Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2657/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par 2, art. 148 par 2  pkt 1 i 3, art. 150, art. 151, art. 228 par 1  pkt 2, art. 228 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. określił E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 rok w wysokości 75.771 zł. Decyzję doręczono Spółce w dniu 3 czerwca 2015 r.

Spółka w dniu 19 czerwca 2015 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji za pośrednictwem urzędu pocztowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., stwierdził uchybienie przez Spółkę terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. Organ ten wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona Spółce w dniu 3 czerwca 2015r., co oznacza, że ostatnim dniem do wniesienia odwołania był 17 czerwca 2015r. Odwołanie zostało natomiast wniesione (za pośrednictwem Urzędu Pocztowego) w dniu 19 czerwca 2015r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 228 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 145 i art. 223 § 2 pkt 1 O.p. polegającego na stwierdzeniu uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że Pani J.S., która pokwitowała doręczenie decyzji, nie była pracownikiem pełnomocnika, nie legitymowała się pełnomocnictwem ani nie była w żaden inny sposób upoważniona do odbioru i kwitowania pism skierowanych do pełnomocnika B.C. w postępowaniu podatkowym wysyłanych na adres B.C., E., ul. [...], W. Zdaniem pełnomocnika, pomimo iż decyzja została zaadresowana w prawidłowy sposób, to jednak przy jej doręczeniu pracownik Poczty Polskiej S.A. nie wylegitymował Pani J.S. w zakresie upoważnienia do odbioru pism adresowanych do Pana B.C. oraz samodzielnie umieścił na potwierdzeniu odbioru pieczęć "Upoważniony pracownik firmy". Ponadto w ocenie pełnomocnika Spółki radcy prawnego S.Z., ponieważ w postępowaniu podatkowym pełnomocnik Spółki upoważnił do odbioru korespondencji: M.C., T.K. oraz I.B., to sposób oznaczenia pełnomocnika uprawnionego do odbioru pism zobowiązywał Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. do doręczenia decyzji zgodnie z art. 145 § 2 i § 3 O.p. osobiście pełnomocnikowi albo osobie upoważnionej do odbioru pisma przez tego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się zarzutów skargi, organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika Skarżącej w aktach sprawy brak jest pism, w których to pełnomocnik Spółki Pan B.C. upoważnia M.C., T.K. oraz I.B. do odbioru korespondencji. W materiale dowodowym znajduje się wyłącznie pismo z dnia 27.02.2015 r. podpisane przez Pana A.E., wysłane mailowo w którym wskazał adres do doręczeń korespondencji na adres: E., B.C. ul. [...], [...] (karta nr 54). Tym samym, ponieważ decyzja została prawidłowo zaadresowana, organ nie zgodził się z argumentacją pełnomocnika Spółki, że "termin do wniesienia odwołania zaczął biec dopiero od momentu przekazania decyzji Skarżącej i pełnomocnikowi przez osobę nieuprawnioną do jej odbioru", gdyż jak twierdzi "Decyzja została przetrzymana i przekazana do wiadomości zarządu Spółki oraz pełnomocnika dopiero w dniu 08.06.2015 r."

Organ zauważył, iż argumenty pełnomocnika są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony pełnomocnik Strony twierdzi, że decyzję organu kontroli skarbowej odebrała osoba nieupoważniona do jej odbioru, a z drugiej, że decyzja weszła do obrotu prawnego bowiem w dniu 08.06.2015 r. została przekazana do zarządu Spółki oraz pełnomocnika i od tego dnia należy liczyć bieg terminu do złożenia odwołania. Niemniej jednak powyższe okoliczności nie mogą być rozpatrywane łącznie tak jak żąda tego pełnomocnik Spółki, gdyż odbiór korespondencji przez osobę nieupoważnioną niósłby za sobą określone skutki prawne tj. decyzja organu kontroli skarbowej nie weszłaby do obrotu prawnego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., ponieważ pracownik Poczty Polskiej S.A. nie ma obowiązku wylegitymowania osoby, która znajduje się w siedzibie firmy oraz podaje się za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, to doręczenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...].05.2015 r. nr [...] pod adresem E., B.C. ul. [...], [...], Pani J.S. w dniu 03.06.2015 r. jako "upoważnionemu pracownikowi firmy" należy uznać za prawidłowe.

