Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 617/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. art. 7, 76, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 70 b  ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak SO (del.) Janusz Bociąga Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. S. Salon Fryzjerski "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 lutego 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. S. prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą Salon Fryzjerski "A" A. S. – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011 r., nr [...] odmawiającej dofinansowania kosztów kształcenia S. S.

W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia powołano art. 70b ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( Dz. U. z 2004 r. Nr 256,

poz. 2572 ze zm., zwanej dalej ustawą o systemie oświaty), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 1996 r. Nr 60 poz. 278 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania), rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia

2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. Nr 244 poz. 1626

ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie praktycznej nauki zawodu)

oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.).

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych.

Wnioskiem z dnia 1 grudnia 2012 r. A. S. prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą Salon Fryzjerski "A" zwróciła się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianej pracownicy – S. S., która pobierała naukę w zawodzie w okresie od dnia 7 października 2008 r. do dnia 6 października 2011 r.

Na potwierdzenie posiadanego przygotowania pedagogicznego A. S., będąca instruktorem praktycznej nauki zawodu dla młodocianej pracownicy S. S., przedłożyła dyplom o otrzymaniu tytułu mistrza fryzjera, a także zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu" organizowanego w dniach od 8 maja 2000 r. do 26 maja 2000 r. przez Zakład Kształcenia i Doskonalenia Kadr.

Z uwagi na to, że w zaświadczeniu tym brak było adnotacji o zatwierdzeniu programu kursu przez Kuratora Oświaty, organ I instancji zwrócił się z zapytaniem

do Kuratora Oświaty o zatwierdzenie niniejszego kursu. Z pisma Kuratora Oświaty z dnia 19 grudnia 2011 r., wynika, że brak jest dokumentu potwierdzającego zatwierdzenie przez Kuratora Oświaty programu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu organizowanego we wskazanym okresie przez Zakład Kształcenia i Doskonalenia Kadr.

Wobec powyższego Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2011 r., znak: [...], odmówił przyznania A. S. dofinansowania kosztów kształcenia S. S.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji A. S. podniosła,

że wnioskując o dofinansowanie złożyła w Urzędzie Miasta wszystkie niezbędne dokumenty dotyczące jej uczniów. Podniosła, że od 2000 r. kształci uczniów i jak do tej pory żaden Urząd nie zakwestionował jej dokumentu ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu. Jako przykład odwołująca podała przyznanie dofinansowania z Urzędu Miasta w S z 14 grudnia 2011 r. Zaznaczyła, że uczęszczając na kurs pedagogiczny przy ul. S w K była ufna, że wszystkie procedury w tym zakresie są i będą zgodne z literą prawa. Zdaniem Odwołującej to nie w jej kompetencjach było dotrzymanie wszystkich formalności lecz w zakresie Zakładu Kształcenia i Doskonalenia Kadr. Odwołująca nadmieniła, że w czasie odbywania kursu pedagogicznego zrealizowała zajęcia w zakresie: podstawy prawne i warunki kształcenia w zakładzie (8 h), elementy psychologii pracy w nauce zawodu (8h), pedagogiczne aspekty nauczania i wychowania (8 h), dydaktyka szczegółowa

- metodyka kształcenia praktycznego w zawodzie (12 h), praktyka pedagogiczne

- hospitacja zajęć praktycznych. W związku z powyższym odwołująca wniosła

o pomoc i przychylenie się do jej wniosku oraz pozytywne załatwienie sprawy.

Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na regulację art. 70 b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, rozporządzenie w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, a także na § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. W myśl § 10 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2012 r. pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Ewentualne szczegółowe wyjątki od tej zasady przewiduje ust. 5 cytowanego rozporządzenia.

A. S. na potwierdzenie posiadanego przygotowania pedagogicznego przedłożyła zaświadczenie z dnia 26 maja 2000 r., nr [...] o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu organizowanego w dniach od 8 maja 2000 r. do 26 maja 2000 r. przez Zakład Kształcenia i Doskonalenia Kadr. Z pisma Dyrektora Wydziału Nadzoru Pedagogicznego i Rozwoju Edukacji w Kuratorium Oświaty z dnia 19 grudnia 2011 r. wynika, że w Kuratorium Oświaty brak jest dokumentu potwierdzającego zatwierdzenie przez Kuratora Oświaty programu ww. kursu pedagogicznego Z powyższego wynika zatem, że A. S. ani przed ani w toku kształcenia młodocianego pracownika z którym zawarła umowę o pracę - nie ukończyła kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty. W związku z powyższym nie spełniła wymaganych przesłanek do przyznania dofinansowania kosztów kształcenia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. S. zarzuciła naruszenie art. 7, 77, 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez nierozważenie czy decyzja, która zapadła w I instancji została wydana

w zgodzie z prawem, czy opiera się o materiał dowodowy zgromadzony w sposób wyczerpujący i czy materiał ten został prawidłowo rozpatrzony; naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a także pozbawienie prawa zgłoszenia żądań i dowodów, a w konsekwencji niezapewnienie prawa czynnego udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w czasie kiedy ukończyła kurs pedagogiczny i otrzymała zaświadczenie, uzyskanie kwalifikacji wymaganych

do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych było uregulowane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów obywających praktyczną naukę zawodu (Dz.U. Nr 97, poz. 497 ze zm.). Kursy pedagogiczne organizowane w tym czasie podlegały również przepisom rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej

oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. Nr 103, poz. 472). Zgodnie z treścią § 14 ust. 1 rozporządzenia ukończenie pozaszkolnych form kształcenia, dokształcania i doskonalenia potwierdzał odpowiednio dyplom, świadectwo, zaświadczenie wydane według wzorów określonych w załącznikach do rozporządzenia. Ponadto § 17 rozporządzenia stanowił, iż w przypadku kursów pedagogicznych organizowanych na podstawie § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r.

w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw

i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu kończą się egzaminem złożonym przed państwową komisją egzaminacyjną powołaną przez właściwego kuratora oświaty. Przedłożone przez skarżącą zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego odpowiada wzorowi zaświadczenia o ukończeniu kursu, o którym mowa w § 14 ust. 1rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej

z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych zgodnie z Załącznikiem nr 2

do rozporządzenia, w tym również zawiera podpisy członków komisji egzaminacyjnej co potwierdza, iż skarżąca zakończyła kurs stosownym egzaminem.

Dalej skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, z uwzględnieniem obowiązujących

w tym czasie przepisów. Zdaniem skarżącej stanowisko przedstawione w piśmie

z dnia 19 grudnia 2011 r. przez Dyrektora Wydziału Nadzoru Pedagogicznego

i Rozwoju Edukacji w Kuratorium Oświaty, na którym organ I instancji

i organ odwoławczy oparły swoje rozstrzygnięcia, stwierdzało jedynie brak dokumentu potwierdzającego zatwierdzenie programu kursu pedagogicznego

przez kuratora oświaty. Brak takiego dokumentu nie stanowi jednak w sposób jednoznaczny, iż skarżąca nie ukończyła kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty. Nie wyklucza bowiem ewentualności,

iż program kursu na podstawie, którego organizowano kolejne jego edycje,

w tym w okresie od 8 maja do 26 maja 2000 r. mógł być zatwierdzony znacznie wcześniej.

W ocenie skarżącej postępowanie dowodowe winno było być w takim przypadku uzupełnione o dodatkowe informacje z Kuratorium Oświaty dotyczące zasad na jakich organizator kursu pedagogicznego mógł uzyskać zatwierdzenie jego programu przez kuratora oświaty w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu.

Ponadto w postępowaniu dowodowym pominięto możliwość uzyskania

w sprawie stanowiska organizatora kursu w tym przypadku Zakładu Kształcenia

i Doskonalenia Zawodowego przy ulicy S, (aktualna siedziba w K przy ulicy K), na okoliczność przeprowadzonego kursu pedagogicznego i uzyskania przez skarżącą zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Skarżąca przedstawiła w załączeniu do skargi uzyskaną z Kuratorium Oświaty

w K opinię, że przedłożone zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego potwierdza posiadanie przez skarżącą kwalifikacji uprawniających do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Do skargi dołączono także program kursu pedagogicznego, wzór zaświadczenia - załącznik nr 2 do rozporządzenia, kopię zaświadczenia skarżącej A. S. - wzór zaświadczenia - załącznik nr 1 do rozporządzenia, 2 wydruki informacji Kuratorium Oświaty dla organizatorów kursów pedagogicznych dla instruktorów praktycznej nauki zawodu Kuratorium Oświaty, kopię pisma Kuratorium Oświaty z dnia 10 kwietnia 2012 r. znak: [...], odpis skargi x 2.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej

w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny

nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest, czy w świetle przepisów prawa materialnego, normujących materię dofinasowania za przygotowanie młodocianego pracownika, skarżąca posiadała uprawnienia pedagogiczne, jako jednego

z warunków uznania posiadania kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego, a co za tym idzie, do otrzymania dofinasowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Zgodnie z art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm., zwanej dalej ustawą o systemie oświaty) "pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli (ust. 1): 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w odrębnych przepisach."

Do odrębnych przepisów, o których mowa w wyżej wskazanym przepisie zaliczyć należy § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. Nr 244 poz. 1626 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie praktycznej nauki zawodu).Jego brzmienie w dniu wydawania zaskarżonej decyzji było następujące: "instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać,

lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać,

i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty

i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki

i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem

6 stycznia 1993 r,. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu(...)" z zastrzeżeniem ust. 5.

Zdaniem organów skarżąca nie posiada przygotowania pedagogicznego, gdyż na zaświadczeniu o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, organizowanego w dniach od 8 maja 2000 r. do 26 maja 2000 r. przez Zakład Kształcenia i Doskonalenia Kadr, którym się skarżąca legitymuje, brak jest adnotacji Kuratora Oświaty o zatwierdzeniu programu kursu. Z odpowiedzi natomiast na pismo organu, wynika, że brak jest dokumentu potwierdzającego zatwierdzenie przez Kuratora Oświaty programu ww. kursu pedagogicznego. W konsekwencji organy uznały, że skarżąca nie spełniła wymaganych przesłanek do przyznania dofinansowania kosztów kształcenia.

Podnieść należy, że decyzję administracyjną można uznać za prawidłową wtedy, gdy jest zgodna z normami obowiązującego prawa materialnego

i procesowego, w tym wydana przez kompetentny organ (B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej. Wrocław 1986, s. 37 i n.).

W niniejszym przypadku nie ulega wątpliwości, że wskutek złożenia

przez skarżącą żądania 1 grudnia 2012 r. o dofinansowanie, zastosowanie miały przepisy ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji oraz przepisy wykonawcze – rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Żaden jednakże z organów orzekających w tej sprawie nie wskazał jakie okoliczności są decydujące do uznania w świetle powyższych regulacji, że skarżąca ukończyła wymagany przepisami kurs pedagogiczny, zwłaszcza w sytuacji,

gdy twierdzi, iż ukończenie tego rodzaju kursu potwierdza w jej ocenie zaświadczenie odpowiadające obowiązującemu wówczas wzorowi.

Wskazać należy, że zgodnie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r.

w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. Nr 103, poz. 472), ukończenie pozaszkolnych form kształcenia, dokształcania i doskonalenia potwierdzał odpowiednio dyplom, świadectwo, zaświadczenie wydane według wzorów określonych w załącznikach

do rozporządzenia. Ponadto § 17 wskazanego rozporządzenia stanowił,

że w przypadku kursów pedagogicznych organizowanych na podstawie § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania

i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu

(Dz. U. z 1992 r. Nr 97, poz. 479 ze zm.) kończą się egzaminem złożonym

przed państwową komisją egzaminacyjną powołaną przez właściwego kuratora oświaty.

Przedłożone przez skarżącą zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego nie tylko, że odpowiada wzorowi zaświadczenia o ukończeniu kursu, o którym mowa w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. Nr 103, poz. 472), ale posiada walor dokumentu urzędowego stanowiącego dowód faktu posiadania przez skarżącą przygotowania pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu.

Znaczenie tego dokumentu musi być zatem szczególne, gdyż został

on sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego podmiot w zakresie jego działania. Stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Dokument taki do czasu (odpowiednio) jego zmiany, uchylenia

lub stwierdzenia nieważności przez uprawniony organ korzysta z domniemania ważności.

Organ administracji nie mógł więc go dowolnie odrzucić bez przeprowadzenia przeciwdowodu istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym,

bowiem zaniechanie takiej czynności stanowi naruszenie prawa procesowego

– w tym zwłaszcza art. 80 k.p.a.

Trafnie zwróciła skarżąca uwagę, że w okresie, kiedy kończyła kurs pedagogiczny (od 8 maja 2000 r. do 26 maja 2000 r.), obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. z 1992 r. Nr 97,

poz. 479 ze zm.), które utraciło moc z dniem 1 września 2002 r., tj. z dniem wejścia

w życie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r.

w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 113, poz. 988 ze zm.).

Przepis § 9 ust. 4 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. z 1992 r. Nr 97, poz. 479 ze zm.) określał,

że instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne uzyskane w wyniku ukończenia kursu pedagogicznego organizowanego zgodnie z przepisami w sprawie zasad podnoszenia kwalifikacji dorosłych, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej.

Działanie organu administracji na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.) obejmuje oprócz ustalenia jaka norma prawna obowiązuje także ustalenie rozumienia tej normy (wykładnię), zaś w dalszych etapach stosowania prawa ustalenie, które fakty uznaje się za udowodnione na podstawie określonych materiałów i przyjętej teorii dowodów, subsumpcję tych faktów pod stosowaną normę prawną i określenie następstw prawnych.

W sytuacji, gdy skarżąca argumentuje, że ukończyła kurs pedagogiczny,

który wówczas kończył się w świetle obowiązującego wtedy stanu prawnego egzaminem przed państwową komisję egzaminacyjną, powołaną przez właściwego kuratora oświaty, brak odniesienia się organów do tych kwestii, mimo wynikającej

z pisma Kuratorium Oświaty okoliczności braku dokumentów o zatwierdzeniu programu kursu, stanowi naruszenie nie tylko wymogów art. 107 § 3 k.p.a.,

ale przede wszystkim art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istotnie przepisy rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu,

nie zawierają przepisów intertemporalnych, co oznacza, że należy stosować przepisy tego rozporządzenia. Nie oznacza to jednak, że spełnienie przesłanek zawartych

w odrębnych przepisach nie należy oceniać przez pryzmat tych wymogów,

jakie obowiązywały w chwili, gdy skarżąca ukończyła kurs pedagogiczny potwierdzony przedłożonym przez nią zaświadczeniem.

Zanegowanie złożonego przez skarżącą zaświadczenia o ukończeniu kursu przez organy orzekające tylko z tego powodu, że brak na nim adnotacji kuratora oświaty o zatwierdzeniu programu kursu nie może zostać uznane za poprawne.

Nie można bowiem z tego tytułu zakładać, że kurs pedagogiczny prowadzony

w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r., nie odpowiadał programowo wymaganiom stawianym przez przepisy tego aktu prawnego.

Żaden z przepisów postępowania nie zwalniał też organów orzekających w tej sprawie od wskazania w jaki sposób dochodziło do zatwierdzenia wówczas programu kursu pedagogicznego przez właściwego kuratora oświaty, czy odbywało się

to poprzez odpowiednią adnotację, czy też w inny sposób i jaki.

Ponadto organy zobowiązane były się wypowiedzieć, czy to, jak stanowi § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej

z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. z 1993 r. Nr 103, poz. 472), kurs pedagogiczny kończy się egzaminem państwowym przed państwową komisję egzaminacyjną, powołaną przez właściwego kuratora oświaty, ma znaczenie prawne w tym konkretnym przypadku, czy też jest to zupełnie prawnie irrelewantne i z jakich względów, biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy tego rozporządzenia.

Dopiero tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, uzupełnione

o powyższe okoliczności, mające istotne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia,

może w ocenie Sądu dać podstawę do zajęcia niebudzącego wątpliwości stanowiska, że skarżąca posiada bądź nie posiada przygotowania pedagogicznego, do uznania czego warunkiem jest zatwierdzenie programu kursu przez kuratora oświaty.

Kontrolowane decyzje bez przeprowadzenia powyższych wyjaśnień są

w ocenie Sądu przedwczesne i naruszają przepisy postępowania – art. 7, 77 77 § 1

i 80 k.p.a. - w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku.