Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2019/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 4 pkt 1-4 w zw. z ust. 5 , art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA del. Bartosz Wojciechowski, , Protokolant Izabela Dalkowska, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 747/13 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 7.200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z 16 lipca 2013 r., sygn. akt: I SA/Gd 747/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. D. (dalej: "strona", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.

1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 26 września 2011 r., na podstawie której dokonał rozliczenia w podatku od towarów i usług za powyższy okres w sposób odmienny od deklarowanego przez stronę. Organy zakwestionowały bowiem uprawnienie skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu zakupu paliwa do samochodu osobowego Volkswagen Touran. Stwierdziły one, że samochód ten nie spełniał warunków przewidzianych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). W ocenie organów skarżąca zawyżyła również podatek naliczony na skutek odliczenia podatku wynikającego z faktur VAT wystawionych przez [...], w konsekwencji czego naruszyła art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Ustalono również, na podstawie danych zawartych w systemie wymiany informacji o VAT – VIES, że w 2008 r. na rzecz skarżącej dokonywane były wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów z Szwecji i Holandii, których strona nie wykazywała w deklaracjach VAT-7 oraz nie składała informacji podsumowujących. Transakcje te nie zostały również ujęte w rejestrach zakupu prowadzonych na potrzeby rozliczania VAT, natomiast zostały ujęte w przedstawionej w toku kontroli podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Powyższe skutkowało zaniżeniem podatku naliczonego i podatku należnego o kwotę 95.428,16 zł. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono także, że strona w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą A. dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego 11 samochodów osobowych, działając w tym zakresie przez swojego pracownika M. D. Pracownik ten działał na podstawie upoważnień podpisanych przez skarżącą i wskazujących samochody, jakie mają być zakupione. Ponadto ustalono, że samochody te (za wyjątkiem VOLKSWAGEN CADDY) były przedmiotem dostawy krajowej, której strona nie zaewidencjonowała i nie rozliczyła w deklaracjach dla podatku od towarów i usług, co również skutkowało zaniżeniem podatku należnego.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca w przeważającej części powieliła argumenty przytoczone w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania tj.:

- art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p."), poprzez niepodejmowanie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie,

- art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p. poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego w sprawie oraz bezzasadne nie przeprowadzenie szeregu istotnych dowodów w sprawie, w tym wnioskowanych przez stronę w toku postępowania odwoławczego,

- art. 192 O.p. poprzez błędną i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zgromadzonych w sprawie dowodów z dokumentów, ksiąg podatkowych oraz zeznań świadków oraz dowodu z przesłuchania strony,

- art. 23 § 4 O.p., poprzez bezzasadnie zastosowanie,

- art. 193 § 1 O.p., poprzez niezastosowanie oraz art. 193 § 4 i § 6 ustawy poprzez bezzasadne zastosowanie w odniesieniu do ksiąg podatkowych skarżącej za rok podatkowy 2008,

- art. 210 § 4 O.p. poprzez błędne i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie środka zaskarżenia, podtrzymując jednocześnie dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

Oddalając skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, na podstawie którego szczegółowo wyjaśniły dlaczego w ich ocenie zakwestionowane faktury obrazują czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. WSA podkreślił, że organy podatkowe dochowały wszystkich wymogów, jakie postawił przed nimi ustawodawca w powołanych przepisach prawa procesowego, a których niespełnienie zarzuca im strona skarżąca. Odnosząc się do wniosków dowodowych składanych przez stronę Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dotyczyły one okoliczności ustalonych innymi dowodami lub okolicznościami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sam fakt, że strona nie zgadzała się ustaleniami organów podatkowych, nie oznaczał zdaniem Sądu, że organ podatkowy dokonał dowolnej oceny dowodów. W kwestii zarzutu nieprzesłuchania w charakterze świadka M.D. oraz E. Z., Sąd uznał, że strona błędnie przyjmuje, iż organy podatkowe wykonują czynności właściwe organom ścigania. Zarzut, że organ pierwszej instancji nie poszukiwał M. D. (którego notabene do dnia dzisiejszego nie odnalazły organy ścigania) jest zarzutem całkowicie pozbawionym jakichkolwiek podstaw, bowiem organ kilkakrotnie podejmował próby jego przesłuchania w charakterze świadka, zarówno z własnej inicjatywy, jak i na wniosek strony, jednak bezskutecznie (nieznane jest miejsce jego pobytu). W przypadku zaś E. Z. Sąd zwrócił uwagę, że okoliczności i przedmiot prowadzonej przez nią "działalności" został udowodniony w oparciu o informacje uzyskane od niemieckiej administracji podatkowej. Wobec tego, w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, że zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił podstawę do rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. w sposób odmienny od deklarowanego przez stronę.

Odnosząc się następnie do odliczenia przez skarżącą podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego do samochodu Volkswagen Touran, Sąd pierwszej instancji mając na względzie to, że samochód ten jest samochodem osobowym stwierdził, iż nie można na tle tej sprawy obiektywnie stwierdzić, czy spełniał on którekolwiek z kryteriów przewidzianych w art. 86 ust. 4pkt 1-4 ustawy o VAT, bowiem brak jest dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań (art. 86 ust. 5 ustawy o VAT). A zatem brak jest podstaw, by przyjąć, że stronie przysługiwało uprawnienie przewidziane w art. 88 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT.

W dalszej części uzasadnienia Sąd ocenie poddał sporne faktury wystawione przez [...] stwierdzając, że nie odzwierciedlają one rzeczywistych transakcji między podmiotami w nich wskazanymi. Powyższe, w ocenie Sądu, wynikało w szczególności z zeznań [...], które to potwierdzały, że w okresie objętym postępowaniem nie były prowadzone prace remontowe w zakresie określonym w fakturach. Sąd zwrócił również uwagę, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty kwot wskazanych w fakturach (wszystkie płatności, według oświadczeń stron, odbywały się gotówkowo a zatem z pominięciem rachunku bankowego). W świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że również i w tym przypadku organy prawidłowo uznały, że skarżącej nie przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur (art. 88 ust. 3apkt 4 lit a) ustawy o VAT).

W dalszych rozważań Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że strona dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze Szwecji i Holandii, których nie wykazywała w deklaracjach VAT-7 oraz nie składała informacji podsumowujących. Transakcje te nie zostały również ujęte w rejestrach zakupu prowadzonych na potrzeby rozliczania VAT, natomiast zostały ujęte w przedstawionej w toku kontroli podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że skarżąca, posiadając status podatnika podatku od towarów i usług, nabywała odzież skórzaną od kontrahentów będących podatnikami podatku od wartości dodanej, dla których przedmiotowe transakcje stanowiły wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. W niniejszej sprawie zagraniczni kontrahenci strony dokumentowali dostawy kurtek. Wobec tego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy prawidłowo, na podstawie dowodów w postaci remanentów na koniec 2007 i 2008 r., ustaliły wartość sprzedaży spornych towarów jak również należny z tytułu jej dokonania podatek VAT.

Sąd uznał ponadto, że właściwe były wnioski organu odwoławczego w zakresie przyjęcia, że towar opisany w spisach inwentaryzacyjnych sporządzonych na dzień 31 grudnia 2007 r. jako skóra w ilości 614,22 m2 nie został zniszczony, tylko był przedmiotem transakcji sprzedaży, która nie została przez stronę zaewidencjonowana i wykazana w deklaracji VAT-7. Powyższe wynikało m.in. z tego, że strona nie zawarła stosownej umowy z Zakładem Usług Komunalnych w W. Również przesłuchani świadkowie: L. P., K. L. i M. W. nie potwierdzili faktu fizycznego zniszczenia skór. Mając to na względzie zasadnie, w ocenie Sądu, w rozliczeniu za grudzień 2008 r. kwotę podatku należnego powiększono w wartość podatku VAT wynikającą z nierozliczenia i niewykazania w deklaracji podatkowej dostawy skór w ilości 614, 22 m2.

Odnośnie ustaleń w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów samochodowych oraz ich dostawy na terenie kraju, Sąd wziął pod uwagę, że w ustalonym stanie faktycznym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wydał w dniu 16 lutego 2011 r. decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego samochodów osobowych. Stwierdził on bowiem, że całokształt okoliczności przemawia za uznaniem, iż podmiotem dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego była skarżąca, która musiała wiedzieć i akceptować dokonanie zakupów przez M. D. w imieniu i na rzecz A. Pracownik skarżącej zawierał fikcyjne umowy z F. na kwoty znacznie niższe od rzeczywistych. Ponadto z dokumentów przedłożonych przez stronę niemiecką wynikało, że tamtejsi przedsiębiorcy dokonywali sprzedaży samochodów na rzecz M. D., a skarżąca nie wykazała, by podjęła działania wynikające z nieważności umów zawartych przez osobę rzekomo podszywającą się pod nią przy nabywaniu pojazdów.

Sąd na poparcie tezy, że co do zasady handel samochodami znajdował się, czy też był w planach działalności gospodarczej skarżącej wskazał na następujące okoliczności: 1) dokonanie przez skarżącą w 2005 r. zmiany treści wpisu do ewidencji działalności gospodarczej poprzez wpisanie m.in. sprzedaży detalicznej samochodów osobowych, 2) potwierdzenie przez skarżącą dokonania zakupu samochodu VW Caddy, 3) treść zeznań skarżącej, w których podała, że M. D. planował sprowadzanie samochodów w ramach działalności prowadzonej przez skarżącą (A.) i w tym celu wystawiała pełnomocnictwa (na wypadek, gdyby trafiła się okazja do transakcji). Wreszcie, decydującym dla uznania skarżącej za podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego pozostawały, zdaniem Sądu pełnomocnictwa, na których potwierdziła ona autentyczność swojego podpisu i co do których ogólnikowo odniosła się w zeznaniach, podając o ich udzieleniu w dwóch lub trzech przypadkach. W pełnomocnictwach (dotyczą one samochodów Audi A4, Audi A8, VW Jetta, VW Passat, Audi Q7) o potwierdzonym podpisie skarżącej zawarto szereg uszczegółowień identyfikujących przedmiot zakupu, co przesądza o akceptacji skarżącej, aby w jej imieniu i na jej rzecz dokonać stosownych zakupów, zaś w przypadku nabycia samochodu VW Multivan skarżąca przyznała, że podpisała fakturę VAT. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności wskazują, że skarżąca akceptowała działania swojego pracownika (specjalisty ds. handlu), udostępniła mu dokumenty firmowe i kserokopię dowodu osobistego, umożliwiła korzystanie z firmowych urządzeń i druków dla dokonywania zakupów, a tym samym ponosi odpowiedzialność za działania swojego pracownika (wykonywane w ramach obowiązków pracowniczych) oraz odpowiada za skutki działań M. D. wynikające z udzielonych mu pełnomocnictw.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na jego wynik tj. naruszenie:

-art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej: “P.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona jako wydana z naruszeniem art. 122 § 1, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 188 i art. 192 O.p.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona jako wydana z naruszeniem art. 23 § 4 O.p. poprzez jego bezzasadne zastosowanie,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona jako wydana z naruszeniem art. 193 § 1 O.p. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie oraz art. 193 § 4 i 6 O.p. poprzez bezzasadne zastosowanie w odniesieniu do ksiąg podatkowych skarżącej za rok podatkowy 2008,

- art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne nie przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów wnioskowanych przez skarżącą w związku ze złożonym wnioskiem o przeprowadzenie uzupełniającego przewodu dowodowego.

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne i niepełne uzasadnienie skarżonego wyroku.

4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach strona wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

5. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5.1. W piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2013 r. pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną wniósł o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii protokołu przesłuchania podejrzanego M. D. z dnia 21 marca 2013 r., które zostało przeprowadzone w Areszcie Śledczym w G. w związku z prowadzonym wobec tej osoby postępowaniem karnoskarbowym.

5.2. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5.3. Na posiedzeniu, w dniu 30 stycznia 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny odroczył rozprawę z uwagi na pismo dotychczasowego pełnomocnika skarżącej (wypowiedzenie pełnomocnictwa) i postanowił nowy termin wyznaczyć z urzędu.

5.4. Pismem z dnia 3 lutego 2015 r. pełnomocnik strony wniósł o dopuszczenie dowodu z odpisu postanowienia Prokuratury Rejonowej w W. z dnia 14 stycznia 2015 r. o umorzeniu postępowania przeciwko M. D. w sprawie uszczuplenia podatku akcyzowego należnego z tytułu nabycia pojazdów samochodowych natomiast pismem procesowym datowanym na 11 czerwca 2015 r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze wszystkich kart akt sprawy Prokuratury Rejonowej w W. sygn. [...], Sądu Rejonowego w W. sygn. akt: [...] oraz z przedłożonego protokołu przesłuchania skarżącej.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

6.2. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a.

Odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić wskazaniem, że zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Wymaga równocześnie podkreślenia, że podnosząc zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym (w sprawie tej tylko takie zostały sformułowane) strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 P.p.s.a. podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna (tj. prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Powyższe uwagi mają w przedmiotowej sprawie o tyle istotne znaczenie, gdyż sposób sformułowania zarzutów i ich uzasadnienie budzą poważne wątpliwości. Trzeba bowiem podkreślić, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie przyporządkował sformułowanych zarzutów naruszenia prawa procesowego do konkretnych argumentów, które przytoczył na ich poparcie odnosząc wszystkie zarzuty do każdego z nich.

6.3. Przechodząc zatem do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że strona w dalszym ciągu podnosi, że zakwestionowanie prawa do obniżenia podatku naliczonego z tytułu wykorzystania samochodu marki Volkswagen Touran 2.0 TDI o nr rej. G WE 2W99 nie zostało poprzedzone pełnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy.

Przede wszystkim zauważyć należy, że nie pozostaje kwestią sporną, iż skarżąca nie przedłożyła zaświadczenia z okręgowej stacji kontroli pojazdów, które potwierdzałoby, że ww. samochód spełnia wymogi ustawy o VAT uprawniające stronę do odliczenia podatku VAT od nabywanego do niego paliwa. Z akt sprawy wprost bowiem wynika, że samochód ten jest pojazdem osobowym o dopuszczalnej masie całkowitej 2.240 kg (tom I karty 10/3 - 10/4). Stosownie natomiast do treści art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT (w stanie obowiązującym na gruncie tej sprawy) obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych (...). Wskazanie zaś, czy paliwo nabywane było do samochodów innych niż osobowe o dopuszczalnej ładowności co najmniej 500 kg nastąpić właśnie może w oparciu o dowód rejestracyjny samochodu lub stosowną homologacją pojazdu. Z uwagi natomiast, że samochodu tego nie można uznać za pojazd, o którym mowa w art. 86 ust. 4 ustawy o VAT brak jest podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur dokumentujących nabycie paliwa.

Z całą pewnością do innych niż powyższe wnioski nie prowadzi analiza powołanej przez skarżąca interpretacji indywidualnej z dnia 16 października 2006 r. Po pierwsze dotyczy ona zasadniczo odmiennego stanu faktycznego od ustalonego w przedmiotowej sprawie, nadto, co istotne, jest ona wiążąca w indywidualnej sprawie a zatem nie może ona odnieść pożądanych przez stronę skutków prawnopodatkowych.

Niewątpliwym również pozostaje, że w sytuacji, gdy z akt sprawy wprost wynika, że samochód VW Toran jest samochodem osobowym o dopuszczalnej masie całkowitej 2.240 kg błędne pozostaje stanowisko strony co do konieczności dokonania oględzin przedmiotowego pojazdu przez biegłego posiadającego adekwatną wiedzę specjalną z zakresu konstrukcji pojazdów samochodowych.

6.4. W skardze kasacyjnej jej autor kwestionuje również stanowisko organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji w zakresie ustaleń dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących usługi budowlane, na których jako wystawcy widnieją następujące podmioty: [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponosi on bowiem, że ustalenia w tym zakresie nie dają podstaw do stwierdzenia, że transakcje te nie miały miejsca zaś zróżnicowanie w zeznaniach przesłuchiwanych świadków wynika z braku posiadania przez nich fachowej wiedzy dotyczącej realizowania robót budowlanych czy remontowych, co uzasadnia, w jego ocenie, przeprowadzenie dowodu z oględzin i pozyskanie opinii biegłego na okoliczność ustalenia jaki był rozmiar robót ogólnobudowlanych i remontowych budynków przy ul. [...] w W., gdyż pozwoli to zweryfikować rzeczywisty przedmiot i zakres badanych transakcji gospodarczych. Dalej akcentował, że nie jest trafne wywodzenie niekorzystnych skutków dla podatnika poprzez przyjmowanie rzekomej fikcyjności transakcji z faktu zaniedbań w dopełnianiu obowiązków przez kontrahenta, ze względu na brak związku przyczynowego oraz brak wpływu strony na te okoliczności.

Powyższe, ogólnikowe, stanowisko zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie mogło jednak podważyć rzetelnie zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego, z którego wynika że przedmiotowe transakcje nie miały miejsca. W szczególności należy zwrócić uwagę, że w odniesieniu do usług rzekomo wykonanych przez firmę T., D. G. wprost potwierdził, iż jego firma nie wystawiła i nie wykonała robót wykazanych w fakturze nr [...] jak również nigdy nie wykonywała usług polegających na remoncie dachu. Również w rejestrze VAT kontrahenta za miesiąc październik 2008 r. nie figuruje faktura wystawiona na rzecz skarżącej. Faktura o takim numerze została wystawiona na rzecz innego podmiotu i została ujęta w rejestrze sprzedaży prowadzonym przez T. za miesiąc lipiec 2008 r. Zauważyć również należy, że przedmiotowa faktura ma również inny układ graficzny niż stosowany przez firmę T. (Protokół z czynności sprawdzających - tom I karty 22/1 - 22/17).

Natomiast o fikcyjności usług wykonywanych przez przedsiębiorcę Z. C. świadczą następujące okoliczności: oświadczenie jego ojca, iż nie prowadzi on działalności a w przeszłości prowadził zakład stolarski; niewykazanie przez Z. C. spornej sprzedaży oraz podatku należnego z niej wynikającego; brak dokumentów potwierdzających wykonanie prac (protokołów odbioru); brak dokumentów potwierdzających dokonanie zapłaty za rzekomo świadczone usługi; brak faktur oraz rejestrów sprzedaży u wystawcy faktury. Wbrew również twierdzeniom skarżącej podnoszonym w skardze kasacyjnej, nie sposób uznać, że rozbieżności w zeznaniach Z. C. i skarżącej dowodzą o "spontaniczności i prawdziwości tych zeznań". W tym miejscu już jako wątpliwa jawi się kwestia braku posiadania przez Z. C. wiedzy odnośnie rodzaju wykonywanych prac tym bardziej, w sytuacji, gdy sam zeznał, że korzystał z usług podwykonawców. Nadto podmiot ten nie potrafił wskazać żadnych danych (imion, nazwisk, nazw, adresów) podwykonawców - osób fizycznych lub podmiotów, które rzekomo wykonały sporne usługi. Co istotne, również sama skarżąca, będąca zleceniodawca wykonywanych prac, nie mogła nie wiedzieć jaki zakres prac jest przedmiotem zlecenia. Umknąć uwadze również nie może, że rozbieżności w zeznaniach strony i świadka dotyczą nie tylko miejsca, w którym wykonywane były rzekome remonty ale również i zakresu świadczonych usług.

