Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1327/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 92
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
article: art. 183 pzr. 1, art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 1 art. 4, art. 14 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 3 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Grzegorz Jankowski, Marek Stojanowski (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006r. sygn. akt VI SA/Wa 461/06 w sprawie ze skargi M. D. i H. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od M. D. i H. Ż. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 461/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. D. i H. Ż., Przedsiębiorstwa Ogólnobudowlanego "H" s.c. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych za brak przyrządu kontrolnego, w pozostałej części oddalił skargę oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu powyższego wyroku, Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na M. D. i H. Ż., prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej pod nazwą Przedsiębiorstwo Ogólnobudowlane "H" S.C. Ż. H. i D. M. w [...] kary pieniężnej w wysokości 14000.00 złotych.

Organ ustalił, że podczas kontroli drogowej pojazdu marki KAMAZ o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 8 czerwca 2005 r. kontrolujący ustalili, że transport drogowy rzeczy wykonywany był bez wymaganej licencji, bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach, a w pojeździe brak było zainstalowanego przyrządu kontrolnego, co dokumentuje protokół kontroli nr [...]. W wyniku tych ustaleń Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] nałożył na stronę karę pieniężną, za poszczególne naruszenia, w łącznej wysokości 14.000 złotych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że na podstawie do art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, zaś wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze, o czym stanowi art. 92 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Podniesiono, że w przedmiotowej sprawie wykonywany przewóz nosił znamiona przewozu na potrzeby własne przedsiębiorstwa, jednak kontrolowany pojazd nie był prowadzony osobiście przez przedsiębiorcę ani jego pracownika. Niespełnione zatem zostały warunki przewidziane art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym.

Wskazano, że zgodnie z kodeksem pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę. Stosownie więc do art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym strona wykonywała transport drogowy, albowiem określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa jest w art. 4 pkt 4 ustawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł również, że zgodnie z art. 42 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty za przejazd po drogach krajowych, a następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu. Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie opłaty, o czym stanowi § 4 ust. 1, § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. nr 150, poz. 1684 ze zm.).

Wskazano, że podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty, a wykonywanie transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, o czym stanowi art. 92 ust. 1 ustawy.

Organ podkreślił, że z protokołu kontroli wynika, iż kierowca pojazdu nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, a za działania lub zaniechania kierowcy pojazdu odpowiedzialność administracyjno-prawną ponosi przedsiębiorca trudniący się transportem i obciążenie go karą było uzasadnione.

Zwrócono też uwagę, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w państwach członkowskich Unii Europejskiej i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3820/85. Na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 to pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów powołanego rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., kontrolowany pojazd nie miał zainstalowanego tachografu, w związku z czym słusznie została nałożona na niego kara pieniężna.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. D. i H. Ż., wnosząc o jej zmianę i odstąpienie od kary, względnie zastosowanie minimalnej kary przewidzianej w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżących organ błędnie zinterpretował art. 4 powołanej ustawy o transporcie drogowym. Wskazano, iż kontrolowany przewóz był przewozem niezarobkowym. Z powodu niedyspozycji kierowcy strona zmuszona była zlecić prowadzenie pojazdu, w ramach umowy zlecenia, osobie zatrudnionej na podstawie umowy cywilno-prawnej, ale zlecenie tej osobie kierowania pojazdem nie pozbawiło przewozu charakteru przewozu na potrzeby własne. Przedsiębiorcy nigdy nie zlecali kierowcy jazdy drogą krajową. Wybór tej trasy przez kierowcę stanowił naruszenie przekazanego mu polecenia. Pojazdy strony służą wyłącznie do przewożenia materiałów do budowy dróg, a tego typu pojazdy, stosowane do robót drogowych nie muszą posiadać tachografu.