Ponadto organ zauważył, że zarówno arkusz odwoławczy jak i postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].07.2015 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, odebrała również Pani J.S. a tych odbiorów Spółka nie zakwestionowała. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, iż Pani J.S. posiada upoważnienie do odbioru korespondencji kierowanej na adres: E., B.C. ul. [...], [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu nie zaistniała żadna z wyżej wymienionych przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Dyrektor Izby Skarbowej uprawniony był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wynika, że organ ten, w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru (k. 1559 akt administracyjnych) decyzji przyjął, iż decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] maja 2015 r., określającą Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r., skutecznie doręczono Skarżącej w dniu 3 czerwca 2015 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 17 czerwca 2015r. Natomiast Skarżąca wnosząc odwołanie w dniu 19 czerwca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) uchybiła 14-dniowemu terminowi określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

Okoliczności tej Skarżąca przeczy twierdząc, że odbierająca przesyłkę, zawierającą przedmiotową decyzję, Pani J. S. nie była pracownikiem pełnomocnika, nie legitymowała się pełnomocnictwem ani nie była w żaden inny sposób upoważniona do odbioru i kwitowania pism skierowanych do pełnomocnika B.C. w postępowaniu podatkowym wysyłanych na adres B.C., E., ul. [...], W., a tym samym przyjęta przez organ data doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. nie jest prawidłowa.

Jak podnosi Skarżąca, sporem nie jest objęta prawidłowość zaadresowania przesyłki, ale doręczenie jej osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika Skarżącej.

Wskazać należy, że stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne ( art. 228 § 2 O.p.).

W myśl postanowień art. 151 O.p., gdy adresatem pisma jest osoba prawna, pisma doręcza się w lokalu jej siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Na mocy odesłania do postanowień art. 148 § 2 pkt 1 i 3 O.p. oraz art. 150 O.p. pisma mogą być doręczane osobom prawnym w siedzibie organu podatkowego lub na wskazany adres poczty elektronicznej oraz zastępczo poprzez pozostawienie pisma w urzędzie pocztowym lub urzędzie gminy. Zgodnie natomiast z art. 145 § 2 O.p. jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie.

W przedmiotowej sprawie został ustanowiony pełnomocnik, który jako adres do przesyłania korespondencji podał adres siedziby Skarżącej.

Z akt sprawy wynika, że doręczenie decyzji nastąpiło pod adresem siedziby Skarżącej, wskazanym jako adres do przesyłania korespondencji kierowanej do pełnomocnika Skarżącej. Skarżąca stoi jednak na stanowisku, że korespondencję od organu odebrała osoba nie będąca pracownikiem pełnomocnika, nie legitymowała się pełnomocnictwem ani nie była w żaden inny sposób upoważniona do odbioru i kwitowania pism skierowanych do pełnomocnika Skarżącej.

Sąd wskazuje, iż obowiązkiem jednostki organizacyjnej, w tym fachowego pełnomocnika, jest takie zorganizowanie odbioru pism, by dokonywała tego osoba upoważniona, dlatego też doręczyciel korespondencji, nie ma obowiązku sprawdzania, czy pismo odbiera uprawniona osoba. Nie można zaakceptować stanowiska, zgodnie z którym doręczyciel powinien był poprosić osobę odbierającą korespondencję o okazanie stosownego pełnomocnictwa do odbioru pism. Nawet gdyby pełnomocnictwo takie zostało okazane, to pracownik urzędu i tak nie miałby możliwości, czy to faktycznych, czy prawnych, sprawdzenia czy upoważnienie takie jest ważne, czy zostało podpisane przez osobę, która jest uprawniona do reprezentacji. Trudno też oczekiwać, że doręczyciel korespondencji będzie analizował dokumenty wewnętrzne strony, jakimi jest instrukcja kancelaryjna, czy schemat organizacyjny danego podmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r., I SA/Kr 1145/08, LEX nr 1102785).

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż osoba doręczająca przedmiotową decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie miała żadnych podstaw, by kwestionować uprawnienie Pani J.S. do jej odbioru w imieniu pełnomocnika Skarżącej.

Konsekwentnie zatem należało przyjąć, iż okoliczność przebywania przez Panią J.S. w siedzibie Skarżącej, a więc pod adresem, na który była kierowana przesyłka, połączona z odbiorem przez tę osobę korespondencji nakazuje uznać, że była ona w tym czasie osobą upoważnioną do przyjmowania korespondencji.

Stanowisko Skarżącej, iż jedynymi osobami upoważnionymi do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika Skarżącej była M.C., T.K. oraz I.B. nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Jak zasadnie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej, w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo z dnia 27 lutego 2015r. podpisane w imieniu Spółki przez Pana A.E., wysłane mailowo, w którym wskazano adres do doręczeń korespondencji: E., B.C., ul. [...], W. Ponadto w aktach tych znajdują się dowody potwierdzające odbiór arkusza odwoławczego oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez te samą osobę, czego strona nie kwestionuje.

Tym samym skoro decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. prawidłowo doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 3 czerwca 2015r., a odwołanie od tej decyzji nadane w urzędzie pocztowym zostało w dniu 19 czerwca 2015r. (data stempla pocztowego), to uznać należało, że odwołanie zostało złożone po upływie 14 dniowego ustawowego terminu do jego złożenia.

W związku z powyższym zarzut naruszenia 228 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 145 i art. 223 § 2 pkt 1 O.p. należy uznać za bezzasadny.

W rezultacie dokonanej oceny Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.