Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 510/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 7 , art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 22 poz 268
law: Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy o administracji rządowej w województwie.
article: art. 37 ust. 1 pkt 1 , art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Mirosław Bator NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania czynności I. uchyla zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej E. B. kwotę 500 zł (słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 marca 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta T. , na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz.1126 z późniejszymi zmianami) nakazał L.K. - właścicielce nieruchomości położonej na działce nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w T. - wykonanie czynności niezbędnych do doprowadzenia budynku mieszkalnego po rozbudowie do stanu zgodnego z przepisami tj. wykonanie izolacji termicznej ścian zewnętrznych dobudowanej części budynku mieszkalnego - w terminie 6 miesięcy, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że na działce nr obręb [....] w T. znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny jednokondygnacyjny, częściowo podpiwniczony z poddaszem nie użytkowym, murowany, z dachem dwuspadowym krytym dachówką. Na całej długości ściany północnej budynku w latach 1991-92 dobudowano część murowaną parterową, z dachem jednospadowym, krytym blachą o wymiarach zewnętrznych 2.90 x 9.30 m. W dobudowanej części wydzielono wiatrołap, kuchnię i spiżarkę, wykonano instalacje wewnętrzne: wod-kan, co, gaz i elektryczną jako rozbudowę istniejących w budynku mieszkalnym instalacji wewnętrznych. Rozbudowę budynku mieszkalnego wykonano bez pozwolenia. Inwestorem robót była poprzednia właścicielka budynku. Obecnie właścicielem budynku mieszkalnego jest L.K. Ze względu na zakończenie rozbudowy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z art. 103 ust. 2 tej ustawy do w/w inwestycji mają zastosowanie przepisy dotychczasowe.

Organ, analizując przesłanki rozbiórki określone w art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. ustalił, że teren na którym dokonano rozbudowy budynku mieszkalnego w latach budowy był przeznaczony pod zabudowę mieszkalną, a ponieważ wykonana zabudowa stanowi uzupełnienie funkcji istniejącego budynku - jego lokalizacja nie jest sprzeczna z rzeczywistym przeznaczeniem terenu. Na rozbudowę nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, zatem w myśl art. 330 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zastosowanie mają przepisy obecnie obowiązujące. Inwestorzy przedłożyli projekt budowlany powykonawczy budynku mieszkalnego po dokonanej rozbudowie z oceną stanu technicznego dobudowanej części budynku, protokoły badań i sprawdzeń instalacji wewnętrznych oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą usytuowania budynku na działce. Dobudowa spełnia wymagania przepisów techniczno budowlanych w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, lecz nie odpowiada wszystkim warunkom użytkowania - narusza bowiem przepisy art. 328 i 329 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (Dz. U. z 2002 roku Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie oszczędności energii i izolacyjności cieplnej przegród budowlanych obiektów. Ściany zewnętrzne wykonanej dobudowy do budynku mieszkalnego nie spełniają warunków - zgodnie z § 329 ust. 2 - zawartych w pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Dlatego też zastosowanie w sprawie znajdował art. 40 ustawy z 24 października 1974 r.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła E.B. , wskazując, że przedmiotowa rozbudowa narusza przepisy o wymaganej odległości budynku od granicy z działką sąsiednią, domagając się zamurowania otworu okiennego oraz otworu okienno-drzwiowego wykonanych w ścianie wschodniej budynku. Wskazała, że sąsiedzi bezprawnie użytkują jej grunty. Nadto podniosła zarzuty dotyczące usytuowania zbiornika na gnojówkę oraz dostawania się na jej nieruchomość wody opadowej z sąsiedniej działki, przedstawiając działania organów administracji publicznej w tych sprawach.

Decyzją z dnia 29 stycznia 2010 r. znak: [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Podzielił ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organ I instancji, wskazując, że zastosowanie w sprawie mają przepisy techniczne aktualnie obowiązujące tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu MWINB w K. wskazał, że organ nadzoru budowlanego nie ma w obecnym momencie możliwości nakazania L.K. całkowitego zamurowania otworów okiennych i drzwiowych znajdujących się na ścianie wschodniej w budynku -bowiem inwestor sam dokonał ich zamurowania za pomocą pustaków szklanych. Wobec powyższego, nie ma zastosowania § 12. ust. 1 pkt. 1, lecz pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie.

Jednocześnie wskazał, że organ nie ma możliwości wydawania wiążących decyzji w sprawach, które toczą się przed nawet tym samym organem, lecz w innej sprawie, jak również orzekania w kwestii ewentualnych naruszeń prawa własności, czy posiadania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła E.B. Zarzuciła, że nielegalna rozbudowa przedmiotowego budynku narusza przepisy dotyczące wymaganej odległości usytuowania budynku od granicy z działką sąsiednią (odległość ta wynosi od poniżej 3 m do 3,8 m). Zastosowane w otworach okiennych luxfery mają, w ocenie skarżącej, charakter tymczasowy.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Takie określenie kognicji Sądu oznacza, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując według wskazanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że narusza ona prawo, lecz nie z powodów wskazanych w skardze.

