Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 857/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 240 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 23 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego A G. K. spółka jawna z siedzibą w A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku Spółka PPHU "A" zgłosiła według dokumentu SAD nr [...] do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym materiały budowlane, klasyfikując je do pozycji 3925 90 80 0 Taryfy celnej importowej.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] roku uznał to zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, klasyfikując sprowadzone materiały budowlane do pozycji 3916 20 10 0 Taryfy celnej importowej. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 11 grudnia 2002 roku oddalił skargę kasacyjną od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł (jako organu odwoławczego).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją nr [....] z dnia [...] roku ustalił dla towaru objętego w/w zgłoszeniem celnym prawidłową wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Wnioskiem z dnia [...] roku "A" wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.

Postanowieniem z dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. wznowił postępowanie w celu ustalenia zaistnienia przesłanek uzasadniających wniosek Spółki w sprawie uchylenia decyzji podatkowej Urzędu Skarbowego w Z.

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. decyzją nr [....] z dnia [...] roku wznowił postępowanie w celu ustalenia zaistnienia przesłanek uzasadniających wniosek Spółki w sprawie uchylenia decyzji Urzędu Skarbowego w Z. ustalającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu w/w towaru.

W odwołaniu z dnia[...] roku Spółka zarzuciła naruszenie art. 121 oraz art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów podatkowych i nie uchylenie w trybie wznowienia postępowania skarżonej decyzji, mimo, że inne decyzje oparte o identyczną podstawę faktyczną i prawną zostały w tym trybie uchylone.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że nie zostały spełnione warunki umożliwiające zastosowanie przepisu art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, ponieważ decyzje celne nie stanowiły podstawy prawnej wydanej decyzji podatkowej, a poza tym rozstrzygnięcie Prezesa Głównego Urzędu Ceł i Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. w sprawie prawidłowości zgłoszenia celnego, które stanowiły w istocie podstawę faktyczną ustalenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. prawidłowej wysokości podatku z tytułu importu nie zostało nigdy uchylone w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Powołany we wniosku o wznowienie postępowania wyrok WSA w Łodzi o sygn. akt III SA/Łd 1009/04 uchylający decyzję Prezesa GUC wydaną w przedmiocie klasyfikacji materiałów budowlanych zaimportowanych przez Spółkę według wskazanego zgłoszenia [...] z dnia [...]roku prezentuje stanowisko w określonym indywidualnie stanie faktycznym i w swej treści nie zmierza do wyjaśnienia sprawy.

W skardze z dnia [...] roku "A" wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 121 w zw. z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów podatkowych oraz art. 121, art. 122, art. 187 oraz art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozważenie możliwości zaistnienia nowych okoliczności faktycznych, mimo, że w analogicznych sprawach decyzje stanowiące podstawę wydania zaskarżonych decyzji zostały uchylone. Podatnik wskazał, że decyzje dotyczyły dokładnie takich samych towarów, które powinny być zaklasyfikowane w sposób jednakowy i objęte identyczną stawką podatku VAT. W ocenie skarżącego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. powinien w jego sytuacji zastosować szeroką interpretację art. 240 § 1 pkt 7 poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą dokładnie te same okoliczności, które przemawiały za uchyleniem analogicznych decyzji w sprawach, w których wniesiono skargę kasacyjną do NSA. Działanie takie powinno zostać podjęte z urzędu niezwłocznie po uzyskaniu informacji o w/w decyzjach.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Podstawy wznowienia postępowania podatkowego określone zostały w art. 240 § 1 O.p.

Z uwagi na okoliczności sprawy oraz treść sformułowanych przez stronę zarzutów, analizie poddać należy przesłankę opisaną w pkt 7 art. 240 § 1 O.p.

Organy obu instancji uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały warunki do uchylenia ostatecznej decyzji określającej spółce wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w oparciu o art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Stanowisko to zasługuje na aprobatę.

W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Organ odwoławczy przyjął prawidłowo, iż warunkiem zastosowania powołanego przepisu jest ustalenie, że ostateczna decyzja wydana została w oparciu o akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną, a nie faktyczną tej decyzji. Ponadto, akt ten musiał być następnie uchylony lub zmieniony, co więcej w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Konieczne jest by wymienione przesłanki wystąpiły kumulatywnie. Ustalenie przez organ, iż występuje brak jednego z elementów opisanych w przepisie eliminuje możliwość jego zastosowania.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż decyzja, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania nie została ani uchylona ani zmieniona, tak w postępowaniu podatkowym, jak i sądowym. Stwierdzenie powyższej okoliczności wystarczyło by uznać, iż nie jest możliwe wzruszenie ostatecznej decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 O.p.

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowej (art. 128 O.p.). Przepisy normujące kwestię wznowienia postępowania przełamują tę zasadę, zezwalając na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej takim aktem w przypadku, gdy postępowanie, w którym został on wydany, dotknięte było jedną z wad enumeratywnie wskazanych w art. 240 § 1 Op. Ponieważ regulacja ta ma charakter wyjątkowy, zatem niedopuszczalne jest dokonywanie rozszerzającej interpretacji jej przepisów. Powyższe oznacza, iż nie byłoby uprawnione wykładanie treści art. 240 § 1 pkt 7 O.p. w sposób sugerowany przez stronę.

W skardze strona zarzuciła także, iż organ nie wyjaśnił, czy istniała podstawa do wyeliminowania objętej wnioskiem decyzji wymiarowej w sprawie VAT w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W przepisie tym mowa jest o nowych okolicznościach faktycznych lub dowodach, które istniały w dniu wydania decyzji, a zarazem nie były znane organowi.

Zgodnie z art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Warto przypomnieć, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia zainicjowane zostało wnioskiem strony, w którym przytoczono okoliczności uzasadniające wznowienie przez organ postępowania mającego na celu ustalenie przesłanki opisanej w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Podstawa wznowienia wskazana przez organ w postanowieniu o wznowieniu determinowała kierunek prowadzonego postępowania, wyznaczając jego przedmiot. Organ nie miał zatem obowiązku badania po kolei, czy w sprawie mogła ewentualnie wystąpić inna z wad wymienionych w art. 240 § 1 O.p., zwłaszcza w sytuacji, gdy nie dysponował wiedzą co do istnienia okoliczności uzasadniających rozszerzenie zakresu czynionych w sprawie ustaleń. Pogląd zbieżny z prezentowanym wyraził na gruncie art. 149 § 2 k.p.a. (przepis analogiczny do art. 243 § 2 O.p.) Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 1999 r. (FSA 1/99, opubl. w ONSA z 2000 r. Nr 2, poz. 45) wskazując w uzasadnieniu, iż wprawdzie treść art. 149 § 2 k.p.a. pozwala sformułować wniosek, że postanowienie o wznowieniu postępowania nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 k.p.a. z wyłączeniem określonej w pkt 4, jednakże skoro w rozpoznawanej sprawie organ ograniczył postępowanie do jednej z podstaw przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., to jedynie ustalenia związane z tą przesłanką mogą być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższych uwag, za chybiony ocenić należało również zarzut naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., organ bowiem nie był zobligowany prowadzić postępowania w kierunku wyjaśnienia zaistnienia innej przesłanki wznowienia niż ta podana w podstawie prawnej postanowienia o wznowieniu postępowania.

Wypada jednocześnie zauważyć, iż przepisy Ordynacji podatkowej nie wykluczają możliwości ponownego wystąpienia z wnioskiem o wznowienia postępowania, jak również wskazać, iż wznowienie postępowania nie jest wyłącznym trybem dającym szansę wzruszenia ostatecznej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

D.T.