Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 889/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Gminy Buczkowice z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr XX/155/16 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 31 sierpnia 2016 r. Rada Gminy Buczkowice podjęła uchwałę nr XX/155/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Godziszka (zwanego dalej m.p.z.p.). Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z 2016 r., poz. 4529.

Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. M. M. reprezentowana przez pełnomocnika M. B., działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j.: Dz. U. 2016, poz. 446 zwanej dalej u.s.g.), wezwała Radę Gminy Buczkowice do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę ww. planu w stosunku do działek nr 1, 2 i 3 i uchwalenie, iż działki te nie są objęte zakazem zabudowy i są przeznaczone na tereny zabudowy mieszkaniowej.

Rada Gminy Buczkowice nie uwzględniła ww. wezwania.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. uchwałę z 31 sierpnia 2016 r. domagając się jej uchylenia w części odnoszącej się do działek nr 1 i 2, z uwagi na objęcie ich zakazem zabudowy poprzez przeznaczenie ich na tereny zieleni nieurządzonej, z jednoczesnym nieprzeznaczeniem ich na tereny zabudowy mieszkaniowej lub tereny rozwoju zabudowy mieszkaniowej. Wniosła nadto o zobowiązanie Rady Gminy Buczkowice do przeprowadzenia "na nowo" postępowania planistycznego odnośnie ww. działek.

Zaskarżonej uchwale M. M. zarzuciła obrazę:

- art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j.: Dz. U. 2016, poz. 778, zwanej dalej w skrócie: u.p.z.p.) w zw. z art. 7 i 32 Konstytucji RP poprzez pominięcie, w toku podejmowania uchwały, uprawnień wynikających z tytułu prawa własności do działek skarżącej, w szczególności ekspektatywy zabudowy przysługującej skarżącej stosownie do obowiązującego dla tego obszaru Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - które to działanie stanowiło pozbawione podstawy prawnej naruszenie zasady równości wobec prawa, biorąc pod uwagę odmienne rozstrzygnięcie dla działek sąsiadujących z działkami skarżącej, w szczególności działki 4;

- art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP - poprzez przekroczenie ustawowych granic władztwa przestrzennego przez organy Gminy Buczkowice - w postaci dowolnego ustalenia przeznaczenia planistycznego dla działek skarżącej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i objęcie ich zakazem zabudowy;

- art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez nieproporcjonalne w stosunku do uwarunkowań dotyczących działek skarżącej ograniczenie w uchwale prawa własności do tychże działek;

- art. 9 ust. 4 i i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Sołectwa Godziszka sprzecznie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru;

- art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP - poprzez zmianę przeznaczenia działek skarżącej względem ich przeznaczenia w Studium;

- postanowień uchwały Rady Gminy Buczkowice nr III/19/15 z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie uchwalenia ww. Studium poprzez wskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, iż działki skarżącej stanowią tereny zieleni nieurządzonej, podczas gdy w ww. Studium działki te stanowiły obszary rozwoju zabudowy mieszkaniowej.

Zdaniem skarżącej uchybienia te spowodowały nieważność planu w zakresie, w jakim dotyczy on jej działek. Spowodowały także ograniczenie prawa własności, w szczególności prawa do zabudowy jak i samej ekspektatywy tego prawa, jak również zmniejszenie się wartości nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Buczkowice wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu, cytującym zarówno obszerne fragmenty ustaleń planu miejscowego, jak też Studium (uchwała Rady Gminy Nr III/19/15 z dnia 28 stycznia 2015 r.), a także przywołującym stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał w pierwszej kolejności, iż uchwała w sprawie m.p.z.p. jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Bezspornym jest, że m.p.z.p., ustala przede wszystkim przeznaczenie terenu i jako taki przesądza o ograniczeniu prawa własności. Prawo własności konstytucyjnie chronione (art. 21 Konstytucji RP) nie jest prawem bezwzględnym. Stosownie do art. 140 k.c. właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W przedmiotowej sprawie ograniczenie prawa własności wynika z m.p.z.p. Bezpośrednio na sposób wykonywania prawa własności wskazuje art. 6 ustawy.

Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisów art. 1 ust. 2 pkt 7; art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. jest, zdaniem organu, bezpodstawny.

Nieuprawniony jest też zarzut naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów Konstytucji RP.Skarżąca w żaden sposób nie wykazała zresztą w jaki sposób Gmina naruszyła Konstytucję. Podkreślić należy, że m.p.z.p. jako akt prawa miejscowego wydawany jest na podstawie delegacji ustawowej w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 94 Konstytucji RP) i na obszarze działania gminy, która uchwaliła m.p.z.p.

M.p.z.p., którego skarga dotyczy nie narusza też w żaden sposób wolności człowieka (art. 31 Konstytucji RP), ani zasady równości (art. 32 Konstytucji RP). Naruszenia zasady równości wobec prawa nie może stanowić fakt, że działka usytuowana w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej (nr 4) ma inne przeznaczenie. W związku z tym podnieść należy, iż przeznaczenie gruntu w m.p.z.p. nie po myśli właściciela nie może być uznane za naruszenie zasady równości, określonej w art. 32 Konstytucji RP.

Dodatkowo Gmina wskazuje, iż sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania racjonalności (celowości) przyjętych przez gminę rozwiązań planistycznych (por. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10, z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10).

Gmina nie zgadza się również z zarzutem naruszenia art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz zarzutem naruszenia ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Buczkowice.

Przede wszystkim należy wskazać, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dokumentem określającym kierunki polityki przestrzennej gminy. Zapisy studium mają charakter ogólny i nie odnoszą się do pojedynczych działek lecz do większych obszarów.

Zgodnie z zapisem Studium działki skarżącej nr 1 i 2 położone są w obszarach oznaczonych jako "Obszary rozwoju zabudowy mieszkaniowej".

W obszarze tym (m) ustalono w studium:

kierunek główny:

zabudowa mieszkalna jednorodzinna,

• place postojowe, drogi publiczne, wewnętrzne, dojazdy niewydzielone, dojścia piesze, drogi dla rowerów itp.,

zieleń urządzona, w szczególności ogrody i sady itp.

kierunek dopuszczany:

zachowanie istniejących gruntów rolnych lub leśnych,

zabudowa zamieszkania zbiorowego (np. domy seniora itp.),

usługi komercyjne,

usługi publiczne,

■ przestrzenie publiczne, w szczególności place itp.,

• place, boiska, trasy i inne urządzenia sportowe, rekreacyjne i turystyczne,

zieleń nieurządzona, w szczególności otuliny biologiczne cieków wodnych itp.,

zieleń izolacyjna np. wzdłuż nowych dróg publicznych,

infrastruktura techniczna,

kierunek ograniczany:

wykluczenie zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej,

ograniczenie zabudowy rekreacji indywidualnej zgodnie z ustaleniami dla obszaru problemowego w pkt 9 studium,

wykluczenie produkcji, składów i magazynów,

ograniczenie zabudowy zagrodowej do działek na skraju obszaru urbanizacji,

ograniczenie zabudowy w otulinie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego zgodnie z ustaleniami dla obszaru problemowego w pkt 9 studium.

Natomiast w zaskarżonym m.p.z.p. działki skarżącej położone są w obszarach oznaczonych jako:

Nr: 1: ZE.4 / Granica otuliny Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego / Obszary potencjalnie zagrożone osuwaniem / Osuwiska nieaktywne,

Nr: 2: ZE.4 / Granica otuliny Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego / Obszary potencjalnie zagrożone osuwaniem.

W tekście m.p.z.p. dla tego obszaru zapisano:

1. Dla terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi i oznaczonych symbolami: "ZE.1 ÷ 34" ustala się przeznaczenie podstawowe: zieleń nieurządzona. Zieleń ta powinna pełnić funkcje przyrodnicze (siedlisk i korytarzy ekologicznych) oraz ochronne wód powierzchniowych.

W terenach ustala się zakaz zabudowy, z wyjątkami określonymi w ust. 3.

/.../

/.../

3. 1. Obszar objęty planem miejscowym częściowo znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego oraz jego otuliny.

/.../

Zasady, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 3, stosuje się również w otulinie Parku Krajobrazowego.

Wbrew twierdzeniu skarżącej, skarżona uchwała w zakresie ustalonego przeznaczenia działek nr 1 i 2, określonego w Studium jako dopuszczane, jest zatem w pełni zgodna ze Studium (Wójt przytoczył fragmenty tekstu Studium w części zatytułowanej "Uwarunkowania rozwoju" i "Kierunki"). Podniósł następnie, że istotą sposobu zagospodarowania ustalonego w Studium dla obszaru rozwoju zabudowy jest jego dwukierunkowość, ponieważ Gmina jasno i precyzyjnie dopuściła w terenie objętym skargą zarówno nową zabudowę, jak i ograniczenie tej zabudowy. Ustalenie takie zostało należycie uzasadnione i było w pełni uprawnione.

Należy podkreślić, że Studium jasno i precyzyjnie różnicuje obszary zabudowy mieszkaniowej (M) od obszarów rozwoju zabudowy mieszkaniowej (m) podkreślając, że rozwój stanowi zjawisko przyszłe i niepewne (w perspektywie do 2030 roku). Organ w treści studium wyjaśnia, że polityka przestrzenna gminy Buczkowice powinna uwzględniać zmieniającą się sytuację gospodarczą w kraju, w tym niepewne warunki demograficzne.

Biorąc powyższe pod uwagę, przeznaczenie działek nr 1 i 2 w skarżonej uchwale pod "ZE.4" (zieleń z zakazem zabudowy, gdzie dopuszcza się użytkowanie rolnicze) jest całkowicie zgodne ze Studium.

Należy wyjaśnić, że u podstaw przeznaczenia działek nr 1 i 2 w skarżonej uchwale zgodnie z kierunkiem dopuszczonym w studium zamiast kierunku podstawowego były następujące powody:

Przedmiotowe działki stanowią grunty orne (oznaczone w ewidencji gruntów jako R), ale faktycznie stanowią teren nieurządzonej zieleni w bezpośrednim sąsiedztwie lasu u podnóża masywu góry Skalite w otulinie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie nr WOOŚ.411.109.2015.AB z dnia 1 lipca 2015 r. nakazał dokonanie analizy wpływu skarżonej uchwały na środowisko (pismo włączono do dokumentacji planistycznej). Analizę tę organ zawarł w dokumencie zatytułowanym "Prognoza oddziaływania na środowisko" (włączonym do dokumentacji planistycznej). W prognozie tej stwierdzono między innymi:

Zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenów, a w szczególności poszerzenie terenów zabudowy mieszkaniowej, mogą się wiązać z powstawaniem czynników mogących mieć niekorzystny wpływ na środowisko. Stopień przestrzennych zmian środowiska, które mogą być wywołane przez określone w projekcie miejscowym sposoby zagospodarowania przestrzennego, jest zróżnicowany, a ich zasięg obejmuje również bliższe i dalsze jego otoczenie, (str. 50) /.../.

Biorąc powyższe pod uwagę Gmina zminimalizowała powierzchnię terenów nowej zabudowy w projekcie planu miejscowego, w szczególności w rejonie zachodniej Godziszki w otulinie Parku Krajobrazowego, a następnie przekazała projekt do uzgodnienia wraz prognozą oddziaływania na środowisko. W przekazanym do uzgodnienia projekcie planu, działki nr 1 i 2 były przeznaczone pod "ZE" (zieleń z zakazem zabudowy, gdzie dopuszcza się użytkowanie rolnicze). W dniu 28 grudnia 2015 r. Gmina uzyskała pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Należy podkreślić, że stanowisko RDOŚ pozostawało wiążące dla organu Gminy przy przeznaczeniu terenu w Parku Krajobrazowym i jego otulinie.

