Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 533/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par.1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 39 ust.1
journal: Dz.U. 1952 nr 4 poz 31
law: Dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych - tekst jednolity.
article: art. 128, art. 129 ust.5
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2020r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. (k. 1 akt organu I instancji), uzupełnionym pismem z [...] grudnia 2017 r. (k. 19 akt organu I instancji) J. K. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, jako jedyna osoba posiadająca interes prawny, o wypłatę odszkodowania, za działki nr [...] położone w obrębie K., w gminie M., które zostały przejęte przez Skarb Państwa, na mocy orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości nr [...] z dnia [...] maja 1955 r., na podstawie dekretu z [...] kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych.

W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał kserokopię orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości z dnia [...] maja 1955 r. oraz mapę obrazującą wywłaszczony obszar. Pozyskano również wydruk z elektronicznej księgi wieczystej nieruchomości, z której wynika, że na dzień składania wniosku właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa. Organ wystąpił także do Archiwum Państwowego oraz Wojewody o uzyskanie decyzji odszkodowawczej na rzecz B. i E. K., jednakże organy nie posiadały w swoich zasobach żadnych ww. dokumentów.

W pismach z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz z dnia [...] września 2019 r. J. K. odniósł się do następstwa prawnego po B. K. i E. K.. Wyjaśnił, że pp. E. i B. K. byli właścicielami gospodarstwa rolnego/gruntu oznaczonego w ewidencji gruntów wsi K. nr rej. [...]; nr [...] ark. mapy [...], KW K. wykaz [...]; [...]; nr [...] ark. mapy [...], pow. [...] ha, [...], arkusz mapy [...], [...], [...], [...] arkusz mapy 1 zapisanego w KW K. wykaz [...] ciąg dalszy Kw [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Zgodnie z przedstawionymi wyjaśnieniami, podział przedmiotowego gospodarstwa rolnego został dokonany w rodzinie we własnym zakresie. W wyniku dokonanego podziału gospodarstwa rolnego, ojciec J. K. - R. K., syn B. i E. K. i jego małżonka P. K. nieprzerwanie użytkujący grunt o pow. [...] ha w K. z gospodarstwa po rodzicach, jako jego posiadacze samoistni, stali się z mocy samego prawa właścicielami przedmiotowego gospodarstwa rolnego, co wynika z przedłożonego dokumentu w postaci decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w M. z dnia [...] października 1979 r. Następnie umową przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego R. i P. K. przekazali w całości i nieodpłatnie prawo własności ww. gospodarstwa rolnego na rzecz J. K..

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Starosta M. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości.

