Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 309/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia U.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2011 r., o sygn. akt VIII SA/Wa 303/11 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 30 grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej podstawy opodatkowania z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 2 sierpnia 2011 r., VIII SA/Wa 303/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił U. K. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Sąd podniósł, że pomimo inicjatywy dowodowej Sądu skarżąca nie wykazała przesłanek przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku. W szczególności nie przedstawiła dokumentów potwierdzających historię operacji na rachunkach bankowych, nie wykazała także, że reguluje zaległości w zobowiązaniach publicznoprawnych oraz że jej mąż zmuszony jest korzystać z pomocy społecznej ze względu na znikome dochody. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą (sklep motoryzacyjny), z której uzyskuje przychody, a stały dochód z tejże działalności określiła na około 1700 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji w tym stanie rzeczy brak było podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi błędne ustalenie, że jest w stanie uiścić opłatę sądową od skargi. Strona argumentowała, że jej obecna sytuacja finansowa nie pozwala na uiszczenie opłat sądowych, a koszty utrzymania jej rodziny przekraczają osiągany dochód. Skarżąca dodała, że różnicę pokrywa z niewielkich oszczędności poczynionych w poprzednich miesiącach, gdyż osiągany dochód w poszczególnych miesiącach jest różny. Skarżąca mając świadomość zmienności dochodu stara się na bieżąco zabezpieczać środki na stałe wydatki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jest bezzasadne.

Słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie realizacji prawa do sądu osobom najuboższym, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, nie będącym w stanie ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Jak stanowi bowiem art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sąd może zwolnić osobę z części kosztów postępowania, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca tymczasem nie wykazała, że tego rodzaju okoliczności jej dotyczą.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca prowadzi nadal działalność gospodarczą - sklep motoryzacyjny, a działalność ta przynosi stały miesięczny dochód. Co prawda wnioskodawczyni określiła wysokość dochodu na około 1700 zł miesięcznie, jednak jak sama przyznaje w zażaleniu, kwoty te w poszczególnych miesiącach są różne, co pozwala skarżącej czynić oszczędności celem zabezpieczenia kosztów utrzymania rodziny. Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła Sądowi, jaka jest wielkość miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem, w szczególności informacje tego rodzaju nie wynikają z nadesłanych przez skarżącą dokumentów z banków (jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, dokumenty nie wskazują na historię operacji dokonywanych na rachunkach bankowych). Z twierdzeń skarżącej wynika zatem, że zachowuje ona płynność finansową, a nawet jest w stanie czynić oszczędności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny sytuacji materialnej i rodzinnej wnioskodawczyni, a ponieważ w zażaleniu nie podniesiono żadnych nowych okoliczności uzasadniających zaistnienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zażalenie należało oddalić stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy.