Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 263/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2, pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. G. - R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz S. G. - R. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu wniosku S.G.R. i T.R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. dalej jako: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 21 listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z wiatą gospodarczą w formie dobudowy na działce nr 117/2 .

Jak wynika z akt sprawy Państwo R. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]. zarzucając rażące naruszenie prawa, w tym art. 6-10 §1, art. 14 § 1, art. 16 §1, art. 40 §1, art. 43, art. 63 §1 i § 3, art. 72 §1, art. 109 §1, art. 110 k.p.a. a także, iż kwestionowana decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż nie sposób podzielić argumentacji wnioskodawców, wydanie kwestionowanej decyzji zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami procesowymi. Organ ocenił, iż zaskarżona decyzja nie zawiera wad mogących stanowić o nieważności z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej jako: ustawa. Z analizy sprawy wynika, iż inwestycja spełnia warunki z art. 16 ust. 1 ustawy, złożona została niezbędna dokumentacja, uzgodnienia i zgody, także dokumentacja projektowa i mapy są prawidłowo sporządzone. Organ za chybiony uznał także zarzut, iż sprawa była już uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną ponieważ doręczona wnioskodawcom decyzja o warunkach zabudowy o tym samym numerze i opatrzona tą samą datą co decyzja znajdująca się w aktach oraz decyzja stanowiąca podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zawiera odmienną treść w zakresie pkt 2.1.7 sentencji – wysokość kalenicy budynku mieszkalnego. Z akt sprawy oraz wyjaśnień organu I instancji wynika, iż decyzja organu z dnia [...]. w pkt 2.1.7 ustalała kalenicę od 4,5 m do 9 m, wiata od 2m do 3,5m. W decyzji organ I instancji uwzględnił dokonaną przez inwestorów zmianę w zakresie maksymalnej wysokości kalenicy budynku mieszkalnego z 7 m na 9 m. Zdaniem organu doręczenie S. G. -R. decyzji zawierającej w pkt 2.1.7. określenie maksymalnej wysokości kalenicy budynku mieszkalnego "do 7m" jest wynikiem omyłki, która nastąpiła podczas przygotowywania do wysyłki wszystkich egzemplarzy do stron postępowania polegającej na wydrukowaniu egzemplarza decyzji z pierwotnie wnioskowaną wysokością kalenicy budynku mieszalnego. Kolegium dało wiarę złożonym w tym przedmiocie wyjaśnieniom Prezydenta Miasta Z. , nie budzi bowiem wątpliwości, że intencją inwestorów była zmiana wniosku w spornym zakresie oraz, że została skutecznie dokonana jeszcze przed wydaniem decyzji. Prezydent Miasta ponownie przeanalizował i ocenił uwarunkowania realizacji planowanej inwestycji w kontekście wnioskowanej zmiany i uwzględnił zmodyfikowany wniosek w wydanie decyzji. Mając na względzie zarzuty Państwa R. co do naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji przez Prezydenta Miasta Z. , Kolegium wyjaśniło, iż naruszenie ogólnych zasad postępowania może być traktowane jako rażące jedynie w sytuacji gdy oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów w sprawie powoduje istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony. Z kolei ewentualna wadliwość doręczenia decyzji może mieć następstwa w sferze praw i obowiązków stron i innych uczestników postepowania po jej wydaniu, co podlega ocenie na kolejnym etapie postępowania, jednakże nie ma wpływu na ocenę samej decyzji i jej wadliwość w kontekście rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie można tutaj mówić o ciężkiej wadzie tkwiącej w samej decyzji. W następstwie zarzut, iż doszło do wydania dwóch decyzji w tej samej sprawie nie może się ostać. Zdaniem Kolegium wystąpienie w egzemplarzu decyzji doręczonej S. G. -R. oczywistej omyłki pisarskiej nie zmienia faktu, że decyzja ta stanowi jedno, indywidualne rozstrzygnięcie spawy będące w istocie tym samym rozstrzygnięciem co znajdująca się w aktach sprawy decyzja Prezydenta Miasta Z. , sama zaś oczywista omyłka winna być sprostowana. Nadto analizując decyzję ustalającą warunki zabudowy w kontekście przepisów prawa materialnego Kolegium oceniło, iż zaskarżona decyzja nie zawiera wad mogących stanowić o jej nieważności z powodu wydania z rażącym naruszeniem prawa.

S.G.-R. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7-9, art. 12 i art. 77 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie i stwierdzenie, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...].

Pełnomocnik skarżącej wskazując na zasadność sformułowanych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Uzasadniając stanowisko pełnomocnik zaznaczył, iż skarżąca jest w posiadaniu decyzji Prezydenta Miasta Z. o warunkach zabudowy z dnia [...]. znak [...], która została jej przekazana przez ojca, który odebrał ją w ramach doręczenia zastępczego. W decyzji tej wysokość kalenicy budynku określona jest w przedziale od 4,50m do 7,00m, co pozostaje w zgodzie z projektem decyzji z dnia [...] oraz analizą urbanistyczną. Mimo tego organ wydał kolejną decyzję o tej samej dacie i znaku, w której wysokość ta określona została w przedziale od 4,50m do 9,00m i na jej podstawie wydano pozwolenie na budowę. Uprzednie doręczenie skarżącej decyzji o innej wysokości kalenicy niż ta, na podstawie której wydano pozwolenie na budowę nie stanowi jedynie omyłki pisarskiej, tak jak twierdzi to organ, bowiem intencją inwestorów byłą zmiana wniosku w zakresie wskazanego parametru, i że dokonane zostało to jeszcze przed wydaniem spornej decyzji. Zdaniem pełnomocnika stanowisko takie jest oczywiście błędne, bowiem w istocie w obrocie prawnym istnieją dwie samoistne decyzje o różnej treści, brak przy tym dowodów, ażeby inwestorzy dokonali modyfikacji wniosku jeszcze przed wydaniem decyzji. Zdaniem strony zmiana dokonana została już po wydaniu decyzji, po uzyskaniu informacji, iż skarżąca nie posiada odpisu pierwotnie wydanej decyzji. Z tego też powodu wszczęte zostało postępowanie karne w przedmiocie możliwości popełnienia przestępstwa przez pracowników administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powielając argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Kolegium dodało, iż postanowieniem z dnia [...] zostało utrzymane w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Tytułem wstępu przypomnieć należy, iż postępowanie skutecznie zainicjowane wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem, którego celem jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) i dlatego też po jego wszczęciu organ nie gromadzi materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Przy czym, szczególny charakter tegoż postępowania nie zwalnia organu administracji publicznej od dokonania oceny, pod kątem istnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., całości materiału dowodowego będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji. Obowiązany jest bowiem w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czy w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek sformułowanych w ustawie. Podkreślenia wymaga, iż ugruntowane jest już stanowisko sądów administracyjnych zgodnie z którym badając decyzję administracyjną pod kątem poszukiwania przesłanek stwierdzenia jej nieważności, organ administracji publicznej zobowiązany jest do sprawdzenia wszystkich wad tej decyzji, a następnie winien organ ten dokonać kwalifikacji ujawnionych wad decyzji z punktu widzenia przesłanek wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie naruszenia prawa i przypisanie tego naruszenia do jednej z podstaw nieważności decyzji czyni zadość wymogom należytej weryfikacji wad decyzji w procesie stwierdzania jej nieważności (vide: wyroki NSA: z dnia 8 września 2016 r., sygn.akt II OSK 2806/14; z dnia 2 września 2016 r., sygn.akt I OSK 689/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn.akt I SA/Wa 739/16 - dostępne, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl).

Dla porządku przytoczyć warto, iż stosownie do przepisu art. 156 §1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W kontrolowanej sprawie na wniosek S. G.-R. i T.R. organ administracji publicznej wszczął postępowanie mając na uwadze, iż strona jako przesłankę do stwierdzenia nieważności wskazała rażące naruszenie przepisów postępowania oraz zarzut, że decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, ponieważ decyzja doręczona wnioskodawcom, o tym samym numerze i opatrzona tą samą datą co decyzja znajdująca się w aktach sprawy oraz decyzja stanowiąca podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, zawiera odmienną treść w pkt 2.1.7 sentencji, dotyczącej wysokości kalenicy budynku mieszkalnego. Mając poddany pod rozwagę tak sformułowany wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. u decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z wiatą gospodarczą w formie dobudowy. I jak potwierdza lektura uzasadnienia opisanej decyzji Kolegium przytoczyło wprawdzie wszystkie przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., ale rozważania co do zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji ograniczyło w istocie do rozważań w zakresie rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu zaś do pozostałych okoliczności wskazywanych przez wnioskodawców stwierdziło, iż naruszenie przepisów postępowania traktowane jest jako rażące jedynie w sytuacji gdy oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów w sprawie powoduje istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu i oceniając, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony. Z kolei w kwestii doręczenia stronie egzemplarza decyzji odmiennej treści od tego, w oparciu o który prowadzone jest postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organ stwierdził jedynie, iż wadliwość w doręczeniu może mieć następstwa jedynie w sferze praw i obowiązków stron i innych uczestników postępowania po wydaniu aktu i nie ma wpływu na wadliwość samej decyzji. W zasadzie taką argumentację powtórzyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, podzielając tym samym swe wcześniejsze ustalenia i ocenę. Niemniej przypomnieć należy, iż jednak zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w I instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, ale strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten różni się od odwołania tym, że nie ma konstrukcji względnie dewolutywnej, gdyż do jego istoty należy przede wszystkim to, że jest rozpatrywany przez ten sam organ, który wydał orzeczenie w I instancji. Jednak do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, o czym stanowi art. 127 § 3 in fine k.p.a. Z powyższego wynika, że organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ma obowiązek powtórnie wnikliwie i szczegółowo rozpoznać sprawę. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 655/16 dostępny, jak i pozostałe niżej wymienione w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl).).

Zdaniem sądu ponownej analizie materiału sprawy przeprowadzonej w niniejszej sprawie należy odmówić wnikliwości. Sprawa nie została szczegółowo wyjaśniona, nie zostały poddane analizie wszystkie zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a także okoliczności ujawnione w toku postępowania mogące mieć znaczenie w zakresie zarzutu z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Z akt wynika, że prowadzone było postępowanie karne, w toku którego zabezpieczono trzy egzemplarze decyzji z dnia [...], znak [...], z czego dwie stanowią oryginał a trzecia to kopia. Dodatkowo zauważyć należy, że we wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy strona jasno wskazała, iż do obrotu prawnego wprowadzono dwie różne decyzje, wskazując na istotną zmianę w zakresie parametru określonego w pkt 2.1.7 sentencji, ale również różnice edytorskie, świadczące zdaniem strony o tym, że decyzja kwestionowana dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a więc występują również przesłanki stwierdzenia nieważności wskazane nie tylko w art. 156 § 1 pkt 2, ale i w art. 156 § 1 pkt pkt 3 k.p.a.

Stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tzw. res iudicata jest możliwe tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki. Tożsamość spraw sprzeciwia się wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie. Narusza to bowiem zasadę trwałości decyzji administracyjnych, określonej w art. 16 § 1 k.p.a. i stanowi przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn.akt II OSK 841/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2016 r., sygn.akt VIII SA/Wa 1053/15).

Jak potwierdza lektura argumentów uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie prowadziło żadnych rozważań w kontekście wyjaśnienia czy nie mamy do czynienia z omawianą przesłanką res iudicata. Mając wiedzę, iż decyzja doręczona stronie skarżącej w zakresie pkt 2.1.7 sentencji – wysokość głównej kalenicy budynku mieszkalnego (od 4,5m do 7,0m) – różni się od pkt 2.1.7 decyzji, w oparciu o którą inwestorzy wystąpili o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę(od 4,5m do 9,00m), że występują różnice w edycji i datach (projekt decyzji znajdujący się w aktach, jak twierdzi organ I instancji wygenerowany omyłkowo, nosi jednak inną datę niż decyzja doręczona skarżącej) nie poddał tych okoliczności żadnej analizie w kontekście art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kolegium nie kwestionuje wprawdzie, iż istnieje rozbieżność pomiędzy egzemplarzem doręczonym stronie skarżącej, a tym którym dysponują inwestorzy. Niemniej jednak ograniczyło się do wyjaśnienia, iż inwestorzy w toku postępowania zmienili wniosek co do tego właśnie parametru, a co uwzględnił Prezydent Miasta Z. tym bardziej, iż nowo ustalona wysokość głównej kalenicy wpisuje się w średnie wielkości, czyli znajduje potwierdzenie w wynikach analizy urbanistycznej poprzedzającej wydanie kwestionowanej decyzji. Nadto, iż jak wyjaśnił Prezydent Miasta Z. nastąpiła pomyłka podczas drukowania stąd dwa różne egzemplarze, co należy zweryfikować w drodze sprostowania. Kolegium bez głębszej jednak refleksji dało wiarę tym wyjaśnieniom organu I instancji dodając, iż skuteczność doręczenia nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niewątpliwie co do zasady ta ostatnia konstatacja jest słuszna, tyle że skarżąca nie kwestionowała samego doręczenia i jego skuteczności a wywodziła, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje tożsame podmiotowo i przedmiotowo, zawierające inną treść. W świetle takich zarzutów strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze mając na uwadze powagę postępowania prowadzonego z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i skutki jakie mogą powstać także w odniesieniu do postępowań i rozstrzygnięć prowadzonych przed innymi organami, zbagatelizowało argumenty strony i odstąpiło od wnikliwej i szczegółowej powtórnej analizy wniosku strony. Takiego działania, a w zasadzie jego braku, nie sposób aprobować w świetle obwiązujących przepisów prawa.

Omówione uchybienie zobowiązywało w ocenie sądu do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, gdyż niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie wyjaśnić należy, iż postępowanie prowadzone z wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem inicjowanym przez inwestora, co oznacza, iż do czasu wydania decyzji merytorycznej jest on dysponentem takiego wniosku i zmieniając go, jednocześnie zmienia zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego dla potrzeb sprawy. W organ obowiązany jest uwzględnić w swych rozważaniach zmianę zakresu żądania zgłoszonego prawidłowo w toku postępowania. Z kolei samo już uwzględnienie nowego wniosku poprzez wytyczenie danego parametru w sposób opisany w takim żądaniu jest zawsze uzależnione od wyników przeprowadzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej. Powyższe oznacza, iż co do zasady można zmienić wnioskowane parametry nowej zabudowy przed wydaniem rozstrzygnięcia, lub też w przypadku zmiany zamierzenia w kolejnym wniosku, ale zawsze w graniach wyznaczonych zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze znajdującej się w aktach sprawy, a analizy sporządzonej dla potrzeb kontrolowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania wynika, iż w obszarze analizowanym wysokość kalenicy kształtuje się na poziomie od 4,5m do 9m co oznacza, iż taki sposób wyznaczenia przedmiotowego parametru mógł mieć potwierdzenie zarówno w dyspozycji przepisu jak i wynikach analizy urbanistycznej.

Niemniej jednak kwestią nie wyjaśnioną a niewątpliwe nader istotną w niniejszej sprawie jest nie budzące wątpliwości wyjaśnienie, czy w sprawie nie mamy do czynienia z wystąpieniem przesłanki opisanej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., co winien ustalić organ w toku ponownie prowadzonego postepowania, mając na względzie przytoczone wyżej argumenty.

Z tych to wyżej wskazanych przyczyn, w ocenie sądu należało orzec jak w pkt 1 wyroku, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 202 § 2 p.p.s.a. w ten sposób, iż sąd zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę 997 zł, na którą to kwotę złożył się uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - § 14 ust. 1 pkt.1c (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), oraz uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

IB