Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1019/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 42 ust. 4,  art. 42 ust. 2,
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 7,  art. 77,  art. 80,  art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151,  art. 134
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.T. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. ze skargą na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji

w S. z dnia [...], Nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...], odmawiający skarżącemu wypłaty wynagrodzenia za okres [...].

Wyłaniający się z treści ww. decyzji stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia

[...] utrzymanym w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] M.T. został zwolniony ze służby w Policji. Powyższy rozkaz personalny został uchylony wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 139/13.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1573/13, oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. od ww. wyroku WSA w Szczecinie.

W dniu [...] M.T. zgłosił gotowość do podjęcia służby,

a w dniu [...] zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w S. o wydanie decyzji w przedmiocie wypłacenia mu uposażenia za okres [...]. Wyjaśnił, że po zgłoszeniu w dniu [...] gotowości podjęcia służby w związku z ww. prawomocnym orzeczeniem sądowym, organ Policji nie dopuścił go do służby z powodu skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w celu zbadania zdolności do służby, a następnie nie dopuszczał do służby z powodu wszczęcia i prowadzenia postępowania sprawdzającego w przedmiocie uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa o określonych klauzulach. Do służby organ dopuścił funkcjonariusza po upływie 50 dni. Według wnioskodawcy, w jego przypadku zaszły okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby, z którymi art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, wiąże prawo do uposażenia.

Rozkazem personalnym z dnia [...], Nr [...], wydanym

na podstawie art. 42 ust. 4 i 5, art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: "K.p.a."), Komendant Miejski Policji w S. odmówił M.T. wypłaty wynagrodzenia za okres [...].

Organ I instancji przypomniał, że rozkazem personalnym z dnia [...] przyznał stronie świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy. Wyjaśnił,

że ustawodawca w art. 42 ust.5 ustawy o Policji zezwolił tylko na częściową kompensację rozwiązania stosunku służbowego świadczeniem pieniężnym

w określonej wyżej maksymalnej wysokości, które skarżącemu przyznano.

Stosownie do art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje

z dniem podjęcia służby, przez co należy rozumieć rozpoczęcie wykonywania czynności i obowiązków służbowych. Do dnia [...] M.T. nie podjął służby z uwagi na potrzebę zbadania, czy nie zaistniały przesłanki z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, uniemożliwiające stronie dalsze pełnienie służby. Podkreślił,

że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w S. Nr [...]

z dnia [...] uprawomocniło się w dniu [...]. Ponadto

w dniu [...] na podstawie art. 32 w zw. z art. 26 ustawy z dnia

5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, organ polecił przeprowadzić poszerzone postępowanie sprawdzające upoważniające M.T. do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "Tajne". Z uwagi na dotychczas zajmowane przez stronę stanowisko, procedura sprawdzająca była konieczna, gdyż posiadane poświadczenie bezpieczeństwa do klauzuli utraciło ważność. W dniu [...] przedłożono informację o braku przeciwskazań do wydania M.T. wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa. Rozkazem z tego samego dnia Nr [...] mianowano M.T. na stanowisko detektywa z dniem [...]

W tej sytuacji roszczenie funkcjonariusza o wypłatę świadczenia za ww. okres organ uznał za bezzasadne, zaznaczając, że szczegółowo uzasadnił słuszność przyjętych rozstrzygnięć decyzji administracyjnej, wydanej w kwestii zadośćuczynienia za okres pozostawania strony poza służbą.

Od ww. rozkazu personalnego z dnia [...], M.T. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi niewłaściwe zastosowanie art. 42 ust. 4 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a.

Odwołujący się podniósł, że organ ma ustawowy obowiązek zbadania przyczyny niepodjęcia przez stronę służby, ocenienia czy te przyczyny uzasadniają przyznanie uposażenia za okres niewykonywania służby po przywróceniu do niej. Przedstawiony wyżej pogląd odwołujący się opiera na stanowisku Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, która występowała w roli pełnomocnika prawnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., wyrażonym w piśmie z dnia [...] kierowanym do Sądu Najwyższego. Organ nie dokonał jednak takich ustaleń, skupiając swoje dywagacje na przyznanej rekompensacie.

Zdaniem strony, stanowisko Prokuratorii Generalnej, reprezentującej organ, jest stanowiskiem organu Policji, wobec czego niedopuszczalne było przyjęcie przez organ I instancji sprzecznej z tym stanowiskiem interpretacji prawnej, wyrażonej

w kwestionowanej decyzji. Przypomniał też, iż powyższy pogląd podzielił WSA

w Szczecinie w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 399/14, którego treść jest znana organowi II instancji. Jeżeli zatem po uprawomocnieniu się wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby, odwołujący się zgłosił w terminie 7 dni gotowość niezwłocznego podjęcia służby, jednak służby tej z jakichś powodów nie podjął, to niezbędne było ustalenie czy w tym wypadku nie zachodziły okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby, o jakich mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Gdyby bowiem tak było, to należało powyższe uwzględnić ustalając datę, od jakiej powstało prawo strony do uposażenia. Skoro organ I instancji nie poczynił w tym zakresie ustaleń to dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ I instancji wspomniał w uzasadnieniu swojej decyzji, że nakazał skarżącemu wykonanie wskazanych procedur, lecz ani jednym słowem, nie odniósł się do faktu, iż mogło to stanowić przesłanki usprawiedliwiające niepodjęcie przez niego służby i to nie z jego winy. Skierowanie skarżącego do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w celu sprawdzenia przydatności do służby (odbycie badań lekarskich) oraz wszczęcie przez organ procedury sprawdzającej było zbędne albowiem miał on aktualne poświadczenie bezpieczeństwa o klauzuli "zastrzeżone", a bezpośrednio po przejściu weryfikacji został oddelegowany do wydziału dochodzeniowo - śledczego do walki z przestępczością gospodarczą, gdzie był wymagany dostęp do informacji opatrzonych tylko klauzulą "zastrzeżone". Postępowanie sprawdzające było zatem wybiegiem, aby opóźnić powrót skarżącego do służby.

Wyjaśnienia organu, jakoby podjęcie służby należało utożsamiać z rozpoczęciem wykonywania jakichś konkretnych obowiązków lub czynności, skarżący uznaje za błędne, albowiem nijak się one mają do np. okresu korzystania przez policjanta z urlopów, czy przebywania na zwolnieniu lekarskim, które to okresy wlicza się do okresu służby i wypłaca za nie uposażenie. Innym przykładem są okresy, w których policjantów kieruje się na badania okresowe lub komisje lekarskie, względnie prowadzi się postępowania dotyczące poświadczenia bezpieczeństwa. W tym czasie policjanci nie wykonują żadnych obowiązków czy czynności służbowych, chyba iż uznamy, że poddając się ww. czynnościom badań wykonują polecenia służbowe. W takim ujęciu skarżący po zgłoszeniu gotowości do służby polecenia służbowe wykonywał, co oznacza, że rozpoczął wykonywanie czynności i obowiązków służbowych, a to z kolei oznacza, że organ I instancji zaprzecza sam sobie.

Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...].

Według organu odwoławczego, wniesione odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z prawem. Wyznaczenie policjanta lub jego mianowanie na stanowisko musi łączyć się

z rzeczywistą możliwością wykonywania służby. Przepis z art. 42 ust. 4 ustawy

o Policji uzależnia prawo do uposażenia nie tylko od mianowania policjanta, ale także od "dopuszczenia" do służby i podjęcia tej służby przez funkcjonariusza. Samo pozostawanie w stosunku służbowym nie stanowi podstawy do przyznania uposażenia za ten okres, bowiem uzależnione jest od faktycznego świadczenia służby.

Za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty M.T. dotyczące uchybienia art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 K.p.a., stwierdzając, iż odmowa przyznania uposażenia za wskazany przez stronę okres nie wymaga przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania administracyjnego. Ponadto funkcjonariusz nie wykazał, iż umożliwienie wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych mogłoby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dodał, że strona przesyłając przedsądowe wezwanie do zapłaty stała się inicjatorem przedmiotowego postępowania, a więc miała o nim wiedzę.

Organ II instancji nie podzielił też zarzutu uchybienia wydaną decyzją art. 107 § 3 K.p.a., gdyż organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii pisma Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa z dnia [...], organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o doręczenie ww. pisma w celu wykorzystania. Nie zostało ono jednak dostarczone. W związku z powyższym, organ odwoławczy i organ I instancji nie mogły odnieść się do treści wskazanego pisma.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.T. zwrócił się o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] oraz poprzedzającego go rozkazu organu I instancji.

Kwestionowanemu rozkazowi skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie

art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, a ponadto naruszenie:

- art. 10 § 1 K.p.a., tj. zasady zapewnienia czynnego udziału stronie w postępowaniu,

- art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie,

- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu decyzji racjonalnych

i wiarygodnych przesłanek, brak szczegółowego uzasadnienia powodów, dla których wydano zaskarżoną decyzję z pominięciem kardynalnych do rozstrzygnięcia rozważań czy zaistniały uzasadnione okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie przez skarżącego służby w myśl art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, czy wobec spełnienia tych przesłanek należy się uposażenie.

W uzasadnieniu ww. zarzutów skarżący podniósł, że to organ nie dopuścił go do służby, kierując go do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w celu zbadania zdolności do służby, a następnie, po pozytywnym przejściu badań komisyjnych, w dalszym ciągu nie dopuszczał go do służby z powodu wszczęcia i prowadzenia postępowania sprawdzającego w przedmiocie uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa o określonych klauzulach. Skarżący został dopuszczony do służby dopiero po upływie 50 dni, tj. z dniem [...] na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...]. Opisany ciąg wydarzeń, tj. niepodjęcie służby z dniem prawomocności wyroku przywracającego do służby, wskazuje - wg skarżącego - na okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. W pojęciu "okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby" niewątpliwie mieści się cała sfera działań lub zaniechań przełożonych funkcjonariusza, mogących podlegać ocenie z punktu widzenia bezprawności. Organ miał ustawowy obowiązek zbadania przyczyny niepodjęcia przez skarżącego służby, ocenienia czy te przyczyny uzasadniają przyznanie uposażenia za okres niewykonywania służby po przywróceniu do niej, a już w sposób oczywisty sformalizowania tych rozważań w stosownych decyzjach administracyjnych. Organ I instancji nie dokonał takich ustaleń skupiając swoje dywagacje jedynie na przyznanej rekompensacie. Przedstawiony wyżej pogląd został oparty na stanowisku prawnym Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w piśmie z dnia [...]. Wymienione stanowisko było organom obu instancji znane i popierane. Skarżący neguje wyjaśnienia organu dotyczące niedostarczenia przez niego ww. pisma. Treść tego pisma została zacytowana, o czym jasno skarżący sygnalizował w złożonym do organu "przedsądowym wezwaniu" z dnia [...] oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Pogląd Prokuratorii Generalnej podzielił WSA w Szczecinie w wyroku z dnia

12 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 339/14 . Do przedstawionej w tym orzeczeniu interpretacji, którą skarżący podnosił w odwołaniu, ani jednym słowem nie odniósł się organ odwoławczy. Powyższe - zdaniem skarżącego - prowadzi do uzasadnionej wątpliwości, czy organ dogłębnie i wyczerpująco rozpatrzył wszelkie wątpliwości

i aspekty jego odwołania, co skutkowało to lakonicznym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Skoro organ I i II instancji nie poczyniły ustaleń w ww. zakresie, to doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz dokonał nieprawidłowej interpretacji art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Organ odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną

w wyroku o sygn. II SA/Sz 339/14.

Skarżący podniósł też, że dopiero z chwilą doręczenia rozkazu personalnego organu I instancji z dnia [...] w sprawie odmowy wypłaty wynagrodzenia za okres [...] dowiedział się, że prowadzono postępowanie administracyjne w tym zakresie. Za jawne naruszenie prawa skarżący uważa stanowisko organu, że odmowa przyznania uposażenia za wskazany przez niego okres, nie wymaga prowadzenia jakiegokolwiek postępowania administracyjnego. Wystąpienie przez skarżącego z "wezwaniem przedsądowym" nie było tożsame z wszczęciem postępowania administracyjnego, a tym bardziej wiedzą strony kiedy i czy w ogóle zostało wszczęte. Organ I jak i II instancji, prowadząc postępowanie, zatem zasadę czynnego udziału strony wyrażoną w art. 10 § 1 K.p.a.

i uniemożliwiły skarżącemu skorzystanie z uprawnień strony w toku postępowania administracyjnego, co miało znaczący wpływ na wynik sprawy. Według skarżącego, totalną indolencją wykazał się organ, najpierw odbierając mu prawo do udziału

w postępowaniu, a następnie żądając od niego wykazania, że uniemożliwienie wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Na rozprawie w dniu 24 marca 2016 r., skarżący poparł skargę, a dodatkowo podniósł, że postępowanie sprawdzające w celu wydania poświadczenia bezpieczeństwa zostało wszczęte z rażącym naruszeniem prawa i miało na celu odwleczenie jego powrotu do służby i narażenie go na kolejne szkody finansowe. Wyjaśnił, że przed Sądem Najwyższym dochodzi roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa z tytułu wyrządzonych mu szkód i krzywd oraz utraty zdrowia. Przedłożył do akt kserokopię rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w S., rozkazu personalnego tego organu nr [...], poświadczenie bezpieczeństwa nr [...], poświadczenie bezpieczeństwa

nr [...] oraz kartę opisu stanowiska pracy i wniósł o przeprowadzenie dowodu

z tych dokumentów na okoliczność usprawiedliwionego niepodjęcia służby od dnia

[...] do [...] na skutek celowego i bezprawnego działania Policji. Sąd przeprowadził dowód z dokumentów przedłożonych przez skarżącego. Dodatkowo skarżący oświadczył, że NSA, rozpatrując skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji od wyroku WSA w S. z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 399/14, nie miał pełnej wiedzy i pełnej informacji o stanie sprawy i działaniu Policji, a w wyroku o sygn. akt I OSK 1302/15 NSA wyszedł poza zakres skargi kasacyjnej. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, podzielając pogląd zawarty w wyroku NSA sygn. akt I OSK 1302/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1pkt 1 lit. a-c i pkt 2 P.p.s.a.).

Należy też zaznaczyć, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola przedmiotowej sprawy, dokonana według wskazanego wyżej kryterium doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

Objęty skargą przedmiot dotyczy rozkazu personalnego wydanego na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), którego treścią jest odmowa przyznania skarżącemu funkcjonariuszowi Policji wynagrodzenia za okres [...], w którym to dniu skarżący, po prawomocnym uchyleniu rozkazu o wydaleniu go ze służby zgłosił gotowość podjęcia dalszej służby, do [...] kiedy skarżący po przeprowadzeniu zleconych przez organ badań został do służby dopuszczony. Zgodnie z powyższym przepisem prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

Prezentując własne stanowisko skarżący odwołuje się do stanowiska Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa oraz uzasadnienia wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 399/14. Skarżący uważa, że organ miał obowiązek zbadania przyczyny niepodjęcia przez niego służby oraz ocenienia że te okoliczności uzasadniają przyznanie mu uposażenia za okres niewykonywania służby po przywróceniu do niej i sformalizowania tego stanowiska w stosownych decyzjach. Według skarżącego, organ I instancji nie dokonał takich ustaleń, a ponadto organy obu instancji przedstawiły interpretacje sprzeczne ze stanowiskiem przedstawionym przez skarżącego. Na tle powołanych twierdzeń, skarżący zarzucił wydanym decyzjom niewłaściwe zastosowanie art. 42 ust. 4 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 7, art. 10 art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a,, w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, zarzuty skarżącego nie są zasadne. Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie wykładni art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Należy wskazać,

iż powyższa kwestia była już przedmiotem oceny sądowoadministracyjnej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1302/15, w którym NSA zanegował stanowisko WSA w S. z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. II SA/Sz 399/14, na który powoływał się skarżący na etapie administracyjnym i w niniejszej skardze, wskazujące, że organ odwoławczy zaniechał badania, czy okres pomiędzy gotowością podjęcia służby, a mianowaniem skarżącego na ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, mógł być oceniany w kategoriach okoliczności usprawiedliwiających niepodjęcie służby w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, za który przysługuje uposażenie. W powyższej sprawie przedmiotem sporu było zaliczenie tego samego okresu, to jest od 10 października do 29 listopada 2013 r. do stażu pracy skarżącego w Policji.

W powołanym wyroku NSA stwierdził, że w świetle ustawy o Policji zarówno przywrócenie policjanta z mocy prawa do służby na stanowisko równorzędne

(art. 42 ust. 1), jak i zgłoszenie przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby (art. 42 ust. 2) nie skutkuje automatycznym powstaniem prawa policjanta do uposażenia. W takim przypadku organ jest zobowiązany do przeprowadzenia procedury zmierzającej do ustalenia, czy policjant może być do służby dopuszczony, a następnie mianowany na stanowisko równorzędne. Dla określenia czy policjant nadal spełnia wymogi do pełnienia służby w tej formacji niezbędne jest m.in. skierowanie go na badania lekarskie w celu oceny zdolności fizycznych i psychicznych, a także przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych (art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 8). Jednocześnie Sąd II instancji zauważył, że art. 42 ust. 3 ustawy o Policji reguluje sytuację, w której policjant po przywróceniu do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego jej podjęcia, nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. W takim przypadku stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Oznacza to, że ustawodawca przewiduje istnienie okresu między przywróceniem policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszeniem przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby a okresem podjęcia służby.

Analiza treści art. 42 ustawy o Policji wskazuje zatem, że ustawodawca rozróżnia kwestie przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne. Wykładnia językowa i systemowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że samo zgłoszenie gotowości podjęcia służby, a nawet dopuszczenie do służby, nie może być utożsamiane z jej podjęciem. Podjęcie służby należy zatem rozumieć jako faktyczne przystąpienie do wykonywania obowiązków na stanowisku służbowym. Przy interpretacji zwrotu "okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby" należy uwzględnić treść art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Pozwala ona uznać, że okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby, o których mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, odnoszą się do policjanta zdolnego do podjęcia służby.

NSA podkreślił też, że policjant przywrócony do służby na skutek uchylenia decyzji o zwolnieniu z powodu jej wadliwości, który w określonym terminie zgłosił gotowość niezwłocznego jej podjęcia, może zostać do niej dopuszczony dopiero po przeprowadzeniu przez organ stosownej procedury zmierzającej do ustalenia, czy spełnia on przesłanki do pełnienia służby w Policji. Następnie organ, w zależności od jej wyników, nie dopuszcza policjanta do służby i rozwiązuje stosunek służbowy

(art. 42 ust. 3 ustawy o Policji), bądź dopuszcza do służby i wydaje rozkaz personalny określający stopień i stanowisko służbowe umożliwiając podjęcie służby.

Przedstawione wyżej stanowisko NSA skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że po zgłoszeniu przez M.T. chęci i zamiaru niezwłocznego powrotu do służby, przeprowadzenie przez organ procedury polegającej na skierowaniu skarżącego do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSW w celu ustalenia zdolności do służby oraz wszczęciu postępowania sprawdzającego w przedmiocie uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa, nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej niepodjęcie służby przez skarżącego w okresie [...],

w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Fakt przywrócenia skarżącego do służby uzasadniał przeprowadzenie przez organ stosownej procedury umożliwiającej dopuszczenie do pełnienia tej służby przez skarżącego, jednakże okres, w którym skarżący był poddawany tym badaniom przed dopuszczeniem do podjęcia służby nie stanowi okresu usprawiedliwionego niepełnienia służby w rozumieniu powyższego przepisu. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że zamiarem ustawodawcy było przyjęcie, że wykonywanie przez organ wynikającego z przepisów ustawy o Policji obowiązku ustalenia, czy osoba przywrócona do służby, która zgłosiła gotowość jej podjęcia, może zostać do niej dopuszczona, stanowiłoby usprawiedliwiającą niepodjęcie przez policjanta służby i skutkowałoby przyznaniem za ten okres uposażenia a następnie okres ten byłby brany pod uwagę przy określaniu wysługi lat. Sąd nie aprobuje zatem prezentowanej przez skarżącego wykładni art. 42 ust. 4

o Policji, zgodnie z którą okres podjętej przez organ procedury sprawdzającej, czy policjant może zostać dopuszczony do służby, może stanowić okoliczność usprawiedliwiająca niepodjęcie przez skarżącego służby w rozumieniu tego przepisu. Brak jest też podstaw do postawienia kwestionowanym rozkazom personalnym zarzucanego skargą naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., gdyż materia tej sprawy nie wymagała prowadzenia postępowania dowodowego. Przedmiotem sporu była bowiem jedynie wykładnia normatywnej treści art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Tym samym nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia w sprawie art. 10 K.p.a., które w tym wypadku nie mogło mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

Skarżący ani w odwołaniu, ani w skardze, nie wykazał istnienia tego rodzaju materiału dowodowego oraz okoliczności stanu faktycznego i argumentacji, która nie została objęta badaniem przez organ I instancji i mogła mieć taki wpływ, że mogłoby zapaść rozstrzygnięcie o odmiennej treści.

Reasumując, wobec przedstawionej w niniejszym orzeczeniu wykładni prawa oraz oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny z dnia [...], narusza wskazane w skardze przepisy prawa, jak i inne przepisy, których zastosowania w tejże sprawie winien zbadać Sąd w aspekcie art. 134 P.p.s.a. Należy zgodzić się z organem, iż w takim przypadku, jak opisany wyżej, funkcjonariuszowi Policji przysługuje za czas niepełnienia służby wynagrodzenie określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, które zostało skarżącemu wypłacone. Tym samym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.