Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 483/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 75 oar. 1 i 2 i art. 76
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 483/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Urszula Zięba, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w dniu 29 grudnia 2022 r., sprawy ze skarg G. Sp. z o.o. w T., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, z dnia 26 stycznia 2022 r. nr SKO.Pod./4140/462/2021,, nr SKO.Pod./4140/464/2021,, nr SKO.Pod./4140/463/2021,, nr SKO.Pod./4140/461/2021, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za 2016 r., 2017 r., 2018 r. i 2019 r., , skargi oddala., , , ,


UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2021 r. do Urzędu Miasta T. wpłynęły wnioski Spółki G. Sp. z o.o. z siedzibą w T. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2016-2019. W treści wniosków podatnik powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 a do wniosków dołączył stosowne korektę deklaracji podatkowej.

Pismem z dnia 17 czerwca 2021 r. Prezydent Miasta T. wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności poprzez wskazanie, jaki jest inny potencjalny cel istnienia i działania G. Sp. z o.o. niż ten, który jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Pismem z dnia 30 czerwca 2021 r. Prezydent Miasta T. wezwał ponadto podatnika do wykazania, czy w związku z nabyciem nieruchomości objętej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w 2003 r., koszty poniesione na zakup nieruchomości zostały wpisane w koszty prowadzonej działalności gospodarczej przez G. Sp. z o.o., oraz czy nieruchomości wpisana jest do wykazu środków trwałych G. Sp. z o.o., a podatek od nieruchomości naliczany od nieruchomości objętej wnioskiem o stwierdzenie nadpłat jest wliczany w koszty prowadzonej działalności gospodarczej G. Sp. z o.o., jak również czy od nieruchomości objętej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty od daty jej nabycia były dokonywane odpisy amortyzacyjne.

Ponadto organ wezwał podatnika do przesłania pełnego wykazu środków trwałych oraz podania informacji, w jakim urzędzie skarbowym rozlicza podatek dochodowy.

Pismem z dnia 12 lipca 2021 r., podatnik, wskazał, że w jego ocenie istotnym z punktu widzenia sprawy jest faktyczny sposób wykorzystywania tej części nieruchomości. W związku z tym zapytaniem organu mogłyby być co najwyżej przedmiot działalności i sposób wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości przez stowarzyszenia, natomiast informacje te były już przedmiotem wyjaśnień i ustaleń dokonywanych przez organ. Podatnik wskazał także, iż jedyną działalnością prowadzoną przez Spółkę był najem samochodów, które to nigdy nie były parkowane ani garażowane na tej części obiektu przy ul. [...]. Spółka była bowiem pozbawiona władztwa nad nim ze względu na użyczenie obiektu stowarzyszeniu.

Pismem z dnia 21 lipca 2021 r., podatnik, wskazał, że przedmiotowa nieruchomość została zakupiona przez Spółkę w 2003 r. Od tego czasu na części nieruchomości była prowadzona działalność gospodarcza. Cała nieruchomość, jako że jej właścicielem jest spółka, objęta jest ewidencją. Podatnik wskazał, że we wnioskowanym okresie jak również w latach następnych spółka nie naliczała ani nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych ze względu na bezpłatne użyczenie obiektu stowarzyszeniu. Spółka nie naliczała odpisów amortyzacyjnych nie tylko od wnioskowanej części nieruchomości, ale i od całej pozostałej części nieruchomości, w której przechowywane są towary trudno zbywalne. Podatnik wskazał także, iż za wnioskowany okres spółka nie zaliczała podatku od tej części nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów. Do kosztów tych zaliczane były tylko podatki z pozostałej części nieruchomości, w której to przechowywane są towary handlowe trudno zbywalne.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2021 r., podatnik, wskazał, że własność nieruchomości została przysądzona Spółce w 2003 r. w drodze licytacji sądowej na podstawie prawomocnego postanowienia sądu, w związku z powyższym koszty nie zostały wpisane w działalność spółki. Podatnik poinformował także, iż z przedstawionych organowi dokumentów jednoznacznie wynika, że odpisy amortyzacyjne z wnioskowanego okresu dotyczyły tylko samochodów spółki. Wskazał również, że wprawdzie biuro rachunkowe we wcześniejszych latach omyłkowo naliczało amortyzację obiektów, jednak w późniejszym okresie amortyzacje zostały przez spółkę skorygowane oraz że za wcześniejsze okresy w koszty uzyskania przychodów zaliczany był podatek za grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą od części, na której spółka prowadziła działalność gospodarczą.

