Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 947/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 32, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2022 roku sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta P. decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. dalej pr. bud.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 t.j. dalej k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę T. S.A. w W. obiektu telekomunikacyjnego sieci T. nr [...] wraz z zasilaniem w m. G. , gmina K. nr ewidencyjny gruntów: K.; G. ; dz. [...], [...], autor projektu: P. Ż., A. J., W. M., M. M., nr uprawnień: [...], [...], [...], [...] w specjalności: konstrukcyjno-budowlanej, architektonicznej, telekomunikacyjnej, instalacyjno-inżynieryjnej informacja o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego: [...], [...], [...] [...]

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] marca 2021 r. Inwestor T. S.A., reprezentowany przez Pełnomocnika Pana R. R. złożył wniosek o pozwolenie na budowę obiektu telekomunikacyjnego sieci T. nr [...] wraz z zasilaniem w m. G. , na działce nr ewid. [...], [...], gm. K..

W dniu [...] maja 2021 r. zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Starosta P. wobec nieprawidłowości w projekcie budowlanym w dniu [...] maja 2021 r. wydał postanowienie, zobowiązujące pełnomocników inwestora do ich usunięcia w ostatecznym terminie do 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. W dniu [...] maja 2021 r. przedłożono skorygowaną dokumentację projektową wraz z pismem przewodnim i załącznikami.

Przed wydaniem decyzji przeprowadzono procedurę stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., gdzie strony miały prawo osobiście lub przez pełnomocnika, do udziału we wszystkich czynnościach niniejszego postępowania, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Z powyższego prawa skorzystały cztery strony postępowania, które w pismach kierowanych do organu wyrażały sprzeciw wobec lokalizacji przedmiotowego obiektu telekomunikacyjnego.

W dniu [...] czerwca 2021 r., pismem datowanym na [...] czerwca 2021 r. (data wpływu [...].06.2021 r. ) W. J.- właściciel działki nr ewid. [...] wniósł sprzeciw wobec planowanej inwestycji (k. 29-35 oraz 44-45). Strona słusznie zauważyła, iż inwestor w poprzednich latach kilkukrotnie starał się uzyskać pozwolenie na budowę obiektu telekomunikacyjnego. W przypadku uzyskania decyzji odmownej wnioskodawca ma prawo złożyć kolejny wniosek, skorygowany również w zakresie lokalizacji inwestycji i objęciem wnioskiem innych działek budowlanych. Odnośnie potencjalnie negatywnego oddziaływania inwestycji na zdrowie i życie ludzi oraz pogorszenia komfortu życia oraz spadek cen nieruchomości zlokalizowanych w sąsiedztwie związanego z lokalizacją obiektu telekomunikacyjnego w bliskim sąsiedztwie, które poruszył również P. B.- właściciel działki nr ewid.[...] (k. 40), w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. (data wpływu [...] czerwca 2021 r.). Organ wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1563/02).

Następnie w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. W. J. wskazał, że w projekcie zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych nie została uwzględniona istniejąca zabudowa zagrodowa. Organ zauważył, iż zgodnie z oznaczeniem zamieszczonym na tej mapie linią przerywaną geodeta oznaczył granice obszaru, który był przedmiotem aktualizacji. Zatem możliwe jest, że nie naniósł na mapie istniejących budynków na terenie działek, które nie są objęte wnioskiem. W zamieszczonej w projekcie budowlanym klasyfikacji przedsięwzięcia ta zabudowa została jednak uwzględniona.

Następnie organ wskazał, że uwagi do sprawy wniosła również współwłaścicielka działki nr ewid.[...] B. K., w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. wskazując, iż dokumentacja zawiera braki niepozwalające na wydanie decyzji pozytywnej albowiem inwestor nie uzasadnił, dlaczego podał moc anten wielokrotnie zaniżoną, tym bardziej, że po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie natychmiast ją zwiększa. Starosta podkreślił, iż przedłożony do wniosku projekt budowlany został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, ponadto projektant Pan P. Ż. złożył oświadczenie, że projektowana instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dodatkowo w projekcie budowlanym zawarto decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2020 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. Budowa obiektu telekomunikacyjnego nr [...], dz. Nr ew. [...] obręb G. , która stała się ostateczna z dniem [...] września 2020 r.

Starosta stwierdził, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany ze wszystkimi przyjętymi rozwiązaniami projektowymi, a Inwestor jest zobowiązany wykonać inwestycję zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ nie może domniemywać, że inwestycja będzie wykonana w inny sposób, będzie niezgodna z odrębnymi przepisami prawa i z tego powodu odmówić wydania decyzji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawiając bądź wydając pozwolenie na budowę inwestycji winien kierować się ściśle określonymi w art. 35 ust. 1 pr. bud. przesłankami, a w wypadku ich spełnienia, stosownie do art. 35 ust. 4 nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej. Zgodnie z art. 4 pr. bud. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W badanej sprawie obowiązują zapisy zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. obejmująca działki nr [...], [...] w obrębie G., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego poz. 3575 z dn. 14.08.2012 r.), z którymi jest zgodna przedmiotowa inwestycja. Ponadto Inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a projekt został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, a przedłożona dokumentacja jest kompletna i posiada wymagane opinie i sprawdzenia wobec powyższego należało udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji Starosty odwołania wnieśli: W. J., B. K. oraz P. B..

W. J. wskazał, że zignorowano jego uwagi co do lokalizacji inwestycji, która jego zdaniem jest taka sama jak w poprzednich wnioskach, które jednak kończyły się dla inwestora negatywnymi decyzjami. Wskazał, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie i życie ludzi, w tym najbliższych sąsiadów, których interes został w sprawie zaniedbany. Inwestycja będzie się znajdować za blisko budynków mieszkalnych.

W uzupełnieniu swojego odwołania z dnia [...] lipca 2021 r. W. J. wskazał, że inwestycja nie nazywa się już stacją bazową a obiektem telekomunikacyjnym, a nie zostało to wyjaśnione. Ponownie wskazał, że zignorowano interesy ludzi, którzy będą mieszkać blisko inwestycji. Uważa, że nie powinno być zgody na tak szkodliwą dla ludzi inwestycję.

P. B. podał, że plan miejscowy dotyczył budownictwa mieszkaniowego, taką budowę planował, a planowana inwestycja niweczy jego cele. Jego zdaniem inwestycja powinna być zlokalizowana w innym miejscu.

B. K. w odwołaniu podniosła, że decyzja Starosty została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający jej odkodowanie, niewyjaśnienie czy wskazane w dokumentacji tilty maksymalne są ustalone na podstawie kart katalogowych anten czy też organ bazuje tylko na wyjaśnieniach inwestora, niewyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia, niesprecyzowanie decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli. Zarzuciła również naruszenie § 20 ust. 1 pkt 9 lit d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z w/w przepisami i tym samym nieudowodnienie, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska. Podniosła zarzut naruszenia § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy I Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne. Jej zdaniem sporządzono decyzję bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu a nie całości danego aktu normatywnego.

Wojewoda decyzją z [...] października 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołań utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. (znak: [...]).

Tytułem wstępu organ zauważył, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) - dalej "ustawa o zmianie Prawa budowlanego" w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym [tj. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) - dalej "Prawo budowlane"]. W związku z załączeniem do wniosku 4 egz. projektów budowlanych sporządzonych na podstawie przepisów dotychczasowych, zgodnie z art. 27 ustawy o zmianie Prawa budowlanego do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych przepisy Prawa budowlanego stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Wojewoda analizując całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazał, że wydana przez Starostę Poznańskiego decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest zasadna.

W sprawie bezsprzecznym jest, że obszar na którym projektuje się inwestycję objęty jest uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. obejmującej działki nr [...], [...] w obrębie G. (Dz. U. Woj. Wlkp z dnia 14 sierpnia 2012 r., poz. 3575) - dalej "plan miejscowy". Teren objęty wnioskiem pozwolenia na budowę oznaczony jest na terenie oznaczonym na załączniku graficznym symbolem 1PU, oznaczającym teren przeznaczony na cele zabudowy obiektów produkcyjnych, składów, magazynów oraz usługowych. Zgodnie z § 14 ust. 1 lit. e planu miejscowego w granicach obszaru objętego planem miejscowym dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie obiektów telekomunikacyjnych, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w przepisach odrębnych. Ponadto § 14 ust. 6 planu miejscowego stanowi, że w granicach planu dopuszcza się lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej zgodnie z przepisami Ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wraz z rozporządzeniami wykonawczymi". Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 777) plan miejscowy nie może ustawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, dlatego też zdaniem Wojewody lokalizacja planowanego obiektu telekomunikacyjnego jest zgodna z zapisami planu miejscowego.

Inwestycja spełnia również parametry maksymalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej (§ 9 ust. 1 pkt 3 planu miejscowego), minimalnego udziału terenu biologicznie czynnego w stosunku do powierzchni działki budowlanej (§ 9 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego), a intensywność zabudowy mieści się w ustalonym w planie miejscowym przedziale (§ 9 ust. 1 pkt 5).

Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego na projektowanej stacji bazowej, na każdym azymucie zaplanowano montaż jednej anteny systemowej typu [...] oraz dwóch anten systemowych typu [...] Powyższe anteny zostaną skierowane na azymut 60°, 200° oraz 300°. W. zawieszenia tych anten wynosić będzie 42,8 m n.p.t. Antena typu [...] będzie posiadać moc promieniowania EIRP [...] W i pracować w częstotliwości [...] MHz, jedna z anten typu [...] będzie posiadać moc promieniowana EIRP [...] W i pracować będzie w częstotliwości [...] MHz, natomiast druga antena typu [...] będzie posiadać moc promieniowania EIRP [...] W i pracować będzie w częstotliwości 2600 MHz. Anteny skierowane na azymut 60° oraz 200° będą posiadały nachylenie wynoszące od 0° do 11°, natomiast anteny skierowane na azymut 300° będą posiadały maksymalne nachylenie wynoszące od 0 do 8°. Oprócz tego przewidziano również lokalizację czterech anten radioliniowych typu RLA 0.6 m skierowanych na azymut 10°, 161°, 259°, 325°.

Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) - dalej "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć", do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne od 0,03 MHz do 300 000 MHZ, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W (projekt przewiduje instalację anten o maksymalnej mocy 4052 W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z przedstawionego materiału, dowodowego wynika, że dla maksymalnego pochylenia głównych wiązek promieniowania anten sektorowych na wszystkich azymutach z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia (tiltu) projektowanych anten, w rozpatrywanej odległości do 100 metrów, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Zdaniem Wojewody analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku analizy kwalifikowania planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W (projekt przewiduje instalację anten o maksymalnej mocy 4052 W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że dla maksymalnego pochylenia głównych wiązek promieniowania anten sektorowych na wszystkich azymutach z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia (tiltu) projektowanych anten, w rozpatrywanej odległości od 100 do 150 metrów, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wskazać należy, że zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia (str. 158-176 projektu budowlanego) końce osi o długości 150 m (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć), uwzględniając maksymalne pochylenie anten będą znajdować się na wysokości 13,2 m n.p.t. (azymut 60°), 14,2 (azymut 200°) oraz 21, 9 m n.p.t. (azymut 300°).

W projekcie budowlanym (str. 4) znajduje się również wymagane zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 9 pr. bud. oświadczenie projektanta, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków do kwalifikowania inwestycji do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto znaczenie dla sprawy ma przedłożona decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2020 r. (znak: [...]) umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. budowa obiektu telekomunikacyjnego nr [...], dz. nr ewid. [...] obręb G. - dalej "decyzja środowiskowa". Z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika, że planowanej inwestycji nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 86 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm..) wskazuje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzję pozwolenia na budowę i zatwierdzające projekt budowlany. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" wobec planowanego zamierzenia budowlanego i pełni podstawę do orzekania w określonej sprawie. Dlatego też w przypadku przedstawienia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jedyną rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności przedstawionej przez inwestora inwestycji z wydaną i ostateczną decyzją umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. (zob. wyroki NSA: z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1578/13, z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08, z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 762/16).

Organ odwoławczy stwierdził, że przedstawione w projekcie budowlanym zamierzenie budowlane jest zgodne z opisaną w decyzji środowiskowej inwestycją. Zgodnie z decyzją środowiskową na wieży zostanie zamontowanych 9 anten sektorowych, w trzech sektorach skierowanych na azymuty 60°, 200° i 300", pracujące w paśmie [...] MHz, [...] MHz, [...] MHz oraz anteny radiowe. Wysokość zawieszenia anten wynosić będzie 42,8 m n.p.t., natomiast równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny kształtować ma się w przedziale 2302 W do 4052 W.

Z analizy środowiskowej projektowanego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wynika, że planowana inwestycja spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) - dalej "rozporządzenie w sprawie poziomów pól". W miejscach dostępnych dla ludności nie będzie znajdować się promieniowanie elektromagnetyczne przekraczające wskazaną w rozporządzeniu w sprawie poziomów pól wartość. Organ wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.) poprzez "miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Zasięg częstotliwości pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalne przedstawiony został na rysunku nr [...] analizy środowiskowej (str. 185-186 projektu budowlanego). Promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż wynikające z rozporządzenia w sprawie poziomów pól występować będzie na wszystkich azymutach w odległości do 10,86 m od projektowanej stacji bazowej, na minimalnej wysokości na azymutach 60° i 200° od poziomu terenu wynoszącej 40,65 m, natomiast odległość ta dla anten skierowanych na azymut 300° wynosić będzie 41,18 m od poziomu terenu.

Odnosząc się do odwołania W. J. i podnoszonych w nim argumentów Wojewoda wskazał, że decyzja pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, a organ nie ma prawnych możliwości uzależnienia wydania decyzji pozwolenia na budowę od spełnienia innych warunków niż wymienione w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego (np. zgody sąsiadów, czy akceptacji inwestycji przez okolicznych mieszkańców). Organ wyjaśnił, że projektowane zamierzenie budowlane jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym z uwagi na zamontowanie na wieży anten sektorowych i radioliniowych. Kwestia nazwania planowanej inwestycji wieżą czy też stacją bazową telefonii komórkowej nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie, ponieważ zamierzenie inwestycyjne z uwagi na jego parametry i cechy będzie podlegać takim samym regulacjom prawnym, a inwestor będąc dysponentem wniosku pozwolenia na budowę decyduje o lokalizacji planowanej inwestycji. W aktualnie obowiązujących przepisach prawa brak jest regulacji odnoszących się sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowych od budynków mieszkalnych. Kluczowe znaczenie ma spełnienie wymagań zapisów planu miejscowego, rozporządzenia w sprawie poziomów pól oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, co planowana inwestycja spełnia i zostało to przedstawione w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może uzależniać wydania decyzji pozwolenia na budowę od utraty wartości nieruchomości sąsiednich. Roszczenia o charakterze cywilnoprawnym należą do wyłącznej kognicji sądów powszechnych.

Zdaniem organu odwoławczego zarzut zawarty w odwołaniu B. K. dotyczący konieczności przedłożenia kart katalogowych anten i na ich podstawie ustalenia maksymalnych pochyleń anten uznać należy za bezzasadny. Przedsięwzięcie analizowane przez organy może bowiem być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania (k. 78 i nast. projektu budowanego - Kwalifikacja Przedsięwzięcia). Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia maksymalnego (technicznego wynikającego ze specyfikacji urządzenia) pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich maksymalnie możliwych ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia (w niniejszej sprawie pochylenie od 0° do 6°). W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, Dz.U. z 2020r., poz. 1219, dalej p.o.ś.). Ponadto, w tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany posiada wymagane przepisami prawa oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, oraz zasadami wiedzy technicznej, a organ nie ma kompetencji do oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia wskazane w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym weryfikacji kwestii możliwości przewrócenia się masztu. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie z uwagi na sporządzenie projektu budowlanego na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy o zmianie Prawa budowlanego zastosowanie znajdzie rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Przedstawiony projekt budowlany zawiera opis wpływu inwestycji na środowisko (str. 40) więc spełnia wymagania przepisów prawa w tym zakresie. Zdaniem Wojewody w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. z 2018 r., poz. 331) z uwagi, że dotyczą one bezpieczeństwa i higieny pracy i mają zastosowanie przy wykonywaniu robót budowlanych. Przedstawiony projekt budowlany zawiera natomiast wymaganą przepisem art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 63- 67).

Wojewoda stwierdził, że w zaskarżonej decyzji Starosty [...] podano jednostki prawnej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, jednak uchybienie to nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ w niniejszej decyzji została przedstawiona szczegółowa analiza zgodności inwestycji z przepisami prawa, w tym również rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć.

Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku braku przytoczenia w decyzji Starosty [...] definicji miejsc dostępnych dla ludności, na co wskazuje B. K. w złożonym odwołaniu. W decyzji organu odwoławczego przedstawiona została definicja miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem "niedostatki uzasadnienia decyzji organu I instancji, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., nie mogą stanowić samoistnej przyczyny uchylenia tej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Samo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia decyzji nie może bowiem oznaczać, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" - wyrok NSA z dnia [...] września 2019 r. (sygn. akt I GSK [...]).

Wojewoda podkreślił, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu odpowiednim zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Wobec powyższego załączony projekt budowlany należy uznać za kompletny, bowiem przedstawia on wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec wypełnienia przez inwestora wymogów określonych w art. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 pr. bud., stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. K. (dalej jako skarżąca) wskazała, że zaskarża decyzję Wojewody znak [...] z dnia [...] października 2021 roku utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...].07.2021 roku zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obiektu telekomunikacyjnego sieci T. nr [...] wraz z zasilaniem w miejscowości G., gmina K.

Decyzji zarzuciła naruszenie;

1. Art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 20 ust. 1 pkt 9 lit d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z w/w przepisami i tym samym nieudowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska.

2. § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z uwagi na nieuwzględnienie rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. ustawa 2016 Poz. 950) odnośnie strefy pośredniej oraz zagrożenia poprzez jego pominięcie w sytuacji, w której jest one również przepisem odrębnym.

3. Art. 35 ust 1 pkt 1 w związku z art. 2, 6 ust 1 lit a, 9 ust 2, ust 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w A. dnia 25 czerwca 1998 r. w związku z 91 ust 1, 2,3 Konstytucji RP w powiązaniu § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niedokonanie analizy przedsięwzięcia lecz jego pojedynczych elementów oraz brak ustaleń w zakresie określenia faktycznych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podała, że nie dokonano oceny zgodności projektu budowlanego w zakresie jego wpływu na środowisko w szerokim jego rozumieniu. Ponadto dokonano kwalifikacji dla pojedynczych elementów przedsięwzięcia bez dokonania analizy przepisów wskazanych w punkcie 3 niniejszej skargi. W istocie z obu decyzji wynika, iż obejście procedury środowiskowej jest bardzo proste albowiem wystarczy tylko rozbić EIRP anten w każdym sektorze na kilka części, co nie znajduje aprobaty w orzecznictwie NSA. Skarżąca podkreśliła, że w artykułach popularno- naukowych opisywana jest wysoka szkodliwość promieniowania elektromagnetycznego, a w niniejszej sprawie organy nie zbadały tego wpływu na środowisko i ludzi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi B. K. jest decyzja Wojewody z dnia [...] października 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2021 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca T. S.A. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę obiektu telekomunikacyjnego sieci T. nr [...] wraz z zasilaniem w miejscowości G. gmina K. na dz. nr ewid. [...] i [...].

Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020r. poz. 1333, w tekście jako pr. bud.) w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzania projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, 2) dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia - przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 pr. bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jak wynika z art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud. pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 pr. bud.). Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).

Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody bądź sprzeciwu sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jak również przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie Sądu, w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zatwierdzenie przedłożonego przez T. Polska S.A. projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia. Orzekające w sprawie organy obu instancji dokonały bowiem prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez spółkę T. inwestycja, polegająca na budowie obiektu telekomunikacyjnego wraz z zasilaniem jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. obejmującej działki [...], [...] w obrębie G. (Dz. Urz. Województwa Wlkp. z dnia 14 sierpnia 2012 r. poz. 3575, dalej jako Plan lub m.p.z.p.). Teren, którego dotyczy wniosek znajduje się na terenie oznaczonym na załączniku graficznym Planu symbolem 1PU: teren przeznaczony na cele zabudowy obiektów produkcyjnych, składów, magazynów oraz usługowych. § 14 Planu reguluje Ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 14 ust. 1 lit. e m.p.z.p. w granicach obszaru objętego planem miejscowym dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie obiektów telekomunikacyjnych, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w przepisach odrębnych. Ponadto § 14 ust. 6 m.p.z.p. stanowi, że w granicach planu dopuszcza się lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej zgodnie z przepisami Ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wraz z rozporządzeniami wykonawczymi. Wobec tego stwierdzić należy, że w m.p.z.p. przewidziano i dopuszczono możliwość lokalizacji obiektu, jaki zamierza wybudować T. . Nie budzi też wątpliwości Sądu lokalizacja go na terenie przeznaczonym dla obiektów produkcyjnych, składów, magazynów oraz usługowych. Słusznie również Wojewoda zwrócił uwagę, że inwestycja spełnia parametry zabudowy określone w § 9 ust. 1 pkt 3,4 i 5. W toku postępowania podnoszona była okoliczność, że na tym terenie miała być zabudowa mieszkaniowa (zob. odwołanie P. B.), co nie jest prawdą, ponieważ Plan ustala wyłącznie zabudowę o symbolu 1PU i [...] Zl- zieleń izolacyjna. Jak wynika z uzasadnienia uchwały zmiana Planu ma umożliwić realizację obiektów służących prowadzeniu działalności gospodarczej, zarówno przemysłowych, jaki i usługowych, co wpłynie korzystnie na rozwój gospodarczy gminy. Zmiana planu jest realizacją założeń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. . Od momentu uchwalenia Planu mieszkańcy gminy mogli więc spodziewać się, że na tym terenie w przyszłości powstanie obiekt telekomunikacyjny, a jeśli z tym się nie zgadzali, mogli ewentualnie zaskarżyć uchwałę w przedmiocie planu miejscowego.

Ponadto jak słusznie zauważył Wojewoda istotną dla kwestii zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje także treść art. 46 ust. 1 z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz.U. 2021r. poz. 777) który stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 ust. 1 ustawy przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W rozpoznawanej sprawie m.p.z.p. przewiduje lokalizację na terenach 1PU lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w zakresie obiektów telekomunikacyjnych.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż planowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z postanowieniami obowiązującego na terenie gminy K. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Za zasadne w ocenie Sądu uznać należy stanowisko organów, co do braku konieczności uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2373, dalej: u.i.o.ś.). W tym zakresie wskazać należy, iż pomimo przedłożonej wraz z projektem ostatecznej decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2020 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. Budowa obiektu telekomunikacyjnego nr [...], dz. Nr ew. [...] obręb G. , procedujące w sprawie organy obowiązane były do dokonania oceny, czy planowana inwestycja może zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 – dalej rozporządzenie z 2019 r. Dokonane w powyższym zakresie ustalenia wykazały, że w ramach projektowanego przedsięwzięcia planowany jest montaż na każdym azymucie jednej anteny systemowej typu [...] oraz dwóch anten systemowych typu [...], które zostaną skierowane na azymut 60°, 200° oraz 300°. Wysokość zawieszenia tych anten wynosić będzie 42,8 m n.p.t. Antena typu [...] będzie posiadać moc promieniowania EIRP [...] W i pracować w częstotliwości [...] MHz, jedna z anten typu ADU4518R6v06 będzie posiadać moc promieniowana EIRP [...] W i pracować będzie w częstotliwości [...] MHz, natomiast druga antena typu [...] będzie posiadać moc promieniowania EIRP [...] W i pracować będzie w częstotliwości [...] MHz. Anteny skierowane na azymut 60° oraz 200° będą posiadały nachylenie wynoszące od 0° do 11°, natomiast anteny skierowane na azymut 300° będą posiadały maksymalne nachylenie wynoszące od O11 do 8°. Oprócz tego przewidziano również lokalizację czterech anten radioliniowych typu RLA 0.6 m skierowanych na azymut 10°, 161°, 259°, 325° (zob. str. 5 i 13 projektu budowlanego).

