Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2083/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 179/13 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 179/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę S. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007, a także zasądził na rzecz adwokata A. H. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 15 maja 2007 r. S. B. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), deklarując działki rolne na działkach ewidencyjnych o nr 85/1, 30/1 i 77/4.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał S. B. płatność w łącznej wysokości 4614,92, w tym z tytułu: 1) ONW - Nizinne strefa I – 2007 w wysokości 2112,20 zł, do powierzchni 11,80 ha, 2) ONW - Nizinne strefa II – 2007 w wysokości 2502,72 zł, do powierzchni 9,48 ha.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wznowił postępowanie i dołączył do sprawy następujące dokumenty: pisma Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia 30 stycznia 2012 r. i z dnia 22 lutego 2012 r., pismo P. S.A. - Oddział K. z dnia 14 lutego 2012 r. oraz pismo P. S.A. - Oddział K. z dnia 3 marca 2012 r.

W wyniku wznowionego postępowania organ I instancji wydał w dniu [...] sierpnia 2012 r., decyzję o uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. w całości oraz o przyznaniu S. B. płatności ONW do działek rolnych lub ich części w wysokości 2502,72 zł, położonych na obszarach typu: ONW - Nizinne strefa II – 2007, do powierzchni 9,48 ha oraz odmówił przyznania płatności ONW do działek rolnych typu ONW - Nizinne strefa I – 2007 na rok 2007 i nałożył sankcję w wysokości 1004,19 zł.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podczas obsługi sprawy na rok 2011, na podstawie nowych zdjęć lotniczych (ortofotomap) znajdujących się w posiadaniu organu, stwierdzono na powierzchni spornych działek zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej wskutek rozpoczęcia prac górniczych przez Kopalnię W. Powyższe ustalono na podstawie informacji uzyskanych od Spółki P. z dnia 14 lutego 2012 r. i z dnia 3 marca 2012 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadniczymi dowodami w sprawie są właśnie sporządzone na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w dniu 2 maja 2003 r. i 26 kwietnia 2009 r., a także oświadczenia spółki P. S.A. - Oddział K. z dnia 14 lutego 2012 r. i z dnia 3 marca 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego dowody te w sposób wyraźny potwierdzają okoliczność braku możliwości użytkowania rolniczego działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej o nr [...], [...] oraz [...]. Stąd zdaniem Dyrektora [...] Oddziału ARiMR organ I instancji prawidłowo uznał, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania i uchylił decyzję dotychczasową, przy czym w decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej zasadnie zostały wyłączone z płatności działki rolne, na których rozpoczęto działalność górniczą w 2006 i 2007 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniósł S. B.

Sąd I instancji, uzasadniając rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przywołał treść przepisu art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), po czym wskazał, że nową istotną dla sprawy okolicznością, nieznaną organowi w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., było według tego organu ustalenie, że zgłoszone przez skarżącego działki znajdują się na terenie odkrywki "S." oraz zwałowiska zewnętrznego. Sąd podzielił stanowisko organu co do istnienia podstaw faktycznych i prawnych do wznowienia postępowania postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., oraz do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

WSA podkreślił, że wznowienie postępowania nie nastąpiło w związku z uzyskaniem dowodu w postaci ortofotomap wykonanych w 2009 r. Ortofotomapy zostały załączone do akt sprawy, a dokonane na ich podstawie ustalenia spowodowały kontrolę administracyjną wniosków beneficjenta złożonych w latach poprzedzających. Podstawą wznowienia postępowania była informacja o rozpoczęciu robót górniczych w 2006 oraz 2007 roku na działkach deklarowanych przez beneficjenta we wniosku z 2007 r. o przyznanie płatności ONW na 2007 rok, a co za tym idzie okoliczność braku możliwości użytkowania tych działek przez skarżącego.

Z treści § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.; dalej: rozporządzenie z dnia 11 kwietnia 2007 r.), art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (...) (Dz. Urz. UE Nr L 270 z 21.10.2003, str. 1; dalej: Rozporządzenie Nr 1782/2003) oraz art.14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. UE Nr L 160 z dnia 26 czerwca 1999 r., str. 80; dalej: Rozporządzenie Nr 1257/1999) WSA wywiódł, że płatności ONW przysługują temu, kto użytkuje rolniczo grunt i zobowiązuje się go użytkować w dalszym ciągu przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania pierwszej płatności ONW. Prawodawca wspólnotowy wprowadzając przesłanki uprawniające do otrzymania dodatku wyrównawczego powiązał je z faktycznym użytkowaniem gruntu.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że skarżący na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania dopłat za rok 2007 nie spełniał warunku posiadania spornych gruntów. Z materiału dowodowego wynikało, że nie tylko właścicielem, ale i faktycznym użytkownikiem przedmiotowych działek była Kopalnia W. Tym samym za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie reguł i zasad ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Z treści art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) WSA wywiódł, że ciężar udowodnienia faktu w postępowaniu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów potwierdzających inny stan faktyczny od tego, który został ustalony przez organy. Za niewystarczające Sąd uznał lakoniczne twierdzenie skarżącego, że nie wie na ile dane z Kopalni W. w B. mogą być nieomylne. Skarżący nie przedstawił też żadnego dowodu świadczącego o tym, że uprawiał sporne działki w 2007 r., a który to dowód miałby potwierdzać prawidłowość złożonej deklaracji. Tym bardziej, że składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 również deklarował użytkowanie spornych działek.

Ponadto WSA podkreślił, że organ prawidłowo wyjaśnił, iż podstawą wznowienia postępowania było ustalenie nowej okoliczności, tj. faktu użytkowania spornych działek przez Kopalnię W. w B., a więc braku możliwości użytkowania tych działek przez beneficjenta. Okoliczność ta nie była znana Kierownikowi Biura ARiMR w P. przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. B., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Ł. oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na uznanie, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zaś pismo P. S.A. Oddział K. z dnia 14 lutego 2012 r. oraz pismo P. S.A. – Oddział K. z dnia 3 marca 2012 r. oraz fotomapy – zdjęcia lotnicze wykonane na przełomie maja i kwietnia 2009 r., które stanowią nowe okoliczności w rozumieniu przepisów, w sytuacji, w której z uzasadnień orzeczeń wydanych w analogicznych sprawach pod sygn. akt III SA/Łd 176/13, III SA/Łd 177/13, III SA/Łd 178/13 WSA w Ł. uznał, że po pierwsze zważywszy na daty ww. pism nie sposób uznać ich za dowody nowe, skoro zaskarżona decyzja dotyczy ostatecznej decyzji wydanej w roku 2008, zaś z załączonej fotomapy nie sposób stwierdzić, czy na działce są prowadzone prace górnicze oraz czy ewentualne prace były prowadzone na całości działek objętych decyzją, czy też była obejmowana etapami, a jeśli tak, to jakie obszary, w jakich okresach były obejmowane pracami, co w sposób oczywisty skutkuje na zasadność niewyjaśnieni wszystkich okoliczności sprawy rzutujących na możliwość uznania zasadności wznowienia postępowania i prawidłowości rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji;

2. art. 7, art. 8, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez uchylenie się od wszechstronnej i obiektywnej oceny materiału dowodowego w sprawie, a to w szczególności przez pominięcie całokształtu materiału dowodowego w zakresie, w jakim wskazywał on na okoliczności braku podstaw do wznowienia postępowania i niezasadności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji nieuzasadnioną odmowę uchylenia tej decyzji w sytuacji, w której przepisy prawa administracyjnego jednoznacznie wskazują na konieczność wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono również m.in., że organy wznowiły postępowanie po uzyskaniu nowych ortofotomap wykonanych na podstawie zdjęć lotniczych. Jednak zdjęcia te zostały wykonane w dniu 26 kwietnia 2009 r., zatem ponad pół roku po wydaniu decyzji w sprawie. Organ administracji nie miał zatem podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem, wbrew twierdzeniom organów, nie wyszły na jaw nowe okoliczności w rozumieniu przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. zawiera jedną z podstawowych zasad postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, tj. zasadę rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd kasacyjny nie jest uprawniony do kontrolowania wyroku Sądu I instancji w zakresie nieobjętym zarzutami wyartykułowanymi w rozpoznawanym środku odwoławczym.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu kontrola zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy wyrok ten narusza przepisy prawa wskazane w podstawach skargi kasacyjnej.

W tym sanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek o uchylenia zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do podstawowego dla istoty sprawy zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. należy zauważyć, że według autora skargi kasacyjnej naruszenie tych przepisów polegało na (wadliwej) odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, wadliwym uznaniu, że zgromadzony materiał dowody wskazuje na nowe okoliczności w rozumieniu tych przepisów. Taki sposób sformułowania zarzutu świadczy o tym, że w istocie kwestionowana jest prawidłowość zastosowania przepisów wymienionych w pkt II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Tym samym poza sporem pozostaje dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jak i właściwe zrozumienie art. 151 § 1 tej ustawy.

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (...) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję".

Z treści przytoczonej regulacji w sposób niepodważany – i zdaniem NSA trafny – Sąd I instancji wywiódł, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione w tym przepisem przesłanki. Nastąpi to zatem wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. W przywołanym przepisie została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, a zatem podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu.

Odniesienie się do zarzutu wadliwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga uwagi, że ocena podstaw wznowienia wywołuje skutki procesowe i merytoryczne.

Skutkiem procesowym stwierdzenia, że zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.). Akt ten jedynie otwiera drogę do przeprowadzenia wznowionego postępowania i merytorycznego załatwienia wznowionej sprawy. Przed wydaniem postanowienia przedmiotem ustaleń jest tylko i wyłącznie to, czy w sprawie mamy do czynienia z przesłanką wznowienia przewidzianą art. 145 § 1 k.p.a. (w tym przepadku przesłanką określona w pkt 5 tego artykułu). Na tym etapie postępowania nie jest zaś dopuszczalna ocena rzeczywistego wystąpienia przesłanek i ich wpływu na meritum sprawy.

Regulacja zawarta w art. 149 § 2 k.p.a. - zgodnie z którą postanowienie (o wznowieniu postępowania) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy - potwierdza tezę, że ocena, czy stanowiąca podstawę wznowienia przyczyna rzeczywiście zaistniała, może być dokonywana dopiero w postępowaniu wznowionym i w zależności od wyniku tego postępowania skutkuje wydaniem jednej z decyzji określonych art. 151 k.p.a.

Zgodnie z objętym podstawami skargi kasacyjnej art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej /.../ po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Nie powinno budzić wątpliwości, że przez "nową okoliczność" istotną dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Meritum sprawy dotyczy podstaw do przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 r.

Z treści § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r., art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 - zastosowanie i wykładnia których kwestionowane skargą kasacyjną nie są - Sąd I instancji wyprowadził wniosek, że przesłanki uprawniające do otrzymania dodatku wyrównawczego powiązane są z faktycznym użytkowaniem gruntu.

Tak więc fakt posiadania i użytkowania gruntu jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, jest bowiem okolicznością prawotwórczą.

Przypomnienia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie przyjęto, że zaistniały "nowe okoliczności" - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Za okoliczności te uznano fakt, że wnioskodawca w dacie wniosku i wydawania decyzji w przedmiocie przyznania dochodzonych płatności nie posiadał i nie użytkował zgłoszonych do płatności gruntów. Stwierdzono, że okoliczności te istniały w dacie wydawania decyzji jednak wówczas organowi nie były znane. Okoliczności te potwierdzają zaś dowody w postaci ortofotomap z 2009 r. i pisemnych oświadczeń P. S.A., z 14 lutego i 3 marca 2012 r.

Ustaleniom faktycznym, co do faktycznego zaistnienia tej nowej okoliczności - poczynionym przez organy a przyjętym przez Sąd I instancji przy wyrokowaniu – nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w pkt II pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim Sąd I instancji wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzez Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Stanowi on w ust. 1, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Według ust. 2, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3)udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 3 powołanej ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Przepis ten modyfikuje zatem obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania - określone w przepisach k.p.a. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. To nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów, ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1075/10, z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11). Modyfikacja zasad postępowania dotyczy też w sposób wyraźny określonej w art. 9 k.p.a. zasady informowania stron.

W podstawach skargi kasacyjnej nie wskazano na naruszenie art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków EFR na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Zarzut, że tylko na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego nie jest więc trafny. Brak też podstaw by przyjąć, że zgromadzony w sprawie materiał nie został rozpatrzony wyczerpująco. Ocenie poddano bowiem zarówno ortofotomapy na podstawie zdjęć wykonanych w 2009 r. jak pisma P. S.A. – Oddział k.B. z dnia 14 lutego i 3 marca 2012 r. Na podstawie tych właśnie dowodów przyjęto, że zgłoszone przez skarżącego działki znajdują się na terenie odkrywki "S." oraz zwałowiska zewnętrznego a roboty górnicze na działkach deklarowanych przez beneficjenta we wniosku z 2007 r. roku o przyznanie płatności ONW na 2007 rok odnośnie działek [...], [...] i [...] rozpoczęto odpowiednio w czerwcu 2006 r., w listopadzie 2006 r. i w listopadzie 2007 r. - co oznacza brak możliwości użytkowania tych działek przez skarżącego i co jest okolicznością "nową" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Ocenie tych dowodów nie można zarzucić przekroczenia granic przewidzianej prawem swobody (art. 80 k.p.a.). Nie ulega też wątpliwości, że dla podważenia dokonanych przez organ ustaleń skarżący nie przedstawił żadnych dowodów i nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych.

Co do naruszenia art. 15 k.p.a. - zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne - brak uzasadnienia tego zarzutu w istocie nie daje możliwości jego merytorycznej oceny.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano też na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. I ten zarzut nie może być jednak uznany za trafny.

Przede wszystkim z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy skierował do strony pismo z 5 października 2012 r. ze wskazaniem art. 10 i 81 k.p.a. - informujące o terminie rozstrzygnięcia i o tym, że w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w związku ze wznowieniem postępowania, zebrano materiał dowodowy z którym strona może się zapoznać, może się wypowiedzieć, uzupełnić materiał dowodowy, może składać wyjaśnienia.

Zauważyć należy też, że przepis ten jest przepisem procesowym i zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jego naruszenie może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko gdy strona wykaże, że jego uchybienie mogło mieć – i to istotny – wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanym przypadku strona nie wykazuje tymczasem, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to, że przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej organ nie wezwał strony do "wypowiedzenia ostatniego słowa".

W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia w sprawie przepisów postępowania nie jest zasadny.

Z kolei wydanie decyzji przewidzianej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jest skutkiem merytorycznym dokonanej oceny, że wyszły na jaw istotne dla sprawy "nowe okoliczności faktyczne", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Wobec skutecznie niepodważonych okoliczności faktycznych sprawy – tak co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy – brak podstaw by uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. za trafny.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej o naruszeniu tych przepisów nie świadczy stanowisko wyrażone przez WSA w Ł. w uzasadnieniu wyroków, gdyż wydano je w sprawach o odmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych (w szczególności co do reguł prowadzenia przez organ postępowania dowodowego).

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika skarżącej, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii.