Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 47/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 pkt 17, art. 98, art. 99, art. 100
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. Ł. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. 149/3 obręb 0015 W..

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2017 r. M. S. zwrócił się do Starosty [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. 149/3 obręb 0015 W..

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ) nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, obowiązek przedstawienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz ustalił zakres żądnego raportu.

Wydane postanowienie zostało zaskarżone do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr WPN., wydanym na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) w zw. z art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.; zwana dalej ustawą środowiskową), RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi na okoliczność, że planowana inwestycja znacząco negatywnie oddziałuje na obszar specjalnej ochrony ptaków B. oraz na obszar mający znaczenie do Wspólnoty B..

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Wyjaśniono, że podstawą wydania decyzji odmownej było negatywne uzgodnienie warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia przez RDOŚ w [...], a w sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1614) bowiem za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji, E. M., R. Ł. i M. Ł. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z przedłożonego raportu o oddziaływaniu na obszar Natura 2000 wynika, że przedmiotowa inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Odwołujący się wskazali również naruszenie art. 98 ust. 3 ww. ustawy poprzez jego błędne zastosowanie z uwagi na to, że przedmiotowa planowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Wskazano także na naruszenie art. 98 ust. 2 pkt 1 oraz art. 98 ust. 3 i art. 101 ust. 4 ww. ustawy poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie z uwagi na błędne przyjęcie przez RDOŚ w [...], że przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, co doprowadziło organ I instancji do wydanie decyzji obarczonej błędem.

W odwołaniu podniesiono także zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dobrowolną, samowolną oraz dokonaną w sprzeczności z obowiązującym prawem, a także dokonaną niezgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w szczególności raportu przedłożonego w przedmiotowej sprawie, w konsekwencji czego organ wyciągnął wnioski stojące w sprzeczności z ww. raportem, sporządzonym przez osobę posiadającą szczególne kwalifikacje oraz specjalistyczną wiedzę w zakresie funkcjonowania zwierząt w obrębie ich środowiska naturalnego.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Starostę [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest zbadanie zgodności inwestycji z przepisami prawa. Stosownie do art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ powinien wyjaśnić, czy wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Na gruncie przedmiotowej sprawy - postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r. RDOŚ w [...] nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz przedłożenia raportu z oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Na skutek przeprowadzonego postępowania, RDOŚ w [...] wydał postanowienie odmawiające uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 100 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – organ wydający pozwolenie na budowę jest związany postanowieniem w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Organ odwoławczy wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy postanowienia RDOŚ z dnia 26 marca 2019 r. oraz zarzutów zawartych w odwołaniu, stwierdził że planowane przedsięwzięcie znajduje się w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków B. PŁCI80001 funkcjonującego na mocy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. nr 229, poz. 2312 ze zm.) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty B. PLC180001. Wskazano, że dz. ew. nr 149/3 położona jest w środkowej części bezleśnego grzbietu stanowiącego południowe "podnóża" masywu Połoniny [...]. Okolica ta stanowi mozaikę łąk pokrywających wzniesienia grzbietów oraz zadrzewień i lasów położonych w obniżeniach licznych cieków wodnych.

W ocenie organu odwoławczego – RDOŚ w [...] w wydanym postanowieniu wykazał w sposób obiektywny, że przedłożony raport zawiera błędy metodologiczne. Po przeprowadzeniu zaś postępowania, organ ten udowodnił że wniosku raportu są błędne, a tym samym inwestycja będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Wojewoda wskazał także na szczegółową analizę dokonaną przez RDOŚ w zakresie ew. fragmentacji siedliska, kwestii oceny wpływu planowanej inwestycji na żerowiska ptaków szponiastych oraz na duże ssaki drapieżne.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że co prawda sporządzony w sprawie raport stanowi istotny punkt wyjścia do prowadzonych ocen środowiskowych przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska, aczkolwiek jako dowód podlega indywidualnej ocenie w toku postępowania przez organ. W ocenie organu odwoławczego, RODŚ w wydanym postanowieniu prawidłowo odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oraz nie naruszył w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przepisów art. 98 ust. 3 i art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożonej na tę decyzję M. Ł.reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez jego niezastosowanie podczas gdy z przedłożonego w sprawie Raportu o oddziaływaniu na środowisko obszar Natura 2000 [...] przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego wraz z potrzebną infrastrukturą techniczną planowanego do realizacji na działce nr ew. 149/3 w miejscowości W., gmina C. (dalej jako "raport"), wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000;

2. naruszenie art. 98 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez jego błędne zastosowanie, z uwagi na to, iż przedmiotowa planowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, co jednoznacznie wynika z przedłożonego w sprawie raportu;

