Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 210/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 802/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 802/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku W. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w jego skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd wskazał, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. By możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, strona skarżąca jest zobowiązana do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar.

Sąd stwierdził, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartym w skardze, nie wykazał jaką szkodę lub jakie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie było zatem możliwe dokonanie przez Sąd oceny czy wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby skutkować wystąpieniem następstw, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tej sytuacji kiedy nie zostały wykazane przesłanki warunkujące wstrzymanie zaskarżonej decyzji Sąd odmówił uwzględnienia wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. D. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 P.p.s.a., poprzez odmowę wstrzymania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy wykonanie jej spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty dobrego imienia oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody niemajątkowej na osobie skarżącego. Na tej podstawie wniesiono o zmianą zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu wskazano, że co prawda skarżący w skardze nie wskazał wprost jak szerokie poniesie konsekwencje jeśli zaskarżona decyzja zostanie wykonana lecz treść skargi zawiera szereg okoliczności wskazujących na negatywne konsekwencje jakie mogłyby po stronie skarżącego powstać w przypadku nie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z treści skargi wynika, że skarżący prężnie działa w Kole Łowieckim "C.". Pełnił w nim funkcje skarbnika a od 1999 r. jest Prezesem Koła Łowieckiego. W 2016 r. Kapituła Odznaczeń Łowieckich przyznała skarżącemu Brązowy Medal Zasługi Łowieckiej. Swoją postawą i działaniami zawsze starał się dawać przykład innym członkom koła, a jego osoba była stawiana jako wzór dla innych. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż wykonanie zaskarżonej decyzji i cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską spowoduje utratę autorytetu i poważania wśród członków koła, które skarżący wypracował przez blisko 30 lat nienaganną postawą. Odzyskanie w przyszłości pozwolenia na broń w żaden sposób nie doprowadzi do odzyskania dotychczasowego autorytetu i dobrego imienia, którym od lat cieszy się skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej aktu lub czynności. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności, które stanowić będą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Zasadniczo więc ciężar uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia nie jest wystarczające. We wniosku należy wskazać na okoliczności, które są prawdopodobne i które w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji mogą doprowadzić do powstania znacznej szkody czy trudnych doi odwrócenia skutków. Na podstawie tych okoliczności Sąd ma dojść do przekonania, że zagrożenia wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. są prawdopodobne i ochrona skarżącego przed nimi wymaga wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy zauważyć, że musi wystąpić związek przyczynowy między skutkami jakie realnie wywołuje wykonanie decyzji a powstaniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym celu strona skarżąca winna powołać takie okoliczności, które związane są ze skutkami jakie wywołuje wykonanie takiej decyzji.

Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie uznał, że w skardze skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przywołał żadnych okoliczności mających świadczyć, że wykonanie zaskarżonej decyzji dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Spostrzeżenie to potwierdził w zażaleniu sam skarżący.

Dopatrywanie się uzasadnienia wniosku w treści całej skargi, jak domaga się tego skarżący w zażaleniu, jest niezasadne. Sąd nie zna sytuacji skarżącego na tyle by samodzielnie określić czy wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Przenoszenie ciężaru uzasadnienia wniosku na Sąd jest niezasadne. To skarżący wskazuje, które okoliczności świadczą o zagrożeniu powstaniem dla niego znacznej szkody czy wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków. Z treści skargi, w której została zawarty wniosek o wstrzymanie nie wynika, które zdarzenia należy kwalifikować jako przesłanki wstrzymania. Sąd nie może zadecydować za wnioskodawcę.

Zdaniem NSA, charakter zaskarżonej decyzji nie uzasadnia też konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji w oparciu o akta sprawy.

Zdaniem NSA, nawet gdyby uznać, wskazane dopiero w zażaleniu, okoliczności utraty autorytetu i dobrego imienia, którym od lat cieszy się skarżący w kole łowieckim, będąc jego wieloletnim, prężnym działaczem, za wskazane w skardze przesłanki wstrzymania, jak domaga się tego skarżący, to stwierdzić należy, że cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską w żaden sposób nie powoduje utraty przez skarżącego jego dobrego imienia. Decyzja prowadzi wyłącznie do pozbawienia uprawnień do posługiwania się bronią myśliwską. Nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy utratą uprawnień do posługiwania się taką bronią a posiadanym przez skarżącego autorytetem i poważaniem w organizacji myśliwskiej. Nie sposób uznać, by samo posiadanie broni myśliwskiej czyniło z niego lepszego działacza koła łowieckiego niż był nim przed ewentualną utratą pozwolenia w tym zakresie.

W tym stanie sprawy uznać należało, że Sąd I instancji nie naruszył art. 61 § 3 P.p.s.a. bowiem w istocie skarżący nie przedstawił w skardze, żadnych okoliczności świadczących o możliwości powstania znacznej szkody czy trudnych od odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.