Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 45/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Starosty Ś. w zakresie wykonania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków, w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Ś. "w sprawie niewykonania decyzji [...] z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...], dotyczącej ustalenia na gruncie powierzchni działki nr 289/1 położonej w N. K. K. o powierzchni 0,8467 ha". W skardze zawarto wniosek o "zwolnienie z kosztów sądowych i ustalenie pomocy prawnej"

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy – nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 730).

Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi (art. 58 § 1 pkt 6). W orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a tym samym podstawą do nieprzyznawania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2004 r.; OZ 140/04; LEX nr 220389).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarga w badanej sprawie jest niedopuszczalna, gdyż nie dotyczy żadnego aktu, który może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a. Oznacza to, że do sądu administracyjnego można skarżyć bezczynność organu (lub przewlekłe prowadzenie postępowania), w sytuacji, gdy powinien on wydać akt lub podjąć czynność wymienioną w punktach 1-4a art. 3 § 2, tzn. gdy miał wydać decyzję administracyjna, postanowienie (na które służy zażalenie, kończące postępowanie w sprawie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty), pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w sprawie indywidualnej lub podjąć inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skarga w badanej sprawie jest niedopuszczalna, gdyż zarzucana w skardze bezczynność Starosty Ś. nie polegała na wydaniu (podjęciu) żadnego z wymienionych wyżej aktów lub czynności.

Z treści skargi i akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca zarzuca Staroście Ś. bezczynność, która miała polegać na niewykonaniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] lutego 2007 r., w efekcie której ustalono powierzchnię działki nr 289/1 położonej w N. K. K. gm. M. w wielkości 0,8467 ha.

Wykonanie decyzji rozstrzygającej o danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków polega na wprowadzeniu stosownych danych do operatu, zgodnie z treścią decyzji. Jest to czynność o charakterze typowo technicznym, nie wiąże się z wydawaniem żadnego dodatkowego aktu. Nie można jej potraktować również jako innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W cytowanym przepisie chodzi o akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc oddziałują bezpośrednio na sferę prawną adresata takiej czynności. Czynność stricte techniczna, polegająca na ujawnieniu stosowanych informacji w operacie, w wykonaniu decyzji zatwierdzającej operat w żadnej mierze nie oddziałuje na sferę prawną właściciela lub innej osoby ujawnionej w ewidencji gruntów, gdyż jej prawa zostały ukształtowane decyzją zatwierdzającą operat.

W związku z tym "wykonanie" decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] lutego 2007 r. polegało jedynie na ujawnieniu stosownych danych w ewidencji i nie miało charakteru żadnego aktu lub czynności, które można byłoby zaskarżyć do sądu. Oznacza to, że skarga na bezczynność Starosty Ś., która miałaby polegać na domniemanym niewykonaniu tej decyzji jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.