Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 275/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2, art. 63 par. 3, art. 33 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 9 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. na decyzję Wojewody z dnia 9 marca 2016 r.

Z akt sprawy wynika, że skarga ta została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Skarżąca wniosła w dniu 4 grudnia 2015 r. do Prezydenta Miasta zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją urządzeń radiokomunikacyjnych operatora A. na dachu budynku na działce nr [...] obręb [...] w G. przy ul. C. Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany sieci telekomunikacyjnej - antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną.

Na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, Prezydent Miasta decyzją z 18 grudnia 2015 r. wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy powyższej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiotelekomunikacyjną na opisanym wyżej istniejącym budynku. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że zgłaszana stacja stanowi samodzielny obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i nie jest objęty dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania skarżącej Spółki, Wojewoda decyzją z 9 marca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając również, że zgłoszone zamierzenie budowlane stanowi realizację obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę.

W ocenie organu odwoławczego budowa masztu telefonii komórkowej na dachu budynku wraz z wyposażeniem (anteny sektorowe, anteny paraboliczne, elementy torów antenowych) nie może stanowić budowy sieci telekomunikacyjnej wskazanej w art. 29 ust. 1 pkt. 19a lit. e Prawo budowlane wprowadzonym ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wyjaśnił organ, że przywołana przez Spółkę definicja sieci telekomunikacyjnej i infrastruktury telekomunikacyjnej zawarta w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014r. poz. 243) została zdefiniowana dla potrzeb tej ustawy i dotyczy ściśle działalności telekomunikacyjnej, w tym praw i obowiązków operatorów sieci telekomunikacyjnych i jej użytkowników. Zatem wskazane przez skarżącą argumenty mające przekonywać do stanowiska, że przedmiotowa inwestycja winna być objęta procedurą zgłoszenia, nie mogą mieć zastosowania w przepisach prawa budowlanego.

W skardze wniesionej do Sądu skarżąca Spółka wniosła o uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e i art. 29 ust. 1 pkt 15 Prawa budowlanego w związku z art. 2 pkt 8 i pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne poprzez uznanie, że instalacja urządzeń telekomunikacyjnych i antenowej konstrukcji wsporczej, na istniejącym obiekcie budowlanym, nie jest możliwa w trybie zgłoszenia budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwany dalej P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu podniesionych w niej zarzutów.

Kontrolując przedmiotowe postępowanie, Sąd z urzędu dostrzegł, że odwołanie wniesione przez skarżącą Spółkę do Wojewody w dniu 12 stycznia 2016 r. nie zostało podpisane ani przez wskazanego w treści tego odwołania pełnomocnika, ani też przez stronę. Organ odwoławczy nie dostrzegł tego braku.

Zgodnie z art. 64 § 2 Kpa jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis art. 63 § 3 Kpa stanowi, że podanie wniesione na piśmie powinno być podpisane przez wnoszącego. Termin podania obejmuje żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia zgodnie z art. 63 § 1 Kpa.

Od spełnienia minimum wymagań formalnych uzależnione jest uznanie skuteczności prawnej czynności prawnej. Niespełnienie wymagań oznaczenia osoby, od której pochodzi podanie, wskazanie jej adresu, określenie żądania, brak podpisu, uniemożliwia ustalenie zasadniczych elementów dla prowadzenia postępowania w sprawie. Bez wskazania osoby, od której podanie pochodzi, jej adresu i podpisu, nie jest możliwa indywidualizacja osoby, która żądanie złożyła, podpis warunkuje bowiem, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnoszącej podanie. Brak podpisu strony, przy równoczesnym braku podpisu osoby przez nią umocowanej, gdy nie zostanie usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego poddania. Pismo nie zawierające podpisu w istocie nie wszczyna postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji było wezwanie w trybie art. 64 § 2 Kpa osoby wskazanej w nagłówku do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez jego podpisanie.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożone w sprawie odwołanie zawierało braki, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu przed ich usunięciem (art. 33 § 3 Kpa w zw. z art. 64 § 2 Kpa). W tej sytuacji Wojewoda powinien był wezwać pełnomocnika skarżącej do podpisania złożonego odwołania.

Powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Rozpoznanie bowiem odwołania niepodpisanego przez stronę, stanowi przypadek braku podstawy prawnej do wydania decyzji, skutkujący stwierdzeniem jej nieważności stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck. 2005, 7 wydanie, s. 733). Decyzja wydana w związku z odwołaniem, które nie zostało podpisane narusza art. 63 § 3 kpa i naruszenie to jest rażące (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1075/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl),

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Będąc zobligowany do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Sąd nie miał możliwości merytorycznej oceny zarzutów skargi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej koszty obejmujące uiszczony wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego.

Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W toku ponownego rozpoznania sprawy przed rozpatrzeniem odwołania, Wojewoda wezwie zatem pełnomocnika skarżącej do podpisania odwołania.