Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2269/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2009 r. znak (...) w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną (...) września 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) lipca 2009 r. nr (...) wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia (...) lipca 2009 r., Nr (...) Wojewoda (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miejskiej K. - Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Przebudowa ul. (...) wraz z budową estakady i budową torów tramwajowych".

Od powyższej decyzji J. Sp. z o.o., Firmy W. Sp. z o.o., E. Spółka z o.o. i J. O., złożyli odwołania.

Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań oraz przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy zajął następujące stanowisko.

W niniejszym postępowaniu inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 t., (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany (sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia) wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 153, poz. 1118 z późn. zm.), jak też zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 cyt. ww. ustawy. W ocenie organu projekt budowlany obiektu budowlanego jest zgodny z wymaganiami decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2006 r., Nr (...), o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa skrzyżowania Trasy C. z ul. (...) i ul. (...) wraz z estakadą w ciągu ul. (...) oraz odcinkiem Trasy C. od ul. (...) do ul. (...) w K. wraz z budową linii tramwajowej i koniecznymi przekładkami istniejącej infrastruktury technicznej", utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) listopada 2006 r., znak: (...).

Ponadto, projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2007 r., znak: (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zmienioną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (...) kwietnia 2009 r., znak: (...).

Wobec spełnienia, przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniach, zarzutu dotyczącego likwidacji istniejącego lewoskrętu z ulicy (...) w ulicę (...), organ stwierdził, że przedmiotowa decyzja Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2009 r., jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (...) września 2006 r., o ustaleniu lokalizacji projektowej inwestycji. Tym samym zarzut jest bezzasadny i mógł być podnoszony przez strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją lokalizacyjną. Ponadto jak również wskazał Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w piśmie z dnia (...) sierpnia 2009 r., znak: (...), w przedmiotowym obszarze obowiązuje Uchwała Nr (...) Rady Miasta K. z dnia (...) czerwca 2006 r. w sprawie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z., zgodnie z którą obsługa komunikacyjna obszaru w narożniku ulic: (...), (...), możliwa jest wyłącznie poprzez realizację na prawe skręty z ul. (...) w ul. (...) oraz ul. (...) w planowaną ulicę o kierunku prostopadłym do ul. (...).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Spółka z o.o. E. i J. O.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 7, art. 9 i art. 10 Kpa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że decyzja ogranicza ich w wykonywaniu prawa własności, zaś likwidacja lewoskrętu z ul. (...) w ul. (...) znacznie obniży wartość ich nieruchomości i będzie stanowiła bardzo poważne utrudnienia dla użytkowników ulicy (...).

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana (...) września 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) lipca 2009 r. wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie ulicy (...) i (...) w K. wraz z budową estakady i budową torów tramwajowych.

Zasadą ustanowioną przez przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez właściwy organ architektoniczno-budowlany.

Art. 35 ust. 1 w/w ustawy określa zakres obowiązków organów, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego, w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób szczegółowy i rzetelny dokonał oceny prowadzonego postępowania organu architektoniczno-budowlanego rozważył zarzuty odwołujących się i słusznie uznał, że kontrolowana decyzja wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie narusza prawa.

Organy orzekające w niniejszej sprawie ustaliły (i te ustalenia podziela Sąd), że inwestor Gmina Miejska K. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia konieczne opinie i uzgodnienia. Także decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z (...) sierpnia 2006 r., oraz ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Po sprawdzeniu zgodności projektu z przedstawionymi dokumentami uznając, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ zobligowany był (art. 35 ust. 4 w/w ustawy) do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę objętej wnioskiem decyzji.

Skarżący zarzucili organowi zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego likwidację istniejącego obecnie lewoskrętu z ulicy (...) w ulicę (...) na której to ulicy posiadają działki i prowadzą działalność gospodarczą, a więc naruszającego ich uzasadnione interesy. Wbrew twierdzeniom skargi w ocenie Sądu zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie narusza interesów skarżących. Likwidacja istniejącego "lewoskrętu" z ulicy (...) w ulicę (...) może w rzeczywistości naruszać jedynie interes ekonomiczny skarżących, który jednak nie mieści się w kategorii "uzasadnionego interesu prawnego" chronionego przepisami Prawa budowlanego. O tym czy interes prawny strony zostaje naruszony nie decyduje sama wola czy też przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes tego podmiotu jako interes prawny. Poza kontrolą Sądu (a także organów) pozostaje, czy strona skarżąca zostanie narażona na straty spowodowane ograniczeniem liczby potencjalnych klientów, gdyż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ani też Prawa budowlanego nie chronią interesów faktycznych.

Niezasadnym jest również zarzut naruszenia prawa własności skarżących, poprzez ograniczenie korzystania z nieruchomości stanowiących ich własność zgodnie z ich przeznaczeniem, bowiem rozwiązania projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją takich ograniczeń nie zawierają, a kwestia związana z ewentualnym zmniejszeniem uzyskiwanych dochodów nie leżą w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych.

Przy czym należy podkreślić, że zatwierdzona w projekcie likwidacja "lewoskrętu" w ul. (...) jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr (...) Rady Miasta K. z (...) czerwca 2006 r., (co wynika z pisma Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z (...) sierpnia 2009 r.).

Zgodnie z przepisami planu obsługa komunikacyjna obszaru położonego w narożniku ulic (...), (...) (symbol (...)) możliwa jest wyłącznie poprzez realizację na prawe skręty z ulicy (...) w ulicę (...).

Ustalenia planu miejscowego wiążą organ orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.