Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1391/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant st..sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi Komendanta Komendy Powiatowej Policji w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] września 2004r. nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa ruchomości Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] lipca 2004r. nr [...]. /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/D.Rzyminiak-Owczarczak -/M.Dybowski KB/


UZASADNIENIE

sygn. IV SA/Po 1391/04

U Z A S A D N I E N I E :

Dnia [...] lipca 2000r. o godzinie [...] starszy posterunkowy K. J. na podstawie art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 98/97/602 ze zm.- dalej prd) dyspozycją nr [...] zwrócił się do firmy Z. Ć. w Z. o usunięcie motocykla [...] nr rej. [...] z uwagi na nietrzeźwość kierującego, wraz z dwoma kaskami, stanowiącymi dodatkowe wyposażenie. Motocykl został przemieszczony na ul. S. w Z. ( k. 1-1v akt administracyjnych).

Dnia [...] sierpnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zwrócił się do W. U. W. w P. Delegatury w K. z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych właściciela motocykla [...] nr rej. [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. K. M. starszy inspektor O. R. R. Urzędu Wojewódzkiego w P. wskazał, że: motocykl [...] nie figuruje w ewidencji, natomiast właścicielem motocykla [...], rok produkcji [...] o numerze rejestracyjnym [...], jest R. Z. zam. O. ul. D. (k. 10 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] stycznia 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., powołując pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie wskazania właściwego miejscowo urzędu skarbowego uprawnionego do wydania rozstrzygnięcia o przejściu na rzecz Skarbu Państwa samochodów osobowych na podstawie art. 130a prd i art. 21 § 1 pkt 3 kpa, przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w O. akta sprawy R. Z. i, dotyczące pojazdu [...] nr rej. [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] na podstawie art. 61 § 1 kpa Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. ( dalej Naczelnik Urzędu) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu mechanicznego- motocykla o numerze rejestracyjnym [...], będącego własnością R. Z.

Dnia [...] marca 2004 r. komisarz skarbowy D. B.-W. telefonicznie uzyskała od Żony R. Z. informację, że motocykl nr rej. [...] sprzedano prawdopodobnie w [...] r.

Pismem z dnia [...] marca 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w Z. o udostępnienie danych osobowych kierującego motocyklem nr rej. [...], bowiem "we własnym zakresie ustalił", że ów motocykl nie jest własnością R. Z. Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Zastępca Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Z. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., że kierującym okazał się D. Ż. (znajdował się w stanie nietrzeźwości), a pasażerem P. S.; motocykl zabezpieczono na parkingu strzeżonym "Ć" z uwagi na stan nietrzeźwości kierującego.

Dnia [...] kwietnia 2004 r. R. Z. złożył oświadczenie przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w O., że motocykl [...] nr rej. [...] rok prod. [...], został sprzedany w [...]; składający oświadczenie nie posiada umowy kupna sprzedaży; o fakcie sprzedaży poinformował Wydział Komunikacji Urzędu w O.

Pismem z dnia [...] maja 2004 r. Naczelnik Wydziału Komunikacji Starostwa O. poinformował Naczelnika Urzędu, że motocykl marki [...] nr rej. [...] nr ramy [...] jest zarejestrowany na R. Z.

Pismem z dnia [...] maja 2004 r. Naczelnik Urzędu zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w Z. o nadesłanie kopii powiadomienia (o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. 134/02/1133- dalej rozporządzenie z 2002 r.) właściciela pojazdu wraz z potwierdzeniem doręczenia tego powiadomienia.

Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. Naczelnik Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Z. na podstawie art. 130a ust. 10 i 11 prd i § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r. zawiadomił R. Z., że w przypadku nie odebrania w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z parkingu strzeżonego w Z. na ul. S. pojazdu marki [...] nr rej. [...], zabezpieczonego dnia [...] lipca 2000 r., którego R. Z. jest właścicielem, pojazd ów uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i z mocy ustawy pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa.

Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Z. poinformował Naczelnika Urzędu, że pojazd ów został usunięty z drogi na podstawie art. 130a prd; czynności te nie były dokumentowane w trybie rozporządzenia z 2002 r., lecz na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół (Dz.U. 5/00/64- dalej rozporządzenie z 2000 r.).Rozporządzenie z 2000 r. nie nakazywało gromadzić "wtórników dokumentów dotyczących holowania pojazdów" w tut. Komendzie nie zachowały się żadne inne dokumenty.

Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r.- nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 20 kpa "zawiadomił, że zostaje umorzone postępowanie jako bezprzedmiotowe wszczęte postanowieniem" z dnia [...] marca 2004 r. nr [...].

W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu przedstawił dotychczasowy przebieg zdarzeń; zwrócił uwagę, że dyspozycję usunięcia pojazdu wydano dnia [...] lipca 2000 r., a dopiero [...] stycznia 2004 r. akta przekazano Urzędowi Skarbowemu w O. - po wejściu w życie rozporządzenia z 2002 r. "Obowiązujące rozporządzenie bezwzględnie wymaga, by przed wydaniem orzeczenia o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa posiadać powiadomienie właściciela pojazdu o usunięciu pojazdu wraz z potwierdzeniem doręczenia tego powiadomienia". Urząd Skarbowy na podstawie rozporządzenia z 2002 r. został zobligowany do wydania orzeczeń w tych sprawach, natomiast nie był uprawniony do wydania orzeczeń rozporządzeniem z 2000 r. które utraciło moc z chwilą wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r. Biorąc pod uwagę usunięcie pojazdu w 2000 r., w obowiązującym wówczas stanie prawnym Urzędu Skarbowego nie można uznać jako organu właściwego rzeczowo w owej sprawie.

Dnia [...] lipca 2004 r. doręczono skutecznie R. Z. odpis zawiadomienia z dnia [...] lipca 2004 r., tożsamy z zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. (k. 29, 33, 34 akt administracyjnych).

Odwołanie od owej decyzji wniósł Komendant Powiatowy Policji w Z., podnosząc w szczególności, że w sprawie mają zastosowanie: art. 130a prd, rozporządzenie z 2002 r., wskazujące w § 8 ust. 1 naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przepis intertemporalny, zawarty w art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 129/01/1444- dalej nowelizacja) nakazuje stosować art. 130a również do samochodów usuniętych przed 1 stycznia 2002 r. Policja nie ma do pojazdu żadnych uprawnień, nie jest stroną postępowań dotyczących pojazdu ani nie jest upoważniona lub zobowiązana do przechowywania dokumentacji spraw prowadzonych przez inne urzędy i instytucje. Z mocy art. 6 i 6a ustawy o Policji, komendant powiatowy policji jest organem administracji rządowej jedynie w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi i utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sprawa własności spornego pojazdu nie jest sprawą związaną z ochroną bezpieczeństwa ludzi ani utrzymaniem porządku publicznego. Do odwołania Komendant Powiatowy dołączył kopię zawiadomienia, którego odbiór potwierdził R. Z.

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. (dalej Dyrektor Izby) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby szczegółowo przedstawił przebieg zdarzeń; nie podzielił stanowiska Komendy Policji. Na podstawie prd mogą przejść na rzecz Skarbu Państwa wyłącznie te pojazdy, które zostały usunięte z drogi na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2002 r. art. 130a ust. 1 i 2 prd. Przepis intertemporalny odnoszący się do stanu prawnego przed dniem wejścia w życie ustawy wskazuje jedynie, że pojazdy usunięte z drogi przed dniem 1.1.2002 r. i nieodebrane przez osobę uprawnioną, po upływie 6 miesięcy tj. z dniem 1 lipca 2002 r. uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się ( art. 4 ust. 8 nowelizacji). Oznacza to jedynie, że pojazdy te stały się niczyje i ma do nich zastosowanie dekret z dnia 18 września 1954 r. o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych rzeczy (Dz.U. 41/54/184 ze zm.- dalej dekret) i że wszelkie działania mające na celu przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nie podjętego depozytu winny być dokonane w oparciu o te przepisy. Brak podstaw prawnych do wydania orzeczenia przez Naczelnika Urzędu w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu usuniętego z drogi przed 1.1.2002 r. Brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia, "powoduje bezskuteczność postępowania w sprawie".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Komendant Powiatowy Policji w Z. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 4 ust. 8 nowelizacji, art. 130a prd, § 8 rozporządzenia z 2002 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że organem właściwym do orzekania o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa jest naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadną.

1. Organy obu instancji dopatrywały się w sprawie przesłanek umorzenia postępowania. W doktrynie trafnie wskazuje się, że celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej co do istoty sprawy a umorzenie postępowania może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania z art. 105 § 1 kpa zachodzi, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, skutkiem czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (J. Borkowski w: "Kpa. Komentarz" CH BECK 2005 nb. 1, 5 do art. 105). Z przyczyn oczywistych w sprawie nie zachodzą przyczyny podmiotowe bezprzedmiotowości.

Błędny jest pogląd organów obu instancji, że w sprawie zachodzi niewłaściwość naczelnika urzędu skarbowego, skutkująca bezprzedmiotowością postępowania.

