Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1123/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art.13 ust.1,2 , art.16 ust.1, art. 15, art. 10 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku J. P. z dnia [...] października 2015 r. w zakresie pytań oznaczonych numerami 2 i 3, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego J. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] października 2015 r. J. P. zwrócił się do Miasta [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1) przesłanie pełnej treści statutu Ośrodka Sportu i Rekreacji [...] z Dzielnicy [...], tj. zał. 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z [...] kwietnia 2004 r.,

2) przesłanie warunków naboru kandydatów na kierownicze stanowiska urzędnicze,

3) przesłanie informacji jakie były warunki konieczne do spełnienia aby móc ubiegać się o stanowisko dyrektora OSIR [...], ilu było kandydatów, kto podjął decyzję o wyborze p. L. oraz jakie kompetencje p. L. zadecydowały, że to on został dyrektorem OSIR [...], a nie któryś (o ile byli) z kontrkandydatów.

Wniosek ten, wskutek błędu platformy e-puap, dotarł do organu w dniu 16 października 2015 r.

Pismem z dnia 27 października 2015 r. Gabinet Prezydenta [...] przekazał wniosek do rozpoznania Burmistrzowi Dzielnicy [...].

Pismem z [...] października 2015 r. Burmistrz Dzielnicy [...] poinformował wnioskodawcę, iż statut żądany w pkt 1 wniosku, dostępny jest w Biuletynie Informacji Publicznej organu (organ podał dokładny adres strony internetowej).

Co do pytań zawartych w pkt 2 i 3 wniosku odpowiedział, iż wiedzę na tematy interesujące wnioskodawcę winno posiadać Biuro Kadr i Szkoleń Urzędu [...].

W dniu 22 października 2015 r. J. P. sporządził skargę na bezczynność Miasta [...]. Podniósł w niej, że organ, do którego skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie rozpoznał go.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że podjął działania w sprawie, przez co nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony. Wyjaśnił, że otrzymał wniosek strony dopiero w dniu 16 października 2015 r. z uwagi na problemy techniczne z platformą e-puap. Wskazał też, iż zwrócił się do Urzędu Dzielnicy [...] o udzielenie odpowiedzi wnioskodawcy na jego wniosek, co nastąpiło w dniu [...] października 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała w większości na uwzględnienie.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy dokonanie przez organ czynności polegającej na przekazaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej innemu organowi sprawiło, że organ uwolnił się od możliwości skutecznego zarzucenia mu bezczynności.

Według tutejszego Sądu na przedmiotową problematykę należy spojrzeć przez pryzmat regulacji zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Zgodnie z wyżej powołanym aktem prawnym, podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej jest ten organ, do którego strona skierowała wniosek. W przedmiotowym postępowaniu, to bowiem do uprawnień wnioskodawcy należy określenie podmiotu, od którego chce uzyskać żądanej informacji.

Reagując na wniosek organ mógł więc podjąć jedno z poniższych działań:

1) udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),

2) powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),

3) udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),

4) odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),

5) powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,

6) powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ, do którego został skierowany wniosek inicjujący postępowanie, "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

Podkreślenia wymaga też okoliczność, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna trybu rozpatrzenia wniosku poprzez jego przekazanie innemu podmiotowi. Właściwym organem do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej jest bowiem zawsze i wyłącznie ten organ, do którego strona zwróciła się z wnioskiem.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż wniosek inicjujący niniejsze postępowanie o udostępnienie informacji publicznej, strona skierowała do Miasta [...]. Organem reprezentującym powyższy podmiot jest zaś Prezydent [...]. Stąd więc to właśnie Prezydent [...] był zobowiązany do rozpoznania wniosku strony. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, w postępowaniu toczącym się w trybie dostępu do informacji publicznej do wnioskodawcy należy określenie podmiotu, od którego domaga się otrzymania określonych informacji.

Poza sporem pozostaje też to, że powyższy organ przekazał sporny wniosek do rozpoznania Burmistrzowi Dzielnicy [...].

Powyższe świadczy o tym, że organ oznaczony we wniosku strony jako adresat żądania, nie rozpatrzył otrzymanego wniosku. Prezydent [...] mógł oczywiście poszukiwać żądanych przez stronę informacji w innych jednostkach samorządowych wchodzących w skład [...]. Samo jednakże przekazanie wniosku takiemu innemu podmiotowi, nie zwalniało adresata wniosku od jego rozpoznania. Tym samym zasadne jest twierdzenie, że organ popadł w bezczynność w zakresie objętym wnioskiem strony, a oznaczonym w pkt 1 wyroku.

Tutejszy Sąd nie dopatrzył się natomiast bezczynności po stronie organu w zakresie oznaczonym w pkt 1 wniosku. W tym zakresie wnioskodawca otrzymał bowiem informację, ze żądane dane znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej. W myśl zaś przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej na wniosek jest udostępniana jedynie informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Okolicznością pozostającą bez wpływu na powyższe stwierdzenie o braku bezczynności organu pozostaje zaś to, że przedmiotową informację uzyskał skarżący od Burmistrza Dzielnicy [...], a nie od Prezydenta [...]. Niezależnie bowiem od tego z jakiego źródła wnioskodawca posiadł omawianą informację, nie mógłby się skutecznie domagać udostępnienia informacji ujawnionej w Biuletynie Informacji Publicznej.

W świetle powyższego, uznając za zasadną konkluzję skarżącego, iż organ, popadł w bezczynność w rozpoznaniu większości wniosku o udzielenie informacji publicznej, w zakresie objętym niniejszą skargą, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zaś o kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tutejszy Sąd rozpoznając niniejszą skargę nie dopatrzył się zaś po stronie organu rażącego naruszenia prawa. Bezczynność organu można bowiem tłumaczyć małym doświadczeniem w stosowaniu regulacji zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nadto podkreślić należy, że organ dążył jednak do tego, aby wnioskodawca został zaspokojony w swoim żądaniu. Za opóźnienie w rozpoznawaniu wniosku, spowodowane awarią systemu teleinformatycznego, organ nie ponosił zaś odpowiedzialności. Nie może więc być tym samym karany za okoliczności, na które nie miał wpływu. Stąd więc również wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny organowi jawił się jako nietrafny.

Nie mógł zostać również uwzględniony wniosek skarżącego o zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika. Sąd administracyjny nie posiada bowiem kompetencji w tym zakresie.

W związku z powyższym w części, w jakiej Sąd nie uwzględnił skargi, orzekł jak w pkt 3 wyroku na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.