Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 863/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust.1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2014 r. sprawy ze skargi "S" Spółka z o.o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej "S" Spółka z o.o. w M. kwotę 470 zł ( słownie: czterysta siedemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. [....] Sp. z o. o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Realizacja kompostowni kontenerowej jako instalacji do odzysku odpadów organicznych na działkach nr nr [....] obr. [....] , gmina T".

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r. (......) na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) po rozpatrzeniu wniosku [....] Sp. z o.o. Burmistrz Miasta T. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla ww. przedsięwzięcia.

W decyzji z dnia 29 grudnia 2011 r. (......) o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), Burmistrz Miasta T. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji kompostowni kontenerowej jako instalacji do odzysku odpadów organicznych na działkach nr nr [....] obr. [....] w T. i przestawił charakterystykę przedsięwzięcia (zał. nr 1).

Decyzją z dnia 2 kwietnia 2012 r. (.....) na podstawie art. 138 § 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia 29 grudnia 2011 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 31 października 2012 r. (II SA/Kr 929/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 kwietnia 2012 r.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. (.....) na podstawie art. 63 ust. 1 i 4 art. 66 oraz art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) Burmistrz Miasta T. nałożył na inwestora [....] Sp. z o.o. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Realizacja kompostowni kontenerowej jako instalacji do odzysku odpadów organicznych na działkach nr nr [....] obręb [....] gmina T. " i określił zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Pismem z dnia 28 lipca 2013 r. Burmistrz Miasta T. , w związku ze społecznymi protestami, wezwał inwestora do uzupełnienia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko "o opis racjonalnego wariantu alternatywnego , który dla realizacji przedsięwzięcia nie będzie wymagał usuwania istniejącej zieleni".

W piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. inwestor wyjaśnił, że "w rozpatrywanym terenie nie ma możliwości innej lokalizacji przedsięwzięcia tak, aby nie wycinać istniejącej zieleni (niestanowiącej zresztą znaczącej wartości przyrodniczej). W piśmie zawarto też, jako uzupełnienie raportu, uszczegółowiony opis rozwiązania technologicznie alternatywnego i uzasadnienie wyboru.

Decyzją z dnia 16 stycznia 2014 r. (.....) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. [....] Sp. z o.o. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Realizacja kompostowni kontenerowej jako instalacji do odzysku odpadów organicznych na działkach nr nr [....] obręb [....] gmina T. " oraz po przeprowadzonym postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz Miasta T. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tym zakresie podał organ, że usuwanie drzew i krzewów z terenu inwestycji należy prowadzić wyłącznie na podstawie stosownego zezwolenia, ilość drzew i krzewów przeznaczonych do usunięcia należy ograniczyć do minimum. Drzewa kolidujące z planowanym przedsięwzięciem, których wiek i stan zdrowotny pozwala na przesadzanie należy posadzić w najbliższym otoczeniu kompostowni, aby ograniczyć do minimum zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej. Drzewa i krzewy nieprzeznaczone do usunięcia znajdujące się w pobliżu planowanej inwestycji należy zabezpieczyć podczas budowy przed uszkodzeniami mechanicznymi np. osłonić je matami lub deskami, aby przeciwdziałać uszkodzeniom kory drzew. Nie należy składować materiałów budowlanych w obrębie bryły korzeniowej, obsypywać pni drzew oraz odsłaniać systemów korzeniowych na znacznych powierzchniach. Na etapie eksploatacji należy prowadzić prace pielęgnacyjne istniejącej zieleni w bezpośrednim sąsiedztwie kompostowni oraz uzupełniać nasadzenia zieleni w przypadku konieczności usuwania drzew np. obumarłych.

Decyzja zawierała również rozstrzygnięcia w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; dotyczących przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych; dotyczących transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Organ administracji stwierdził konieczność zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez prowadzenie okresowych przeglądów i konserwacji instalacji, a w szczególności biofiltrów oraz sprzętu wykorzystywanego na terenie kompostowni oraz prowadzenie okresowych kontroli urządzeń do odprowadzania i podczyszczania wód opadowych i ścieków technologicznych przed ich odprowadzeniem do kanalizacji miejskiej.

