Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1583/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 art. 66 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 27 par. 1 pkt 3 art. 27 par. 1 pkt 12 art. 27 par. 3 art. 29 par. 1 art. 33 par. 1 pkt 1 art. 33 par. 1 pkt 1 ust. 10 art. 34 par. 4 art. 59 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 111 pkt 14 lit. b
journal: Dz.U. 2013 poz 1289
law: Ustawa z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych

SENTENCJA

Dnia 24 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1237/14 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1237/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalił skargę J. S. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania określonych robót budowlanych.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazał J. S. oraz P. S. usunięcie w terminie do 30 listopada 2012 r. przyczyn uszkodzeń oraz samych uszkodzeń, spękań, i zarysowań ścian murowanych z cegły, posadzek, sufitów, zapadlisk podłóg, odkształceń stolarki okiennej i drzwiowej obiektu budowlanego, budynku frontowego, oficyn bocznych i oficyny tylnej przy ul. S. [...] w K.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wszczął postępowanie egzekucyjne i wydał tytuł wykonawczy nr [...] skierowany do J. S. dotyczący decyzji z dnia [...] listopada 2011 r.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. J. S. wniosła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego związanego z niewykonaniem decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. Postanowienie to zostało uchylone przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB w Katowicach postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uznał za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez skarżącą. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] uchylił postanowienie PINB w Katowicach z dnia [...] stycznia 2014 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...].

Następnie PINB w Katowicach w dniu [...] kwietnia 2014 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] skierowany do J. S. dotyczący decyzji z dnia [...] listopada 2011 r.

W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. J. S. wniosła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późniejszymi zmianami – dalej u.p.e.a.) uznał zarzuty za nieuzasadnione, podnosząc, że J. S. jest jedną z dwóch osób zobowiązanych do wykonania robót nakazanych decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Nie doszło do błędu co do osoby zobowiązanej. Względy techniczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Obowiązek jest wykonalny. Zastosowanie środków egzekucyjnych, czyli grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego, jest dopuszczalne. Wszystkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. zostały spełnione.

Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniosła J. S.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 141 § 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 18, art. 33, art. 34 u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie PINB z dnia [...] maja 2014 r. w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zobowiązaną jest osoba odwołująca się, gdyż to właśnie ona została określona w sentencji decyzji PINB w nr [...], jako współadresat obowiązku. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do badania prawidłowości czy trafności decyzji, na podstawie której obowiązek naprawy budynku przy ul. S. [...] w K. nałożono na osobę odwołującą się. Decyzja nr [...] pozostaje w mocy, a jej wykonanie nie zostało wstrzymane. W ramach postępowania egzekucyjnego ww. decyzji nie bada się, a tym bardziej tego, kto spowodował aktualny stan techniczny budynku przy ul. S. [...] w K. Nie było to również przedmiotem badania w postępowaniu głównym, bowiem celem art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) jest zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający dobrom chronionym. Przy tym organ nadzoru budowlanego nie bada przyczyn, które doprowadziły do tego, że obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, a także nie bada, kto ponosi odpowiedzialność za ten stan. Organ kieruje decyzję zawierającą nakazy do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. O zastosowaniu nakazu nie decyduje również stopień zawinienia właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w powstaniu przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do działania. Ponieważ decyzja nr [...] pozostaje w obrocie prawnym, bez znaczenia dla konieczności jej wykonania pozostają toczone przez osobę zobowiązaną postępowania sądowe i cywilne m. in. w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy dla rozbiórki i odbudowy oficyn przedmiotowego budynku, zbadania legalności wykonania słupów, czy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Katowic z dnia [...] marca 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na ankrowanie i lokalną naprawę rys budynku przy ul. S. [...] w K. Dodatkowo Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2014 r., co oznacza, że centralny organ administracji publicznej także nie dopatrzył się niewykonalności decyzji nr [...], w innym bowiem przypadku stwierdziłby jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Podkreślono, że PINB w Katowicach, nie stosował wobec zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia, ani wykonania zastępczego, które zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a. mogą być stosowane celem egzekucji obowiązków niepieniężnych. Również tytuł wykonawczy zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. W szczególności PINB usunął uchybienie w treści tytułu wykonawczego, które było podstawą umorzenia wcześniejszej egzekucji decyzji nr [...], tzn. PINB wskazał w tytule wykonawczym oba możliwe do zastosowania, w niniejszym przypadku, środki egzekucyjne, tj. nie tylko grzywnę w celu przymuszenia, ale i wykonanie zastępcze. Z kolei odpowiadając na zarzut braku uzasadnienia postanowienia organ odwoławczy wskazał, że faktycznie postanowienie organu I instancji jest lakoniczne, niemniej PINB odniósł się do pokrótce do każdego z zarzutów.

Skargę na powyższe postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 10 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła J. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1237/14 oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zasadność wydania decyzji nr [...], będącej podstawą postępowania egzekucyjnego, nie może być podważana, gdyż do tego przewidziany był odrębny tryb. Środki prawne przysługujące osobie zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą służyć podważaniu decyzji będącej podstawą egzekucji. Decyzja taka winna być podważana w innym trybie prawem przewidzianym, czy to zwyczajnym, czy to nadzwyczajnym. Badaniu podlegają bowiem jedynie kwestie dotyczące jej egzekucji.

Ponieważ organ stwierdził wystąpienie przesłanek z art. 66 ust. 1 pkt 1ustawy Prawo budowlane dlatego wydał decyzję nr [...], adresowaną do właścicieli budynku, tj. J. S. i P. S. Oni też są – konsekwentnie – adresatami tytułów wykonawczych. Odpowiadają bowiem za utrzymanie budynku w należytym stanie. Wynika to z art. 61 ustawy Prawo budowlane. Artykuł 66 tej ustawy zawiera cztery przesłanki wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji, odpowiadającej danemu stanowi faktycznemu, zawierającej nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wystarczające jest zaistnienie chociażby jednej z nich. Nie muszą one wystąpić łącznie, jednak mogą występować przypadki, kiedy zaistnieją łącznie dwie przesłanki, a nawet wszystkie, co jednak będzie miało miejsce raczej wyjątkowo. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że np. obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, stanowi w istocie zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zawierającej odpowiedni nakaz. Pierwszą z przesłanek zastosowania art. 66 ustawy Prawo budowlane jest stwierdzenie przez właściwy organ, że dany obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Orzekający na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie ma więc uprawnień do badania przyczyn, które doprowadziły do tego, że obiekt jest w stanie zagrażającym życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, czy przyczyn jego nieodpowiedniego użytkowania, itd. Nie może badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Organ kieruje decyzję zawierającą stosowne nakazy do ustalonego z zastosowaniem art. 61 ustawy Prawo budowlane adresata. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim nakazem.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, nie ma znaczenia spór dotyczący tego, kto jest winnym złego stanu technicznego przedmiotowego budynku tym bardziej, że zdania są tu podzielone i np. Prokurator umarzając postępowanie przygotowawcze podawał, że z opinii biegłego wynika, iż "(...) realizacja budowy Galerii K. miała wpływ na pogorszenie się stanu technicznego budynku przy ul. S. [...] w K., przy czym w ocenie biegłego stan tego budynku już na czas przed rozpoczęciem robót był zły." Skarżący z kolei w całości obciążają inwestora i wykonawcę Galerii (oraz częściowo organ nadzoru budowlanego) odpowiedzialnością za ten stan. Spór tego rodzaju może toczyć się latami, a występujące zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, ewentualnie mienia, powoduje, iż usterki w zakresie zagrażającym wymienionym dobrom winny być usunięte niezwłocznie. Właściciele mogą w terminie późniejszym dochodzić zwrotu w całości lub części zainwestowanych w remont pieniędzy od sprawcy lub sprawców, muszą jednak wykonać swe obowiązki narzucone im przez ustawodawcę w ustawie Prawo budowlane. Jeśli tego nie chcą uczynić dobrowolnie, konieczne będzie wymierzenie grzywny w celu przymuszenia lub ewentualne wykonanie zastępcze i nie ma żadnych racjonalnych przesłanek, by je odwlekać, skoro budynek zagraża ludziom i mieniu. Do katastrofy może dojść w każdej chwili i należy temu zapobiec. Konieczność szybkiego działania potwierdza wręcz skarga, z której wynika, iż stan tego budynku pogarsza się i np. ściany mają już dość duże odchylenie od pionu.

Występujący problem rozliczeń kosztów związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości pomiędzy właścicielami i ewentualnie innymi osobami nie należy do materii administracyjnoprawnej, nie ma więc żadnego związku z ustaleniem adresata decyzji. Rozstrzyganie sporów związanych z rozliczeniem kosztów poniesionych w związku z wykonaniem robót będących wynikiem zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należy do sądów powszechnych w postępowaniu.

Sąd podkreślił, że w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ustawodawca nie określił treści decyzji wydawanej w tym trybie (co ma wpływ także na treść tytułu wykonawczego), wskazując jedynie, że ma ona nakazywać, a w istocie prowadzić do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja, w nawiązaniu do stwierdzonych nieprawidłowości, powinna określać czynności bądź prace i roboty budowlane, które adresat decyzji jest obowiązany wykonać w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania obiektu lub jego części, aby te stwierdzone przez organ nieprawidłowości zostały usunięte. Te wymogi zostały spełnione i nie ma potrzeby, aby organ doprecyzowywał czynności bądź prace w sposób bardzo szczegółowy. Nie jest to wręcz możliwe, gdyż prace w niektórych przypadkach muszą dotyczyć np. elementów budowli niewidocznych. Nadto w toku wykonywania obowiązku może pojawić się konieczność wykonania prac nieprzewidzianych wcześniej (z uwagi na ciągłe pogarszanie się stanu budynku, spowodowane choćby zwlekaniem z wykonaniem obowiązków przez właścicieli), aczkolwiek niezbędnych dla przywrócenia obiektu do stanu odpowiadającego prawu. Przy tym organ nadzoru, wydając decyzję będącą podstawą postępowania egzekucyjnego oraz wystawiając tytuł wykonawczy, nie stworzył wobec właścicieli zupełnie nowych obowiązków, bowiem jedynie potwierdził formalnie i skonkretyzował te obowiązki, które są narzucone przez ustawodawcę wobec każdego właściciela i zarządcy obiektu budowlanego. Organ uczynił tak, by możliwe było przeprowadzenie egzekucji. Stąd też nie uchybiono art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., w świetle którego tytuł wykonawczy zawiera m. in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny. Elementy te znalazły się we wskazanym akcie. Treść obowiązku w tytule wykonawczym była na tyle precyzyjna i oznaczona tak przedmiotowo, jak i podmiotowo, że nadawała się i nadaje do wykonania. Także pozostałe wymogi formalne tytułu wykonawczego określone w art. 27 u.p.e.a. zostały spełnione w stopniu uzasadniającym, iż może być podstawą egzekucji. W szczególności wskazano osobę zobowiązaną, podstawę prawną obowiązku i egzekucji administracyjnej, a sam tytuł wykonawczy jest podpisany i opieczętowany.

Skoro organ przewidział w tytule wykonawczym wykonanie zastępcze, polegające na doprowadzeniu budynku do stanu zgodnego z prawem, to znaczy uznał, iż jest ono technicznie możliwe do wykonania oraz niezbędne, nawet jeśli osoba skarżąca ma tu zdanie odmienne. Jako przykłady, w których można zasadnie powoływać się na niewykonalność obowiązku, w orzecznictwie powołuje się sytuacje, kiedy obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia i koszty. Skoro właściciele budynku nie chcą we własnym zakresie doprowadzić go do stanu niestanowiącego zagrożenia, to podmiot realizujący ewentualne zlecenie organu w ramach wykonania zastępczego będzie podejmował konkretne decyzje, w jaki sposób ów tytuł wykonawczy zrealizować. Doświadczenie życiowe wskazuje, że budynki nawet w gorszym stanie technicznym, niż objęty niniejszym postępowaniem, potrafiono doprowadzić do stanu, który nie zagrażał dobrom chronionym przez ustawę i nie ma powodów, by dalej odwlekać roboty, które powinny być wykonane już dawno. Przy tym obecnie nie zastosowano jeszcze żadnego środka egzekucyjnego, a jedynie przewidziano taką możliwość, o ile właściciele nie wykonają swego zobowiązania.

W ocenie Sądu nie ma też znaczenia, w kontekście zarzutu naruszenia art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a., że właściciele budynku wszczęli procedury zmierzające do realizacji inwestycji w zupełnie inny sposób, aniżeli wskazany w tytule wykonawczym, który – ich zdaniem – również spowoduje usunięcie stanu zagrożenia. Procedury tego rodzaju mogą trwać dłuższy czas, zanim inwestycja według koncepcji właścicieli będzie mogła być zrealizowana, a w tym czasie zagrożenie musi być usunięte, tym bardziej, że budynek jest położony w miejscu bardzo ruchliwym.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2015 r. wniosła J. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, przez co nie doszło do umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie wadliwie wystawionego tytułu egzekucyjnego;

2. naruszenie przepisów postępowania poprzez zignorowanie podniesionego przez skarżącą zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. braków formalnych wystawionego przez PINB w Katowicach tytułu wykonawczego poprzez brak załączenia dowodu doręczenia upomnienia lub wskazania podstawy prawnej dla takiego braku.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie istnieją dwa powody dla których nałożony przez organy administracji obowiązek jest niewykonalny oraz pozbawiony racjonalnych podstaw.

Po pierwsze, aby obowiązek nałożony w decyzji nadawał się do egzekucji powinien być możliwy do wykonania oraz dokładnie oznaczony. Tymczasem decyzja nakładająca obowiązek to jedynie "lista życzeń i postulatów" skierowanych do jej adresatów.

Po drugie, realizacja obowiązku zawartego w decyzji powinna mieć jeden podstawowy skutek, to jest w wyniku wypełnienia obowiązku stan techniczny obiektu budowlanego powinien być odpowiedni i zgodny z wymogami ustawy Prawo budowlane. Tymczasem w wyniku realizacji inwestycji na sąsiedniej działce doszło do naruszenia fundamentu kamienicy i cała jej geometria została naruszona w nieodwracalnym stopniu.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie decyzja nakładająca obowiązek nie może być uznana za kompletną w rozumieniu art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., gdyż organ administracji w uzasadnieniu tej decyzji nie wskazał, które fakty i dowody uznał za udowodnione oraz którym odmówił wiarygodności zaś w zakresie podstawy prawnej nie przytoczył odpowiednich przepisów.

Rozstrzygniecie Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego oparte jest o wewnętrznie sprzeczne założenia, co stanowi naruszenie art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 27 u.p.e.a. skarżąca kasacyjnie podniosła, że tytuł wykonawczy został wystawiony i doręczony adresatowi z pominięciem doręczenia upomnienia. Organ egzekucyjny powinien doręczyć upomnienie, a następnie do tytułu wykonawczego załączyć dowód doręczenia upomnienia, a nie jedynie wskazać na dzień, w którym miało to lub nie miało miejsce.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. S. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy podniesiony przez skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia przez organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie twierdzi, iż nałożony decyzją obowiązek jest niewykonalny, a zatem przyjąć należy, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczy art. 59 § 1 pkt 5 ww. ustawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że wynikający z tytułu egzekucyjnego obowiązek jest obowiązkiem niewykonalnym. Twierdzenia skarżącej kasacyjnie są twierdzeniami dowolnymi i nieuzasadnionymi. Wynikający z tytułu egzekucyjnego obowiązek został należycie określony i możliwe jest ustalenie na czym obowiązek ten polega. Nie ma też żadnych racjonalnych podstaw do przyjęcia, że wykonanie obowiązku nie będzie skutkowało doprowadzeniem budynku do stanu zgodnego z prawem.

Nie jest rolą organu egzekucyjnego dokonywanie oceny, czy obowiązek nałożony decyzją jest uzasadniony czy też nie. Nie jest również rolą organów egzekucyjnych dokonywanie oceny, czy decyzja nakładająca obowiązek spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. oraz czy decyzja ta wydana została z zachowaniem wymogów wynikających z art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a. Prawidłowość tej decyzji mogła być kwestionowana tylko poprzez wniesienie skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego nie zaś w postępowaniu egzekucyjnym. Podejmowanie przez organ egzekucyjny działań zmierzających do wykonania wynikającego z decyzji obowiązku nie może być uznane za naruszenie zasad wynikających z art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak załączenia dowodu doręczenia upomnienia lub wskazania podstawy prawnej dla takiego braku. Art. 33 § 1 pkt 10 tej ustawy stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 tej ustawy.

Tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony został w dniu [...] kwietnia 2014 r. Z art. 27 § 1 pkt 12 ww. ustawy, który wszedł w życie z dniem 21 listopada 2013 r. wynika, że tytuł wykonawczy zawiera datę doręczenia upomnienia. Wobec tego nie ma, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie, wymogu załączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. Paragraf 3 art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z którego wynikał wymóg dołączenia przez wierzyciela dowodu doręczenia upomnienia został uchylony na mocy art. 111 pkt 14 lit b ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1289 ze zm.) i przestał obwiązywać z dniem 21 listopada 2013 r.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.