Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2040/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6561
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 14j par. 1, par. 3,  art. 14h, art. 165a par. 1,  art. 169  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant: Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Oddział we W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

"A" sp. z o.o. z siedzibą w W. Oddział we Wa. (dalej: spółka, strona, skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie opodatkowania opłatą targową agentów prowadzących kolektury "B".

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że spółka posiada kioski (kolektury), od których opłaca podatek od nieruchomości, na mocy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej: u.p.o.l.) i które udostępnia agentom dokonującym stałego zawierania - w jej imieniu i na jej rzecz - umów z uczestnikami gier losowych. W myśl ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej: u.g.h.), agenci przyjmują od grających stawki na zakłady i ustawowe dopłaty do stawek, zgodnie z regulaminami poszczególnych gier,

a także ceny losu danej loterii. Spółka zaznaczyła, że agenci - jako samodzielne podmioty gospodarcze - świadczą dla niej usługi w zakresie pośrednictwa

w przyjmowaniu zakładów i do tego też ogranicza się ich działalność.

W związku z powyższym, spółka zwróciła się z zapytaniem, czy w opisanym stanie faktycznym pobieranie opłaty targowej od agentów prowadzących kolektury "B" jest zasadne.

Przedstawiając własne stanowisko spółka stwierdziła, że w zaprezentowanym stanie faktycznym pobieranie opłaty targowej od agentów prowadzących kolektury "B" nie jest zasadne, gdyż wykonują oni tylko usługi i nie dokonują sprzedaży rzeczy.

Spółka zwróciła uwagę, że art. 15 ust. 1 u.p.o.l. mówi wprost o dokonywaniu sprzedaży. Tym samym, opłaty targowej nie można - jej zdaniem - pobierać od każdej aktywności prowadzonej na targowisku. Według spółki, jedynie zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm. - dalej: k.c.) i wykonywanie czynności zmierzających do ich zawarcia nakłada na podmioty realizujące te czynności obowiązek odprowadzenia opłaty targowej. Zatem, w opinii spółki, nie podlegają opłacie targowej podmioty, które na targowisku nie dokonują sprzedaży i świadczą wyłącznie usługi.

Z uzupełnienia wniosku wynika, że spółka - zgodnie z art. 28 ust. 2 u.g.h. - jest uprawniona do powierzania innemu podmiotowi czynności związanych z dystrybucją losów lub innych dowodów udziału w grze oraz przyjmowania zakładów i stawek,

a także wypłaty (wydania) wygranych do wysokości określonej w regulaminie gry. Formą takiego powierzania jest umowa agencyjna, na podstawie której agent pośredniczy - w imieniu i na rzecz spółki - w prowadzeniu działalności z zakresu gier losowych.

Spółka zwróciła uwagę, że o tym, iż przy urządzaniu i organizacji gier losowych mamy do czynienia ze świadczeniem usług, a nie sprzedażą rzeczy, świadczy to, że

w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. nr 207, poz. 1293 ze zm.) aktywność w zakresie działalności prowadzonej w kolekturze została zakwalifikowana jako świadczenie usług (usługi związane z grami losowymi i zakładami wzajemnymi).

Według spółki, także fakt, że opłaca ona podatek od nieruchomości od kolektur, w których prowadzą swoją działalność agenci, stanowi o braku podstaw do nakładania na agentów opłaty targowej. W takiej sytuacji zastosowanie znajdzie bowiem zwolnienie z art. 16 u.p.o.l.

W interpretacji indywidualnej z [...] r. (nr [...]) Prezydent Miasta Wb. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe i stwierdził, że:

1. agenci, jako odrębne podmioty gospodarcze, dokonują sprzedaży losów a tym samym, na mocy art. 15 u.p.o.l., podlegają opłacie targowej;

2. jeżeli osoba prowadząca handel w budowli (kolekturze) nie jest jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości od tego przedmiotu opodatkowania, opłacie targowej będzie podlegała sprzedaż dokonywana przez tę osobę w kolekturze.

Jako podstawę prawną do wydania interpretacji organ podatkowy wskazał art. 14j § 1 i art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.).

Po bezskutecznym wezwaniu organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji indywidualnej, spółka wniosła skargę na tę interpretację żądając jej uchylenia.

W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wnioskował o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z normą wynikającą z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3

§ 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), takiej kontroli podlegają również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż te, które zostały w niej powołane. Możliwość taką stwarza art. 134 § 1 u.p.p.s.a. stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten wskazuje, że skarga powinna zostać uwzględniona jeśli tylko sąd - niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych - stwierdzi istnienie któregoś

z naruszeń prawa powodujących wzruszenie zaskarżonego aktu lub czynności.

W ocenie Sądu, interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu nakazującym jej uchylenie. Rozpoznanie bowiem wniosku o jej wydanie nastąpiło z pominięciem badania jego formalnej dopuszczalności.