W przypadku zaś usług rzekomo wykonanych przez M. H. zauważyć należy, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż podmiot ten jedynie stwarzał formalne pozory działalności, której rzeczywiście nie wykonywał. Stanowisko to wynikało z informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. przy piśmie z dnia 21.12.2009r. (tom II karta 35/1), gdyż podmiot ten pomimo iż deklarował zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług do zapłaty w rzeczywistości jej nie dokonywał.

Na fikcyjność powyższych transakcji wskazuje także pośrednio brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty kwot wskazanych w fakturach gdyż wszystkie płatności, według oświadczeń stron, odbywały się gotówkowo a zatem z pominięciem rachunku bankowego.

W świetle powyższego jako prawidłowe, wbrew przekonaniu skarżącej, jawi się stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, iż organy zbadały okoliczność dobrej wiary podatnika i zasadnie przyjęły, że skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku z faktur wystawionych przez firmę [...] tym bardziej, że nie zawierała ona umów pisemnych ze wskazanymi podmiotami, co stanowi, co najmniej, o braku jej należytej staranności, biorąc w szczególności pod uwagę wysokie kwoty wynikające ze spornych faktur.

6.5. Odnosząc się z kolei do kwestii wewnątrzwspólnotowego nabycia odzieży skórzanej oraz jej dostawy na terytorium kraju za nieuzasadniony, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, uznać należy zarzut błędnych ustaleń co do wielkości nie zaewidencjonowanej sprzedaży dokonanej przez skarżącą. Zauważyć należy, że za takim twierdzeniem przemawiają dokonane porównania ilości towarów - odzieży skórzanej (w tej kategorii: "kurtka skórzana", "futro", "kożuch") - wynikające ze spisów z natury sporządzonych na koniec 2007 r. i na koniec 2008 r. oraz faktur zakupu odzieży skórzanej w 2008 r. z danymi (ilościami) wynikającymi z paragonów z kas fiskalnych (w kategorii: odzież skórzana). W wyniku tej analizy, na podstawie przedłożonych paragonów fiskalnych, ustalono bowiem, że skarżąca zaniżyła obrót, bowiem zaewidencjonowała i wykazała sprzedaż zaledwie 210 sztuk odzieży skórzanej podczas gdy w 2008 r. dokonano sprzedaży łącznie aż 957 sztuk odzieży skórzanej.

Trafnie również Sąd pierwszej instancji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącej co do powstałych różnic odnośnie stosowanych promocji a także przerabianiu odzieży skórzanej. Odnosząc się do argumentacji skarżącej w tym zakresie zwrócić należy uwagę, że skarżąca najpierw wskazywała na rzekomo prowadzone kampanie reklamowe, w wyniku których sprzedawała kurtki skórzane po promocyjnej cenie, później zrezygnowała z tej argumentacji, podnosząc jedynie, iż 660 sztuk kurtek skórzanych zostało przerobionych np. na torebkę, saszetkę itp. Istotne jest również to, że zagadnienie rzekomych kampanii reklamowych jak również rzekomych przeróbek kurtek skórzanych prowadzące do zniszczenia poszczególnych sztuk towarów strona podniosła po raz pierwszy w odwołaniu od skarżonej decyzji. Tymczasem w toku postępowania pierwszoinstancyjnego wskazywała jedynie na dokonywane drobne przeróbki zakupionych kurtek polegające na ich dopasowywaniu, skracaniu. Ponadto z zeznań świadków (pracownic M. D.) wynika, że skarżąca zlecała zatrudnionym krawcowym przerabianie starych modeli kurtek polegające na ich "uaktualnieniu", jednak nie wskazywała na niszczenie poszczególnych sztuk kurtek skórzanych. Podkreślenia w tym miejscu również wymaga, że żaden ze świadków nie potwierdził jakoby kurtki będące przedmiotem sprzedaży były wycofywane z asortymentu sklepów i przerabiane. Wręcz przeciwnie, przesłuchana w dniu 04.11.2010 r. K. L. zeznała, że osobiście dostarczyła do sklepów kurtki zakupione w Szwecji i Holandii w 2008r. Powyższe zatem w żaden sposób nie może potwierdzić twierdzeń skarżącej co do faktycznego zniszczenia w wyniku przerobu na torebki i galanterie 660 skórzanych kurtek. Ustaleń tych nie zdołało również podważyć złożone przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego oświadczenie B. A. Do innej niż powyższa ocena nie prowadzą także przedłożone przy skardze faktury zakupu przyborów krawieckich. W tym miejscu celem jedynie przypomnienia odnotować należy, że organy podatkowe nie negowały faktu, iż skarżąca zatrudniała krawcowe, które do wykonywanej pracy zużywały nici czy klej jednak, jak wynika z powyższego, materiały te zużywano do drobnych przeróbek odzieży. A zatem za niewiarygodne uznać należy twierdzenie, że przy rocznym zakupie 1269 sztuk odzieży, aż 660 (połowa rocznych zakupów) uległa zniszczeniu czy straciła swą wartość ze względu na zmiany w modzie.

Powyższe niewątpliwie przeczy twierdzeniom stawianym przez kasatora, jakoby nie wyjaśniono kwestii sprzedaży z pominięciem kasy fiskalnej jak również argumentom mającym przemawiać za pozornością ustaleń dokonanych przez organy podatkowe. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym analiza paragonów dokumentujących sprzedaż oraz wyciągów z kont bankowych przy uwzględnieniu wyjaśnień strony odnośnie dokonania wpłat własnych i pomyłek w ewidencjonowaniu sprzedaży wykazała kwotę różnicy między zaewidencjonowanymi transakcjami, a kwotą która rzeczywiście wpłynęła na konto strony, co ponad wszelką wątpliwość potwierdza, że strona dokonywała sprzedaży, która nie była ewidencjonowana za pomocą kas fiskalnych.

Właściwe pozostają także wnioski WSA co do tego, że towar opisany w spisach inwentaryzacyjnych sporządzonych na dzień 31 grudnia 2007 r. jako skóra w ilości 614,22 m2 nie został zniszczony, tylko był przedmiotem transakcji sprzedaży, która nie została przez stronę zaewidencjonowana i wykazana w deklaracji VAT-7. Zauważyć bowiem należy, że w celu wyjaśnienia tej okoliczności organ podjął szereg czynności, w szczególności przesłuchał w charakterze świadka osoby wymienione w protokole likwidacyjnym z dnia 06.02.2009r. tj. [...] które zeznały, że jakaś bliżej nieokreślona ilość skóry znajdowała się w pracowni krawieckiej przy ul. [...] jednak żadna z nich nie była jednak świadkiem jej fizycznego zniszczenia. Powyższe okoliczności, wbrew stanowisku skarżącej, w żaden sposób nie potwierdziły, iż skóra wykazana w spornym protokole została zniszczona. Trafnie również przyjęto, ze towar nie mógł zostać zutylizowany przez stronę we własnym zakresie, albowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami tego typu odpady powinny być przekazane i zniszczone przez zakład utylizacyjny. Tymczasem strona nie zawarła stosownej umowy z Zakładem Usług Komunalnych w W. W konsekwencji słusznie uznano, że towar opisany w spisach inwentaryzacyjnych sporządzonych na dzień 31.12.2007r. jako skóra w ilości 614.22 m2 nie został zniszczony a skoro nie ujęto go w inwentaryzacji na koniec 2008r., zasadnie przyjęto, iż towar ten był w 2008r. przedmiotem transakcji sprzedaży, która nie została przez stronę zaewidencjonowana i wykazana w deklaracji VAT-7.

W tak ustalonym stanie faktycznym jako prawidłowe jawi się stanowisko, że skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonywała wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz krajowej dostawy kurtek skórzanych, jednak wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 99 ust. 1, art. 100, art. 106 ust. 1 i ust. 7 i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, nie udokumentowała powyższych nabyć fakturami wewnętrznymi, a dostaw krajowych fakturami VAT lub paragonami fiskalnymi. Ponadto nie ujęła ich w ewidencji prowadzonej na potrzeby rozliczenia podatku od towarów i usług oraz nie deklarowała podatku od towarów i usług z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego kurtek skórzanych oraz części ich sprzedaży na terytorium kraju. W związku z tym zasadnie, w oparciu o art. 193 § 4 i § 6 O.p., księgi podatkowe prowadzone przez stronę uznano za nierzetelne w zakresie ewidencji nabyć i dostaw za poszczególne okresy rozliczeniowe, co stanowiło podstawę do ustalenia sprzedaży w drodze oszacowania w oparciu o art. 23 § 4 O.p., do której to uwzględniono prawidłowo wyliczoną ilość i wartość zakupionego towaru, przy zastosowaniu średniego narzutu.

6.6. Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia i dostaw krajowych pojazdów samochodowych na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 170 i art. 171 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Natomiast ocena prawna zawarta w wyroku traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną.

Co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednakże powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje Wyrokiem tym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 8 czerwca 2011 r., nr [...], którą to organ się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu.(por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014r., II GSK 1939/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że w wyroku z dnia 18 marca 2014 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 941/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 734/11. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 16 lutego 2011 r. (o określeniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w łącznej wysokości 123 997 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 11 samochodów osobowych) w części dotyczącej 5 wskazanych samochodów osobowych i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w niższej wysokości, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Podkreślić należy, że w wyroku z 18 marca 2014 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 941/12 NSA zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji w kwestii spornej w rozpatrywanej sprawie. W wyroku I SA/Gd 734/11 WSA wyraził bowiem pogląd, że całokształt okoliczności przemawia za uznaniem, że podmiotem dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego była skarżąca, która musiała wiedzieć i akceptować dokonywanie zakupów przez swojego syna w imieniu i na rzecz A. Nadto podkreślił, że skoro mechanizm zaniżenia opodatkowania opierał się na fikcyjnych umowach zawartych pomiędzy E. Z. a osobami trzecimi, to nieracjonalne było umieszczanie skarżącej jako kupującej na dokumentach obrazujących rzeczywiste transakcje, gdyż jako kupujący mógł występować sam M. D. lub jako pełnomocnik rzeczywistych czy fikcyjnych nabywców. Ponadto z dokumentów przedłożonych przez stronę niemiecką wynikało, że tamtejsi przedsiębiorcy dokonywali sprzedaży samochodów na rzecz M. D., a skarżąca nie wykazała, by podjęła działania wynikające z nieważności umów zawartych przez osobę rzekomo podszywającą się pod nią przy nabywaniu pojazdów. Strona - powołując się na brak akceptacji działań swojego pracownika - nie wykazała również, że rozwiązała umowę o pracę z tym pracownikiem lub zatrudniła go na stanowisku niezwiązanym z dokonywaniem zakupów.

Nadto podniósł, że decydującym dla uznania skarżącej za podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego są pełnomocnictwa, na których potwierdziła autentyczność swojego podpisu i co do których ogólnikowo odniosła się w zeznaniach, podając o ich udzieleniu w dwóch lub trzech przypadkach. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności wskazują, że skarżąca akceptowała działania swojego pracownika (specjalisty ds. handlu), udostępniła mu dokumenty firmowe i kserokopię dowodu osobistego, umożliwiła korzystanie z firmowych urządzeń i druków dla dokonywania zakupów, a tym samym ponosi odpowiedzialność za działania swojego pracownika (wykonywane w ramach obowiązków pracowniczych) oraz odpowiada za skutki działań M. D. wynikające z udzielonych mu pełnomocnictw. W związku z tym Sąd za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Wskazał równocześnie, że na organie nie spoczywa nieograniczony obowiązek przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, szczególnie w sytuacji, gdy dowody takie aktualnie nie mogą być dopuszczone z uwagi na brak wiedzy o miejscach pobytu M. D.i E. Z.

Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie wszystkie te argumenty, w których za punkt wyjścia autor skargi kasacyjnej przyjmuje, że w sprawie tej nie udowodniono, iż skarżąca dokonała nabycia wewnątrzwspolnotowego samochodów osobowych działając poprzez swojego pracownika M. D., a które to ustalenia miałyby rzekomo wynikać z szeregu nieuprawnionych domniemań faktycznych. Nadto nie jest trafne również stanowisko, że wbrew ciążącemu obowiązkowi organ nie przeprowadził szeregu dowodów, których konieczność przeprowadzenia nasuwała się i nasuwa się biorąc pod uwagę liczne wątpliwości co do poszczególnych transakcji. Mając na względzie powyższą argumentację skargi kasacyjnej należy wyraźnie wskazać, o czym wydaje się zapominać autor skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji w powyższym wyroku oceniał stan faktyczny sprawy, na który składała się powyższa kwestia, tj. uznanie skarżącej za podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego i ta ocena nie została zakwestionowana w postępowaniu przez sądem odwoławczym. Zatem w związku z powyższym, uwzględniając treść art. 170 P.p.s.a., skutecznym nie mógł się okazać podnoszony przez spółkę zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana. Skoro związanie w rozumieniu art. 170 P.p.s.a. dotyczy kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok. Implikuje to zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem Sądu.

6.7. W kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego chybione są zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 122 O.p. poprzez niepodejmowanie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 180, art. 187 § 1, art. 188 powołanej wyżej ustawy poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego w sprawie oraz bezzasadne nieprzeprowadzenie szeregu istotnych dowodów w sprawie, w tym wnioskowanych przez stronę.

Nie można zgodzić się z również z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył art.141§ 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł jedynie, że art. 141 § 4 P.p.s.a. został naruszony "poprzez błędne i niepełne uzasadnienie skarżonego wyroku albowiem pomija ono kluczowe dla sprawy kwestie, zwłaszcza w zakresie oceny postawionych zarzutów odnośnie ograniczania postępowania dowodowego przez organ II instancji".

Tak ogólnikowe uzasadnienie tego zarzutu jest niewystarczające, ponieważ nie wskazuje na czym konkretnie polegały uchybienia sądu pierwszej instancji. Natomiast Naczelny Sąd Naczelny Sąd Administracyjny, który z racji związania wynikającego z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej, nie jest obowiązany ani uprawniony, aby zastępować autora skargi kasacyjnej i za niego precyzować, w jaki sposób Sąd pierwszej instancji naruszył ten przepis.

6.8. Za całkowicie nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej jedynie ogólnie podniósł, że nie przeprowadzono uzupełniającego dowodu z dokumentów wnioskowanych przez skarżącą w związku ze złożonym wnioskiem o przeprowadzenie uzupełniającego przewodu dowodowego albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku kwestię tę w zupełności pomija.

Mając na względzie powyższą argumentację podkreślić należy, że zakres postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym jest bardzo ograniczony. Wynika to z tego, że sądy administracyjne zajmują się kontrolą działań administracji - nie orzekają więc merytorycznie i nie dokonują żadnych ustaleń faktycznych w kontrolowanej sprawie. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić wyłącznie dowód z dokumentu, jako dowód uzupełniający i tylko w wypadku, gdy nie przyczyni się to do przedłużenia postępowania. Celem tego postępowania nie ma być jednak ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do załatwienia sprawy administracyjnej, a jedynie umożliwienie prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 9 sierpnia 2010 r., I GSK 992/09, opubl. w Lex pod nr 737472, z dnia 27 kwietnia 2010 r., II GSK 539/09, opubl. w Lex pod nr 596920). Wobec tego art. 106 § 3 P.p.s.a. nie może, czego zdaje się nie zauważać autor skargi kasacyjnej, skutecznie służyć podważeniu stanu faktycznego, prawidłowo ustalonego przez organy administracji publicznej i oceny sądu pierwszej instancji o prawidłowości tych ustaleń, a taki w istocie zarzut strona postawiła w skardze kasacyjnej podnosząc naruszenie tego przepisu.

Zresztą zarzuty braku uwzględnienia przez Sąd wniosków dowodowych strony nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy ponieważ dotyczyły one wewnątrzwspólnotowego nabycia i dostaw krajowych pojazdów samochodowych, która to kwestia została wyjaśniona już w wyroku NSA, sygn. akt: I GSK 941/12 utrzymującym w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I SA/Gd 734/11. Ustaleniami stanu faktycznego związany jest również Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę.

Z tych samych powodów wpływu na wynik sprawy nie mogły mieć wnioski dowodowe składane przez pełnomocnika strony w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wszystkie te wnioski dowodowe wiązały się z kwestią kto faktycznie prowadził działalność polegającą na obrocie pojazdami samochodowymi, a w szczególności czy było to skarżąca czy też M. D. Zatem wnioski te miały na celu ustalenie kwestii, która została już przesądzona w sprawie o sygn. akt: I GSK 941/12 i I SA/Gd 734/11.

Ponadto wnioski dowodowe składane przez pełnomocnika dotyczyły całych akt sprawy karnej. Abstrahując już od tego, że przeprowadzenie postępowania dowodowego w oparciu o całe akta spraw prowadzonych przez prokuraturę rejonową, czy sąd rejonowy pozostaje w sprzeczności z celami postępowania dowodowego określonego w art. 106 § 3 P.p.s.a., to istotne jest również to, że autor skargi kasacyjnej nie wymienił wśród tych akt prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa.

Tymczasem w myśl art. 11 P.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku zapadłego w postępowaniu karnym, ale dotyczy to tylko i wyłącznie wyroku skazującego. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu art. 11 P.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r., II FSK 2070/09, CBOSA). Z regulacji tej bezsprzecznie zatem wynika, że sądy administracyjne nie są związane innymi dowodami wynikającymi ze spraw karnych.

Na marginesie odnotować należy, że wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2015 r. zostały zgłoszone już po zamknięciu rozprawy. Za nieuzasadnione należy uznać zawarte w tym piśmie stanowisko autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którym podnosi on że nie został powiadomiony o terminie rozprawy. Jak wynika z akt sprawy (karta 316 akt) zawiadomienie o terminie rozprawy zostało wysłane na adres wskazany przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. Kancelaria Adwokacka, adwokat W. O., [...]. Przesyłkę tę jednak zwrócono po jej dwukrotnym awizowaniu – w dniach 14 i 22 maja 2015 r. - z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (karta 321 akt). Nie jest natomiast prawdą, że pełnomocnik o terminie rozprawy, jak twierdzi, dowiedział się dopiero w dniu 10 czerwca 2015 r., ponieważ jak wynika z notatki urzędowej (karta 318 akt) w dniu 2 czerwca 2015 r. pracownik sekretariatu przeprowadził rozmowę telefoniczną z ww. pełnomocnikiem na temat terminu rozprawy.

7. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisów art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.