Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2633/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi L. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia L. Z. (dalej: "Skarżąca"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r. o uznaniu za bezzasadny zarzutu podniesionego na prowadzone postępowania postępowanie egzekucyjne.

Z uzasadnienia postanowienia organu I instancji wynika, że organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne w dniu [...] listopada 2013r. doręczając Skarżącej odpis tytułu wykonawczego nr [...] ([...]) z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za okres I kwartału 2010 r.

Skarżącą w piśmie z dnia 19 listopada 2013r. podniosła zarzut błędu co do osoby zobowiązanej, oraz braku wymagalności obowiązku uregulowania zobowiązania i braku doręczenia upomnienia.

Organ I instancji uznając powyższe zarzuty za bezzasadne wyjaśnił, że podstawą ustalenia wysokości podatku od nieruchomości, a więc ustalenia charakteru nieruchomości, w stosunku do której organ podatkowy nalicza podatek, są dane będące w posiadaniu ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 193 z 2010r. poz. 1287 ze zm.), organy podatkowe przy wymiarze podatku są związane z zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, nie są bowiem uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie.

Organ wskazał, że:

1. Nieruchomość oznaczona jako działka ewid. Nr [...] z obrębu [...] o pow. 2816 m2 z 2003r. stanowiła własność trzech podmiotów tj. Skarżącej, M. G., M. G. Zatem zgodnie z przepisem art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Prezydent wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. organ podatkowy uchylił w całości ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2003r. ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003r. na kwotę 419,40 zł. i ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2003r. za przedmiotową nieruchomość w kwocie 419 zł. Podkreśłił, że decyzja została skutecznie doręczona za pośrednictwem poczty: M. G. i M. G. w dniu 5 maja 2010r., Skarżącej w dniu 7 maja 2010r. (data drugiego awiza).

2. Nieruchomość oznaczona jako działki ewid. Nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...] (poprzednio jako działka ewid. Nr [...] z obrębu [...]) o pow. 2816 m2 w 2007r. stanowiła współwłasność czterech podmiotów tj. Skarżącej, M. G., M. G., A. Z. (obecnie T.).

Decyzją z dnia [...] maja 2010r. organ odmówił wznowienia postępowania podatkowego wobec Skarżącej, A. Z., M. G. i M. G. w sprawie zmiany wysokości podatku od nieruchomości za rok 2007, ustalonego decyzją Prezydenta W. Nr [...]z dnia [...] lutego 2007r., za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oznaczoną jako działki ewid. Nr [...],[...],[...].[...]z obrębu [...] (poprzednio jako działka ewid. Nr [...] z obrębu [...]). W/w decyzja została skutecznie doręczona za pośrednictwem poczty: M. G. i M. G. w dniu 31 maja 2010r., Skarżącej i A. Z. (obecnie T.) w dniu 1 czerwca 2010r. (data drugiego awiza).

3. Nieruchomość oznaczona jako działki ewid. Nr [...],[...],[...]z obrębu [...] o pow. 1223 m2 w 2008r. stanowiła własność A. Z. (obecnie T.). Decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. organ ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2008r., za działki ewid. nr [...],[...],[...] z obrębu [...] w wysokości 306 zł. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona za pośrednictwem poczty A. Z. (obecnie T.) w dniu 24 grudnia 2009r. (data drugiego awiza).

Prezydent podkreślił, że stosownie do przepisu art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p.") w razie niemożności doręczenia pisma osobom fizycznym w ich mieszkaniu poczta pozostawia zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni, a adresata zawiadamia się dwukrotnie. W związku z powyższym zgodnie z przepisem art. 150 ustawy Ordynacji podatkowej organ podatkowy uznał, że w/w decyzje zostały skutecznie doręczone. Placówka pocztowa zawiadomiła dwukrotnie adresata o pozostawieniu listu na poczcie, natomiast list nie został odebrany. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Prezydent odnosząc się do zarzutu braku otrzymania upomnień wskazał, że upomnienie nr [...] z dnia [...] lutego 2012r. na podstawie którego został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] zostało odebrane osobiście przez A. T. w dniu 6 marca 2013r., natomiast upomnienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. na podstawie którego został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. zostało dołączone do tytułu wykonawczego nr [...] wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

W zażaleniu z dnia 3 lutego 2014 r. Skarżąca wskazała, że w 2010r. nie odebrała żadnych pism, co potwierdza Urząd W. dla dzielnicy W. Ponadto podniosła, że bez własnej winy nie brała udziału w postepowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Wskazała, że niemożność odbierania korespondencji została wyjaśniona w piśmie z dnia 19 listopada 2013 r., do którego została dołączona dokumentacja po przebytej chorobie i operacji. Powyższe spowodowało, iż nie miała ona wiedzy o decyzji. Dopiero działania egzekucyjne Prezydenta W. spowodowały, iż o wydanej decyzji dowiedziała się w dniu 18 listopada 2013 r.

Przywołanym na wstępie postanowieniem SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazało, że zgodnie z art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej "u.p.e.a."), zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

SKO powtórzyło ustalenia organu I instancji co do nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr [...] z obrębu [...] o pow. 2816 m2 oraz odnośnie doręczenia upomnień. SKO odnosząc się do zarzutu Skarżącej, iż z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącego ustalenia podatku to winna ona doprowadzić do wznowienia postępowania. Sama okoliczność, że nie brała udziału w tym postępowaniu nie może natomiast przesądzać o zasadności zarzutu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca

zarzuciła, że SKO nie odniosło się do pisma z 19 listopada 2013r. zawierającego zarzuty do tytułu wykonawczego o numerze [...]. Podkreśliła, że całe uzasadnienie SKO to powtórzenie treści postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014r. Wskazała, że w uzasadnieniu mówi się, iż zaległość dotyczy I kwartału 2010r., gdy podatek za 2010r. został zapłacony. Ponadto upomnienia, o których mówi się w uzasadnieniu nie dotyczą decyzji z zaskarżonego tytułu wykonawczego. Podkreśliła, że domaga się rzetelnego uzasadnienia postanowienia SKO.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie musiało zostać wyeliminowane z porządku prawnego.

W myśl art. 34 § 1 up.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

Dalsze jednostki cytowanego przepisu stanowią, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu (§ 5).

Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej określone zostały w art. 33 pkt 1-10 ustawy egzekucyjnej.

Z powyższego wynika, że zobowiązanemu przysługuje, w zakresie wyznaczonym art. 33 ustawy egzekucyjnej i w terminie, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 tej ustawy, uprawnienie do zgłoszenia zarzutów, zaś na wierzycielu ciąży obowiązek wyrażenia, w przewidzianej do tego formie, swojego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów.

Wierzyciel jest zobowiązany do wypowiedzi na temat wszystkich zgłoszonych zarzutów, a nie tylko co do niektórych.

O ile stanowisko wierzyciela, udzielone w trybie art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, nie obejmuje wszystkich zgłoszonych zarzutów mieszczących się w zakresie wynikającym z art. 33 tej ustawy, wypowiedź taka, jako niepełna, narusza wskazane przepisy i to w sposób mający wpływ na wynik sprawy (tam samo WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 11 czerwca 2014 r., I SA/Gl 1449/13, LEX).

Brak wypowiedzi wierzyciela co do prawidłowo zgłoszonego zarzutu oznacza niemożność orzekania przez organ egzekucyjny w sprawie takiego zarzutu, a tym samym i rozstrzyganie w tym przedmiocie.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie przedmiotowej egzekucji, podnosząc nieistnienie obowiązku zapłaty dla wierzyciela, brak doręczenia decyzji, które stały się podstawą wydania tytułu wykonawczego, brak wymagalności obowiązku, brak doręczenia upomnienia, zaistnienie przyczyn wznowienia postępowania.

W dniu [...] stycznia 2014 Prezydent W. wydał postanowienie, w którym uznał za nieuzasadnione wszystkie zarzuty Skarżącej. Uzasadnienie nie zawiera odniesienia się do zarzutu skarżącej na temat braku doręczenia upomnienia, o kwestii tej organ wypowiedział się tylko w stosunku do A. Z., a skarżąca nazywa się L. Z. (vide- s.3 postanowienia Prezydenta).

Następnie w dniu [...] maja 2014 SKO wydało postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W tym postanowieniu organ drugiej instancji również nie odniósł się do wszystkich podniesionych przez zobowiązaną zarzutów. SKO w szczególności nie odniosło się do twierdzeń zobowiązanej na temat braku doręczenia upomnienia. Powielił tylko stwierdzenia organu I instancji o doręczeniu decyzji A. Z.

W tej sytuacji Sąd stwierdza, że wierzyciel nie zidentyfikował wszystkich zarzutów podnoszonych przez zobowiązaną, przez co naruszył przepis art. 33 i 34 u.p.e.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie wierzyciel wyda nowe stanowisko, w którym uwzględni wszystkie podnoszone przez Skarżącą zarzuty.

Podstawą prawną niniejszego wyroku stał się art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. Stwierdzenie, w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, nastąpiło na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd nie orzekał ze względu na brak stosownego wniosku Skarżącej w tym przedmiocie.