Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 17/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 2 i 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 26 lipca 2019 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2019 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 26 lipca 2018 r., nr [..], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] obręb L., Gmina S.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 27 lutego 2017 r. A. wniosła do Wójta Gminy o ustalenie lokalizacji dla inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] obręb L., Gmina S.

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2017 roku Wójt Gminy ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 października 2017 r., nr [..], uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę Wójtowi Gminy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia 19 stycznia 2018 r. Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [..] obręb L., Gmina S.

Decyzją z dnia 6 kwietnia 2018 r., nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 19 stycznia 2018 r.

Wyrokiem z dnia 17 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 kwietnia 2018 r., nr [..], oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 19 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organy nie oparły wydanych rozstrzygnięć na prawidłowych i wyczerpujących ustaleniach dotyczących parametrów technicznych anten sektorowych, tworzących przedsięwzięcie, bowiem pominęły kwestię skumulowanego oddziaływania składających się na nie wszystkich anten. Organy opisały w decyzji szczegółowo parametry techniczne planowanej inwestycji - jej typ, rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, moc (ze wskazaniem mocy EIRP każdej anteny), poszczególne azymuty, tilty, minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy dla każdej z anten, opierając się na dokumencie pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" złożonym przez inwestora wraz z wnioskiem. Brakuje natomiast analizy zsumowanych parametrów poszczególnych anten i tak ustalonego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz jego właściwej kwalifikacji jako przedsięwzięcia zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko.

Uchylając decyzje organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na konieczność dokonania pełnych ustaleń faktycznych w zakresie kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia, w szczególności poprzez ustalenie skumulowanych parametrów oddziaływania wszystkich anten, składających się na niniejsze przedsięwzięcie, na środowisko oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie konieczności ustalenia środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Sąd wskazał ponadto, że w sytuacji powzięcia wątpliwości co do tego, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie, organ administracji ma prawo do zobowiązania inwestora do przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1405 ze zm.), dalej u.o.o.ś. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. postanowienie to wydaje się również, gdy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku A. Wójt Gminy postanowieniem z dnia 8 stycznia 2019 r. zobowiązał A. do przedłożenia postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko albo postanowienia o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, albo innego dokumentu stwierdzającego brak kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, który jednoznacznie określi brak wymogu uzyskania decyzji środowiskowej.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2019 r., nr [..], Wójt Gminy, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza parametrów technicznych i użytkowych planowanych do realizacji urządzeń, tj. każdej z anten z osobna, wykazała brak kwalifikacji przedsięwzięcia do wszczęcia postępowania administracyjnego o wydanie decyzji środowiskowej. W postanowieniu organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 537/16, wskazując, że przed wydaniem postanowienia zbadał charakter inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanych do realizacji urządzeń, w tym złożoną przez inwestora dokumentację. Organ wskazał, że zamiar inwestora pozyskania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. dla przedsięwzięcia nie stanowi przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej w przypadku braku jego kwalifikacji zgodnie z rozporządzeniem.

Decyzją z dnia 26 lipca 2019 r., nr [..], Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] obręb L., Gmina S., na którą składa się wieża wolnostojąca o wysokości całkowitej 56 m n.p.t., instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z 12 anten nadawczo – odbiorczych i radiolonii wraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży z wewnętrzną linią zasilającą. Organ określił w decyzji elementy wymagane przepisem art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293), zwanej dalej u.p.z.p. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek inwestora został sformułowany prawidłowo i zawierał wszystkie elementy określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Według organu planowane przedsięwzięcie zalicza się do inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), zwanej dalej u.g.n.

Odnosząc się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwartych w wyroku z dnia 17 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18, Wójt wskazał, że inwestor przedłożył postanowienie Wójta Gminy z dnia 23 kwietnia 2019 r., nr [..], o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia. Organ podkreślił, że wyniki analizy parametrów technicznych i użytkowych dla planowanych urządzeń, tj. każdej z anten, nie kwalifikują planowanego przedsięwzięcia do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 u.o.o.ś. Organ ustalił, że na terenie w odległości 70 m od osi głównej wiązki promieniowania od każdej anteny z osobna pod względem ustawienia azymutu oraz kątem pochylenia względem ziemi nie znajduje się żadna zabudowa o wysokości minimalnej do 34,9 m, będące miejscem dostępnym do przebywania czasowego lub stałego ludności. Z tego względu planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano, że również z "Kwalifikacji przedsięwzięcia" sporządzonej przez "B. i przedłożonej w niniejszej sprawie wynika, że przedsięwzięcie to nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze mogących bądź potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Od powyższej decyzji odwołał się skarżący wskazując, że Wójt Gminy nie zastosował się do prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18, gdyż orzekł na podstawie dokumentu przedłożonego przez inwestora, w którym zanegowano konieczność zsumowania mocy anten, zaś Sąd we wskazanym wyroku wskazał, że kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana w tym dokumencie jest niewystarczająca. W ocenie skarżącego, Wójt niezasadnie uwzględnił przy wydawaniu decyzji postanowienie Wójta Gminy z dnia 23 kwietnia 2019 r., nr [..], o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji. Skarżący uznał, że postanowienie to nie spełnia warunku z art. 59 ust. 1 i 2 u.o.o.ś., gdyż nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Odwołujący wskazał również na brak określenia w decyzji Wójta konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych, brak wskazania, który przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko organ zastosował, w jaki sposób organ ustalił maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten oraz jak organ rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności. Ponadto, skarżący wskazał, że Wójt nie określił w decyzji mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, nie określił danych producenta i typu anten oraz nadajników radiowych, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy i ich mocy wyjściowej, a także nie dokonał wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

W konkluzji odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wójtowi do ponownego rozpoznania.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 15 listopada 2019 r., nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia 26 lipca 2019 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na wezwanie Wójta Gminy inwestor uzyskał rozstrzygnięcie właściwego organu ochrony środowiska, tj. postanowienie Wójta Gminy z dnia 23 kwietnia 2019 r., nr [..], o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia. Z postanowienia tego wynika, że analiza parametrów technicznych i użytkowych planowanych urządzeń, tj. każdej anteny z osobna, wskazuje na brak kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia do wydania decyzji środowiskowej.

Organ odwoławczy uznał, że wobec zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zarzut odwołania polegający na niezastosowaniu się przez organ I instancji do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazanych w powyższym wyroku, dotyczących konieczności zsumowania mocy anten oraz braku dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż okoliczności te były przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu i zostały rozstrzygnięte orzeczeniem, które zyskało walor ostateczności.

W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że proces inwestycyjny składa się zasadniczo z trzech etapów: określającego środowiskowe uwarunkowania, planistycznego, w tym o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Kolegium, zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), zwanego dalej rozporządzeniem, dotyczyły postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2019 r., nr [..], a zatem nie podlegają badaniu w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Organ zaznaczył przy tym, że zarzuty te mogą podlegać badaniu na etapie postępowania planistycznego, jeżeli nie zostało ono poprzedzone postępowaniem w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Organ odwoławczy ponadto wskazał, że zgodnie z przytoczonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzut braku wskazania konkretnych mocy EIRP poszczególnych anten sektorowych i radioliniowych, a także zarzut braku wskazania w decyzji danych producenta anten, konkretnego ich typu, zysku antenowego, częstotliwości pracy i mocy wyjściowej nie zasługuje na uwzględnienie. Z rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie wynika obowiązek wskazania na etapie planistycznym wskazanych danych. Dane te będą konkretyzowane na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi przykład aktów administracyjnych o charakterze związanym, tj. takich w których organ bada stan faktyczny pod kątem zgodności z prawem, zaś w przypadku ziszczenia się przesłanek organ ten jest zobowiązany wydać decyzję o określonej treści.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zachowanie wymogów ładu przestrzennego, czy też prawa własności, nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Takiej wyłącznej podstawy nie może także stanowić interes osób trzecich. Przy czym organ odwoławczy zaznaczył, że wymagana jest ocena, czy potrzeba realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja określiła wyraźnie lokalizację planowanego przedsięwzięcia wyłącznie na działce nr [..] obręb L. Z treści decyzji nie wynikają żadne uprawnienia do ingerencji w prawo własności osób trzecich. Stwierdzono, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi z art. 54 u.p.z.p. oraz została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Kolegium zaznaczyło, że właściciele sąsiednich nieruchomości nie zostają pozbawieni ochrony prawnej, gdyż swoje uwagi będą mogli zgłaszać w postępowaniu przed organem achitektoniczno-budowlanym, a także w postępowaniu o zaprzestanie immisji, jeżeli takie w przyszłości nastąpią.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 153 oraz 170 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku II SA/Gd 443/18 z dnia 17 października 2018 r., albowiem z obu decyzji oraz postanowienia wynika, że nie uwzględniono kumulacji anten na każdym sektorze, co wyklucza możliwość przyjęcia, iż zalecenia prawomocnego wyroku zostały wykonane,

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu a nie całości danego aktu normatywnego;

3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez przywołanie w decyzji postanowienia Wójta Gminy z dnia 23 kwietnia 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które ma charakter proceduralny, a nie merytoryczny i tym samym nie ma mocy wiążącej;

4. art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych, co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa;

5. § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez niewskazanie, który przepis rozporządzenia organ stosował oraz jak ustalił maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten z jednoczesnym wskazaniem jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności;

6. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

7. nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

8. niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając zarzuty skarżący wskazał, że ich sformułowanie było o tyle trudne, że nie wskazano, który z przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. zastosowano oraz w jaki sposób wykonano zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarte w wyroku z dnia 17 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18 oraz jaki przepis stanowi, że postanowienie Wójta Gminy ma moc wiążącą. Skarżący wskazał, że nie sposób ocenić decyzji o nieustalonej inwestycji i w tym zakresie przywołał pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2245/15, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego, postanowienie Wójta Gminy z dnia 23 kwietnia 2019 r. nie ma mocy wiążącej, a ponadto jest sprzeczne z oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 października 2018 r. Przywołał pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1813/16, w zakresie stosowania art. 61a § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Według Kolegium odrzucenie skargi uzasadnia brak przedłożenia pełnomocnictwa przez reprezentującego skarżącego zawodowego pełnomocnika. W zakresie zarzutów skargi Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ponadto wskazało, że skarga została skierowana do sądu administracyjnego, zatem argumentacja co do rozpoznawania sprawy przez Trybunał Konstytucyjny jest bezprzedmiotowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Kontrolą legalności objęto decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2019 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 26 lipca 2019 r., nr [..], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A. zlokalizowanej na działce nr [..] w obrębie geodezyjnym L., gmina S.

Kontrolowane rozstrzygnięcia podjęte zostały w warunkach związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18, którym uchylono decyzje organów obu instancji ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji wydane poprzednio w niniejszej sprawie. Sąd uznał, że w toku postępowania lokalizacyjnego organy dokonały błędnej kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia, przedwcześnie wykluczając zaliczenie go do kategorii przedsięwzięć zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tej oceny organy dokonały z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), zwanego dalej rozporządzeniem oraz przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), zwana dalej u.o.o.ś., pomijając kwestię skumulowanego oddziaływania składających się na przedsięwzięcie wszystkich anten (po 4 anteny na 3 różnych azymutach).

Stosownie do wyroku z dnia 17 września 2018 r., należało uwzględnić łączną wartość parametrów charakterystycznych dla urządzeń tego samego rodzaju. Sąd oparł się przy tym na ukształtowanym w orzecznictwie stanowisku, że przy ustalaniu zasięgu pola elektromagnetycznego i jego mocy należy uwzględnić możliwości eksploatacyjne projektowanych urządzeń i kumulowanie się wiązek antenowych. Pomimo braku jednolitości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Sąd orzekający w okolicznościach sprawy opowiedział się za stanowiskiem, zgodnie z którym dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji przedsięwzięć niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 624/14, z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1959/16, z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wywiódł, że systemowa wykładania § 3 ust. 1 rozporządzenia ujawnia cel ustawodawcy, którym było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne.

Stosownie do powyższego, dla oceny oddziaływania analizowanej inwestycji na środowisko istotne znaczenie mogło mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, które w otoczeniu inwestycji już funkcjonują. Sąd wskazał jednocześnie, że kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana w dokumencie przedłożonym przez inwestora zaprzeczała konieczności zsumowania mocy anten, co powinny uwzględnić organy ponownie rozstrzygające niniejszą sprawę.

W wytycznych zawartych w we wskazanym wyżej wyroku z 2018 r. Sąd polecił organom dokonanie pełnych ustaleń faktycznych w zakresie kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia, w szczególności poprzez ustalenie skumulowanych parametrów oddziaływania wszystkich anten składających się na niniejsze przedsięwzięcie, na środowisko oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie konieczności ustalenia środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Sąd wskazał, że w razie powzięcia wątpliwości co do tego, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ ma prawo do zobowiązania inwestora do przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. postanowienie to wydaje się również, gdy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 521/11, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tych okolicznościach zakres ponownego rozpoznania sprawy przez organy administracji wyznaczony został oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania sformułowanymi w wyroku tutejszego Sądu, który organy winny były uwzględnić zgodnie z dyspozycją art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne.

Z uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18 wynika, że taka właśnie wiążąca ocena prawna przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sformułowana. Ocena obejmująca przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego ma niewątpliwie charakter ściśle nawiązujący do niniejszej sprawy i dotyczy właściwego zastosowania przepisów istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Procedując wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej organy, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. zobowiązane są do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oznacza to, że w tego rodzaju postępowaniach organ zobowiązany jest przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe, a w tym analizę zasad zagospodarowania terenu wynikającą z przepisów odrębnych, a więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji. Przy tym dokonując powyższych czynności organ bazuje na wskazanej we wniosku przez inwestora charakterystyce inwestycji, określającej jej parametry techniczne oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W toku postępowania organ winien przedstawioną przez inwestora charakterystykę poddać krytycznej weryfikacji.

Spośród przepisów odrębnych prawa materialnego, z których wynikają zasady zagospodarowania terenu istotne w niniejszej sprawie, niewątpliwie należy wskazać przepisy u.o.o.ś. oraz rozporządzenia wykonawczego w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle tych przepisów organ rozpoznający sprawę lokalizacji inwestycji celu publicznego winien ocenić wpływ inwestycji na środowisko i dokonać jej kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Potrzebę uzyskania decyzji środowiskowej przed ustaleniem lokalizacji inwestycji celu publicznego uzasadnia treści art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., który stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie u.p.z.p. Przepisy te znajdują również zastosowanie do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która jest szczególnym rodzajem decyzji o warunkach zabudowy.

Dokonując oceny wpływu inwestycji na środowisko, przez co rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi, organ winien ustalić w pierwszej kolejności, czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z mocy przepisów art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wiąże organ wydający m.in. decyzję lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną a określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., II OSK 1578/13). Potwierdza to niezwykle istotną funkcję decyzji środowiskowej w procesie przygotowania i realizacji przedsięwzięć oddziałujących na środowisko, jako pełnej formy zapewnienia zachowania właściwego ładu środowiskowego (w tym zdrowia, stosowanie do art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1219), zwanej dalej p.o.ś) przy działalności inwestycyjnej. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.o.ś.).

Dla oceny, czy w sprawie wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia istotne jest, czy inwestycja zalicza się do inwestycji, o jakich jest mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., tj. przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 u.o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.

W dacie orzekania przez organy administracji w niniejszej sprawie kategorie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określono w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 2010 r. Zaznaczyć bowiem należy, że ze względu na dyspozycję § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), które weszło w życie w dniu 11 października 2019 r., do spraw wszczętych, a niezakończonych przed tym dniem stosuje się przepisy dotychczasowego rozporządzenia, co oznacza, że przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organy winny były stosować przepisy rozporządzenia z 2010 r.

Oceny budowy anten nadawczych telefonii komórkowej należało dokonać zatem w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, które określają przesłanki decydujące o kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięć. Przy kwalifikacji tej nie można było pominąć dyspozycji § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się także przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.o.o.ś., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

Co najważniejszej jednak, należało zastosować powyższy przepis zgodnie z wykładnią poczynioną przez tutejszy Sąd w wiążącym wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18. Sąd opowiedział się bowiem za koniecznością uwzględnienia, przy ocenie oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, kumulacji planowanych i istniejących anten, przychylając się do szeroko reprezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska, według którego rolą organów jest określenie wpływu na środowisko całego przedsięwzięcia, a nie poszczególnych anten. Wobec tego, dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r. II OSK 3083/15, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 marca 2016 r., II SA/Gd 361/15, LEX nr 2016116).

Konsekwencją takiej oceny prawnej były sformułowane w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazania co do dalszego postępowania, które określiły pożądany sposób działania organów w toku ponownego rozpoznania sprawy oraz wskazały kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia już raz popełnionych błędów. Sąd zobligował organ do dokonania pełnych ustaleń faktycznych w zakresie kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia, zwłaszcza poprzez ustalenie skumulowanych parametrów oddziaływania wszystkich anten składających się na to przedsięwzięcia i dopiero wówczas rozstrzygnięcie o potrzebie ustalenia środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Przy tym istotne jest, że Sąd zwrócił uwagę na nieprzydatność dowodową "Kwalifikacji przedsięwzięcia" przedłożonej przez inwestora w toku postępowania, ze względu na brak uwzględnienia w tej dokumentacji zjawiska skumulowanego oddziaływania anten na środowisko.

W tej sytuacji, organy ponownie rozpoznające sprawę winny były w pierwszej kolejności podjąć, zgodnie z zasadą oficjalności (art. 7 k.p.a.), czynności procesowe w celu ustalenia zsumowanych parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie, w tym zsumowanych parametrów wszystkich planowanych anten, z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju. Nigdy wcześniej bowiem w toku postępowania powyższe okoliczności nie były przedmiotem ustaleń organów. "Kwalifikacja przedsięwzięcia – luty 2017" przedłożona przez inwestora wraz z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji nie zawierała bowiem analizy oddziaływania skumulowanego anten, co wyraźnie wynika z jej treści (s. 6-7). Analizie wówczas poddano bowiem oddziaływanie każdej pojedynczej anteny traktowanej jako indywidulana instalacja. W konsekwencji "Kwalifikacja" ta nie mogła być podstawą do oceny wpływu zsumowanych parametrów charakteryzujących wszystkie anteny.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, organy nie uwzględniły przy ponownym rozpoznaniu sprawy wytycznych zawartych w wyroku, albowiem zaniechano wezwania inwestora do uzupełnienia dotychczasowej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" bądź do przedłożenia nowej wersji takiego opracowania, ani też nie zgromadzono odpowiednich wiadomości specjalnych we własnym zakresie, co zadośćuczyniłoby wskazaniom Sądu odnośnie wymaganego zakresu postępowania wyjaśniającego.

Tylko ustalenia poczynione w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, obejmujący dane niezbędne do oceny oddziaływań skumulowanych, mogły być punktem wyjścia do prawidłowej oceny środowiskowej inwestycji, w tym do pozyskania w trybie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Natomiast kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia dokonana przez organy z pominięciem skumulowanego oddziaływania anten, na podstawie dowodów nie uwzględniających takiego rodzaju wpływu na środowisko, wykracza poza wiążącą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania sformułowane w wyroku tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18. Uchylając poprzednie decyzje Sąd w pierwszej kolejności polecił organom ponowienie czynności wyjaśniających celem zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do oceny skumulowanego oddziaływania anten na środowisko. Tymczasem organy ponownie rozpoznając sprawę, w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy, pomijając wyraźnie wyartykułowaną potrzebę zweryfikowania dotychczasowej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" przedłożonej przez inwestora, przystąpiły do wdrażania w życie kolejnego etapu wytycznych Sądu, tj. zobowiązały inwestora do pozyskania od właściwego organu postanowienia wydanego w trybie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.

Uzyskane w tych okolicznościach stanowisko organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z wykorzystaniem w istocie nieaktualnej w sensie prawnym "Kwalifikacji przedsięwzięcia" i sprzecznie z oceną prawną Sądu w zakresie kumulacji, zdaniem Sądu orzekającego w kontrolowanej sprawie, nie mogło spełnić funkcji określonej w wytycznych, jako dokonanie koniecznych wyjaśnień. Stanowisko właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organu zostało wydane w już wcześniej istniejących warunkach związania wyrokiem i w istocie nie mogło wiązać organów orzekających w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w znaczeniu determinującym końcowe jej rozstrzygnięcie, w takim zakresie w jakim pozostaje niespójne z wytycznymi sądowymi. Moc wiążąca prawomocnego wyroku, określona w art. 170 p.p.s.a., wymaga bowiem, aby sądy oraz organy administracji przyjmowały, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana ani odmiennie ustalana. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej czy sądy ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu nie da się pogodzić z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu.

Tymczasem do takiej sytuacji doszło przy wydaniu postanowienia przez Wójta Gminy z dnia 23 kwietnia 2019 r., w trybie art. 61a ust. 1 k.p.a., podstawą którego to rozstrzygnięcia była analiza oddziaływania na środowisko każdej anteny, składającej się na całą inwestycję, z osobna, co pozostaje w jawnej opozycji do wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Sąd wojewódzki w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 443/18, którą wszystkie organy orzekające w sprawie dotyczącej przedmiotowej inwestycji winny były respektować na którymkolwiek z etapów jej realizacji. Związanie organów oceną prawną sądu administracyjnego obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzekania sądu, ale także każdy inny organ orzekający w sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia. Odwołanie do organu należy rozumieć bowiem znacznie szerzej niż wynika to z literalnego brzmienia art. 153 p.p.s.a. W tym przepisie chodzi o każdy organ orzekający w danej sprawie aż do jej prawomocnego zakończenia, w tym również o organ, który co prawda bezpośrednio sprawy nie załatwia, ale współdziała w procesie decyzyjnym, np. w trybie art. 106 k.p.a. Innymi słowy, związanie oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018, s. 545).

Oznacza to, że nie tylko organ właściwy w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale również organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., zobligowany był uwzględnić wcześniejszą ocenę prawną sądu administracyjnego w zakresie odnoszącym się do sposobu przeprowadzenia kwalifikacji środowiskowej przedmiotowego przedsięwzięcia. Przy tym nie sposób pominąć okoliczności, że w obu przypadkach organem właściwym jest Wójt Gminy.

W tych uwarunkowaniach prawnych i faktycznych stanowisko organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyrażone w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a., bez uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w prawomocnym wyroku w zakresie obowiązku ustalenia skumulowanych parametrów oddziaływania wszystkich anten, nie wiązało organu orzekającego w sprawie lokalizacyjnej w sposób umożliwiający mu odstąpienie od tej oceny. Ten pogląd Sądu nie stracił na swojej aktualności pomimo postanowienia Wójta Gminy z dnia 23 kwietnia 2019 r.

Zaakceptowanie kontrolowanych w sprawie rozstrzygnięć doprowadziłoby do sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania kontroli legalności działalności administracji publicznej przez sądy, co sprzeciwia się zasadzie mocy wiążącej prawomocnych wyroków sądów (por. wyrok NSA z 19.05.1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643).

W konsekwencji, jako nieprawidłowe, bo dokonane z naruszeniem art. 153 i art. 170 p.p.s.a., należało ocenić postępowanie organów orzekających w sprawie lokalizacji przedmiotowej inwestycji telekomunikacyjnej, które dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu w zakresie wynikającym z przepisów regulujących ochronę środowiska, tj. u.o.o.ś. oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w sposób prowadzący do ich naruszenia. W tym zakresie zarzuty skargi należało uznać za skuteczne. Ze względu na związanie poprzednim wyrokiem tutejszego Sądu nie można było jednak uwzględnić zarzutów skargi odnoszących się do braku wskazania w decyzji takich danych jak moce ERIP poszczególnych anten, ich typu i producenta oraz zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz mocy wyjściowej nadajników radiolinii.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy. Rozstrzygnięcie wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej może nastąpić wyłącznie w oparciu o prawidłowo zweryfikowane jej uwarunkowania środowiskowe, zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 17 października 2018 r., II SA/Gd 443/18. Rozpoznając ponownie wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego rozstrzygające w sprawie organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasadzając na rzecz skarżącego kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowy od skargi od skargi w wysokości 500 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, skalda się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.