Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 412/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1441/10 o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2012 r. o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi Z. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. przywrócił terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2012 r. o odrzuceniu zażalenia.

W uzasadnieniu swego orzeczenia, Sąd Wojewódzki wskazywał, że postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r. umorzył postępowanie ze skargi M. U., ze względu na śmierć strony w dniu [...] czerwca 2011 r.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Z. U. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od ww. postanowienia.

Postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r., z uwagi na niezachowanie obowiązku jej sporządzenia przez uprawnioną do tego osobę.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. Z. U. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzone osobiście zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 27 września 2012 r., z uwagi na niezachowanie obowiązku jego sporządzenia przez uprawnioną do tego osobę.

W dniu 4 marca 2013 r. Z. U. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 21 grudnia 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, wskazując, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia była "niezdolność do stawiania się przed organami procesowymi i uczestniczenia w jakichkolwiek czynnościach procesowych w okresie od 10 stycznia do 28 lutego 2013 r."

Do wniosku skarżący załączył kserokopię zwolnienia lekarskiego.

Przywracając termin do dokonania powyższej czynności Sąd Wojewódzki - powołując się na treść art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." wskazywał, że skarżący w sposób wystarczający uprawdopodobnił, że jego choroba spowodowała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Powyższe zaś uzasadniało uwzględnienie złożonego przez niego wniosku.

Z. U. w złożonym zażaleniu - domagając się przywrócenia terminu do złożenia zażalenia - podnosił, że kwestionowane postanowienie zostało wydane przez sąd w którego składzie orzekał sędzia, który nie miał do tego kompetencji. W jego ocenie, zachodziły również przesłanki do przywrócenie terminu dla dokonania tej czynności – dotyczące m. in. stanu zdrowia wnioskodawcy - których Sąd Wojewódzki bezzasadnie nie uwzględnił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu dały podstawy do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, wskazywana przez wnioskodawcę niezdolność do podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych potwierdzona stosowanym zaświadczeniem uzasadniała przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, należy wskazać, że kontrola zasadności kwestionowanego postanowienia wydanego na skutek złożonego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie obejmuje rozpoznawania ewentualnych zarzutów podważających kompetencje sędziego referenta, które mogą zostać zgłoszone co najwyżej w postępowaniu o jego wyłączenie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.