Działki nr 1, 2 nie przylegają do żadnej drogi publicznej, ani wewnętrznej.

Właścicielka działek nr 1, 2 nie wniosła uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego.

Wójt podkreślił nadto, że skarżąca w swej skardze pomija fakt, że działki nr 1 i 2 w poprzednio obowiązującym planie miejscowym (Uchwała Rady Gminy Nr XXIV/173/04 z dnia 22 września 2004 r.) znajdowały się w terenie "G R" (uprawy połowę i ogrodnicze, wyklucza się usuwanie zadrzewień i zakrzewień śródpolnych, wyklucza się lokalizację nowych obiektów budowlanych). W planie tym zatem obowiązywał również zakaz zabudowy, a działki również znajdowały się w otulinie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego. Plan ten utracił moc z dniem 23 września 2016 r. na skutek wejścia w życie skarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zdaniem składu orzekającego skarga nie mogła zostać uwzględniona albowiem zaskarżona uchwała Rady Gminy Buczkowice nie była dotknięta uchybieniami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części.

Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, iż z mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07).

W pierwszej kolejności tut. Sąd rozważył zatem czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez skarżącą w przewidzianym prawem terminie. Zdaniem składu orzekającego wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane, skarga została bowiem poprzedzona stosownym wezwaniem i wniesiona zostały z zachowaniem ustawowego terminu.

Rozważając z kolei legitymację skarżącej do wniesienia skargi wskazać należy, iż skarżąca jako właścicielka położonych na obszarze planu działek, jest, o ile uchwała narusza jej interes prawny, formalnie legitymowana do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego - w zakresie, w jakim dotyczy ona przeznaczenia jej nieruchomości. Plan jest bowiem aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia są wiążące i obowiązujące na danym terenie, kształtując wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności. Wskazane w planie miejscowym przeznaczenie nieruchomości wyklucza zaś możliwość zagospodarowania terenu w odmienny sposób przez osobę bądź osoby mające tytuł prawny do gruntu. W konsekwencji zaskarżona uchwała ingerując w sposób wykonywania prawa własności, może naruszać interes prawny skarżącej, co stwarza wówczas po jej stronie legitymację do kwestionowania jej ustaleń zgodnie z art. 101 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym.

W tej sytuacji badaniu podlegała dalsza kwestia, a mianowicie poprawność kwestionowanych przez skarżącą zawartych w planie ustaleń. Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Nie oznacza to jednak, iż kształtowanie polityki przestrzennej może mieć charakter arbitralny, a przepisy zezwalają radzie gminy na dowolność zawartych w planie zagospodarowania ustaleń. Przeciwnie, szczegółowość przepisów art. 9 - 20 wskazanej wyżej ustawy, regulujących tryb prowadzenia prac nad opracowaniem kolejno najpierw studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednoznacznie wskazuje na to, iż każde zawarte w planie ustalenie wymaga stwierdzenia zgodności zapisu ze studium, rozpatrzenia ewentualnych uwag, analizy sposobu realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasad ich finansowania.

Zdaniem Sądu wymogi te w odniesieniu do zaskarżonej części planu niewątpliwie zostały spełnione. Wprawdzie bowiem istotnie w planie miejscowym wprowadzono na terenie ww. działek kwestionowany w skardze zakaz zabudowy jednak nie stało się to w sposób arbitralny, a jak wynika z całości materiałów planistycznych oraz z odpowiedzi na skargę, w sposób przemyślany i w pełni uzasadniony. Plan w tej części pozostaje także w zgodzie z ustaleniami Studium.

Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do ustaleń planu działki skarżącej nr: 1, 2 położone są w obszarach oznaczonych jako:

Nr: 1: ZE.4 / Granica otuliny Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego / Obszary potencjalnie zagrożone osuwaniem / Osuwiska nieaktywne,

Nr: 2: ZE.4 / Granica otuliny Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego / Obszary potencjalnie zagrożone osuwaniem.

W tekście m.p.z.p. dla tego obszaru wskazano, iż

1. Dla terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi i oznaczonych symbolami: "ZE.1 ÷ 34" ustala się przeznaczenie podstawowe: zieleń nieurządzona. Zieleń ta powinna pełnić funkcje przyrodnicze (siedlisk i korytarzy ekologicznych) oraz ochronne wód powierzchniowych.

2. W terenach ustala się zakaz zabudowy, z wyjątkami określonymi w ust. 3.

/.../

Nadto plan wskazuje, że ww. obszar częściowo znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego oraz jego otuliny.

Określone w planie przeznaczenie działek jako "zieleń nieurządzona" zgodne jest z dopuszczonym kierunkiem określonym w Studium. Wprawdzie bowiem Studium posługuje się ogólnym określeniem "Obszary rozwoju zabudowy mieszkaniowej" to jednak przewiduje, iż w obszarze tym obowiązywać będą następujące formy zagospodarowania:

kierunek główny:

zabudowa mieszkalna jednorodzinna,

/.../

kierunek dopuszczany:

/.../

zieleń nieurządzona, w szczególności otuliny biologiczne cieków wodnych itp.,

Studium wskazuje nadto ograniczenie zabudowy w otulinie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego.

Niewątpliwym jest zatem, zdaniem Sądu, iż w zaskarżonym planie objęto działki skarżącej ustaleniami wedle Studium dozwolonymi, jako kierunek dopuszczony Studium przewiduje bowiem zieleń nieurządzoną, organ szeroko wyjaśnił zaś dlaczego akurat ten kierunek wybrał, mając na uwadze zasady ochrony środowiska, zagrożenia, uzgodnienie RDOŚ.

W kontekście powyższych uwag zważyć także należy, że możliwość stwierdzenia nieważności uchwały powstaje jedynie wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (konkretnej normy prawa materialnego). Nie zaś w sytuacji gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienia wnoszącego skargę, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - z mocy art. 4 ust. 1 u.p.z.p. - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. W ocenie Sądu materiały planistyczne i akta sprawy świadczą o tym, że Rada nie przekroczyła dopuszczalnych granic władztwa planistycznego, a zakaz zabudowy i oznaczenie działek jako zieleni nieurządzonej było celowe i uzasadnione.

Z przyczyn wskazanych powyżej nietrafne są też zarzuty naruszenia norm konstytucyjnych bowiem Rada Gminy działała nie przekraczając granic władztwa planistycznego.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga jeszcze, że choć w stosunku do poprzedniego planu zmieniło się oznaczenie terenu, na obszarze którego działki są usytuowane, to jednak kwestionowany przez skarżącą zakaz zabudowy obowiązywał także w planie poprzednim. Jak bowiem wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, działki nr 1 i 2 w poprzednio obowiązującym planie miejscowym z 2004 r. znajdowały się w terenie "G R" (uprawy połowę i ogrodnicze, wyklucza się usuwanie zadrzewień i zakrzewień śródpolnych, wyklucza się lokalizację nowych obiektów budowlanych). Zgodnie z tymże planem działki również znajdowały się w otulinie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego. Plan ten utracił moc z dniem 23 września 2016 r. na skutek wejścia w życie skarżonej uchwały.

Tym samym samo wprowadzenie zakazu zabudowy nie naruszyło interesu skarżącej, albowiem w istocie nie stanowiło w tym zakresie zmiany w stosunku do planu poprzedniego. Nie stanowi zaś naruszenia takiego niespełnienie oczekiwań skarżącej (jak stwierdza w skardze "ekspektatywy") co do treści planu.

Na marginesie można zresztą w tym miejscu zauważyć, co podkreśla Wójt Gminy Buczkowice w odpowiedzi na skargę, że skarżąca nie zgłosiła żadnych uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu.

W konsekwencji w ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie narusza zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, bądź właściwości organów, a tym samym Sąd nie dopatrzył się uchybień uzasadniających stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369 zwanej dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji.