Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 503/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.Z., G.S. i B.N. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta G. z późniejszymi zmianami w przedmiocie zasad wynajmowania lokali postanawia: odrzucić skargę B.N.


UZASADNIENIE

W dniu [...] G.Z., G.S. i B.N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Rady Miejskiej w G., skargę na uchwałę tego organu z dnia [...], Nr [...] - w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta G. z późniejszymi zmianami. Skarżący wnieśli o uchylenie uchwały w części odnoszącej się do § 1 pkt 3. W uzasadnieniu skargi wskazali, że przepis ten uniemożliwia mieszkańcom dokonywanie zamiany mieszkań pomiędzy kontrahentami posiadającymi różne tytułu prawne do zajmowanych lokali mieszkalnych. Nadto podnieśli, że zaskarżona uchwała narusza ich prawa obywatelskie poprzez zakaz zamiany lokalu komunalnego na lokal znajdujący się w zasobach innych właścicieli (np. spółdzielczy), przez co wpływa negatywnie na ich stan jako mieszkańców gminy. Przed wniesieniem skargi B.N. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący dokonał takiej czynności pismem z dnia [...], jednak działając w charakterze pełnomocnika żony – L.N. Pismem z dnia [...] Przewodniczący Rady Miejskiej w G. poinformował go, że Komisja Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Rady Miejskiej w G. nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej uchwały (k. 7,8 akt administracyjnych). Pismo to doręczone zostało skarżącemu w dniu [...] (k. 63,64 akt sądowych).

Wobec tego pismem z dnia [...] tutejszy Sąd wezwał B.N. do wskazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy skargę wnosi w imieniu własnym ,czy też swej żony L..N, a w przypadku gdyby wnosił ją w imieniu swej żony, do wykazania umocowania do jej reprezentowania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 13 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2008 r. uznano za doręczoną z dniem [...] przesyłkę poleconą nr [...], zawierającą wezwanie z dnia [...], której adresatem był skarżący (k. 25, 26 akt sądowych). Skarżący nie odpowiedział na to wezwanie w zakreślonym terminie i nie wykazał umocowania do działania w charakterze pełnomocnika żony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy, skargę (miedzy innymi na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, jako akty objęte art. 52 § 4 p.p.s.a.) wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Z kolei stosownie do brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Po myśli ust. 2a art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Z analizy treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 52 § 4 p.p.s.a. i art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że warunkiem koniecznym wniesienia skargi jest wezwanie właściwego w sprawie organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa wraz z dowodem jego przesłania do organu dla ustalenia czy zachowano wszelkie wymogi formalne, które winny poprzedzać wniesienie skargi w przypadkach określonych w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2007 r., sygn. II OSK 82/07, opublik. LEX nr 347877. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wymaga, aby zaskarżenie uchwały samorządu gminnego do sądu administracyjnego było poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszeń. Nie może przy tym budzić wątpliwości, iż tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał takiego wezwania jest dopuszczalna. Skarga innego podmiotu nie poprzedzona zachowaniem trybu z art. 101 ust. 1 tej ustawy (a więc wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą) jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. II OSK 414/06, opublik. LEX nr 362455).

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę nie poprzedzając tej czynności wezwaniem Rady Miejskiej w G. do usunięcia naruszenia prawa. Za takie bowiem nie można było bowiem uznać jego pisma z dnia [...], którym działając w charakterze pełnomocnika żony – L.N., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Działając w tym charakterze dokonał on tej czynności w imieniu reprezentowanej żony, a organ mógł go uznać, stosownie do art. 33 § 4 k.p.a. za jej pełnomocnika. Jednak, co podkreślono wyżej, działając w charakterze pełnomocnika żony, skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w jej imieniu, nie zaś w swoim. Jednocześnie nie działał on w imieniu grupy mieszkańców, którzy na to wyrazili pisemną zgodę.

Przyjdzie wskazać, iż skarżący mógł, jako podmiot, którego interes prawny został również naruszony zaskarżoną uchwałą, wnieść skargę na ten akt. Jednak wówczas był zobowiązany poprzedzić tą czynność wezwaniem Rady Miejskiej w G. do usunięcia naruszenia prawa wywołanego tą uchwałą. Skoro zaś tego nie uczynił, działając we własnym imieniu, należało uznać, iż nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.

Na marginesie powyższych rozważań, należy wskazać, iż nawet w sytuacji gdyby skarżący wykazał umocowanie do działania w charakterze pełnomocnika żony – L.N., skarga również podlegałaby odrzuceniu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniósł on bowiem do organu (działając jako "reprezentant" żony) w dniu [...], a organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. Zatem skargę do Sądu powinien był wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Wobec tego był zobowiązany do dokonania tej czynności najpóźniej w dniu [...], podczas gdy dokonał jej dopiero w dniu [...]. W tym jednak przypadku podstawę odrzucenia skargi stanowiłby art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., po myśli którego, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W konsekwencji poczynionych ustaleń należało stwierdzić, że skarga, jako niepoprzedzona wezwaniem skierowanym przez skarżącego do organu o usunięcie naruszenia prawa, była niedopuszczalna.

Art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.