celu, by uniknąć przeprowadzania oceny całego podzielonego tak przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie nie ma to jednak miejsca. Jeśli założyć, że technologia to sposób wytworzenia bądź przetworzenia jakiegoś dobra, to jasne jest, że budowa drogi w żaden sposób nie jest powiązana technologicznie z budową C. W wyroku z dnia 29 stycznia 2015r. (sygn. akt II OSK 1605/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny słusznie zauważył, że jednym z czynników obrazujących skale przedsięwzięcia i jego możliwy wpływ na środowisko w rozumieniu art. 61 ust.1 ustawy jest usytuowanie przedsięwzięcia i jego powiązanie z innymi przedsięwzięciami, powodującymi m.in. kumulowanie się na określonym obszarze oddziaływań z wielu źródeł. Żadne przedsięwzięcie nie funkcjonuje bowiem w całkowitym oderwaniu od otoczenia, w tym bez powiązań z innymi elementami szeroko rozumianej infrastruktury, zresztą tego rodzaju izolacja podważałaby potrzebę przeprowadzania oceny środowiskowej. Zdaniem sądu dotyczy to zwłaszcza przedsięwzięć będących drogami, które zawsze są częścią większej całości, składając się na cały system komunikacyjny. Stąd podejście wykluczające niejako z góry uznanie za przedsięwzięcie inwestycji będącej fragmentem tej całości, utrudniłoby, o ile nie uniemożliwiło przeprowadzenie tej przebudowy. Powszechnie znany jest fakt, że budowa dróg, zwłaszcza o większych rozmiarach i o złożonych rozwiązaniach konstrukcyjnych, przebiega etapami lub równolegle na różnych odcinkach drogi w ramach odrębnych, niezależnych od siebie robót budowlanych, które mogą być wykonywane przez różne podmioty i finansowane z innych źródeł. Zdaniem NSA w rozpatrywanym zakresie należy odwołać się do kryterium samodzielności funkcjonalnej, zakładającego, że inwestycja drogowa stanowi jedno przedsięwzięcie, jeżeli po jej zrealizowaniu będzie funkcjonować, tj. spełniać zakładane cele polegające na usprawnieniu ruchu, niezależnie od tego, czy pozostałe elementy projektowanego większego systemu drogowego zostaną zrealizowane, czy też nie. W ocenie sądu wątpliwości mogłoby natomiast budzić tylko takie zamierzenie inwestycyjne, w którym odcinek pomiędzy dwoma skrzyżowaniami czy węzłami byłby podzielony na pododcinki traktowane jako odrębne przedsięwzięcia, ponieważ wówczas wykonanie wyłącznie jednego z takich pododcinków nie przyczyniłoby się do usprawnienia ruchu drogowego. Przedmiotowa inwestycja bezsprzecznie spełnia to kryterium. Polegała na wykonaniu dróg o określonym standardzie pomiędzy ściśle wskazanymi odcinkami, łączącymi określone węzły i skrzyżowania. Odcinki te mają charakter zamknięty i samodzielny względem reszty układu drogowego miasta, gdyż stanowią trasę o wyznaczonym początku i końcu, na którą pojazdy będą się mogły dostać i po której pokonaniu będą mogły kontynuować jazdę po innych drogach. Jest to więc autonomiczne rozwiązanie komunikacyjnej polepszające warunki ruchu drogowego w oznaczonej części miasta, co wielokrotnie podkreślano w toku postępowania. Słusznie wskazano zatem w karcie informacyjnej, że pomiędzy planowaną inwestycją, a budową C. wraz z przyległym układem komunikacyjnym oraz przebudową i budową zewnętrznego układu komunikacyjnego przy aL. S. P. zachodzi jedynie związek funkcjonalny. Z tego też powodu nie było żadnych podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie, do czasu rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie C. H.. Warto jednak zauważyć, że w karcie informacyjnej analiza emisji zanieczyszczeń oraz oddziaływania akustycznego obejmowała łącznie ruch komunikacyjny związany z obsługą C. "I.", z uwzględnieniem komunikacji miejskiej, ruchu komunikacyjnego związanego z obsługa terenów symbolu AG- aktywności gospodarczej zlokalizowanej przy ulicy N. i S. oraz ruchu miejskiego al. S. P. i na przebudowanym odcinku drogi serwisowej.

Stwierdzono również, że w bezpośrednim otoczeniu inwestycji nie ma obszarów parków narodowych, obszarów Natura 2000, leśnych kompleksów promocyjnych, ochrony uzdrowiskowej oraz obszarów, na których znajdują się pomniki historii wpisane na " Listę światowego dziedzictwa". Najbliższe tereny objęte ochrona Natura 2000 znajdują się w odległości 4,4 km ( B. J. ) i 9,1 km ( Ś. ). Jednoznacznie stwierdzono, że inwestycja nie pogorszy stanu siedlisk, a także nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których zostały wyznaczone najbliższe obszary sieci ekologicznej Natura 2000. Zostaną zachowane obszary występowania kluczowych siedlisk przyrodniczych i liczebność kluczowych gatunków. Inwestycja nie spowoduje zaburzeń, które wpłyną na wielkość populacji, zagęszczenie lub równowagę pomiędzy kluczowymi gatunkami, a także na zachowanie spójności i integralności sieci ekologicznej.

Efektem postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Także w tym zakresie Prezydent Miasta spełnił wymogi określone w art. 84 i 85 ustawy, szczegółowo odnosząc się do warunków określonych w art. 63 ust. 1. Nie sposób natomiast podzielić zapatrywania skarżącego, zarzucającej organowi formułowanie swoich ocen jedynie na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Rzeczywiście karta, przy braku raportu oddziaływania na środowisko, stanowi podstawę rozstrzygnięcia w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Jest to oczywiste, skoro składana przez inwestora przy wniosku o wydanie decyzji zawiera wszystkie niezbędne dane pozwalające na ocenę przedsięwzięcia. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy karta informacyjna przedsięwzięcia obejmuje dane dotyczące a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej. Taką kartę informacyjną przedsięwzięcia w toku postępowaniu wnioskodawca przedstawił. Prawda jest, że podlega ona, jako dokument prywatny, ocenie na równi z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Nie można jednak nie zauważyć, że jej autorami są osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, stąd też podważenie wynikających z niej ustaleń powinno mieć podstawy w tego samego rodzaju opracowaniu. Nie wystarczy powoływanie się na ogólnikowe przypuszczenia wskazujące na nierzetelność karty. Skarżący nie tylko nie przedstawiła własnego dokumentu, ale jakiejkolwiek merytorycznej argumentacji pozwalającej na odmienną ocenę informacji zawartej w karcie, niż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Skoro w toku niniejszego postępowania nie został opracowany dokument, który uwzględniając przepisy prawa, inaczej (odmiennie) określałaby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to dokument, który został opracowany w toku postępowania i złożony przez inwestora należy uznać za wiążący. Wskazać także trzeba, że wbrew przekonaniu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie organ nie opierał się wyłącznie na samej karcie informacyjnej, ale, o czym już wcześniej wspomniano, również na opiniach wyspecjalizowanych organów ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej oraz własnych rozważaniach, które zasługują na aprobatę.

Nie sposób uwzględnić także zarzutów dotyczących zaniechania badania przez organy przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącego, a nieruchomością sąsiednią, finansowania budowy planowanych dróg, czy tytułu prawnego do nieruchomości na których ma być realizowana inwestycja. Wniosek taki znajduje uzasadnienie w samym charakterze postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i podjętej decyzji, która opisuje i ocenia dla każdego indywidualnego przypadku bezpośrednie i pośrednie skutki przedsięwzięcia dla ludzi, fauny i flory, gleby i wód, powietrza, klimatu i krajobrazu, dóbr materialnych i dziedzictwa kultury. W przypadku jednak, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tak jak w rozpoznawanej sprawie, organ stwierdza w decyzji brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ( art. 84 ustawy ), natomiast w uzasadnieniu podaje informacje o uwarunkowaniach o których mowa w art. 63 ust. 1 uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ( art. 85 ust. 2 pkt 2 ). Właśnie wspomniane uwarunkowania, które stanowią podstawę podjęcia postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stanowią ramy w jakich następuje badanie inwestycji. W orzecznictwie uważa się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia funkcję prejudycjalną wobec przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia, w którym są ustalane jego szczegółowe warunki.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.