Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 785/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] roku, nr [...] znak: [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/A. Łaskarzewska /-/E.Podrazik


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. do Urzędu Miasta P. - Wydziału Urbanistyki i Architektury wpłynął wniosek "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą z garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb P., przy ul. F.. Zgodnie z tym wnioskiem zakładano budowę jednego budynku mieszkalnego, wielkość zabudowy ok. [...] m2, przybliżoną kubaturę [...] m3, dwie kondygnacje nadziemne i jedną podziemną, rodzaj dachu spadzisty. Do wniosku załączono mapę - plan zagospodarowania działki. W toku postępowania wnioskodawca kierując się wskazaniami wynikającymi ze sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zmodyfikował opisane zamierzenie inwestycyjne do budowy dwóch budynków mieszkalnych, o elewacji w zabudowie zwartej maksymalnej do 60 m oraz poprzez zapewnienie w planowanych budynkach miejsc postojowych dla mieszkań zlokalizowanych na terenie działki nr [...], objętej decyzją pozwolenie na budowę Nr [...].

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...] ustalił warunki zabudowy dla tak określonej inwestycji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na określonym obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). W wyniku analizy ustalono przeznaczenie terenu - funkcja zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej, oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy (pkt I.2 decyzji). Uznano, że inwestycja spełnia wszystkie wymagania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Analiza stanu faktycznego i prawnego wykazała, że działka nr [...] stanowi własność osób fizycznych, działka nie jest zabudowana, posiada dostęp do drogi publicznej ul. F., wzdłuż której występuje zabudowa wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa z garażami dobudowanymi do bryły budynków, zabudowa wielorodzinna na zasadzie domów szeregowych. Wskazano, że inwestycja została uzgodniona z Zarządem Dróg Miejskich w P. - postanowienie z dnia [...] r., ul. F. została włączona do ul. Obornickiej i została ujęta w wykazie nieruchomości będących w zasobie Miasta P. i powierzonych jednostkom miejskim jako droga wewnętrzna, a wnioskodawcy są współwłaścicielami działki nr [...], która jest częścią tej drogi i nadal stanowi własność prywatną oraz nie została przejęta w administrację przez Zarząd Dróg Miejskich. Uznano, że tym samym działka nr [...] będzie posiadała dostęp do drogi publicznej poprzez ul. F., która jest administrowana przez ZDM oraz przez działkę nr [...], stanowiącą współwłasność wnioskodawców. W zakresie obsługi komunikacyjnej i miejsc parkingowych ustalono, iż należy zapewnić 1,5 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie, a z uwagi na wydane pozwolenie na budowę dla działki nr [...], które obejmowało także działkę nr [...], ustalenie to obejmuje także działkę nr [...] poprzez zapewnienie miejsc parkingowych w planowanym garażu podziemnym dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Od decyzji tej odwołanie złożyli: skarżący R. H. oraz J. K., J. K., J. K., B. D..

Skarżący R. H. zarzucił sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Miasta P. uchwalonego w styczniu 2008 r., zgodnie z którym działka nr [...] przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną. Podniósł, iż linia zabudowy wyznaczona dla działki nr [...] przebiega przez parking samochodowy, który był warunkiem wydania warunków zabudowy dla adaptacji poddaszy na mieszkania dla działki nr [...]. Nie ma także gwarancji, że miejsca w garażu podziemnym zostaną udostępnione mieszkańcom budynku na działce nr [...], bowiem działki nr [...] i [...] mają różnych właścicieli. Wskazał, że dz. nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej, a projektowana inwestycja nie ma zgody na obsługę komunikacyjną pozostałych współwłaścicieli ul. F..

Pozostali odwołujący się przytoczyli taką samą argumentację w zakresie skomunikowania działki nr [...] z drogą publiczną.

Z argumentacja zawartą w odwołaniach nie zgodził się wnioskodawca, podnosząc w odpowiedzi na odwołanie, iż Spółka jest jednych z współwłaścicieli dz. nr [...], a jako większościowy współwłaściciel płaci podatki także za odwołujących się. Wskazał, iż w świetle przepisów prawa może korzystać z własności w zakresie, w jakim daje się to pogodzić z korzystaniem przez pozostałych współwłaścicieli.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.- dalej k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta wydana została w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunki w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone zostały po przeprowadzeniu analizy na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczył wniosek, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Organ II instancji wskazał również, projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy mają na celu przede wszystkim stwierdzenie, czy dana inwestycja wpisuje się w zabudowę istniejącą na danym terenie i jakie podstawowe kryteria musi spełniać, by nie burzyć istniejącego ładu urbanistycznego. W przedmiotowej analizie stwierdzono, że teren, na którym inwestycja jest planowana, to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a przez taką zabudowę rozumie się budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych alko jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Planowana inwestycja może zatem zostać ulokowana na tym terenie. Wskazano, że Studium nie jest źródłem prawa i jego postanowienia nie mogą stanowić podstawy decyzji administracyjnej, a obawy Pana H. dotyczące garaży wynikają prawdopodobnie z tego, że nie zapoznał się z treścią zaskarżonej decyzji, która stanowi o miejscach parkingowych dla dz. nr [...]. Wskazano, że w zakresie skomunikowania działki nr [...] z drogą publiczną nie było potrzeby uzgodnienia z zarządcą drogi, a dostęp do drogi publicznej w tym przypadku gwarantuje ul F., a wnioskodawca jako jeden z jej współwłaścicieli zgodnie z art. 206 kc może z niej korzystać.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wniósł R. H., wskazując, iż planowana inwestycja to budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który nie odpowiada kryteriom budynku jednorodzinnego, którego definicję Kolegium przytoczyło. Podtrzymał wszystkie zarzuty przytoczone w odwołaniu i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Kolegium wskazało, iż decyzje o warunkach zabudowy mają z jednej strony umożliwić inwestowanie mimo braku planu miejscowego, a z drugiej strony zapewnić, by planowane inwestycje wpisywały się w istniejącą na danym terenie zabudowę i nie zakłócały ładu przestrzennego. Temu celowi służy obowiązek sporządzania projektu decyzji przez osoby wpisane na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. W rozpatrywanej sprawie projekt takiej decyzji został sporządzony i aprobuje zamierzenia inwestora. Dokonano także analizy obszaru w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia. Na tej podstawie organ I instancji doszedł do przekonania, że nie ma przeszkód aby planowana inwestycja została zrealizowana. Kolegium po przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz przepisów prawa nie znalazło podstaw, by stanowisko to zakwestionować. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przytoczonej w zaskarżonej decyzji definicji domu jednorodzinnego Kolegium wskazało, że celem jej przytoczenia było pokazanie, że budownictwo jednorodzinne może być bardzo zróżnicowane. Planowany budynek jest budynkiem wielorodzinnym, ale ze względu na swoje gabaryty i funkcję mieszkalną nie odbiega od zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Budynek ten nie będzie zatem stanowił w tym obszarze dysonansu, a w decyzji wyraźnie podkreślono, że jeżeli chodzi o linię zabudowy, wysokość oraz ilość kondygnacji, geometrię dachu, planowany budynek ma odpowiadać zabudowie istniejącej na sąsiednich działkach. Podkreślono, iż z akt sprawy wynika, ze przy ul. F. znajdują się także budynki wielorodzinne.

Na rozprawie przeprowadzonej przez tut. Sąd w dniu [...] r. skarżący wyjaśnił, iż jest współwłaścicielem działki nr [...], która stanowi cześć drogi - ul. F., która to ulica obejmuje także działkę nr [...], przy której zlokalizowany jest jego nieruchomość - budynek mieszkalny nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność z prawem aktów, w tym wypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz 1270 ze zm.). Analiza przedmiotowej sprawy w powyższym zakresie prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna, lecz z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści.

W sprawie bezspornym jest, iż dla obszaru objętego rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zarzutom skargi uchwalone w styczniu 2008 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Miasta P. i zawarte w nim wskazania co do sposobu zagospodarowania poszczególnych terenów, nie stanowi podstawy do ustalenia możliwości zabudowy na obszarach dla których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takich okolicznościach podstawową zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.). W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego, na który inwestycja będzie oddziaływać). Dokonując wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być bowiem zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi (tak: Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod redakcją prof. Z.Niewiadomskiego, II wydanie, C.H. Beck, str. 501), a takie założenie wynika ze stanowiska organu odwoławczego, który w odpowiedzi na skargę odwołuje się do zabudowy istniejącej na działce nr [...]. W świetle wskazanych regulacji ocenie podlega zabudowa istniejąca w obszarze analizowanym.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, iż organy administracji w sposób nieprawidłowy wyznaczyły wokół działki budowlanej obszar analizowany, na którym winna być dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści § 3 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m, przy czym najbardziej uzasadnione byłoby wyznaczenie tego obszaru mając na uwadze front działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej (tak wyrok NSA z 8.08.2008 r. sygn. akt II OKS 919/08 Lex nr 488144). W rozpatrywanej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy działki nr [...], której front znajduje się od ulicy F.. Jednocześnie żadna z map załączonych do akt sprawy, w tym również mapa stanowiąca załącznik do decyzji, a przedstawiająca wyniki analizy, nie obejmuje obszaru, który stanowi co najmniej trzykrotną szerokość frontu przedmiotowej działki. Z analizy tej mapy wynika przy tym, iż front działki nr [...] (od strony ul. F.) ma szerokość ok.100 m, tym samym prawidłowo określone granice obszaru analizowanego winny przebiegać w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działek o nr ew. [...], co stanowi trzykrotność odcinka 100 m. Jak wynika z opisu mapy stanowiącej załącznik do decyzji, autor analizy uwzględnił obszar wyznaczony w odległości >/50m. Tym samym granice określonego na kopii mapy obszaru analizowanego (mapa załączona do decyzji nie zawiera określenia skali) wyznaczono w odległości mniejszej niż wyżej wskazana, a zatem bez zachowania minimalnych parametrów określonych w §3 ust. 2 rozporządzenia. Jednocześnie w uzasadnieniach obu decyzji nie wyjaśniono, dlaczego w sprawie przyjęto minimalny obszar analizowany. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy organ wyznacza do analizy minimalny obszar (przy założeniu, że robi to w sposób zgodny z treścią § 3 ust. 2 rozporządzenia co w tym przypadku wymaga zachowania trzykrotności odcinka równemu długości frontu działki od ulicy F.), powinien uzasadnić dlaczego przyjął taki, a nie inny obszar. Uzasadnienie dla przyjętej wielkości obszaru analizowanego winno przy tym spełniać warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a.

W świetle powyższego, skoro teren obszaru analizowanego został wyznaczony nieprawidłowo, również sporządzona analiza funkcji i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji, bowiem nie dają pełnego obrazu sposobu zagospodarowania otoczenia terenu inwestycji. Nie można zatem uznać, aby organy dostatecznie wyjaśniły istotne okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., skutkujące koniecznością uchylenia decyzji podjętych w obu instancjach.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 61 ust. 1 wyżej powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy według normy art. 61 ust. 1 jest więc możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. W decyzji ustalającej warunki zabudowy w badanym przypadku zawarto rozstrzygnięcie dotyczące konieczności zapewnienia miejsc garażowych dla mieszkań znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na sąsiedniej działce - nr [...], a objętych decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...], która to decyzja wydana została z uwzględnieniem miejsc parkingowych zlokalizowanych na działce nr [...]. W ocenie Sądu w zaistniałej sytuacji rozważeniu organu I instancji wymagało zapewnienie miejsc parkingowych dla mieszkań, o których stanowiła wspomniana decyzja o pozwoleniu na budowę, również na czas realizacji inwestycji. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że realizacja inwestycji przeciągnie się w czasie, a w takiej sytuacji właściciele mieszkań na dz. nr [...] zmuszeni będą parkować swoimi samochodami w pasie ulicy F., a zważyć należy, iż pozwolenie na rozbudowę budynków zlokalizowanych na działce nr [...] uzależnione było od zapewnienia miejsc parkingowych dla nowych lokali mieszkalnych na terenie działki nr [...]. Na powyższe zwraca uwagę skarżący i jego obawy w tym zakresie wydają się być uzasadnione.

W ocenie Sądu w pozostałym zakresie rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem, w tym w szczególności w zakresie skomunikowania działki nr [...], jej dostępem do drogi publicznej oraz uprawnieniem inwestora do korzystania z uprawnień współwłaściciela działki stanowiącej część ul. F. (dz.nr [...]).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. W oparciu o przepis art. 152 tej ustawy Sąd orzekł o zakazie wykonania zaskarżonej decyzji, który to zakaz obowiązuje do dnia prawomocności niniejszego wyroku.

Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji sporządzi analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu na właściwym obszarze i oceni zgodność planowanego przedsięwzięcia z wymaganiami dotyczącymi nowej zabudowy a następnie orzeknie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, mając na uwadze wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku. Uzasadnienie przyszłej decyzji winno przy tym zawierać wyjaśnienie co do legitymacji procesowej osób, które uznane zostały za stronę postępowania i które wnosiły odwołanie od decyzji organu I instancji. Co do osoby skarżącego Sąd poczynił własne ustalenia, co było możliwe, bowiem skarżący stawił się na rozprawę i złożył stosowne wyjaśnienia. Podkreślić należy, iż akta administracyjne sprawy, w tym załączone do nich mapy, nie pozwalały poczynić w tym zakresie ustaleń, a stosownych rozważań uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało.

/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ A.Łaskarzewska /-/ E.Podrazik

MK