Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 700/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi F. B. i M. B. na decyzję Wojewody z dnia 26 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. B. i F. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 26 września 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 5 sierpnia 2019 r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia przez skarżących zamiaru budowy budynku gospodarczego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 27 czerwca 2019 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie M. B. i F. B. o zamiarze prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35m2 na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym G. w Gminie L. Organ nałożył na zgłaszających obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o wskazanie dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w miarę możliwości - dokument potwierdzający ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 14 ww. ustawy. Skarżący złożyli pismo, w którym zawarli informację dotyczącą dostępu działki nr [..] do drogi publicznej poprzez służebność drogi koniecznej oraz postanowienie Sądu Rejonowego wraz z załącznikami graficznymi.

Powołując się na art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane Starosta decyzją z dnia 5 sierpnia 2019 r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia o zamiarze prowadzenia robót budowlanych. W ocenie organu zgłaszający wykazali się wprawdzie prawem zapewniającym im dostęp do drogi publicznej poprzez służebność drogi koniecznej o szerokości 3 m, ustalonej dla działki nr 1 w obrębie ewidencyjnym G., jednak dojazd ten nie spełnia wymogów przepisów § 14 ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którymi dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów oraz, że do budynku i urządzeń z nim związanych wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

Zdaniem skarżących wyrażonym w odwołaniu, organ powinien był zastosować § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 26 września 2019 r., na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Starosty. Zdaniem organu skarżący posiadają prawnie ustanowioną służebność drogi koniecznej, jednak nie spełnia ona wszystkich warunków § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Wyznaczona sądownie w ramach służebności droga ma szerokość 3 m zgodnie z ust. 1, natomiast podany w tym przepisie wymiar dotyczy samego ciągu jezdnego, bez części dla pieszych. Użyte w tym zapisie pojęcie "jezdni" odnosi się do pasa, po którym ma odbywać się dojazd. Wymiary tej drogi nie spełniają jednak wymogów ust. 2 ani ust. 3 § 14. Zatem przepisy § 14 rozporządzenia nie dopuszczają możliwości realizacji inwestycji na działce budowlanej bez zapewnienia do niej dojścia i dojazdu o szerokości równej 4,5 m lub 5 m, zgodnie z wytycznymi. Ustanowiona droga dojazdowa do działki nr [..] nie spełnia parametrów określonych w ww. przepisie, wobec tego Starosta prawidłowo przyjął, że działka objęta zgłoszeniem nie ma zapewnionego właściwego dostępu do drogi publicznej, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku inwestorzy wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. postanowień §14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 2 punkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię przepisu i przyjęcie, że nieruchomość, której zgłoszenie dotyczy, nie posiada dostępu do drogi publicznej, przez co nie jest działką budowlaną pomimo ustanowienia dla niej służebności przejazdu i przechodu drogi koniecznej postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 7 czerwca 2017 r. - służebność drogi o szerokości 3 m.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przedmiotowa działka jest niezabudowana, a dojazd do niej został określony poprzez ustanowienie służebności gruntowej na nieruchomości sąsiedniej - gruntach Lasów Państwowych. Służebność drogi koniecznej dotyczy pasa drogi o szerokości 3 m. Postanowienie o ustanowieniu służebności gruntowej nie zawiera żadnych ograniczeń co do sposobu korzystania z gruntu w ramach służebności drogi koniecznej ani ukształtowania dostępu, tj. wyodrębnienia z pasa niezależnej części dla pieszych i pasa ruchu. Zdaniem skarżących w sprawie ma zastosowanie ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które wskazuje, że dostatecznym dojazdem do budynków jest zachowanie 3 m szerokości pasa jezdni.

Dla spełnienia warunku, aby nieruchomość miała status działki budowlanej zgodnie z art. 2 ustawy Prawo budowlane, dojazd musi spełniać wymóg z ust. 1 lub ewentualnie, o ile nie spełnia tej pierwszej reguły, z dwóch kolejnych ustępów § 14 rozporządzenia (z tym, że jedynie ust. 1 i 2 dotyczą wprost działki budowlanej). Zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejonowego dojazd do działki uregulowany jest w formie służebności drogi koniecznej o szerokości 3 m. Powodem wykreowania służebności było nadanie działce statusu gruntu budowlanego. Postanowienie Sądu Rejonowego określające drogę dojazdową nie doprecyzowuje warunków dojazdu poza szerokością pasa jezdni - 3 m. Wobec tego, że w tej przestrzeni nie wyodrębnia się części o różnym przeznaczeniu należy zdaniem skarżących uznać, że całą jej szerokością może odbywać się ruch - tj. stanowi ona jezdnię w rozumieniu ww. przepisu, a zatem spełniony jest podstawowy wymóg rozporządzenia dla zapewniania dostępu do drogi koniecznej. Inne niż 3 metry szerokości dojazdu (ust. 2 i ust. 3) dotyczą innej sytuacji - i są przepisami szczególnymi stosowanymi, gdy brak jest podstawy do wykorzystania klauzuli ustępu 1. Otóż ust. 2 odnosi się do ciągu pieszo - jezdnego a ust. 3 do dojścia. Przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji tych ciągów komunikacyjnych, więc należy odwołać się do znaczenia językowego zarówno dla dojścia (tj. trasy pieszej, jak i ciągu pieszo jezdnego - tj. trasy przejazdu z wyodrębnioną częścią dla pieszych). Powyższe definicje odnoszą się do tras służących także innym podmiotom (np. jako trasa publiczna lub prowadzona do innych nieruchomości), a nie jedynie do służebności dojazdu służącej jednej nieruchomości. Służebność drogi koniecznej nie wyznacza ani ciągu pieszo – jezdnego, ani dojścia, przez co przepisy te nie mają zastosowania w sprawie. Uwzględnienie ich treści i wynikłe stąd utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji ma zatem charakter oczywistego błędu w zakresie stosowania prawa.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że wyznaczona sądownie w ramach służebności droga ma szerokość 3 m zgodnie z ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, natomiast podany w tym przepisie wymiar dotyczy samego ciągu jezdnego, bez części dla pieszych. Użyte w tym zapisie pojęcie jezdni odnosi się do pasa, po którym ma odbywać się dojazd. Wymiary tej drogi nie spełniają jednak wymogów ust. 2 ani ust. 3 § 14 ww. rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 26 września 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 5 sierpnia 2019 r. stanowiącą sprzeciw od zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych przez skarżących.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym.

W przedmiotowej sprawie zamierzeniem inwestorów była budowa na terenie działki nr [..] w obrębie ewidencyjnym G., gmina L., wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2, co w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, uprawniało inwestorów do dokonania zgłoszenia tej inwestycji organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2019 r. inwestorzy dokonali zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych Staroście, który wniósł sprzeciw w związku z brakiem prawidłowego dostępu działki zainwestowanej do drogi publicznej. Stanowisko to zaakceptował organ odwoławczy i podziela je Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego wynika natomiast, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw również w sytuacji, gdy: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Wskazać w tym miejscu należy, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo że należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na terenie działania organów gminy, które je ustanowiły, nie są jednak jedynymi przepisami prawa, które należy uwzględniać przy ocenie legalności robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Do takich przepisów, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, należą także regulacje zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego (zarówno w ustawach, jak i rozporządzeniach wykonawczych do tych ustaw) ograniczające możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy lub wykonywania określonych robót budowlanych. Tymi przepisami bez wątpienia są przepisy Prawa budowlanego oraz wydanych na jego podstawie rozporządzeń. Do tych przepisów wykonawczych zalicza się również rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lipca 2015 r., II SA/Gl 258/15, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast, wobec braku legalnej definicji działki budowlanej w samym prawie budowlanym, należy poszukiwać jej normatywnych znamion w przepisach innych ustaw. Z uwagi na konieczność zapewnienia spójności aktów prawnych regulujących cały proces inwestycyjny w budownictwie, przy ocenianiu zgłoszenia budowy należy zatem kierować się definicją tego pojęcia zawartą w przepisie art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., zgodnie z którym działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Dostęp do drogi publicznej jest jednym z niezbędnych warunków umożliwiających podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego w budownictwie. Nie jest bowiem możliwe właściwe użytkowanie obiektu budowlanego – bez względu na jego charakter – bez istnienia szlaków komunikacyjnych umożliwiających swobodny dostęp do nieruchomości nie tylko pieszym, ale również pojazdom mechanicznym. W wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1880/10 (LEX nr 1134695), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że uzyskanie praw do korzystania z cudzego gruntu na cele komunikacji (w przypadku gdy działka inwestora nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej) jest jednym z niezbędnych warunków, koniecznych do spełnienia przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Jeżeli zatem działka przeznaczona pod inwestycję nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a istniejący dostęp pośredni do tej drogi nie odpowiada wymogom prawa, organ powinien odmówić udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2009 r., II SA/Lu 219/09, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl; A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2014, s. 453). W ocenie Sądu powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie w niniejszym postępowaniu, skoro również to postępowanie dotyczy zamiaru zrealizowania inwestycji budowlanej w postaci budowy budynku gospodarczego na nieruchomości, która z tej przyczyny musi stanowić działkę budowlaną.

W związku z brakiem definicji legalnej pojęcia "dostępu do drogi publicznej" w Prawie budowlanym należy odwołać się ponownie do przepisów u.p.z.p., tj. art. 2 pkt 14 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego wynika, że w przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, możliwy jest jedynie dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, tj.: poprzez ustanowienie służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną. Dostępu do drogi publicznej nie można zatem utożsamiać z faktycznym dostępem do tej drogi przez nieruchomości, na których inwestor nie posiada ustanowionej służebności, i które nie stanowią dróg wewnętrznych dostępnych prawnie dla wnioskodawcy. Pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, przy czym dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej.

Do odrębnych przepisów, przewidujących wymogi realizacji obiektów budowlanych, o których mowa w art. 2 pkt 12 u.p.z.p., zalicza się przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Zgodnie z § 14 § 1 tego rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3).

Z przywołanego powyżej § 14 rozporządzenia wynika wprost, że do działki budowlanej należy zapewnić:

a) dojście i dojazd, przy czym szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m lub

b) dojście i dojazd w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m lub

c) dojście z funkcją dojazdu, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

Oceniając zachowanie wymaganej szerokości drogi niepublicznej, umożliwiającej dostęp działki budowlanej do drogi publicznej wskazać należy, że z § 14 ust. 1 rozporządzenia wynika, że przy wykonywaniu drogi dojazdowej o szerokości 3 m, spełniony jest jedynie wymóg minimalnej szerokości drogi dojazdowej zapewniającej dojazd z działki budowlanej do drogi publicznej. Natomiast przy wykonywaniu samej tylko drogi dojazdowej nie jest spełniony drugi z wymogów § 14 ust. 1 rozporządzenia w zakresie wymaganego dojścia do działki budowlanej. Komunikacja piesza i komunikacja kołowa zostały w § 14 ust. 1 rozporządzenia potraktowane jako odrębne funkcje, bez możliwości wykorzystania drogi dojazdowej o szerokości 3 m na potrzeby komunikacji pieszej. Powyższą wykładnię potwierdza brzmienie przepisów § 14 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, gdzie ustawodawca dopuścił możliwość funkcjonowania tzw. ciągu pieszo – jezdnego o minimalnej szerokości 5 m dla obu tych funkcji lub możliwość wykonania dojścia, które może być używane równocześnie jako dojazd, ale wyłącznie wówczas, gdy ma minimalną szerokość 4,5 m. Ponadto, argumentów przemawiających za prawidłowością przedstawionej wyżej wykładni dostarcza brzmienie przepisów § 14 ust. 1 rozporządzania sprzed nowelizacji wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2285). Wówczas zdanie ostatnie wskazanego przepisu brzmiało: "Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m". Wskutek nowelizacji po wyrazie "jezdni" dodano wyrazy "stanowiącej dojazd", co w sposób oczywisty przyporządkowało wymóg szerokości 3 m wyłącznie do jezdni realizującej funkcję komunikacji kołowej.

Odnosząc uwagi wyżej poczynione do niniejszej sprawy podzielić należy prawidłowe ustalenia faktyczne organów obu instancji, zgodnie z którymi skarżącym jako właścicielom nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [..] przysługuje służebność drogi koniecznej o szerokości 3 m ustanowiona na działkach nr 1 i 2 stanowiących własność Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa, biegnących od drogi gminnej oznaczonej nr [...] do działki nr [..]. Służebność powyższą ustanowiono na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt [...], którego kopię skarżący przedłożyli do akt administracyjnych. Załącznik graficzny stanowiący integralną część postanowienia Sądu Rejonowego potwierdza, że szerokość służebności drogi koniecznej wynosi 3 m i pokrywa się ze szlakiem technologicznym do celów zrywkowych.

Wyjaśnić należy, że ustanowiona na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność drogi koniecznej stanowi cywilnoprawny tytuł do korzystania z wyznaczonej w tym celu części działki nr 1 i nr 2, zgodnie z załącznikiem graficznym. Ustanowienie wskazanej służebności jako pośredniego sposobu dostępu działki skarżących do drogi publicznej nie zwalniało organów architektoniczno – budowlanych rozpatrujących zgłoszenie inwestorów z obowiązku zbadania, czy dostęp ten jest odpowiedni dla planowanej inwestycji, przy uwzględnieniu przytoczonej wyżej interpretacji § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska (lit. a) oraz zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej (lit. c). Tylko pozytywna weryfikacja spełnienia wymogów technicznych dojścia i dojazdu do działki budowlanej mogła potwierdzić istnienie zgodnego z przepisami prawa dostępu działki nr [...] do drogi publicznej.

Organy prawidłowo ustaliły, że parametry ustanowionej służebności drogi koniecznej nie spełniają wymogów § 14 ust. 1, 2 ani 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co oznacza, że działka nr [...] nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej, który spełnia wymogi wynikające z odrębnych przepisów. Prawnie ustanowiona służebność drogi koniecznej zapewnia wyłącznie wymaganą szerokość dojazdu do działki skarżących, czyli umożliwia komunikację kołową. Nie przewiduje natomiast wymaganego pasa gruntu, który powinien służyć realizacji komunikacji pieszej, czyli pełnić funkcję dojścia. Określenie wymogu parametrów dla dwóch odrębnych funkcji ma gwarantować bezpieczeństwo komunikacji i jest celowym zamierzeniem ustawodawcy, co potwierdza przywołana wyżej zmiana § 14 ust. 1 in fine rozporządzenia.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że w przypadku, gdy dostęp pośredni nie odpowiada wymaganiom obowiązujących przepisów, to organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może pozytywnie rozstrzygnąć danej sprawy (w tym przypadku milcząco zaakceptować zgłoszenia inwestorów), choćby wszelkie pozostałe przesłanki zostały spełnione (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2017 r., II SA/Gd 609/17; wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 czerwca 2009 r., II SA/Lu 219/09, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji uznać należało, że istniały podstawy prawne do wniesienia sprzeciwu wobec zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem skarżących, co oznacza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczony, do czego uprawniał przepis art. 119 pkt 2 p.p.s.a.