Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 79/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 59, art. 61,art. 64
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Towarzystwo [....] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 listopada 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umarza postępowanie administracyjne.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr [...] z dnia 31.08.2018 r., znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami wbudowanymi wraz z budową drogi wewnętrznej oraz budową infrastruktury technicznej na części działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. W. w Krakowie".

W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie wszczęto na wniosek inwestora P. R. złożony dnia 24.01.2017 r., doprecyzowany i skorygowany w dniu 27.06.2017 r. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone postanowieniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21.07.2017 r. z uwagi na niezgodność wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy, jednak z uwagi na upływ okresu zawieszenia postanowieniem z dnia 24.10.2017 r. organ podjął zawieszone postępowanie. Pozyskano milcząco dokonane uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej u K. (którego zadania przejęło z dniem 01.01.2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Opinię w sprawie wyraził również: Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. w zakresie ochrony środowiska i konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K., [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. w zakresie melioracji wodnych, Miejski Konserwator Zabytków w K. w odniesieniu do terenów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego. Na podstawie zgromadzonych w trakcie postępowania materiałów dowodowych ustalono, że planowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zaś osoba uprawniona po myśli art. 60 ust. 4 u.p.z.p. mgr inż. arch. K. M. przygotowała projekt decyzji. Odnotowano brak zastrzeżeń i uwag stron do planowanej inwestycji. Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Załącznik Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej, Załącznik Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 4 -część graficzna wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej.

Odwołanie złożyło Towarzystwo [...] zarzucając naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 61 tej ustawy oraz niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi. Odwołujący zauważył, że decyzja dopuszcza odprowadzanie ścieków do zbiornika wybieralnego, które to rozwiązanie jest sprzeczne - nawet jako rozwiązanie czasowe - z § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten nie dopuszcza bowiem stosowania zbiorników na nieczystości stałe na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska (w tym przypadku obszar objęty jest ochroną prawną jako park krajobrazowy). Zdaniem Odwołującego, warunki realizacji inwestycji będą miały wpływ na przyrodę na terenie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego, w strefie kształtowania systemu przyrodniczego oraz obszarze wymiany powietrza, określonych w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa. Wskazano, że decyzja dotyczy nieruchomości wyznaczonej w tym Studium jako tereny zieleni nieurządzonej (ZR) o powierzchni biologicznie czynnej min. 90%, położona jest w strefie kształtowania systemu przyrodniczego i w obszarze wymiany powietrza. Ze względu na wysokie wartości przyrodnicze i krajobrazowe tego obszaru procedowany jest plan miejscowy Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy. Odwołujący zacytował fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II OSK 1250/08 podkreślając, że w sprawie zapisy Studium zostały całkowicie pominięte, a choć at ten nie jest aktem prawa miejscowego powinien być rozpatrzony jako dowód w sprawie. Zdaniem Odwołującego dopuszczenie usytuowania zabudowy w miejscu wskazanym we wniosku będzie stało w sprzeczności z konstytucyjną zasadą zrównoważonego rozwoju. Zgodnie bowiem z "Mapą roślinności rzeczywistej Miasta Krakowa z wyznaczeniem terenów najcenniejszych, niezbędnych do zachowania równowagi ekosystemów Miasta", przedmiotowy teren w przeważającej części został zwaloryzowany jako obszar cenny przyrodniczo. Strona zakwestionowała ustalenia decyzji co do kontynuacji linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, wskazała również na sprzeczność analizy polegającą na dopuszczeniu zabudowy wnioskowanej nieruchomości przy jednoczesnym odnotowaniu jej położenia w Bielańsko - Tynieckim Parku Krajobrazowym, w strefie kształtowania systemu przyrodniczego i na terenie obszaru węzłowego EKONET -PL.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 listopada 2018 r. nr [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., póz. 1945 z późn. zm.), dalej też jako "u.p.z.p.", § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), dalej jako "rozporządzenie" oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W ocenie organu teren inwestycji obejmujący część działki nr [...] obr. [...] posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. W. poprzez działki nr [...] i [...] obr. [...], w których prawie własności udział posiada inwestor Pana P. R.. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę (oświadczenie [...]PWiK S.A.), energię elektryczną (oświadczenie [...] S.A.), gaz (oświadczenie [...] sp. z o.o.) na warunkach określonych przez dysponentów poszczególnych sieci. Inwestor planuje odprowadzanie ścieków sanitarnych do szczelnych zbiorników wybieralnych, które to rozwiązanie zostało przyjęte przez organ I instancji jako wystarczające dla planowanej inwestycji wobec braku kanalizacji miejskiej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji - ze wskazaniem na obowiązek przyłączenia nieruchomości do kanalizacji po jej wybudowaniu zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że wobec brzmienia § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz położenie terenu inwestycji na obszarze podlegającym szczególnej ochronie środowiska decyzja o warunkach zabudowy może nie znaleźć kontynuacji w pozwoleniu na budowę. Powołany zapis decyzji ma charakter wyłącznie informacyjny. Przepis § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych nie stanowi bowiem przepisu odrębnego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., który mógłby być podstawą orzekania na etapie ustalania warunków zabudowy. Nietrafnym okazał się więc zarzut odwołania naruszenia przepisu odrębnego tj. przywołanego wyżej § 34 rozporządzenia. Kolegium wyjaśnia, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie jest zgodne z przepisami szczególnymi. W decyzji tej określa się podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko do zagadnień, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno-budowlanych, ustaloną na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Co za tym idzie, w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy rozstrzyga się jedynie o tym, czy realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego jest dopuszczalna na konkretnym terenie. Organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może zatem wkraczać w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w Prawie budowlanym i przepisach wykonawczych wydanych na jego podstawie, w tym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Co do zaistnienia w sprawie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że istniejące uzbrojenie terenu - w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. W. (zgodnie z opinią zarządcy ww. dróg publicznych Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.) - jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. f ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia -zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. l i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, póz. 1589) oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2 — 5 u.p.z.p. Co do spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, analiza wykonana w dniu [...].01.2018 r. przez mgr inż. arch. K. M. (k. nr 160-161 i 167 akt) odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. I tak Kolegium stwierdziło, że analiza ta sporządzona została zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia. Analiza ta zawiera część graficzną - mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości minimum 180 m od granic terenu inwestycji przeznaczonego pod inwestycję kubaturową. Wyjaśniono też, że wyznaczenie granic obszaru nastąpiło w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działki wynoszącego ok. 90 m. Kolegium nie znalazło podstaw do negowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego w omawianym dokumencie analizy. Obszar o tożsamych granicach został wyznaczony na zał. nr 4 do decyzji obejmującym część graficzną wyników analizy. W części tekstowej omawianego dokumentu zostało opisane zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy. Podano, że teren inwestycji znajduje się w południowo - zachodniej części Krakowa, w rejonie ulic U. i W. . Obszar ten obejmuje tereny o odmiennym sposobie zagospodarowania i niejednorodnym charakterze. W południowo - wschodniej części obszaru analizowanego, w rejonie ul. U. i ul. W. zlokalizowana jest dość jednorodna gabarytowo zabudowa w typie podmiejskiego osiedla domów jednorodzinnych, w północnej części obszaru znajdują się zabudowania dawnego gospodarstwa (hodowla koni), zaś pozostała część terenu jest wolna od zabudowy tworząc rozległe przestrzenie pokryte roślinnością, najczęściej o charakterze łąkowym. Badany obszar charakteryzuje się dużym nasyceniem zielenią - wysoką i niską, tworząc rozległe powierzchnie biologicznie czynne. W analizie opisano formę architektoniczną występującej tu zabudowy wskazując, że przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza, której towarzyszą budynki gospodarcze oraz narażę. W obszarze występują też usługi związane ze sportem i rekreacją. Projektowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji mieszkaniowej. W obszarze analizowanym znajdują się bowiem działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej ul. W. , które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to m.in. dz. nr [...] i [...]. Kolegium nie znalazło też żadnych podstaw do negowania rozważań analizy wraz z jej uzupełnieniem w zakresie cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, które dały podstawę do ustalenia w badanej decyzji parametrów dla planowanej inwestycji. W odniesieniu do linii zabudowy w analizie wskazano na brak formalnie wykształconej linii, zwrócono uwagę na sytuowanie budynków w układach swobodnych, w różnych konfiguracjach, uskokowe, niekiedy w kilku liniach zabudowy. Zwrócono też uwagę na usytuowanie terenu inwestycji w oddaleniu od drogi publicznej ul. W. , poza terenem działek, na których zlokalizowane są budynki w pierwszej linii zabudowy od tej drogi. W wynikach analizy uznano więc, że dla projektowanej inwestycji jako zlokalizowanej w głębi terenu, w odległości od ul. W. , nie ma potrzeby wyznaczenia linii zabudowy. Za jedyne ograniczenie uznano warunki techniczne obowiązujące w okresie sporządzania projektu budowlanego, które będą regulować odległości od granicy działki oraz od budynków i obiektów technicznych, zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Te zaś ustalenia pozwoliły organowi I instancji na odstąpienie od ustalenia linii zabudowy w przedmiotowej decyzji na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Kolegium w pełni zaaprobowało powyższe ustalenia organu I instancji. W opisanych uwarunkowaniach przestrzennych, przy takiej jak wskazano lokalizacji terenu inwestycji względem ul. W. w kolejnej linii zabudowy, uzasadnionym pozostaje odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy dla projektowanej inwestycji, zwłaszcza że istniejąca zabudowa w oddaleniu od tej drogi nie tworzy struktury wymagającej kontynuacji. Co prawda zasadą jest obowiązek organu ustalenia wszystkich parametrów określonych ww. rozporządzeniem, tym niemniej w pewnych wyjątkowych stanach faktycznych orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza rezygnację z wymogu wyznaczenia linii zabudowy projektowanej "na zapleczu" lub "na tyłach" istniejącej zabudowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20.06.2011 r., sygn. akt II SA/Kr 83/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.03.2011 r. II OSK 496/10, LEX nr 863095). Kolegium potwierdziło też prawidłowość ustaleń badanej decyzji w kwestii parametrów przyszłego zamierzenia inwestycyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyło Towarzystwo [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w całości. Skarżący podtrzymał swoje zarzuty sformułowane w odwołaniu co do naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 61 tej ustawy oraz niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi. Decyzja dopuszcza odprowadzanie ścieków do zbiornika wybieralnego, które to rozwiązanie jest sprzeczne - nawet jako rozwiązanie czasowe - z § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten nie dopuszcza bowiem stosowania zbiorników na nieczystości stałe na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska (w tym przypadku obszar objęty jest ochroną prawną jako park krajobrazowy). Warunki realizacji inwestycji będą miały wpływ na przyrodę na terenie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego, w strefie kształtowania systemu przyrodniczego oraz obszarze wymiany powietrza, określonych w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa. Wskazano, że decyzja dotyczy nieruchomości wyznaczonej w tym Studium jako tereny zieleni nieurządzonej (ZR) o powierzchni biologicznie czynnej min. 90%, położona jest w strefie kształtowania systemu przyrodniczego i w obszarze wymiany powietrza. Ze względu na wysokie wartości przyrodnicze i krajobrazowe tego obszaru procedowany jest plan miejscowy Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy. Odwołujący zacytował fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II OSK 1250/08 podkreślając, że w sprawie zapisy Studium zostały całkowicie pominięte, a choć akt ten nie jest aktem prawa miejscowego powinien być rozpatrzony jako dowód w sprawie. Zdaniem strony skarżącej dopuszczenie usytuowania zabudowy w miejscu wskazanym we wniosku będzie stało w sprzeczności z konstytucyjną zasadą zrównoważonego rozwoju. Zgodnie bowiem z "Mapą roślinności rzeczywistej Miasta Krakowa z wyznaczeniem terenów najcenniejszych, niezbędnych do zachowania równowagi ekosystemów Miasta", przedmiotowy teren w przeważającej części został zwaloryzowany jako obszar cenny przyrodniczo. Strona zakwestionowała ustalenia decyzji co do kontynuacji linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, wskazała również na sprzeczność analizy polegającą na dopuszczeniu zabudowy wnioskowanej nieruchomości przy jednoczesnym odnotowaniu jej położenia w Bielańsko - Tynieckim Parku Krajobrazowym, w strefie kształtowania systemu przyrodniczego i na terenie obszaru węzłowego EKONET -PL.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W odpowiedzi na skargę inwestor P. R. wniósł o jej oddalenie, podzielając stanowisko organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że zarzut skargi wyartykułowany jako niezgodność zaskarżonej decyzji z przepisami odrębnymi jest nieprawidłowo nazwany, natomiast okoliczności podniesione na jego uzasadnienie, prowadzą do jednoznacznej konkluzji, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i to w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków wymienionych enumeratywnie w tym przepisie. Jednym z nich, wymienionym w punkcie 3, jest warunek, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 2 pkt. 13 w/w ustawy przez "uzbrojeniu terenu" należy natomiast rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Dalej należy wskazać, że przeprowadzając postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, organ nie wydaje decyzji abstrakcyjnej, lecz toczy postępowanie i wydaje decyzję odnośnie skonkretyzowanej inwestycji na konkretnym terenie. W przedmiotowym wypadku, inwestycja planowana jest na terenie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, gdzie w myśl § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zabronione jest stosowania wybieralnych zbiorników na nieczystości ciekłe. W tym stanie rzeczy, wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzbrojenie terenu dla odprowadzania nieczystości ciekłych, to uzbrojenie w sieć kanalizacyjną. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że w szeroko rozumianym sąsiedztwie terenu inwestycji, sieci kanalizacyjnej brak, nie jest ona aktualnie projektowana i że nie jest możliwe podłączenie planowanych budynków do takiej sieci, a jej budowa nie jest także zagwarantowana w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie jest spełniona jedna z koniecznych przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o jakiej stanowi art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem w okolicznościach kontrolowanej sprawy, decyzja o warunkach zabudowy nie mogła być wydana.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zaskarżona decyzja jest wadliwa również z innej przyczyny. Planowane zamierzenie nie obejmuje bowiem całej działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. W. w Krakowie, lecz tylko jej część. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni natomiast podziela pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. II OSK 1442/16, iż "sposób określenia granic nieruchomości gruntowej uregulowany został przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.), według których przebieg granic jest efektem prac geodezyjnych lub kartograficznych (art. 11-12b), a ponadto dokonywany jest w drodze decyzji (art. 33) lub orzeczenia sądu powszechnego (art. 34). Użyte zatem w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie, toteż ocena spełnienia przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny, wynikający wyłącznie z woli inwestora, w szczególności będzie sprowadzone do wskazania tylko tej części nieruchomości gruntowej, która będzie planowo faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. II OSK 2942/15; wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r. sygn. II OSK 1769/16; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2012/15; wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. II OSK 2737/14; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 1837/14; wyrok NSA z dnia 15 marca 2016 r. sygn. II OSK 1783/14; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. II OSK 197/13; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. II OSK 1826/08)". Poza argumentacją o której mowa w wyżej cytowanym orzeczeniu dodać należy, iż wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki lub terenu nie może dotyczyć części działki ewidencyjnej z uwagi na brzmienie § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pojęcie działki, o jakim mowa w tym przepisie musi być rozumiane jako działki ewidencyjna gdyż inaczej pojęcia tego nie sposób zdefiniować. Także pojęcie "teren" o którym mowa w tym przepisie to teren kilku (więcej niż jednej) działek na której planowana jest inwestycja. Granice tego terenu w sposób oczywisty muszą przebiegać po granicach działek ewidencyjnie wyodrębnionych a nie dowolnie je przecinać tworząc obszar niemożliwy do prawnego wyodrębnienia.

Z powyższych względów zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca są wadliwe, w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z uwagi na to , że dla terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, w dniu 2 marca 2019 roku weszła w życie Uchwała NR VI/111/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "SKOTNIKI I KOSTRZE - OBSZAR ŁĄKOWY" - ogłoszona w DZIENNIKU URZĘDOWYM WOJEWÓDZTWA MAŁOPOLSKIEGO z dnia 15 lutego 2019 r., poz. 1390, aktualnie wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest dopuszczalne. Z tej przyczyny zachodzi podstawa do umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a., a w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. art. 145 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.