Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1715/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] . Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art.37 ust.1 pkt.1 i ust.2 ustawy z 24 października 1974r. - prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz.229 ze zm.) w związku z art.103 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. nr 89 poz.414 ze zm.) oraz art.104 kpa nakazał Przedsiębiorstwu Produkcjno-Usługowemu rozbiórkę nośników reklamowych w ilości 15 sztuk usytuowanych w liniach regulacyjnych wzniesionych w latach 1991-94 bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę wyszczególnionych w załączniku graficznym stanowiącym integralną część tej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że nośniki te ustanowione zostały bez pozwolenia na budowę. Przedłożona bowiem przez pełnomocnika strony kserokopia dwóch pozwoleń czasowych na budowę z [...] . i [...] . dotyczą nośników usytuowanych poza terenem objętym wnioskiem o usunięcie nośników reklamowych. Ze względu na treść art.103 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994r. - prawo budowlane do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, a ta pierwsza sytuacja ma miejsce w tej sprawie, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art.37 ust.1 pkt.1 poprzednio obowiązującej ustawy - prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W poprzednio obowiązującym jak i obecnie obowiązującym planie teren, gdzie usytuowane są nośniki reklamowe przeznaczony jest na cele związane z przebudową i rozbudową drogi krajowej. Nośniki te zdaniem tego organu wzniesione zostały na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę tj. niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy. Usunięcie tych nośników uzasadnione jest również interesem społecznym tj. przebudową drogi finansowanej częściowo z funduszu Phare. Odnosząc się do zarzutu strony, iż w postępowaniu cywilnym wydane zostało postanowienie zabezpieczające powództwo strony przeciwko Gminie o ustalenie istnienia umowy organ ten wskazał, że stroną postępowania sądowego jest Gmina i zobowiązania wynikające z postanowienia dotyczą Gminy. Organ nadzoru budowlanego nie jest jednostką organizacyjną Gminy i czynności podejmowane przez ten organ nie stanowią czynności Gminy lecz wynikają z przepisów prawa administracyjnego. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, naruszenie art.37 ust.1 pkt.1 i ust.2 ustawy z 24 października 1974r. - prawo budowlane.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art.138§1 pkt.2 kpa i art.37 ust.1 pkt.1 ustawy z 24 października 1974r. - prawo budowlane w związku z art.103 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994r. - prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że postępowanie przed organem I instancji dotyczyło 15 nośników reklamowych usadowionych w pasie drogowym [...] I i ul. [...] pomiędzy obiektem handlowym [...] a [...] . Przedłożone przez stronę pozwolenia na budowę dotyczą odcinków ul. [...] za ul. [...] , odcinka ul. [...] Będące przedmiotem sprawy nośniki reklamowe zostały zdaniem tego organu wzniesione bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę w latach 1991 - 1994r. Teren, na którym usytuowane są nośniki w okresie ich usytuowania przewidziany był w planie zagospodarowania przestrzennego jako rezerwacja terenu na cele komunikacyjne. Nośniki te zlokalizowane więc zostały pod innego rodzaju zabudowę. Przepis art.37 ust.2 poprzednio obowiązującego prawa budowlanego przewidywał rozbiórkę obiektu budowlanego w przypadku wystąpienia innych ważnych przyczyn. Tą ważną przyczyną jest konieczność prowadzenia robót budowlanych związanych z przebudową ulic. Wykonane samodzielnie reklamy stanowią istotną przeszkodę w prowadzeniu robót budowlanych. Powołany przez pełnomocnika strony przepis art.22 ust.2 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych wg tego organu dotyczy możliwości oddawania gruntów przez zarządcę drogi w pasie drogowym w dzierżawę lub najem na cele reklamy. Nie dotyczy on więc tej sprawy. Postępowanie toczące się przed sądem cywilnym dotyczy nośników reklamowych umieszczonych za zgodą Gminy, a postępowanie administracyjne odnosi się do nośników ustawionych bez

wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zakaz usuwania nośników reklamowych wynikający z postanowienia Sądu zabezpieczającego powództwo strony nie dotyczy więc rozpatrywanej sprawy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art.77§1 i 107§3 kpa, naruszenie art.365§1 kpc oraz art.37 ust.1 pkt.1 ustawy z 24 października 1974r. - prawo budowlane. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego bądź ich uchylenie.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy nadzoru budowlanego zarówno pierwszej i drugiej instancji nie odniosły się do twierdzeń strony, iż tylko 13 z 15 nośników reklamowych objętych decyzją należy do strony i przez nią zostały posadowione. Nie wskazano również dlaczego uznano, że przedłożone zezwolenia na budowę nie dotyczą nośników reklamowych będących przedmiotem niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja co do podstawy prawnej zawiera sprzeczności miedzy jej sentencją, a uzasadnieniem. W sentencji pominięto bowiem przepis art.37 ust.2 ustawy z 24 października 1974r. - prawo budowlane, a z jej uzasadnienia wynika, że organ uznał, iż nośniki będące przedmiotem sprawy stanowią istotną przeszkodę w wykonaniu prac budowlanych związanych z przebudową ulic. Poza tym powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] . uznał, iż skarga jest zasadna i uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz.414) tj. przed dniem 1 stycznia 1995r. ze względu na treść art.103 ust.2 tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawę z 24 października 1974r. - prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz.229 ze zm.). Zgodnie z art.37 ust.1 pkt.1 prawa budowlanego z 1974r. obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub zabudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność państwa bez odszkodowania w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisem o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Terenowy organ administracji państwowej stosownie do treści art. 37 ust.2 poprzednio obowiązującego prawa budowlanego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Na roboty budowlane z wyjątkiem rozbiórek w myśl art. 28 ust. 1 poprzednio obowiązującego prawa budowlanego wymagane było pozwolenie na budowę. Wykonywanie robót budowlanych bez pozwolenia na budowę stanowiło więc naruszenie obowiązujących przepisów i dawało podstawę do zastosowania sankcji przewidzianych w art. 37 ustawy prawo budowlane z 1974r. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji miały uzasadnione podstawy do uznania, że skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na budowę na nośniki reklamowe będące przedmiotem tej sprawy. Pozwolenie przedłożone przez skarżącą dotyczyły nośników reklamowych usytuowanych w innych miejscach niż objęte postępowaniem administracyjnym co w sposób przekonywujący wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji.

Organy nadzoru budowlanego ustalenia w tej mierze poczyniły na dołączonych przez skarżącą do pozwoleń na budowę lokalizacji tablic i opiniach plastycznych.

Twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że organy nadzoru budowlanego nie podały z jakich względów doszły do wniosku, że pozwolenia przedstawione przez skarżącą dotyczą innego rejonu ulicy są nieuzasadnione.

Sąd nie zgodził się też z zarzutem zawartym w skardze, że ze względu na treść art. 22 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych była możliwość ustawienia tego typu reklam w pasie drogowym, a wobec tego zapis w planie zagospodarowania przestrzennego "rezerwacja terenu na cele komunikacyjne" nie wyklucza w ogóle wznoszenia na takim terenie nośników reklamowych. Przepis poprzednio obowiązującej ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14 poz. 604) dotyczył jak już to wskazał organ drugiej instancji możliwości wydzierżawienia przez zarządcę drogi w pasie drogowym części gruntu na cele reklamowe. Możliwość wydzierżawienia gruntu w pasie drogowym nie oznacza, iż teren ten jest przeznaczony pod budowę nośników reklamowych.

Przeznaczenie danego terenu wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie z woli stron umowy cywilno – prawnej.

Nie ma także większego znaczenia pominięcie przez organ drugiej instancji w części wstępnej decyzji przepisu art. 37 ust. 2 ustawy z 24 października 1974r. – prawo budowlane. Organ ten bowiem w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, a w swojej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując, że istnieje ważna przyczyny do nakazania rozbiórki nośników reklamowych powołała się na pismo Urzędu Miejskiego Wydział Inwestycji Miejskich z dnia [...] . z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że pozostawienie nośników reklamowych w pasie robót modernizowanej ulicy może spowodować odstąpienie wykonawcy od robót z winy zamawiającego i utratę w związku z tym [...] dofinansowania z funduszu Phare oraz poniesienie kosztów związanych z odstąpieniem od umowy.

Sąd zgodził się natomiast z zarzutem skargi co do nieustosunkowania się przez organy do kwestionowania ilości nośników objętych postępowaniem. Strona w toku postępowania przed organem pierwszej instancji jak i w odwołaniu podnosiła, że tylko 13 z 15 nośników reklamowych objętych postępowaniem należy do skarżącej mimo to organ pierwszej instancji nie wyjaśniając tej okoliczności objął swoją decyzją 15 nośników reklamowych, a organ drugiej instancji nie odnosząc się do tego zarzutu utrzymał w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd stwierdził ponadto, iż organy nadzoru budowlanego pochopnie uznały, że prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w sprawie sygn.akt [...] o zabezpieczeniu powództwa skarżącej przeciwko Gminie, zakazujące Gminie podejmowania działań skutkujących usunięcie z nieruchomości komunalnych nośników reklamowych umieszczonych przed dniem 30 kwietnia 1999r. nie dotyczy nośników będącej przedmiotem tej sprawy.

