Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 349/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. z  art. 87 par. 1, 2 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 marca 2016 r. R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W skardze tej skarżący zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że zaskarżone postanowienie doręczono mu

w dniu 19 lutego 2016 r., natomiast wcześniej nie otrzymał żadnego zawiadomienia od poczty o przedmiotowej przesyłce. Skarżący powołuje się również na swój zły stan zdrowia, w szczególności zaburzenia snu, stany depresyjne i astmę, które nasilają się w okresie jesienno-zimowym. Do wniosku załączył orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Biorąc pod uwagę powyższą regulację stwierdzić należy, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd przy tym powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V S.A. 793/02). Obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminu ciąży na stronie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wykazał braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okoliczności podane we wniosku

o przywrócenie terminu nie mogą w żadnym wypadku świadczyć o braku winy strony

w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu. Za taką okoliczność nie można uznać bowiem stwierdzenia skarżącego, że przesyłka listowa nie została mu doręczona w wyniku wadliwego działania poczty. Ta okoliczność może być uznana jedynie za przypuszczenie. Aby można było przyznać jej zaś charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, co z kolei w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia, że przesyłka nie została doręczona skarżącemu i nie otrzymał on żadnego zawiadomienia wskutek wadliwego działania poczty prowadziłoby natomiast do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przesyłkę poleconą zawierającą zaskarżone postanowienie,

z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowano w dniu 16 listopada 2015 r. i pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w S. Na przedmiotowej przesyłce widnieje również adnotacja o powtórnym awizowaniu w dniu 24 listopada 2016 r., a także informacja o zwrocie ww. przesyłki w dniu 1 grudnia 2015 r. jako nie podjętej w terminie. Obok powyższych informacji znajdują się stosowne pieczątki oraz podpisy listonosza oraz informacja, że zawiadomienie o pozostawieniu awiza umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zaznaczyć natomiast trzeba, że czternastodniowy termin upłynął w dniu 30 listopada 2015 r., a zatem przesyłka jako nie podjęta w terminie została prawidłowo zwrócona organowi w dniu 1 grudnia 2015 r.

To zdaniem Sądu pozwala uznać, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu i jedynie z niezachowania należytej staranności przez skarżącego wynikało uchybienie terminowi do złożenia na nie skargi. Do kwestionowania skutków doręczenia zastępczego decyzji organu odwoławczego właściwa jest instytucja przywrócenia terminu. W celu uchylenia się od negatywnych następstw domniemania doręczenia adresat musi jednak uprawdopodobnić, że nie został prawidłowo powiadomiony o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie. Nie będzie jednak w tym względzie wystarczające samo zaprzeczenie adresata, ale poparcie jego stanowiska stosownymi dowodami. Tego jednakże skarżący nie uczynił, nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu było niezawinione. Zwrócić przy tym należy uwagę, że skarżący we wniosku powołuje się na swój stan zdrowia,

z nadesłanego przez skarżącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika natomiast, iż nie wymaga on stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.