Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 524/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2,  art. 7 i 8
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 9 ust. 1,  art. 2 pkt 1 lit. a
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 135,  art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1  art. 2 ust. 1,  art. 11a ust. 1 lit. a,  art. 5 ust. 6,  art. 12  ust. 1,  art. 9 ust. 1
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
article: art. 249
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktatu o Unii Europejskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego R. W. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] R. W. zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z zapytaniem dotyczącym stosowania prawa podatkowego w sprawie sprzedaży działek rolnych przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i obowiązku rozliczenia podatku VAT od tej sprzedaży.

Wnioskodawca podał, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego ,które w 1989 roku przekazała mu jego matka na mocy umowy o przekazaniu gospodarstwa rolnego. W 2004r. jedna z działek o powierzchni 0,8918 ha, wchodząca w skład gospodarstwa została objęta planem zagospodarowania przestrzennego i przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną. W dniu 25 sierpnia 2004r. zatwierdzony został jej podział na 8 działek budowlanych oraz jedną działkę służącą jako droga gminna. W związku z zamiarem sprzedaży nowo powstałych działek wnioskodawca otrzymał w Pierwszym Urzędzie Skarbowym informację, z której wynikało, że ich sprzedaż kwalifikuje się do opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wobec powyższego wnioskodawca zarejestrował się jako podatnik VAT – R, a następnie, po sfinalizowaniu transakcji w dniu [...] zobowiązał się do zapłaty podatku VAT .

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, wnioskodawca podkreślił, że nie wykonuje działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami w celach zarobkowych i takiej działalności nie zamierza prowadzić w przyszłości. Pozbywa się natomiast swojego majątku, którym jest ziemia. W jego przekonaniu jest to jednorazowa sprzedaż, a nie sprzedaż wielokrotna w celach zarobkowych. Tymczasem dla zastosowania podatku VAT niezbędne jest wielokrotne zbywanie towaru nabywanego w celu sprzedaży. W jego ocenie sprzedaż jednej czy ośmiu działek, które utworzył z własnego majątku, będzie sprzedażą jednorazową nie podlegającą opodatkowaniu podatkowi VAT.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Przypomniał, że stosownie do art.15 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust.2 , bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przepis ten wskazuje, że status podatnika uzależniony jest w istocie od prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei za działalność gospodarczą ustawa uznaje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości materialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem, zdaniem organu, jakkolwiek opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają czynności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to działalność gospodarcza nie jest warunkiem niezbędnym do tego, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu. Zgodnie z definicją działalności gospodarczej opodatkowaniu podlega także czynność wykonywana jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. W ustawie o podatku od towarów i usług nie określono pojęcia częstotliwości. W języku polskim oznacza to wielokrotnie. Intencja wykonywania czynności w ten sposób powinna być wykazana w chwili dokonywania czynności. Zatem, aby jednorazową dostawę towarów lub jednorazowe świadczenie usług uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie. W ocenie organu sprzedaż działek ma charakter zorganizowany, a także stały ( ciągły ) w jakimś horyzoncie czasowym, a więc częstotliwy i stanowi w świetle art.16 ust.1 i 2 ustawy działalność gospodarczą. Organ zauważył, że o zwolnieniu lub opodatkowaniu dostawy decyduje nie zamiar w jakim celu nabywca kupuje dane grunty, ale jego przeznaczenie. Podatnik wszedł w posiadanie nieruchomości, która nie była związana z działalnością gospodarczą, ale przeznaczył ją do sprzedaży dokonując uprzednio przygotowań w postaci jej podziału. Dostawa kolejnych działek będzie miała charakter powtarzalny, zatem warunek częstotliwości został spełniony. O kwestii częstotliwości nie decyduje bowiem czasookres dokonywania czynności, ani też ilość dokonywanych transakcji – ilość sprzedanych działek, ale fakt powtarzalności czynności. Może się ona odbywać w sposób nieregularny czyli niekoniecznie w tych samych odstępach czasowych, zaś za każdym razem można dokonać dostawy zarówno jednej lub większej ilości działek. Organ uznał zatem , że w stanie faktycznym sprawy przedstawionym w zapytaniu sprzedaż działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Po rozpoznaniu zażalenia R. W. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany postanowienia, podtrzymując argumentację podaną przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. W. zarzucając naruszenie art. 5 ust.1 i art.2 pkt.6 oraz art.15 ust.1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 32004r, o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że dokonana przez niego sprzedaż nieruchomości stanowi działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, wnosił o uchylenie decyzji organu odwoławczego.

Skarżący ponownie wyjaśnił, że wykonanie czynności w sposób jednorazowy, nawet w okolicznościach, które ewentualnie mogłyby wskazywać na istnienie zamiaru powtarzalności nie powoduje przekształcenia działalności określonego podmiotu w działalność gospodarczą. Przeczy temu bowiem art.15 ust.2 ustawy. Fakt sprzedaży działek nie pozostaje ani w związku, ani też nie jest przejawem prowadzonej w tym przedmiocie działalności gospodarczej. Sprzedaż nie posiada charakteru zorganizowanego, nie jest przejawem zaplanowanych inwestycji i operacji finansowych, jest wolna od reklam i ogłoszeń. Skarżący nie jest też uprawniony do wystawienia faktury VAT, która niejako mogłaby stanowić podstawę do nałożenia należnego podatku. Skarżący podkreślił , że sprzedawana nieruchomość stanowi jego majątek osobisty, co oznacza, że nawet, gdyby prowadził działalność gospodarczą, to wykonanie jakiejkolwiek czynności nie statuuje powstania obowiązku podatkowego. Pogląd taki wynika z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który stwierdził, że sprzedaż majątku osobistego nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Wynika z tego, że obowiązek podatkowy nie powstaje, gdy podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje czynności , która odnosi się do jego majątku osobistego , nie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wbrew zatem ustaleniom decyzji nie jest działalnością gospodarczą (handlową) sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży, lecz spożytkowany na potrzeby własne. Jeśli zatem nie powoduje powstania obowiązku podatkowego sprzedaż majątku osobistego przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą , to tym bardziej obowiązek taki nie powstaje w stosunku do osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Stosownie do art. 15 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U Nr. 54, poz. 535 ze zmianami ) podatnikami w podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą , bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei ust. 2 tego przepisu za działalność gospodarczą uznaje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców , w tym podmiotów pozyskujących surowce naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Słusznie organy podatkowe zauważyły, że definicja działalności gospodarczej zawarta w powołanym przepisie jest znacznie szersza, niż powszechnie rozumiana, także określona w ustawie z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej ( tekst jedn. Dz.U z 2007r. Nr.155, poz.1095 ze zmianami ). Nie może to jednak przesądzać o zasadności stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Dla udzielenia interpretacji w zakresie i sposobu zastosowania prawa podatkowego w rozpatrywanej sprawie nie jest bowiem wystarczające powołanie się na przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

Należy przypomnieć, że na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce także prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), który został powołany w celu kontrolowania przestrzegania oraz dokonywania wykładni prawa wspólnotowego. Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym.

Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. dyrektywy, które wiążą każde państwo członkowskie do którego są skierowane w zakresie rezultatu, który ma zostać osiągnięty. Wybór metody i sposobu realizacji celu leży w gestii państw członkowskich. Warunkiem związania podmiotów przepisami dyrektywy jest wdrożenie przepisów dyrektywy do krajowego porządku prawnego. Europejski Trybunał Sprawiedliwości przyznał dyrektywom w niektórych przypadkach cechę bezpośredniej skuteczności. Oznacza to, że jeżeli przepisy dyrektywy nie zostały wdrożone do krajowego porządku prawnego, to w relacji podmiot - państwo można się na nie powołać wtedy, gdy są precyzyjne, bezwarunkowe oraz nastąpił upływ terminu transpozycji dyrektywy do prawa krajowego (por. Ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej, M. P. Nr 20/04, poz. 359). W zakresie podatku od wartości dodanej Polska na mocy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług dokonała implementacji Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), która z dniem 1 stycznia 2007r. została zastąpiona przez Dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ( Dz.U.UE L z dnia 11 grudnia 2006r. ). Związanie Państwa Członkowskiego przepisami Dyrektywy oznacza także pierwszeństwo stosowania definicji i konstrukcji w niej zawartych przed prawem krajowym.

Stosownie do art. 9 ust.1 Dyrektywy 2006/112/We Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej , podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie, w dowolnym miejscu, jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty tej działalności. Za działalność gospodarczą Dyrektywa VAT uznaje wszelką działalność producentów , handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Treść powołanych przepisów jasno wskazuje , że podatnikiem w podatku od towarów i usług jest każda osoba prowadząca samodzielną ( niezależną ) działalność gospodarczą. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wielokrotnie podkreślano, że za podatnika powinna być uważana osoba, która wykonuje swoją działalność jako przedsiębiorca działający w warunkach niepewności, np.. co do popytu, konkurencji, także ostatecznego rezultatu finansowego podjętej działalności , w sposób zorganizowany i profesjonalny ( wyrok z dnia 25 lipca 1991r. C-202/ 90 Ayuntamiento de Sevilla v. Recaudadores de Tributos de las Zonas primera y segunda LEX 83 916, wyrok z dnia 27 stycznia 2000r. C-23/98 Staatssecretaris van Financiën a j. Heerma, por.też wyrok z dnia 18 października 2007r. w sprawie C- 355/06 J.A van der Steen , gdzie Trybunał jednoznacznie potwierdził, że o samodzielnej działalności gospodarczej podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT można mówić tylko wtedy, gdy osoba ja prowadząca ponosi ryzyko gospodarcze ).

Jednocześnie zakres działalności gospodarczej nie ma charakteru nieograniczonego. Granice wyznaczają tutaj operacje pod tytułem prywatnym, które nie przyznają statusu podatnika wykonawcy tych operacji. Dla przedmiotowej sprawy istotny jest pierwszy aspekt wymienionych czynności. Fakt traktowania czynności dotyczących majątku prywatnego jako będących poza zakresem działalności gospodarczej jest konsekwencją użycia w art. 2 pkt.1 lit.a) Dyrektywy użycia formuły podatnika działającego w takim charakterze. Użycie takiego sformułowania oznacza , że dany podmiot posiadający generalnie status podatnika (czyli zgodnie z art. 9 ust.1 prowadzący działalność gospodarczą) może w określonych transakcjach występować jako podmiot nie spełniający tych kryteriów. Konsekwencją takiego rozumowania jest uznanie, że podmiot będący podatnikiem może w określonych sytuacjach dokonać transakcji, nawet odpłatnej, która jednak nie spowoduje opodatkowania VAT. Konstrukcja czynności opodatkowanej przyjęta w Dyrektywie oparta na kryterium charakteru podmiotu wykonującego świadczenie - powoduje, że VAT ma zastosowanie wyłącznie do transakcji związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Wynika to z tego, że system podatku od wartości dodanej powinien bowiem z założenia dotyczyć obrotu profesjonalnego, a nie transakcji indywidualnych o charakterze prywatnym, nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dyrektywa wyraźnie rozróżnia operacje realizowane przez podatnika na takie, które dokonuje on pod tytułem prywatnym oraz takie , które dokonuje prowadząc działalność gospodarczą. Przykładem ww. sytuacji może być orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C- 291/92 Dieter Armbrecht [ECR]. s 2807 s. 117-118 dotyczące sprzedaży przez hotelarza zespołu nieruchomości - zawierającej hotel i mieszkanie hotelarza, które stanowiło jego własność prywatną. Wskazano w nim na możliwość zróżnicowanego traktowania przez podatnika z punktu widzenia podatku od wartości dodanej poszczególnych części nieruchomości, przy uwzględnieniu sposobu używania, a mianowicie może (nie musi) on włączyć rzecz przeznaczoną na własny użytek do składników majątku związanego z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W takim przypadku oszacowanie tej części jaka jest przeznaczona na potrzeby prywatne odbywa się w oparciu o proporcję, w jakiej była ona używana na te cele, nie zaś w oparciu o podział fizyczny. Ponadto warunkiem takiego postępowania jest manifestowanie przez podatnika - w trakcie całego roku, w którym posiada daną rzecz - woli utrzymania jej co najmniej w części w majątku prywatnym. W wyżej wymienionej sytuacji, jedynie część podatku naliczonego przy nabyciu tego towaru będzie podlegała odliczeniu od podatku należnego od podatnika (ta odpowiadająca działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu). Natomiast jeżeli rzecz używana dla celów prywatnych oraz do prowadzenia działalności gospodarczej będzie następnie zbywana, jedynie część jej wartości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej. Jak z powyższego wyroku wynika, tylko majątek związany z działalnością gospodarczą daje następnie podatnikowi prawo do podatku naliczonego ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2007r. I SA/Wr 1688/2006 POP 2007/2/4).

