Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1055/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.  145 §  1 pkt 1),
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (znak: [...]), II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. C. (zwanego dalej: skarżący) od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej w granicy z działką ewid. nr [...], położonego przy ul. [...] w L., obręb Ż. arkusz [...] na terenie działki ewid. nr [...], utrzymał tę decyzję w mocy.

Decyzja zapadała w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r. poz.1202 t.j. ze zm., zwanej dalej: Prawo budowlane) po rozpatrzeniu wniosku Inwestora: - skarżącego, Starosta wydał wyżej opisaną decyzję odmowną.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w związku z nieprawidłowościami w projekcie budowlanym zobowiązano Inwestora do ich usunięcia w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania w tym przedmiocie. Uzupełnienie tego postanowienia dostarczono Inwestorowi dnia [...] lipca 2018 r. Organ uznał, iż nieprawidłowości tych w pełni nie usunięto (pkt 1 postanowienia). Wskazano, w kontekście art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, że w punkcie pierwszym postanowienia Inwestor został zobowiązany do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami §12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z dnia 08 grudnia 2017 r. poz. 2285, zwanego dalej: Rozporządzenie), zgodnie z którym budynek na działce należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4,0 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Organ argumentował, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego posiadającego od granicy z sąsiednią działką budowlaną o numerze ewid. [...] (zwaną dalej: działka sąsiednia) ścianę w kształcie uskokowym z 2 otworami drzwiowymi i oknem, która została zlokalizowana w odległości 3,02m od granicy działki, jest niezgodna z Rozporządzeniem. Zdaniem organu cofnięcie odcinka przedmiotowej ściany budynku zawierającego otwory drzwiowe i okno, w taki sposób by odległość tego odcinka od granicy działki wynosiła 4,03 m stanowi próbę obejścia prawa. Ścianę budynku tworzą, według organu, trzy uskokowe jej odcinki i odległość jej najbliżej zlokalizowanego odcinka od granicy z sąsiednią działką budowlaną, winna wynosić nie mniej niż 4,0 m, jako ściany budynku zawierającej otwory drzwiowe i okno. Odległość ta nie może być mierzona wyłącznie do otworu drzwiowego i okiennego, gdyż przepis stanowi by była to odległość liczona do ściany budynku.

Od powyższej decyzji odwołał się skarżący zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego w postaci:

a) art. 4 i 35 ust. l Prawa budowlanego poprzez uznanie, że złożony projekt budowlany jest sprzeczny z przepisami prawa regulującymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

b) § § 12 ust. l pkt 1 poprzez uznanie, że złożony projekt budowlany jest sprzeczny z przepisami prawa regulującymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

c) art. 31 ust. 3 i 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności wnioskodawcy;

2. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 8 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: Kpa) poprzez naruszenie zasady równego traktowania, jak również zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie oraz odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

b) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa, poprzez brak podjęcia czynności i przeprowadzenia dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadniając zarzuty skarżący wywodził, że Starosta uznał, iż trzy ściany budynku skierowane w stronę "spornej" granicy działki stanowią jedną ścianę. Tymczasem ani przepisy Rozporządzenia ani Prawo budowlane nie zawierają definicji ściany albo ściany z oknami lub drzwiami. Przy wykładni postanowień przepisów regulujących warunki techniczne budynków i ich usytuowania, należy zaś mieć, w ocenie skarżącego, na względzie maksymalną ochronę uprawnień właścicielskich.

Skarżący wywodził, że celem wprowadzenia regulacji zawartej w §12 Rozporządzenia było nie tylko zapewnienie ochrony przeciwpożarowej, ale także zapewnienie ochrony interesów osób trzecich. Obiekt budowlany należy zatem, w jego ocenie, projektować i budować w taki sposób, aby zapewnić poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, przy czym orzecznictwo sądowe wskazuje, m.in. fragment ściany częściowo wypełnionej luksferami (pustakami szklanymi), w świetle Rozporządzenia należy traktować tak samo, jak ścianę wypełnioną cegłą szklaną, to jest ścianę pełną, bez otworów okiennych. Z powyższego wynika – w ocenie skarżącego - wyraźnie, że określenie minimalnej odległości ścian z oknami ma na celu: zachowanie odpowiedniego zabezpieczenia przeciwpożarowego (ogień może wydobywać się z otworów okiennych i drzwiowych i przenosić na sąsiednie nieruchomości) oraz zachowania minimalnej odległości pozwalającej na utrzymanie "prywatności" poszczególnych mieszkańców zabudowań i zapobiegającej zaglądaniu z okna do pomieszczeń znajdujących się na sąsiedniej nieruchomości.

Na tym tle skarżący podniósł, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlane w pełni spełnia oba wskazane w pkt a) i b) powyżej warunki. Miejsca, w których znajdują się okna lub drzwi są odsunięte o ponad 4.00 m od granicy działki. Zapobiega to zarówno przedostawaniu się ognia w przypadku pożaru jak i chroni interesy osób trzecich. Z tego też względu, według skarżącego, w sytuacji występowania budynku, którego linia ma charakter schodkowy lub uskokowy przez ścianę z oknami lub drzwiami w rozumieniu Rozporządzenia należy rozumieć tą część przegrody, w której znajduje się okno lub drzwi. Nie można przy tym "uskoków" tworzących nowe ściany traktować jedynie jako wnęki ściennej, gdyż z § 159 Rozporządzenie wynika, że wnęką ścienną jest miejsce, w którym umiejscawia się szatkę w jakiej znajduje się kurek główny gazu. Wnęka ścienna ma zatem, według skarżącego, charakter zgoła odmienny od samej ściany.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 1 października 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ opisał stan faktyczny w sprawie i przytoczył podstawy prawne wydanej decyzji, wskazując na art. 35 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, iż projekt jest zgodny z obowiązującym planem miejscowym. Powołując się z kolei na § 12 Rozporządzenia organ wywodził, że w decyzji odmownej organ I instancji wskazał, iż od strony granicy z działką o nr [...] zaprojektowano ścianę w kształcie "uskokowym" z dwoma otworami drzwiowymi i oknem, która usytuowana jest 3,02 m od granicy działki, co stanowi naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Wojewoda stwierdził, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż budynek usytuowano w odległości od 3,02 m do 3,31 m od granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...]. W ścianie tej, w loggii cofniętej o 1 m w głąb budynku, a więc 4,02 m od granicy działki, zlokalizowano dwa otwory drzwiowe oraz jeden otwór okienny. Powołując się na § 9 ust. 3 Rozporządzenia podkreślono, że określone w Rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Tymczasem ścianę od strony działki o nr [...] zaprojektowano w odległości 3,02 m od granicy działki. W związku z tym umieszczenie w przedmiotowej ścianie otworów drzwiowych i okiennych narusza, zdaniem organu, § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, bowiem w takim przypadku ściana budynku powinna zostać zlokalizowana w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Podkreślono, że § 12 ust. 1 Rozporządzenia wyraźnie stanowi o "sytuowaniu budynku". Nie ma zatem, w ocenie organu, znaczenia jakie będzie "zagłębienie" ścian, w których znajdą się okna. W tej mierze organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 534/10, w którym Sąd stwierdził, że częściowe "wpuszczenie" balkonów w głąb budynku mieszkalnego łącznie z przesunięciem niewielkiego fragmentu ściany z drzwiami balkonowymi spowodowałoby, że północna ściana tego budynku, usytuowana w odległości 3,14 m od granicy działki, stałaby się ścianą z otworami drzwiowymi, co naruszałoby wymóg odległości co najmniej 4 m od granicy dla sytuowania ścian zawierających otwory drzwiowe lub okienne.

Dodatkowo, powołując się na § 11 ust. 1 pkt 8 Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) organ zarzucił, iż złożony wraz z wnioskiem projekt budowlany zawiera projekt instalacji gazowej, jednakże brakuje opisów i rysunków pozostałych instalacji niezbędnych dla funkcjonowania budynku. Niemniej wymieniona powyżej nieprawidłowość na tym etapie postępowania pozostała, jak wskazał organ, bez wpływu na rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Końcowo organ wskazał, że podejmując rozstrzygnięcie oparł się na materiale dowodowym przekazanym przez organ I instancji wraz z odwołaniem. Z uwagi na ekonomikę postępowania odwoławczego, organ odstąpił od przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 10 Kpa, co było podyktowane zasadą wynikającą z art. 12 tej ustawy. Według Wojewody regulacja w nim zawarta wyraźnie podkreśla, iż szybkość postępowania stanowi, obok jego prostoty, jeden z podstawowych normatywnych składników sprawności postępowania.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) § 12 ust. 1 pkt: 1 Rozporządzenia w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. z art. 9 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnie i uznanie, że złożony projekt budowlany jest sprzeczny z przepisami prawa regulującymi warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

b) art. 31 ust.3 i 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności skarżącego;

c) art. 4 i 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany jest sprzeczny z przepisami prawa regulującymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 8 §1 i 2 Kpa poprzez naruszenie zasady równego traktowania jak również zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie oraz odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym

b) art. 7, 77 §1 i 107 §3 Kpa poprzez brak podjęcia czynności i przeprowadzenia dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego;

c) Art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie przez Wojewodę w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzję winien uchylić i orzec co do istoty sprawy;

d) Art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty w całości, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając postawione zarzuty skarżący wywodził, że obowiązujące przepisy nie zawierają legalnej definicji ściany albo ściany z oknami lub drzwiami. Z uwagi na powyższe oraz z uwagi na fakt, iż - zdaniem skarżącego - wykładnia literalna nie jest wystarczająca, konieczne jest sięgnięcie do dalszych metod wykładni, w tym celowościowej i funkcjonalnej.

Przy tej wykładni, według skarżącego, należy mieć na uwadze maksymalną ochronę uprawnień właścicielskich. Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżący wywodził, że celem wprowadzenia regulacji zawartej w § 12 Rozporządzenia tj. braku możliwości sytuowania ściany z otworami okiennym lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 4 m jest zachowanie odpowiedniego zabezpieczenia przeciwpożarowego (ogień może wydobywać się z otworów okiennych i drzwiowych i przenosić na sąsiednie nieruchomości) oraz zachowania minimalnej odległości pozwalającej na utrzymanie "prywatności" poszczególnych mieszkańców zabudowań i zapobiegającej zaglądaniu z okna do pomieszczeń znajdujących się na sąsiedniej nieruchomości.

Według skarżącego przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany w pełni spełnia oba wskazane powyżej warunki. Miejsca, w których znajdują się okna lub drzwi są odsunięte o ponad 4.00 m od granicy działki, co zapobiega zarówno przedostawaniu się ognia w przypadku pożaru jak i chroni interesy osób trzecich.

Kolejno skarżący wywodził, że w sytuacji występowania budynku, którego linia ma charakter schodkowy lub uskokowy przez ścianę z oknami lub drzwiami w rozumieniu Rozporządzenia należy rozumieć tą część przegrody, w której znajduje się okno lub drzwi. Według skarżącego nie można przy tym "uskoków" tworzących nowe ściany traktować jedynie jako wnęki ściennej.

Kolejno skarżący argumentował, odnosząc się do art. 9 ust. 3 [przyp. Sądu – chodzi o §] Rozporządzenia, że określone w nim odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia, to w sprawie odległość ściany budynku, w której znajdują się okna i otwory drzwiowe od granicy z działka sąsiednią wynosi 4,03 m. W odległości 3,02m od granicy z działką o numerze ewidencyjnym [...] znajdują się natomiast dwie ściany bez okien i drzwi. Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżącego, przedłożony przez niego projekt budowlany spełnia wymogi stawiane przez wyżej cytowane przepisy prawa budowlanego oraz Rozporządzenia.

Końcowo skarżący wywodził, że odwoływanie się przez Wojewodę do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2011 r. (II OSK 534/10) nie jest trafne, albowiem w tej sprawie inwestor zaprojektował usytuowanie balkonów o 89 cm w głąb swego budynku, poprzez częściowe wyburzenie jego ściany północnej, a tym samym jej cofnięcie na powierzchni przeznaczonej pod balkony. Takim, jako to określił Sąd, "wpuszczeniem" balkonów inwestor ten chciał obejść obowiązujące regulacje. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor przedstawił projekt, w którym otwory są umiejscowione w odrębnej ścianie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że decyzje organów obu instancji dotknięte są wadami skutkującymi koniecznością ich uchylenia.

Stan faktyczny nie jest sporny między stornami i, w konsekwencji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Spór koncentruje się zasadniczo wokół kwestii odległości miedzy projektowanym budynkiem, a granicą sąsiedniej działki.

Podstawę materialnoprawną niniejszego wyroku stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane oraz przywołanego wcześniej Rozporządzenia.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Z kolei w myśl § 12 rzeczonego Rozporządzenia, co do zasady, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

Jednocześnie, jak wskazuje § 9 ust. 3 Rozporządzenia określone w nim odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia.

W ocenie Sądu organy wprawdzie prawidłowo dokonały ustalenia stanu faktycznego w sprawie oraz prawidłowo ustaliły, które przepisy maja zastosowanie w sprawie, jednak dokonały ich złej wykładni oraz, w konsekwencji, dokonały nieprawidłowej subsumpcji.

Należy bowiem wskazać, że recypując poglądy prawne wyrażone w przywołanym przez organ odwoławczy wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 534/10, organ ten nie dostrzegły, że zapadł on na tle odmiennego stanu faktycznego. W wyroku NSA orzekał w stosunku to sytuacji, kiedy to w materii ściany zostałyby wykonane wnęki mieszczące balkony. Owo częściowe "wpuszczenie" balkonów w głąb budynku mieszkalnego łącznie z przesunięciem niewielkiego fragmentu ściany z drzwiami balkonowymi spowodowałoby, że północna ściana tego budynku, usytuowana w odległości 3,14 m od granicy działki, stałaby się ścianą z otworami drzwiowymi. Zdaniem NSA naruszałoby to wymóg odległości co najmniej 4 m od granicy dla sytuowania ścian zawierających otwory drzwiowe lub okienne.

W poddanej kontroli niniejszego Sądu sytuacji faktycznej, okoliczności powyższe przestawiają się zgoła inaczej, Jak wynika z akt sprawy projektowany budynek, od strony działki sąsiedniej posiada trzy ściany, w tym dwie bez otworów okiennych i drzwiowych które posadowione będą w odległości przekraczającej 3 m od granicy z działką sąsiednią oraz jedną z takimi otworami, cofniętą wobec dwóch pozostałych w taki sposób, iż odległość tej ściany projektowanego budynku od granicy działki przekracza 4 m. Sąd dostrzega, że rozwiązania projektowe nie są może typowe, jednak – zdaniem sadu – nie stanowią próby obejścia prawa, ale są przejawem działania w celu zachowania wymogów Rozporządzenia przy jednoczesnym maksymalizowaniu użyteczności projektowanego budynku.

W opisanych okolicznościach Sąd doszedł do przekonania, że konieczne stało się uchylenie decyzji organów obu instancji, na postawie art. 145 § 1 pkt 1) Ppsa, z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt I wyroku).

O kosztach orzeczono w punkcie II, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wydane zostało na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 221 poz. 2193) oraz § 14 ust. 1 pkt 1lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265)..