Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 174/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza D. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] w D. z dnia 1 sierpnia 2011r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza D. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] w D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem ponownej oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest skarga Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ponieważ wyrokiem z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 95/11 oddalający skargę w/w Stowarzyszenia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi.

Z przyjętego w sprawie stanu faktycznego wynika, że wnioskiem z 1 sierpnia 2011 r. Stowarzyszenie [...] wystąpiło do Burmistrza D. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

– skanów wszystkich decyzji od 2000 r. - zgód na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w D., [...] pod reklamę biura senatora [...];

- wykazu opłat odprowadzonych przez biuro senatora [...] lub inny podmiot odpowiedzialny za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w D., [...] (reklama biura senatorskiego opisana wyżej);

- skanów całości korespondencji prowadzonej od 2000 r. z odpowiedzialnymi za zajęcie pasa drogowego w [...] (reklama biura senatora [...]).

Stowarzyszenie wskazało, że formą udostępnienia żądanej informacji jest nagranie w/w dokumentacji na płytę CD i przesłanie jej pocztą.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem z 8 sierpnia 2011 r. poinformował Stowarzyszenie, że obszar [...] nie jest pasem drogowym w sensie ustawy o drogach publicznych.

W związku z powyższą odpowiedzią organu, skarżąca strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza D., żądając zobowiązanie Burmistrza do udostępnienia informacji publicznej o jaką wystąpiła wnioskiem z 1 sierpnia 2011 r. i orzeczenie o zwrocie poniesionych kosztów. W uzasadnieniu skargi strona nie godząc się ze stanowiskiem organu, iż obszar [...] nie jest pasem drogowym w sensie ustawy o drogach publicznych, podkreśliła, że zgodnie z rozporządzeniem Wojewody W. [...] został zaliczony w całości do dróg lokalnych miejskich na terenie miasta D. Również - zdaniem skarżącej, [...](jako całość) - zgodnie z załącznikiem nr 1 do uchwały [...] - znajduje się w wykazie dróg gminnych - pozycja [...] - numer drogi gminnej [...].

W odpowiedzi na skargę Burmistrz D. wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż pismem z 8 sierpnia 2011r. udzielił odpowiedzi na wniosek. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że w w/w uchwale Rady Miejskiej [...] w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta [...] - dokładnie wskazano przebieg drogi publicznej gminnej o nazwie [...]. Obejmuje ona obszar od ulicy [...] do ulicy [...], co obrazuje plan sytuacyjny stanowiący załącznik nr 2 do ww. uchwały. Organ stwierdził, że powyższa uchwała wraz z załącznikiem potwierdza, że odpowiedź udzielona skarżącemu 8 sierpnia 2011 r. była prawidłowa i w pełni uzasadniona, bowiem obszar przy budynku [...] nie jest pasem drogowym.

Na rozprawie 27 września 2012 r. Stowarzyszenie, podtrzymało skargę i złożyło do akt sprawy operat pomiarowy z 13 marca 2012 r. wraz z załącznikiem do uchwały Rady Miasta w [...].

Pismem z 8 października 2012 r. organ, odnosząc się do przedłożonych przez skarżącego dokumentów wyjaśnił, że żaden z nich nie potwierdza, iż stelaż z informacją o siedzibie biura senatora [...] jest usytuowany w pasie drogi publicznej. Wskazał, że przedłożony operat pomiarowy z 13 marca 2012 r. potwierdza jedynie, że reklama usytuowana jest w [...], na działce o numerze geodezyjnym [...] o symbolu "dr". Stwierdził, że mimo iż działka ma klasyfikację drogi "dr" nie jest to drogą publiczną w rozumieniu art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2007 Nr 19 poz. 115 ze zm.). O tym, która droga w mieście jest drogą gminną, zgodnie z art. 7 ust 3 powyższej ustawy, decyduje rada gminy w drodze uchwały. Taką uchwałę o przebiegu istniejących dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta D. podjęła Rada Miejska D. 31 marca 2008 r. Organ podkreslił, że przedłożona przez stronę uchwała Rady Miejskiej [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania(...) nie jest dokumentem potwierdzającym, że część [...] przy budynku [...] jest drogą publiczną. Uchwała ta, określała strefę płatnego parkowania z tym, że sektor [...], niezaliczony do kategorii dróg gminnych uchwałą Rady Miejskiej [...], był z tej strefy wyłączony i w związku z tym opłaty za parkowanie nie były pobierane. Organ stwierdził, że obecnie obowiązująca uchwała Rady Miejskiej [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania (...) i granice strefy płatnego parkowania potwierdza, która część [...] nie jest drogą publiczną.

Strona skarżąca w piśmie z 20 listopada 2012 r. stwierdziła, że droga gminna [...], otrzymała statut drogi gminnej w związku z rozporządzeniem Wojewody W. [...] oraz przepisami art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133,poz.872, ze zm.). Powyższe oznacza, że od 8 marca 1994 r. [...] (jako całość) jest drogą gminną (wcześniej lokalną). Stowarzyszenie wskazało, że załącznik do uchwały Rady z [...], wskazuje że ustanowiono strefę płatnego parkowania na całości drogi gminnej [...] i opłaty parkingowe na całej części drogi gminnej [..] były pobierane, co wynika choćby z tytułu wykonawczego [...], gdzie treść dokumentu jasno wskazuje na fakt pobierania opłat za parkowanie pojazdu w części drogi gminnej [...], która to część wedle organu "nie jest i nie była drogą gminną.

Nadto zdaniem strony skarżącej, przedłożony przez organ załącznik do uchwały [...] Rady z [...] 2011r. nie może odnosić się do przedmiotowej sprawy, ponieważ akt ten obowiązuje od 25 stycznia 2012 r., a więc nie obejmuje okresu dotyczącego informacji publicznej, o jaką wystąpiła strona wnioskiem z 1 sierpnia 2011 r.

Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 95/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Stowarzyszenia, przyjmując, że w związku z treścią wniosku strony skarżącej z dnia 1 sierpnia 2011r., organ zareagował na żądanie wnioskującego i udzielił żądanych informacji, nie będąc tym samym w zwłoce z ich udzieleniem, a zatem nie pozostał bezczynny. Sąd przywołał treść przepisów ustawy o drogach publicznych i w dalszej kolejności stwierdził, że w uchwale Rady Miejskiej [..] 2008 r. w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta [...], dokładnie wskazano przebieg drogi publicznej gminnej o nazwie [...]. Podał, że zgodnie z planem sytuacyjnym stanowiącym załącznik nr 2 do powyższej uchwały obejmuje ona obszar od ulicy [...]do ulicy [...]. Powyższa uchwała wraz z załącznikiem potwierdza zdaniem Sądu, że odpowiedź udzielona Stowarzyszeniu 8 sierpnia 2011 r. była prawidłowa i w pełni uzasadniona, bowiem obszar przy budynku [...] nie jest pasem drogowym. W związku z powyższym - Sąd stwierdził, że organ nie pozostawał w bezczynności na dzień złożenia skargi.

Skarżące Stowarzyszenie złożyło od tegoż wyroku skargę kasacyjną , wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie skargi i zobowiązanie Burmistrza D. do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, zgodnie z żądaniem z 1 sierpnia 2011r., ewentualnie o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię w tym:

1. art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie za zasadne nieudzielenie przez organ skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, w oparciu o twierdzenie, iż obszar przy budynku [...] nie jest pasem drogowym drogi gminnej, w sytuacji gdy z dokumentów oraz aktów prawnych wskazanych przez skarżącą wynika, iż przedmiotowy odcinek należy do drogi publicznej;

2. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż organ dokonał wszystkich niezbędnych czynności, i nie pozostał w bezczynności przez ustawowy okres 14 dni , w sytuacji gdy organ nie udzielił w przewidzianym przepisem terminie żądanej informacji publicznej, a wystosowanie pisma przez organ w dniu 8 sierpnia 2011 r. nie można uznać za jego działanie w sprawie;