3. w konsekwencji naruszenia art. 98 ust. 2 pkt 1 oraz art. 98 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, naruszenie przepisu art. 101 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, z uwagi na to, iż w przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydając postanowienie z dnia 26 kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia błędnie przyjął, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, doprowadzając tym samym do wydania przez Starostę [...] obarczonej błędem decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji;

4. naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "K.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez dobrowolną, samowolną oraz dokonaną niezgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, a w szczególności dobrowolną, samowolną dokonaną w sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę raportu przedłożonego w przedmiotowej sprawie, w konsekwencji czego organ wyciągnął wnioski stojące w sprzeczności z ww. raportem, sporządzonym przez osobę posiadającą szczególne kwalifikacje oraz specjalistyczną wiedzę w zakresie funkcjonowania zwierząt w obrębie ich środowiska naturalnego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił postanowieniu wydanemu przez RDOŚ sprzeczność z zasadą swobody oceny dowodów obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Skarżącego – organ dokonał samowolnej oceny zebranego materiału dowodowego naruszający tym samym zasady logiki i doświadczenia życiowego. Podniesiono, że organ sprzeciwił się raportowi pomimo jego sporządzenia przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i wiedzę specjalistyczną z zakresu zachowania zwierząt w ich naturalnym środowisku.

Skarżący wskazał na niesłuszną argumentację dotyczącą postanowienia wydanego przez RDOŚ. Wskazał, że w raporcie zalecono szereg działań minimalizujących oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na obszar Natura 2000. W ocenie Skarżącego w uzasadnieniu postanowienia, organ wyciąga wnioski korzystne wyłącznie dla organu – sprzecznie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wskazuje mianowicie, że raport nie wykazał w sposób jednoznaczny, że realizacja inwestycji będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000.

Skarżący podniósł także, że nie można przyjąć że przedłożony raport nie zawiera właściwej diagnozy istotności oddziaływań, czy też żeby budził wątpliwości co do słuszności przedstawionych w raporcie wniosków dotyczących braku wpływu inwestycji na przedmiotowy obszar.

Skarżący skonstatował, że organ I instancji nie przeprowadził wymaganego postępowania dowodowego – wskazane dowody przez organ I instancji dowodzą jedynie faktu, że przedmiotowy obszar jest objęty ochroną m.in. obszar Natura 2000, wskazuje również na korytarze ekologiczne. W ocenie Skarżącego, ocena dokonana przez organ I i II instancji nie jest poparta żadnymi przeciwnymi dowodami, a jest jedynie polemiką z autorem raportu, w którym wskazano jednoznacznie, że wszystkie gatunki co do których zachodziły obawy negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, nie ucierpią na skutek jej realizacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzuty skargi wyjaśniono, że RDOŚ w [...] jako organ specjalistyczny i kompletny prawidłowo odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazano, że w wydanym postanowieniu wskazano w obiektywny sposób, że przedłożony raport zawiera błędy metodologiczne, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego udowodniono, że wnioski raportu są błędne i tym samym inwestycja będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137; zwana dalej P.u.s.a.), zaś zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem skargi M. Ł. jest decyzja Wojewody [...] wydana w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr 149/3, obręb 0015 W., dla M. S..

Zebrany w sprawie materiał dowodowy odpowiada zasadzie prawdy materialnej – art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu pozwalał na przeprowadzenie przez Sąd administracyjny pełnej kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć, bez konieczności uzupełnienia dowodów z dokumentów w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a.

Sąd odnosząc się do zarzutów skargi nie mógł uznać ich za uzasadnione z następujących przyczyn.

W myśl powołanego w skardze art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, i jeżeli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, regionalny dyrektor ochrony środowiska odmawia uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Pojęcie znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 17 w/w ustawy. Znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000, to w myśl tej regulacji oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności działania mogące:

a) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

b) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

c) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

W niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) na mocy postanowienia z dnia [...] marca 2019 r., działając m.in. na podstawie art. 98 ust. 3 oraz art. 99 ustawy środowiskowej, postanowił odmówić uzgodnienia warunków realizacji opisanego przedsięwzięcia w związku z postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Powołany akt RDOŚ miał znaczenie kluczowe dla sposobu zakończenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę obiektu mieszkalnego.

Skład orzekający Sądu uznał, że postanowienie RDOŚ wydane na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy środowiskowej, jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, w której zapadła decyzja Wojewody. Stosując art. 135 p.p.s.a. WSA powinien zatem ocenić legalność w/w postanowienia RDOŚ. Do tego wniosku przekonuje art. 100 ustawy środowiskowej, który stanowi wyraźnie, iż postanowienie oparte o art. 98 ust. 1 tej ustawy, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy, czyli m.in. decyzji o pozwoleniu na roboty obejmujące przedsięwzięcie lokalizowane na obszarze Natura 2000. Postanowienie RDOŚ zasadniczo kształtuje rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na rozpoczęcie robót budowlanych – art. 28 ust. 1 i art. 35 ust. 1 u.P.b. Uznać należało, iż brak sądowej kontroli postanowienia uzgodnieniowego nie pozwalałby odpowiedzieć na pytanie czy publiczne prawa podmiotowe Inwestora w zakresie korzystania z reglementowanej prawem wolności budowlanej, zostały przez orzekające organy naruszone odmową wydania decyzji, od której zależy realizacja inwestycji.

RDOŚ współdziałając w sprawie zobowiązany był kierować się treścią art. 99 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Powołany przepis wymaga od tego Organu, aby niezależnie od wymagań określonych w przepisach K.p.a. zawarł w uzasadnieniu postanowienia uzgodnieniowego dwa rodzaje informacji tj.:

1) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa;

2) informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej).

O tym czy przedsięwzięcie znacząco negatywnie oddziaływuje na obszar Natura 2000, mogą przesądzać jedynie wyniki oceny oddziaływania przedsięwzięcia na ten obszar, a w szczególności ustalenia wyrażone w raporcie. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z zasadniczych dowodów występujących w procedurze przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zaś jego głównym celem jest ułatwienie ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport stanowi merytoryczne opracowanie, na podstawie którego formułuje się twierdzenia dowodowe dotyczące wpływu planowanego przedsięwzięcia na wymagające ochrony elementy środowiska naturalnego. Treść raportu ma znaczenie decydujące dla kwestii uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia o czym świadczy obowiązek RDOŚ w zakresie uzasadnienia postanowienia polegający na poinformowaniu, o tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie - art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej.

RDOŚ nie naruszył art. 98 ust. 3 i art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Otóż w uzasadnieniu postanowienia uzgodnieniowego poinformował strony o tym, w jaki sposób Organ ten wziął pod uwagę i w jakim zakresie uwzględnił ustalenia zawarte w pozytywnym dla Inwestora Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Odmowa dokonania uzgodnienia wykazuje w sposób obiektywny, że przedłożony raport zawiera błędy metodologiczne, nie pozwalające w kontekście środowiskowej zasady przezorności na pozytywne uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia na obszarze Natura 2000.

Słuszna jest teza tego specjalistycznego Organu, iż całokształt wniosków płynących z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 potwierdza stan, któremu ustawa nakazuje przeciwdziałać w celu ochrony ważnych dla wspólnoty elementów przyrody - art. 3 pkt 17 ustawy środowiskowej.

W sprawie nie jest kwestionowane, iż miejsce planowanej inwestycji położone jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków B. PLC180001 oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty B. PLC 18 0001. Podkreśla się w postanowieniu RDOŚ w sposób niepodlegający wątpliwości, iż Bieszczady to obszar Natura 2000 posiadający w Województwie [...] największą liczbę przedmiotów ochrony, w tym znaczną grupę gatunków priorytetowych dla Unii Europejskiej.

Tymczasem w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia planowana jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy około 110,93 m², wraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym studnią kopaną, przyłączem kanalizacyjnym do sieci kanalizacyjnej. Powierzchnia utwardzona miałaby stanowić około 200 m², a składać się ze szlaków komunikacyjnych i miejsc postojowych. Natomiast zaopatrzenie obiektu w wodę ma się odbywać poprzez przyłącze z własnej studni kopanej, zaś energia elektryczna ma być prowadzona kablem podziemnym przebiegającym po terenie inwestora. Ponadto odprowadzanie ścieków ma się odbywać do gminnej sieci kanalizacyjnej.

RDOŚ odnosząc się do przedstawionych w raporcie wyników inwentaryzacji florystycznej oraz wniosków dotyczących wpływu inwestycji na siedlisko 6520, tj. na górskie łąki użytkowane ekstensywnie, stwierdza w uzasadnieniu swego postanowienia, iż planowana inwestycja, obejmując projektowanym zasięgiem fragment płatu chronionego siedliska spowoduje trwałe przekształcenie jego części. Tereny nieleśne (łąki) ostoi B. zajmują zaledwie około 6,47% powierzchni całego obszaru, co decyduje o ich unikatowości w skali całego obszaru. Siedliska przyrodnicze w postaci łąk są realnie zagrożone przez presję budownictwa jednorodzinnego, pensjonatowego i rekreacyjnego. Obszary te na skutek aktywności gospodarczej człowieka są sukcesywnie zajmowane. Zabudowa wraz z towarzyszącą infrastrukturą wkracza w sposób chaotyczny na coraz odleglejsze od zwartej zabudowy cenne przyrodniczo tereny, na których występują chronione w ramach obszarów Natura 2000 gatunki oraz siedliska przyrodnicze, stopniowo wypełniając przestrzeń pomiędzy istniejącą już zabudową. Stwierdzono również, iż taki sposób i tempo zabudowy spowoduje trwałą utratę, obniżenie jakości i fragmentacje nieleśnych siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków. Podkreśla się również, iż z uwagi na postępującą urbanizację, a zwłaszcza zagęszczenie zabudowy w Gminie C. konieczna jest ochrona praktycznie wszystkich kompleksów łąkowych, gdyż w innym przypadku trend zmniejszania się powierzchni siedlisk może postępować, w tym z przyczyn naturalnych poprzez brak ich zagospodarowania. Zniszczenie choćby niewielkiego fragmentu siedliska kod 6520, spowoduje pogorszenie tego stanu co w konsekwencji będzie skutkować naruszeniem art. 33 ustawy o ochronie przyrody.

W ten sposób uzasadniono zdaniem Sądu trafną ocenę Organu, iż budowa projektowanego budynku wraz infrastrukturą nie tylko spowoduje fizyczne zniszczenie części powierzchni istniejącego cennego siedliska łąkowego, ale przyczyni się do dalszej postępującej fragmentacji całego pozbawionego zabudowy płata siedliska przyrodniczego i obniżenia jego wartości przyrodniczej – art. 3 pkt 17 lit. a ustawy środowiskowej.

Organ odnosząc się do przedstawionych w raporcie analiz i oceny wpływu inwestycji na gatunki ptaków stanowiące przedmiot ochrony ze szczególnym uwzględnieniem gatunków ptaków drapieżnych w tym orlika krzykliwego stwierdza, że przedstawione przez autora raportu wnioski odnośnie braku istotnego wpływu zabudowy zlokalizowanej na otwartych terenach łąkowych na ptaki drapieżne w tym na Orlika krzykliwego są błędne. Wyjaśniono dostatecznie jasno, że występowanie tego gatunku ptaka drapieżnego jest skorelowane z gęstością zaludnienia i związaną z tym funkcją zabudowy i zagospodarowania terenu. Obecność bliskiej w sąsiedztwie po drugiej stronie drogi pojedynczej zabudowy i związane z nią oddziaływania sprawiają, że teren objęty inwestycją nie stanowi optymalnego siedliska dla gatunków ptaków szponiastych. Jednakże powierzchnia otwartych śródleśnych terenów obszaru Natura 2000 B. stanowiących dogodne łowiska do tego rodzaju gatunków ulega sukcesywnemu zmniejszeniu, a zatem obszar inwestycji może stanowić dla tych gatunków ptaków siedlisko żerowania. Teren działki jak również jej sąsiedztwo mogą ponadto stanowić miejsce występowania innych gatunków ptaków stanowiących przedmiot ochrony takich jak np. Derkacz, który to gatunek został stwierdzony podczas inwentaryzacji przeprowadzonej na potrzeby sporządzenia raportu.

Z tych przyczyn realizacja inwestycji na analizowanym terenie wpłynie znacząco negatywnie na chronione w ramach obszaru szczególnej ochrony ptaków B. PLC180001, gatunki ptaków drapieżnych i pogorszy stan siedlisk zaś rozmiary oddziaływania inwestycji na chronioną przyrodę obszaru niemożliwe są do zminimalizowania – art. 3 pkt 17 lit. b ustawy środowiskowej.

Następnie Organ, odnosząc się do złożonych w dokumentacji wyników inwentaryzacji oraz wniosków obrazujących znaczenie terenu inwestycji dla ssaków drapieżnych stwierdza, że działka na terenie, której planuje się realizację przedmiotowego przedsięwzięcia znajduje się w obszarze korytarza ekologicznego. Utrzymanie istniejących korytarzy ekologicznych łączących obszar Natura 2000 B. z obszarami sąsiednimi warunkuje zachowanie integralności obszaru Natura 2000 oraz spójność sieci tych obszarów. Organ podkreśla znaczenie terenu jako korytarza ekologicznego wynikające z danych przyrodniczych zamieszczonych w opracowaniu pod nazwą: "Wyniki monitoringu dużych drapieżników na obszarze otuliny B. Parku Narodowego w gminie C. realizowanego w latach 2016 – 2018". Według tych danych, teren działki oraz sąsiadujące z nią niezabudowane tereny łąkowo - pastwiskowe znajdują się w obrębie jednego z obszarów kluczowych dla siedlisk drapieżników. W celu przyszłego zachowania łączności tych siedlisk zabudowa ich obszarów powinna zostać ograniczona. Realizacja inwestycji będącej elementem rozproszonej zabudowy wraz z innymi przedsięwzięciami oraz planami podjętymi w badanym terenie, pełniącym funkcję ważnego korytarza ekologicznego, będzie negatywnie oddziaływać na populację dużych ssaków drapieżnych chronionych w ramach obszarów Natura 2000, w tym na chronioną ustawą integralność tego obszaru – art. 3 pkt 17 lit. c ustawy środowiskowej.

Ponadto, RDOŚ odniósł się do przewidzianych w Raporcie Inwestora środków minimalizujących oddziaływanie inwestycji na obszar Natura 2000. Jego zdaniem proponowane w tym dokumencie środki nie są w stanie zminimalizować kluczowych negatywnych oddziaływań związanych z trwałym wprowadzeniem obiektu do poziomu nieistotnego, bowiem gatunki sztandarowe dla ochrony przyrody obszarów Natura 2000 do jakich należą duże ssaki drapieżne i ptaki szponiaste wymagają należytej ochrony. Eksponuje się także konieczność kierowania się zasadą przezorności, która nie pozwala przyjąć, iż informacje zawarte w przedłożonej przez Inwestora dokumentacji raportu wskazują w sposób jednoznaczny, że oddziaływanie zamierzenia na istotne elementy obszarów Natura 2000 jest nieznaczące.

W rezultacie przekonującego wyjaśnienia błędów i wątpliwości wynikających z treści przedłożonego w toku postępowania Raportu, należało potwierdzić stanowisko Organu ochrony środowiska, że dokument kluczowy dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jakim jest złożony w toku postępowania Raport nie wykazuje niezbicie, iż planowany obiekt nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na ten obszar. Treść sporządzonego Raportu nie pozwalała na uznanie za udowodnione tezy o nie znaczącym oddziaływaniu projektowanego obiektu na obszar Natura 2000.

Dyrektor jako specjalistyczny organ ochrony środowiska w obszernym uzasadnieniu swego postanowienia odwołując się do danych merytorycznych z zakresu ochrony Obszarów Natura 2000, przekonał do konieczności odmowy pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji budowy budynku mieszkalnego ze względu na realne zagrożenia dla cennych elementów środowiska przyrodniczego. Wbrew opinii skarżącego RDOŚ prowadził postępowania wyjaśniające, z którego wnioski zostały szczegółowo zgodnie ze standardami ustawy środowiskowej przedstawione w uzasadnieniu w/w postanowienia. To z kolei obligowało Starostę jak również Wojewodę do odmowy uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b. w związku art. 3 pkt 17, art. 98 ust. 1 i 3, art. 99 i art. 100 ustawy środowiskowej.

Należy też pokreślić, iż Wojewoda w ramach przeprowadzonego postępowania dokonał szczegółowej analizy treści postanowienia RDOŚ, zaś Sąd podziela tą ocenę. Kluczowe w sprawie postanowienie uzgodnieniowe spełnia wymagania wynikające z art. 99 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej.

W konsekwencji nie nastąpiło zarzucane w skardze naruszenie przez Organy przepisów ustawy środowiskowej jak również przepisów K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi Regionalny Dyrektor, a następnie Organy architektoniczno - budowlane w sposób w pełni prawidłowy pod względem prawnym oceniły złożony przez Inwestora Raport przedstawiając w sposób przekonujący argumenty za brakiem możliwości uznania płynących z jego treści wniosków. Wykazana w ramach przewidzianego prawem współdziałania niezgodność przedmiotowego przedsięwzięcia z wymaganiami ochrony środowiska dawała podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Spełnienie ustawowych przesłanek opisanych w art. 98 ust. 2 pkt 1, ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z treścią definicji art 3 pkt 17 tej ustawy, z racji wykazania znaczącego negatywnego oddziaływania obiektu o przeznaczeniu mieszkaniowym na obszar Natura 2000, nakazywało Organom obu instancji orzec w sposób negatywny dla Inwestora.

WSA działając z urzędu poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach orzeczniczych Regionalnego Dyrektora jak również Organów architektoniczno - budowlanych takich nieprawidłowości, które miałyby skutkować z uwzględnieniem skargi z urzędu na podstawie art. 134 P.p.s.a. Decyzja Wojewody jako w pełni legalna winna zatem pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w niej skutki.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na treści art. 200 P.p.s.a.