Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3325/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

﻿Sygn. akt III SA/Wa 3325/12 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant referent stażysta Karol Kodym po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. A. J. (zwana dalej: "Skarżącą"), aktem notarialnym z [...] września 2009r. (Rep. [...]) nabyła, w drodze darowizny od swoich rodziców K. J. i R. J.: 1) lokal mieszkalny nr 12, położony w W., w budynku przy ul. [...], składający się z trzech pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki, wc, garderoby oraz komórki lokatorskiej nr 3, o powierzchni 87,30m², właścicielowi tego lokalu przysługiwał udział 6702/1000000 części własności części budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali oraz użytkowania wieczystego działki gruntu; 2) udział wynoszący 1/10 części w lokalu niemieszkalnym – garażu wielostanowiskowym o powierzchni 225.30 m², położonym w ww. budynku.

2. Prezydent W. (zwany dalej "Prezydentem") decyzją z [...] września 2011r. ustalił Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości na 2009 r. w wysokości 59 zł, wskazując, że wyliczeń dokonano na podstawie danych z rejestru gruntów i budynków, zgodnie z którymi Skarżąca, na podstawie ww. aktu notarialnego nabyła własność nieruchomości, stanowiącej udział w działkach o nr ewid. 305 z lokalem mieszkalnym i udziałem w lokalu niemieszkalnym – garażu. Do opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne: 92,30 m², pozostałe budynki o pow. 22,63 m² grunty pozostałe - 100,29 m².

Prezydent wskazał, że z uwagi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Białymstoku z 23 listopada 2007r. sygn. akt I SA/Bk 407/07, Poznaniu z 9 grudnia 2009r. sygn. akt. III SA/Po 768/09, Warszawie z 9 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/Wa 2114-19/10 należało przyjąć, iż miejsce postojowe (garaż) w budynku mieszkalnym wielolokalowym stanowi odrębną nieruchomość od lokalu mieszkalnego. Stanowisko to ma też odzwierciedlenie w piśmiennictwie – opinia prof. L. Etela z 15 maja 2009r. w odniesieniu m.in. do art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

3. Skarżąca w odwołaniu wniosła o uchylenie ww. decyzji i umorzenie postępowania, gdyż przy wyliczeniu ww. podatku wadliwie podano powierzchnię użytkową: 1) lokalu mieszkalnego - 92,30 m², gdy zgodnie z aktem notarialnym wynosi ona 87,30 m², 2) "budynków pozostałych" - 22,63 m², gdy zgodnie z księgą wieczystą wynosi ona 22,53 m² (1/10 z 225,30 m²). Skarżąca wskazała, że zapłaciła podatek od budynku mieszkalnego za 2009 r., więc jego ponowny wymiar jest bezpodstawny, a uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia tej kwestii. Brak też wyjaśnienia powierzchni gruntów (100,29 m²). Żądanie zapłaty podatku od "budynków pozostałych" jest natomiast bezpodstawne, gdyż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wymienia miejsc postojowych jako podlegających opodatkowaniu. Nie ma w niej też definicji legalnej budynku mieszkalnego, i tzw. budynków pozostałych. Prezydent pominął odmienne stanowisko wyrażone w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy z 28 lipca 2009r. sygn. akt I SA/Bd 346/09, 8 września 2010r. sygn. akt I SA/Bd 578/10, w Warszawie z 11 kwietnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 2150/10, z 14 kwietnia 2011r. sygn. akt SA/Wa 2120/10, z 5 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2819/10.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej: "SKO") decyzją z [...] września 2012r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta. W podstawie prawnej wskazało art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1, 4, 5 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613, ze zm., dalej zwana "u.p.o.l."). Wyjaśniło także, że sporną kwestię: jaką stawką powinien być opodatkowany garaż, rozstrzygnął NSA w uchwale 7 sędziów, sygn. akt II FPS 4/11 wskazując, że: w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy" (tj. stawką właściwą dla budynków pozostałych). Uchwała ta ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), gdyż przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w tej uchwale.

SKO wskazało, że garaż położony w budynku mieszkalnym stanowi odrębną nieruchomość (został prawnie wyodrębniony), ma własną księgę wieczystą, stanowi na podstawie rejestru lokali - lokal niemieszkalny. Udział w takim lokalu podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych.

SKO w odpowiedzi na zarzut przyjęcia do opodatkowania nieprawidłowych powierzchni, stwierdziło, że zgodnie z art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163, ze zm., dalej zwana: "u.p.g.k.") podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z wypisu z rejestru lokali wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu, którego właścicielem jest Skarżąca wynosi 92,30 m² (87,30 m² lokal plus 5,00 m² pomieszczenie przynależne). Powierzchnia gruntu przyjęta do opodatkowania również została wyliczona w sposób prawidłowy: grunty pozostałe - mieszkanie 80,62 m², grunty pozostałe garaż -19,67 m², łącznie 100,29 m².

Niezasadny jest też zarzut dotyczący powierzchni lokalu niemieszkalnego, gdyż ustalono ją na podstawie ewidencji gruntów i budynków. Przyjęcie powierzchni 22,63 m², a nie 22,53 m² nie miało wpływu na wysokość podatku, która przy zastosowaniu jednej, czy drugiej powierzchni była taka sama.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji SKO, z uwagi na naruszenie: 1) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm., zwana dalej "O.p."), 2) przepisów postępowania przez: a) błędne wyliczenie powierzchni gruntu - 100,29 m² na którą składa się: mieszkanie 80,62 m² i garaż 19,70 m², gdy grunt pod garażem jest równocześnie gruntem pod mieszkaniem i powierzchnia ta nie może być liczona podwójnie, a ponadto powierzchnia mieszkania i garażu ma inne powierzchnie aniżeli przyjęto wyżej, co rażąco narusza art. 122 w związku z art. 210 § 4 O.p., z uwagi na niewyjaśnienie stanu faktycznego, b) błędne przyjęcie, że garaż jest samodzielnym lokalem niemieszkalnym, na podstawie przepisów ustawy z 24 czerwca 1994 r., do której brak jest odesłania w u.p.o.l., a przez to naruszenie zasady o autonomii przepisów prawa podatkowego, c) odniesienie się w uzasadnieniu decyzji wyłącznie do uchwały 7 sędziów NSA w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11.

Skarżąca wniosła także o wystąpienie przez skład orzekający WSA w Warszawie, na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a. i przedstawienie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi NSA: 1) czy garaż (miejsce parkingowe) stanowiący przedmiot odrębnej własności według przepisów u.p.o.l., usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, może być uznany za samodzielny lokal wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.), czy też stanowi pomieszczenie pomocnicze służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu ust. 2 tego przepisu, czy też stanowi pomieszczenie przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 w związku z ust. 5 tej ustawy; 2) w wypadku rozstrzygnięcia, że przedmiotowy garaż nie stanowi samodzielnego lokalu niemieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali Skarżąca wniosła o zwrócenie się do składu NSA o podjęcie ponownej uchwały w sprawie sygn. akt II FPS 4/11.

Skarżąca wniosła ponadto o rozważenie wystąpienia przez WSA w Warszawie do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji RP z pytaniem prawnym, czy przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., według stanu prawnego na 2009r., w związku z art. 3 ust. 3 i 4 tej ustawy oraz w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 4 ustawy o własności lokali, rozumiany jako podstawa prawna do wymiaru podatku za garaż (miejsce parkingowe) stanowiący przedmiot odrębnej własności na podstawie przepisów ustawy o własności lokali, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym - według stawki od budynków pozostałych określonych w art. 5 ust. 1, pkt 2 lit. e u.p.o.l., którego stawka jest dziesięciokrotnie wyższa od stawki dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) w sytuacji, gdy osoby nieposiadające odrębnej własności garażu, a zajmujące inne miejsca parkingowe w tymże garażu, posiadających te same cechy fizyczne i wykorzystywane w ten sam sposób, podlegają podatkowi od budynków mieszkalnych - jest zgodny z art. 217 i z art. 84 Konstytucji RP oraz z art. 2 i z art. 32 Konstytucji RP.

6. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

7. Skarżąca w piśmie procesowym z 14 maja 2013r. podniosła, że SKO w zaskarżonej decyzji nie odniosło się do zarzutów kwestionujących ustalenia faktyczne albo gołosłownie stwierdziło, że ustalenia są prawidłowe. Łącznie wyliczona suma metrażu zgadza się, ale nie zgadza się ani powierzchnia mieszkania, ani powierzchnia garażu, przyjęta dla obliczania podatku. Ponadto ustawa z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361, ze zm.) określa rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych – w art. 5 tej ustawy. Natomiast przymiot taki nie przysługuje powołanym przez SKO przepisom o ewidencji gruntów.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mogły być uznane za zasadne.

