Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1132/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183 par. 1, art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik (spr.), Sędziowie NSA Jerzy Rypina, Stefan Babiarz, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Witolda C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Lu 577/04 w sprawie ze skargi Witolda C. na postanowienie Izby Skarbowej w L. z dnia 11 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie – sygn. akt I SA/Lu 683/02 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 1132/05

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 maja 2005 r., I SA/Lu 577/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Witolda C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie - I SA/Lu 683/02.

Skarżący domagał się w przywołanej sprawie uchylenia postanowienia Izby Skarbowej w L. z dnia 11 lipca 2002 r., (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Strona wskazała jako podstawę skargi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący dowiedział się o tych okolicznościach w listopadzie 2004 r., w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w L. Za nowe okoliczności uznał dokumenty przesłane do akt sprawy przez Urząd Kontroli Skarbowej. Z treści tych dokumentów wynikało, że wbrew wcześniejszym ustaleniom przyjętym za podstawę wyrokowania, w urzędzie tym obowiązywała od dnia 6 sierpnia 1999 r. Instrukcja Kancelaryjna /wprowadzona Zarządzeniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej/, regulująca tryb wysyłania i doręczania pism. Okoliczność dotycząca ustalenia istnienia przepisów w tym zakresie oraz ich stosowania lub niezastosowania przez pracowników UKS stanowiła według strony istotny dowód w przedmiocie ustalenia faktycznej daty doręczenia decyzji podatkowej pełnomocnikowi podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji wyjaśnił, iż ustalenie daty doręczenia decyzji podatkowej "9 września 1999 r." zostało dokonane w oparciu o zeznania świadków oraz o stempel datownika na egzemplarzu decyzji znajdującej się w aktach podatkowych, a także o stwierdzenie samego pełnomocnika skarżącego zawarte w odwołaniu. W ocenie organu przedmiotową decyzję doręczono zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej. Ponadto, zdaniem Dyrektor Izby Skarbowej w L., regulamin wewnętrzny nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego i jego naruszenie nie miałoby istotnego wpływu na skuteczność doręczenia decyzji.

Motywując i argumentując oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w pierwszej części uzasadnienia wyroku przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przepisy, poglądy doktryny i orzecznictwo dotyczące materii wznowienia postępowania.

Sąd przede wszystkim wyjaśnił, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczył ustalenia faktycznej daty doręczenia, a nie trybu doręczenia decyzji. Przedmiotową datę "9 września 1999 r." przyjęto na podstawie zeznań Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowego /wydającego decyzję/, pracownika UKS /doręczającego decyzję/ i potwierdzenia pracownicy Kancelarii Adwokackiej.

Sąd stwierdził, że ujawnienie Instrukcji Kancelaryjnej nie wpłynęło na ocenę dowodów co do faktycznej daty doręczenia przesyłki i okoliczności doręczenia, a jedynie mogło świadczyć o nieprzestrzeganiu lub nieznajomości powyższej Instrukcji przez Inspektora Urzędu Skarbowego. Ponadto wystąpienie powyższej okoliczności nie podważa wiarygodności zeznań świadków, gdyż w niniejszej sprawie nie było sporne, iż doręczenie nastąpiło bez odnotowania daty "wyjścia" przesyłki.

Sąd podzielił twierdzenie strony, że istniejący na dokumencie datownik nie jest dowodem, lecz przedmiotem dowodu w sprawie. Jednakże podkreślił, że w żadnym wypadku nie można wnioskować z samego istnienia Instrukcji Kancelaryjnej, że data widniejąca na decyzji, zawierająca stempel Kancelarii Adwokackiej, nie jest datą faktycznego otrzymania tej decyzji.

W końcowej części uzasadnienia Sąd uznał, że nie dopatrzył się związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy istnieniem Instrukcji, a trybem i sposobem doręczenia przedmiotowej decyzji.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a./ zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 par. 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 par. 3 i 5 p.p.s.a., a w konsekwencji także art. 273 par. 2 tej ustawy, polegające na błędnej ocenie przez Sąd orzekający w I instancji nowych okoliczności faktycznych, w kontekście ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy o wznowienie postępowania.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie kwestionując istnienie związku przyczynowego pomiędzy ujawnioną Instrukcją, a stanem faktycznym uchybił zasadom logicznego wnioskowania, błędnie oceniając moc i wiarygodność poszczególnych dowodów na tle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona podkreśliła, że nie kwestionuje "okoliczności doręczenia spornej decyzji", tj. sposobu i trybu jej doręczenia, nawet jeżeli nastąpiło ono wbrew regułom zawartym w Instrukcji. Sporna w tej kwestii była według strony data doręczenia przedmiotowej decyzji.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Sądu, że nieprzestrzeganie lub nieznajomość przez Inspektora Urzędu Skarbowego Instrukcji Kancelaryjnej nie ma wpływu na ocenę dowodów co do faktycznej daty doręczenia przesyłki. Zdaniem strony skarżącej istnieje bardzo wyraźny związek przyczynowy pomiędzy sporną datą doręczenia decyzji, a ujawnioną Instrukcją. Związek ten polega na tym, że zastosowanie się przez Inspektora do wymogów Instrukcji i odpowiednie zaewidencjonowanie doręczonej adresatowi przesyłki, stanowiłoby istotny środek dowodowy na okoliczność rzeczywistej daty jej doręczenia.

Strona zaznaczyła, że nie ujawnienie tego faktu w toku postępowania administracyjnego spowodowało, że uznano za wiarygodne dowody z zeznań pracowników UKS. Z zeznań świadków wynikało, że w Urzędzie nie było obowiązku odnotowywania korespondencji w rejestrach, aczkolwiek decyzja została doręczona w dniu wynikającym ze stempla umieszczonego na przedmiotowym piśmie. Zdaniem strony z Instrukcji wynika zasada prowadzenia książki doręczeń i kwitowania w niej odbioru pism przez ich adresatów, a zatem w sposób oczywisty podważa to wiarygodność dowodów w postaci zeznań świadków. Ponadto powyższa okoliczność powinna wpłynąć na weryfikację dowodu w postaci repertorium Kancelarii Adwokackiej, poprzez przyznanie temu dokumentowi mocy dowodowej w zakresie ustaleń okoliczności istotnych dla sprawy, tj. daty wpływu spornej korespondencji przypadającej na dzień 10.09.1999 r.

Skarżący zarzucił Sądowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz brak logicznego powiązania nowych okoliczności. Stwierdził także, że Sąd wyraźnie myli istotne dla sprawy okoliczności, niesłusznie upatrując związku przyczynowego między Instrukcją, a sposobem i trybem doręczania.

Na koniec strona podniosła, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił dlaczego ujawnienie nowych okoliczności wskazanych w skardze nie wpływa na ocenę dowodów co do daty doręczenia przesyłki. Sąd według skarżącego wskazał, że analiza nowych okoliczności i środków dowodowych, dokonywana była raczej pod kątem ustaleń w przedmiocie trybu i sposobu doręczenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na podstawie art. 183 par. 1 in initio p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które to granice wyznaczają zarzuty kasacyjne spełniające wymogi wynikające z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W szczególności podkreślić należy, że podstawowym warunkiem prawidłowości zarzutów kasacyjnych jest wskazanie w nich konkretnych i adekwatnych do sprawy przepisów prawa, które, zdaniem strony, naruszył Sąd I instancji wydający zaskarżony wyrok.

Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej przesłanek powyższych nie spełnia, choć, zgodnie z art. 175 p.p.s.a., sporządzona została przez wymienionego w tym przepisie zawodowego pełnomocnika.

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 233 par. 1 Kpc w zw. z art. 106 par. 3 i 5 p.p.s.a. jest całkowicie nieadekwatny do rozpatrywanej sprawy. Przywoływane unormowanie art. 106 par. 3 i 5 p.p.s.a. dotyczy dowodu z dokumentów przeprowadzanego przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowym, nie zaś /na przykład/ oceny materiału dowodowego zebranego i ocenionego przez organy podatkowe w administracyjnym postępowaniu podatkowym. Z niekwestionowanego przez stronę skarżącą protokołu rozprawy na której zapadł zaskarżony wyrok nie wynika, aby strony postępowania zgłaszały wnioski dowodowe o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów i aby Sąd I instancji dowody takie dopuścił i przeprowadził. Nie można też uznać za dowód z dokumentu uregulowania prawne wynikające z Instrukcji Kancelaryjnej, na którą powołuje się strona. Nie przeprowadzając dowodu z dokumentów w trybie i na podstawie art. 106 par. 3 p.p.s.a., Sąd I instancji nie przeprowadzał więc też ich oceny na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, do których przepis art. 106 ust. 5 p.p.s.a. się odwołuje.

Zważyć także należy, że Sąd I instancji uzasadnił swoje stanowisko w zakresie argumentów wnoszącego skargę o wznowienie postępowania i innych istotnych okoliczności sprawy, natomiast skarżący w skardze kasacyjnej nie przedstawił zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a., co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne ustosunkowanie się do uzasadnienia oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wymienionej skargi.

Skonstatować także należy, że podstawę prawną oddalenia skargi o wznowienie postępowania sądowego stanowi unormowanie art. 282 par. 2 in initio p.p.s.a., którego strona skarżąca nie podnosi w skardze kasacyjnej. Posłużenie się wyłącznie zarzutem naruszenia art. 273 par. 2 p.p.s.a. jest niewystarczające, albowiem przedmiotem niniejszej sprawy kasacyjnej jest oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego, nie zaś wyłącznie przesłanki wznowienia tego postępowania, które rozważone zostały w nieobjętym zarzutem kasacyjnym naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a. uzasadnieniu Sądu I instancji.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.