Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 846/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: 58 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na rozstrzygnięcie odwoławcze Komisji Rekrutacji z dnia 9 maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udziału w projekcie: [...] postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. M. pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. – formularz rekrutacyjny wraz z załącznikami – zgłosił, do Starostwa Powiatowego, swoją kandydaturę do projektu "[...]" realizowanego w ramach Działania 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.

Pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Starostwo Powiatowe poinformowało skarżącego, że decyzją Komisji Rekrutacji nie został zakwalifikowany do projektu ze względu na uzyskanie niewystarczającej liczby punktów.

W uzasadnieniu ww. pisma wskazano, że zgodnie z § 20 Regulaminu rekrutacji, ostatecznego wyboru kandydatów, tworząc listę min. 24 uczestników zakwalifikowanych do projektu, dokonała Komisja Rekrutacji. Na podstawie § 23 ww. Regulaminu przy uwzględnieniu obowiązujących w projekcie kryteriów skarżący uzyskał punkty strategiczne. W dalszym etapie na podstawie oceny kryteriów merytorycznych przeprowadzonej przy uwzględnieniu formularza rekrutacyjnego oraz rozmowy kwalifikacyjnej do projektu skarżący uzyskał 28,50 punktów merytorycznych na 40 możliwych do zdobycia co stanowi 71,25%. Średnia ilość punktów ocenionych kandydatów to 29,36 pkt. Uzyskana suma punktów: 41,16 za kryteria strategiczne i merytoryczne umożliwiła uplasowanie się kandydatury skarżącego na 26 miejscu na liście rankingowej. Zgodnie z § 20 Regulaminu do projektu zakwalifikowano 24 osoby z najwyższą liczbą punktów. Zadaniem Komisji Rekrutacji było utworzenie listy 24 uczestników zakwalifikowanych do projektu z 139 kandydatów. Wstępnie utworzono listę podstawową (19 osób) oraz listę rezerwową (10 osób). Zgodnie z § 19 Regulaminu Rekrutacji każdy z członków Komisji oceniał kandydaturę skarżącego indywidualnie, a końcowa ocena jest średnią arytmetyczną trzyznacznych punktów.

Kolejno przedstawiono punktację skarżącego w kategoriach merytorycznych:

a) predyspozycje i wysoki poziom motywacji do prowadzenia działalności gospodarczej – 5,83 na 7 pkt., co stanowi 83,29% punktów,

b) wykształcenie i doświadczenie – 5,33 na 10 pkt., co stanowi 53,30% punktów,

c) orientacja w branży i realność przedsięwzięcia – 8,67 na 12 pkt., co stanowi 72,25% punktów,

d) stwierdzone bariery finansowe, społeczne i edukacyjne – 8,33 na 11 pkt., co stanowi 75,73 punktów.

Końcowo organ stwierdził, że uzyskana przez skarżącego suma punktów jest niewystarczająca, aby zostać zakwalifikowanym do projektu. Zgodnie z Regulaminem minimalna niezbędna liczba punktów do zakwalifikowania się do projektu wynosi 31 punktów, jednak po przeprowadzonej ocenie i utworzeniu listy rankingowej w pierwszej kolejności do projektu zakwalifikowano 24 osoby, które uzyskały powyżej 42,13 punktów. Oznacza to, że 115 kandydatów uzyskało poniżej 42 punktów i nie zostało zakwalifikowanych do projektu.

W związku z powyższą informacją skarżący wniósł odwołanie. W uzasadnieniu odwołania A. M. zakwestionował punkty przyznane przez Komisję Rekrutacji w poszczególnych kryteriach merytorycznych wskazując, że oceny powinny być wyższe.

W ocenie skarżącego niezrozumiały jest również fakt powoływania się przez Komisję Rekrutacji na § 20 Regulaminu przy decyzji o zakwalifikowaniu 24 osób z najwyższą liczbą punktów. Zgodnie z informacją Komisji zawartą w decyzji zakwalifikowano 24 osoby, które uzyskały powyżej 42,13 pkt. Wynika z tego, że każda z tych osób spełniała również kryteria strategiczne, ponieważ w przeciwnym wypadku nie uzyskałaby sumy punktów wyższej niż 40. Jednocześnie wśród 24 osób, które jako jedyne ze 139 uczestników rekrutacji przekroczyły barierę 42,13 punktów, musiałby zostać spełniony warunek z § 8 Regulaminu.

W związku z powyższym skarżący wniósł o korektę swojej oceny i dołączenie do grupy zakwalifikowanych uczestników projektu "[...]".

Starostwo Powiatowe w odpowiedzi na odwołanie pismem z dnia 9 maja 2013 r. poinformowało, że Komisja Rekrutacji po wnikliwym rozpatrzeniu odwołania nie znalazła podstaw do zmiany punktowej oceny merytorycznej, tym samym utrzymuje skarżącego na 26 miejscu listy rankingowej.

W uzasadnieniu ww. pisma szczegółowo odniesiono się do poszczególnych ocen ze wskazanych w odwołaniu kryteriów oraz wyjaśniono zasadność przyznanej punktacji.

Końcowo stwierdzono, że do projektu zgłosiło się 139 osób, które nie posiadają zatrudnienia lub są zarejestrowane jako osoby bezrobotne w Powiatowym Urzędzie Pracy. Do projektu mogą przystąpić tylko 24 osoby, zaś osób którym zabrakło kilku punktów jest ponad 30. Ostatecznie po rekrutacji w II etapie, zaplanowano 20 dotacji inwestycyjnych. Ponadto wyjaśniono, że § 8 Regulaminu dotyczył sytuacji, w której rekrutacja do projektu (przyjmowanie formularzy) mogłaby zostać przedłużona, czyli gdyby wśród kandydatów do projektu nie znalazły się osoby spełniające wymogi projektu tj. 12 osób w wieku 18-24 lata, min. 8 osób niepełnosprawnych, min. 13 kobiet. Nie oznacza to jednak, że do projektu Beneficjent nie mógł przyjąć więcej niż 12 osób w wieku poniżej 25 roku życia. Wśród pierwszych osób na liście rankingowej znalazło się 8 osób niepełnosprawnych oraz 16 osób w wieku 18-24 lat.

Na powyższe rozstrzygnięcie A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku na podstawie art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosząc o uwzględnienie skargi i uznanie, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Starostwu Powiatowemu.

W uzasadnieniu skargi skarżący w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg procesu rekrutacji.

Kolejno skarżący wskazał, że jego odwołanie zostało ocenione przez te same osoby, które sporządziły pierwszą informację, na mocy której odmówiono zakwalifikowania go do projektu, co jest niezgodne z przepisem art. 30b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

W ocenie skarżącego skład Komisji Rekrutacyjnej nie pozwalał jej członkom na rzetelną i bezstronną ocenę zarówno formularza jak i odwołania. Wynika to z faktu bezpośredniej zależności służbowej części członków Komisji w stosunku do Kierownika Projektu, będącego jednocześnie Naczelnikiem [...] Starostwa Powiatowego.

Skarżący wskazuje, że decyzja Komisji dotycząca wniesionego odwołania została wydana w dniu 9 maja 2013 r., a już przed tą datą na stronie internetowej projektu opublikowano harmonogram spotkań uczestników i uczestniczek Projektu z doradcą zawodowym, co stanowi kolejny etap Projektu, co wskazuje że już przed rozpatrzeniem odwołania decyzja Komisji była przesądzona.

W ocenie autora skargi niezgodny z § 23 ust. 1 pkt 4 Regulaminu rekrutacji uczestników Projektu jest również sposób wyłonienia kandydatów, gdyż zakwalifikowano 24 osoby z najwyższą liczbą punktów. W związku z tym osoby, które przekroczyły wymagany próg 31 punktów traktowane są na równi z osobami, które tego pułapu nie przekroczyły i nie są brane pod uwagę w dalszym procesie rekrutacji. Sposób wyłonienia kandydatów jest także niezgodny z § 8 Regulaminu.

Skarżący wskazuje, że z ustną odmową spotkał się również jego wniosek o udzielenie informacji dotyczącej procesu rekrutacji w postaci formularzy rekrutacyjnych osób zakwalifikowanych do Projektu oraz informacji dotyczącej zgodności wyłonionej grupy z wymogami Projektu. Wniosek ten został w dniu 15 maja 2013 r. złożony w formie pisemnej ale do dnia złożenia skargi skarżący nie otrzymał odpowiedzi.

Kolejno skarżący stwierdza, że sam proces merytorycznej oceny został przeprowadzony nieprawidłowo i oparty jest w wielu miejscach na mylnie przyjętych przez Komisję założeniach oraz braku wiedzy na temat ocenianych kryteriów. Skarżący uważa za pozbawione logiki uzasadnienia dotyczące spornych kryteriów i przedstawia swoje opinie do poszczególnych ocen, stwierdzając końcowo, że rażący był również bardzo niekulturalny sposób zwracania się do skarżącego (per Ty) przez Kierownika Projektu, co było źródłem dodatkowego stresu podczas rozmowy kwalifikacyjnej i miało wpływ na ostateczną ocenę dokonaną przez Komisję.

W odpowiedzi na skargę, Starosta wniósł o jej odrzucenie a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Dodatkowo, w myśl art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Ustawą taką jest powołana przez skarżącego ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm. dalej jako z.p.p.r.), z której przepisów wynika przedmiot kontroli sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dofinansowania projektów.

Zgodnie z art. art. 30c ust. 1 ustawy o z.p.p.r., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Przepis art. 30 b tej ustawy dotyczy, negatywnej oceny projektu dokonanej przez instytucje organizujące konkurs, wymienione w art. 29, a więc przez instytucję zarządzającą, instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą. Podkreślić należy, iż przez projekt należy rozumieć, stosownie do art. 5 pkt 9 ustawy o z.p.p.r. - przedsięwzięcie realizowane w ramach programu operacyjnego na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie, zawieranej między beneficjentem a instytucją zarządzającą, instytucją pośredniczącą lub instytucją wdrażającą. Przy czym art. 30b – art. 30g dotyczą wyboru do dofinansowania projektów o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o z.p.p.r. (wyłonionych w trybie konkursu).

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie przyjętym Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki jednym z celów szczegółowych Programu jest zmniejszenie bezrobocia wśród znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji na rynku poprzez wspieranie rozwoju przedsiębiorczości przez działania doradczo szkoleniowe i przyznawanie środków przeznaczonych na rozwój przedsiębiorczości (cel nr 3).

Zgodnie ze "Szczegółowym Opisem Priorytetów Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013" w ramach Priorytetu VI "Rynek Pracy Otwarty dla Wszystkich" realizowane jest m.in. działanie 6.2 "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia". W ramach tego działania realizowane są projekty konkursowe, których przedmiotem jest realizacja wsparcia dla osób zamierzających rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej. Wsparcie może być realizowane m.in. przez doradztwo i przyznanie dotacji do wysokości 40.000,00 zł. Beneficjentem omawianego konkursu nie mogą być osoby fizyczne, zaś grupą docelową bezpośrednio korzystającą z pomocy – mają być osoby fizyczne.

Zgodnie z "Zasadami udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" w przypadku projektów realizowanych w ramach działania 6.2, podmiotem udzielającym pomocy na rozwój przedsiębiorczości jest Beneficjent – projektodawca. Realizując swój projekt, udziela on pomocy de minimis w formie jednorazowej dotacji lub wsparcia pomostowego Beneficjentom Pomocy – osobom fizycznym.

Jak wynika z powyższego, w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki pomoc na rozwój przedsiębiorczości udzielana jest dwuetapowo. Na etapie pierwszym w drodze konkursu wybierany jest podmiot – Beneficjent nie będący osobą fizyczną, któremu powierza się rozdział środków pomocowych, zgodnie z przedstawionym przez niego projektem, między Beneficjentów Pomocy – czyli osoby fizyczne mające podjąć własną działalność gospodarczą. Na etapie drugim Beneficjent, będący operatorem pomocy, realizuje swój projekt rozdziału pomocy na podstawie umowy z organizatorem konkursu (Instytucją Organizującą Konkurs - IOK) i wedle reguł zawartych w projekcie. IOK nie zajmuje się zatem sama rozdziałem środków między Beneficjentów Pomocy, tylko wyłania w drodze konkursu podmiot i projekt, wedle którego pomoc ma być rozdzielana.

Celem konkursu jest wybór najlepszego operatora pomocy, który sprawnie rozdzieli pomoc między Beneficjentów Pomocy i w ten sposób zrealizuje cele Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Dodać można, że w projekcie i umowie zawartej między projektodawcą (Beneficjentem) a Instytucją Organizującą Konkurs ustalone są relacje między Beneficjentem a Beneficjentami Pomocy a także sposób procedowania przy rozdziale pomocy między Beneficjentów Pomocy, który to sposób (poprzez odwołanie się w regulaminie konkursu do Wytycznych) określony został przez Instytucję Pośredniczącą.

Jak wynika z powyższego, trzeba rozróżnić stosunki prawne między organizatorem konkursu i uczestnikami konkursu oraz stosunki prawne między uczestnikiem konkursu (który w wyniku "zwycięstwa" stał się Beneficjentem i otrzymał pomoc na realizację swego projektu) i uczestnikami tego projektu (którzy chcieliby w ramach projektu uzyskać od Beneficjenta dotację na dofinansowanie rozpoczynanej działalności gospodarczej). Wsparcie Beneficjenta Pomocy przez Beneficjenta stanowi realizację projektu, którego istotą jest rozdział pomocy na Działanie 6.2. "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienie".

W sprawie niniejszej organizatorem konkursu był Samorząd Województwa, w którego imieniu konkurs ogłaszał Departament [...], który występował jako Instytucja Organizująca Konkurs w toku realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet VI "Rynek Pracy Otwarty dla Wszystkich", Działanie 6.2. "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia". Instytucją Pośredniczącą był Samorząd Województwa działający za pośrednictwem Departamentu Europejskiego [...], zaś Instytucją Zarządzającą Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki - Minister Rozwoju Regionalnego (działający poprzez Departament [...]).

Z "Dokumentacji konkursowej" wynika, iż o dofinansowanie w ramach omawianego Konkursu nie mogły ubiegać się osoby fizyczne (pkt II), natomiast zgodnie ze Słowniczkiem (pkt 1) Beneficjentem konkursu był podmiot realizujący projekt w ramach POKL z Europejskiego Funduszu Społecznego na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie projektu. Wszystkie wyżej przedstawione rozważania ogólne mają zatem zastosowanie do sprawy niniejszej.

Celem konkursu było wyłonienie podmiotu realizującego projekt (Beneficjenta), nie zaś podział środków między Beneficjentów Pomocy.

Jednym z uczestników konkursu był Powiat/Starostwo Powiatowe. Na skutek złożenia wniosku w omawianym konkursie nawiązana została więź prawna między organizatorem konkursu – Samorządem Województwa a jego uczestnikiem – Powiatem /Starostwem Powiatowym. Relacje między wskazanymi podmiotami regulowane są ustawą o z.p.p.r. ze wszystkimi tego konsekwencjami w postaci prawa do środków odwoławczych, zgodnie z art. 30b ustawy o z.p.p.r. oraz kontroli sądowoadministracyjnej prawidłowości oceny projektu, zgodnie z art. 30c-30e omawianej ustawy.

Jak wynika z powyższego uczestnicy projektu "[...]" poprzez przystąpienie do projektu nie weszli w żadną relację prawną z Instytucją Pośredniczącą (Samorząd Województwa) i podmiot ten nie był ich partnerem w toku realizacji projektu. Zauważyć należy, że sam projekt i zawarty w nim sposób rekrutacji uczestników oraz późniejszego wyboru Beneficjenta Pomocy był oceniany w konkursie i został zaakceptowany, zatem na etapie jego realizacji Instytucja mogła nadzorować jedynie, czy działania Starostwa Powiatowego są zgodne z projektem i zawartą umową.

Uczestnicy projektu przystępując do projektu zadeklarowali chęć uczestnictwa w znanej im procedurze przedstawionej przez Starostwo Powiatowe i zaakceptowali warunki uczestnictwa w projekcie.

Stosunki między uczestnikami projektu a Beneficjentem (Starostwo Powiatowe) były regulowane projektem "[...]" i wydanym na jego podstawie Regulaminem rekrutacji uczestników projektu. Nie były to jednak stosunki między instytucją pośredniczącą a beneficjentem.

Przechodząc do oceny dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej działań podjętych przez Starostwo Powiatowe (Beneficjenta) wobec uczestników projektu podkreślić należy, że jak wskazano na wstępie, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. dopuszczalność kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie innym niż wynikający z art. 3 § 2 p.p.s.a. musi wynikać z ustawy szczególnej. Taką ustawą szczególną jest ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (ustawa o z.p.p.r.), która poddaje kontroli sądowoadministracyjnej określone w niej działania podejmowane w ramach realizacji programów operacyjnych. Ustawa szczególna nie może być interpretowana rozszerzająco, zatem kontroli sądowoadministracyjnej podlegają te tylko działania, które wyraźnie są wskazane w ustawie o z.p.p.r. jako podlegające tej kontroli.

Art. 30b i art. 30c ustawy o z.p.p.r., określające zakres kontroli sądowoadministracyjnej, są częścią całego uregulowania i muszą być wykładane w zgodzie z pozostałymi uregulowaniami ustawy. Z art. 30 ustawy o z.p.p.r. wynika, że podstawę dofinansowania stanowi umowa zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą, pośredniczącą lub wdrażającą program operacyjny. Art. 30a i art. 30b ustawy o z.p.p.r. precyzują procedury wyłonienia beneficjenta, z którym zostaje zawarta umowa o dofinansowanie, o której mowa w art. 30 ustawy. Są to procedury prowadzone przez te podmioty, które potem zawrą umowę z wybranym beneficjentem, a więc instytucję zarządzającą, pośredniczącą lub wdrażającą program operacyjny. Także regulacje art. 30c ustawy o z.p.p.r. stanowią kontynuację procedur odwoławczo-kontrolnych, zatem przewidziana nim skarga do sądu przysługuje po wyczerpaniu procedur, o których mowa w art. 30b ustawy (środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego), a więc środków odwoławczych od rozstrzygnięć instytucji zarządzającej, pośredniczącej lub wdrażającej program operacyjny. Ustawa nie przewiduje natomiast kontroli sądowoadministracyjnej działań Beneficjentów wobec Beneficjentów Pomocy, które to działania regulowane są projektem i umową między Beneficjentem a Instytucją Pośredniczącą.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że na działania Beneficjenta w toku realizacji projektu nie służy uczestnikowi projektu skarga do sądu administracyjnego na podstawie ustawy o z.p.p.r. Zatem zaskarżone w niniejszym postępowaniu pismo z dnia 9 maja 2013 r., nie stanowi informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej w rozumieniu art. 30c ustawy o z.p.p.r., jak też nie jest aktem wymienionym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (3 § 3 p.p.s.a.). Stanowisko Sądu orzekającego w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 209/12.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.