Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 275/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania decyzji
Odmówiono wstrzymania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3, § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.W. i J.W. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w sprawie ze skargi A.W. i J.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A.W. i J.W. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] stwierdzające uchybienie przez wyżej wymienionych terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

W skardze skarżący sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, wprowadzenie bowiem decyzją objętą wnioskiem o wstrzymanie zmian w części graficznej operatu spowodowało zmianę konfiguracji i powierzchni działek skarżących, co w połączeniu z wypisem z księgi wieczystej może trwale uszczuplić ich prawo własności. Taki podział powoduje skutki, które mogą się okazać nieodwracalne i spowodować trwałą szkodę po stronie skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Mając na uwadze treść przywołanego przepisu przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku należy dokonać oceny czy objęte wnioskiem rozstrzygnięcie mieści się w zakresie "granic tej samej sprawy", nie dotyczy bowiem zaskarżonej decyzji. Granice znaczenia pojęcia "sprawa" wyznacza istota stosunku administracyjnoprawnego podlegająca załatwieniu w danej sprawie. Materia ta była przedmiotem wykładni w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000r. FSK 12/99 (ONSA 2001/1 poz.7), w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, na którą składają się tożsame elementy podmiotowe i przedmiotowe. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu, stanu faktycznego i podstawy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/2010. www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji objętej wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej, to między tymi sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest odrębną sprawą od postępowania prowadzonego w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Skutkiem rozpatrzenia skargi na to postanowienie nie może być weryfikacja decyzji wydanej w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie, ale weryfikacja prawidłowości stanowiska organu w zakresie, w jakim stwierdza on, że odwołanie zostało złożone po terminie. Z kolei gdyby wniosek o wstrzymanie objętej nim decyzji został złożony w sprawie ze skargi na decyzję organu II instancji wydaną w wyniku merytorycznego rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, jego rozpoznanie byłoby możliwe. Tym samym wniosek o wstrzymanie wykonania złożony w rozpoznawanej sprawie jest niedopuszczalny i w tym zakresie Sąd był zobligowany do odmowy jego uwzględnienia.

Niezależnie od wskazanych wyżej argumentów Sąd wyjaśnia, że obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy bowiem orzeczenie sądu. Skarżący temu obowiązkowi nie sprostał.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.