Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 882/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1,2,3,6,12, art. 4 pkt 1, pkt 23
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] lipca 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R. (dalej jako "organ I instancji") decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] działając m.in. na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 40 ust.12 i 13 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm., dalej jako "u.d.p."), rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") nałożył na R. D. (dalej także jako "strona" lub "odwołujący się") karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego ul. [...] (działka nr [...], arkusz 221) - droga powiatowa - w [...] pod umieszczenie jednostronnej reklamy o wymiarach 3,4 x 10,5 m w dniu 22 września 2016 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 22 września 2016 r., w trakcie kontroli pasa drogowego ulic miasta [...] przez inspektora Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji (MZDiK) zostało stwierdzone nielegalne umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. [...]. Dokonano pomiaru i wykonano serwis fotograficzny. Reklama zawierała następującą treść: "Producent pokryć dachowych, elewacyjnych, płyt warstwowych i parapetów [...] S.A. www.floriancentrum.com.pl". Lokalizacja reklamy oraz linie rozgraniczenia pasa drogowego przedmiotowej ulicy zostały zaznaczone na mapie. Rutynowa kontrola przeprowadzona w następnym dniu wykazała usunięcie przedmiotowej reklamy oraz pozostawienie stalowej konstrukcji, na której była ona umieszczona w pasie drogowym ww. ulicy.

W związku z powyższym, w dniu 24 października 2016 r. wydana została decyzja orzekająca o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego, nakazująca usunięcie pozostałości po przedmiotowej reklamie. Strona w trakcie rozmowy telefonicznej zobowiązała się zaś usunąć stalową konstrukcję w czasie sprzyjających warunków atmosferycznych, co potwierdziła kontrola w terenie przeprowadzona 26 kwietnia 2017 r.

W piśmie z 8 czerwca 2017 r. R. D. oświadczył, że nie zajął pasa drogowego ani nie umieszczał żadnych reklam. W celu potwierdzenia wcześniejszych ustaleń telefonicznych, organ I instancji zwrócił się do [...] S.A. o przesłanie dokumentów potwierdzających kto jest właścicielem przedmiotowej reklamy. W odpowiedzi otrzymał fakturę oraz potwierdzenie zapłaty za materiały, które strona zakupiła na reklamę swojego punktu sprzedaży.

Wobec faktu, że przedmiotowa reklama została posadowiona w pasie drogowym bez wymaganej prawem decyzji na zajęcie pasa drogowego, organ I instancji wydał decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną za dzień 22 września 2016 r., przedstawiając przy tym specyfikację składników opłaty.

R. D. złożył odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że organ I instancji pominął jego wyjaśnienia zawarte w piśmie z 8 czerwca 2017 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "organ odwoławczy" "Kolegium" lub "SKO") decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu ww. odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił w pierwszej kolejności stan faktyczny sprawy. Podtrzymał co do zasady argumentację organu I instancji zawartą w jego decyzji.

Zauważył, że bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż organy obu instancji mają do czynienia z reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p., a reklama ta została umieszczona w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] (dz. nr [...], ark. [...]), której właścicielem jest Gmina Miasta [...], bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Kolegium przytoczyło art. 4 pkt 1 u.d.p. zawierający definicję pasa drogowego. Wskazało, że w rozpoznawanej sprawie o przebiegu zajętego pasa drogowego świadczą takie dowody jak mapa w skali 1:500 z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego i zaznaczeniem lokalizacji reklamy oraz zdjęcia tejże reklamy. Wykonanie w powyższy sposób kolizji przedmiotowej reklamy z wyznaczonym pasem drogowym jest w ocenie SKO wystarczające. Również okres zajęcia pasa drogowego został ustalony w prawidłowy sposób, na podstawie danych wynikających ze znajdujących się w aktach protokołów z kontroli, sporządzonych przez pracownika MZDiK.

Następnie Kolegium wskazało, że spornym w niniejszej sprawie jest kto ponosi odpowiedzialność za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Wyjaśniło, że ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu jest podmiot zajmujący pas drogowy, przy czym co do zasady jest to podmiot, na którego rzecz reklama ta została zamontowana czy też jej właściciel.

W ocenie organu odwoławczego właścicielem reklamy, która umieszczona została w pasie drogowym ul. [...] bez zezwolenia jest R. D., który działa pod firmą Zakład Budowlano Montażowy "[...]" z siedzibą w [...]. Jest on więc podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu. Kwestii jego legitymacji do bycia stroną postępowania o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym, wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, nie jest władne zmienić oświadczenie zawarte w piśmie z 8 czerwca 2017 r., na które powołuje się w odwołaniu, jakoby nie zajął pasa drogowego i nie umieszczał żadnych reklam. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że to właśnie odwołujący się umieścił sporną reklamę w ul. [...]. Z nadesłanego e-maila przez [...] S.A. z [...] maja 2017 r. wynika, że w firmie tej odwołujący się zakupił towar, a konkretnie blachę dachówkową na reklamę. Po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, odwołujący się natychmiast reklamę usunął, stąd karę pieniężną obciążony został wyłącznie za jeden dzień jej umieszczenia. Pozostawił jednak konstrukcję stalową na której reklama była umieszczona dla swojego punktu sprzedaży. Blacha ta została wykorzystana do konstrukcji stalowej, na której umieszczona została reklama. Jak zaś wynika z notatki służbowej z 28 listopada 2016 r. sporządzonej przez pracownika organu I instancji strona zobowiązała się usunąć konstrukcję w czasie sprzyjających warunków atmosferycznych. Decyzją z [...] października 2016 r. R.D. zobowiązany został do przywrócenia stanu poprzedniego ul. [...] poprzez usunięcie konstrukcji stalowej na której umieszczona była reklama. Od tego rozstrzygnięcia organu I instancji strona nie złożyła odwołania, pomimo prawidłowego doręczenia decyzji.

Zdaniem SKO powyższe świadczy o tym, że to R. D. był właścicielem reklamy i umieścił ją w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Ponadto niezaprzeczalnym jest fakt, że posadowienie nośnika reklamowego w danym miejscu, tj. w pasie drogowym ul. [...], widocznym dla użytkowników drogi leży w interesie odwołującego się prowadzącego działalność gospodarczą i posiadającego w swojej ofercie m.in. krycie dachów blachą. Ponadto firma strony posiada magazyn przy ul. [...]. W tej sytuacji twierdzenia odwołującego się, że nie umieszczał spornej reklamy w pasie drogowym ul. [...] są gołosłowne, nie poparte jakimikolwiek dowodami, a zatem nie zasługują na uwzględnienie.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że zaistniały podstawy do nałożenia na R. D. kary pieniężnej za umieszczenie reklamy w pasie drogowym ww. ulicy, bez zezwolenia zarządcy drogi. Odnosząc się zaś do zarzutów podnoszonych przez odwołującego się organ odwoławczy uznał, że są one niezasadne. Zasadnym jest więc utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego wniósł R.D. (dalej jako "skarżący"). Podniósł, że reklama nie jest jego własnością, jak i teren na którym została postawiona. Zakupiony przez skarżącego stojak reklamowy stoi na dzierżawionym przez niego placu. Wskazał przy tym, że mapy [...] Przedsiębiorstwa Energetycznego "[...]" są rozbieżne z mapami MZDiK. Dlatego też wnosi o odrzucenie skargi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja naruszają przepisy prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego ulicy, stanowiącej drogę powiatową, pod umieszczenie reklamy.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, ww. decyzje organów zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla podjętych rozstrzygnięć, a zatem z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z przepisów art. 7, art. 28, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Chodzi przede wszystkim o materiał dowodowy sprawy - jego zebranie, w tym ustalenie stron postępowania, a także jego ocenę. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest bowiem zasada prawdy obiektywnej, która może być zrealizowana jedynie w warunkach wyczerpującego i wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie (ustalenie stanu faktycznego), co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego.

Stosownie do treści art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa, dotyczy m.in. reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 ww. ustawy). Ustala się ją na podstawie algorytmu, określonego w przepisach ustawy. W przypadku reklam przepisem wskazującym na sposób jej ustalania jest art. 40 ust. 6 u.d.p. Na jego podstawie opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Uwzględniając powyższe wyjaśnić należy, że stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje właściwy organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. Wobec obiektywnego charakteru odpowiedzialności w ww. zakresie organ nie może badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia ani oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary.

Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 u.d.p.).

Na gruncie tej sprawy sporne są m.in. ustalenia organów co do podmiotu, który zajmował nielegalnie pas drogowy, jak również czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego. Nie budzi zaś zastrzeżeń to, że w sprawie mamy do czynienia z reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p., a także to, że strona skarżąca nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.

Wskazać należy, że ustawodawca regulując odpowiedzialność administracyjną podmiotu z tytułu umieszczenia w pasie drogowym reklamy, bez zgody zarządcy drogi, nie wyszczególnił żadnych cech, którymi podmiot ten miałby się charakteryzować. Zasadne zatem staje się twierdzenie, że podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu będzie podmiot zajmujący pas drogowy, przy czym co do zasady będzie to podmiot, na którego rzecz reklama ta została zamontowana. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że podmiotem biernie legitymowanym w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. jest właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi.

Obowiązek ponoszenia opłaty za zajęcie pasa drogowego jest konsekwencją faktycznego zajęcia pasa, a więc stanu faktycznego w danej sprawie. Oczywiście nie można generalnie przyjmować, że w każdym przypadku właściciel obiektu bądź urządzenia jest zajmującym pas drogowy. Dlatego rozstrzygnięcie kwestii podmiotowej i przedmiotowej (czasowej) odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego wymaga analizy wszystkich okoliczności danej sprawy, w tym również oceny stosunku prawnego łączącego właściciela obiektu lub urządzenia z podmiotem, w którego posiadaniu rzecz ta się znajduje. Zadaniem organu jest zatem ustalenie, kto rzeczywiście dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia (vide wyrok NSA z 26 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 832/08, wyrok WSA w Łodzi z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 328/14, wyrok WSA w Poznaniu z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 952/13, wyrok WSA w Szczecinie z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 993/14 - te i niżej powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w bazie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej: "NSA"/ na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a także w jakim okresie.

W sprawach o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego pod reklamę znaczenie dla rozstrzygnięcia ma także ustalenie czy faktycznie zajęty został pas drogowy drogi publicznej, w jaki sposób to nastąpiło i w jakim okresie czasu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego (vide wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej: "WSA"/ w Warszawie: z 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1665/07 i z 10 kwietnia 2017 r., VI SA/Wa 2178/16. W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest więc przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08).

W aktach administracyjnych kontrolowanej przez Sąd sprawy znajduje się zaś mapa sporządzona w skali 1: 500, sporządzona nie przez uprawnionego geodetę, a przez pracownika MZDiK "do użytku wewnętrznego". Stanowi ona w zasadzie odręczny szkic terenu, którego nie można uznać za mapę geodezyjną. Brak bowiem na niej niezbędnych pieczęci urzędowych i symboli ewidencyjnych. Jest ona jedynie dokumentem wewnętrznym organu I instancji. Nie może więc stanowić, jak wadliwie uznał organ odwoławczy, wystarczającego dowodu pozwalającego na ustalenie przebiegu linii granicznych pasa drogowego.

W ocenie Sądu ustalenia organów obu instancji oparte na ww. dowodzie mogą budzić poważne wątpliwości i są co najmniej przedwczesne. W przypadku sporu dotyczącego zasadności nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego zajęcia pasa drogowego, ustalenie granicy pasa drogowego wymaga bowiem sięgnięcia do dokumentacji geodezyjnej, czego nie uczyniono jednak w niniejszej sprawie.

Organy obu instancji nie wykorzystały wszystkich możliwości do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia, przedwcześnie wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Organ odwoławczy zaś, nie dostrzegając błędów w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, w konsekwencji powyższego, dodatkowo naruszył również art. 138 k.p.a.

Wątpliwości Sądu budzą również ustalenia organów obu instancji co do faktu, że skarżący jest właścicielem spornej reklamy.

Przypomnieć wypada, że reklama zawierała następującą treść: "Producent pokryć dachowych, elewacyjnych, płyt warstwowych i parapetów [...] S.A. www.floriancentrum.com.pl". Organ I instancji stwierdził, że w dniu 24 października 2016 r. w stosunku do skarżącego wydana została decyzja orzekająca o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego, nakazująca usunięcie pozostałości po przedmiotowej reklamie. Skarżący zaś, w trakcie rozmowy telefonicznej zobowiązał się usunąć stalową konstrukcję w czasie sprzyjających warunków atmosferycznych, co potwierdziła kontrola w terenie przeprowadzona 26 kwietnia 2017 r. Z kolei, organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że skarżący od ww. decyzji nie złożył odwołania, pomimo prawidłowego jej doręczenia. Nadto z nadesłanego e-maila przez [...] S.A. z 10 maja 2017 r. wynika, że skarżący w firmie tej zakupił towar, a konkretnie blachę dachówkową na reklamę.

Zauważyć należy, że postępowanie administracyjne ma przede wszystkim formę pisemną. Wprawdzie telefoniczna forma kontaktu ze stroną, udokumentowana notatką służbową jest dopuszczalna, niemniej jednak nie może ona stanowić bezspornego dowodu potwierdzającego zobowiązanie się skarżącego do usunięcia stalowej konstrukcji na której znajdowała się reklama. Co jeszcze bardziej istotne, z powyższego zobowiązania skarżącego, mającego miejsce podczas rozmowy z pracownikiem MZDiK, nie wynika, że skarżący jest właścicielem spornej reklamy.

Wbrew temu, co podnosi również organ odwoławczy, z nadesłanego ww. e-maila nie wynika wprost, w oczywisty sposób, że zakupiony przez skarżącego kilka lat wcześniej towar (blacha dachówkowa), to właśnie towar, który został wykorzystany przez niego na przedmiotową reklamę. [...] S.A. nie potwierdziła bowiem tej okoliczności, a jedynie załączyła fakturę zakupu z 21 maja 2012 r. Organ odwoławczy wywiódł więc swoje ustalenia w tym zakresie na podstawie domniemania, a nie bezspornych faktów.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji zastosuje się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań Sądu. W pierwszej kolejności w materiałach dowodowych sprawy przedstawi urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego. W celu wykazania granic pasa drogowego przedłoży plan gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu. Następnie dopiero podejmie czynności w celu bezspornego ustalenia strony postępowania, tj. czy skarżący faktycznie dokonał zajęcia pasa drogowego i w konsekwencji jest podmiotem, na który można nałożyć karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego, czy też jest nim inny podmiot lub podmioty. Nadto organ uzasadni swoje rozstrzygnięcie w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wobec braku wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.