2. Organy obu instancji posłużyły się ekstensywną formułą wykładni prawa, sprowadzającą się do interpretacji wybranego przepisu, nie zaś dekodowania normy prawnej. Tymczasem w doktrynie trafnie wskazuje się, że wykładnią, czyli interpretacją tekstów prawnych, nazywa się operację myślową w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów; w toku wykładni dokonuje się przyporządkowania różnokształtnym przepisom prawnym- norm postępowania rozumianych w jakiś jeden, dostatecznie określony sposób ( Z. Ziembiński "Logika praktyczna" PWN 2002 s. 230; M. Zieliński: "Interpretacja jako proces dekodowania tekstu prawnego" WN UAM Poznań 1972 s. 26 i n.; "Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki" W. Pr. 2002 s. s. 47). Podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna, w praktyce wywiedziona z szeregu przepisów prawnych- w tym częstokroć ( jak w rozpatrywanej sprawie) także z aktów prawnych o różnej randze.

Mimo, że Dyrektor Izby nie przywołał uzasadnieniu decyzji wprost pisma Ministerstwa Finansów z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] - Biul. Skarb. [...], to z istoty sformułowań użytych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że doń nawiązuje. W przywołanym piśmie zaprezentowano jednak poglądy wzajemnie sprzeczne- z jednej strony Autor pisma wskazuje, że "przedstawiony... tryb postępowania dotyczy samochodów zdeponowanych na parkingach zarówno przed dniem wejścia w życie art. 130a prd, jak i po tym dniu", z drugiej strony wskazuje, że "na podstawie prd, mogą przejść na rzecz Skarbu Państwa tylko te pojazdy, które zostały usunięte z drogi na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2002 r. art. 130a ust. 1 i 2" prd. Ani Autor pisma (koncentrujący się na zagadnieniach związanych z niedostateczną ochroną interesów Skarbu Państwa z tytułu pokrywania kosztów przechowywania pojazdów na parkingu), ani organy obu instancji, nie wskazali dostatecznych argumentów dla przyjęcia, że naczelnik urzędu skarbowego nie był właściwy do orzekania o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

3. W istocie bowiem art. 4 ust. 8 nowelizacji wskazuje, że pojazdy usunięte z drogi przed dniem wejścia w życie ustawy i nieodebrane przez uprawnioną osobę, z dniem 1 lipca 2002 r. uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się. Już zatem wykładnia językowa owego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca w nowelizacji założył, że do pojazdów usuniętych z drogi przed dniem 1 stycznia 2002 r. i nieodebranych przez uprawnioną osobę, przewiduje skutek tożsamy ze skutkiem przewidzianym w art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z ust. 10 prd w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 86 nowelizacji. W sytuacji, gdy stary fakt prawny (usunięcie z drogi w 2000 r. pojazdu) jest oceniany wedle nowego aktu prawnego (obowiązującego od dnia 1.01.2002 r.- art. 6 nowelizacji), wówczas jest to retrospektywność, stąd zarówno art. 4 ust. 8 nowelizacji jak i zastosowanie art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 10 prd w niniejszej sprawie nie naruszyło zasady lex retro non agit ( odpowiednio- P. Szustakiewicz "Retroakcja w prawie administracyjnym" Radca Prawny 3/05/54). W rozpatrywanej sprawie brak stosownego wezwania pod rządem art. 3 ust. 1 dekretu, ocenić należy jedynie jako przesunięcie w czasie skutku przewidzianego w art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 10 i ust. 11 prd i § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.

Pod rządem § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Do dnia wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r. ( 11 września 2002 r.), a w szczególności w dacie wystąpienia przez Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem właściwym do orzekania w sprawie przejęcia pojazdu był także naczelnik urzędu skarbowego ( art. 6 dekretu i § 1 ust. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Państwa (Dz.U. 7/71/78, zm. 14/84/61- dalej rozporządzenie z 1971 r.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowy motocykl był nie podjętym depozytem, przechowywanym przez instytucję nie wymienioną w § 1 ust. 1 rozporządzenia z 1971 r. W tej sytuacji wniosek Komendanta Powiatowego Policji w Z. był wnioskiem tej instytucji, na podstawie którego orzekał urząd skarbowy ( § 1 ust. 2 rozporządzenia z 1971 r.).

4. Stwierdzenie wyrokiem z dnia 16 marca 2004 r.- sygn. K 22/03- OTK-A 3/04/20 Trybunału Konstytucyjnego, że art. 6 dekretu jest niezgodny z art. 64 ust. 3 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i że rozporządzenie z 1971 r. jest niezgodne z art. 64 ust. 3 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP (na skutek czego utraciły one moc dnia 30 marca 2004 r.- Dz.U. 51/04/514) wskazują, że także uprzednio- aż do dnia 30 marca 2004 r.- właściwym do orzekania w sprawie był naczelnik urzędu skarbowego. Z uzasadnienia przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika, że do czasu ponownego określenia organu właściwego, przedłużony miał być stan tymczasowy (spoczywanie rzeczy w depozycie- pkt 5 uzasadnienia wyroku TK).

Jeżeli zatem dnia 13 września 2004 r. właściwym do orzekania w sprawie był Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., przeto nie było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie.

5. Brak powiadomienia właściciela pojazdu o skutkach nie odebrania pojazdu przez osobę uprawnioną, nie może być podstawą do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Późniejsze powiadomienie ma jedynie ten skutek, że Naczelnik Urzędu Skarbowego przed wydaniem orzeczenia będzie zobowiązany powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa ( art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a, ust. 10, ust. 11 pkt 3 prd; § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.). Nie ulega wątpliwości, że owa procedura, jako prowadząca do odjęcia własności pojazdu, musi odpowiadać kryteriom przewidzianym w art. 46 Konstytucji RP z dnia 2.4.1997 r.- Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/319; pkt 4.1 i 2 uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego- OTK-A 3/04/20).

6. W tym postępowaniu Naczelnik Urzędu oceni, czy R. Z. był właścicielem pojazdu w dacie dokonania zawiadomienia (k. 34 akt administracyjnych). Z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa Naczelnik Urzędu nie ustalił w sposób dostateczny, czy motocykl objęty decyzją policjanta o usunięciu pojazdu z drogi, opisany w dyspozycji nr [...] jest tożsamy z motocyklem objętym informacjami Starosty O. bądź Urzędu Wojewódzkiego. W poszczególnych dokumentach (mimo tego samego numeru rejestracyjnego [...]) opisany jest bowiem jako: [...] (k. 1), [...] nr ramy [...] (k. 24); [...] rok prod. [...] (k. 2), [...] rok prod. [...] (k. 8, 20 akt administracyjnych). Ustaleń tych Naczelnik Urzędu dokonać może na podstawie każdego dowodu, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie będącego sprzecznym z prawem

( art. 75 § 1 kpa)- w szczególności przy pomocy oględzin owego motocykla, przesłuchania świadków D. Ż. i P. S. (k. 7). Pozwoli to w szczególności na ustalenie, czy w właścicielem pojazdu (oraz dwu kasków- k. 1) nie jest któryś z owych mężczyzn, bądź w jaki sposób weszli oni w posiadanie pojazdu; czy te same tablice rejestracyjne nie były używane do dwu różnych motocykli. Naczelnik Urzędu rozważy także, czy nie toczyła się sprawa karna bądź w postępowaniu o wykroczenie przeciwko D. Ż., bowiem w dokumentach owej sprawy może być utrwalone nazwisko właściciela pojazdu. Przy braku dowodów, pozwalających ustalić nazwisko właściciela, koniecznym okazać się może dokonanie stosownego ogłoszenia.

7. Organy administracji publicznej obowiązane są kierować się zasadą harmonijnej współpracy dla realizacji zadań publicznych. Do tychże zadań należy zapobieganie prowadzenia pojazdów przez osoby znajdujące się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu. Jeśli zatem policjant podjął decyzję o usunięciu pojazdu z drogi na koszt właściciela w warunkach przewidzianych ustawą, naczelnik urzędu skarbowego obowiązany jest- po zbadaniu przesłanek ustawowych- orzec merytorycznie o tym, czy pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa. Zagadnienie ponoszenia opłat za parkowanie pojazdu usuniętego w trybie art. 130a prd bądź w warunkach określonych w art. 4 ust. 8 nowelizacji, nie może prowadzić do pozbawienia właściwych organów państwowych ważnego narzędzia zapobiegającego pladze prowadzenia pojazdów w warunkach określonych w art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a prd. Problem sprawności postępowania w tego typu sprawach przemawiać może za potrzebą dodatkowych szkoleń funkcjonariuszy policji i organów skarbowych, nie może jednak prowadzić do nie stosowania instytucji przewidzianych ustawą.

8. W rozważanej sprawie Komendant Powiatowy Policji w Z. właściwy był do wytoczenia skargi do Sądu Administracyjnego, bowiem nie orzekał on jako organ I instancji w niniejszej sprawie i nie dążył on do rozstrzygania sporu między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej ( odpowiednio- T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" W.Pr. 2005 s. 212 uw. 2). Zagadnienie ponoszenia opłat za parkowanie pojazdu oraz rola organu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, przemawiały za zdolnością skargową Komendanta Policji ( odpowiednio- wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7.6.2001- III RN 104/00- OSNP 1/02/4). Przyjęcie poglądu, że Komendant Policji winien w tego typu sprawie zwracać się o wywiedzenie skargi do Prokuratora byłoby przejawem zbędnego formalizmu.

/-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/M.Dybowski

KB/