Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SAB/Po 32/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
658
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8 art. 51 par. 1 par. 2 art. 151 art. 161 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 ust. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1114
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jedn.
article: par. 3 ust. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 32 poz 246
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego.
article: art. 274b par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: St. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego. 1. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania decyzji, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 05 września 2018 r. P. K., zwany dalej Skarżącym, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – N. M. z żądaniem zwrotu podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu wcześniejszego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych będących następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Ww. wniosek wpłynął do organu w dniu 07 września 2018 r.

Organ podjął określone czynności procesowe, m.in. dokonał czynności sprawdzających i wezwał wnioskodawcę do przesłania określonych dokumentów.

Pismem z dnia 22 października 2018 r. Skarżący wniósł ponaglenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Pismem z dnia 23 października 2018 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność i opieszałość organu podatkowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania decyzji w sprawie zwrotu podatku akcyzowego od samochodu osobowego, zobowiązanie organu do wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych względem pracownika, który przyczynił się do naruszenia praw, zasądzenia kosztów postępowania, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154. Skarżący zarzucił naruszenie:

- § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U. z 2009 r., Nr 32, poz. 246), art. 139 § 2, art. 140 § 1 i 2, art. 125 § 1 i 2, art. 121 § 1 i 2, art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.)

- art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej

- art. 107 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1114) w zw. z § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że skoro organ na podstawie przedłożonego przez stronę materiału dowodowego nie wydał decyzji niezwłocznie, to powinien w terminie do 30-go dnia wydać postanowienie, celem zrealizowania dyspozycji art. 140 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Nadto nieuprawnione było żądanie dodatkowego udowodnienia roli pełnionej przez Skarżącego w przedmiotowych transakcjach.

Decyzją z dnia 21 listopada 2018 r. organ I instancji orzekł o zwrocie Skarżącemu podatku akcyzowego zapłaconego na terytorium kraju od 4 samochodów osobowych w związku z ich nabyciem wewnątrzwspólnotowym, będących następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że podejmował czynności niezbędne do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, adekwatnie do okoliczności. W ocenie organu bezczynność nie zaistniała.

W piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. Skarżący odniósł się do odpowiedzi organu na skargę, nie podzielając jego stanowiska.

Skarżący podważył zasadność podejmowanych przez organ czynności. Do pisma Skarżący załączył wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1612/13.

Organ odniósł się do zarzutów Skarżącego zawartych w ww. piśmie, w dniu 26 lutego 2019 r, jednocześnie podtrzymując uprzednie stanowisko.

Na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania wobec wydania decyzji o zwrocie akcyzy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem takim jest ponaglenie.

W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony.

Rolą sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność organu jest ustalenie, po pierwsze, czy w dniu orzekania przez Sąd stan bezczynności w konkretnej sprawie wskazanej we wniosku strony nadal istnieje. Po drugie, czy stan ten ustał na skutek podjęcia przez organ czynności lub wydania aktu z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego jest zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie" i nie podejmuje czynności.

W rezultacie z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności.

Zgodnie z art. 107 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1114, zwanego dalej u.p.a.), minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, minimalną kwotę zwrotu akcyzy, wzór wniosku o zwrot akcyzy oraz terminy zwrotu akcyzy, uwzględniając konieczność prawidłowego określenia kwot zwracanej akcyzy oraz ekonomiczną opłacalność dokonania zwrotu akcyzy.

Ww. rozporządzeniem jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 174 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem).

Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia zwrot akcyzy jest dokonywany:

1) w kasie właściwego organu podatkowego, o którym mowa w art. 107 ust. 5-5b ustawy, lub

2) przelewem na rachunek bankowy albo rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej podmiotu, wskazany we wniosku o zwrot akcyzy, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy

- w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku wraz z oświadczeniami, o których mowa w § 2 ust. 1, lub dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 ustawy (ust. 1).

W przypadku gdy zasadność zwrotu akcyzy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zwrot akcyzy następuje w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku wraz z oświadczeniami, o których mowa w § 2 ust. 1, lub dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 ustawy (ust. 2).

W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że podstawowym terminem do załatwienia sprawy jest termin 90 dni od dnia złożenia wniosku, który został przedłużony na mocy art. 274 b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – N. M. do dnia 15 stycznia 2019r. Tym samym prawidłowo decyzją z dnia 21 listopada 2018 r., a zatem we wskazanym w postanowieniu terminie zakończył postępowanie prowadzone w ramach I instancji.

Sprawa została zakończona w wymaganym terminie i dlatego organ nie był w bezczynności.

Wobec wydania przez organ decyzji w dniu 21 listopada 2018 r., postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II sentencji.