Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1507/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.26 ust.1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej B.N. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] grudnia 2015 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 2.414.015,00 zł – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że 14 października 2015 r. Skarżąca wniosła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o stwierdzenie nienależnie zapłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 2.414.015,00 zł oraz zwrot nienależnie zapłaconego podatku na rachunek bankowy. Jako podstawę prawną żądania Skarżąca wskazała art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wyjaśniła, że jest współwłaścicielką nieruchomości w udziale wynoszącym ¾ całości, które stanowią jej majątek osobisty i nie są związane z działalnością gospodarczą. Nieruchomości te zajmowane były bez tytułu prawnego przez osoby trzecie – P. Skarżąca wniosła do Sądu Okręgowego w P. przeciwko P. - Okręgowemu Zarządowi w P. powództwo o zasądzenie na jej rzecz kwoty 7.164.877 zł domagając się zapłaty w/w kwoty za bezumowne korzystanie z działek o łącznej powierzchni 0.8097 ha za okres 1 czerwca 2002r. do 30 czerwca 2012r. Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2013r. zasądził na rzecz powódki kwotę 6.235.271.94 zł.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego zarówno Pani B.N. jak i P. wnieśli apelację do Sądu Apelacyjnego. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. podtrzymał zasadnicze rozstrzygnięcie wyroku pierwszej instancji, co do wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, zmieniając wyrok w części dotyczącej wysokości odsetek ustawowych. Wyrok Sądu Apelacyjnego stal się prawomocny. Skarżąca w drodze egzekucji sądowej otrzymała wynagrodzenie zasądzone prawomocnym wyrokiem wraz z odsetkami ustawowymi w 2014r. 27 kwietnia 2015r. Skarżąca wpłaciła do Urzędu Skarbowego podatek z tytułu otrzymanego wynagrodzenia w wysokości 2.414.015 zł.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] kwietnia 2014r. Wyrokiem z dnia [...] września 2015r. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną powódki (B.N.) i uchylił zaskarżony wyrok w części oddalającej apelację pozwanego (pkt II) i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi i Apelacyjnemu w P.

Zdaniem Skarżącej wyrok Sądu Najwyższego spowodował, że przestała istnieć materialnoprawna podstawa do zapłaty podatku dochodowego, ponieważ kwestia wypłaty wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości pozostaje nierozstrzygnięta. Przestał istnieć obowiązek podatkowy, ponieważ na podstawie wyroku Sądu Najwyższego, P. służy roszczenie wobec Skarżącej o zwrot już zapłaconych środków pieniężnych z tytułu wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

Równocześnie z wnioskiem Skarżąca złożyła korektę zeznania PIT-36 za 2014 r., w której wykazała przychody z innych źródeł oraz należną zaliczkę w wysokości 0 zł, sumę wpłaconych zaliczek oraz pobranych przez płatników w wysokości 2.414.015 zł oraz kwotę nadpłaty w wysokości 2.414.015 zł.

Na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W., czy i w jakim terminie dokonano zwrotu zasądzonej na rzecz Skarżącej kwoty wynagrodzenia wraz z odsetkami – Skarżąca poinformowała, że zwrot nie ma najmniejszego związku z uprawnieniem do zwrotu podatku. Wyrok kasacyjny jest prawomocny i ostateczny. Kasacja spowodowała, że przestał istnieć obowiązek podatkowy, a tym samym zniwelowane zostało zobowiązanie podatkowe. W konsekwencji, zapłacony podatek okazuje się nienależny, czyli podlegający zwrotowi. Natomiast podatek zgodnie z definicją może być zapłacony wyłącznie od dochodu ostatecznie zdefiniowanego – czyli w niniejszej sprawie ostatecznie zdefiniowany dochód wynosi 0zł.

Pismem z 20 listopada 2015 r. Skarżąca wyjaśniła, że wyrok Sądu Najwyższego wywołał taki skutek, że nie ma obecnie pewności faktycznej i prawnej czy Skarżąca ma pełne i niekwestionowane prawo do wynagrodzenia, a jeżeli je kiedyś otrzyma to w jakiej wysokości. Niespełnione są zatem przynajmniej dwa składniki definicji podatku, tj. nie można jednoznacznie stwierdzić, że Skarżąca ma prawo do wynagrodzenia, zatem w chwili obecnej nie można obliczyć podatku.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] grudnia 2015r. odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r. w wysokości 2.414.015.00 zł.

Wskutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W.utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na przepisy art. 72 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 73 § 2 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust. 1, art. 11 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") i stwierdził, że wbrew twierdzeniom Skarżącej uwzględnienie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia [...] września 2015 r. nie spowodowało, że przestała istnieć materialnoprawna podstawa do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że faktem jest, iż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji błędnie wskazał, iż Sad Najwyższy wyrokiem z dnia [...] września 2015r. uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia [...] kwietnia 2014r. tylko w zakresie dotyczącym oddalenia powództwa o zapłatę kwoty 3.081.81 zł gdy tymczasem Sąd Najwyższy uchylił to orzeczenie w części oddalającej apelację pozwanego (pkt II) i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Błąd ten jednak nie miał istotnego wpływu na prawidłowość podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że uwzględnienie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, niewątpliwie ma wpływ na wysokość zasądzonego pierwotnie wynagrodzenia. Jednakże z punku widzenia autonomii prawa podatkowego materialnego w 2014 r. powstał kasowy przechód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wyrok Sądu Najwyższego wydany w roku następnym i skutki jakie wywołał nie może zmienić kwalifikacji prawnej otrzymanego w 2014 r. świadczenia w postaci wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w kontekście przepisów u.p.d.o.f.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w konsekwencji nie powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Natomiast ewentualne skutki zwrotu z uwagi na fakt, że postępowanie w powyższej sprawie nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, otrzymanego wynagrodzenia mogą być zrekompensowane poprzez odliczenie od podstawy obliczenia podatku w zeznaniu podatkowym za rok, w którym zostanie dokonany zwrot otrzymanego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości - kwoty zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy - na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 21 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż otrzymanie kwoty nienależnej na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] kwietnia 2014r., sygn. akt [...], uchylonego na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia [...] września 2015r., sygn. akt [...], stanowi przychód do opodatkowania, a w konsekwencji nieuznanie podatku dochodowego zapłaconego przez podatnika w kwocie 2.414.015 zł za podatek zapłacony nienależnie, mimo iż przysporzenie uzyskane przez podatnika nie ma charakteru przysporzenia ostatecznego i definitywnego,

2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

- art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż podniesione w odwołaniu zarzuty strony były uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem sporu między stronami jest ustalenie, czy wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości wraz z ustawowymi odsetkami otrzymane w 2014 r. w drodze egzekucji sądowej po nadaniu klauzuli wykonalności wyrokowi Sądu Apelacyjnego w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w sytuacji uchylenia powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia [...] września 2015 r, czy kwota wpłaconego podatku stanowiła będzie nadpłatę podlegającą zwrotowi.

W ocenie Skarżącej, w wyniku wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] września 2015 r. utraciła ona tytuł do wynagrodzenia i stała się jedynie dzierżycielem pieniędzy, które przelano jej z tytułu skutecznie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego. Nie ma więc znaczenia, że posiada te pieniądze skoro nie jest ich właścicielem. Zdaniem Skarżącej otrzymane przysporzenie nie ma charakteru definitywnego i trwałego, tym samym brak jest przesłanek do stwierdzenia by istniał obowiązek podatkowy oraz zobowiązanie podatkowe. Wskutek wydania wyroku Sądu Najwyższego przestała bowiem istnieć materialnoprawna podstawa do zapłaty podatku dochodowego.

W ocenie natomiast organów podatkowych uwzględnienie skargi kasacyjnej P. przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia [...] września 2015 r. nie spowodowało, ze przestała istnieć materialnoprawna podstawa do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przedmiotowy wyrok Sądu Najwyższego i skutki jakie wywiera w sferze prawa cywilnego nie ma znaczenia w kwestii rozpoznania przychodu podatkowego w 2014 r.

W sprawie bezsporne jest, iż Skarżąca w 2014 r. w drodze egzekucji sądowej otrzymała przysporzenie majątkowe z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości zasądzone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. od P. w wysokości 6.235.271,94 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty. Natomiast 27 kwietnia 2015 r. Skarżąca dokonała do Urzędu Skarbowego wpłaty podatku z tytułu otrzymanego wynagrodzenia w wysokości 2.414.015 zł.

Przystępując do rozważań, należy wskazać, że podstawową zasadą obowiązującą na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych jest powszechność opodatkowania. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów które zgodnie z przepisami zostały zwolnione od podatku oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku (art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f.). Przepis art. 10 u.p.d.o.f. zawiera katalog źródeł przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie jest to jednak katalog zamknięty. Wyliczenie źródeł przychodów ma na celu pogrupowanie ich według podobnego charakteru, co następnie skutkuje zróżnicowanym traktowaniem poszczególnych przychodów pochodzących z różnych źródeł. O otwartym charakterze powyższego katalogu najlepiej świadczy pkt 9 – "inne źródła" rozwinięty w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., zawierającym niepełną, przykładową listę przychodów uzyskiwanych z innych źródeł. Oznacza to, że przychody ze źródeł niewymienionych bezpośrednio w ustawie również podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych chyba, że u.p.d.o.f. nie będzie miała do nich zastosowania (zob. praca zbiorowa pod redakcją Janusza Marciniuka, Podatek dochodowy od osób fizycznych, Warszawa 2011, str. 90).

Kwota wynagrodzenia wypłacona Skarżącej za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, ani na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3, ani na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Również wypłacone odsetki nie korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. Kwota wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości wraz z odsetkami wypłacona Skarżącej na podstawie wyroku sądu, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. (takie samo stanowisko zajął tutejszy Sąd w wyrokach, wydanych w sprawach III SA/Wa 598/15 oraz III SA/Wa 1617/16). Przychód ten podlega opodatkowaniu według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. i winien być wykazany w zeznaniu podatkowym za rok podatkowy, w którym podatnik otrzymał wynagrodzenie wraz z odsetkami.

Prawidłowo zatem Skarżąca uiściła należny podatek 27 kwietnia 2015 r. w kwocie 2.414.015 zł. od wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości wraz z odsetkami. W 2014 r. nastąpiło bowiem zdarzenie, z którym u.p.d.o.f. wiąże powstanie zobowiązania podatkowego.

Wskazać w tym miejscu jednak należy, na co słusznie zwróciły uwagę organy podatkowe, że przychód z innych źródeł (z wyłączeniem przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych), inaczej niż np. w przypadku przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, oparty jest na zasadzie kasowej, tj. jak przychód otrzymany, a nie jako przychód należny. Tym samym rozpoznanie przychodu dla celów podatkowych nie jest dokonywane na podstawie przesłanek czy przychód ten był należny i wymagalny.

W ocenie Sądu, prawidłowo zatem organy podatkowe stwierdziły, że uwzględnienie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia [...] września 2015 r. nie spowodowało, że przestała istnieć materialnoprawna podstawa do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r.

Wyjaśnić przy tym należy, że prawo podatkowe jest autonomiczne w stosunku do innych gałęzi prawa, co skutkuje tym, że zawarte w nim definicje nie mogą być odczytywane w znaczeniu nadanym przez inne ustawy. Zatem uwzględnienie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, niewątpliwie ma wpływ na wysokość zasądzonego pierwotnie wynagrodzenia, jednakże z punktu widzenia autonomii regulacji prawa podatkowego, w 2014 r. powstał kasowy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślenia wymaga, że wyrok Sądu Najwyższego wydany w następnym roku podatkowym oraz jego następstwa w postaci np. ewentualnej konieczności zwrotu uzyskanego wynagrodzenia, nie może zmienić kwalifikacji prawnej otrzymanego w 2014 r. świadczenia w postaci wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w kontekście przepisów u.p.d.o.f. Przedmiotowe orzeczenie Sądu Najwyższego wywarło skutki w sferze prawa cywilnego, które jednak nie wpływają na prawidłowość rozpoznania przychodu podatkowego w roku podatkowym 2014, w zakresie otrzymanego przez Skarżącą wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

Zatem bezzasadny jest podnoszony przez Skarżącą zarzut upadku obowiązku podatkowego z powodu tymczasowości przysporzenia i tym samym o braku możliwości przypisania Skarżącej przychodu w 2014 r. z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Nie doszło bowiem do - podnoszonej w skardze - obrazy art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 21 Ordynacji podatkowej.

Prawidłowo więc organy podatkowe odmówiły Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 2.414.015 zł.

Zgodnie z art. 72 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (pkt 1): podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej (pkt 2); zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej niż należnej (pkt 3); zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Z powołanego przepisu wynika, że nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone, gdy rzeczywiście dokonana wpłata jest wyższa niż należna kwota zobowiązania podatkowego, jak i nienależnie uiszczone gdy podatnik uiszcza kwotę pieniężną, mimo, że nie jest do tego zobowiązany. Jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Jak już bowiem wyjaśniono, w 2014 r. Skarżąca była zobowiązana do uiszczenia podatku z tytułu otrzymania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, gdyż wynagrodzenie to otrzymała w roku podatkowym 2014. Nie doszło zatem do naruszenia podnoszonego w skardze przepisu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Prawidłowo wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, że ewentualne skutki zwrotu otrzymanego wynagrodzenia mogą być zrekompensowane poprzez odliczenie od podstawy obliczenia podatku w zeznaniu podatkowym za rok, w którym ( i o ile) zostanie dokonany zwrot otrzymanego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, kwoty zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy - na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f.

Przepis art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. stanowi bowiem, iż podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem, art. 29-30c oraz art. 30e (w brzmieniu u.p.d.o.f. obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015r. również z zastrzeżeniem art. 301), stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9. art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e. ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot: dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika. W myśl art. 26 ust. 7h ww. ustawy kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 5. przekraczająca kwotę dochodu, o którym mowa w ust. 1. może być odliczona od dochodu uzyskanego w najbliższych kolejno po sobie następujących 5 latach podatkowych.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd stoi na stanowisku, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie zasad, wynikających z przepisów prawa. Materiał dowodowy został zgromadzony, a następnie oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p. Sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji.

W ocenie Sądu, całkowicie niezasadne są zatem podniesione przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności zaś zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p., której realizacji służy przewidziany w art. 187 § 1 tej ustawy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego.

Z tych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016, poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.