Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 633/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1  ust. 1 i 2 art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 113 poz 1209
law: Ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: SWSA Anna Siedlecka As. WSA Alicja Palus Protokolant: apl. radc. Ewa Radzięta po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi V. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 30 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 czerwca 2005 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników lub współużytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (Dz. U. Nr 205, poz. 1991), Burmistrz K. odmówił W. i K. W. nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. M. [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków nr [...] o pow. 0,0628 ha (obręb K. – [...]). W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono m.in., iż zakres przedmiotowy obowiązywania ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości ma zastosowanie do osób fizycznych, które w dniu 26 maja 1990 r. były użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi zabudowanych nieruchomości i te same osoby były nimi w dniu 24 października 2001 r. tj. na dzień wejścia w życie ustawy. Obie te przesłanki odnoszące się do czasu trwania użytkowania wieczystego muszą być spełnione łącznie. Zatem, jak wskazał organ, musi być zachowana tożsamość tych osób, co oznacza, że ta sama osoba uzyskała najpóźniej w dniu 26 maja 1990 r. status użytkownika wieczystego i ta sama osoba jest nim nadal w dniu 24 października 2001 r. Przepis art. 1 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że prawo własności nabywają także osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ustępie 1 tegoż artykułu. Owym następcą prawnym jest tylko ta osoba fizyczna, która nabyła prawo użytkowania wieczystego, od osób które kwalifikowały się w świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. do występowania o nabycie prawa własności, po dniu 24 października 2001 r. Ponadto organ pierwszej instancji zauważył, że umową użytkowania wieczystego sporządzoną w formie aktu notarialnego (Rep. A nr [...] z dnia 12 grudnia 1979 r.) została oddana w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem pod zabudowę budynkiem jednorodzinnym działka nr [...] o pow. 0,0615 ha położona w K. przy ul. M. [...]. Prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione na okres 99 lat na rzecz W. i K. W. W wyniku odnowienia operatu ewidencji gruntów i budynków nieruchomość otrzymała nr [...] o pow. 0,0628 ha. Naczelnik Miasta K. dnia 10 marca 1980 r. decyzją nr [...] udzielił K. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na tej nieruchomości. Jak wskazał Burmistrz K., W. i K. W. byli zarówno w dniu 26 maja 1990 r. jak i w dniu 24 października 2001 r. użytkownikami nieruchomości, a więc spełniają jeden z warunków opisanych w ustawie. W związku z faktem, iż nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem pod zabudowę budynkiem mieszkalnym i wnioskodawcy dostarczyli dokument potwierdzający oddanie tego budynku do użytku, została ona umieszczona w wykazie nieruchomości kwalifikujących się do nabycia z mocy prawa przez użytkowników wieczystych stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników lub współużytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne. Wykaz został wyłożony do publicznego wglądu w dniu 17 marca 2004 r. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie, jak stwierdził organ pierwszej instancji, wynika że inwestorzy wybudowali budynek mieszkalny, lecz w wyniku pomyłki budynek ten znajduje się na działce sąsiedniej, będącej w użytkowaniu wieczystym M. W. W związku z tym, że działka będąca w użytkowaniu wieczystym strony nie została zabudowana, nie został spełniony warunek określony w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy, który dopuszcza nabycie przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne.

Odwołanie od opisanej decyzji wnieśli V. i K. W., domagając się jej zmiany w ten sposób, że organ stwierdzi nabycie przez odwołujących się prawa własności nieruchomości lub orzeknie o zawieszeniu postępowania w tej sprawie, ewentualnie uchyli decyzję organu pierwszej instancji i przekaże sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Państwo W. zarzucili decyzji Burmistrza K. rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 10 § 1 k.p.a. przez nie zapewnienie im czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., w szczególności poprzez nie informowanie ich, jak i osób, które podjęli się czynności w sprawie regulacji prawnej nieruchomości, na których wybudowali budynki, o czynnościach podjętych przez organ oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Nadto, zdaniem strony zostało naruszone prawo materialne tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. przez dowolne uznanie, że odwołujący się nie spełniają przesłanek do nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości oznaczonej nr [...]. W uzasadnieniu podniesiono nadto, że nieruchomość oznaczona nr [...], wbrew twierdzeniu organu, nie ma nadanego numeru ewidencyjnego. Zdaniem odwołujących się, organ wydał decyzję przedwcześnie bowiem z urzędu wiadomym jest, że oni jak i wszyscy użytkownicy wieczyści działek położonych przy ul. M. od nr [...] do [...] podjęli czynności zmierzające do uregulowania stanu faktycznego i prawnego tych nieruchomości. Szczególna sytuacja prawna w jakiej znaleźli się odwołujący się, w świetle ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, wymaga podejmowania wspólnie z nimi decyzji w celu uregulowania stanu prawnego ich działki, tak żeby nie ponieśli szkody. Dlatego też czynności winny być podjęte przez organ z zachowaniem warunków określonych w przepisach art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. Gdyby odwołujący mogli wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego i uzupełnić go, to organ do czasu zakończenia podjętych czynności przez użytkowników wieczystych działek gruntu położonych w K. przy ul. M. [...]-[...] odmownej decyzji by nie wydał i zawiesił postępowanie.

Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, bowiem udowodniono wymaganymi przez ustawę dokumentami (tj. akt notarialny, pozwolenie na budowę, decyzja organu nadzoru budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie nieruchomości na cele mieszkaniowe, oświadczenie o nieskorzystaniu z uwłaszczenia mieniem), że zostały spełnione przesłanki określone w art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości do nabycia prawa własności nieruchomości. Skoro odwołujący się dopełnili wszystkie warunki wymagane ustawą i rozporządzeniem, to organ bezpodstawnie odmówił im wydania decyzji stwierdzającej fakt nieodpłatnego nabycia przez nich nieruchomości oznaczonej nr [...] ewentualnie nieruchomości znajdującej się w K. przy ul. M. pod numerem [...], co do której są samoistnymi posiadaczami prawa użytkowania wieczystego i prawo to zostało przez nich zabudowane na cele mieszkalne. Organ nie podważał ani autentyczności tych dokumentów ani ich treści jako niezgodnej ze stanem faktycznym. Co więcej dokumenty te w przeszłości zostały przez organ wydane, a odwołujący się na ich podstawie zostali umieszczeni w wykazie nieruchomości kwalifikujących się do nabycia z mocy prawa własności działki nr [...]. Reasumując małżonkowie W. wskazali, iż działka nr [...] i prawo użytkowania wieczystego są zabudowane na cele mieszkaniowe. Zatem odmowa organu jest bezpodstawna i sprzeczna z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości do nabycia prawa własności nieruchomości, gdyż organ nie wykazał i nie udowodnił, aby działka ta nie została nie zabudowana na cele mieszkaniowe.

W dniu 30 sierpnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.), decyzję Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, iż z treści ust. 1 art. 1 ustawy wynika, że przesłanki odnoszące się do czasu trwania użytkowania wieczystego muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że z uprawnienia przewidzianego w tej ustawie korzystają tylko osoby fizyczne i to pod warunkiem, iż w dniu 26 maja 1990 r. były użytkownikami wieczystymi (współużytkownikami wieczystymi) gruntu i były nimi w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 24 października 2001 r. Musi być przy tym, jak wskazał organ odwoławczy, zachowana tożsamość tych osób, tzn. ta sama osoba musi być użytkownikiem wieczystym (współużytkownikiem wieczystym) gruntu w tych dwóch datach. Warunkiem niezbędnym do nabycia w tym trybie prawa własności (współwłasności) gruntu jest również konieczność stwierdzenia jego zabudowy na cele mieszkaniowe w tych dwóch datach.

Ponadto organ zauważył, iż prawo użytkowania wieczystego stron do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb K.-[...] ustalono na podstawie wydanego przez Sąd Rejonowy w J. G. zawiadomienia o treści Księgi Wieczystej Nr [...]. Z akt sprawy wynika bezspornie, że V. i K. W. byli wieczystymi użytkownikami w/w nieruchomości gruntowej zarówno w dniu 26 maja 1990 r. jak i w dniu 24 października 2001 r. Tym samym został spełniony jeden z warunków określonych przez ustawę, co do tożsamości tych samych osób fizycznych będących użytkownikami wieczystymi w dwóch datach. Okolicznością natomiast, która jest sporna w niniejszej sprawie, jest kwestia czy nieruchomość byłą we wskazanych datach "zabudowana na cele mieszkaniowe" w znaczeniu jakim posługuje się ustawa o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Jak wskazano, w roku 1980 zostało wydane pozwolenie na wybudowanie na tej nieruchomości jednorodzinnego budynku mieszkalnego, który został oddany do użytku w dniu 23 lutego 1987 r. Z informacji przekazanej przez organ pierwszej instancji oraz materiału dowodowego (dowód np.: fragment mapy ewidencyjnej terenu obejmującego działkę nr [...] i działki sąsiednie przy ul. M. w K.) wynika jednak, że małżonkowie W. wznieśli swój dom na działce sąsiedniej, która nie pozostaje w ich użytkowaniu wieczystym. Działka ta w ewidencji gruntów została oznaczona nr [...] i jest w użytkowaniu wieczystym M. W. Tym samym działka nr [...], której są wieczystymi użytkownikami nie była w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu 24 października 2001 r. w ogóle zabudowana.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy uznał go za niezasadny bowiem w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strony zostały poinformowane o przysługujących im prawach wynikających z tego artykułu. Również zarzut naruszenia przepisów art. 6-9 k.p.a., w ocenie organu drugiej instancji, nie znajduje uzasadnienia. Ponadto w postępowaniu przed organem pierwszej instancji znalazł zastosowanie przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co uwidoczniło się w zawieszeniu przez ten organ prowadzonego postępowania. Na postanowienie o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania strony nie złożyły w ustawowym terminie zażalenia. Zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowipierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wskazało, iż zapoznało się z treścią wyroku Sądu Okręgowego w J. G. z dnia 9 listopada 2004 r. (sygn. akt IC 1079/04), z treści którego wynika, że U. i Z. K. zostali zobowiązani do złożeniu oświadczenia woli, iż nabywają odpłatnie od Gminy K. na własność działkę nr [...], położoną w K. przy ul. M. Na działce tej bowiem małżonkowie K. wybudowali dom mieszkalny zamiast na sąsiedniej działce o nr [...], której to działki są wieczystymi użytkownikami. Wyrok ten nie ma jednak wpływu na sprawę małżonków W. Oni bowiem wybudowali budynek mieszkalny na działce nr [...] (będąc w przeświadczeniu, że wznoszą ten budynek na działce nr [...], której są wieczystymi użytkownikami), która jest w użytkowaniu wieczystym M. W. Ich omyłka w tym względzie spowodowała, że działka nr [...] pozostaje nadal niezabudowana. Wobec powyższego, jak wskazał organ, brak jest podstaw do stwierdzenia nabycia przez V. i K. W. własności niezabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w K. przy ul. M. [...], w granicach działki nr [...] obręb K.-[...].

Skargę na ostateczną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli V. i K. W., domagając się jej zmiany w ten sposób, aby Sąd orzekł, że skarżący nabyli na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości prawo własności do nieruchomości oznaczonej nr [...] obręb K.-[...] lub jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, wnosząc jednocześnie o uwzględnienie w całości wszystkich zarzutów i treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo zwrócili oni uwagę, że organ pierwszej instancji odpowiadając na odwołanie wskazał na okoliczność nieprawdziwą, a mianowicie że skarżący nieprawidłowo używają numeru porządkowego nieruchomości, na której wybudowali budynek jako "M. [...]", gdyż winni oni używać numeru M. [...], którego używają ich sąsiedzi. Ponadto Sąd, zdaniem strony skarżącej, winien zwrócić uwagę na to, że przepisy nie wskazują w jaki sposób strona występująca z wnioskiem ma udowodnić, że działka jest zabudowana. To organ oznaczył jakimi dokumentami strona miała obowiązek okoliczność tą wykazać. Skarżący w sposób należyty okoliczność tą wykazali. Dlatego też powoływanie się przez SKO w J. G. na mapę, przy czym organ nie wskazał z którego roku jest to mapa, i na brak zaznaczenia na niej budynku skarżących jest nadużyciem prawa. Skoro organ wydanych przez siebie dokumentów urzędowych i numeru ewidencyjnego domu nigdy nie kwestionował to w świetle tych dokumentów działka oznaczona nr [...], pomimo tego że na mapie nie jest ujawniony budynek skarżących, jest działką zabudowaną. W konsekwencji organ miał obowiązek orzec o nabyciu przez skarżących prawa własności. Tylko dlatego, że nieruchomość skarżących, co do której mieli prawo użytkowania wieczystego jest organowi znana od wielu lat i to z winy tego organu nie mogli oni przekształcić użytkowania wieczystego w prawo własności wówczas, gdy były najbardziej korzystne przepisy ustawy z 1997 r. Także w świetle obecnie obowiązującej ustawy nie ma pewności, co do tego, że skarżący z jej dobrodziejstw skorzystają, a to z powodu budzącego wątpliwości przepisu, który reguluje przesłanki nabycia prawa własności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Podstawą materialnoprawną podejmowanych w tej sprawie decyzji były przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 poz. 1209 ze zm.).

W art. 1 tej ustawy zostały określone warunki do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o takie przekształcenie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 osoby fizyczne będące w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 24 października 2001 r. użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (podkreślenia Sądu) nabywają z mocy prawa własność tych nieruchomości z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 3, stała się ostateczna. Stosownie do przepisu art. 1 ust. 2 prawo własności nieruchomości nabywają także osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1.

Po myśli zaś art. 3 ust. 1 do osób, które skorzystały z uwłaszczenia mieniem, o którym mowa w art. 56a ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, nie stosuje się przepisów niniejszej ustawy. Osoby, które nabyły prawo własności nieruchomości na podstawie niniejszej ustawy, nie korzystają z uwłaszczenia, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2).

Podjęcie decyzji pozytywnej tj. stwierdzającej nabycie prawa własności nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości jest możliwe w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że wskazane w niej przesłanki zostały spełnione. Z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy wynika przede wszystkim, iż nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości znajdującej się w użytkowaniu wieczystym (lub współużytkowaniu wieczystym) przysługuje tylko i wyłącznie osobie fizycznej, która w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy była użytkownikiem wieczystym (lub współużytkownikiem wieczystym) tej nieruchomości. Zatem musi zachodzić tożsamość osoby, która w obu tych datach była użytkownikiem wieczystym (lub współużytkownikiem wieczystym) nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie warunek ten został niewątpliwie spełniony.

Z akt sprawy wynika, iż na podstawie aktu notarialnego umowy użytkowania wieczystego z dnia 12 grudnia 1979 r. (Repertorium A nr [...]) nieruchomość położona w K. przy ul. M. [...], oznaczoną nr 802/1 o pow. 0,0615 ha (po odnowieniu operatu ewidencji gruntów i budynków - nr [...] o pow. 0,0628 ha) została oddana małżonkom V. i K. W. w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem pod zabudowę budynkiem jednorodzinnym na okres 99 lat.

Kolejnym wymogiem ustawowym, którego spełnienie jest konieczne do nabycia prawa własności na podstawie ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości jest, aby nieruchomość, której dotyczy postępowanie, była zabudowana na cele mieszkaniowe lub stanowiła nieruchomość rolną. Ten warunek w niniejszej sprawie nie został jednak dochowany.

Zawiadomieniem z dnia 8 marca 2004 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżących do doręczenia decyzji organu nadzoru budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie nieruchomości na cele mieszkaniowe lub innego dokumentu potwierdzającego jej zabudowanie na cele mieszkaniowe oraz oświadczenia o nieskorzystaniu z uwłaszczenia mieniem, o którym mowa w art. 56a ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.

W odpowiedzi na to wezwanie V. i K. W. przedłożyli oświadczenia, z których wynika, iż nie skorzystali z uwłaszczenia mieniem, tj. nie otrzymali akcji jednoosobowych spółek Skarbu Państwa powstałych w wyniku komercjalizacji ani też akcji spółek, w których Skarb Państwa posiada kapitał zakładowy.

Dołączyli również zawiadomienie z dnia 23 lutego 1987 r. wprawdzie o oddaniu obiektu budowlanego – budynku mieszkalnego jednorodzinnego w K. na nieruchomości przy ul. M. [...] - do użytku, jednakże należy wyraźnie zaznaczyć, iż budynek ten został posadowiony omyłkowo nie na działce nr [...], o czym byli przekonani sami skarżący, ale na nieruchomości, której użytkownikiem wieczystym jest M. W. – działka nr [...] (podkreślenia Sądu).

Potwierdzają to wypisy z rejestru gruntów, z których wynika, że działka nr [...] w K. przy ul. M. [...] jest zurbanizowanym terenem niezabudowanym, natomiast działka nr [...] w K. przy ul. M. [...], której użytkownikiem wieczystym jest M. W., jest terenem mieszkalnym.

Oznacza to, że sporna nieruchomość (działka nr [...]) nie została w ogóle zabudowana przez skarżących, a zatem nie został spełniony warunek, określony w art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, tj. zabudowanie nieruchomości na cele mieszkaniowe, który uprawniałby do nabycia przez małżonków W. z mocy prawa własności nieruchomości położonej przy ul. M. [...] w K. – działka nr [...].

Ustalenia poczynione przez organy orzekające pozwoliły stwierdzić, iż wnioskodawcy nie spełnili wszystkich warunków do nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości. Sąd uznał zatem, że w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie jak o odmowie V. i K. W. nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. M. [...]. Stąd zarzut skargi naruszenia przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., jak również niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., Sąd uznał je również za niezasadne. Stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, co znalazło swój rezultat w rozstrzygnięciu organów na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Natomiast kwestie uregulowania stanu nieruchomości położonych przy ul. M. [...]-[...] w K. mają charakter cywilnoprawny, co nie mogło mieć wpływu na postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Niespornym jest bowiem, że małżonkowie W. wybudowali budynek mieszkalny zamiast na działce nr [...] - na działce nr [...], zatem w postępowaniu dotyczącym nabycia przez użytkowników wieczystych prawa własności działki nr [...], niezabudowanej na cele mieszkaniowe, nie mogły zapaść inne decyzje jak o odmowie nabycia tego prawa.

Obligowało to do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stąd orzeczono jak w sentencji.