Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 909/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-08-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 pkt 2 art. 258 par. 1 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 sierpnia 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 roku nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 roku, utrzymał w mocy orzeczenie referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k. 141 akt sądowych).

Wówczas ustalono, że skarżący prowadził gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Średniomiesięczny dochód netto rodziny wynosił 4.290 zł (wynagrodzenie za pracę skarżącego – 2.266 zł brutto miesięcznie, wynagrodzenie za pracę żony skarżącego – 3.705,67 brutto miesięcznie). Zobowiązania i stałe wydatki rodziny zostały zadeklarowane na kwotę 2.000 zł średniomiesięcznie.

Skarżący posiadał nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. 90 mkw. (wartość około 200.000 zł) oraz samochód osobowy Renault Clio wyprodukowany w 2008 roku. Wyciąg ze wspólnego rachunku bankowego małżonków dowodził, że posiadali oni zdolność do gromadzenia oszczędności. Na dzień złożenia wniosku o prawo pomocy (30 stycznia 2018 roku) saldo dodatnie na rachunku bankowym wynosiło 6.800 zł.

Po otrzymaniu odpisu wyroku oddalającego skargę wraz z uzasadnieniem J. A. wystąpił (13 sierpnia 2018 roku) z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy; zażądał zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu.

Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Porównanie treści złożonych oświadczeń majątkowych, nie ujawnia takiej zmiany zdolności płatniczych skarżącego, która uzasadnia stanowisko, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków finansowych na dalsze koszty postępowania sądowego obejmujące wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru.

Skarżący nie korzystał z usług pełnomocnika z wyboru w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji. Wysokość oszczędności zgromadzonych na dzień złożenia pierwotnego wniosku o prawo pomocy (6.800 zł) potwierdzała, że bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny skarżący może sfinansować wynagrodzenie radcy prawnego z wyboru nawet na poziomie sześciokrotność stawki minimalnej (2.880 zł). Natomiast uiszczone w sprawie koszty sądowe to 300 zł.

Aktualnie wnioskodawca uzyskuje dochody z zasiłku chorobowego. Stąd dochód netto rodziny jest niższy i wynosi 3.900 zł, ale i tak przewyższa deklarowane zobowiązania i stałe wydatki, które po uwzględnieniu kosztów leczenia oraz ujawnieniu dodatkowej osoby w gospodarstwie domowym (dwudziestoośmioletni syn), określone zostały na kwotę 2.200 zł średniomiesięcznie. Skarżący nadal posiadał nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. 90 mkw. (wartość około 200.000 zł) oraz samochód osobowy Renault Clio wyprodukowany w 2008 roku.

Z powyższych względów, na podstawie art. art. 246 §1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.