Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 498/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 64 § 2, art. 63 § 1, art. 63 § 2 i 3, art. 62 § 3a, art. 127, art. 128, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. wydaną z upoważnienia Wojewody L., po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji z dnia (...) czerwca 2007 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L., orzekającej o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały J. W. w lokalu przy ul. T. nr (...) w L.; utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji uznał, iż przy dokonywaniu zameldowania posłużono się nieważnym tytułem prawnym do lokalu.

Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania stwierdzając, że w myśl art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) – do potwierdzenia pobytu na druku meldunkowym, uprawniony jest wyłącznie podmiot posiadający tytuł prawny do lokalu.

J. W. dokonał zameldowania w lokalu przy ul. T. nr (...) w dniu (...) stycznia 2007 r. Potwierdzenia pobytu na druku meldunkowym dokonał jego syn Jar. W., przedstawiając organowi meldunkowemu do wglądu akt notarialny – umowę darowizny z dnia 19 marca 2003 r., Rep. A .../2003. Darowizna została skutecznie odwołana, zaś Sąd Apelacyjny w L. wyrokiem z dnia (...) grudnia 2006 r. zobowiązał Jar. W. do przeniesienia na rzecz darczyńcy U. W. prawa własności nieruchomości położonej przy ul. T. nr (...) w L.

W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że podmiotem uprawnionym do potwierdzenia pobytu na druku meldunkowym była U. W. (właściciel nieruchomości), a nie Jar. W., przytaczając jako podstawę rozstrzygnięcia art. 47 ust. 2 w/w ustawy. Organ I instancji, wprowadzony w błąd dokonał rejestracji pobytu stałego z naruszeniem obowiązujących przepisów, a zatem zasadne było anulowanie tej czynności materialno-technicznej.

Skargę sądową na powyższą decyzję złożył J. W., zarzucając naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 47 ust. 2, art. 9 ust. 2 i 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały w sytuacji, gdy w dacie dokonania tej czynności właścicielem nieruchomości był Jar. W., zaś pobyt skarżącego w przedmiotowym lokalu stanowił okoliczność bezsporną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej postawą prawną zważył, co następuje:

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, została ona wydana na skutek rozpatrzenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, wniesionego przez J. W.

Stosownie do art. 128 k.p.a. – odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Odwołanie jest rodzajem podania w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. Niezbędne elementy podania określono w art. 63 § 2 i 3 oraz w art. 62 § 3a k.p.a.

Podanie wniesione pisemnie powinno zatem zawierać: wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie (...). Ponadto powinno być ono podpisane przez wnoszącego. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

Podpis jest zatem niezbędnym elementem podania. Podpis wskazuje bowiem osobę wnoszącego i pozwala zidentyfikować, czy podanie pochodzi od podmiotu uprawnionego. Nie ulega wątpliwości, że podpis musi być podpisem własnoręcznym.

Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że odwołanie noszące datę 18 stycznia 2007 r. (data wpływu do Urzędu Miasta L. – 3 lipca 2007 r.) nie jest opatrzone własnoręcznym podpisem J. W. (por. oryginał i kserokopia – k. 61-60 ; 49-48 akt administracyjnych).

Mimo tego braku odwołania, organ I instancji zaniechał powinności ciążącej na nim z mocy art. 64 § 2 k.p.a., przekazując akta administracyjne wraz z odwołaniem do organu II instancji.

Odwołanie bez podpisu, nie może być uznane za odwołanie w rozumieniu art. 127 i art. 128 k.p.a. Skoro organ II instancji wydał w takiej sytuacji decyzję w trybie art. 138 § 1 k.p.a. oznacza to, że owa decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pogląd taki jest utrwalony zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie (np. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. – POP 1997/3/62).

Z tych względów należało orzec jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 uzasadnia przepis art. 152 tej ustawy.

Jeżeli dojdzie do usunięcia braku formalnego odwołania, organ II instancji rozpatrując odwołanie ustosunkuje się do wszystkich zawartych w nim zarzutów, a przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.).