Skarżący przyznali, iż nie znają dokładnie przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, w związku z czym przeoczyli pewne wymogi ustawy, jednak sytuacja była wyjątkowa i nie uzasadniała zastosowanie tak dotkliwej kary.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 461/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych za brak przyrządu kontrolnego, w pozostałej części oddalił skargę oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

Sąd pierwszej instancji uznał skargę za częściowo zasadną. W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi dotyczące nałożonej kary za brak zainstalowania w pojeździe przyrządu pomiarowo-kontrolnego.

Sąd podał, iż art. 4 pkt 6 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3820/85 wskazuje, iż przewozy dokonywane pojazdami przeznaczonymi dla zarządów dróg zwolnione są z instalacji tachografów. Oczywistym jest, iż pojazd dla celów zarządcy dróg może być wykorzystywany przez samego zarządcę w czasie wykonywania przez niego zarządu drogą. Może być także wykorzystywany przez inny podmiot, ale dla zarządcy dróg. Wbrew twierdzeniom organu z brzmienia tego przepisu nie wynika, aby z instalacji tachografów zwolnione były przewozy, oprócz tych dokonywanych przez samego zarządcę, tylko dokonywane pojazdami przedsiębiorcy związanego stałą umową o współpracy. Przepis ten nie wskazuje by taka interpretacja była uprawniona. Każdy przewóz dokonany przejazdem przeznaczonym dla zarządów dróg zwolniony jest od instalacji tachografu i podmiotu wykonującego taki przewóz należy wykazanie jego charakteru.

Sąd wskazał, iż skarżący wykazali, że w dniu kontroli wykonywali prace przedmiotowym pojazdem dla Miejskiego Zarządu Dróg z siedzibą w [...]. Fakt ten wynika z dołączonej do akt umowy, która była konsekwencją realizacji zamówienia publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził naruszenie prawa materialnego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, które miało wpływ na wynik sprawy, uzasadniające uchylenie, w pkt 1 wyroku, zaskarżonej decyzji w części nałożenia kary pieniężnej za brak przyrządu kontrolnego.

W pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że skarżący nie dopełnili wymogów będących podstawą uznania dokonywanego przewozu drogowego jako przewozu na potrzeby własne. Kontrolowany pojazd używany do przewozu nie był prowadzony osobiście przez przedsiębiorcę ani jego pracownika. Wskazano, iż jednym z warunków uznania dokonywanego przewozu drogowego jako przewozu na potrzeby własne, przewidzianego art. 4 pkt 4 a) powołanej ustawy o transporcie drogowym, jest prowadzenie pojazdu samochodowego używanego do przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, a tego wymogu przedmiotowy przejazd nie spełniał. Z uwagi na fakt, iż ustawa o transporcie drogowym nie zawiera pojęcia "pracownik", zastosowanie znajduje tu definicja zamieszczona w kodeksie pracy, dlatego też Sąd powołał się na stanowisko przyjęte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1976r. (VI KZP 13/75 1976/7-8/86) oraz w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 1994r. (k2/94. OTK1994/2/36), z którego wynika, że w warunkach braku definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub danej gałęzi prawa należy opierać się na definicji wyrażonej w innej specyficznej gałęzi prawa. Przytaczając treść art. 2 kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę, wskazano, że osoba zatrudniona na podstawie umowy o dzieło nie jest pracownikiem.

W związku z powyższym wykonywany w dniu kontroli przewóz rzeczy nie był przewozem na potrzeby własne.

Powołując się na art. 4 pkt 3 a) ustawy o transporcie drogowym, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, bowiem przedmiotowy przewóz drogowy nie spełniał wymogów uznania go jako przewozu na potrzeby własne, strona wykonywała więc transport drogowy. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga licencji na wykonywanie transportu drogowego, a taką strona się nie legitymowała.

Wskazano, że niespornym w sprawie jest, iż kierujący pojazdem nie okazał do kontroli karty opłaty drogowej z przejazd po drogach krajowych, co oznacza, że strona takiej opłaty nie uiściła. Wymóg uiszczenia opłaty wynika z art. 42 ust. 1 powołanej ustawy z o transporcie drogowym. Sąd podniósł, że bez znaczenia są powody braku opłaty. Ustawa o transporcie drogowym obciąża karami podmiot wykonujący transport drogowy, podmiotem tym w niniejszej sprawie są skarżący i to oni ponoszą odpowiedzialność za działania bądź zaniechania kierowcy. Ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości miarkowania kary pieniężnej ani odstąpienia od jej wymierzenia.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając go w części uchylającej zaskarżoną decyzję administracyjną w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za brak tachografu i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz o oddalenie skargi strony skarżącej, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 3 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zw. z art. 4 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, poprzez ich błędną wykładnię nie uwzględniającą orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz poprzez odmowę zastosowania w sprawie lp. 1.11.7 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano kwestie zwolnienia z obowiązku posiadania tachografu stosownie do art. 4 ust.6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, co w wystarczającym zakresie wyjaśnia dotychczasowe orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i zdaniem strony skarżącej jest ono przeciwne do poglądów prezentowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podniesiono, iż w orzeczeniu wstępnym z 21 marca 1996 r. (Hans Walter Mrozek, Bernhard Jager, sygn. C-335/94, European Court Reports 1996 r. Page I-0173)) Trybunał wskazał na wyjątkowość regulacji art. 4 rozporządzenia 3820/85 i konieczność odczytywania tego przepisu przez prymat celów dla których go ustanowiono. Dalej podano, iż w orzeczeniu z 25 czerwca 1992 r. (Licensing Authority South Eastem Traffic Area vs. British Gas - sygn. I C 116/91, European Court Reports 1992 r. Page 1-04071), wskazano na sprzeczność z celami regulacji i niedopuszczalność wykładni ww. przepisu zmierzającej do uprzywilejowania przedsiębiorców zajmujących się co prawda zaspokajaniem potrzeb publicznych jednak poza tym wykonujących inne niż podejmowane w interesie publicznym przewozy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił tych orzeczeń, które są istotne z punktu widzenia jednolitości prawa wspólnotowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o jej odrzucenie podnosząc, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył żadnych przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej ustawą) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi tylko wtedy, gdy wystąpi choćby jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. W sprawie niniejszej nie występuje żadna z tych przesłanek. Mając na uwadze treść § 1 art. 183 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wnioskiem skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia tj. całość bądź część zaskarżonego orzeczenia, co skutkuje tym, że Sąd ten nie może dokonać kontroli niezaskarżonej części orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.

Ze skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie wynika, że zaskarżona została jedynie część wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tj. w zakresie, w którym wyrok uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. w części dotyczącej nałożenia na M. D. i H. Ż., Przedsiębiorstwa Ogólnobudowlanego "H" s.c. kary pieniężnej w kwocie 3000 zł za brak w pojeździe urządzenia rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju. W świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie bezsporną okolicznością jest, że w dniu 8 czerwca 2005 r. dokonano kontroli pojazdu marki KAMAZ należącego do M. D. i H. Ż., Przedsiębiorstwa Ogólnobudowlanego "H" s.c. Z protokołu kontroli wynika, że w samochodzie, który był kontrolowany w nie był zainstalowany przyrząd kontrolny rejestrujący prędkość jazdy, czas jazdy, czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (tachograf).

Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, w tym jako prawo wtórne Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w sprawie transportu drogowego, które stanowi, że "stosowanie urządzeń rejestrujących mogących wskazywać okresy aktywności określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania tego prawodawstwa". Ustawodawstwo to ma na celu poprawę warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego, a dla realizacji tego celu określa standardy w regulacji czasu pracy kierowców. Rozporządzenia te stały się częścią krajowych systemów prawnych i mają zastosowanie w Państwach Członkowskich. Stosownie do treści Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 istnieje obowiązek instalowania urządzeń rejestrujących w pojazdach zarejestrowanych w Państwach członkowskich, przy czym niektóre z tych pojazdów mogą zostać wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia. Regułę obowiązującą ustanawia art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, w którym to stwierdza się, że "urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Zgodnie z art. 4 pkt 6 "Rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych: pojazdami przeznaczonymi dla usług kanalizacyjnych, ochrony przeciwpowodziowej, wodociągowych, gazowniczych i energetycznych, zarządów dróg, usług oczyszczania, telegraficznych, przewozu artykułów pocztowych, transmisji radiowej, usług telewizyjnych oraz związanych z wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych". Wyjątki od zasady ogólnej wyposażenia pojazdów w tachograf należy interpretować w świetle celów rozporządzenia i wyłączenie tej regulacji wspólnotowej nie powinno wykraczać poza zakres określony w tym przepisie.

W sprawie niniejszej pojazd kontrolowany dotyczy wyżej wymienionego przewozu ale wykonywanego na zlecenie zarządu dróg, a nie środków zarządu dróg. W grę wchodzą tu więc o pojazdy zarządu dróg (będące ich taborem), a nie pojazdy wykorzystywane na taki cel od firm czy osób fizycznych na podstawie np. zawartych umów. Inaczej mówiąc, przepisy omawianego Rozporządzenia Rady EWG dotyczą pojazdów zarządów dróg, a nie pojazdów, które jedynie pracują na rzecz zarządów dróg. To zaś z kolei oznacza, że kontrolowany pojazd powinien mieć zainstalowane urządzenie - tachograf.

W przepisach rozporządzenia brak jest w zakresie naruszenia przepisów sankcji, gdyż zawiera ona regulacje o charakterze ogólnym, a w myśl art. 17 w gestii państwa członkowskich pozostawione zostało ustalenie przepisów, które okażą się konieczne do wdrożenia rozporządzenia. Chodzi o przepisy dotyczące organizacji, procedury i środków kontroli oraz kar nakładanych na naruszenia przepisów rozporządzenia.

W czasie dokonanej kontroli obowiązywała w Polsce ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.), która w art. 87 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, obligowała do okazywania urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Niekwestionowaną okolicznością jest, że kierowca pojazdu samochodowego nie mógł wykonać obowiązku wynikającego z wyżej wymienionego przepisu, gdyż nie miał zainstalowanego w samochodzie dxurządzenia, o którym wyżej mowa. Za brak zainstalowanego urządzenia w załączniku do ustawy o transporcie drogowym została przewidziana w poz. 1.11.7 kara pieniężna w kwocie 3000 zł. Skoro w rozporządzeniach EWG obowiązujących na terenie Polski jak i w ustawie o transporcie drogowym obowiązującej w Polsce został nałożony obowiązek stosowania urządzeń rejestrujących i została określona kara za brak takiego urządzenia, to tym samym zostały spełnione warunki wynikające z art. 17 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zakresie ustalenia przez Państwo Członkowskie, jakim jest Polska przepisu co do nałożenia kary za brak tachometru w pojeździe.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym z daty kontroli, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1-8 ustawy podlega karze pieniężnej (...). Stosownie zaś do ust. 4 tego przepisu wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy o transporcie drogowym, jak już wyżej zostało powiedziane, została przewidziana stosowna kara za tego rodzaju przewinienia.

Podsumowując powyższe rozważania należy wskazać, że Rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85 zawiera normę ogólną w sprawie zainstalowania w pojazdach urządzeń rejestrujących i odsyła w zakresie ustalania kar do ustawodawstwa każdego z Państw Członkowskich, (takim państwem jest Polska). W prawie polskim zaś znajdują się uregulowania w zakresie nałożenia kary za brak urządzenia rejestrującego (tachometru), co oznacza, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym mają zastosowanie w tego rodzaju sprawach.

W świetle powyższych rozważań, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 3 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zw. z art. 4 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, znajduje uzasadnienie. Kara pieniężna za brak urządzenia rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju była ustalona w prawie krajowym i wynikała z ustawy o transporcie drogowym.

W tych okolicznościach sprawy w oparciu o art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uzasadnionym było orzeczenie przez Naczelny Sąd Administracyjny o uwzględnieniu skargi kasacyjnej i uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz o oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 2 ppsa.