Na wstępie zauważyć należy, że organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie wykonania otworu okiennego - drzwiowego w ścianie wschodniej budynku usytuowanego na działce [....] w T. (k.16). Z postanowienia z dnia 13.03.2003 r. (k.23) wynika zaś, że prowadził postępowanie w sprawie rozbudowy tego budynku. Z kolei z postanowienia z dnia 21.11.2003 r.(k.33) wynika, że prowadził postępowanie w sprawie wykonania otworu okiennego – drzwiowego w tym budynku. W zawiadomieniu z dnia [....] .06.2007 r. organ podał, że postępowanie dotyczy legalizacji rozbudowy przedmiotowego budynku. Taki był też przedmiot zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Stosownie do treści art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 j.t. z późn. zm.) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1.01.1995 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Dlatego też do samowolnej rozbudowy budynku zastosowanie winny znaleźć przepisy art.37, względnie art.40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późniejszymi zmianami). W myśl pierwszego z nich obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce w razie stwierdzenia przez organ, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, 3) jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wcześniej wymienionymi.

Stosownie zaś do treści art.40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, wydaje się inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Podkreślenia jednakże wymaga, że organ prowadząc postępowanie w sprawie samowolnych robót budowlanych winien w pierwszym rzędzie dokonać oceny, czy nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., obligujące go do wydania nakazu rozbiórki, a następnie dopiero po wykluczeniu tychże przesłanek organ nadzoru budowlanego powinien zbadać, czy istnieją podstawy do wydania decyzji mającej swoją podstawę w art. 40 tej ustawy.

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii, czy sprawa obiektu samowolnie wybudowanego przed dniem 1 stycznia 1995 r. powinna być oceniana według przepisów prawa miejscowego obowiązujących w dacie dokonania samowoli , czy też obowiązujących w dacie rozstrzygania przez organ nie jest jednolite.

Pierwsze z tych stanowisk zaaprobowone zostało w wyrokach NSA: z dnia 1.02.2007 r., sygn. II OSK 278/06; z dnia 14.02.2006 r., sygn. II OSK 522/05; z dnia 20.05.2004 r., sygn. OSK 281-282/04.

Zgodnie zaś z późniejszymi orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosując przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r., organ nadzoru budowlanego powinien ustalić przeznaczenie terenu na którym położony jest obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania - według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez ten organ (por. wyrok NSA z dnia 6.11.2007 r., sygn.II OSK 1454/06, LEX nr 425375; wyrok NSA z dnia 8.10.2007 r., sygn. II OSK 1318/06 , LEX nr 347963 ; wyrok NSA z dnia 8.07.2008 r., sygn. II OSK 778/07, LEX nr 483236; wyrok NSA z dnia 26.07.2007 r., sygn. II OSK 1094/06, LEX nr 366799). Wykładnia celowościowa omawianego przepisu wskazuje, że nie można zalegalizować takiej samowoli, która pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem terenu, przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy. Do takiego samego rezultatu prowadzi zastosowanie wykładni językowej. Skoro przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. używa czasu teraźniejszego (organ stwierdzi, że obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę), oznacza to, że ocena stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu następuje według stanu prawnego z daty orzekania przez organ stosujący analizowany przepis.

Tymczasem, jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, organ, analizując przesłanki rozbiórki określone w art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. ustalił, że teren na którym dokonano rozbudowy budynku mieszkalnego w latach budowy był przeznaczony pod zabudowę mieszkalną, a ponieważ wykonana zabudowa stanowi uzupełnienie funkcji istniejącego budynku - jego lokalizacja nie jest sprzeczna z rzeczywistym przeznaczeniem terenu. Ustalenie to ocenić należy jednakże za dowolne, gdyż w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego twierdzenie organu.

Powyższe oznacza, że wydanie decyzji w trybie art.40 prawa budowlanego z 1974 r. nastąpiło przedwcześnie, bez dokonania właściwego ustalenia co do wykluczenia przesłanek z art.37 tego prawa.

Nadto, zauważyć należy, że organy obowiązek wykonania określonych czynności nałożyły na L.K. jako właścicielkę nieruchomości stanowiącej działkę nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w T. Ustalenie to również jest nieprawidłowe. Jak wynika bowiem ze znajdującego się w aktach wypisu z ewidencji gruntów, właścicielem przedmiotowej nieruchomości była S.J. , która zmarła w toku postępowania. L.K. przedstawiła, w toku postępowania administracyjnego, spisany przez S.J. , na jej rzecz testament, ale fakt ten nie przesądza jeszcze, że jest ona jedyną spadkobierczynią właścicielki nieruchomości. Zgodnie z art. 1025 § 1 k.c. nabycie spadku stwierdza sąd, a akt poświadczenia dziedziczenia sporządza notariusz. Ustalenia kręgu spadkobierców nie może zatem dokonać organ administracji jedynie w oparciu o treść testamentu osoby zmarłej, nie jest bowiem w tej kwestii organem właściwym.

Organ nie ustalił również, że to L.K. była inwestorem przedmiotowej zabudowy. Tylko w takiej sytuacji możliwe było skierowanie wyłącznie do niej nakazu wykonania czynności.

Zwrócić również należy uwagę, że organ przyjął, że do samowolnie wykonanej dobudowy mają zastosowanie przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz.690). Dlatego też stwierdził, że narusza ona przepisy art. 328 i 329 tego rozporządzenia, ponieważ jej ściany zewnętrzne nie spełniają warunków określonych w pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia.

Rozważenia zatem wymaga, które z rozporządzeń w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powinno znaleźć w sprawie zastosowanie: z dnia dokonania samowoli, czy też z dnia orzekania przez organ nadzoru budowlanego.

W dacie wykonania dobudowy obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.80.17.62), a w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz.690 ze zm. Dz.U.2009.56.461), przy czym aktualne brzmienie § 328 i 329 nadane zostało rozporządzeniem z dnia 6 listopada 2008 r., zmieniającym powyższe rozporządzenie (Dz.U.08.201.1238). Zgodnie z przepisem § 1 a rozporządzenia zmieniającego do budynków, wobec których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego lub został złożony wniosek o wydanie takich decyzji, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Odpowiedzieć należy zatem na pytanie, o zgodności z którymi przepisami mowa jest w przepisie art.40 prawa budowlanego z 1974 r. Jeszcze raz zatem przypomnieć należy treść art.40 prawa budowlanego z 1974 r. : "W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami." Podkreślić przy tym należy , że zakresy stosowania przepisów art.37 ust.1 pkt 2 i art.40 prawa budowlanego z 1974r nie są identyczne. Nie każdy bowiem stan niezgodności z przepisami (art.40) musi powodować niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art.37 ust.1 pkt 2). Nie sposób nie dostrzec , że niespójność między tymi przepisami może prowadzić do takiej sytuacji , że samowolnie wybudowany obiekt budowlany będzie niezgodny z przepisami , ale nie będzie jednocześnie powodował niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia , a co za tym idzie , nie zostaną spełnione przesłanki do nakazania jego rozbiórki z art.37 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974r. Brzmienie cytowanego przepisu art.40 prawa budowlanego z 1974 r. wskazuje, że mowa w nim o niezgodności z przepisami w dacie budowy.

Do podobnego wniosku prowadzi analiza przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 2 ust. 1. rozporządzenia stanowi bowiem, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Ten ostatni przepis stanowi: "Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi". Z powyższego wynika , że przepisy omawianego rozporządzenia znajdują, co do zasady , zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych pod rządami tego rozporządzenia, a nie do obiektów już istniejących, przy których , po wejściu w życie tego rozporządzenia, żadnych robót budowlanych już nie wykonywano. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.11.2006 r., sygn. II OSK 1333/05, ONSAiWSA 2007/4/99.

Wskazać zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie nie wykazano spełnienia żadnej z wymienionych w § 2 rozporządzenia przesłanek jego zastosowania. Sporny budynek bowiem w dniu wydania zaskarżonej decyzji był już wybudowany, a od momentu wykonania dobudowy parterowej nie był dalej przebudowywany. Co więcej, przepisy przejściowe rozporządzenia zmieniającego z dnia 6 listopada 2008 r., wyłączają zastosowanie § 328 i § 329 rozporządzenia do stanów sprzed jego wejścia w życie. Tym bardziej więc nieuprawnione było zastosowanie aktualnych przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. do części budynku, który był faktycznie wybudowany i użytkowany przed jego wejściem w życie.

Skoro zatem organy wykluczyły konieczność przymusowej rozbiórki obiektu to zasadnym byłoby jedynie nakazanie wykonanie stosownych zmian stosownie do przepisów rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), ponieważ organ powinien brać pod uwagę przepisy w sprawie warunków technicznych obowiązujące w dacie wykonania przedmiotowej dobudowy. Zauważyć w związku z tym należy, że w rozporządzeniu tym brak było przepisów stanowiących odpowiednik zastosowanych p[rzez organ przepisów § 328 i 329 aktualnego rozporządzenia.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi stwierdzić pozostaje, że są one nieuzasadnione.

Jak bowiem wynika ze znajdującej się w aktach dokumentacji powykonawczej usytuowanie przedmiotowej dobudowy jest zgodne z przepisami. Stosownie bowiem do przepisu § 12 ust.1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.80.17.62), budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Ponieważ ściana wypełniona luksferami nie jest traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a jako ściana pełna (brak możliwości penetracji wzrokowej), usytuowanie jej w odległości 3,15 0 3,50 od granicy działki jest zgodne z cytowanym wyżej przepisem.

Wobec powyższego uznać należy , że zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo.

Decyzje te zostały wydane przedwcześnie , bez należytego wyjaśnienia sprawy , co narusza przepis art.7 , 77 i 107 kpa.

Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku .

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.