Podobny wniosek można wyprowadzić z wyroku ETS z dnia 8 marca 2001r w sprawie Laszko Bakcsi v. Finanzamt Fürstenfeldbruck C-415/98 LEX 83177 ). W orzeczeniu tym Trybunał uznał, że podatnik, który nabywa składnik kapitału w celu wykorzystania go zarówno dla celów gospodarczych, jak i prywatnych, może w całości zachować go w swoim prywatnym majątku i tym samym wyłączyć go w całości z systemu podatku od wartości dodanej. W przypadku gdy podatnik zdecydował się na włączenie w całości do majątku przedsiębiorstwa składnika kapitału, który wykorzystuje zarówno do celów gospodarczych, jak i prywatnych, sprzedaż takiego składnika podlega w całości podatkowi od wartości dodanej, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 11.A ust. 1 lit. a szóstej dyrektywy VAT. W przypadku , gdy podatnik włącza do majątku przedsiębiorstwa tylko część tego składnika wykorzystanego do celów gospodarczych, jedynie sprzedaż tej części podlega podatkowi od wartości dodanej. Jednakże, jeżeli podatnik wycofuje taki składnik z majątku swego przedsiębiorstwa, podatek od wartości dodanej od tego składnika musi zostać uznany za niepodlegający odliczeniu dla potrzeb art. 5 ust. 6 szóstej dyrektywy i żaden podatek nie może zatem zostać pobrany w związku z tym wycofaniem na podstawie tego przepisu. Jeżeli podatnik następnie sprzedaje ten składnik, będzie on przeprowadzał transakcję jako podmiot prywatny i transakcja ta będzie wyłączona z systemu podatku od wartości dodanej ( por. też wyrok z dnia 30 marca 2006r. w sprawie C- 184/04 Uudenkaupungin kaupunki oraz wyrok z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie C – 434/03 Charles i Charles – Tijmens ). Wprawdzie wspomniane orzeczenia zostały wydane w czasie obowiązywania Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku ( 77/388/EEC) to jednak wobec podobnej treści , jaką zawiera Dyrektywa 2006/112/WE Rady, uzasadnione jest przekonanie, że nie straciły one aktualności także w obecnym stanie prawnym.

Przy tak sformułowanej definicji działalności gospodarczej uzasadnione jest zatem przekonanie, że pojęciem podatnika nie są objęte osoby fizyczne dokonujące sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany w celach własnych ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 styczna 2007r. III SA/Wa 3885/06 nie publ. , wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2007r. I FSK 603/06 LEX 261626 ).

Oceny tej nie zmienia zaliczenie do kręgu podatników podatku VAT na podstawie art.12 ust.1 Dyrektywy osób wykonujących okazjonalnie transakcje związane z działalnością gospodarczą o jakiej mowa w art.9 ust.1 , w szczególności, jeśli jest to dostawa budynku lub jego części oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem ( art.12 ust.1 lit.a) lub dostawa terenu budowlanego.

Z treści art.2 ust.1 Dyrektywy VAT – w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej wynika, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu nie w każdym przypadku wykonania tych czynności, ale tylko wówczas, gdy są wykonywane przez podatnika występującego w takim charakterze. O tym zatem, że określona transakcja podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej decyduje to, czy dokonująca jej osoba działa w charakterze podatnika, a więc prowadzi działalność gospodarczą ( wyrok składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007r. I FPS 3/07 nie publ.). Objęcie danej czynności podatkiem VAT wymaga zatem każdorazowej analizy, czy do dostawy towarów lub świadczenia usług doszło w warunkach pozwalających na uznanie, że strona transakcji w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik.

W świetle powołanego przepisu oznacza to, że okazjonalność (sporadyczność) czynności, względnie jednorazowe ich wykonywanie, tworzy z danej osoby podatnika wyłącznie w przypadku, gdy te okazjonalnie lub jednorazowo wykonywane czynności są czynnościami wykonywanymi w związku z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalnością osób wykonujących wolne zawody. Nie podlegają zatem opodatkowaniu czynności, choćby mogłyby być zdefiniowane jako dostawa towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 7 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli nie są wykonywane w ramach działalności producentów, handlowców, usługodawców. (Tomasz Michalik, glosa do wyroku WSA z 20 października 2006 r. w sprawie I SA/Wr 630/06; opubl. Jurysdykcja Podatkowa, Nr 2/2007, strona 66; również Janusz Zubrzycki w: Leksykon VAT 2006; VI Dyrektywa VAT. komentarz, pod red. Krzysztofa Sachsa, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004; por. również Adam Bartosiewicz i Ryszard Kubacki, VAT. Komentarz – Wyd. Zakamycze, 2004, Wojciech Maruchin, VAT. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC). Pod pojęciem handel rozumie się zorganizowana wymianę dóbr , obrót towarów polegający na kupnie - sprzedaży. Handel oznacza zatem dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli więc ustawodawca postanowił, że podlegającą opodatkowaniu jest działalność handlowa również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, należy rozumieć to w ten sposób, że opodatkowaniu podlega choćby jednorazowa czynność spełniająca kryteria zaliczenia do tak rozumianego pojęcia handel, czyli zrealizowana w formie zorganizowanej sprzedaży towaru, poprzedzonej zakupem dokonanym w celu jego odsprzedaży, wskazująca na zamiar jej kontynuacji w tej formie ( Janusz Zubrzycki Leksykon VAT 2006 Wyd. Unimex 2006 str.348 ).

W okolicznościach sprawy zgodzić się należy, że taka sytuacja nie ma miejsca. Stan faktyczny sprawy opisany we wniosku o interpretację wskazuje, że skarżący otrzymał nieruchomość w 1989 r. od swojej matki w drodze umowy o przekazaniu gospodarstwa rolnego. Dopiero w dniu 25 sierpnia 2004r. jedna z działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego została podzielona, a wyodrębnione działki sukcesywnie sprzedawane. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, a grunt stanowi jego majątek osobisty. W okolicznościach sprawy nie sposób zatem przyjąć, że skarżący nabył grunt w celu jego odsprzedaży. W tej sytuacji zaakceptować należy pogląd, że sprzedaż, nawet kilkakrotna przedmiotów majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich dalszej odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego podlegającego opodatkowaniu.

Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.a ) oraz art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153, poz.1270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy,