Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 256/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 256/05

UZASADNIENIE

Skarżący M. W. wnioskiem z dnia 12 maja 2004 r. wystąpił do Urzędu Skarbowego z o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002 – 2003 ( I SA/ Gd 255/05 ). W uzasadnieniu żądania powołał się na okoliczność otrzymywania renty w zaniżonej wysokości ( wyrok Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w G. Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], sygn. akt [...] na podstawie, którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. został zobligowany do rozpoznania wniosku pana M. W. o ponowne przeliczenie wysokości otrzymywanej renty ).

Naczelnik Urzędu Skarbowego, rozpatrując przedmiotowy wniosek odrębnie w części dotyczącej roku 2003, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż jest on bezzasadny. W związku z tym decyzją z dnia [...] odmówił zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w której kwestionując jej zasadność wniósł o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 argumentując tym, że został on obliczony od nieprawidłowo ustalonej ( bo zaniżonej ) wysokości renty wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001, na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1, art. 79 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Skarżący złożył skargę ( uzupełnioną kolejnymi pismami ) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podtrzymując wniosek w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 powstałej w związku z nieprawidłowym obliczeniem podatku od renty wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, która w jego ocenie została przez ten organ błędnie ustalona. W argumentacji swego żądania skarżący podniósł, że otrzymuje rentę inwalidzką od 01 lipca 1987 r., która przez organ rentowy już w pierwszej decyzji (przyznającej świadczenie) została ustalona w błędnej wysokości i wszystkie następne decyzje wydane w sprawie wysokości przysługującej renty przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych powielają ten sam błąd, który z chwilą wprowadzenia podatku dochodowego od osób fizycznych tj. od 01 stycznia 1992 r. dotyczy również wysokości obliczanego i pobieranego podatku dochodowego od tego świadczenia przez płatnika (ZUS).

Strona podkreśliła, że cyt.: (...) moja renta od samego początku do dziś waha się w granicach 10-20% i z tych powodów żyję w wielkiej biedzie (...)

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu swego stanowiska ponownie wskazał na istotne elementy sprawy: zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z poźn. zm.; w skrócie u.p.d.f.) renta stanowi źródło przychodu podlegające w myśl art. 9 ust. 1 cyt. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do postanowienia art. 11 ust. 1 u.p.d.f., przychodami z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem w świetle powyższych uregulowań prawnych opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w danym roku kalendarzowym (podatkowym) podlegają świadczenia rentowe wypłacone faktycznie w tym roku podatkowym a nie świadczenia należne za dany rok, wypłacone w innym roku kalendarzowym. Stosownie do art. 34 ust. 1 u.p.d.f. organ rentowy, jest zobowiązany jako płatnik do pobierania zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłacanych przez siebie emerytur i rent. Z kolei na podstawie art. 34 ust. 7 tej ustawy obowiązany jest do dokonania rocznego obliczenia podatku należnego od podatników uzyskujących dochody z emerytur i rent w terminie do końca lutego, po upływie roku podatkowego. W przypadku zaś gdy podatnik spełnia warunki podane w ust. 9 powyższego art. 34 tj. poza dochodami uzyskanymi od organu rentowego nie uzyskał w roku podatkowym innych dochodów, z wyjątkiem określonych w art. 28 i 30 ustawy, nie korzysta z odliczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 5-7 i 9 oraz art. 27a, nie korzysta z możliwości łącznego opodatkowania jego dochodów z dochodami małżonka bądź nie korzysta z możliwości opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4, nie uzyskał dochodów powodujących obliczenie należnego podatku w sposób określony w art. 27 ust. 5, to podatek wynikający z rozliczenia rocznego obniżony, z zastrzeżeniem art. 27b ust. 1 pkt 2 i ust. 2, o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne pobranej przez organ rentowy zgodnie z przepisami o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym jest podatkiem należnym od podatnika za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości.

W roku 2003 skarżący otrzymywał jako jedyny dochód rentę inwalidzką, wypłacaną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i uzyskał z tego tytułu dochód w wysokości 9.610,78 zł. Skarżący nie kwestionuje faktu otrzymania w roku 2005 kwoty 9.610,78 zł z tytułu wypłaconych świadczeń rentowych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Organ rentowy zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązany był do poboru, jako płatnik, zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłacanych świadczeń rentowych p. M. W. a po upływie roku podatkowego do dokonania do końca lutego 2004 r. skarżącemu rocznego obliczenia podatku dochodowego należnego od uzyskanego w roku 2003 dochodu z tytułu renty (art. 34 ust. 7 ustawy) według skali podatkowej obowiązującej w danym roku. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu rocznego obliczenia podatku za rok 2003 od dochodu uzyskanego z tytułu renty dokonał płatnik (ZUS) na formularzu PIT-40A określając jego wysokość w kwocie 551,20 zł. Analiza powyższego obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych dokonanego przez płatnika od tak ustalonej podstawy opodatkowania wykazała, iż dokonano go prawidłowo, ponadto skarżący nie był obowiązany do złożenia dodatkowego zeznania za rok 2003 w urzędzie skarbowym na formularzu PIT-37, bowiem nie uzyskał innych dochodów poza dochodami uzyskanymi od organu rentowego, nie korzystał również z żadnych ulg podatkowych polegających na odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym czy też od podatku, z wyjątkiem kwoty składki na ubezpieczenie zdrowotne pobranej przez płatnika, jak również z możliwości łącznego opodatkowania jego dochodów z dochodami małżonka czy też opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy, co oznacza jednocześnie, iż podatek wynikający z rozliczenia rocznego płatnika PIT-40A jest podatkiem należnym za rok 2003.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Z akt uprzednio rozpoznanych przez WSA w Gdańsku spraw o sygn. akt I SA/Gd 182/03 do I SA/Gd 186/03 bezspornie wynikają następujące fakty:

a/ w roku 1997 otrzymał – jako wyłączny dochód – rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS – w kwocie 6.291,47 zł (I SA/Gd 182/03 );

b/ w roku 1998 otrzymał – jako wyłączny dochód – rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 6.884,86 zł (I SA/Gd 183/03 );

c/ w roku 1999 otrzymał – jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 7,544,86 zł ( I SA/Gd 184/03 );

d/ w roku 2001 otrzymał – jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 8.967,95 zł ( I SA/Gd 186/03 ) –

- organ rentowy, na podstawie art. 34 ust. 1 u.p.d.f. pobrał jako płatnik zaliczki miesięczne na poczet podatku dochodowego, dokonując rocznego obliczenia podatku za ww. lata ( pkt. a/ do d/ ) od otrzymanych z tytułu renty kwot ( PIT-40A ) zaś skarżący nie był zobowiązany do złożenia dodatkowego zeznania ( PIT 37 );

e/ w roku 2000 otrzymał rentę inwalidzką w kwocie 8.000,-,- zł, przy czym skarżący w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-37 wykazał dochód z tytułu renty oraz z tytułu umów zlecenia w kwocie 749,27 zł oraz zaliczki pobrane od tych dochodów przez płatników tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Spółdzielnię Mieszkaniową w G. ( I SA/Gd 185/03 ) wykazując – wobec odliczeń z tytułu składki na ubezpieczenia społeczne - nadpłatę w wysokości 10,20 zł ( wypłaconą skarżącemu w dniu 29 czerwca 2001r. ).

Wyrokami z dnia 10 stycznia 2006r. skargi w ww. sprawach zostały oddalone.

W niniejszej sprawie oraz w sprawie I SA/Gd 255/05 stan faktyczny jest kontynuacją powyższego. Skarżący złożył w dniu 12 maja 2004r. w Urzędzie Skarbowym wniosek o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002 – 2003. Zdaniem skarżącego podatek został pobrany przez płatnika tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych od świadczeń rentowych wypłaconych w zaniżonej wysokości.

Skarżący w roku podatkowym 2002 otrzymał jako jedyny dochód rentę w łącznej wysokości 9.492,87zł, zaś w roku 2003 w łącznej wysokości 9.610,78 zł wypłacone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Należy w związku z tym stwierdzić, iż organ rentowy, z mocy cyt. art. 34 ust. 1 u.p.d.f. był zobowiązany ( jako płatnik ) do poboru zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłaconych świadczeń rentowych skarżącemu, a po upływie roku podatkowego – do dokonania do końca lutego następnego roku ( tu: odpowiednio do końca lutego 2003 za roki 2002 i do końca lutego 2004 za rok 2003 ) rocznego obliczenia należnego podatku dochodowego od uzyskanego dochodu z tytułu renty ( PIT-40A ), wg skali podatkowej obowiązującej w danym roku podatkowym ( por. art. 34 ust. 7 i art. 27 ust. 1 u.p.d.f. ). Określając – w sposób prawidłowy - wysokość podatku dochodowego organ rentowy zasadnie uwzględnił obniżenie o wskazaną kwotę z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne w danym roku podatkowym.

Skarżący, wobec faktu, iż nie osiągnął w latach 2002 i 2003 innych dochodów poza dochodami uzyskanymi od organu rentowego, nie korzystał z żadnych ulg podatkowych podlegających odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem czy też od podatku ( poza składką na ubezpieczenie społeczne j.w. ), nie korzystał z możliwości łącznego opodatkowania jego dochodów z dochodami małżonka, nie korzystał z możliwości przewidzianych w art. 6 ust. 4 u.p.d.f. to tym samym nie był zobowiązany do złożenia zeznania za rok 2002 i 2003 ( PIT – 37 ). Zasadnie organ odwoławczy podkreślił, iż wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy ( bezspornego między stronami ) podatekj wynikający z rozliczenia rocznego płatnika PIT-40A w roku 2002 w kwocie 548,80zł a za rok 2003 – w kwocie 551,20 zł- jest podatkiem należnym za ten rok podatkowy, którego PIT-40A dotyczy.

Zgodnie z ogólną definicją przychodu ujętą w dyspozycji art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( u.p.d.f. ) przychodem są:

1/ w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych - wartość otrzymanych lub postawionych do dyspozycji podatnika w danym roku kalendarzowym;

2/ w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – wyłącznie wartości otrzymanych świadczeń.

Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych – w danym roku podatkowym - podlegają świadczenia rentowe w wysokości faktycznie wypłaconej w tym roku podatkowym a nie świadczenia należne za dany rok a wypłacone w innym roku podatkowym.

Raz jeszcze należy podkreślić w rozpoznanej sprawie, iż z mocy art. 34 ust. 1 u.p.d.f. organ rentowy jest zobowiązany jako płatnik do pobierania zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłaconych przez siebie rent i emerytur a następnie do dokonania rocznego obliczenia podatku należnego od podatników uzyskujących dochody z emerytur i rent ( do końca lutego następnego roku – art. 34 ust. 7 u.p.d.f. ).

Zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie art. 34 ust. 9 u.p.d.f., podatek wynikający z rozliczenia rocznego jest podatkiem należnym od skarżącego za dany rok chyba, że urząd skarbowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości.

Mając na uwadze treść odwołań i skarg należy wskazać, iż w sytuacji uwzględnienia roszczeń skarżącego skierowanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może skutkować wypłatą wyrównań świadczenia rentowego za dany rok podatkowy, jednak w świetle zacytowanego art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, fakt ten będzie mieć wpływ tylko w tym roku podatkowym, w którym skarżącemu takie świadczenie wyrównawcze faktycznie zostanie wypłacone.

Sąd, w związku z powyższym, nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt. 1a/ u.p.s.a. ). Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt. 1 b/ i c/ u.p.s.a. ).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ) skargę oddalił.