Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 172/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1071/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], nr [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u I.G. choroby zawodowej w postaci nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi, wymienionej w pozycji 17/7 wykazu chorób zawodowych (jako "inne nowotwory"), stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W uzasadnieniu uchylonej decyzji wskazano, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia, jako choroby zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy i rozpoznaną chorobą, a mianowicie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał to schorzenie istniało w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W tym kontekście Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podniósł, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego ustalono, że I.G. pracowała w latach [...] w A Sp. z o.o. w B. na stanowisku oczyszczacza odlewów aluminiowych, następnie w latach [...] w B w B. na stanowisku sprzedawcy i kierownika, gdzie w latach [...] jako kierownik sklepu chemicznego była eksponowana na działanie benzenu o stężeniu 3,7 mg/m3 (przy normie wynoszącej 30 mg/m3). W całym okresie swojej aktywności zawodowej nie była jednak eksponowana na promieniowanie jonizujące będące jedynym czynnikiem zewnętrznym o udowodnionym działaniu rakotwórczym w odniesieniu do [...], co wynika z wiedzy medycznej, popartej rezultatami badań prowadzonych przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC). Równocześnie organ odwoławczy podniósł, że obie orzekające w sprawie placówki medyczne, to jest Poradnia Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w swoich orzeczeniach (odpowiednio z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...]) uznały, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym u wspomnianej pracownicy rakiem [...] a narażeniem w latach [...] na "karcinogen", jakim jest benzen. Równocześnie w drugim z tych orzeczeń podano, że narażenie na ten czynnik mogłoby mieć znaczenie jedynie w odniesieniu do indukcji pierwotnego ogniska nowotworowego w układzie krwiotwórczym.

W motywach wymienionego na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, uchylającego rzeczoną decyzję z dnia [...] wskazano, że postępowanie epidemiologiczne było w niniejszej sprawie prowadzone w kierunku nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi (pozycja 17 wykazu chorób zawodowych), a nie chorób wywołanych działaniem promieniowania jonizującego, wymienionych między innymi w pozycji 16 wykazu chorób zawodowych (w tym również nowotworów złośliwych z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10%), na co wskazuje zarówno karta oceny narażenia zawodowego, jak i ustalenia dokonane w wyniku postępowania uzupełniającego do tej oceny przeprowadzonego przez inspektorów BHP B w B. oraz A Sp. z o.o. w B., w którym badano jedynie kontakt skarżącej z czynnikami rakotwórczymi. Organ odwoławczy odmawiając stwierdzenia choroby zawodowej uzasadnił przy tym swoje rozstrzygnięcie brakiem oddziaływania na skarżącą promieniowania jonizującego, chociaż w tym kierunku stosowne postępowanie nie było prowadzone.

Przedwczesne było więc ustalenie odnoszące się do braku narażenia zawodowego na jedyny czynnik zewnętrzny o udowodnionym działaniu rakotwórczym w odniesieniu do [...], czyli promieniowanie jonizujące w odniesieniu do warunków i sposobu wykonywania pracy przez skarżącą, skoro nie przeprowadzono oceny takiego narażenia w jej zakładach pracy.

Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że dokonana przez pracownika organu pierwszej instancji notatka urzędowa, sporządzona w dniu [...], a więc już po zapoznaniu skarżącej przez ten organ z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego (oświadczenie I.G. z dnia [...]), wskazuje na telefoniczną konsultację z lekarzem Instytutu Medycyny Pracy w S., który wydał orzeczenie z dnia [...]. Na podstawie tej notatki organ pierwszej instancji uznał, co ma istotne znaczenie dla sprawy, że skarżąca w trakcie postępowania nie wspomniała o narażeniu na promieniowanie jonizujące i nie była na to promieniowanie narażona w trakcie wykonywania pracy zawodowej. Tymczasem takie działanie uniemożliwiało skarżącej wypowiedzenie się, co do treści omawianej notatki, przed wydaniem decyzji a równocześnie stanowiło naruszenie zasady wynikającej z §8 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którą uzupełnienie orzeczenia lekarskiego może mieć miejsce wyłącznie w postaci pisemnego uzupełnienia lub dodatkowej konsultacji, a nie telefonicznej rozmowy.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że uzasadnienie zawarte w orzeczeniu jednostki medycznej drugiego stopnia nie spełnia wymogów opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a., albowiem nie wyjaśnia, czy i w jakim zakresie warunki pracy oraz czynności wykonywane przez skarżącą mogły przyczynić się do powstania rozpoznanego u niej nowotworu złośliwego [...]. W konsekwencji we wskazanym zakresie postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia, gdyż w sprawie istniały wątpliwości co do etiologii rozpoznanej u skarżącej choroby, które nie zostały jednoznacznie wyjaśnione przed wydaniem zaskarżonej decyzji również w oparciu o treść obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. Nr 280, poz. 2771 ze zm.), określającego wykaz substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym i sposób ich rejestrowania. Sąd dodał, że nie można odeprzeć zarzutu skargi, kwestionującego ustalenie o braku narażenia na promieniowanie jonizujące, skoro postępowanie epidemiologiczne nie było prowadzone pod tym kątem i ograniczyło się do badania przesłanek związanych z chorobą określoną w pozycji 17/7, a nie 16/6 wykazu chorób zawodowych. Jeżeli zaś zdaniem organu administracji, jedynym czynnikiem zewnętrznym w środowisku pracy o udowodnionym działaniu rakotwórczym w odniesieniu do [...] jest promieniowanie jonizujące, to sprawa niewątpliwie wymagała wyjaśnienia przede wszystkim w tym aspekcie.

Nadto Sąd wskazał na naruszenie procedury określonej w §8 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, polegające na braku doręczenia obu kwestionowanych decyzji do wcześniejszego pracodawcy skarżącej - A Sp. z o.o. w B.

Mając na względzie zaprezentowany wyżej stan rzeczy Sąd podniósł, że ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie uzupełnić materiał dowodowy o ocenę narażenia zawodowego także na promieniowanie jonizujące, a następnie zwrócić się do lekarza jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, który wydał w tej sprawie orzeczenie o jego uzupełnienie w zakresie wyżej naprowadzonym w oparciu o dokumentację medyczną I.G. oraz o ustalenia dotyczące warunków pracy skarżącej w całym okresie zatrudnienia, jak również zapewni wyżej wymienionej oraz wszystkim uczestnikom postępowania czynny w nim udział, w oparciu o treść art. 10 K.p.a. a następnie oceni całość zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważy, czy spełnione są przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej, a w konsekwencji wyda stosowną decyzję, którą uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wydał decyzję z dnia [...], nr [...], mocą której powtórnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...].

Na wstępie organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania nastąpiła zmiana mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z dniem 3 lipca 2009 r. weszło bowiem w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie zaś z brzmieniem §11 ust. 1 omawianego aktu wykonawczego, do postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań (a więc także wydane w sprawie orzeczenia lekarskie) pozostają skuteczne.

W dalszej części uzasadnienia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. opisał cały przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Następnie podniósł, że stosownie do wskazań zawartych w wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r., uzupełniono ocenę narażenia na promieniowanie jonizujące w miejscu zatrudnienia I.G. ustalając, że nie była ona eksponowana na ten czynnik w czasie pracy. Uzyskano nadto uzupełniające orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], nr [...], w którym stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - nowotwór złośliwy z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10%, wymienionej w pozycji 16/6 wykazu chorób zawodowych, biorąc pod uwagę okres zatrudnienia skarżącej i wykazane protokołach dozymetrycznych dawki promieniowania jonizującego. Podkreślono bowiem, że wielkość narażenia wspomnianej pracownicy w postaci dawek równoważnych na rok oraz dawki skumulowanej w czasie całego okresu zatrudnienia jest mniejsza od dawki granicznej dla ogółu ludności.

W tym miejscu organ odwoławczy odnotował, że I.G., korzystając z prawa do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów, wnosiła o uwzględnienie " nie tylko działania promieniowania jonizującego ale również innych czynników szkodliwych w sklepie chemicznym", które występowały na zajmowanych przez nią stanowiskach pracy, załączając oświadczenie Z.N. potwierdzające zatrudnienie w warunkach szkodliwych "na oczyszczalni przy odlewni metali". Analiza całości materiału dowodowego, a zwłaszcza oceny narażenia zawodowego wyżej wymienionej oraz uzupełniającego orzeczenia lekarskiego placówki medycznej drugiego szczebla nie dawała jednak podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach I.G. oświadczyła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji. Strona zakwestionowała dane dotyczące narażenia zawodowego istniejącego w latach [...] podkreślając, że dokonywane w tym okresie pomiary na wydziale odlewni i oczyszczalni "mogły być korygowane celem uniknięcia zamknięcia tych wydziałów" gdyż prowadziły one produkcję na potrzeby wojskowe. Nadto podniosła, że w toku postępowania pominięto fakt, iż pracowała w narażeniu na czynniki szkodliwe także w okresie ciąży i po urodzeniu dziecka. Dodała również, że organ odwoławczy pomimo, że został do tego zobowiązany w wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r., nie potraktował jej sprawy "indywidualnie".

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Organ drugiej instancji podtrzymał w całości argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodząc, że w świetle wszystkich orzeczeń lekarskich oraz opinii wydanych przez właściwe placówki medyczne brak jest podstaw do stwierdzenia związku przyczynowego pomiędzy istniejącym u skarżącej nowotworem złośliwym [...] a narażeniem na czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot odpowiada wymogom prawa.

W pierwszej kolejności trzeba zaakcentować, że wydając zaskarżoną decyzję, organ inspekcji sanitarnej opierał się na wskazaniach zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2008 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1071/07. Z mocy art. 153 p.p.s.a. był bowiem związany oceną prawną, która została w tym orzeczeniu sformułowana.

Równocześnie należy zaznaczyć, że po wydaniu wspomnianego wyroku, a mianowicie z dniem 3 lipca 2009 r., nastąpiła zmiana stanu prawnego w zakresie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Mianowicie, weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Z kolei poprzednie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., podobnie jak przepisy w oparciu, o które zostało ono wydane (to jest art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu Pracy), uznano za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wydał Trybunał Konstytucyjny w dniu 19 czerwca 2008 r., (sygn. akt P 23/07 - Dz. U. Nr 116, poz. 740).

Nowa definicja choroby zawodowej została sformułowania w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą pod pojęciem tym rozumie się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem - podobnie jak w poprzednio obowiązującym stanie prawnym - zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz ustalenie związku przyczynowego pomiędzy jego wystąpieniem a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd miał zatem na uwadze przepisy nowego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., uwzględniając treść §11 ust. 1 cytowanego aktu wykonawczego, który stanowi, że do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego aktu, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne.

W treści przywołanego wyżej wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r. Sąd zobligował organ sanitarny do uzupełnienia materiału dowodowego o ocenę narażenia zawodowego skarżącej także na promieniowanie jonizujące a nadto wskazał na konieczność zwrócenia się do placówki medycznej drugiego szczebla o uzupełnienie w tym zakresie wydanego orzeczenia lekarskiego, w oparciu o dokumentację medyczną strony oraz o ustalenia dotyczące warunków jej pracy w całym okresie zatrudnienia.

Wykonując powyższe zalecenia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zlecił organowi pierwszej instancji dokonanie stosownego dochodzenia. W tym zakresie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalił, że I.G. zarówno podczas zatrudnienia w B jak i w C W B. (następnie A Spółka z o.o., obecnie D Spółka z o.o.) nie była narażona na działania promieniowania jonizującego. Jakkolwiek bowiem w drugim z wymienionych zakładów pracy istniała pracownia rentgenowska, to jednak znajdowała się ona obok pomieszczenia oczyszczalni, w którym pracowała strona i była od tego pomieszczenia oddzielona ścianą zbudowaną z betonu pochłaniającego promieniowanie. Kontakt z omawianym czynnikiem szkodliwym mieli wyłącznie radiolodzy - kontrolerzy jakości, którzy dostarczali do wspomnianej pracowni odlewy aluminiowe. Nie czynili tego natomiast oczyszczacze, albowiem ich praca polegała jedynie na ręcznym oczyszczaniu tych odlewów (vide: protokoły z postępowania wyjaśniającego sporządzone w dniu z dnia [...] i [...] oraz karta oceny narażenia zawodowego z dnia [...]).

Równocześnie ustalono, że wyniki pomiarów dawek promieniowania jonizującego w pracowni rentgenowskiej oraz w pomieszczeniach bezpośrednio z nią sąsiadujących - przeprowadzonych w toku kontroli dokonanych w dniu [...] oraz w dniu [...] - nie przekraczały ówczesnych norm. Co więcej, najwyższa tygodniowa dawka zmierzona w pomieszczeniu sąsiadującym (biuro) wyniosła [...] mR, co w świetle aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie dawek granicznych promieniowania jonizującego (Dz. U. Nr 20, poz. 168), nie przekracza dawki granicznej i to nie tylko określonej dla pracowników zatrudnionych w narażeniu na ten czynnik, lecz nawet dla osób z ogółu ludności.

Następnie organ drugiej instancji zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który w dniu [...] wydał uzupełniające orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wywołanej działaniem promieniowania jonizującego - nowotworu złośliwego z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10% (choroba wymieniona w pozycji 16.6 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., którą w nowym rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ujęto pod pozycją 17.9).

W treści tego orzeczenia wskazano, że przyjmując dawki wykazane w protokołach dozymetrycznych sporządzonych w toku przeprowadzonych kontroli i biorąc pod uwagę okres zatrudnienia I.G. ustalono, że wielkość narażenia w postaci dawek równoważnych na rok oraz dawki skumulowanej w czasie całego okresu zatrudnienia jest mniejsza od dawki granicznej na rok dla osób z ogółu ludności, a w rezultacie wyżej wymieniona nie była pracownikiem zatrudnionym w narażeniu na promieniowanie jonizujące.

W tym stanie rzeczy podnoszony w skardze zarzut dotyczący kwestionowania prawidłowości pomiarów dawek promieniowania jonizującego nie mógł odnieść skutku, gdyż nie został on przez stronę uprawdopodobniony w sposób przekonujący. Na potwierdzenie swoich wywodów I.G. przedłożyła wprawdzie oświadczenie złożone przez Z.N., który był wraz z nią zatrudniony w C w B. na początku [...], jednak sprowadza się ono wyłącznie do wyrażenia subiektywnej oceny, że zajmowane przez skarżącą stanowisko pracy "było uważane jako bardzo szkodliwe". Jakkolwiek przy tym z rzeczonego oświadczenia wynika, że wydział, w którym pracowała strona zajmował się produkcją na potrzeby wojska, to w jego treści nie podano, aby wykonywane tam pomiary promieniowania jonizującego miały być fałszowane czy "korygowane". Wspomniany pracownik nie przywołał też jakichkolwiek okoliczności świadczących o stosowaniu takich praktyk bądź mogących uwiarygodnić, iż rzeczywiście do nich dochodziło.

Także argumentację skarżącej, że w toku postępowania pominięto okoliczność, iż pracowała ona w narażeniu na czynniki szkodliwe również w okresie ciąży i po urodzeniu dziecka należy uznać za chybioną. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wziął pod uwagę ten fakt występując o przedstawienie wielkości narażenia w postaci dawek równoważnych na rok oraz dawki skumulowanej w czasie całego okresu zatrudnienia, celem porównania tych wielkości do dawki granicznej na rok dla ogółu ludności (vide: pismo z dnia [...] - karta nr 61 akt administracyjnych).

Mając na względzie zaprezentowane wyżej rozważania prawne, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organ sanitarny zastosował się do wskazań zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 kwietnia 2008 r. uzupełniając materiał dowodowy o dane dotyczące narażenia skarżącej na oddziaływanie promieniowania jonizującego i uzyskując jednoznaczne stanowisko placówki orzeczniczej drugiego szczebla uwzględniające poczynione w tej kwestii ustalenia.

Nie jest przy tym zasadny podnoszony przez stronę zarzut, jakoby orzekające w sprawie organy nie badały ewentualnego wpływu innych czynników szkodliwych istniejących w środowisku jej pracy na powstanie spornego schorzenia. W toku ponownego rozpoznania sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. prowadził wprawdzie postępowanie przede wszystkim pod kątem ustalenia związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a narażeniem na promieniowanie jonizujące, czyniąc to celem uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wskazanym w omawianym wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r. Nie zmienia to jednak faktu, że kwestia roli innych czynników szkodliwych w indukcji raka [...] została już uprzednio przeanalizowana. Potwierdza to treść wcześniejszego orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu [...], w którym podano, że zgodnie z wiedzą medyczną uwzględniającą także rezultaty badań prowadzonych przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) jedynym czynnikiem zewnętrznym o udowodnionym działaniu rakotwórczym w odniesieniu do [...] jest promieniowanie jonizujące, natomiast wśród osób zawodowo narażonych na benzen (skarżąca pracowała w kontakcie z tym związkiem chemicznym w latach [...]) nie stwierdza się znamiennego wzrostu zapadalności na tę chorobę w porównaniu z populacją ogólną.

W rezultacie trzeba podnieść, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa w stopniu mogącym uzasadniać jej uchylenie albowiem organ sanitarny drugiej instancji nie miał podstaw, aby uznać związek przyczynowy pomiędzy zdiagnozowanym u pracownicy schorzeniem a świadczoną przezeń pracą i dlatego słusznie przyjął, że nie zachodzą przesłanki, od których uzależnione jest stwierdzenie choroby zawodowej.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.