Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 56/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia SO Paweł Kornacki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania G. J., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...], orzekającą o odmowie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące, począwszy od listopada 2009 r. do grudnia 2010 r.

w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi na dzień złożenia wniosku w łącznej wysokości [...]zł.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach oddalił skargę G. J. na powyższą decyzję organu odwoławczego.

W dniu 1 lipca 2014 r. skarżący skierował do tut. Sądu wniosek

o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że oczekiwał

na doręczenie mu z urzędu odpisu sentencji wyroku wraz z pouczeniem o terminie

i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. W ocenie skarżącego miało to nastąpić również w przypadku oddalenia jego skargi. Podkreślił, że w taki sposób rozumiał pouczenie zamieszczone w piśmie tut. Sądu z dnia 12 maja 2014 r., będącym zawiadomieniem o terminie rozprawie, a dopiero w trakcie rozmowy telefonicznej, którą odbył w dniu 1 lipca 2014 r. z Wydziałem Informacji Sądowej, wyjaśniono mu treść tego pouczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270

ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Według natomiast art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że siedmiodniowy termin

do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany. Sąd uznał bowiem, że przyczyna uchybienia terminu przez stronę ustała w dniu 1 lipca 2014 r., tj. w dniu rozmowy telefonicznej, jaką odbył skarżący z Wydziałem Informacji Sądowej tut. Sądu.

Strona dokonała również uchybionej czynności, albowiem jednocześnie złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Odnosząc się merytorycznie do wniosku skarżącego stwierdzić należy,

że podana przez niego okoliczność, mająca świadczyć o braku zawinienia

w nieterminowym złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że w orzecznictwie i w literaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany

z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Naczelny Sąd Administracyjny w swych orzeczeniach jednogłośnie stwierdza, że nieznajomość przepisów prawa nie może być przesłanką braku winy strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, opubl. w Lex

nr 302279, z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 135/12, opubl. w Lex nr 1121266, z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 450/12, opubl. w Lex nr 1239484, z dnia

9 listopada 2012 r., sygn. akt I FZ 478/12, opubl. w Lex nr 1247083).

W rozpoznawanej sprawie skarżący swój brak winy argumentował tym,

iż nieprawidłowo zrozumiał treść pouczenia, w związku z czym był przekonany,

że w przypadku oddalenia skargi odpis sentencji wyroku zostanie mu doręczony

z urzędu.

Sąd ustalił, że wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy skarżący został prawidłowo pouczony o tym, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie siedmiu dni od daty jego ogłoszenia. Zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. W pouczeniu wskazano również treść art. 140 § 2 P.p.s.a., stosownie do którego odpis sentencji wyroku z pouczeniem o terminie

i sposobie wniesienia środka zaskarżenia jest doręczany z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która

z powodu pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku.

Ponownie należy podkreślić, że nieznajomość procedury sądowej nie może być przesłanką przywrócenia terminu. Skoro strona miała problemy ze zrozumieniem przepisów prawa, powinna starać się je wyjaśnić tak, by nie ponieść negatywnych konsekwencji ewentualnego uchybienia terminu. Takiego zachowania należałoby oczekiwać biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności.

W świetle przedstawionych okoliczności stwierdzić wypada, że skarżący nie dochował w niniejszej sprawie staranności, jakiej można byłoby wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak

w sentencji postanowienia.