Wskazał, że wniosek J. K. nie może zostać pozytywnie rozpatrzony ze względu na przedawnienie roszczenia odszkodowawczego, powołując się na przepis art. 39 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Zgodnie z tym przepisem roszczenia odszkodowawcze przedawniają się po upływie trzech lat od dnia w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się ostateczne w toku instancji. Organ wskazał, że ww. skutek następuje z mocy prawa i musi być brany pod uwagę z urzędu w postępowaniu administracyjnym. Wskazano, że skoro wniosek o ustalenie odszkodowania został złożony po upływie terminu przewidzianego w art. 39 dekretu, to upływ terminu do dochodzenia roszczenia o odszkodowanie rodzi konieczność stwierdzenia, że wygasły uprawnienia spadkobiercy wywłaszczonej nieruchomości do odszkodowania. Organ wskazał, że przedawnienie roszczenia odszkodowawczego z tytułu wywłaszczenia, na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. nastąpiło 3 lata po stwierdzeniu ostateczności decyzji wywłaszczeniowej. Wobec powyższego organ powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 zwanego dalej Kpa) umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł J. K. wskazując, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Wskazał, iż złożenie przez niego wniosku w momencie przejmowania przez władze państwowe oraz w kolejnych latach, w których funkcjonowała Polska Rzeczpospolita Ludowa, z uwagi na funkcjonujący reżim byłoby działaniem niestosownym, nieostrożnym, a wręcz ryzykanckim. Podał, że następne lata upłynęły odwołującemu na żmudnym poszukiwaniu dokumentacji i czynieniu ustaleń dotyczących przebiegu procedury wywłaszczeniowej. Wskazał również, że powoływanie się przez organ na przedawnienie nie uwzględnia słusznego interesu jednostki – obywatela. Zarzucił także, że organ nie poczynił ustaleń odnośnie daty ostateczności orzeczenia w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda podjął próbę pozyskania dokumentacji związanej z wywłaszczeniem nieruchomości oraz ewentualnym postępowaniem dotyczącym ustalenia odszkodowania tytułem wywłaszczenia. W tym celu wystąpił ze stosownym pismem do Wojewódzkiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w P.. Jednakże pismem z [...] stycznia 2020 r., znak [...], podmiot ten przekazał wniosek organu odwoławczego według właściwości Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, która nie posiada w swoich zasobach dokumentacji związanej z powyższym wywłaszczeniem.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ II instancji wyjaśnił, że aktualnie wywłaszczonej nieruchomości odpowiadają obecnie: działka nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu K. , objęta KW nr [...] (wypis z rejestru gruntów - k. 18 akt organu I instancji) oraz działka nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu K. (wypis z rejestru gruntów - k. 17 akt organu I instancji). Wojewoda wskazał, że przepis art. 129 ust. 5 ust. 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm. zwanej dalej u.g.n.) nie jest samoistną podstawą materialną do ustalania odszkodowania. Organ wskazał na spór istniejący w orzecznictwie odnośnie możliwości stosowania ww. przepisu do zaszłości sprzed wejścia w życie u.g.n. Podkreślił, iż podziela pogląd, zgodnie z którym, dopuszczalne jest wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. za nieruchomości przejęte na rzecz Skarbu Państwa pod rządami ustaw wywłaszczeniowych wcześniejszych niż ustawa o gospodarce nieruchomościami, ze względu na obowiązywanie zasady, zgodnie z którą każda nowa ustawa obejmuje istniejące w chwili wejścia jej w życie stany faktyczne, a więc takie sytuacje, które powstały jeszcze przed wejściem w życie nowej regulacji. Wskazał, że w sytuacji, gdy doszło do wywłaszczenia, a nie zostało ustalone odszkodowanie, podstawą do jego ustalenia jest art. 128 u.g.n., a przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. przyznaje jedynie staroście kompetencję do wydania odrębnej decyzji o odszkodowaniu, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 129 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którą odszkodowanie ustalane jest w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 dekretu obowiązującego w dacie wywłaszczenia roszczenia odszkodowawcze ulegały przedawnieniu po upływie trzech lat od dnia, w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się ostateczne w toku instancji, co w niniejszej sprawie nastąpiło od [...] maja 1955 r. Organ zaznaczył przy tym, że z treści odwołania wynika, że w toku postępowania wywłaszczeniowego nie został złożony wniosek o ustalenie odszkodowania. Organom także nie udało się pozyskać dokumentacji, z której wynikałoby, że taki wniosek został złożony. W konsekwencji organ uznał, że roszczenie odszkodowawcze powstałe na gruncie dekretu uległo przedawnieniu. Dalej wskazał, że wobec brzmienia przepisu art. 233 u.g.n., nie jest możliwe ustalenie odszkodowania, w niniejszej sprawie, na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Nie można bowiem uznać, że sprawa została wszczęta, lecz nie zakończona zgodnie z art. 233 u.g.n. Ubocznie organ wskazał, że wnioskodawca nie wykazał dziedziczenia po osobach wywłaszczonych.

Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. K. zaskarżył w całości decyzję organu II i I instancji wnosząc o uchylenie obu decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie:

- przepisu art. 39 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. poprzez błędne uznanie, że termin przedawnienia roszczeń odszkodowawczych za wywłaszczone nieruchomości rozpoczął swój bieg z dniem 26 maja 1955 r. i w konsekwencji błędne uznanie, że roszczenie uległo przedawnieniu po trzech latach od wskazanej daty wobec niewystąpienia z wnioskiem o ustalenie odszkodowania. Skarżący wskazał, że ani on, ani jego poprzednicy prawni nie mogli wystąpić z wnioskiem w okresie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej z przyczyn podawanych w odwołaniu;

- art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zmianie ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 48 poz. 282) oraz art. 7 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17 poz. 70 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne nieuwzględnienie, iż począwszy od 28 listopada 1973 r. (data wejścia w życie ww. przepisu), wszystkie sprawy wywłaszczeniowe wszczęte przed tym dniem, lecz niezakończone ostateczną decyzją o odszkodowaniu, prowadzi się na nowo na podstawie przepisów tej ustawy. W konsekwencji przyjęcie, że od tej chwili w tak niezakończonych sprawach stosownie do art. 14 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, obowiązek orzeczenia o odszkodowaniu obciąża organ bez potrzeby składania jakichkolwiek wniosków stron, a roszczenie odszkodowawcze nie podlega już przedawnieniu. Zdaniem skarżącego prowadzone postepowanie wywłaszczeniowe nie zostało skutecznie zakończone, gdyż nie zostało wypłacone stosowne odszkodowanie, kiedy to na organach spoczywał obowiązek skontaktowania się ze skarżącym i podjęcia działań. Nie można zatem uznać, że skarżący na skutek upływu czasu ma zamkniętą drogę do dochodzenia swoich roszczeń.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Wojewody utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Starosty [...].

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia umorzenia postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, zapisaną dawniej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w M. i oznaczonej na złożonym planie pomiarowym sporządzonym przez [...]. z 1954 r., nr ewid.[...], w tym m.in. z nieruchomości KW nr [...] (c.d. księgi wieczystej K. t. II wkl. [...] parcele nr [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2 stanowiącej tabularną współwłasność B. i E. małż. K. z K. .

Na wstępie, odnosząc się do kwestii formalnych należy zauważyć, że słusznie organ II instancji uznał, iż skarżący nie wykazał istnienia następstwa prawnego po byłych właścicielach przedmiotowej nieruchomości - B. i E. małż. K. z K. . Odszkodowanie zgodnie z art. 128 ust. 1 u.g.n. przysługuje bowiem osobie wywłaszczonej, jak również jej spadkobiercom. Następuje wówczas sukcesja uniwersalna, w ramach której, bez konieczności podejmowania żadnych działań, nabywca wstępuje w ogół praw i obowiązków zbywcy. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie nie przedłożył dokumentów, na podstawie których można by stwierdzić, że do takiej sukcesji doszło w postaci postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po byłych właścicielach wywłaszczonej nieruchomości, czy też notarialnego poświadczenia dziedziczenia. Dokumentacja dotycząca przeniesienia posiadania i własności gospodarstwa rolnego nie może być uznana za taki dowód, gdyż przedmiotowe gospodarstwo nie jest przedmiotem tego postępowania. Prawidłowo zatem organ II instancji, powołując się na przepisy art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 z późn. zm.), zwanej dalej k.c., art. 924 i 925 k.c. oraz art., 1025 § 2 k.c. zauważył, że w polskim systemie prawnym nie został przyjęty system rezerwy, zgodnie z którym określone osoby należące do najbliższych krewnych zmarłego (w tym dzieci) zawsze dochodzą do dziedziczenia określonej części spadku. Tym samym nie sposób wykluczyć sytuacji, kiedy cały majątek spadkowy, a z nim odpowiedzialność za długi spadkowe, przejdzie na inne osoby niż te, które w ustawie zostały zaliczone do kręgu spadkobierców ustawowych. Wskazać również należy na aktualny pogląd wyrażony w orzecznictwie zgodnie z którym w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie odszkodowania został złożony po upływie terminu, o którym mowa w art. 39 dekretu, to upływ terminu do dochodzenia roszczenia o odszkodowanie rodzi konieczność stwierdzenia, że wygasły uprawnienia także spadkobierców wywłaszczonej nieruchomości do odszkodowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r. I OSK 2813/12 LEX nr 1518032). Nawet zatem w sytuacji, gdyby skarżący wykazał następstwo prawne po byłych właścicielach wywłaszczonej nieruchomości to i tak w sytuacji złożenia wniosku po upływie ww. terminu skutkowałoby to wygaśnięciem uprawnień skarżącego jako spadkobiercy wywłaszczonej nieruchomości.

Przechodząc do meritum należy wskazać, że bezspornym jest, iż przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona na mocy orzeczenia Prezydium Rady w P. z dnia [...] maja 1955 r. nr [...], na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4 poz. 31 zwanego dalej dekretem). Prezydium Wojewódzkiej Rady Prezydium Rady w P. orzekło o wywłaszczeniu na rzecz Państwa części nieruchomości położonych we wsi i gromadzie K. , gm. M., zapisanych w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w M. i oznaczonych na złożonym planie pomiarowym sporządzonym przez P.O.PM. z 1954 r., nr ewid.[...], w tym m.in. z nieruchomości KW nr MM I (c.d. księgi wieczystej K. t. II wkl. 64 parcele nr [...] o pow. 4404 m2 i [...] o pow. 5393 m2 stanowiące tabularną współwłasność B. i E. małż. K. z K. . Orzeczenie to zostało opatrzone klauzulą prawomocności, z której wynika, że stało się prawomocne i wykonalne z dniem [...] maja 1955 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia przepisu art. 39 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. poprzez błędne uznanie, że termin przedawnienia roszczeń odszkodowawczych za wywłaszczone nieruchomości rozpoczął swój bieg z dniem 26 maja 1955 r., wskazać należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie z poniższych względów.

Zgodnie z przepisem art. 39 dekretu roszczenia odszkodowawcze przedawniają się po upływie trzech lat od dnia, w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się ostateczne w toku instancji (ust. 1). Jak stanowi ust. 2 art. 39 dekretu w przypadkach istnienia sporu co do własności wywłaszczanej nieruchomości, przedawnienie nie biegnie w czasie od wniesienia pozwu do prawomocnego zakończenia sporu, jeżeli pozew wniesiony został w terminie jednego roku od dnia, o którym mowa w ust. 1. Przedawnienie następuje w każdym razie po upływie sześciu lat od dnia, o którym mowa w ust. 1". Zgodnie z przepisami dekretu orzeczenie o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość było wydawane w postępowaniu odrębnym od postępowania wywłaszczeniowego i wymagało złożenia odrębnego wniosku przez którąkolwiek ze stron postępowania wywłaszczeniowego (art. 33 ust. 1 dekretu).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy podkreślić, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że decyzja o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] maja 1955 r. stała się prawomocna i wykonalna z dniem [...] maja 1955 r., a zatem ostatnim dniem do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania był dzień [...] maja 1958 r. W tym też dniu roszczenie o ustalenie odszkodowania w rozpoznawanej sprawie wygasło. Skutek ten nastąpił z mocy prawa i musiał być brany pod uwagę przez organ z urzędu w postępowaniu administracyjnym. Z ustaleń organów obu instancji, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, jednoznacznie wynika, że w toku postępowania nie został złożony wniosek o ustalenie odszkodowania.

Podkreślenia również wymaga, że niewątpliwie przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi podstawę do wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania również za nieruchomości wywłaszczone przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tj. przed [...] stycznia 1998 r., niemniej jednak dotyczy to tylko roszczeń nieprzedawnionych. Przepis art. 39 dekretu miał charakter bezwzględnie wiążący i musiał być brany pod uwagę z urzędu - zgodnie z art. 6 Kpa. Ponieważ przedawnienie nastąpiło z mocy prawa tj. z mocy powołanego art. 39 ust. 1 dekretu, nie jest konieczne zamieszczanie w obecnie obowiązujących przepisach dotyczących odszkodowań, zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, przesłanki w postaci nieupłynięcia okresu przedawnienia roszczenia odszkodowawczego. Skoro roszczenie jest przedawnione, to brak było podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania. Sąd podkreśla, że kwestia przedawnienia w prawie administracyjnym nie jest oceniana jednoznacznie, niemniej jednak jednolicie przyjmuje się, że ma ono miejsce zawsze, gdy przepis szczególny je wprowadza (por. uzasadnienia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie I OSK 1588/07 oraz z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie I OSK 1857/15, dostępnych w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Dekret z 1949 r. wprowadzał instytucję przedawnienia roszczenia o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, a zatem przedawnione roszczenie nie może być obecnie skutecznie dochodzone na podstawie art.129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis powyższy nie stanowi nowej, samodzielnej podstawy do ustalenia i wypłaty odszkodowania, którego przedawnienie nastąpiło przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz dotyczy wyłącznie takich roszczeń odszkodowawczych, które nie uległy przedawnieniu - z powodu braku przepisu przewidującego przedawnienie bądź też z powodu złożenia wniosku o odszkodowanie przed upływem okresu przedawnienia, lecz nierozpoznania go przez organy administracji.

Nie zasługuje zatem również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zmianie ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 48 poz. 282) oraz art. 7 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17 poz. 70 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne nieuwzględnienie, iż począwszy od 28 listopada 1973 r. (data wejścia w życie ww. przepisu), wszystkie sprawy wywłaszczeniowe wszczęte przed tym dniem, lecz niezakończone ostateczną decyzją o odszkodowaniu, prowadzi się na nowo na podstawie przepisów tej ustawy. W konsekwencji przyjęcie, że od tej chwili w tak niezakończonych sprawach stosownie do art. 14 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, obowiązek orzeczenia o odszkodowaniu obciąża organ bez potrzeby składania jakichkolwiek wniosków stron, a roszczenie odszkodowawcze nie podlega już przedawnieniu. Wyżej wskazane przepisy przejściowe odnoszą się bowiem do już wszczętej sprawy, w przedmiocie wywłaszczenia, przed dniem 28 listopada 1973 r., gdy tymczasem jak wskazywano już powyżej, w sprawie nie został złożony wniosek o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.

Skoro objęte wnioskiem roszczenie jest przedawnione, prawidłowo organ orzekł o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 Kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa, o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 47 akt sądowych).