3. art. 7 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, iż Rada Miejska D. mogła, na podstawie tego przepisu w uchwale nr [...] 2008r. w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta D., dokonać wyłączenia części ulicy [...] z kategorii drogi gminnej, w sytuacji gdy przepis ten nie daje podstawy do takiego podziału dróg.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym:

1. art. 233 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie dowolnej oceny dowodów, w szczególności poprzez:

- całkowite pominięcie znaczenia treści aktów prawnych i dokumentacji złożonej przez skarżące Stowarzyszenie na poparcie swoich twierdzeń,

- brak oceny treści w/w uchwały Rady Miejskiej [...] 2008 r. - w odniesieniu do przepisów prawnych i dokumentacji wskazywanych przez skarżące Stowarzyszenie,

- oparcie wyroku na uchwale Rady Miejskiej [...] 2008 r. , pomimo, iż nie dotyczyła ona całości okresu objętego wnioskiem skarżącego z 1 sierpnia 2011 r. o udzielenie informacji publicznej jako obejmującego okres od 2000 r.

- pominięcie, iż organ nie wskazał aktu prawnego, który regulowałby status prawny przedmiotowego odcinka drogi przy ulicy [...] w jakikolwiek inny sposób niż jako droga publiczna;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niespełnienie wymagań metodologicznej poprawności, brak dostatecznego stopnia precyzji uniemożliwiającego kontrolę instancyjną, brak przeprowadzenia jakiegokolwiek merytorycznego wywodu co do przesłanek, których wystąpienie warunkuje i uzasadnia uznanie Sądu, iż odcinek drogi przy ul. [...] nie jest drogą publiczną, przywołanie przepisów Ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. bez ich prawidłowego odniesienia do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, brak uzasadnienia dla nieuwzględnienia twierdzeń skarżącego Stowarzyszenia, a przede wszystkim brak wyjaśnienia, jaki statut ma odcinek drogi przy ulicy [...].

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając , że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. W ocenie organu, nie był on zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, gdyż takiej informacji nie posiadał. Stelaż zawierający informację o siedzibie biura senatora [...] nie jest bowiem pasem drogowym. Podkreślił także, że kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie uchwała Rady Miejskiej [...] 2008 r. w przedmiocie ustalenia przebiegu istniejących dróg miejskich w granicach administracyjnych miasta jest prawem, a skargi wnoszone na tę uchwałę były kilkakrotnie odrzucane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13 uchylił zaskarżony, a w/w wyrok Sądu I instancji z dnia 10 grudnia 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 95/11 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za częściowo uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów, sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m. in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

Przedmiotem sądowej kontroli w przypadku skargi na bezczynność organu nie jest zatem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Zważyć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwaną dalej ustawą, a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art.13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt I OSK 601/05, LEX nr 236545).

Istota rozpatrywanej sprawy sprawdza się zatem do wyjaśnienia, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącego Stowarzyszenia z dnia 1 sierpnia 2011r. jest informacją publiczną w rozumieniu art.1 w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz czy podmiot do którego skierowała skarżąca strona ów wniosek, czyli Burmistrz D. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia .

Zważyć należy, że przepis art. 1 ust.1 w/w ustawy, określa w sposób dość ogólny, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie.

Skoro powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, to dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Istotne jest przy tym, że w orzecznictwie jak i doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r, sygn.akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn.akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn.akt II SAB/Kr 109/08; M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, str. 28).

Istotny jest przy tym przepis art.4 ust.1 omawianej ustawy, zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ wykonawczy samorządu gminnego zaliczany jest do władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ab initio ustawy o dostępie do informacji publicznej (por.M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r., str. 44-46).

Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), burmistrz wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do jego zadań należy między innymi, zgodnie z art. 30 ust.2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym - gospodarowanie mieniem komunalnym.

Nadto stosownie do art. 31 w/w ustawy, burmistrz kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Burmistrz reprezentuje zatem osobę prawną samorządu terytorialnego, jaką jest gmina.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Burmistrz D.jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej.

Przystępując do szczegółowych rozważań badanej sprawy, w pierwszym rzędzie podkreślić należy, że skoro niniejsza sprawa była na skutek skargi kasacyjnej przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego i który to Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13 uchylił opisany wyżej wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 95/11 i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, to w takiej sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez tut. Sąd zastosowanie znajduje art. 190 p.p.s.a. stanowiący, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano, pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wprawdzie charakteru bezwzględnego, gdyż orzecznictwo i doktryna dopuszczają od niego odstępstwa, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Omawiane wyjątki mogą występować wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym zmieni się stan prawny (por. T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze, Warszawa 2005, str. 577; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn.akt VI SA/Wa 2065/04 - LEX nr 167124; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r., sygn.akt I FSK 294/05 - LEX nr 187537).

W kontekście przywołanych unormowań, orzekający ponownie w niniejszej sprawie WSA we Wrocławiu został związany wykładnią wyrażoną w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13, albowiem w okolicznościach tej sprawy nie zaistniały wymienione wcześniej przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tymże wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

I tak w uzasadnieniu w/w wyroku kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.innymi, cyt.: "(...) Niewątpliwie w ramach wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 1 sierpnia 2011 r. skarżący kasacyjnie nie chciał uzyskać informacji o statusie ulicy [...] położonej w D., a konkretnie o statusie tej jej części, na której umieszczona jest reklama biura senatora [...]. Nie zasługuje zatem na akceptacje stanowisko Sądu I instancji, że organ, wysyłając pismo informujące, iż obszar [...] przy budynku nr [...] nie jest pasem drogowym w sensie ustawy o drogach publicznych, udzielił żądanych informacji i dlatego też nie pozostaje w bezczynności.(...).

W rozpoznawanej sprawie Burmistrz D., jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, jak i Sąd rozpoznający skargę na bezczynność potraktowały brzmienie wniosku literalnie, nie uwzględniając intencji wnioskodawcy i celów jego działania. Organ informując Stowarzyszenie [...], iż obszar [...] przy budynku nr [...] nie jest pasem drogowym w sensie ustawy o drogach publicznych nie wskazał, czy posiada żądane informacje, tj. decyzje, wykaz opłat i korespondencję związane z reklamą biura senatora [...], mieszczącą się na ul. [...] przy budynku nr [..] Nie zwrócił się do Stowarzyszenia, do czego obligowała go powołana wcześniej zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów i instytucji państwowych, o wyjaśnienie czy intencją wnioskodawcy jest ustalenie statusu ulicy [...], czy też uzyskanie informacji dotyczących reklamy biura senatora [...]. W tych okolicznościach udzieloną wnioskodawcy odpowiedź należy uznać za wymijającą i również w tym kontekście powinna być oceniana skarga na bezczynność organu (...).

Sąd nie uwzględnił – na co wskazano powyżej – intencji przyświecających wnioskodawcy, jak również nie odczytał w sposób prawidłowy treści wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wniosek ten obejmował wymienione w nim informacje za okres od 2000 roku, a tymczasem Sąd ocenił działanie organu zobowiązanego przez pryzmat ww. uchwały z 2008 r., a więc de facto nie zbadał czy organ nie jest w bezczynności co do udostępnienia informacji odnoszącej się do okresu sprzed wejścia w życie uchwały z 31 marca 2008 r.

Reasumując uznać należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do całości wniosku o udzielenie informacji publicznej z 1 sierpnia 2011 r., tak w zakresie jego treści, jak i okresu, do którego wnioskowane informacje odnosiły się. Nie dokonał także oceny intencji podmiotu wnioskującego o udzielenie informacji, co było niezbędne dla ustalenia czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnionym. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Wojewódzki, przy uwzględnieniu powyższych uwag, powinien ustalić granice żądania strony, a następnie dokonać oceny, czy organ, udzielając wnioskującemu odpowiedzi jedynie pismem z 8 sierpnia 2011 r., dopełnił obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej.(...)"

W ślad zatem za wytycznymi zawartymi w opisanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13, Sąd dokonując badania zasadności wniesionej skargi, doszedł do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Niesporne jest w sprawie, że organ w piśmie z dnia 8 sierpnia 2011r., będącym odpowiedzią na wniosek skarżącej strony z dnia 1 sierpnia 2011r. zawarł jedynie stwierdzenie (informację), iż obszar [...] przy budynku nr 36 nie jest pasem drogowym w sensie ustawy o drogach publicznych.

Tymczasem treść w/w wniosku z dnia 1 sierpnia 2011r. nie ograniczała się do pytania o status ulicy [...] położonej w [...]., a konkretnie o status tej jej części, na której umieszczona jest reklama biura senatora [...] ( przyjąć nawet można, że takiego pytania wniosek nie zawierał), a na które to organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 8 sierpnia 2011r., lecz zawierała żądania o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie :

–"skanów wszystkich decyzji od 2000 r. - zgód na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w [...] pod reklamę biura senatora [...];

- wykazu opłat odprowadzonych przez biuro senatora [...] lub inny podmiot odpowiedzialny za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w [...] (reklama biura senatorskiego opisana wyżej);

- skanów korespondencji prowadzonej od 2000 r. z odpowiedzialnymi za zajęcie pasa drogowego w [...] ( reklama biura w/w senatora).

W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że przesłana skarżącej stronie w piśmie z dnia 8 sierpnia 2011r. informacja dot. jedynie statusu ulicy [...], nie obejmuje swym zakresem nie tylko żądań przedmiotowego wniosku strony, lecz nie odnosi się w ogóle do konkretnie sformułowanych pytań (żądań) zawartych w opisanym wyżej wniosku skarżącej z dnia 1 sierpnia 2011r.

Podkreślić należy, że jeżeli organ ma wątpliwości co do zakresu żądania wniosku powinien zwrócić się do wnioskodawcy o jego sprecyzowanie lub dookreślenie, albowiem właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem – jak to podkreślił NSA w opisanym wyżej wyroku z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13 o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że przesłanie skarżącej pismem z dnia 8 sierpnia 2011r. opisanej wyżej informacji w istocie nieadekwatnej do treści wniosku z dnia 1 sierpnia 2011r., świadczy o bezczynności organu zobowiązanego do udostępnienia informacji.

Biorąc bowiem pod uwagę z jednej strony zakres i charakter informacji objętej przedmiotowym wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2011r., a z drugiej strony zakres (przedmiot) udzielonej informacji zawarty w piśmie organu z dnia 8 sierpnia 2011r., to w odniesieniu do objętych wnioskiem żądań, wniosek skarżącej pozostaje niezałatwiony.

Jak jednoznacznie stwierdził NSA w wyroku z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13, nie może bowiem o braku bezczynności w załatwieniu sprawy przesądzać jakakolwiek informacja przesłana przez organ, nie obejmująca swym zakresem całości żądania.

Organ rozpatrując wniosek strony z dnia 1 sierpnia 2011r. powinien - kierując się wskazaniami zawartymi w niniejszym wyroku (mając na uwadze zakres żądań (pytań) wyartykułowanych w powyższym wniosku) – załatwić ów wniosek skarżącej strony zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, udzielając informacji albo jej odmawiając, w formie decyzji administracyjnej, a w przypadku wątpliwości co do zakresu żądania wniosku, powinien zwrócić się wcześniej do wnioskodawcy o jego doprecyzowanie.

Z tych to powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 149 p.p.s.a. uwzględnił skargę , orzekając o kosztach procesu na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Wydany w niniejszej sprawie wyrok odzwierciedla stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w opisanym wyżej wyroku tegoż Sądu z dnia 17 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 630/13 , a którym to stanowiskiem, jak to już Sąd I instancji podkreślił - w myśl cyt. wyżej art. 190 p.p.s.a. był związany.