W myśl art. 365 § 1 kpc, orzeczenia prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ze związania tego wynika konieczność uwzględnienia faktu istnienia konkretnego orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Skoro przedmiotem sprawy cywilnej jest ustalenie istnienia umowy dotyczącej nośników reklamowych, a postanowienie zabezpieczające zapadło w tej sprawie,to organy nadzoru budowlanego powinny sięgnąć do tej umowy i w oparciu o nią ustalić, czy faktycznie postanowienie Sądu nie dotyczy nośników będących przedmiotem tej sprawy. Przyjęcie bez przeprowadzenia tego dowodu, że sprawa prowadzona przed Sądem Okręgowym dotyczy innych nośników jest dowolne. Z umowy tej może też wynikać na jakich zasadach skarżąca nośniki reklamowe stawiała.

Skoro więc zostały naruszone przepisy postępowania bowiem nie wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a to uchybienie mogło mieć zdaniem Sądu istotny wpływ na wynik sprawy należało na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zaskarżoną decyzję uchylić.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § l pkt. 2 w związku z art. 105 § 1 Kpa i art. 37 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] . znak [...] w sprawie nakazu rozbiórki nośników reklamowych usytuowanych w liniach regulacyjnych ul. [...] w części dotyczącej nakazu rozbiórki nośnika reklamowego oznaczonego nr x na załączniku do decyzji organu I instancji i w tej części umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż będąc związanym z mocy art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu z dnia 3 lipca 2002r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające., w ramach którego zwrócono się również do [...] " o wskazanie tych nośników reklamowych, które nie należały do tego przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi z dnia [...] r. Spółka podała, że nośnik oznaczony nr x na załączniku do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie należał do

W związku z powyższym decyzja organu I instancji w tej części narusza art. 38 ustawy Prawo Budowlane z dnia 24 października 1974r., wobec czego należało ją uchylić i umorzyć postępowanie w tym zakresie. W pozostałej części decyzja zostaje utrzymana w mocy, albowiem nośniki reklamowe, zostały wzniesione w latach 1991-1994 bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, a zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt. 1l ustawy z dnia 24.10 .1974 r. Prawo budowlane, mającym zastosowanie w sprawie obiekty budowlane będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce jeżeli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę.

Rozpatrywany teren oznaczony symbolem x I przewidziany był w okresie wykonywania nośników reklamowych jako rezerwacja terenu na cele komunikacyjne.

Zatem nośniki reklamowe zostały zlokalizowane na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę.

Przywołany przez organ I instancji dodatkowo ust. 2 art. 37 ustawy Prawo budowlane dotyczy rozbiórki obiektu budowlanego w przypadku wystąpienia innych ważnych przyczyn. W rozpatrywanej sprawie, tą ważną przyczyną uzasadniającą przymusową rozbiórkę reklam zlokalizowanych w liniach regulacyjnych ul. [...] była konieczność prowadzenia robót budowlanych związanych z przebudową w/w ulic.

Przywołany przez stronę skarżącą art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 14, poz. 60) dotyczy możliwości oddawania gruntów przez zarządcę drogi w pasie drogowym w dzierżawę lub najem na cele m.in. reklamy. Powyższy przepis nie dotyczy rozpatrywanej sprawy.

Ponieważ nośniki reklamowe będące własnością [...] znajdujące się w liniach regulacyjnych ul. [...] zostały już zlikwidowane, organ nie badał już umowy zawartej pomiędzy Gminą Przedsiębiorstwem z dnia [...] ., ze względu na bezprzedmiotowość tego postępowania dowodowego. Poza tym postanowienie z dnia [...] . w sprawie zabezpieczenia roszczenia dotyczy tych nośników na które Gmina wyraziła zgodę, a przedmiotowe postępowanie dotyczy samowolnie wykonanych nośników.

Na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe Spółka z o.o. reprezentowane przez radcę prawnego wniosło skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji oraz uchylenia w całości decyzji organu I instancji i zasądzenia, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 386 kpc w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. polegające na tym, iż Inspektor Nadzoru przeprowadził postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ilości nośników, których dotyczyć powinna wg niego decyzja o rozbiórce, a nie zajął się w ogóle analizą umowy między Gminą a skarżącą, w ramach której nastąpiło posadowienie nośników ponadto organ w decyzji swej stwierdził, że postanowienia umowy nie są istotne dla sprawy, ponieważ nośniki zostały zlikwidowane i postępowanie dowodowe w tym zakresie byłoby bezprzedmiotowe.

Zdaniem skarżącej – takie postępowanie organu narusza art. 386 §6 kpc w związku z art. 59 ustawy o . Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W swoim wyroku, Sąd wyraźnie uznał potrzebę przeprowadzenia takiego postępowania dowodowego, mimo że już wtedy nośniki były dawno zlikwidowane. Sąd wskazał wtedy na moc wiążącą postanowienia sądu cywilnego zabezpieczającego powództwo i zakazującego usunięcia nośników do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia procesu również w odniesieniu do organów administracji oraz wskazał na uchybienie organu, polegające na tym, że nie zapoznał się on z umową i dowolnie przyjął, iż postanowienie to nie dotyczy nośników, o których orzekał w swej decyzji. W postępowaniu prowadzonym po uchyleniu tak wydanej decyzji organ ponownie nie zajmuje się umową, mimo to wie co w niej jest, autorytatywnie stwierdzając, że dotyczyła ona nośników, na które Gmina wyraziła zgodę, a nie samowolnie wykonanych nośników. W zaskarżonej decyzji organ nie polemizuje wprawdzie otwarcie ze stanowiskiem Sądu o konieczności dopuszczenia dowody z umowy, nie stosuje się jednak do jego wskazań, co powoduje, że decyzja powinna zostać uchylona, jeśli nie chcemy doprowadzić do stanu, w którym kontrola sądowa administracji jest iluzoryczna.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie , stwierdzając, iż z postanowienia Sądu Okręgowego. stanowiącego wykładnię sentencji postanowienia sądu Okręgowego z dnia [...] r. wynika, że postanowienie z dnia [...] . zmierzało do takiego zabezpieczenia roszczenia [...] ", które uniemożliwiałoby Gminie na czas procesu rozbiórki nośników reklam należących do powoda, ale tylko tych nośników, które ustawiono za zgodą Gminy.

Natomiast postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło samowolnie ustawionych nośników, zatem badanie w/w umowy uznano za bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sad Administracyjny z waż v ł. co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej: P.p.s.a/.

Skarga nie kwestionuje zawartego w decyzji rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego, tj. ustaw Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. oraz z 7 lipca 1994r., ani przepisów postępowania administracyjnego odnoszących się do przedmiotowej sprawy. Jedyną podstawą skargi stanowi zarzut naruszenia art. 386 § 6 kpc w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zarzut ten jest całkowicie nietrafny.

Art. 386 § 6 kpc stanowi, iż ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania, wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji, wiążą zarówno Sąd, któremu sprawa została przekazana jak i Sąd II instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Natomiast art. 59 obowiązującej do 31 grudnia 2003r. ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowił, iż w sprawach nieunormowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego.

Art. 386 § 6 kpc nie znajdował zastosowania w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż ustawa o NSA zawierała własny odpowiednik wyrażonej w nim zasady w art.30. Obecnie jest to art. 170 Ppsa.

Należy też zauważyć, iż zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wywody odnoszące się do związania innych sądów i organów prawomocnym orzeczeniem sądu nie odnosiły się do istoty sprawy a stanowiły jedynie przypomnienie treści art. 365 § 1 kpc w kontekście zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, iż prawomocne postanowienie sądu powszechnego o zabezpieczeniu powództwa skarżącej spółki przeciwko Gminie nie dotyczy nośników będących przedmiotem tej sprawy, które to stwierdzenie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za pochopne, gdyż zawarto je w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bez należytego wyjaśnienia, których nośników zaskarżona decyzja dotyczy oraz było sprzeczne z treścią art. 365 § 1 kpc. Powyższe, zawarte w wyroku NSA stwierdzenie, w istocie stanowiło polemikę z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem organu, które w świetle treści art. 365 § 1 kpc było nieuprawnione. Nie mogła to być wiążąca dla organu ocena prawna a sięgnięcie do zawartej przez skarżącą i Gminę umowy miało jedynie umożliwić ustalenie, które nośniki są przedmiotem postępowania. Kwestia ta przestała być sporna po wyjaśnieniach złożonych przez skarżącą w piśmie z dnia [...] .

Przedmiotowe postępowanie dotyczyło nośników reklamowych postawionych przez skarżącą bez wymaganego pozwolenia na budowę – co nie jest kwestionowane w sprawie, gdyż skarżąca nie wykazuje, iż w sprawie owych 13 nośników przy ul. [...] takie pozwolenie posiadała.

Zabezpieczenie powództwa przez orzeczenie zakazu rozebrania nośników przed rozstrzygnięciem sporu przez Sąd powszechny mogło mieć znaczenie dla postępowania egzekucyjnego ale nie dla postępowania co do istoty sprawy, to jest w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektów zbudowanych przez skarżącą samowolnie bez wymaganego pozwolenia na budowę, które prowadził organ nadzoru budowlanego, a przesłanki wydania przez ten organ władczego rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego określają wyłącznie przepisy prawa administracyjnego.

Ewentualna zgoda Gminy wyrażona w umowie ze skarżącą, na posadowienie nośników reklamowych nie mogła zastąpić decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej przez uprawniony organ. Mogła ona wywołać jedynie skutki cywilnoprawne.

Treść zawartej przez skarżącą i Gminę umowy nie mogła mieć znaczenia dla przedmiotowego postępowania administracyjnego oraz wpływu na treść wydanej przez organ nadzoru budowlanego decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki nośników reklam wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy uznać należało, ż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu zgodnie z art. 151 P.p.s.a.