Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 28/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF załączonym do skargi, Ł. M. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz z dokumentów źródłowych załączonych do wniosku i znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (odpisów: decyzji o waloryzacji emerytury z dnia 1 marca 2017 r., harmonogramu spłaty kredytu z dnia 6 października 2017 r., decyzji z dnia 6 listopada 2017 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych, faktur za zakup leków, leczenie stomatologiczne, gaz, energię elektryczną i usługi telekomunikacyjne, dowodów uiszczenia opłat za mieszkanie, składek na ubezpieczenie i abonamentu RTV) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe z bezrobotnym, nieuzyskującym żadnych dochodów synem, otrzymuje emeryturę w kwocie 1.627,32 zł, która stanowi ich jedyne źródło utrzymania, jej majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 68,88 m2 oraz udział w ½ części w mieszkaniu spółdzielczym, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada natomiast zaległości podatkowe w łącznej kwocie 34.455 zł (stan na 6 listopada 2017 r.), rozłożone na raty w wysokości 100 zł miesięcznie, oraz zadłużenie względem banku z tytułu zaciągniętego kredytu, który spłaca w ratach po 59,43 zł miesięcznie, nadto do jej stałych wydatków, poza wyżywieniem, zaliczyć należy opłaty za mieszkanie i media kształtujące się na poziomie około 832 zł miesięcznie, składkę na ubezpieczenie na życie w wysokości 61,85 zł miesięcznie oraz wydatki na leczenie – z tego tytułu w grudniu 2017 r. wydatkowała kwotę 230,25 zł. Jak wskazała wnioskodawczyni, jej syn nie posiada żadnego majątku, nie pracuje i nie może na niego liczyć w sprawach finansowych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia bez uszczerbku koniecznego utrzymania kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym należnego na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

Za taką oceną przemawia w szczególności brak jakichkolwiek oszczędności oraz wysokość dochodu (1.627,32 zł), którym dysponuje wnioskodawczyni, w stosunku do wysokości jej stałych i koniecznych wydatków (1.283,20 zł), do których należy doliczyć jeszcze koszt wyżywienia dwóch osób.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.