Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 312/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. Z. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z2001 r" Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Zarządu [...] Miasta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce ew. nr [...] z obr. [...], położonej przy ul. [...] w W. oraz zjazdu z ulicy [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan faktyczny w sprawie przedstawiał się następująco.

A. K. w dniu 12 grudnia 2011 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul [...] wraz ze zjazdem z ulicy na działkach nr [...], [...], [...] w W. – [...].

W dniu [...] maja 2012 r. została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy dal wnioskowanej inwestycji.

Po rozpoznaniu odwołania M. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzja ta została ponownie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustalił decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., warunki zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce ew. nr [...] z obr. [...], położonej przy ul. [...] w W. oraz zjazdu z ulicy [...] (działki ew. nr [...], [...] i [...] z obr. [...]).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. Z., D.G podnosząc, że:

• analiza urbanistyczna, w oparciu o wyniki której wydana została rzeczona decyzja, sporządzona została w oparciu o nieaktualną mapę datowaną na [...] października 2010 r.,

• decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm.), zwana dalej "ustawą", gdyż wydano ją pomimo braku aktualnych warunków przyłączenia do sieci gazowej,

• decyzja wydana została z naruszeniem art 61 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460, ze zm.), z uwagi na to, że nie została ona poprzedzona decyzją o zezwoleniu na lokalizację zjazdu z terenu planowanej inwestycji na drogę publiczną,

• błędnie został obliczony wskaźnik powierzchni zabudowy, poprzez "uwzględnienie terenu pod tarasami".

Ustawa określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania.

Kolegium rozpoznając odwołanie stwierdziło, że istotą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy realizacja planowanej inwestycji budowlanej jest na danym terenie możliwa, przez co należy rozumieć zgodność planowanego zamierzenia z obowiązującym prawem, ze szczególnym uwzględnieniem art. 61 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z owym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków w tym przepisie wskazanych.

W ocenie organu odwoławczego analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji, przeprowadzonej w trybie przewidzianym przez przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", oraz przytoczonych powyżej przepisów nie daje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest w szczególności sprzeczne z jakimikolwiek przepisami odrębnymi, wszystkie zaś warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy, a mające zastosowanie w niniejszej sprawie, zostały spełnione.

Organ II instancji stwierdził, że stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, zaś ust. 2 owego paragrafu stanowi, że dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w §3 ust. 1.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu nie musi stanowić średniego wskaźnika tej wielkości dla całego obszaru analizowanego - może zatem zostać ustalony w inny sposób, lecz - jak to wyraźnie wynika z ustępu drugiego § 5 rozporządzenia, musi to wynikać z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Kolegium podkreśliło, że zarówno w analizie, o której mowa wart. 53 ust. 3 ustawy, jak i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy prawidłowo określić i szczegółowo uzasadnić przyjętą jako właściwą wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu.

Określenie parametrów powinno być konkretne i stanowcze - winny być wyrażone w wartościach liczbowych, dokładnie je określając. Nie jest przy tym wykluczona pewna elastyczność, polegająca na podaniu wielkości minimalnych i maksymalnych. Wynika to z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego.

W ocenie organu II instancji, w sprawie niniejszej wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki ustalony został w oparciu o § 5 ust. 1 rozporządzenia. Średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru objętego analizą urbanistyczną wynosi 28%. Jak wynika z owej analizy, wskaźnik te dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego waha się w przedziale od 5 do 56%. Budynki w zabudowie szeregowej przy ul. [...] mają bardzo wysoki poziom zabudowy (do 56%), ponieważ tarasy tych obiektów zostały usytuowane na płycie garażu wyniesionego ponad teren o około 2 m. Średnia arytmetyczna wskaźników powierzchni zabudowy nieruchomości przylegających bezpośrednio do obszaru inwestycji wynosi około 36%.

Powyższe obliczenia zostały przeprowadzone w oparciu o informacje podane w części graficznej analizy; wynika z niej w sposób nie budzący wątpliwości, jakie wartości omawianego parametru posiadają poszczególne działki objęte ową analizą.

Nie budzi wątpliwości Kolegium, iż analiza urbanistyczna powinna zostać przeprowadzona w oparciu o aktualną mapę.

Zdaniem Kolegium, nie data opracowania mapy, lecz jej treść określa, czy można ją uznać za aktualną; jeśli od daty jej powstania w terenie nie zaszły żadne zmiany, to jest to mapa aktualna, nawet jeśli od owego powstania upłynął znaczny okres czasu.

Kolegium stwierdziło, że odwołująca nie wskazała, w jakim zakresie mapa stanowiąca podstawę przeprowadzenia analizy urbanistycznej na potrzeby niniejszej sprawy miałaby być nieaktualna, jednocześnie Kolegium nie znalazło podstaw do zakwestionowania aktualności owej mapy.

Organ odwoławczy podkreślił, że z punktu widzenia art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy dla wydania decyzji o warunkach zabudowy istotny jest fakt istnienia uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego, a nie fakt posiadania przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów. Kolegium zauważyło, że jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z przedłożonego przez inwestorkę przy wniosku o ustalenie warunków zabudowy datowanego na dzień 6 lipca 2011 r. dokumentu o nazwie "Taryfowe warunki przyłączenia do sieci gazowej", uzbrojenie terenu planowanej inwestycji pozwala na przyłączenie owej inwestycji w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy o przyłączenie.

Co prawda termin ważności owej promesy określony został na dzień 6 lipca 2012 r., ale - w świetle dotychczasowych rozważań - nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ odwoławczy podkreślenia iż podłączenie planowanej inwestycji - domu jednorodzinnego, a zatem obiektu o stosunkowo niewielkich potrzebach w zakresie zaopatrzenia w gaz - w terenie, w którym istnieje gęsta zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, nie powinna nastręczać większych problemów.

Kolegium zauważyło, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć alternatywnie - albo bezpośredni dostęp do tej drogi - albo dostęp pośredni przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Zdaniem organu odwoławczego w pojęciu dostępu do drogi publicznej, użytym w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie chodzi o istnienie w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy czy w dacie orzekania w tym zakresie faktycznie urządzonego legalnego zjazdu z działki objętej zamiarem inwestycyjnym na drogę publiczną. Zjazd taki może być objęty tym samym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co sama główna inwestycja. Sam fakt położenia nieruchomości bezpośrednio graniczącej z drogą publiczną uznać należy za spełnienie warunku przewidzianego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że teren planowanej inwestycji bezpośrednio przylega do pasa drogowego drogi publicznej - ul. [...] w W. W ramach planowanej inwestycji ma zostać zrealizowany zjazd z owego terenu na drogę publiczną, który to zamiar został pozytywnie zaopiniowany przez zarządcę owej drogi (stanowisko z dnia 12 stycznia 2012 r.).

Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję M. Z. zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji w sytuacji, w której była ona sprzeczna z wynikami analizy zagospodarowania terenu w zakresie ustalenia połaci dachowych,

- art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędne uznanie, że położenie nieruchomości bezpośrednio graniczącej z drogą publiczną uznać należy za spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że w zaskarżonej decyzji zapisano: "układ połaci dachowych – równoległy lub prostopadły do ulicy dopuszcza się dach płaski lub wielospadowy.

Natomiast z załącznika nr 2 do decyzji zawierającego wyniki analizy wynika dopuszczalność realizacji dachu dwu lub wielospadowego, spadek dachu od 15o do 45o . Skarżąca podkreśliła, że z tego załącznika wynika, że należy przyjąć dach ze spadkiem od 15o do 45o, a nie dach płaski.

Odnośnie do dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej wywiedziono, że taki dostęp może zostać zapewniony jedynie poprzez wydanie ostatecznej decyzji przez zarządcę drogi publicznej na lokalizację zajazdu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zasługują one na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Zauważyć należy, że podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 61 ust.1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015, poz.199, dalej u.p.z.p.).

Zgodnie z powołanym przepisem, aby można wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W tym celu powinna zostać przeprowadzona analiza urbanistyczna, której zasady sporządzenia i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy definiuje rozporządzenie wykonawcze do ustawy, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią zgodnie z § 9 ust. 2 tego powołanego wyżej rozporządzenia załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Zasadnie wywiodła skarżąca, że z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, że układ połaci dachowych może być równoległy lub prostopadły do ulicy dopuszcza się dach płaski lub wielospadowy. W wynikach analizy zaś stanowiących załącznik do decyzji stwierdzono, że dachy w obszarze analizowanym są zróżnicowane od dachów o niewielkim spadku 15o po dachy ze spadkiem 50o. Należy przyjąć dach ze spadkiem od 15 do 45o . Dopuszcza się, zgodnie z wynikami dach ze spadkiem od 15 do 45o, jednospadowy, dwuspadowy lub wielospadowy. W wynikach analizy nie ma wzmianki o możliwości realizacji dachu płaskiego. Natomiast w decyzji w odniesieniu do geometrii dachu organ stwierdza, iż kąt nachylenia połaci dachowych od 15 do 450 , a w odniesieniu do układu dachowych dopuszcza dach płaski co jest sprzeczne z wynikami analizy. Należy zauważyć, że zgodnie z § 8 rozporządzenia "Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym." Skoro w wynikach analizy brak jest ustalenia co do istnienia dachu płaskiego i możliwości jego realizacji, to decyzja w tym zakresie jest wadliwa. Ta okoliczność przesądzała już o konieczności uchylenia decyzji.

Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki o ile wynika to za analizy. Jednakże powody odstępstwa powinny być zawsze skrupulatnie uzasadnione przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy(por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 72/13; prawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1624/11; z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 869/12 i z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1326/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 265/13; z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1233/13 i z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 993/14).

W rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji nie wyjaśniły przyczyn dla których podjęto decyzję o zastosowaniu odstępstw w opisanym powyżej zakresie. W decyzji bowiem zawarto odstępstwo dotyczące wysokości elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Przy czym wątpliwości budzi sporządzona w tym zakresie analiza, albowiem zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W myśl zaś ust. 3 tego paragrafu, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Ustęp 4 dopuszcza możliwość ustalenia innej wysokości o ile wynika to z analizy. Organ nie wyjaśnił dlaczego przyjął wysokość w widełkach od 6 do 9 m czyli od najniższej wysokości występującej na obszarze analizowanym do najwyższej. Z wyników analizy wynika, że zaproponowana w niej wysokość została wyznaczona zgodnie z § 7 ust. 3. W takiej sytuacji więc należałoby przyjąć średnią wysokość wynoszącą 9 m, a nie widełkowo jak ustalił to organ.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 61 ust 1 pkt. 3 u.p.z.p. wydanie decyzji dotyczącej warunków zabudowy możliwe jest przy kiedy istniejące lub planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dal zamierzenia budowlanego. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 u.p.z.p.).

W aktach sprawy znajduje się dokument z dnia 8 lipca 2011 r. wystawiony przez [...] Spółkę [...] Sp. z.o.o. dotyczący taryfowych warunków przyłączenia do sieci gazowej z terminem ważności do dnia 6 lipca 2012 r. W dacie więc wydawania zarówno decyzji organu I jak i II instancji dokument ten nie mógł stanowić podstawy do ustalenia, że możliwe jest ustalenie, że istniejące lub planowane uzbrojenie jest wystarczające dla zapewnienia inwestycji dostawa gazu. Nieuprawnione są w tym zakresie wywody organu odwoławczego, że planowana inwestycja dotyczy budowy domu jednorodzinnego, a więc zapewnienie dostaw gazu nie powinno dostarczać większych problemów.

Słusznie jednak organ odwoławczy wywiódł, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdyż jednocześnie z wnioskiem o warunki zabudowy, złożono wniosek o urządzenie zjazdu z drogi publicznej, a zamiar ten został pozytywnie zaopiniowany przez zarządcę drogi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali, czy jest możliwe zaopatrzenie inwestycji w dostawy gazu, dostosuje wymagania dotyczące układu dachu do wyników analizy oraz uzasadni w sposób szczegółowy przyczyny wszystkich zastosowanych odstępstw w sprawie, których zastosowanie jest możliwe w oparciu o treść rozporządzenia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a .orzeczono jak w sentencji.

O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a.