2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ww. powołanej ustawy P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie wyłącznie z powodów procesowych.

4. Spór w sprawie, zdaniem organów podatkowych sprowadzał się do kwestii zastosowania rodzaju stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości udziału w prawie współwłasności odrębnego lokalu, tj. garażu wielostanowiskowego, zlokalizowanego pod budynkiem wielorodzinnym – niemieszkalnym z wyodrębnioną księgą wieczystą. Skarżąca zagadnienie sporne widziała szerzej, uznając, że oprócz ww. kwestii organy podatkowe w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym wskazały powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego i niemieszkalnego oraz gruntu.

5. Zdaniem Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, a w szczególności przez SKO, który dysponowało już zarzutami Skarżącej – kwestionującej wielkość powierzchni gruntów i lokali: mieszkalnego i niemieszkalnego – budzą wątpliwości co do ich zgodności ze stanem rzeczywistym.

Organy podatkowe powinny przed wydaniem decyzji ustalającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tak aby zrealizować zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w dyspozycji art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. oraz rozpatrzeć całokształt materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy w sposób zgodny również z zasadą zaufania do organów podatkowych, wyrażoną w art. 121 § 1 O.p.

W rozpoznawanej sprawie tego zabrakło. SKO, rozpatrując ponownie sprawę nie wzięło pod uwagę wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w szczególności pominęło zarzut nieprawidłowego ustalenia powierzchni lokalu mieszkalnego, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i nie wyjaśniło dlaczego istnieją rozbieżności między danymi znajdującymi się w ewidencji lokali, która powinna być sporządzana z uwzględnieniem m.in. treści wynikających z aktu notarialnego darowizny nieruchomości na rzecz Skarżącej oraz księgi wieczystej.

5.1. Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że rozpoznawana sprawa dotyczy podatku od nieruchomości. Stosownie zaś do treści art. 7a ust. 1 u.p.o.l. na potrzeby wymiaru i poboru m.in. podatku od nieruchomości organy podatkowe zostały upoważnione do prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym. Żaden z organów podatkowych, a przede wszystkim SKO w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wskazało czy znajdujące się w aktach sprawy (k. 2-4 akt administracyjnych) wydruki stanowią kopie z ewidencji podatkowych nieruchomości, sporządzonych na mocy ww. art. 7a u.p.o.l.

Z art. 7a ust. 2 u.p.o.l. wynika, że ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; (pkt 3-6 pominięte przez Sąd w wyliczeniu, gdyż nie mają znaczenia w sprawie).

Z powyższego unormowania wynika, że organy podatkowe, tworząc ewidencję podatkową na potrzeby m.in. podatku od nieruchomości, mogą wykorzystywać różne dane, o czym mowa w art. 7a ust. 2 u.p.o.l., w tym dane z ewidencji gruntów i budynków, jak również dane wynikające z aktów notarialnych, czy z ksiąg wieczystych.

Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, nie można w sposób prosty przełożyć unormowań zawartych w art. 21 § 1 u.p.g.k. na dane wynikające z ewidencji podatkowej nieruchomości, o których mowa w treści art. 7a u.p.o.l.

Przypis art. 21 § 1 u.p.g.k. stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Natomiast art. 7a u.p.o.l. stanowi, że dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym.

Ewidencji podatkowej nieruchomości unormowanej w art. 7a u.p.o.l. nie można więc utożsamiać z ewidencją, o której mowa w art. 21 § 1 u.p.g.k. Obie ewidencje służą różnym celom, choć wspólnym jest określanie prawidłowej wysokości podatków. Instytucja ewidencji podatkowej została stworzona w 2005r., na mocy art. 7a u.p.o.l. po to, by organy podatkowe miały oddzielną i własną ewidencję służącą właściwemu wypełnianiu obowiązków podatkowych, w szczególności w zakresie podatku od nieruchomości.

W ocenie Sądu możliwe jest jednak wykorzystywanie w sposób odpowiedni przy interpretacji art. 7a ust. 1 u.p.o.l. - z uwagi na podobieństwo do unormowania art. 21 § 1 u.p.g.k. - dorobku orzecznictwa wypracowanego na gruncie przepisu art. 21 § 1 u.p.g.k.

5.2. Sąd w związku z tym wskazuje, że w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2002r. sygn. akt III SA 2060/01 LEX 529507, który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę Skarżącej w pełni podziela wynika, że dane z ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 21 u.p.g.k. mogą stanowić dokument wyjściowy dla ustalenia podstawy opodatkowania, ale wyłącznie w wypadku, gdy są zgodne ze stanem faktycznym (por. też wyrok NSA z 30 maja 2001r. sygn. akt I SA/Ka 725/00). Wprawdzie w orzecznictwie sądowym, na gruncie art. 21 u.p.g.k., akceptowana była praktyka organów podatkowych, iż wymiar podatków od nieruchomości powinien być dokonany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów budynków, o której mowa w art. 21 u.p.g.k., ale należy również wskazać, że w orzecznictwie sądowym podkreślono jednocześnie, iż dokumenty urzędowe mają zwiększoną moc dowodową i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 sierpnia 2004r. sygn. akt GSK 478/04, LEX969615).

Sąd stwierdza również, że Naczelny Sąd Administracyjny w ww. orzeczeniu z 12 sierpnia 2004r. stwierdził, że z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 O.p. dowodu przeciwko prawdziwości zawartym w nim informacjom. W piśmiennictwie prawniczym podkreśla się, że nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowi naruszenie prawa procesowego (B. Adamiak, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wrocław 2004, str. 665, teza 4.).

5.3. Zdaniem Sądu odniesienie powyższych poglądów do rozpoznawanej sprawy powoduje, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji SKO powinno zastanowić się dlaczego organ podatkowy pierwszej instancji, który odwoływał się w uzasadnieniu swej decyzji z [...] września 2011r. do treści aktu notarialnego z 11 września 2009r. (Rep. [...] – k. 1 akt administracyjnych), na podstawie którego Skarżąca stała się właścicielem nieruchomości, uznając go za podstawę do określenia prawidłowej wysokości podatku od nieruchomości (k. 10 akt administracyjnych), bez uwzględnienia procedury z art. 194 § 3 O.p., albo zmiany danych w rejestrze, który zobowiązany jest prowadzić na mocy art. 7a u.p.o.l., wskazał do opodatkowania - na podstawie danych z rejestru lokali - inną powierzchnię lokalu mieszkalnego, niż wynikała z aktu notarialnego.

Sąd przypomina, że w postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie są zwolnione przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, na mocy art. 122 i art. 187 § 1 O.p. od rozpatrzenia dokumentów znajdujących się w tych aktach, szczególnie, gdy z niewiadomych przyczyn doszło do zapisów w ewidencji podatkowej nieruchomości, o której mowa w art. 7a u.p.o.l., na podstawie dokumentów, których nie ma w aktach. Organ podatkowy prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 O.p. dowodu przeciwko prawdziwości zawartym w nim informacjom.

Sąd wskazuje również, że ewidencja podatkowa nieruchomości, stosownie do treści art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l., powinna zawierać m.in. dane wynikające z aktów notarialnych i ksiąg wieczystych. Oznacza to, że dane, które zostały przeniesione przez organy podatkowe do ewidencji podatkowej, prowadzonej przez te organy w systemie informatycznym, o której mowa w art. 7a u.p.o.l., powinny być zgodne z danymi, które stanowią ich podstawę. Nie mogą pozostawać z w sprzeczności z aktem notarialnym czy księgą wieczystą. Nie budzi to bowiem zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), które powinny z urzędu albo podjąć działania zmierzające do zmiany ewidencji podatkowej nieruchomości, tak aby uczynić ją zgodną z treścią aktu notarialnego, który wskazują jako podstawę służącą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, albo podjąć kroki, o których mowa w art. 194 § 3 O.p. Zasłanianie się przez SKO wyłącznie informacją z rejestru lokali a wręcz danymi z ewidencji gruntów i budynków, których nie ma w aktach, nie może być uznane za właściwe, w sytuacji, gdy organ podatkowy pierwszej instancji odwołuje się do treści aktu notarialnego, który zawiera inną powierzchnię lokalu mieszkalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że ewidencja podatkowa, zgodnie z art. 7a § 1 u.p.o.l., na potrzeby podatku od nieruchomości jest prowadzona przez organ podatkowy – czyli ten sam organ, który wydaje decyzje w zakresie podatku od nieruchomości w pierwszej instancji i ma obowiązek czynić ustalenia faktyczne służące należytemu wypełnieniu zasady prawdy obiektywnej przy określaniu prawidłowej wysokości podatku od nieruchomości wobec konkretnego podatnika. Tym samym za prawidłowe nie może być uznane odwołanie się przez SKO - organ odwoławczy – jedynie do danych zawartych w ewidencji (rejestrze lokali) prowadzonej przez organ podatkowy pierwszej instancji, który jednocześnie odwołuje się do aktu notarialnego, z którego wynikają inne dane niż te, które widnieją ww. rejestrze.

Sąd stwierdza, że zarówno ww. akt notarialny, który w rozpoznawanej sprawie Prezydent wskazał jako dowód, na podstawie, którego określono Skarżącej powierzchnię do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak również dane z odpisu rejestru lokali - znajdującym się w aktach sprawy - maja walor dokumentu urzędowego. Domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą obu ww. dokumentów urzędowych może być obalone: przez zaprzeczenie prawdziwości jednego z tych dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, nie jest zgodne z prawdą. Skoro zatem ustawa Ordynacja podatkowa przyjmuje domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą danego dokumentu urzędowego, organ podatkowy prowadzący postępowanie w zakresie ustalenia prawidłowej wysokości nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Tym samym organ podatkowy nie może kwestionować ani danych zawartych w akcie notarialnym, ani danych zawartych w rejestrze lokali - nie przeprowadzając, na podstawie art. 194 § 3 O.p., dowodu przeciwko prawdziwości informacji zawartych w jednym z tych dokumentów.

5.4. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji SKO w żaden sposób - wbrew treści art. 187 § 1 i art. 122 O.p. w związku z art. 124 i art. 210 § 4 O.p. - nie wyjaśniono Skarżącej, dlaczego - choć Prezydent odwoływał się do aktu notarialnego, z którego wynika, że lokal mieszkalny składa się z trzech pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki, wc, garderoby oraz komórki lokatorskiej nr 3, o powierzchni 87,30m² - do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto powierzchnię mieszkalną tego lokalu większą od 5 m², czyli powierzchnię 92,30 m². W treści uzasadnienia nie wyjaśniono, na jakiej podstawie uznano, że Skarżąca jest właścicielem pomieszczenia przynależnego o powierzchni 5 m². Nie budzi to zaufania do organu odwoławczego – SKO, tym bardziej, że w aktach sprawy brak jest odrębnego aktu własności, a Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu podatkowego pierwszej instancji, odwołując się do treści aktu notarialnego, który jest w aktach. Uwadze SKO uszło ponadto, że organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie wykorzystał treści art. 194 § 3 O.p., a mimo to wydał decyzję niezgodną z treścią aktu notarialnego, na który się powołał.

Sąd stwierdza również, że z odpisu księgi wieczystej, który znajduje się w aktach sprawy (k. 18 akt administracyjnych), nie wynika informacja dotycząca powierzchni mieszkalnej innej niż wskazana w akcie notarialnym, tj. 87,3 m².

Skoro więc z treści aktu notarialnego wynika, że komórka wchodzi w skład powierzchni lokalu mieszkalnego - 87,30 m² (k. 1 akt administracyjnych), a z danych zawartych w rejestrze lokali, który prowadzi Urząd W. Wydział Budżetowo-Księgowy dla dzielnicy [...] (którego pracownikiem jest osoba, która w imieniu Prezydenta podpisała decyzję w pierwszej instancji) - nie wynika, żeby komórkę wskazano jako przedmiot podlegający opodatkowaniu (w poz. K, k. 4 akt administracyjnych) – SKO przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinno doprowadzić do wyjaśnienia tych wątpliwości, w sposób zgodny z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122, art. 187 § 1 O.p.), tak aby uczynić zadość również zasadzie przekonywania wyrażonej w treści art. 124 O.p. oraz zasadzie zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 O.p.

5.5. Sąd stwierdza, że jakkolwiek prawidłowe było stwierdzenie SKO, że przyjęcie przez organ do opodatkowania powierzchni 22,63 m², a nie 22,53 m² nie ma wpływu na kwotę podatku, która będzie taka sama w obu przypadkach, niemniej jednak niezrozumiałe jest również w tym przypadku odwoływanie się do ewidencji lokali (k. 3 akt administracyjnych) w sytuacji, gdy z treści aktu notarialnego, stanowiącego zarówno podstawę decyzji wydanej przez Prezydenta z [...] września 2011r., jak również podstawę wpisu w ewidencji wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu niemieszkalnego – garażu wynosi 225,30 m².

Sąd stwierdza również, że z odpisu księgi wieczystej, który znajduje się w aktach sprawy (k. 18 akt administracyjnych), a powinien stanowić podstawę do wpisu w ewidencji podatkowej nieruchomości nie wynika informacja dotycząca powierzchni innej niż wskazana w akcie notarialnym.

W związku z tym również w tym przypadku SKO przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinno doprowadzić do wyjaśnienia tych wątpliwości, w sposób zgodny z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122, art. 187 § 1 O.p.), tak aby uczynić zadość również zasadzie przekonywania wyrażonej w treści art. 124 O.p. oraz zasadzie zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. SKO powinno też zauważyć, że organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie wykorzystał treści art. 194 § 3 O.p., a mimo to wydał decyzję niezgodną z treścią aktu notarialnego, na który się powołał.

Uwagi Sądu z pkt 5.3 niniejszego uzasadnienia wyroku zachowują swoją aktualność w odniesieniu do powyżej opisanej wadliwości i powinny być wzięte pod rozwagę przez SKO przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

5.6. Zdaniem Sądu stwierdzenie SKO zawarte w zaskarżonej decyzji, że powierzchnia gruntu również została wyliczona w sposób prawidłowy (grunty pozostałe-mieszkanie 80,62 m²; grunty pozostałe garaż – 19,67 m², łącznie 100,29 m²), bez uzasadnienia tego stwierdzenia, nie budzi zaufania do organu podatkowego i nie stanowi prawidłowego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji.

Sąd wskazuje, że odręczne dopiski na informacji z rejestru gruntów (k. 2 akt administracyjnych), w żaden sposób nie mogą podważać danych zawartych w akcie notarialnym , bez zastosowania treści art. 194 § 3 O.p.

Uwagi Sądu z pkt 5.3 niniejszego uzasadnienia wyroku zachowują swoją aktualność w odniesieniu do powyżej opisanej wadliwości i powinny być wzięte pod rozwagę przez SKO przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy też odnieść się do stwierdzenia Skarżącej, że grunt pod garażem jest równocześnie gruntem pod mieszkaniem i powierzchnia ta nie może być liczona podwójnie, tak aby zasada przekonywania, o której mowa w art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p. została w sposób należyty zrealizowana.

6. Zdaniem Sądu powyższe wadliwości natury proceduralnej uniemożliwiały Sądowi ocenę merytorycznej prawidłowości zaskarżonej decyzji, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie.

Skoro w związku z błędami natury procesowej sprawa nie dojrzała do merytorycznego jej rozpatrzenie przedwczesne było rozpatrywanie wniosków zawartych w skardze w zakresie wystąpienia do:

1) Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., według stanu prawnego na 2009r., w związku z art. 3 ust. 3 i 4 tej ustawy oraz w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 4 ustawy o własności lokali, rozumiany jako podstawa prawna do wymiaru podatku za garaż (miejsce parkingowe) stanowiący przedmiot odrębnej własności na podstawie przepisów ustawy o własności lokali, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym - według stawki od budynków pozostałych określonych w art. 5 ust. 1, pkt 2 lit. e u.p.o.l., którego stawka jest dziesięciokrotnie wyższa od stawki dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) w sytuacji, gdy osoby nieposiadające odrębnej własności garażu, a zajmujące inne miejsca parkingowe w tymże garażu, posiadających te same cechy fizyczne i wykorzystywane w ten sam sposób, podlegają podatkowi od budynków mieszkalnych - jest zgodny z art. 217 i z art. 84 Konstytucji RP oraz z art. 2 i z art. 32 Konstytucji RP;

2) Naczelnego Sądu Administracyjnego o zmianę uchwały w sprawie sygn. akt II FPS 4/11.

7. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono na mocy art. 152 P.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 209 P.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu, gdyż Skarżąca działała w sprawie osobiście.