Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 971/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ut. 1 pkt 1 lit. c), par. 2 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity
article: art. 70 par. 1 i 3, art. 107 par. 1 i 2 pkt 2, art. 108 par. 1, art. 116 par. 1, 2 , 4, art. 197, art. 201 par. 1 pkt 5, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 10, art. 11, art. 20 ust. 2 pkt 2, art. 21 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1112
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października do grudnia 2006 r. oraz od stycznia do kwietnia, czerwiec i od sierpnia do listopada 2007 r. wraz z odsetkami I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu adwokatowi [...] kwotę [...]zł ([...] złotych [...]) uwzględniając podatek od towarów i usług w wysokości [...]zł ([...] złotych [...]) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 107 § 1 i 2 , art. 108, art. 109, art. 116 § 1, 2 i 4, art. 200 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 3 lipca 2012r., poz. 749) dalej o.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialność MR jako byłego członka zarządu A spółka z o.o. w K, za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług, " z tytułu:

- podatku od towarów i usług za miesiące: [...] w łącznej kwocie należności głównej [...] wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...]

- kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wykazanych do zwrotu i otrzymanych nienależnie za miesiące: [...] w łącznej kwocie [...], wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...].

- kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wykazanych do zwrotu i otrzymanych w wysokości wyższej od należnej za miesiące [...] w łącznej kwocie [...], wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał" że A spółka z o.o. utworzona została w dniu [...] przez udziałowców: DR i MR. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...], sygn. [...] spółka wpisana została do Krajowego Rejestru Sądowego. W okresie od dnia [...] do dnia [...] jednoosobowy zarząd spółki stanowiła MR, pełniąc obowiązki prezesa tego zarządu. Uchwałą wspólników nr [...] z dnia [...] MR została odwołana z tej funkcji z dniem [...], a na jej miejsce powołany został uchwałą wspólników nr [...] z dnia [...] DR, który pełni tę funkcję od dnia [...] do chwili obecnej.

A spółka z o.o. nie uregulowała płatności: wynikających z decyzji ostatecznych wydanych przez Dyrektora UKS z dnia [...] określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za m-ce: [...], nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za m-c [...] oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny m-c za m-c [...].

Organ pierwszej instancji wskazał, że MR w okresie sprawowanego zarządu w spółce nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, jak również nie wykazała w toku prowadzonego postępowania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy, nie wskazała również mienia spółki, z którego egzekucja mogłaby zaspokoić zaległości podatkowe, nie może zatem uwolnić się od odpowiedzialności za w/w zaległości podatkowe spółki.

Ponadto zdaniem organu od odpowiedzialności za w/w zaległości spółki A nie uwalnia strony, przerzucanie przez nią winy za powstanie zaległości na syndyka, który został ustanowiony przez Sąd Rejonowy, dopiero po złożeniu do tego Sądu w dniu [...] (data wpływu) przez DR wniosku o ogłoszeniu upadłości z dnia [...].

Wg złożonych zeznań spółka wykazała:

- w [...] przychód [...] dochód [...], podatek [...]

- w [...] przychód [...] strata [...]

- w [...] przychód [...] strata [...]

- w [...] przychód [...] strata [...]

Z powyższego wynika, że od [...] spółka nie przynosiła dochodów. Na podstawie upoważnienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej od [...] do [...] prowadzono w spółce kontrolę w zakresie obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych oraz w podatku od towarów i usług w [...] i w [...] r. Protokół doręczono stronie [...].

Uchwałą wspólników nr [...] z dnia [...] MR została odwołana ze stanowiska prezesa zarządu z dniem [...]. Zdaniem organu, co najmniej po doręczeniu protokołu kontroli MR była świadoma nieprawidłowości ustalonych w spółce i związanych z tym konsekwencjami podatkowymi, w czasie pełnienia funkcji prezesa zarządu stanowiąc jednoosobowy zarząd MR nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.

Wniosek powyższy został złożony w dniu [...] przez DR będącego prezesem zarządu od [...]. Zdaniem organu MR mając świadomość niewypłacalności spółki nie dopełniła obowiązku złożenia we właściwym czasie wniosku o upadłość spółki. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie upadłościowe (sygn. akt [...] z dnia [...]) na wniosek syndyka masy upadłości, ponieważ majątek w masie upadłości nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania. Nie wpłynęły również od wierzycieli upadłej spółki, zaliczki na koszty postępowania. Syndyk dysponował jedynie kwotą [...], która nie pozwalała na kontynuowanie postępowania upadłościowego i nie było widoków na zaspokojenie pozostałych kosztów postępowania. Po uzyskaniu informacji w dniu [...] o ogłoszeniu upadłości przez Sąd Rejonowy postanowieniem sygn. akt [...] z dnia [...] (uprawomocnionym [...]) organ zawiesił postępowanie egzekucyjne w dniu [...], a następnie umorzył w dniu [...] ze względu na umorzenie postępowania upadłościowego przez Sąd Rejonowy postanowieniem sygn. akt [...] z dnia [...] (uprawomocnienie [...]). Nie zastosowano żadnych środków egzekucyjnych. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie upadłościowe, ponieważ pomimo spieniężenia przez syndyka całego majątku upadłej spółki, brak było środków na dalsze prowadzenie tego postępowania. Powyższe zdaniem organu oznacza, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że strona postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów uzasadniających odstąpienie od orzeczenia odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 i 2 o.p., organ podatkowy stwierdził, że zachodzą ustawowo przewidziane okoliczności w świetle których, MR jest odpowiedzialna solidarnie ze spółką całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe A sp. z o.o., których termin płatności upływał w czasie, gdy pełniła obowiązki członka zarządu tej spółki. Odpowiedzialność ta obejmuje również zaległości wymienione w art. 52 o.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu i na podstawie art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 o.p. również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji MR wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołanie zostało uzupełnione pismem z dnia [...], do którego strona dołączyła takie dokumenty jak:

- notarialnie poświadczone pełnomocnictwo udzielone przez MR jako prezesa Spółki A Sp. z o.o. DR do reprezentowania Spółki,

- oświadczenie MR dotyczące faktycznego zajmowania się sprawami Spółki przez jej męża i wspólnika DR,

- oświadczenie DR, dotyczące prowadzenia przez niego spraw Spółki,

- analizę możliwości wykorzystania palników gazowych zasilanych gazem LPG wykonaną w dniu [...], na zlecenie Sp. z o.o. A, przez B.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art, 191 o.p. poprzez niezbadanie całego materiału dowodowego i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie oraz art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. poprzez jego błędną interpretację.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1 i art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej po pierwsze ocenił stan faktyczny sprawy przez pryzmat przepisów prawa podatkowego w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych- art. 70 § 1 i 3 o.p. i stwierdził, że z dniem ogłoszenia upadłości Spółki, tj. [...], nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia w/w zobowiązań podatkowych. Począwszy od dnia [...] biegnie on na nowo. W związku z powyższym, zaległości te są nadal wymagalne, a sprawa odpowiedzialności MR za zaległości z tego tytułu podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu.

Badając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwie określił stronę orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania A Sp. z o.o., względem której, należało orzec o odpowiedzialności za wymienione w sentencji decyzji zaległości podatkowe. W trakcie postępowania wyjaśniającego, ustalono na podstawie uchwały nr [...] z dnia [...] podjętej przez Zgromadzenie Wspólników Spółki oraz uchwały nr [...] z dnia [...]. Zgromadzenia Wspólników Sp. z o.o. A, że MR w okresie od [...] tj. w terminie płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych, była jedynym członkiem zarządu A Sp. z o.o. Tak więc, rzeczona zaległość podatkowa powstała w czasie pełnienia przez stronę funkcji członka Zarządu Spółki. Ponosi ona zatem solidarnie z A sp. z o.o. odpowiedzialność za długi podatkowe.

Stwierdzono również, że organ podatkowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie wystąpienia przesłanek umożliwiających wydanie zaskarżonej decyzji oraz przesłanek pozwalających na odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności strony za wskazane w sentencji decyzji zaległości podatkowe Spółki wraz z odsetkami za zwłokę. W trakcie postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego ustalono, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe powstałe w podatku od towarów i usług, zostały określone decyzjami Dyrektora Urzędu Kontroli z dnia [...]. Ustalono również, że Spółka nie dokonała wpłat, wynikających z ww. decyzji kwot należnych Skarbowi Państwa. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne wobec A sp. z o.o. mające na celu przymusowe ściągnięcie przedmiotowych zaległości podatkowych. W dniu [...] Sąd Rejonowy, ogłosił upadłość A Spółka z o.o. W związku z powyższym postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało zawieszone. Postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...], Sąd Rejonowy, z uwagi na brak środków na dalsze prowadzenie tego postępowania, umorzył postępowanie upadłościowe Spółki z o.o. A w upadłości likwidacyjnej. W treści postanowienia Sąd wskazał, że syndyk zbył cały majątek upadłej i nie ma widoków na pozyskanie jakichkolwiek innych środków. W chwili umorzenia przedmiotowego postępowania upadłościowego syndyk masy upadłościowej dysponował kwotą [...]. Wobec faktu wskazanego przez sąd, iż Spółka A nie posiada żadnego majątku, z którego możliwe jest uzyskanie jakichkolwiek środków finansowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne. Uznano bowiem, że dalsze prowadzenie wobec Spółki postępowania egzekucyjnego jest bezprzedmiotowe, ponieważ egzekucja okazałaby się bezskuteczna. Przedmiotowe postanowienie nie zostało przez Spółkę zaskarżone.

W świetle powyższego, jak również z uwagi na fakt, iż obecnie Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie posiada majątku, do którego możliwe byłoby skierowanie egzekucji, egzekucję z majątku Spółki należało uznać za bezskuteczną. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że cały majątek Spółki został spieniężony, przez syndyka masy upadłościowej. Działania te nie doprowadziły do osiągnięcia celu postępowania upadłościowego jakim jest chociażby częściowe zaspokojenie wierzycieli. W uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...] wskazano, iż środki finansowe uzyskane przez syndyka ze sprzedaży majątku nie pozwoliły nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego.

Zdaniem organu strona w postępowaniu wyjaśniającym, prowadzonym przez obie instancje, nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość Spółki A lub, że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jej winy. Bezspornym jest, że strona jako członek zarządu rzeczonej Spółki nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił zdanie Naczelnika Urzędu Skarbowego, że MR winna była zgłosić wniosek o upadłość po doręczeniu protokołu kontroli. W ocenie organu odwoławczego winno to nastąpić najpóźniej do [...]. Na tą konieczność wskazywały zarówno dane bilansowe Spółki za rok [...], jak dodatkowo otrzymane w dniu [...] decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określające Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Dokonana analiza sprawozdania finansowego Spółki za lata [...] wykazała, że Spółka już na koniec pierwszego roku sprawozdawczego rozpoczętej działalności była niewypłacalna i stan ten utrzymywał się przez cały okres prowadzenia działalności. Niemniej, w latach [...] wraz ze wzrostem / spadkiem zobowiązań następował odpowiednio przyrost / spadek majątku Spółki. Natomiast w [...], stan niewypłacalności uległ radykalnemu pogłębieniu. W tym właśnie roku zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku blisko o [...]. Uwzględniając również fakt otrzymania w dniu [...] wskazanych powyżej decyzji określających zobowiązanie podatkowe, które dodatkowo pogłębiły złą sytuację Spółki, MR zobligowana była do zgłoszenia wniosku o upadłość. Pomimo jednak spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, nakładającej na członka zarządu obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość, MR, jako ówczesny Prezes i jedyny członek zarządu, takiego wniosku nie zgłosiła. Wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony przez DR w dniu [...]. Niemniej był on wnioskiem spóźnionym, co zostało potwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...] umarzającym postępowanie upadłościowe z uwagi na brak środków do jego dalszego prowadzenia, jak i pogłębiającą się złą sytuacją finansową Spółki. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie zasługiwało na uwzględnienie twierdzenie strony, iż nie ponosi ona winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość A Sp. z o.o. Organ nie uznał, że wyjaśnienia składane przez stronę, w znajdujących się w aktach sprawy pismach, dotyczące wewnętrznych uzgodnień i podjętych przez stronę jako Prezesa Spółki działań naprawczych, wyczerpują treść przesłanki, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. Odwołująca argumentowała brak swojej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki wskazując również na fakt, niesprawowania faktycznie zarządu nad Spółką, jak również, nieposiadania wiedzy odnośnie rzeczywistego stanu finansowego Spółki. Organ stwierdził, że z wyjaśnień strony znajdujących się w aktach sprawy, MR funkcję Prezesa zarządu A sp. z o.o. objęła dobrowolnie. Świadomie zdecydowała się więc na kierowanie Spółką prawa handlowego, w pełni przyjmując odpowiedzialność za zarządzanie i funkcjonowanie tego rodzaju podmiotem. Udzieliła pełnomocnictwa DR do reprezentowania Spółki, prowadzenia i organizowania negocjacji oraz podpisywania wszelkiego rodzaju umów w jej imieniu. Strona mając wiedzę o złej sytuacji finansowej Spółki, ograniczyła się jedynie do biernego przyjmowania zapewnienia DR, o dobrej sytuacji finansowej Spółki nieuzasadniającej zgłoszenia wniosku o upadłość. Organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień strony, w kwestii dotyczącej posiadania przez MR nieprawdziwych danych dotyczących sytuacji finansowej Spółki. MR jako prezes Spółki uczestniczyła w Zgromadzeniach Wspólników, podpisywała również sprawozdania finansowe Spółki oraz inne informacje, z których jednoznacznie wynikała zła sytuacja finansowa Spółki. W sytuacji radykalnego pogorszenia się jej sytuacji finansowej w [...], nie podjęła żadnych działań mających na celu sprawdzenie faktycznej sytuacji finansowej Spółki. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, bez znaczenia dla sprawy były także wewnętrzne uzgodnienia podejmowane w Spółce, jak również fakt prowadzenia na podstawie udzielonego pełnomocnictwa spraw Spółki oraz reprezentowania jej na zewnątrz, gdyż to właśnie Prezes Zarządu w ramach prowadzonego nadzoru, bez względu na to czy działał osobiście czy przez osobę upoważnioną, ponosi wszelką odpowiedzialność za nieprawidłowości związane z działalnością zarządzanej przez siebie Spółki. Organ odwoławczy nie kwestionował faktu, iż podejmując działania mające na celu "ratowanie" Spółki, MR oraz jej wspólnik i pełnomocnik DR działał w dobrej wierze, nie mniej postawa skarżącej, sprawującej funkcję jedynego członka zarządu w Spółce, której sytuacja majątkowa uzasadniała wszczęcie postępowania upadłościowego, nie mogła być oceniona jako ekskulpacja w świetle art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. Zdaniem organu żadna z przesłanek wymienionych w art. 116 o.p., pozwalających na odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności MR za przedmiotowe zaległości podatkowe nie została spełniona.

Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutem strony, iż organ podatkowy naruszył przepisy postępowania, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez niezbadanie całego materiału dowodowego i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie zostały dowiedzione przez stronę przesłanki negatywne, umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności za rzeczone zaległości podatkowe Spółki A sp. z o.o. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, niespełnienie oczekiwań strony poprzez przyjęcie przez organ podatkowy innej wagi dowodów wskazywanych przez odwołującą się i odmowę włączenia do akt sprawy wnioskowanych dowodów, nie stanowi naruszenia prawa. Zdaniem organu dowody wskazane przez stronę pozostają bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest odrębną w stosunku do decyzji określającej Spółce prawidłową wysokość podatku.

Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się także z zarzutem strony, iż organ podatkowy pierwszej instancji naruszył art. 116 o.p., poprzez jego błędną interpretację.

Nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej MR wniosła skargę do Sądu. W skardze zarzuciła naruszenie:

- art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 191 o.p. poprzez niezbadanie całego materiału dowodowego i w konsekwencji poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie,

- art. 116 § 1 lit. b) o.p. poprzez jego błędną interpretację.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie ponosiła winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki we właściwym czasie. Jako jeden z argumentów strona wskazała fakt niesprawowania faktycznego zarządu nad Spółką z uwagi na pogarszający się stan zdrowia, od dnia [...] faktyczny zarząd nad Spółką sprawował jej maż i wspólnik w Spółce DR. Schorzenia, na które okresowo cierpiała, nasilające się z biegiem czasu, powodowały bardzo złe samopoczucie, co prowadziło do depresji i utrudniało ocenę bieżącej sytuacji. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że jako Prezes Spółki nie dochowała należytej staranności i nie złożyła w ustawowym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, przy czym w ocenie organu odwoławczego winno to nastąpić najpóźniej do [...]. Zdaniem skarżącej organ tak precyzyjnie określił datę ogłoszenia upadłości firmy pomimo, że taki moment nie jest łatwy do określenia. Skarżąca nadmieniła, że wartości wyliczone przez organ są sporne. Ponadto Spółka pracowała w bardzo trudnym okresie kryzysu gospodarczego i wciąż podejmowała próby dywersyfikacji działalności, a wszystko po to aby utrzymać się na rynku . Nikt bowiem nie otwiera działalności gospodarczej z zamiarem ogłoszenia jej upadłości. Poza tym są pewne wymogi, aby sąd taką upadłość uwzględnił, a łączy się to z środkami finansowymi, które są niezbędne na prowadzenie postępowania upadłościowego. Skrząca nie zgodziła się z zarzutem złej woli, faktem nieogłoszenia upadłości oraz z kwestią niedochowania należytej staranności. Zły stan zdrowia spowodował rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu i przekazanie jej DR tak, aby rzeczywiste zarządzanie spółką odpowiadało faktycznemu stanowi prawnemu. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, zdaniem skarżącej obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ma w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie.

Zdaniem skarżącej bezprawny jest również zarzut organu, że nie wykazała majątku spółki, który umożliwiłby zaspokojenie należności Skarbu Państwa, gdyż cały majątek został sprzedany przez syndyka, a wcześniej rzetelnie ujawniony sądowi we wniosku o upadłość.

W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącej, ustanowiony z urzędu, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozszerzył zarzuty skargi o zarzut naruszenia przepisu postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 197 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego mającej na celu ustalenie daty powstania niewypłacalności dłużnika.

Pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu , które nie zostały uiszczone choćby w części.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając w pierwszej kolejności stan faktyczny sprawy przez pryzmat przepisów prawa podatkowego w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych, należy wskazać, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie natomiast z § 3 cytowanego przepisu, bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego.

Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy, postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] ogłosił upadłość A Spółka z o.o. Następnie po rozpoznaniu sprawy upadłościowej A Sp. z o.o. - w upadłości likwidacyjnej, w przedmiocie wniosku syndyka o umorzenie postępowania upadłościowego, postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...], umorzył postępowanie upadłościowe A Sp. z o.o. Z informacji udzielonych przez Sąd Rejonowy wynika, iż przedmiotowe postanowienie uprawomocniło się dnia [...].

W stosunku do zaległości podatkowych powstałych z tytułu:

- podatku od towarów i usług za miesiąc [...]

- kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wykazanych do zwrotu i otrzymanych nienależnie za miesiące: [...]

-. kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wykazanych do zwrotu i otrzymanych w wysokości wyższej od należnej za miesiące: [...]

Zgodnie z art. 70 § 3 o.p. z dniem ogłoszenia upadłości, tj. [...], nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia w/w zobowiązań podatkowych. Począwszy od dnia [...] biegnie on na nowo.

W związku z powyższym, przedmiotowe zaległości są nadal wymagalne, a sprawa odpowiedzialności MR za zaległości z tego tytułu mogła podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu.

Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia było orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe Spółki z o.o. A jako byłego członka Zarządu, pełniącego jednocześnie funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art.107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p. Z treści art. 107 § 1 O.p. wynika, iż w przypadkach i w zakresie przewidzianych w rozdziale 15 działu III zatytułowanym "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich", za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zgodnie z art. 107 § 2 pkt 2 O.p. osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych.

Granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określają przepisy art. 116 § 1 O.p., zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu jest możliwe jedynie w przypadku, gdy wykaże on, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości bądź, że niezgłoszenie takich wniosków nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność ta odnosi się do zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez osoby trzecie obowiązków członka zarządu. Dotyczy to zarówno obecnych, jak i byłych członków zarządu (art. 116 § 4 O.p.). Odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe ma zatem charakter akcesoryjny i następczy - występuje jedynie w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika i jest uzależniona od istnienia jego odpowiedzialności. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa, Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2003, str. 401).

Przytoczony wyżej przepis ustala nie tylko warunki odpowiedzialności członka zarządu spółki za zobowiązania podatkowe tej spółki, ale także wskazuje jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji oraz okoliczności pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie powstania zaległości podatkowych, natomiast członka zarządu (byłego członka zarządu) obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność.

Zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r., odpowiedzialność członków zarządu obejmowała zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318), z dniem 1 stycznia 2009 r. przepis ten otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Wprowadzając tę nowelizację ustawodawca przyjął zasadę bezpośredniego działania przepisów nowych, wobec czego w sytuacji, gdy orzekanie o odpowiedzialności członka zarządu następuje po 1 stycznia 2009 r., zastosowanie w sprawie znajduje znowelizowany przepis art. 116 § 2 O.p.

Bezsporną okolicznością w sprawie jest fakt, że MR w okresie od [...] do [...], tj. w terminie płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych, była jedynym członkiem zarządu A Sp. z o.o. Zaległość podatkowa powstała w czasie pełnienia przez skarżącą funkcji członka Zarządu Spółki, zatem ponosi solidarnie z A Sp. z o.o. odpowiedzialność za długi podatkowe.

Prawidłowo organy obu instancji ustaliły, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że cały majątek Spółki został spieniężony, przez syndyka masy upadłościowej. Działania te, nie doprowadziły do osiągnięcia celu postępowania upadłościowego jakim jest chociażby częściowe zaspokojenie wierzycieli. W uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...] wskazano, iż środki finansowe uzyskane przez syndyka ze sprzedaży majątku nie pozwoliły nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Z powyższego wynika zatem, że obie przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 116 § 1 i § 2 O.p. zostały spełnione.

Odnosząc się do oceny przesłanek egzoneracyjnych tj. czy wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym terminie, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, ustalenia czy podatnik ponosił za to winę wyjaśnić, że przepisy ordynacji podatkowej. nie definiują, co należy rozumieć pod pojęciem "właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości". Zdaniem Sądu w tym przypadku bierze się pod uwagę, w szczególności, czy wniosek był złożony w czasie umożliwiającym ochronę wierzycieli, tzn. czy postępowanie chociażby częściowo dawało możliwość zaspokojenia wierzycieli z majątku spółki. Podstaw prawnych ogłoszenia upadłości lub zawarcia układu należy z kolei poszukiwać w prawie upadłościowym i naprawczym.

Stosownie do art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm. – dalej: "p.u.n.") upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 p.u.n. dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, a gdy jest osobą prawną uważa się go za niewypłacalnego także wówczas, kiedy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, a więc również wtedy, gdy wykonuje zobowiązania na bieżąco. Stosowny wniosek o ogłoszenie upadłości osoby prawnej może zgłosić każdy, kto ma prawo ją reprezentować samodzielnie lub łącznie z innymi osobami (art. 20 ust. 2 pkt 2 p.u.n.) i jest zobowiązany złożyć stosowny wniosek w sądzie nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości (art. 21 ust. 2 p.u.n.). Na podstawie art. 11 ust. 1 p.u.n. niewypłacalność zachodzi wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje wszystkich ciążących na nim wymagalnych zobowiązań. W konsekwencji nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich. Dwutygodniowy termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości liczy się od dnia, w którym wystąpiła podstawa ogłoszenia upadłości, a więc kiedy dłużnik stał się niewypłacalny bądź też w przypadku osoby prawnej dzień, w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku tego podmiotu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca jako członek zarządu Spółki nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości. Wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony przez DR w dniu [...]. Jak wykazały organy był to wniosek spóźniony, co zostało potwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...] umarzającym postępowanie upadłościowe z uwagi na brak środków do jego dalszego prowadzenia, jak i pogłębiającą się złą sytuacją finansową Spółki. Z powyższego zatem wynika, iż przesłanka egzoneracyjna, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., nie została spełniona.

Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań), ale też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki, a więc i skutki działań osób dopuszczonych do faktycznego zarządzania spółką. (...) Inną natomiast kwestią jest to, czy brak możliwości faktycznego zarządzania spółką uznany być może za przesłankę uwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości składkowe. Co do zasady, na tak postawione pytanie można odpowiedzieć pozytywnie. W istocie jednak zasadnicze znaczenie będzie miała przyczyna, dla której członek zarządu w okresie, w którym powstała zaległość, ograniczał się do biernego piastowania funkcji w organie. Wina członka zarządu spółki prawa handlowego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości powinna być oceniana według kryteriów prawa handlowego, czyli według miary podwyższonej staranności oczekiwanej od osoby pełniącej funkcje organu osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą, miary staranności uwzględniającej pewne (podwyższone) ryzyko (gospodarcze) związane z prowadzeniem tej działalności. Jednym z takich obowiązków jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie w odpowiednim czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Zatem w takim przypadku niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. II UK 174/10 LEX nr 786389). Z powyższego wynika, że brak podejmowania przez wnioskodawcę działań mających na celu zapewnienie mu rzeczywistego egzekwowania praw i realizacji obowiązków przypisanych im z racji piastowanej funkcji, nie może stanowić okoliczności wyłączającej odpowiedzialność za zobowiązania spółki.

Nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżącej dotycząca braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Należy wskazać, że skarżąca funkcję prezesa sprawowała dobrowolnie począwszy od [...]. Dysponowała zatem wiedzą o pogarszającym się jej stanie zdrowia i braku możliwości zarządzania Spółką, mogła w każdym momencie złożyć rezygnację ze sprawowanej funkcji. Powyższych działań skarżąca jednak nie podjęła. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy do [...], czyli w okresie choroby, skarżąca osobiście sprawowała zarząd nad Spółką oraz jako wspólnik czynnie uczestniczyła w podejmowaniu kluczowych dla Spółki decyzji. Świadczą, o tym podpisane przez MR sprawozdania finansowe Spółki za lata [...] oraz uchwały podejmowane w trakcie Zgromadzeń Wspólników. W sytuacji gdy skarżąca pomimo dolegliwości chorobowych, czynnie sprawowała funkcję Prezesa Zarządu Spółki, nie może skutecznie powoływać się na zły stan zdrowia, by uniknąć odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

Nie jest również argumentem uzasadniającym brak winy skarżącej w niezgłoszeniu wniosku o upadłość, fakt udzielenia pełnomocnictwa DR. Nie można bowiem zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w skardze, że z uwagi na udzielone pełnomocnictwo DR, odpowiada on za podjęte w tym czasie decyzje oraz monitorowanie sytuacji finansowej Spółki. Z pełnomocnictwa (k. [...] akt adm.) załączonego przez stronę do pisma z dnia [...] wynika, że MR działając jako Prezes Zarządu Spółki A Sp. z o.o. w dniu [...] w Kancelarii Notarialnej w K, w obecności notariusza, udzieliła na czas nieoznaczony pełnomocnictwa DR. Przedmiotowe pełnomocnictwo upoważniało do reprezentowania Spółki A Sp. z o.o. przed osobami fizycznymi i prawnymi przy zawieraniu wszelkiego rodzaju umów, prowadzenia i organizowania negocjacji oraz podpisywania wszelkiego rodzaju umów w imieniu wyżej powołanej Spółki. Udzielając pełnomocnictwa skarżąca upoważniła DR do dokonywania w jej imieniu i ze skutkiem prawnym dla niej wynikającym czynności prawnych w w/w zakresie. Osobiste ustanowienie pełnomocnictwa przed osobą zaufania publicznego jaką jest notariusz i świadome scedowanie na pełnomocnika części własnych obowiązków, dowodzi o pełnej świadomości skarżącej o przysługujących jej prawach w zakresie sprawowanej funkcji, jak i konsekwencjach z tego wynikających. Ustanowienie pełnomocnictwa niesie ze sobą ryzyko, iż osoba upoważniona działając w imieniu i na rzecz mocodawcy może dopuścić się nieprawidłowości związanych z działalnością Spółki. Jednakże to nie pełnomocnik, a osoba udzielająca pełnomocnictwa ponosi pełną odpowiedzialność za działania podjęte przez osobę przez siebie upoważnioną. Dlatego też powyższe, nie może świadczyć o braku winy MR w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki.

Nie jest również okolicznością uzasadniającą brak winy skarżącej w niezgłoszeniu wniosku o upadłość, fakt działania Spółki w okresie kryzysu gospodarczego, podejmowane próby dywersyfikacji działalności jak również brak środków finansowych na prowadzenie postępowania upadłościowego. Rację należy przyznać stronie, że nie otwiera się działalności z zamiarem ogłoszenia upadłości. Jednakże, prowadząc działalność w trudnej sytuacji gospodarczej jak również podejmując działania naprawcze mające na celu ratowanie Spółki, skarżąca jako organ zarządczy Spółki podejmowała działania należące do kategorii tzw. ryzyka gospodarczego. W związku z czym winna liczyć się, z koniecznością ogłoszenia upadłości Spółki w sytuacji, gdy podejmowane działania nie przyniosą zamierzonego rezultatu lub poniesieniem odpowiedzialności za nagromadzone długi.

W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać ustalenia organów, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności i nie zgłosiła wniosku o upadłość Spółki, który winna była zgłosić najpóźniej do [...].

Odnosząc się natomiast od daty ogłoszenia upadłości należy wyjaśnić, że na podstawie art. 21 ust. 1 i 2 p..u.n. określającego dwutygodniowy termin do złożenia wniosku o upadłość spółki - istnieje możliwość precyzyjnego określenia granicznej daty, obligującej Zarząd Spółki do zgłoszenia wniosku o jej upadłość.

W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w [...] nastąpiło radykalne pogłębienie stanu niewypłacalności Spółki. Wskazał również, że w dniu [...] Spółka otrzymała decyzje określające zobowiązanie podatkowe, które dodatkowo pogłębiło jej złą sytuację finansową. Uznano więc, że dzień otrzymania przez Spółkę rzeczonych decyzji określających był dniem, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, a tym samym wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki A Sp. z o.o. winien być zgłoszony najpóźniej do [...]. Wobec tego chybiony okazał się również zarzut naruszenia przepisu art. 197 o.p. Nie było bowiem potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego na okoliczność, która została wykazana innymi dowodami.

W świetle ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy, z których wynikała konieczność złożenia wniosku o upadłość Spółki do dnia [...], bez znaczenia dla sprawy, jest subiektywne stwierdzenie skarżącej zawarte w skardze, że wniosek o ogłoszenie upadłości złożony przez Prezesa Zarządu DR został złożony we właściwym czasie. Na poparcie zarzutu dotyczącego właściwego czasu do złożenia wniosku o upadłości skarżącą powołała wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego sygn. akt III AUa 512/11. Ustosunkowując się do powyższego orzeczenia Sądu, wskazać należy, iż pomimo że został on wydany przez sąd powszechny, jego treść potwierdza prawidłowość działania organów podatkowych. Zgodnie z jego uzasadnieniem "Właściwym czasem w rozumieniu art. 116 O.p. nie jest ani krótkotrwałe wstrzymanie płacenia długów na skutek przejściowych trudności, ani też całkowite zaprzestanie płacenia długów w następstwie wyzbycia się przez podmiot gospodarczy całego (lub prawie całego) majątku, lecz chwila kiedy wiadomo już, że dłużnik nie będzie w stanie zaspokoić wszystkich swych zobowiązań. Określenie tej chwili powinno być ujmowane elastycznie w zależności od okoliczności konkretnego wypadku, bowiem właściwy czas do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy, dla określenia której nie ma znaczenia subiektywne przekonanie członków zarządu spółki". Powyżej zacytowana treść wyroku, znajduje całkowite odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy, zgromadzonym materiale dowodowym, jak również wnioskach końcowych zawartych w zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższego należy wskazać, że o ile dla ustalenia terminu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości decydujące znaczenia będą miały okoliczności obiektywne, o tyle dla oceny winy w niezgłoszeniu wniosku we właściwym terminie mogą mieć znaczenie podnoszone przez podatnika okoliczności subiektywne o ile w obiektywnym odczuciu będą usprawiedliwione. Dla powyższej oceny konieczne jest przyjęcie właściwego miernika staranności. W stosunku do członka zarządu ten miernik staranności powinien być wyższy. Należy podkreślić, że związane jest to z ryzykiem pełnienia funkcji członka zarządu. Nie ma bowiem obowiązku bycia członkiem zarządu spółki. Członek zarządu w każdej chwili, bez podawania przyczyn z funkcji tej może zrezygnować.

Nie znajduje również uzasadnienia argumentacja skarżącej, że w sytuacji gdy wysokość zobowiązań podatkowych jest sporna, przeniesienie odpowiedzialności na osoby trzecie należy uznać za przedwczesne. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p. postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl art. 201 § 1 pkt 5 o.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej - do dnia, w którym decyzja, o której mowa powyżej stanie się ostateczna. Powyżej powołane przepisy prawa podatkowego uzależniające możliwość wszczęcia postępowania i wydania decyzji w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, nie wymagają aby w dacie wydania decyzji w przedmiotowym zakresie, decyzja określająca wydana wobec pierwotnego dłużnika była prawomocna. W niniejszej sprawie zobowiązania podatkowe Spółki A Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług zostały określone decyzjami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]. Powyższe rozstrzygnięcia zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Tak więc w momencie wydania orzeczeń o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki A Sp. z o.o. decyzje określające Spółce ww. zaległości podatkowe były ostateczne w administracyjnym toku instancji. O przedwczesnym wydaniu decyzji nie świadczy również, fakt, iż wysokość zobowiązań określonych przez organy podatkowe w podatku od towarów i usług jest sporna. Jak wynika bowiem z powołanych przepisów, ustawodawca uznał za wystarczające zakończenie postępowania w przedmiotowym zakresie na gruncie administracyjnym. Ponownego podkreślenia wymaga kwestia, że akcesoryjny charakter odpowiedzialności osób trzecich skutkuje tym, że w przypadku uchylenia lub zmiany decyzji określającej należności Spółki, decyzja o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej, będzie podlegała wzruszeniu w trybie wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu organu obu instancji zgromadziły obszerny materiał dowodowy, który został poddany prawidłowej analizie co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 191 o.p. Nie ma racji skarżąca twierdząc, iż organy podatkowe poprzez odmowę włączenia do akt sprawy przesłanych przez stronę dowodów, naruszyły ww. przepisy prawa. W tym miejscu wskazać należy, że powyższy zarzut był rozpatrzony przez organ odwoławczy w prowadzonym postępowaniu, a jego ocena zawarta została w treści zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono stronie, że decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest odrębną w stosunku do decyzji określającej Spółce prawidłową wysokość podatku. Wskazano również, że w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie można kwestionować lub ponownie weryfikować wcześniejszych ustaleń, dokonanych przez organy podatkowe i zawartych w decyzji ostatecznej wydanej w odrębnym postępowaniu. Zgłaszane przez stronę dowody dotyczyły wyłącznie kwestii wymiarowych i jako takie nie mogły zostać uznane jako istotne w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej. Prowadząc postępowanie w rozpatrywanym przedmiocie organy podatkowe nie określają wysokości zobowiązań Spółki, lecz jedynie badają czy w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 116 o.p., warunkujące możliwość orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za istniejące na dzień wydania decyzji zaległości podatkowe Spółki.

W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy zgromadziły w sprawie obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepisy prawa dokonując ich prawidłowej wykładni.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 w/w ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 461).