Na mocy art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (dotyczące wszczęcia postępowania podatkowego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165a O.p. znajduje zastosowanie w sprawach z wniosków o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. Na odpowiednie stosowanie tego przepisu wskazuje wprost art. 14h O.p.

Z art. 165a § 1 O.p. wynika, że w fazie wstępnej postępowania organ podatkowy bada, czy wniosek (podanie) pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, tj. czy istnieje stan faktyczny pozwalający na wszczęcie postępowania, czyli czy nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie

z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej.

W sytuacji stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a O.p. Podkreślenia wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych

w tym przepisie.

Zgodnie z art. 14j § 1 O.p., stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Przepis § 3 stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału (rozdziału 1a "Interpretacje przepisów prawa podatkowego").

Z przepisów ww. rozdziału traktujących o pisemnych interpretacjach prawa podatkowego - wydawanych w indywidualnych sprawach - wynika, że uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o interpretację jest podmiot, który jest zainteresowany, a więc wywodzi z podanego stanu faktycznego określone skutki podatkowoprawne, tj. możliwą (choćby potencjalnie) odpowiedzialność podatkową w świetle określonych przepisów prawa podatkowego (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej: WSA/

w Gliwicach z 15 lipca 2013 r., I SA/Gl 1195/12, LEX nr 1354187; wyrok WSA

w Poznaniu z 27 lutego 2013 r., I SA/Po 860/12, LEX nr 1311100).

Wniosek może zatem złożyć tylko osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) pociągający za sobą określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego.

Przepisy rozdziału 1a O.p. wprowadzają tym samym ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację. Dlatego też nie każdy i nie w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić.

Pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a zainteresowanym powinien istnieć związek wyrażający się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego

w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Wynika z tego, że odnośnie każdego podatku zainteresowany może żądać od organu wykładni co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów normujących ten podatek w jego indywidualnej sprawie, tj. wykładni wskazującej zakres i sposób zastosowania przepisów regulujących określony podatek do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, który indywidualizuje zakres jego sprawy. W szczególności zatem żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy

w ramach tego podatku. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak

w dotyczącym go stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie. Wyłącznie więc zainteresowany ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej.

Reasumując, osobą zainteresowaną w sprawie jest tylko taki podmiot, który pyta o własną sytuację prawnopodatkową, a nie o sytuację prawną innych podmiotów. Co za tym idzie, nie jest możliwe występowanie o interpretację w sprawie innego podmiotu, choćby nawet wnioskodawca był z nim związany jakimikolwiek relacjami obligacyjnymi (zob. wyroki: NSA z 14 października 2010 r., II FSK 293/09; WSA we Wrocławiu

z 6 września 2011 r., I SA/Wr 583/11; WSA w Gdańsku z 24 listopada 2009 r., I SA/Gd 541/09; dostępne: orzeczenia.nsa. gov.pl).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że złożony przez skarżącą wniosek o interpretację indywidualną nie spełnia podstawowego kryterium, tj. zapytania w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Wnioskodawca wystąpił bowiem wprost o udzielenie interpretacji dotyczącej cudzej - a nie własnej - sytuacji prawnej, tj. sytuacji prawnej agenta prowadzącego kolekturę "B", czyli samodzielnego podmiotu gospodarczego i odrębnego od spółki podatnika. Postawione przez spółkę pytanie jest czytelne i wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że zmierza ona do uzyskania odpowiedzi, czy na agentach wykonujących na jej rzecz wskazane we wniosku usługi spoczywa obowiązek w zakresie opłaty targowej, zgodnie z art. 15 u.p.o.l.

Powyższe kwestie całkowicie zostały pominięte w toku rozpoznania wniosku

o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny nie podjął jakichkolwiek czynności, które zmierzałyby do wyjaśnienia statusu skarżącej, jako zainteresowanej co do wykładni art. 15 u.p.o.l. Przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie został zatem poddany badaniu z punktu widzenia warunków jego dopuszczalności, opisanych w art. 14j § 1 i in. O.p., a w konsekwencji nie wyjaśniono, czy skarżąca posiada status zainteresowanego w rozumieniu ww. przepisów. W szczególności, organ nie skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 169 § 1 O.p. i w rezultacie, wobec braku wyjaśnień co do legitymacji procesowej ubiegania się o interpretację indywidualną w przedstawionej sprawie, nie ocenił podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku poprzez wydanie interpretacji.

Podsumowując, przedstawione wyżej uwagi wskazują, że skarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14h w powiązaniu z art. 165a § 1 oraz 169 § 1 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało jej uchylenie na mocy art. 146 § 1 u.p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy winien wyjaśnić legitymację procesową wnioskodawcy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.