Pismem z dnia 4 października 2021 r. podatnik wskazał, że w celu uzupełnienia wyjaśnień kwestii obniżenia wartości amortyzacyjnej wszystkich budynków znajdujących się w wykazie środków trwałych obiektu Spółki przy ul. [...] przesłane zostały wyroki, na podstawie których została pomniejszona amortyzacja poszczególnych budynków w związku z przywłaszczeniem ich poszczególnych składników szczegółowo wykazanych w uzasadnieniu wyroku z dnia [...]. Sądu Rejonowego w Tarnowie II Wydział Karny sygn. akt [...].

W dniu 14 października 2021 r. Prezydent Miasta T. wydał decyzję nr WPW.3120.10.4.2021, WPW.3120.10.3.2021, WPW.3120.10.2.2021, WPW.3120.10.1.2021 o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2016 -2019.

Opisując ustalenia faktyczne dokonane w sprawie, organ zwrócił także uwagę, iż jak wynika z informacji przekazanych przez podatnika, spółka nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych nieruchomości i nie zaliczała do kosztów działalności gospodarczej ze względu na bezpłatne użyczenie obiektu stowarzyszeniu doradców prawnych. Podatek od nieruchomości naliczany za wnioskowany okres nie był zaliczany do kosztów uzyskania przychodu. Nieruchomość będąca przedmiotem postępowania podatkowego została przysądzona Spółce w drodze licytacji sądowej w związku z tym koszty nie zostały wpisane w działalność Spółki. Podatnik poinformował także, iż we wcześniejszych latach omyłkowo wliczano amortyzację od części nieruchomości do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, ale zostało to skorygowane. Podatek od części nieruchomości, na której była prowadzona działalność gospodarcza zaliczany był w koszty prowadzonej działalności gospodarczej. W treści uzasadnienia tej decyzji organ wskazał jednak, że podatnik nie wykazał innego celu istnienia Spółki niż prowadzenie działalności gospodarczej. Z przedłożonego przez podatnika odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż podatnik zajmuje się tylko prowadzeniem różnego rodzaju działalności gospodarczej. Z tego też względu w ocenie organu nie ma możliwości wyodrębnienia składników majątkowych, które można byłoby przypisać do składników niezwiązanych z działalnością gospodarczą, skoro jedynym celem istnienia podatnika jest prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podkreślił także, iż zadeklarowane niższą stawką podatkową nieruchomości stanowią składniki majątkowe przedsiębiorcy. Znajdują się one w wykazie środków trwałych, a jak wynika z bilansu, ich wartość jest ujęta w aktywach środków trwałych.

W złożonych odwołaniach Spółka zarzuciła organowi pierwszej instancji:

a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach lokalnych, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji:

- błędne uznanie, że przedmiotowa nieruchomość mieści się w dyspozycji ww. przepisów, uzasadniając obowiązek podatkowy skarżącej, a także uznaniu, że przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzoną działalnością gospodarcza .

- pominięcie sposobu jego interpretacji dokonanego przez organ niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. art. 32 ust 1 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt SK 13/15 oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19 (OTK-A 2021, Nr 14).

b) naruszenie art. 75 § 1 i 2 oraz 76 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie zwrotu nadpłaty podatku zgodnie ze złożoną przez podatnika korektą deklaracji,

c )naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2019 r. poz. 1170 ze zm.) gdyż podatnikiem winna być osoba prawna "Stowarzyszenie doradców Prawnych", która wzięła w użyczenie cały przedmiot opodatkowania, która korzysta z ustawowego zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

d) naruszenie prawa procesowego poprzez pominięcie dowodu z oględzin przedmiotu opodatkowania, jego możliwości użytkowych do prowadzenia działalności gospodarczej, jego faktycznego wykorzystywania w celach statutowych poprzez "Stowarzyszenie [...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzjami z 26 stycznia 2022r. nr SKO.Pod./4140/462/2021, nr SKO.Pod./4140/464/2021, nr SKO.Pod./4140/463/2021, nr SKO.Pod./4140/461/2021 utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że niniejszym przypadku kwestionowane decyzje Prezydenta Miasta T. zostały wydanea na podstawie art. 75 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540). Zgodnie z tym przepisem, w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Jak wskazuje się w orzecznictwie, treść wniosku podatnika wyznacza zakres przedmiotowy postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku. W postępowaniu tym organ podatkowy nie określa zobowiązania podatkowego, a jedynie rozstrzyga czy podatnik nadpłacił podatek tzn. czy zapłacił podatek w kwocie wyższej niż wynika to z ostatecznej decyzji wymiarowej albo czy podatek ten zapłacił nienależnie (tzn. pomimo, że nie było obowiązku jego zapłaty) (tak wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r. II FSK 1249/16). Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie może służyć do podważania ostatecznych decyzji podatkowych, zarówno konstytutywnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 o.p., jak i deklaratoryjnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 o.p. (wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 r. II FSK 279/14).

W ocenie Kolegium decyzje organu I instancji są prawidłowe aczkolwiek z powodów inny niż podniesiono w ich uzasadnieniu. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2017r. znak: WPW.3120.1.95.2016 Prezydent Miasta T. odmówił bowiem Spółce G. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2016r. w wysokości [...] zł oraz określił Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2016 w kwocie [...] zł, w wyniku rozpatrzenia odwołania Podatnika od w/w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 14 listopada 2017r. sygn. akt SKO. Pod/4140/380/2017 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Kolegium Podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia z dnia 19 września 2018r. sygn. akt I SA/Kr 53/18 oddalił skargę, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt II FSK 248/19 oddalił skargę kasacyjną.

Z kolei za rok 2017 organ pierwszej instancji w dniu 20 czerwca 2018 r. wydał decyzję wymiarową , która została utrzymana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę na tę decyzję oddali wyrokiem z 14 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 14/19. Wyrok ten w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej został utrzymany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z 13 maja 2020 r. sygn. akt II FSK 2644/19. Natomiast za lata 2018 i 2019 organ podatkowy pierwszej instancji określił podatek od nieruchomości decyzjami z 19 sierpnia 2019 r. utrzymanymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzjami z 30 października 2019 r. , które wyrokiem WSA w Krakowie z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1432/19 zostały utrzymane.

Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu o stwierdzeniu nadpłaty organ podatkowy nie określa zobowiązania podatkowego, a jedynie rozstrzyga czy podatnik nadpłacił podatek tzn. czy zapłacił podatek w kwocie wyższej niż wynika to z ostatecznej decyzji wymiarowej albo czy podatek ten zapłacił nienależnie (tzn. pomimo, że nie było obowiązku jego zapłaty) (tak wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r. II FSK 1249/16).. W przypadku gdy sprawa określenia wysokości zobowiązania podatkowego została zakończona wydaniem ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, wówczas podstawą jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego mogą być jedynie odpowiednie przepisy regulujące nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego.

Jak natomiast wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 8 września 2021 r. I SA/Op 250/21, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19, stwierdzający niekonstytucyjność art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l rozumianego w określony sposób, jest orzeczeniem o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, o jakim mowa w art. 272 § 1 p.p.s.a. i może stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.

Skoro zatem w analizowanej sprawie decyzja określająca Spółce G. wysokość zobowiązania podatkowego obowiązuje w obrocie prawnym posiadając walor prawomocności, to w takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2016 na podstawie złożonej korekty deklaracji podatkowej. Wysokość zobowiązania wynika zatem z ostatecznej decyzji określającej wymiar podatku od nieruchomości musi prowadzić do odmowy stwierdzenia nadpłaty.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu należy stwierdzono, że nie znajdują one uzasadnienia.

Nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim zarzut naruszenia art. 7 ust 1 pkt 5 w związku z art. 3 ust 1 ustawy o podatkach lokalnych bowiem po pierwsze przepis dotyczący ulgi podatkowej nie był w analizowanej sprawie stosowany, po wtóre zaś "Stowarzyszenie [...]" nie jest i nie było w sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

"Stowarzyszenie [...]" nie jest ani właścicielem ani posiadaczem samoistnym, czy też użytkownikiem wieczystym gruntu stanowiącego przedmiot opodatkowania stąd też nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntu stanowiącego przedmiot opodatkowania. Z zalegającej w aktach umowy użyczenia z dnia 30 grudnia 2015r. wynika, że to G. sp. z o o. w T. jest użytkownikiem wieczystym gruntu oznaczonego jako działka nr [...] obręb [...] o powierzchni [...] m2 położonego w T. oraz właścicielem posadowionych na tym gruncie budynków. Tym samym podatnikiem podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie jest G. sp. z o.o. w T.

Na te rozstrzygnięcia zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w których zarzucono;

1) naruszenie przepisów prawa procesowego a to;

- art 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021, poz. 1540, zwanej dalej O.p.) -poprzez niewłaściwą kwalifikację procesową zarzutów stanowiących treść pism i wniosków oraz poprzez nie wyjaśnienie należyte i rzetelne stanu faktycznego i pominięcie okoliczności, że przedmiot opodatkowania był w użyczeniu stowarzyszenia prowadzącego działalność edukacyjną,

- art. 187 §1 O.p. - poprzez niewłaściwe uznanie, że organ I instancji prawidłowo rozpatrzył materiał dowodowy,

2) materialnych, tj. art. 5 ust. 1 lit a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych Dz.U. z 2022, poz. 1452, zwaną dalej u.p.o.l.) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że nieruchomość powinna być przedmiotem opodatkowania ponieważ jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skarg podniesiono, że Skarżąca złożyła korektę deklaracji 24 maja 2021r. Strona po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.02.2021r. (sygn. Akt SK 39/19), mimo iż wyrok TK nie dotyczył jej bezpośrednio, to ma doniosły wpływ na interpretację prawa będącego podstawą wydania wobec niej decyzji podatkowej i uznała, że jest uprawniona do złożenia korekty, z której organ wywiedzie informację o nieprawidłowym określeniu wobec niej zobowiązania podatkowego.

Skarżąc kierowała się przy tym tezą wynikającą z wyroku TK, zgodnie z którą opodatkowanie nieruchomości wyłącznie zależy od rzeczywistego jej wykorzystania.

Według Skarżącej organy podatkowe przy rozpatrywaniu sprawy, żądania i wnioski strony powinny odczytywać zgodnie z ich treścią, a nie według nazw nadanych przez strony postępowania.

W niniejszym postępowaniu organ podatkowy tego nie uczynił. Gdyby bowiem dokonał dogłębnej analizy pisma i odczytał intencję autora dokonałby właściwej kwalifikacji procesowej i rozparzył wniosek w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ podatkowy miał do wyboru dwie drogi, mógł odpowiednio zakwalifikować pismo zatytułowane "wniosek o stwierdzenie nadpłaty" jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Mógł też, dogłębnie analizując pismo podatnika z urzędu wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej z powodu rażącego naruszenia prawa. Żadnej z tych możliwości nie zrealizował.

Zdaniem skarżącego decyzja organu II instancji jest również wadliwa z powodu braku właściwej oceny procesowej decyzji organu I instancji. Nie wskazano bowiem na błędy procesowe przy ustalaniu stanu faktycznego , ani też na nieprawidłową treść uzasadnienia , z którego nie wynikało tak naprawdę jakie okoliczności organ wziął pod uwagę a jakie pominął.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg w pełni podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach.

Na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) na posiedzeniu niejawnym rozprawie w dniu 29 grudnia 2022 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 483/22 do I SA/Kr 486/22 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 483/22. , albowiem sprawy pozostają w związku pozwalającym na wspólne wyrokowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W niniejszej sprawie Przewodniczący I Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem wezwał strony o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP. Skarżąca pismem z dnia 19 grudnia 2022 r. ( data wpływu 28 grudnia 2022r.) wniosła o rozpatrzenie sprawy w trybie zdalnym, natomiast Skarżący prawidłowo wezwany nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału zarządzeniami z dnia 30 listopada 2022 r. wyznaczył w rozpatrywanych sprawach posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 29 grudnia 2022 r.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji strony skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonych decyzji, a także - z mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 259 tj., ze zm., dalej: p.p.s.a.) – poprzedzających je decyzji organu I instancji, wykazała, że akty te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi zgodzić się należy ze stwierdzeniem, że organy podatkowe przy rozpatrywaniu sprawy, żądania i wnioski strony powinny odczytywać zgodnie z ich treścią, a nie według nazw nadanych przezstrony postępowania. Organ administracji nie jest związany nawet podaną przez stronę podstawą prawną żądania, a musi rozpoznać sprawę co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma.

Analizując jednak pisma podatnika z 24 maja 2021 r. ( data wpływu) nie ulega wątpliwości, że organy prawidłowo je zakwalifikowały jako wnioski o stwierdzenie nadpłaty. Oprócz jednoznacznej nazwy podatnik ponadto zwrócił się do organu z jednoznaczną prośbą o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za poszczególne lata jak i dokonał stosownych obliczeń i podał konkretne kwoty podatku do zwrotu. Nadto do wniosku dołączył stosowne korekty deklaracji podatkowych , na które się powołuję żądając stwierdzenia nadpłaty .

W ocenie Sądu brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw zarówno prawnych jak i faktycznych aby twierdzić, że intencją strony był wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji . Podatnik, na żadnym etapie postępowania nie negował kwalifikacji pism dokonanych przez organy a w odwołaniu potwierdził , że jego intencją był wniosek o stwierdzenie nadpłaty, zarzucając naruszenie art. 75 § 1 i § 2 i art. 76 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zwrotu nadpłaty podatku. Podatnik również nie wskazał przepisów, które w jego ocenie zostały uchybione i to w sposób rażący.

Zarzut błędnej kwalifikacji wniosków również nie został sformułowany w skardze przed podatnika tylko w uzupełnieniu skargi sporządzonej przez pełnomocnika podatnika , który dopiero na tym etapie się pojawił .

Odnosząc się do zarzutów merytorycznych należy podkreślić, iż pełnomocnik Strony podniósł zarzuty, które winny być kierowane do decyzji wymiarowej, obecnie bowiem zarzuty te nie mogą odnieść oczekiwanego przez Stronę skutku, także z uwagi na poniższe argumenty. Mając na uwadze uzasadnienie skargi w pełni należy podzielić stanowisko organu , iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie może służyć do podważania ostatecznych decyzji podatkowych, zarówno konstytutywnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 O.p., jak i deklaratoryjnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. (por. B. Gruszczyński, w: "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2011, s. 436-437). Stanowisko to należy uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA we Wrocławiu syg. akt I SA/Wr 472/20 z 21.12.21 r. , wyroki NSA z 18.11.2021 r. sygn.. akt II FSK 1889/18 , z 22.02. 2018 r. sygn.akt II FSK 317/16 wyrok z 7.04. 2016 r. sygn. akt I GSK 932/14 . Podkreślić bowiem należy, że postępowanie wymiarowe ma charakter zasadniczy i nadrzędny wobec postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, toteż dopóki istnieje w obrocie prawnym decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego inaczej, niż wskazano to we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, nie jest możliwe uwzględnienie wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty (wyrok z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1343/08, z 22 maja 2015 r. II FSK 280/14, CBOSA).

W niniejszej sprawie zapadły decyzje organów podatkowych, którymi określono wysokość podatku od nieruchomości za lata 2016-2019 r. i decyzje te są ostateczne. Prawidłowość tych decyzji została potwierdzona przez tut. Sąd a i częściowo przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem w dacie wydania decyzji będących przedmiotem sądowej kontroli w niniejszych sprawach, pozostawały w obrocie prawnym decyzje określająca zobowiązanie w tym samym podatku, za ten sam okres, wobec tego samego podatnika.

W konsekwencji, kwestie merytoryczne związane określeniem podatku od nieruchomości za lata 2016 -2019 zostały rozstrzygnięte ostateczną decyzjami wymiarowymi. Prawidłowo zatem organ odwoławczy rozpatrując odwołanie zasadnie wskazał na tą okoliczność i związanie rozstrzygnięciem zawartym w decyzji określającej Stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2016-2019. Bez wyeliminowania z obrotu prawnego tych decyzji nie było zatem możliwe wydanie rozstrzygnięcia innego niż to, które zapadło i było zgodne z decyzją wiążącą organ.

Skarżąca powołując się natomiast na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19, stwierdzający niekonstytucyjność art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumianego w określony sposób, jest orzeczeniem o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucja, o jakim mowa w art. 272 § 1 p.p.s.a. powinna złożyć wniosek do sądu administracyjnego o wznowienie postępowań sądowoadministracyjnego zakończonych ww. wyrokami.

Uznanie przepisu stanowiącego podstawę prawomocnego orzeczenia za niezgodny z Konstytucją, winno stanowić podstawę do wznowienia postępowania niezależnie od tego, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter interpretacyjny, czy też wprost stwierdzający niezgodność danego przepisu z Konstytucją. W obu tych przypadkach Trybunał Konstytucyjny orzeka bowiem o niekonstytucyjności danego przepisu. Natomiast celem art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest stworzenie możliwości uruchomienia procedury weryfikacji przy uwzględnieniu wartości i zasad wynikających z Konstytucji. Celem procedury wznowieniowej jest natomiast realne zagwarantowanie skutku w postaci uprawnienia do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w nowym stanie prawnym ukształtowanym w skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargi należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji.