Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2100/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego od wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: ponownie odmówić zmiany postanowienia z dnia 23 czerwca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 2100/13) odmawiającego skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W sprawie, prawomocnym postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżąca spółka nie wykazała istnienia przesłanki do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd wskazał w tym zakresie, że skarżąca spółka co miesiąc osiąga wysokie przychody i jednocześnie odnotowuje znaczny zysk, w wysokości ok. 200.000 zł. Na wartości te, jak wynika z dokumentacji finansowej, nie miał wpływu spadek kwot sprzedanych towarów i usług w pierwszych miesiącach 2014 r. Co się zaś tyczy prowadzonej egzekucji przez organy podatkowe (w wysokości ponad 5.000.000 zł) stwierdził, że nie wiadomo, jakie środki egzekucyjne zostały zastosowane. Skarżąca spółka wskazała jedynie na zajęcie towaru o wartości powyżej 300.000 zł, które jednak miało miejsce w 2011 r. Natomiast, przedstawionego wyniki finansowe wskazują jednoznacznie, że okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na funkcjonowanie spółki na rynku. Z kolei z przedłożonego pisma Dyrektora Izby Celnej wynika, że przy zajęciu rachunku bankowego nastąpił zbieg egzekucji administracyjnych, a – mimo braku składników majątkowych – egzekucja wobec spółki jest częściowo skuteczna.

Na wymienione postanowienie skarżąca spółka wniosła zażalenie. Do zażalenia załączyła: kopie deklaracji VAT-7 za kwiecień i maj 2014 r., zeznania podatkowe CIT-8 za rok 2012 i 2013, bilans na dzień 31 grudnia 2013 r., rachunek zysków i strat porównawczy na dzień 31 grudnia 2013 r.

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. (sygn. akt I GZ 276/14) Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie spółki oddalił.

Po ponownym wezwaniu skarżącej spółki do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, złożyła ona kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie, jak uprzednio. W jego uzasadnieniu – ponad już podane okoliczności - wskazała, że w okresie od kwietnia do czerwca 2014 r. zostały wydane wobec niej decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych na łączną kwotę około 6 milionów złotych, które zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności oraz, że w 2013 r. osiągnęła zysk w kwocie 444.147,38 zł.

Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi.

W tej samej dacie, tj. 20 października 2014 r. Sąd wydał na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) odrębne postanowienie o odmowie zmiany wspomnianego na wstępie postanowienia z dnia 23 czerwca 2014 r. Z uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia wynika, że nowa okoliczność podana przez stronę, polegająca na określeniu skarżącej kolejnych zobowiązań podatkowych już po złożeniu przez nią i rozpatrzeniu przez Sąd poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie może skutkować zmianą uprzedniego postanowienia. Rozpatrując pierwotny wniosek, Sąd ustalił, że skarżąca osiągała wówczas znaczny przychód oraz zysk netto. Była więc w stanie uiścić koszty związane z zainicjowanymi przez siebie sprawami sądowoadministracyjnymi, bowiem obowiązkiem przedsiębiorcy jest tworzenie stosownych rezerw na poczet zobowiązań publicznoprawnych. Dalej Sąd wskazał, że z dokumentów załączonych do zażalenia (a niebędących wcześniej podstawą rozpoznania przez tutejszy Sąd) nie wynika również, aby pogorszyła się sytuacja finansowa skarżącej. Deklaracje VAT za kwiecień i maj 2014 r. wskazują, że spółka dokonuje nadal opodatkowanej dostawy towarów i usług. Według zaś zeznania podatkowego CIT-8 za 2013 r. spółka osiągnęła przychód na poziomie 2.216.908,26 zł, przy kosztach uzyskania przychodu w kwocie 1.772.760,88 zł. Oznacza to, że sytuacja majątkowa spółki od wydania postanowienia z 23 czerwca 2014 r. nie uległa zmianie. Sąd również dodał, że strona nie przedłożyła żadnych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń o zwiększonych obciążeniach finansowych.

Postanowienie to skarżąca spółka zaskarżyła w drodze zażalenia (wniesione w dniu 19 listopada 2014 r.), do którego załączyła kserokopię (niepełną) decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec oraz za miesiące od maja do grudnia 2010 r. w kwotach podanych w tej decyzji, kserokopie (niepełne) postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] kwietnia 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom z dnia [...] marca 2014 r. w zakresie podatku od towarów i usług (za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do kwietnia 2011 r.) oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r.

Z kolei w dniu [...] grudnia 2014 r. skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 20 października 2014 r. odrzucającego skargę, załączając do niej kolejny (trzeci) formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w którym powołała tożsame, jak uprzednio, okoliczności. Załączyła również znajdujące się już w aktach sprawy kserokopie: decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. i postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I GZ 616/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd drugiej instancji stwierdził, że wydanie wobec skarżącej kolejnych decyzji wymiarowych i opatrzenie ich klauzulą natychmiastowej wykonalności, nie zmienia zasadniczej okoliczności, że spółka jest w stanie ponieść koszty sądowe w tej sprawie, o czym przede wszystkim przesądza fakt, jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, prowadzenia przez nią rentownej działalności gospodarczej, która przynosi zyski. Ponadto, spółka nie wykazała, aby wykonanie tych decyzji uniemożliwiło jej opłacenie kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, że złożony wraz ze skargą kasacyjną kolejny (trzeci) wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tj. w zakresie, który był przedmiotem rozpoznania Sądu, należało potraktować jako ponowny wniosek skarżącej spółki o zmianę w trybie art. 165 p.p.s.a. prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 23 czerwca 2014 r.

W myśl tego przepisu, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Zdaniem Sądu, treść uzasadnienia przyjętego do rozpoznania wniosku nie wskazuje na pogarszającą się sytuację finansową spółki, gdyż zawarta tam argumentacja jest powtórzeniem treści rozpoznanych już wniosków. Brak jest zatem podstaw do uznania, że skarżąca wskazała na nowe i mające wpływ na jej sytuację majątkowo-finansową okoliczności, które wskazują na niemożność uiszczenia kosztów sądowych (na obecnym etapie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej). Zarówno bowiem

fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego na kwotę ok. 5 milionów złotych oraz argument co do zajęcia towaru na kwotę ponad 300 tysięcy złotych, skarżąca podnosiła już wcześniej, zaś przyczyny dla których okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do przyznania spółce wnioskowanego prawa, zostały wyjaśnione w postanowieniu Sądu z dnia 23 czerwca 2014 r. Co się zaś tyczy zawartej w ocenianym wniosku okoliczności jaką jest wydanie w stosunku do spółki kolejnych decyzji wymiarowych na łączną kwotę ok. 6 milionów złotych, dodatkowo opatrzonych rygorem natychmiastowej wykonalności, podnieść trzeba, że przedstawione do akt sprawy kserokopie (niepełne) dwóch postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności dotyczą innej decyzji aniżeli przedstawiona wraz z nimi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Ponadto, z akt sprawy nie wynika aby decyzja ta była ostateczna. Powtórzyć też należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r.), że wydanie wobec skarżącej kolejnych decyzji wymiarowych i opatrzenie ich klauzulą natychmiastowej wykonalności, nie zmienia zasadniczej okoliczności, że spółka jest w stanie ponieść koszty sądowe w tej sprawie. Niezależnie od powyższego należy również podnieść, że - jak wynika z treści ocenianego już wcześniej oświadczenia o majątku i dochodach, powtórzonego w obecnie rozpoznawanym wniosku - rok 2013 spółka zakończyła z zyskiem na poziomie 444.147,38 zł, zaś deklaracje VAT za kwiecień i maj 2014 r. wskazują, że spółka dokonuje opodatkowanej dostawy towarów i usług.

Reasumując, powielenie przez spółkę tej samej, co uprzednio ocenionej już argumentacji, nie mogło stanowić wykazania istnienia okoliczności uzasadniających zmianę prawomocnego postanowienia z dnia 23 czerwca 2014 r.

Z tych powodów, działając na podstawie art. 165 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.