Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 701/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Rischka /spr./ Sędziowie sędzia NSA Alicja Stępień sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Protokolant - Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. R. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. o d d a l a s k a r g ę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 701/01

U z a s a d n i e n i e

Pani J. R. w 1995 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług archiwalnych.

W złożonym w dniu 27.04.1996 r. rocznym zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego przez podatnika w 1995 r. (PIT-30) Pani J. R. wykazała m. in. dochód z działalności gospodarczej w wysokości 23.348,04 zł.

Dochód z działalności gospodarczej podatnik osiągnął w wyniku zawartych umów o dzieło polegających na przechowywaniu, udostępnianiu oraz zabezpieczeniu powierzonej dokumentacji.

W dniu 09.11.2000 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek Pani J. R. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za lata 1995-1998. W w/w wniosku strona dokonała ponownego rozliczenia osiągniętych dochodów stosując przepis art.14 ust.3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za przychód 1995 r. podatnik przyjął 1/50 część otrzymanej w roku podatkowym należności za wykonaną usługę kierując się okresem przechowywania powierzonych dokumentów wynoszącym 50 lat.

Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów Urząd Skarbowy decyzją z dnia 08.01.2001 r. odmówił Pani J. R. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 rok, uznając, iż przepis art. 14 ust. 3 pkt 1, na który w złożonym w dniu 09.11.2000 r. wniosku powołuje się podatnik, nie ma zastosowania w rozważanej sprawie, bowiem dotyczy on sytuacji, gdy na poczet należności za towary i usługi dokonywane są przedpłaty bądź zaliczki, natomiast w analizowanym przypadku należności za usługi wynikające z zawieranych umów o dzieło, regulowane były jednorazowo w całości.

W odwołaniu od powyższej decyzji Pani J. R. wnosząc o jej uchylenie stwierdza, że wykonywane przez nią usługi mają specyficzną i wyróżniającą je cechę wynikającą z odrębnych przepisów prawa oraz zawieranych umów cywilnych, a mianowicie są usługami, które zawiera się na okres minimum 50 lat.

Podmiot świadczący takie usługi zobowiązuje się do ich świadczenia przez wiele lat i ponosi w związku z tym określone koszty przez wiele okresów podatkowych. Drugą charakterystyczną cechą jest to, że umowy podpisuje się z podmiotami ulegającymi likwidacji, które muszą scedować obowiązki archiwizacji akt na inne podmioty. Ta druga cecha wymusza sposób zapłaty za wymienione usługi, jest ona dokonywana przed końcem likwidacji firmy i jednorazowo z góry za cały okres wykonywania umowy. Pani J. R. powołując się na przepis art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma wątpliwości, że jest to wpłata pobrana na poczet usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych.

Izba Skarbowa, po dokonaniu analizy akt sprawy oraz argumentów zawartych w odwołaniu odwołania nie uwzględniła i decyzją z dnia 28 marca 2001 r. zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy, w pełni podzielając trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Izby uzyskany przez podatnika w 1995 r. przychód w kwocie 23.348,04 zł stanowi w całości dochód 1995 r. stosownie do treści art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. nr 90 z 1993 r. poz. 416 z późn. zm.), natomiast przepis art. 14 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy nie ma zastosowania, skoro usługi na wykonanie których zawarto umowy o dzieło zostały faktycznie wykonane a należności uregulowane jednorazowo w całości.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wnosząc o jej uchylenie zarzuca, iż oba organy podatkowe (zarówno Urząd Skarbowy jak i Izba Skarbowa) odmówiły skarżącej prawa do zastosowania art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzasadniając to faktem zapłaty należności za wykonane usługi jednorazowo w całości.

Takie rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zdaniem skarżącej, łamie podstawowe zasady interpretacji przepisów prawa podatkowego, przeczy logice cytowanego artykułu prawa oraz w sposób nieuprawniony wypacza istotę wykonywanych usług przez skarżącą (usługi archiwalne).

Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu.

Z niespornych ustaleń wynika, iż skarżąca w 1995 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług archiwalnych. Dochód z w/w działalności w kwocie 23.348,04 zł strona osiągnęła w wyniku zawartych umów o dzieło ze Spółdzielnią Pracy Usługowo-Wytwórczą "A" i Spółdzielnią Pracy Handlowo-Usługową" B" w M., polegających na przechowywaniu, udostępnianiu oraz zabezpieczeniu powierzonej dokumentacji. Za wyżej wymienione czynności w obydwu przypadkach ustalono jednorazową zapłatę.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej (z wyjątkiem działalności wykonywanej osobiście) uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i akont.

W myśl art. 14 ust. 3 pkt 1 wyżej cyt. ustawy, na który to przepis powołuje się skarżąca, do przychodów, o których mowa w ust. 1, nie zalicza się między innymi pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych. Jak trafnie zauważa Izba przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy na poczet należności za towary lub usługi dokonywane są przedpłaty lub zaliczki. Natomiast w stanie faktycznym niniejszej sprawy w/cyt. przepis art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajduje zastosowania, skoro w przypadku skarżącej usługi na wykonanie których zawarto umowy o dzieło, zostały faktycznie wykonane a należności za te usługi, zgodnie z wytycznymi zawartymi w umowach, zostały uregulowane jednorazowo w całości. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie nie można stwierdzić, iż otrzymane przez podatnika kwoty stanowiły przedpłaty czy też zaliczki na poczet przyszłych usług.

W konsekwencji organy podatkowe prawidłowo uznały, iż kwota 23.500,- zł stanowi w całości przychód 1995 roku, stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w wyroku.