Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 566/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 art. 61 ust. 1 ust. 4 art. 88 ust. 1 pkt 1 pkt 3 art. 97 ust. 1 art. 98 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 7 art. 77 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1 par. 2 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a lit. c art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Beata Sokołowska WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2009 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] A. O. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 09 października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 300,- złotych ( słownie: trzysta ) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Kosewska /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21.08.2008 r. Nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w [...], zobowiązał obywatela Armenii K. K. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 28.08.2008r. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Podstawę faktyczną wydania decyzji stanowiło ustalenie, że w/w nielegalnie przebywa na terenie Polski. W dniu 21.08.2008 r. K. K. w ramach kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP został zatrzymany, a następnie przesłuchany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...]. Do kontroli K. K. przedstawił paszport ważny od 26.01.2005 r. do 26.01.2010 r. oraz polską kartę pobytu, która utraciła ważność dnia 17.08.2008 r. Cudzoziemiec nie przedstawił innych dokumentów uprawniających do pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W odwołaniu od decyzji I instancji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji, wskazując, iż K. K. nie stanowi i nigdy nie stanowił jakiegokolwiek zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego RP. Złożony przez niego wniosek, mimo spóźnienia zostanie rozpatrzony pozytywnie, a on sam po okresie poszukiwań znalazł pracę. Odwołujący się wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia 09.10.2008r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] Nr [...] z 21.08.2008 r. w sprawie zobowiązania do opuszczenia terytorium RP w terminie do dnia 28.08.2008 r., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej decyzji Wojewody powołano przepisy art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 97 ust. 1 Ustawy z dnia 13.06.2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.).

Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda [...] wskazał następujące okoliczności faktyczne i podstawy prawne rozstrzygnięcia:

Cudzoziemiec po raz ostatni wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 03.06.2005 r., na podstawie wizy pobytowej, ważnej 30 dni w okresie od 27.05.2005 r., do 25.06.2005 r.

W dniu 18.09.2005 r. Komendant Placówki Straży Granicznej [...], wydał decyzję Nr [...] o zobowiązaniu K. K. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni. Na podstawie tej decyzji dane osobowe K. K. zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Termin obowiązywania wpisu upłynął w dniu 17.09.2006 r. Cudzoziemiec nie zastosował się do wskazanej decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni.

W dniu 10.12.2005 r., K. K. zawarł związek małżeński z obywatelką Polski. Następnie w dniu 15.12.2005 r., Cudzoziemiec zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku, jako podstawę ubiegania się o zezwolenie, Wnioskodawca powołał się na związek małżeński z obywatelką Polski. Decyzją z dnia 20.05.2006 r., Wojewoda [...] odmówił Cudzoziemcowi udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W dniu 18.08.2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji udzielił mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 17.08.2008r.

W dniu 14.07.2008r., Cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wymieniony wniosek został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym - Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wyjaśniając następnie treść regulacji art. 50 ust. 1 Ustawy o cudzoziemcach, Wojewoda [...] podkreślił, że wystąpienie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie legalizuje pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Z akt sprawy wynika, że K. K. nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem ważności posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tj. do dnia 17.08.2008r.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 21.08.2008 r. K. K. w ramach kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP został zatrzymany, a następnie przesłuchany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...]. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji powołał przepisy art. 57 ust. 1 pkt 9; art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1; art. 85 ust. 2 pkt 1; art. 86 ust. 1; art. 97 ust. 1 Ustawy o cudzoziemcach.

W konkluzji uzasadnienia Wojewoda [...] wskazał, na zaistnienie okoliczności z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, które stanowiły wystarczającą przesłankę upoważniającą Komendanta Straży Granicznej w [...] do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w terminie do 7 dni.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z wnioskiem o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej, a także o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonych decyzji złożył K. K. Skargę oparto na zarzucie naruszenia przepisu art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13.06. 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest przyjęcie, że istnieją okoliczności przemawiające za zobowiązaniem skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w odwołaniu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie przemawia za koniecznością zobowiązania skarżącego do opuszczenia terytorium RP. Zdaniem Skarżącego organ II instancji nie odniósł się do trwającego postępowania w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że na podstawie całości materiału dowodowego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Jednocześnie wyjaśnił, że w toku postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej zarówno organ I jak i II instancji nie oceniał czy cudzoziemiec stanowi zagrożenie ładu i porządku publicznego, bowiem nie jest to okoliczność stanowiąca podstawę zastosowania art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i mająca wpływ na wynik sprawy.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], który zgłosił swój udział w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, iż artykuł 97 Ustawy o cudzoziemcach w powiązaniu z art. 88 tejże nie pozostawia organowi uznaniowości w zakresie oceny pobytu cudzoziemca na terenie RP i organ zobligowany był do zobowiązania go do opuszczenia terytorium naszego kraju.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." - przedmiotem kognicji Sądu jest wywołana skargą kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wymienione regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą stanowi sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej i w tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Stosownie do przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny, aczkolwiek nie podzielił zawartych w skardze argumentów, jednakże nie będąc związany granicami skargi, uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem przez Wojewodę [...] zaskarżonej decyzji, doszło do naruszenia prawa materialnego, jak również dopuszczono się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji zobowiązującej cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1364 ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą o cudzoziemcach".

Niespornym w toku postępowania był fakt nielegalnego pobytu cudzoziemca w dacie wydania decyzji przez organ I instancji. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 61 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach – Jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 nie zostanie zachowany, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium RP przed upływem okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku gdy postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu.

Należy zaznaczyć, że Skarżący przyznał, że uchybił terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku.

Zatem Cudzoziemca chroniłoby przed nielegalnym pobytem w Polsce: złożenie wniosku z zachowaniem 45 - dniowego terminu przed upływem ważności dotychczasowego zezwolenia, zakończenie postępowania przez organ przed upływem terminu ważności dotychczasowego zezwolenia bądź wyjazd cudzoziemca z terytorium Polski. Takie okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zaistniały, a co za tym idzie skarżący pozostawał na terytorium RP nielegalnie.

Przepisy Rozdziału 8 Ustawy o cudzoziemcach - regulują dwie instytucje prawne, w trybie których organy administracji publicznej orzekają w drodze decyzji w przedmiocie opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pierwszą z tych instytucji, jest decyzja o wydaleniu cudzoziemca na podstawie wymienionych przepisem art. 88 ust. 1 pkt 1-10 ustawy przesłanek. Jedną z nich przewidzianą w art. 88 ust. 1 pkt 1 jest przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

Stosownie do przepisu art. 92 cytowanej ustawy, organem właściwym w I instancji do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca jest Wojewoda. W tym postępowaniu m.in. Komendant Placówki Straży Granicznej przepisem art. 92 zaliczony jest do organów, na których wniosek Wojewoda wydaje decyzję o wydaleniu.

Drugą z instytucji, w których opuszczenie terytorium RP przez cudzoziemca następuje na podstawie decyzji, jest decyzja oparta na przepisie art. 97 ust. 1 Ustawy o cudzoziemcach, której przedmiotem jest zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP w terminie 7 dni. Zgodnie z przepisem art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach do wydania w tym przedmiocie decyzji w I instancji, właściwe są wskazane w nim organy, w tym także Komendant Placówki Straży Granicznej, któremu w postępowaniu o wydalenie cudzoziemca służy tylko inicjatywa do złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Wojewoda w postępowaniu o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP ma przymiot organu wyższego stopnia, do którego służy odwołanie (art. 98 ust. 2). W świetle przepisu art. 97 ust. 1 okoliczności sprawy, z których wynika, że cudzoziemiec dobrowolnie wykona nałożony decyzją obowiązek opuszczenia w terminie 7 dni terytorium RP stanowią przesłankę decydującą o właściwości organu i trybie postępowania, którego przedmiotem jest spowodowanie opuszczenia kraju przez cudzoziemca.

W myśl przepisu art. 97 ust. 1 w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, cudzoziemiec może być zobowiązany do opuszczenia terytorium RP w terminie 7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek. Wzajemna relacja przepisów art. 88 ust. 1 i 97 ust. 1 wskazuje, że zastosowanie przewidzianego w art. 97 ust. 1 trybu postępowania w przedmiocie wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP, w którym decyzję w I instancji wydają organy, nie mające kompetencji do orzekania o wydaleniu cudzoziemca, może nastąpić tylko w razie zaistnienia przewidzianych art. 97 ust. 1 przesłanek do wydania takiej decyzji. Należą do nich: zaistnienie co najmniej jednej z trzech, wymienionych w art. 88 ust. 1 pkt 1-3 przesłanek oraz kumulatywne z nią wystąpienie okoliczności sprawy, z których wynika, że zobowiązany dobrowolnie wykona ten obowiązek. Oznacza to konieczność zaistnienia w sprawie okoliczności uzasadniających ustalenie, że po stronie cudzoziemca istnieje zamiar dobrowolnego wykonania obowiązku opuszczenia terytorium RP.

W tym miejscu należy wskazać, że powołana w motywach odwołania oraz skargi przesłanka, że skarżący nie stanowi i nigdy nie stanowił jakiegokolwiek zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie znajduje uzasadnienia. Przesłanka ta nie była badana przez organ odwoławczy z uwagi na fakt, że nie stanowiła podstawy zastosowania art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Możliwość wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP uzależniona jest od ustalenia istnienia - niezależnie od przesłanek, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 - 3 - dodatkowej, niezwykle istotnej przesłanki, a mianowicie, czy z okoliczności sprawy wynika, że cudzoziemiec - dobrowolnie wykona ten obowiązek. Brak tej przesłanki, tj. brak takich okoliczności, które wskazywałyby, że istnieją jakiekolwiek podstawy do przypuszczenia, że cudzoziemiec dobrowolnie opuści terytorium RP w terminie 7 dni, uniemożliwia wydanie na podstawie art. 97 ust. 1 decyzji orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP, natomiast powoduje, o ile zachodzą przypadki, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 - 3, że powinno być wszczęte (odrębne i przez inny organ prowadzone) postępowanie w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP. (por. wyrok V SA/Wa 859/06)

W przedmiotowej sprawie te okoliczności (przesłanka dobrowolności) w ogóle nie były badane i organ nie wykazał, ani nawet nie rozważał tego, czy są jakiekolwiek podstawy do przypuszczenia, że K. K. dobrowolnie opuści terytorium Polski w terminie 7 dni. Organ odwoławczy, nie badając owej przesłanki dobrowolności, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Nawiązując do prezentowanego w doktrynie poglądu o uproszczonym charakterze prowadzonego na podstawie art. 97 i 98 postępowania zmierzającego do spowodowania opuszczenia terytorium kraju przez cudzoziemca, które też -znamionuje się uproszczeniem czynności (tak J. Borkowski [w:] -Prawo o cudzoziemcach. Komentarz, pod red. J. Chlebnego, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2006; str. 236-237), należy jednak zauważyć, że uproszczony charakter prowadzonego w tym trybie postępowania nie zwalnia organu z obowiązku prowadzenia tego postępowania w sposób odpowiadający podstawowym standardom rzetelnej procedury, zaś uznaniowość orzekania, jaką stwarza organowi przepis art. 97 ust. 1, powinna być miarkowana poprzez odpowiednie zastosowanie również innych przepisów, w tym m.in. art. 7 kpa, który nakazuje organom w toku postępowania mieć na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 7 ust. 1 wymienionej Ustawy o cudzoziemcach - Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że również postępowanie administracyjne prowadzone w zakresie spraw uregulowanych w Rozdziale 8 tej ustawy – "Wydalanie cudzoziemców i zobowiązywanie ich do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" - podlega ogólnym zasadom i standardom rzetelnej procedury i poza odstępstwami ściśle określonymi przepisami Ustawy o cudzoziemcach, nie ma w tym zakresie wyłączeń co do stosowania zarówno przepisów dotyczących zasad ogólnych, jak i tych szczegółowo regulujących kwestie procedury. Z tych względów, zgodnie z zasadami przewidzianymi art. 7 i 77 k.p.a. organy administracji zobowiązane były do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Ustalenia organów winny zaś znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymagania przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Rozpatrzenie sprawy w postępowaniu administracyjnym, którego celem było zobowiązanie skarżącego w trybie art. 97 ust. 1 ustawy do opuszczenia terytorium RP, wymagało zatem dokładnego ustalenia przesłanek takiej decyzji, tj. ustalenia i wskazania na podstawie jakich okoliczności sprawy, organ powziął przypuszczenie, że skarżący dobrowolnie opuści terytorium RP w ciągu 7 dni - gdyż na taką podstawę powołują się organy w uzasadnieniach decyzji.

Przesłanka powyższa nie została w wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy stopniu ustalona, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tak co do właściwości organu i przedmiotu postępowania.

Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji zacytował jedynie przepis art. 97 ust. 1 powołany w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie wskazał natomiast jakichkolwiek okoliczności sprawy, z których wynikałoby, że skarżący dobrowolnie wykona ciążący na nim obowiązek opuszczenia terytorium RP.

Wojewoda jako merytoryczny organ II instancji, bezkrytycznie przyjął stanowisko organu I instancji nie badając również czy istnieją przesłanki wskazujące na zamiar dobrowolnego wykonania obowiązku.

Zaniechał zbadania, czy przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie było prawidłowe i czy zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym materiał dowodowy pozwala na merytoryczne rozpoznanie odwołania, a mimo to bez zastrzeżeń utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Organ odwoławczy niedostatecznie ocenił stan faktyczny w dacie wydania decyzji, a zdaniem Sądu nie dawał on podstaw do przyjęcia, że decyzja zobowiązująca cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP będzie dobrowolnie wykonana.

Rozpatrując złożone przez Skarżącego odwołanie Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji przedstawił okoliczności faktyczne od chwili ostatniego legalnego wjazdu Cudzoziemca na terytorium RP tj. od dnia 03.06.2005 r.

Podniósł również okoliczności wydania wobec K. K. dwóch decyzji zobowiązujących do opuszczenia terytorium RP tj. decyzji z dnia 18.09.2005 r. Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] oraz decyzji z dnia 21.08.2008 r. Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...].

Natomiast nie ustosunkował się do znajdującej się w aktach sprawy informacji z Centralnej Bazy – KSIP (Krajowy System Informacyjny Policji), z dnia 22.08.2008 r. skierowanej do Placówki Straży Granicznej w [...]. Z informacji tej wynika, że K. K. był notowany w dniu 04.11.2002 r. jako osoba zobowiązana do opuszczenia Polski i fakt ten odnotowano w dokumencie podróży . Z dokumentu tego wynika, że posiadał on wówczas inny paszport o numerze [...] (k- 22 akt adm.).

W uzasadnieniu decyzji Organ stwierdził, że Cudzoziemiec pomimo złożonego z uchybieniem terminu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie opuścił terytorium RP przed upływem ważności posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tj. do dnia 17.08.2008 r., podkreślając, że wystąpienie z takim wnioskiem nie legalizuje pobytu cudzoziemca na terytorium RP.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu prawnym decyzji ograniczył się jedynie do zacytowania przepisów ustawy o cudzoziemcach, natomiast nie zawiera ono żadnej wzmianki odnoszącej się do okoliczności sprawy, z których wynikałoby, że Skarżący dobrowolnie wykona ciążący na nim obowiązek opuszczenia terytorium RP.

W wyroku z dnia 23.03. 2006 r. sygn. V SA/Wa 2595/05 (Lex Nr 204788) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał przykładowo okoliczności, które stanowić mogą podstawę do przyjęcia przez organ ustalenia opartego na przypuszczeniu, że decyzja zobowiązująca do opuszczenia terytorium państwa będzie dobrowolnie wykonana. Należy tu np. wiarygodne oświadczenie cudzoziemca, ale także stan przygotowań do opuszczenia kraju, opłacone koszty podróży, czy terminy rezerwacji miejsca w zagranicznych środkach komunikacji.

W świetle powyższego należy zaznaczyć, że organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nie wykonał ciążącego na nim obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego – art. 7 k.p.a. oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd zważył, że organ administracji nie wykazał, czy w sprawie występują okoliczności przemawiające za tym, że w myśl art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach Skarżący będzie chciał dobrowolnie opuścić terytorium RP w terminie 7 dni, określonym w decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego. Organ administracji nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że okoliczności wskazujące na zamiar dobrowolnego opuszczenia terytorium RP przez cudzoziemca rzeczywiście istnieją. (por. wyrok V SA/Wa 2595/05).

Przedstawione powyżej uwagi prowadzą do wniosku, że Wojewoda [...], wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 97 ust. 1 ww. ustawy o cudzoziemcach w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, a w szczególności przepisów art. 7,77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., tak w zakresie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego, a każde z tych naruszeń mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien rozważyć wszystkie podniesione wyżej okoliczności i dokonać oceny w zakresie wyżej wskazanym, przy właściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego i z poszanowaniem dla przepisów postępowania.

Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji. Mając na uwadze treść uchylonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że uchylona decyzja nie może być wykonana.

/-/ M. Kosewska /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska