Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 913/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 200 zł. (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" r. Starosta K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku usługowego położonego przy ul. "[...]"w R. na lokal mieszkalny, zakończonego ostateczną decyzją. Starosty K. z dnia "[...]" r. W uzasadnieniu podano, iż zachowanie lub wykonanie otworu okiennego w ścianie zewnętrznej przedmiotowego budynku nie było przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia "[...]" r. udzielającą M. i P. W. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku usługowego na lokal mieszkalny. Wskazano, iż do zadań organu nie należało sprawdzenie, czy nie podlegające zmianom elementy budynku uwidocznione w projekcie budowlanym faktycznie istnieją. W związku z tym pismo Urzędu Wojewódzkiego z 23 maja 2005r. oraz domniemanie wnioskodawcy, iż nie było otworu okiennego w ścianie budynku w momencie złożenia wniosku przez inwestora projektu budowlanego nie stanowią nowych okoliczności faktycznych, ani dowodów istotnych dla sprawy i nie dają podstaw do wznowienia postępowania.

Od decyzji tej odwołał się L. C. Podniósł, iż w postępowaniu administracyjnym ciężar wykrycia prawdy obiektywnej jest bezwzględnym obowiązkiem organu orzekającego. W związku z tym naruszenie norm procesowych określonych w art. 145 § l Kpa nakłada obowiązek wszczęcia postępowania na wniosek strony lub z urzędu. Odwołujący się wskazał, iż z decyzji Inspektora Budowlanego z dnia "[...]"r. wynika, iż na to podstawie decyzji Starosty K. z dnia "[...]" r. inwestor odtworzył otwór okienny położony w ścianie szczytowej budynku, która zawsze była "ślepa".

Decyzją z dnia "[...]" r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wskazano, iż odwołujący jako przesłankę wznowienia powołał art. 145 § l pkt 5 Kpa, twierdząc iż wynika ona ze sformułowania zawartego w piśmie Wojewody z dnia 23 maja 2005r., które otrzymał do wiadomości w dniu 4 czerwca 2005r.. W piśmie tym stwierdzono, iż inwestorom udzielono pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części przedmiotowego budynku z zachowaniem istniejącego okna na granicy działek nr "[...]" i

"[...]", podczas gdy w dniu wydania tej decyzji w ścianie od strony działki odwołującego się nie było żadnych otworów okiennych. W ocenie organu odwoławczego wymienione przez odwołującego się argumenty nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania. Wyjaśniono, iż istnienie przedmiotowego otworu okiennego potwierdza inwentaryzacja pomieszczeń wykonana w 1996r., a także opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 26 lutego 2003r. dotycząca projektu zatwierdzonego decyzją Starosty K. z dnia "[...]"r., w którym przedmiotowe okno jest uwidocznione jako istniejące. Odnosząc się do kwestii przyznania odwołującemu się przymiotu strony wskazano, iż decyzją z dnia "[...]" r. Starosta K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku w oparciu o art. 145 § l pkt 4 Kpa, uznając iż L. C. nie jest stroną postępowania. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę i nie była zaskarżona do sądu administracyjnego.

Na powyższą decyzję skargę wniósł L. C., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz wnosząc o jej uchylenie. Podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą w odwołaniu z dnia 11 sierpnia 2005r. Podniósł, iż w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"r. stwierdzono, iż w oparciu o ostateczną decyzję Starosty K. z dnia "[...]" r. państwo W. odtworzyli wcześniej założony gazobetonem i cegłami istniejący otwór okienny. Natomiast Starosta K. w decyzji z dnia "[...]" r. odmówił wznowienia postępowania, twierdząc iż zachowanie lub wykonanie otworu okiennego w ścianie zewnętrznej przedmiotowego budynku nie było przedmiotem decyzji z dnia "[...]" r. W ocenie skarżącego te różnice w ustaleniach obu organów oraz fakt, iż wykonany otwór okienny ma bezpośredni wpływ na warunki zabudowy działki należącej do skarżącego uzasadnia wznowienie postępowania i uznania go za stronę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśniono, iż pojawiające się w pismach organów stwierdzenia iż w którymś okresie okno od strony działki skarżącego było założone materiałami budowlanymi są raczej przypuszczeniami i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż w niej wskazane.

Należy podnieść, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest jednym z postępowań nadzwyczajnych i uregulowane jest nieco odmiennie niż zwykłe postępowanie administracyjne. Przede wszystkim złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje wszczęcia takiego postępowania, jak to ma miejsce w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. O wniosku takim rozstrzyga bowiem organ administracji, wydając bądź to postanowienie o wznowieniu postępowania, bądź też decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Takie ukształtowanie procedury rodzi określone konsekwencje, a mianowicie decyzja o odmowie wznowienia postępowania może być wydana jedynie w przypadku niedopuszczalności takiego wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Zatem na tym etapie organ winien jedynie ustalić, czy wniosek pochodzi od strony, czy powołuje ona podstawę określoną w art. 145 § l Kodeksu postępowania administracyjnego oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku, Natomiast przesłanką odmowy wznowienia postępowania nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia (tak w wyroku z 20 czerwca 1991 r. sygn. akt IV SA 487/91, ONSA 1991, nr 2 póz. 50). Zgodnie bowiem z treścią art. 151 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku braku podstaw określonych w art. 145 § l lub 145a Kodeksu organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej.

W niniejszej sprawie organy obydwu instancji odmówiły wznowienia postępowania uznając, iż powołane przez stronę okoliczności nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania. Takie rozstrzygnięcie jest niedopuszczalne. Na etapie decyzji o odmowie wznowienia postępowania organ nie może oceniać, czy powoływane przez stronę okoliczności faktyczne są nowe w rozumieniu art. 145 § l pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalenia w tym zakresie mogą być poczynione dopiero po przeprowadzeniu postępowania wznowieniewego. Natomiast wniosek skarżącego winien być oceniony pod kątem zachowania wyżej wskazanych wymogów formalnych. Zatem wyjaśnienia wymaga okoliczność zachowania terminu do złożenia wniosku, powołania

podstawy określonej w art. 145 § l, bądź w art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz to czy wniosek pochodzi od strony. Nie można przy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż kwestia przymiotu strony skarżącego została przesądzona w poprzednich decyzjach organów. O tym bowiem, czy dana osoba jest stroną decyduje wyłącznie istnienie interesu prawnego po stronie takiej osoby, nie zaś decyzja administracyjna. Zatem fakt, iż w poprzednim postępowaniu skarżący nie został uznany za stronę nie oznacza, iż będzie on takiego przymiotu pozbawiony w każdym innym postępowaniu. Przy czym należy wskazać, iż skarżący domaga się wznowienia postępowania ze względu na nowe - w jego ocenie - okoliczności i swój interes prawny wywodzi właśnie z tego faktu. Zatem organ winien ustalić, czy w tym kontekście skarżący może być uznany za stronę postępowania.

Wobec powyższego uznać należy, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty postępowania sądowego stosownie do art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.