Zgodnie z dokonanymi przez organ ustaleniami w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację ( w tym kwalifikację przedsięwzięcia str. 158-176 projektu budowlanego), biorąc pod uwagę § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, w żadnym z możliwych kątów pochylenia anten w promieniu 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm., dalej p.o.ś.), zgodnie z którym przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wojewoda ustalił również, że dla maksymalnego pochylenia głównych wiązek promieniowania anten sektorowych na wszystkich azymutach z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia (tiltu) projektowanych anten, w rozpatrywanej odległości od 100 do 150 metrów, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności ( § § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć).

Odnosząc się w tym miejscu do jednego z zarzutów skargi B. K. Sąd wskazuje, że prawidłowe było stanowisko organów, iż ocenę co do wystąpienia w osi promieniowania miejsc dostępnych dla ludności, a co za tym idzie ocenę, co do możliwości zaliczenia danego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przeprowadza się indywidualnie dla każdej anteny osobno, nawet w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie obejmuje montaż anten (więcej niż jednej), zawieszonych na tej samej wysokości, skierowanych w tym samym kierunku oraz pochylonych pod tym samym kątem. Wskazać trzeba, że w przypadku przedsięwzięć polegających na budowie stacji bazowych telefonii komórkowych (obiektów telekomunikacyjnych, wież telekomunikacyjnych) w orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia konieczności sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r. nie jest rozstrzygana jednolicie. Część orzecznictwa opowiada się za koniecznością weryfikacji czy zachodzi efekt kumulacyjny anten, a w konsekwencji zsumowania parametrów anten i oceny czy podpadają pod kryteria wskazane w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć (por. wyroki NSA z 26 lutego 2020 r., II OSK 1050/18; z 12 grudnia 2019 r., II OSK 271/18; z 28 lutego 2018 r., II OSK 243/18; z 15 marca 2017 r. II OSK 2697/15; CBOSA). Drugie stanowisko opiera się przede wszystkim na twierdzeniu, że zaliczenie instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odbywa się w oparciu o kryterium mocy pojedynczej anteny, co prawodawca dobitnie wyartykułował (por. wyroki NSA z 19 grudnia 2014 r., II OSK 1322/13; z 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15; z 11 stycznia 2018 r., II OSK 766/16; CBOSA). Sąd rozpoznający niniejszą skargę przychyla się do drugiego ze wskazanych wyżej poglądów uznając, że ocena potencjalnego wpływu inwestycji na środowisko odbywa się zawsze w oparciu o kryteria normatywne. Takie właśnie kryteria określają m.in. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć. Z treści przywołanych przepisów wynika jednoznacznie, że dla potrzeb zaliczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uwzględnia się EIRP pojedynczej anteny. Co więcej, w myśl powołanych przepisów, EIRP wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Prawodawca podważył więc tym samym celowość uwzględniania mocy zbiorczej anten w przypadku ich większej liczby na terenie tego samego zakładu czy obiektu. Bez względu więc na to, czy na obiekcie umieszczona ma być jedna czy też więcej anten, z woli prawodawcy weryfikacja występowania miejsc dostępnych dla ludności względem środka elektrycznego odbywać się musi przy uwzględnieniu mocy każdej anteny z osobna, jak to właśnie uczyniono w kontrolowanej sprawie. W wyroku z dnia [...] stycznia 2021 r., III OSK [...] NSA wskazał, odnosząc się do ww. przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie - równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamionowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 m3 drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku - jak wynika z części końcowej tego przepisu - parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia ustawodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że ustawodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. NSA podkreślił nadto, że zarówno sądy administracyjne, jak i organy administracji publicznej nie są uprawnione do poprawiania ustawodawcy, nawet będąc przekonanym, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się". Wprawdzie brzmienie § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 2019 r. jest tożsame z treścią nieobowiązującego już rozporządzenia z 2010 r., na gruncie którego zapadło przywołane wyżej orzeczenie, jednak wyrażone w nim poglądy pozostają aktualne (przynajmniej do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przedstawionego w postanowieniu III OSK [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r.- uw. Sądu). Reasumując - Sąd cytowany pogląd NSA w rozpoznawanej sprawie podziela. Stąd wbrew zarzutom skargi B. K. brak było podstaw do sumowania mocy anten i podważania danych przedstawionych przez inwestora i ustaleń organów, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Za trafną w ocenie Sądu uznać należy także dokonaną przez organ ocenę w zakresie formalnej poprawności przedłożonego projektu budowlanego, w szczególności jego zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Wbrew zarzutom skargi to ww. rozporządzenie znajdowało zastosowanie w sprawie, a nie rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 poz. 1609)z uwagi na sporządzenie projektu budowlanego przed wejściem w życie nowelizacji wynikającej z cytowanej wcześniej ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Słusznie stwierdzono, iż projektowane przedsięwzięcie uzyskało wszelkie wymagane prawem opinie, a przedłożony projekt wraz z załączoną dokumentacją jest kompletny oraz został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Wbrew zarzutom skarżącej organy dokonały sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym wpływu inwestycji na środowisko. Skarżąca tych ustaleń nie zdołała zaś skutecznie podważyć. Nie mogły bowiem za takie posłużyć opinie wyrażane w artykułach popularno- naukowych zamieszczonych na serwisie Medonet.

Ponadto jak wynika z akt sprawy, inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Stwierdzić zatem należy, iż wbrew stanowisku skarżącego, w sprawie spełnione zostały przesłanki określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 pr. bud. , co obligowało organy do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, zgodnie z którym: Przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: 2) bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Słusznie wskazał Wojewoda, że przepisy ww. rozporządzenia nie znajdują w sprawie zastosowania. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawy Kodeks pracy i odnosi się do pracowników skierowanych na narażenie na pole elektromagnetyczne i wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 w związku z art. 2, 6 ust 1 lit a, 9 ust 2, ust 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w A. dnia [...] czerwca 1998 r w związku z 91 ust 1, 2,3 Konstytucji RP w powiązaniu § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć poprzez niedokonanie analizy przedsięwzięcia lecz jego pojedynczych elementów oraz nie dokonanie ustaleń w zakresie określenia faktycznych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń.

W tym kontekście wskazać trzeba, że wspomniane art. 9 ust. 2 i 3 Konwencji z A. regulują prawo dostępu do sądu- w tym prawo dostępu do administracyjnej lub sądowej procedury umożliwiającej kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych naruszających przepisy jej prawa krajowego w dziedzinie środowiska (ust. 3). Na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżąca nie wyjaśniła w jaki sposób jej prawa zostały naruszone, w szczególności że skorzystała z prawa wniesienia odwołania od decyzji oraz skargi do sądu administracyjnego. Kwestia analizy przedsięwzięcia i mocy EIRP anten została już wyjaśniona we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.

Reasumując Sąd stwierdził, że zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a w sprawie ziściły się przesłanki do udzielenia T. S.A. pozwolenia na budowę obiektu telekomunikacyjnego. Wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisów prawa procesowego. W szczególności zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody w sposób wnikliwy odnosi się do stawianych w odwołaniach zarzutów i zawiera wyczerpująca argumentację, którą Sąd w niniejszej sprawie podzielił.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) skargę oddalił.