Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3615/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski As.sąd. Edyta Podrazik Protokolant sekr.sąd. Justyna Frankowska-Sarbak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2004 r sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej ; oddala skargę /-/ E.Podrazik /-/ J.Stankowski /-/ M.Dybowski


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 2 ust.1 pkt 15 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2001, nr 6, poz. 56 z późn. zm.) Starosta odmówił uznania E. W. za osobę bezrobotną i uznał ją za osobę poszukującą pracy od dnia [...] sierpnia 2001 r. Organ I instancji uznał, że Wnioskodawczyni nie spełniała warunków do uznania za osobę bezrobotną, gdyż w chwili ubiegania się o status bezrobotnej była współwłaścicielem i wspólnikiem spółki z o.o., która nie została skreślona z ewidencji.

W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2001 r. E. W. podniosła , że spółka

"E....", której jest współwłaścicielką nie prowadzi działalności gospodarczej od stycznia 1993 r. a także nikogo nie zatrudnia, wobec czego nie można Odwołującej się odmówić przyznania statusu bezrobotnej. Wskazała ona również na fakt, ze spółka figuruje w rejestrze tylko ze względu na brak środków na pokrycie postępowania upadłościowego. Postępowanie takie miało zostać wszczęte przez ustanowionego 1992 r. pełnomocnika, który, zdaniem Odwołującej się, nie wywiązał się ze swoich zobowiązań. E. W. podniosła również naruszenie przez organy władzy publicznej i sądy art. 7, art. 37, art. 45 art. 65, art. 67 ust. 2, art. 71 ust. 1 i art. 83 Konstytucji RP.

Wojewoda decyzją z dnia [...]., nr [...]utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewoda podtrzymując argumentację Starosty powołał się na brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym za bezrobotną może być uznana osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Jako że Odwołująca się była nadal współwłaścicielem (wspólnikiem) spółki z o.o. "E....", figurującej w rejestrze Sądu Gospodarczego , należy uznać, zdaniem organu II instancji, że nie spełnia wspomnianych warunków ustawowych.

E. W. wniosła skargę na decyzję Wojewody, żądając jej uchylenia ze względu na naruszenie art. 6 i art. 9 KPA z uwagi na brak odniesienia się do wskazanych naruszeń praw Skarżącej wynikających z art. 37, art. 65 ust. 1, art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, dokonanych przez Rząd RP, oraz do naruszeń przez inne organy władzy publicznej i sądy art. 7, art. 40 i art. 83 Konstytucji RP.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę z dnia [...]listopada 2001 r. podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2001, nr 6, poz. 56 z późn. zm.) bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f cyt. ustawy precyzuje, że status bezrobotnego może uzyskać jedynie osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności.

Skarżąca pozostaje współwłaścicielem i wspólnikiem spółki z o.o. "E.....", co do której nie zapadła decyzja o upadłości i która figuruje w rejestrze Sądu Gospodarczego . Wobec tego należało zbadać, czy status współwłaściciela (wspólnika) spółki z o.o. jest równoznaczny z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 25 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Nie można zatem przyjąć, że wspólnik (współwłaściciel) spółki z o.o. jest w niej zatrudniony. Z kolei art. 2 ust. 1 pkt 16 wyjaśnia, że pod pojęciem "wykonywanie innej pracy zarobkowej" należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych. Należy więc przyjąć, że osoba będąca wspólnikiem spółki z o.o. nie wykonuje również innej pracy zarobkowej w rozumieniu ustawy o ile nie jest stroną jednej ze wskazanych umów. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że takie umowy nie zostały zawarte. Odmowa przyznania Skarżącej statusu bezrobotnej mogła się jednak dokonać w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f cyt. ustawy, który uzależnia uznanie osoby za bezrobotną od nie prowadzenia przez nią pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Fakt pozostawania współwłaścicielem (wspólnikiem) spółki z o.o. w wynikającym z odpisu rejestru handlowego dotyczącego spółki "E....." (odpis z [...].11.2000) zakresie, jest bez wątpienia prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U.1999.101.1178 z późn. zm.). Spółka taka jest również przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ust. 2 cyt. ustawy. Z rejestru handlowego wynika też niezbicie, że spółka "E...." prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą. Brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie pozostawia też wątpliwości co do tego, że prowadzenie wskazanej w tym przepisie działalności uniemożliwia uznanie za bezrobotną wspólnika spółki aż do momentu wyrejestrowania działalności. Nie ma przy tym znaczenia czy działalność gospodarcza przynosi jakiekolwiek dochody. Podmiot prowadzi ją na własne ryzyko. Doniosłość prawną dla przyznania statusu bezrobotnego ma tylko i wyłącznie fakt wykreślenia z rejestru handlowego. Należy również zaznaczyć, że pogląd ten jest zgodny z wcześniejszym orzecznictwem (wyrok NSA z 28.09.1998 r., II SA 1002/98).

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przez organy orzekające art. 9 i art. 6 KPA w związku z nie wyjaśnieniem wskazywanych przez Skarżącą naruszeń praw wynikających z art. 65 ust.1, art. 67 ust. 2 i art. 71 ust.1 oraz art. 7, art. 40 i art. 83 Konstytucji RP. Z wcześniejszego odwołania jak i ze skargi wynika, że Skarżąca podnosi naruszenie tych przepisów w postępowaniach toczących się przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym Okręgowej Rady Adwokackiej a także przed sądami powszechnymi, w związku ze skargą E. W. na adwokata S. I. . Należy w związku z tym zauważyć, że są to postępowania całkowicie odrębne od postępowania w sprawie uznania Skarżącej za bezrobotną. Organy administracji publicznej jak i Sąd nie są właściwe do orzekania w sprawach o naruszenia prawa przez sądy powszechne, prokuraturę i Rząd RP.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).

/-/ E.Podrazik /-/ J. Stankowski /-/ M.Dybowski

JFS