Organ administracji nie stwierdził: konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej, wskazując, że z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie wynikała potrzeba jej wykonania; konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania z uwagi na brak uwarunkowań wymienionych w art. 134 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska; konieczności nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jak i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko; konieczności nałożenia obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, ponieważ przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwarunkowań nie wykazała takiej potrzeby.

Załącznik nr 1 do decyzji zawierał charakterystykę przedsięwzięcia.

Organ administracji wskazał, że decyzja uwzględnia wszystkie warunki zawarte w uzgodnieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [....] marca 2013 r. Natomiast po szczegółowej analizie zaleceń zawartych w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [....] maja 2013 r. oraz wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 4 czerwca 2013 r. w decyzji w warunkach wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz w wymaganiach dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględniono punkty: 2, 7, 8, 9, 10, 11, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24 ,25, 26, 27, 28 i 29. Pozostałe punkty opinii sanitarnej nie zostały uwzględnione, bowiem z uwagi na rodzaj i charakter inwestycji, przedstawione przez Inwestora dane związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia, a także z uwagi na brak możliwości wystąpienia oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 i inne formy ochrony przyrody nie ma konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie środowiska. W zakresie natomiast prowadzenia monitoringu substancji złowonnych decyzja (w pkt III ) zawiera warunki dotyczące konieczności zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które dotyczą m. in. prawidłowej eksploatacji biofiltrów.

Organ administracji wyjaśnił również, że na poszczególnych etapach postępowania zapewniono udział społeczeństwu. Wszystkie uwagi i wnioski złożone przez strony postępowania zostały wzięte pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego i opisane w uzasadnieniu decyzji.

W pozostałej części decyzji Burmistrz Miasta T. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał co następuje:

Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska zbadano zagadnienia bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi; dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin; możliwość oraz sposób zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; wymagany zakres monitoringu.

Określono również warunki w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, warunki dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a także warunki dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie zabezpieczenia powietrza atmosferycznego, zabezpieczenia przed hałasem, zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego, ochrony przed odpadami, ochronę środowiska przyrodniczego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie. Ustalono, że uciążliwość inwestycji na etapie jej realizacji w zakresie emisji do powietrza atmosferycznego, emisji hałasu oraz wytwarzania odpadów będą miały charakter przejściowy i zakończą się wraz z rozpoczęciem eksploatacji przedsięwzięcia. Przy spełnieniu warunków zawartych w raporcie, z uwzględnieniem obowiązków wynikających z niniejszej decyzji działalność przedsięwzięcia nie będzie powodować ponadnormatywnych emisji zanieczyszczeń do powietrza i hałasu. Zastosowane zabezpieczenia i rozwiązania chronić będą środowisko gruntowo-wodne. Powstające odpady na etapie realizacji i eksploatacji nie będą stanowić zagrożenia dla środowiska pod warunkiem przestrzegania obowiązujących przepisów ochrony środowiska i przepisów dotyczących odpadów.

Emisja z nowopowstającej kompostowni zarówno sama w sobie jak i w wyniku kumulacji i wzajemnych oddziaływań na całym terenie wykorzystywanym w zakresie gospodarki odpadami (sortownia, kompostownia, składowisko) nie będzie powodować przekroczeń wartości stężeń dopuszczalnych, w związku z czym działalność nie będzie uciążliwa dla otoczenia z punktu widzenia ochrony powietrza atmosferycznego. Poszczególne obiekty kompostowni zostaną wyposażone w urządzenia zabezpieczające powietrze atmosferyczne przed zanieczyszczeniami, powietrze opuszczające kontenery poprzez system rurociągów odpowietrzających przechodzić będzie przez filtr biologiczny, który oczyszcza je z nieprzyjemnych zapachów. Ponadto kompostownia pozwoli na ograniczenie niekorzystnych zapachów wynikających ze składowania nieprzetworzonych odpadów biodegradowalnych na składowisku odpadów komunalnych. Lokalizacja kompostowni jak i jej eksploatacja nie będą miały szczególnego wpływu na wzrost poziomu hałasu w otoczeniu w stosunku do obecnego oddziaływania, nie spowodują przekroczenia standardów jakości środowiska dla terenów z zabudową mieszkaniową chronionych akustycznie.

Z uwagi na skalę i usytuowanie przedsięwzięcia nie określono szczególnych warunków dotyczących ochrony obszarów europejskiej sieci Natura 2000. W sąsiedztwie inwestycji oraz w obrębie bezpośredniego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują obiekty chronione na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. (Dz.U. nr 162 poz. 1568 wraz z poen. zm.). Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi lub cennymi przyrodniczo.

Nie ustalono obowiązków określonych w art. 82 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska. Z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko oraz uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań przeprowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie wynika potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak również potrzeba wykonania kompensacji przyrodniczej oraz potrzeba przedstawienia analizy porealizacyjnej. Ponadto z uwagi na charakter przedsięwzięcia oraz jego przewidywane oddziaływanie nie ma podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w oparciu o art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

Z uwagi na to, że planowana do uruchomienia instalacja nie jest kwalifikowana jako zakład o dużym ryzyku, ani też o zwiększonym ryzyku w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska nie ustalono wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych. Ponadto z uwagi na znaczną odległość lokalizacji przedsięwzięcia od granic Państwa, wynoszącą ok. 60 km uznano, iż nie będzie ono oddziaływać transgranicznie i nie ma potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Przy spełnieniu warunków zawartych w raporcie, z uwzględnieniem obowiązków wynikających z niniejszej decyzji, planowane przedsięwzięcia nie będzie powodować ponadnormatywnych emisji do otoczenia oraz nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska. Zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy o ochronie środowiska charakterystyka przedsięwzięcia została zawarta w załączniku nr 1 do niniejszej decyzji.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Stowarzyszenie "[....] ", zarzucając decyzji naruszenie przepisu art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze wskazaniem wariantu proponowanego przez wnioskodawcę pomimo tego, że z oceny oddziaływania na środowisko wynikała zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę; art. 82 ust. 1 pkt 2 a w/w ustawy poprzez niestwierdzenie obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej w postaci nasadzenia drzew; art. 29 ust. 3 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane pozwolenie na budowę; art. 74 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji w wariancie wskazanym przez wnioskodawcę, którego wykonanie będzie naruszać zasadę zrównoważonego rozwoju oraz pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem organu do prowadzenia polityki zapewniającej bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom; art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 107 kpa w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

poprzez stwierdzenie, iż decyzja uwzględnia pkt 27 opinii sanitarnej wyrażający zakaz dopuszczenia wycinki drzew, które w dotychczasowym użytkowaniu stanowiły bariery ochronne lub izolacyjne przed oddziaływaniem funkcjonującego składowiska odpadów, podczas gdy z decyzji wynika, że jest możliwe usuwanie drzew i krzewów z terenu inwestycji na podstawie stosownego zezwolenia oraz, że jest możliwe usuwanie ograniczonej do niezbędnego minimum ilości drzew oraz, że drzewa kolidujące z planowanym przedsięwzięciem, których wiek i stan zdrowotny pozwala na przesadzenie, należy przesadzić w najbliższym otoczeniu kompostowni, aby ograniczyć do minimum zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej; art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i przyjęcie jedynie na podstawie zapewnień wnioskodawcy, że na obszarze 0,6 ha mającym być objętym wycinką znajduje się jedynie ok. 10 drzew, gdy w rzeczywistości jest ich o wiele więcej; art. 7, art. 77 i art. 107 kpa poprzez sprzeczność pkt VI sentencji zaskarżonej decyzji z pkt 1.3.2 sentencji zaskarżonej decyzji, albowiem punkt VI sentencji zaskarżonej decyzji nie stwierdza konieczności nałożenia obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, podczas gdy w pkt 1.3.2 sentencji zaskarżonej decyzji Burmistrz Miasta T. nakłada na Inwestora obowiązek zastosowania rozwiązań projektowych, aby wszelkie uciążliwości związane z fazą realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia zamknęły się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a w obecnym stanie faktycznym i prawnym, Inwestor nie posiada tytułu prawnego do niewyodrębnionej geodezyjnie drogi dojazdowej do składowiska, sortowni i planowanej kompostowni poprzez działki [....] oraz [....] , podczas gdy zgodnie z załączonym oświadczeniem A.D. , jednego ze spadkobierców po właścicielach w/w działek, wynika iż Inwestor od wielu lat bezprawnie korzysta z przejazdu, bez zgody spadkobierców ani bez umowy na korzystanie z części powyższej nieruchomości. Okoliczność tytułu prawnego do w/w działek nie została zbadana przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję.

W ocenie Stowarzyszenia autor raportu nie wskazał wariantu alternatywnego, o którym była mowa w piśmie Burmistrza Miasta T. z dnia 18 lipca 2013 r. w obawie przed koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów przez Inwestora. Jeżeli organ I instancji uznałby za zasadny wariant alternatywny niewymagający usunięcia drzew (o ile inwestor by go przedstawił), to zgodnie z art. 81 ust. 1 albo wydałby decyzję środowiskową ze wskazanym tymże wariantem alternatywnym realizacji przedsięwzięcia – za zgodą inwestora – albo musiałby odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia - w razie braku zgody inwestora na wariant alternatywny. Wydanie decyzji należy więc ocenić jako przedwczesne. W niniejszej sprawie Inwestor nie uzupełnił raportu w zakresie rozdziału 6.2 i 6.3. W piśmie autorów raportu z dnia 24 lipca 2013 r. wzmianka o niemożności przedstawienia wariantu alternatywnego znajduje się jedynie w części wstępnej pisma, więc ze względów formalnych takie "wskazanie" należy uznać za niebyłe, jako że znalazło się poza częścią pisma zawierająca uzupełnienie raportu.

Nadto w świetle przepisu art. 29 ust. 3 prawa budowlanego w omawianej sprawie budowa kompostowni wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie strony odwołującej się organ bezpodstawnie wskazał, że planowana kompostownia będzie współtworzyć jeden system gospodarowania odpadami, skoro z akt sprawy wynika, że w niedalekiej przyszłości składowisko przestanie funkcjonować (decyzja z dnia 23 czerwca 2005 r., [....] ; pismo Dyrektora Departamentu Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [....] z dnia 30 września 2013 r.). Stowarzyszenie podniosło również, że według decyzji dojazd do terenu inwestycji będzie odbywał się istniejącym zjazdem na teren składowiska odpadów z drogi wojewódzkiej DW791 z ul. Piłsudskiego. Dojazd ten odbywa się przez działki nr nr [....] , gdzie nie ma wyodrębnionej drogi, a Usługi Komunalne [....] sp z o.o., jak i spółka [....] przejeżdżają przez te nieruchomości bez żadnego tytułu prawnego i wbrew woli spadkobiercy właścicielki tych nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli również B.G. , E.W. , M.D. , wskazując, że sortownia i wysypisko nie posiadają drogi dojazdowej ani sieci rurociągów przeciwpożarowych. Odwołujący się zwrócili się o wydanie zakazu wycinki drzew i wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia procesu karnego (sygn. akt II Kp 366/13).

Decyzją z dnia 31 marca 2014 r. (.....) na podstawie art. 59, 66, 71, 77, 82, 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., 1235), § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.) w zw. z art. 138 § 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 80 ww. rozporządzenia i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W myśl art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień; zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Inwestor przedłożył 6 grudnia 2013 roku raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został w toku postępowania uzupełniony. Organ I instancji uzyskał wymagane art. 77 w/w ustawy opinie i uzgodnienia, tj. opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 24 maja 2013 roku, a także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z dnia 27 marca 2013 roku. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcie. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując jednocześnie 29 koniecznych do uwzględnienia zaleceń. Treść uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji prawidłowo wskazał, iż kwestia dotycząca usunięcia drzew i krzewów będzie wiązała się z uzyskaniem stosownego zezwolenia, jednakże w zaskarżonej decyzji organ zawarł sprzeczne ze sobą zapisy dotyczące powyższej kwestii. Burmistrz Miasta T. podał, iż po analizie zaleceń Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. zawarł w decyzji w warunkach wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz w wymaganiach dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę punkt 27 opinii sanitarnej. Natomiast w sentencji zaskarżonej decyzji organ zmodyfikował, co prawda wskazując warunki zgodne z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia o ochronie przyrody, punkt 27 opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. , nadając w/w warunkowi inne brzmienie. Powyższa rozbieżność zapisów decyzji, której uzasadnienie zawiera sprzeczne z jej rozstrzygnięciem ustalenia stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. narusza art. 107 § 3 kpa. Organ nie może w uzasadnieniu decyzji podać argumentacji sprzecznej z sentencją tej decyzji, co z pewnością nastąpiło poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu, iż organ zawarł w rozstrzygnięciu pkt 27 opinii sanitarnej, podczas gdy pkt ten został uwzględniony w inny sposób. W kwestii zarzutu naruszenia art. 29 ust. 3 prawa budowlanego (poprzez przyjęcie przez organ I instancji, iż do realizacji przedmiotowej Inwestycji nie jest wymagane pozwolenie na budowę) organ I instancji powinien uściślić swoje stanowisko w zakresie rozważań dotyczących pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 18 lipca 2013 roku Inwestor, pismem z dnia 24 lipca 2013 roku odniósł się do wniesionych przez społeczeństwo uwag oraz uzupełnił treść rozdziału 6.2 i 6.3 raportu w zakresie wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, jednocześnie wskazując, iż na rozpatrywanym terenie nie ma możliwości innej (alternatywnej) lokalizacji przedsięwzięcia, tak aby nie wycinać istniejącej zieleni, która jego zdaniem nie stanowi wartości przyrodniczej. Organ I instancji uznał wyjaśnienia Inwestora oraz uwzględnił uzupełnienie raportu w zakresie wariantu alternatywnego i najkorzystniejszego dla środowiska, a następnie w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż przedłożony raport posiadał niezbędne zapisy w tym zakresie, podczas gdy wezwanie z dnia 18 lipca 2013 roku dotyczyło uzupełnienia raportu o racjonalny wariant alternatywny, który dla realizacji przedsięwzięcia nie będzie wymagał usuwania istniejącej zieleni.

W rozważanej sprawie brak wskazania przez Inwestora wariantu alternatywnego niewymagającego usunięcia drzew powoduje niemożność rozważenia przez organ I instancji czy proponowany wariant jest rozwiązaniem optymalnym, tj. stanowi rozwiązanie najbardziej korzystne nie tylko dla Inwestora, ale przede wszystkim dla środowiska.

W zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 82 pkt 1 ustawy organ I instancji określił jej obligatoryjne składniki. Stwierdził ponadto brak konieczności nałożenia obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej oraz wykonania kompensacji przyrodniczej, ze względu na to, iż przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko oraz uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań przeprowadzone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie wykazały potrzeby nałożenia na wnioskodawcę w/w obowiązków.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 ww. ustawy w analizie porealizacyjnej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Natomiast z art. 74 ustawy wynika, że od inwestora nie wymaga się konieczności wykazania tytułu prawnego do drogi dojazdowej do planowanej inwestycji. W związku z powyższym zarzut sprzeczności sentencji wynikającej z nie stwierdzenia konieczności przedstawienia analizy porealizacyjnej z równoczesnym nałożeniem na Inwestora obowiązku zastosowania rozwiązań projektowych jest bezzasadny.

Organ I instancji powinien ponownie rozpatrzyć kwestię kompensacyjnych nasadzeń drzew, jak również problem dotyczący ilości planowanych do wycięcia drzew. Nadto w zaskarżonej decyzji organ wskazał, że "po wybudowaniu kompostownia będzie współpracować i współtworzyć jeden system gospodarowania odpadami wraz z istniejącą sortownią i składowiskiem odpadów", podczas gdy nieuregulowana jest kwestia ewentualnego zamknięcia w/w składowiska odpadów. Skoro planowana inwestycja ma stanowić jeden system gospodarowania odpadami, to organ I instancji powinien wyjaśnić tę kwestii, a także mieć na uwadze problem oddziaływania na środowisko całości przedmiotowej inwestycji.

Na powyższe rozstrzygnięcie [....] sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego w sytuacji, gdy nie zachodziły ku temu przesłanki; art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa poprzez przyjecie, że materiał dowodowy tj. wyjaśnienia skarżącego i uzupełnienia raportu w zakresie wariantu alternatywnego nie były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia; art. 12 kpa poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania poprzez wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji winien był rozważyć kwestie ewentualnego zamknięcia składowiska, podczas gdy na moment wydania decyzji składowisko odpadów działało w oparciu o ostateczną decyzję administracyjną; art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymagań wskazanych w kpa, w szczególności w zakresie kompensacji przyrodniczej; art. 66 ust. 1 pkt 5 lit a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przyjęcie, że przedłożony przez skarżącego raport jest niekompletny podczas gdy przedmiotowy raport w sposób kompleksowy realizuje cele i wymagania nałożone ww. ustawą, w tym w zakresie przedstawienia wariantu alternatywnego.

Strona skarżąca podała, że teren na którym planowana jest inwestycja jest zadrzewiony i zakrzewiony w stopniu uniemożliwiającym realizację inwestycji bez uprzedniego usunięcia istniejącej roślinności. W raporcie skarżący przedstawił wariant zawierający alternatywne rozwiązanie technologiczne. Jednocześnie nie sposób przyjąć, że w ramach wariantu alternatywnego skarżący miałby przedstawić wariant zakładający realizacje przedsięwzięcia na innym terenie. Twierdzenia organu odwoławczego, iż organ I instancji powinien żądać od Skarżącego przedstawienia wariantu alternatywnego nie powodującego usunięcia zieleni są całkowicie bezzasadne.

Wedle strony skarżącej przedłożony raport jest kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Uwzględnienie okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy (konieczność uzyskania od Skarżącego wariantu alternatywnego nieprzewidującego usuwania zieleni) uniemożliwia zakończenia przedmiotowej sprawy decyzją pozytywną dla skarżącego. Błędne są twierdzenia organu odwoławczego, że organ I instancji powinien wstrzymać się z rozstrzygnięciem sprawy do czasu uregulowania kwestii ewentualnego zamknięcia składowiska odpadów. Składowisko odpadów i kompostownia stanowią bowiem dwa odrębne przedsięwzięcia, a na moment rozstrzygania sprawy składowisko odpadów funkcjonowało na podstawie ostatecznych decyzji.

Skarżąca spółka podniosła, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki art. z 138 § 2 kpa, nie istnieją bowiem okoliczności wymagające ponownego przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania rozpoznawczego, a podnoszone wadliwości decyzji mogły być usunięte przez organ odwoławczy. Jeśli chodzi o kwestie dotyczące zapisów pkt 27 opinii sanitarnej, to organ I instancji uszczegółowił jedynie bardzo ogólny zapis tego punktu opinii, zaś tematyka budowlana nie znajduje się w gestii organów orzekających w przedmiotowej sprawie. Nadto organ odwoławczy nie wskazał przyczyn dla których konieczne jest ponowne rozpatrzenie zagadnienia związanego z kompensacją przyrodniczą i wycinką drzew.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 31 lipca 2014 r. uczestnik postępowania Stowarzyszenie "[....] " wniosło o oddalenie skargi.

Stowarzyszenie powtórzyło argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazało nadto, że z decyzji z dnia 16 stycznia 2014 r. wynika, że kompostownia kontenerowa miała współtworzyć jeden system gospodarowania odpadów wraz z istniejącą sortownią i składowiskiem odpadów, dlatego argumenty strony skarżącej, iż są to odrębne przedsięwzięcia są całkowicie bezzasadne. Również niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 107 § 3 kpa, albowiem zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji stanowi odstępstwo od reguły, wedle której organ odwoławczy rozpoznaje sprawę merytorycznie. Przesłanki zatem uprawniające organ odwoławczy do podjęcia decyzji kasacyjnej muszą być wykładane ściśle.

Decyzja kasacyjna nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawana jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, a więc zmierzającą do ustalenia czy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na to pytanie możliwe jest tylko przy uwzględnieniu treści właściwych norm prawa materialnego dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy. Błąd organu odwoławczego co do prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie może prowadzić do fałszywych wniosków co do zakresu koniecznych jeszcze ustaleń.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy wskazał następujące powody, dla których uznał za konieczne przeprowadzenie ponownego postępowania w pierwszej instancji:

Po pierwsze organ odwoławczy wskazał, że zachodzi sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji organu I instancji w zakresie "uwzględnienia" opisanego w punkcie 27 opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. zalecenia. W uzasadnieniu bowiem organ I instancji podał, że w decyzji "zawarł" m. in. punkt 27, ale w sentencji nie przytoczył tego punktu in extenso, lecz zmodyfikował jego treść. Zdaniem organu odwoławczego to, że tak określone przez organ I instancji warunki są zgodne z prawem nie zmienia faktu, że pomiędzy rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem zachodzi sprzeczności, co narusza rat. 107 § 3 kpa.

Opisane powyżej uchybienie żadną miarą nie dawało podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Rzeczywiście organ I instancji użył sformułowania mogącego sugerować, że zalecenia Inspektora Sanitarnego wprowadził do decyzji in extenso. Podał bowiem, że w decyzji "zawarł" zalecenia z określonych punktów. Nie wymaga jednak głębszych zabiegów interpretacyjnych ustalenie, że w istocie chodzi o uwzględnienie owych zaleceń. Z całą pewnością mowy być tu nie może o mogącej mieć jakiekolwiek znaczenie "sprzeczności" pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji. Kwestią inną jest to, czy zalecenia zawarte w punkcie 27 opinii Inspektora Sanitarnego musiały być uwzględnione w całości, czy rzeczywiście zostały uwzględnione, w jaki sposób to uczyniono i czy przyjęte rozwiązanie jest zgodne z prawem. Z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika, aby w tym zakresie organ odwoławczy powziął wątpliwości, choć akurat analizie tego zagadnienia nie poświęcił wiele rozważań. W każdym razie nie spełnia warunków z art. 138 § 2 kpa przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w rzeczywistości w celu zmiany jednego sformułowania, dającego się zresztą łatwo, właściwie wyłożyć.

Jako drugą przyczynę uchylenia decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało brak wskazania przez Inwestora wariantu alternatywnego niewymagającego usunięcia drzew. Kolegium stwierdziło, że inwestor, na wezwanie organu, co prawda przedstawił opis wariantu alternatywnego, ale niespełniającego wymagania zawartego w wezwaniu organu tj. braku potrzeby usuwania drzew. Zdaniem Kolegium "brak wskazania przez Inwestora wariantu alternatywnego niewymagającego usunięcia drzew powoduje niemożność rozważenia przez organ I instancji czy proponowany wariant jest rozwiązaniem optymalnym, tj. stanowi rozwiązanie najbardziej korzystne nie tylko dla Inwestora, ale przede wszystkim dla środowiska". W kontekście eksponowanego przez inwestora zastrzeżenia, że przedstawienie rozwiązania alternatywnego niewymagającego usunięcia drzew jest niemożliwe z uwagi na istniejące zagospodarowanie terenu, powyższa uwaga Kolegium jest zupełnie niezrozumiała. Prawdą jest, że inwestor nie wykonał dokładnie polecenia organu I instancji, bo nie przedstawił rozwiązania alternatywnego niewymagające usunięcia drzew, a przedstawił rozwiązanie alternatywne wedle kryterium technologicznego. W takiej sytuacji ocenić należało, czy samo wezwanie organu I instancji, zawierające wskazane wymaganie, było zgodne z prawem, czy w konsekwencji inwestor miał obowiązek bezwzględnie się doń dostosować i czy materiał, który inwestor zaprezentował w rzeczywistości spełniał ustawowe wymagania dotyczące rozwiązań alternatywnych. W tej mierze Kolegium się jasno nie wypowiedziało i nie przeprowadziło analizy, ale też nie wytknęło naruszenia prawa. Co więcej nie wskazało w jakim celu miałoby ponownie zostać przeprowadzone postępowanie pierwszoinstancyjne wobec ostatecznego stanowiska inwestora o niemożności przedstawienia rozwiązania alternatywnego niepowodującego konieczności usunięcia drzew.

Także dalsze wskazania dla organu I instancji pozostają zawieszone w próżni. Polecając "ponowne rozpatrzenie kwestii kompensacyjnych nasadzeń drzew, jak również problemu dotyczącego ilości planowanych do wycięcia drzew" Kolegium nie podało żadnej przyczyny, dla której należałoby w tych zakresach ponownie przeprowadzić postępowanie w I instancji. Nie wiadomo więc, czy ustalenia w tych kwestiach zostały uznane za niewystarczające i dlaczego, względnie czy przyjęte rozwiązanie jest sprzeczne z prawem i dlaczego.

Podobnie rzecz ma się z zaleconą przez organ odwoławczy koniecznością zbadania kwestii ewentualnego zamknięcia składowiska odpadów. Dla uznania wskazanego problemu za istotny dla rozstrzygnięcia i wymagający wyjaśnienia w ponownym postępowaniu nie jest wystarczające stwierdzenie, że "po wybudowaniu kompostownia ma współpracować i współtworzyć jeden system gospodarowania odpadami wraz z istniejącą sortownią i składowiskiem odpadów". Organ nie wyjaśnił bowiem, choć dysponował opisem zamierzonej inwestycji i jej charakterystyką, na czym ma polegać "współpraca" trzech w/w przedsięwzięć, a w konsekwencji czy i dlaczego ewentualne zamknięcie składowiska odpadów miałoby mieć wpływ na decyzję "środowiskową" dotyczącą kompostowni odpadów, zwłaszcza przy uwzględnieniu zakresu kompetencji organu załatwiającego wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji.

Nie wiadomo też jaka w rzeczywistości kryje się treść we wskazaniu, że "organ I instancji powinien mieć na uwadze problem oddziaływania na środowisko całości przedmiotowej inwestycji". W przedstawionym raporcie znajdują się treści dotyczące oddziaływania na środowisko współpracujących ze sobą trzech w/w przedsięwzięć, ale organ do tego materiału nie sięgnął, nie ustosunkował się i nie stwierdził, aby był on niewystarczający, bądź wadliwy.

Ostatecznie stwierdzić trzeba, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano ani jednego uzasadnionego powodu, dla którego decyzję organu I instancji uchylono i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie określono na czym konkretnie polegają uchybienia, dlaczego i w jakich zakresach sprawa nie jest należycie wyjaśniona, wreszcie nie wykazano, aby ewentualnych wątpliwości nie dało się wyeliminować na etapie postepowania odwoławczego, choćby przy wykorzystaniu pomocy organu I instancji w trybie art. 136 kpa.

Z powyższych powodów należało zaskarżoną decyzję ocenić jako istotnie naruszającą przepis art. 138 § 2 kpa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzję tę uchylić.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.