Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1109/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 9 i art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 2 pkt 7, art. 60, art. 98 ust. 2
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w [...] na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Zarząd Województwa [...] (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 596 i poz. 645) oraz art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 i poz. 938; dalej: "u.f.p.") i art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: "z.p.p.r.") po rozpatrzeniu odwołania [...] w R. (dalej: "skarżąca", "beneficjent") orzekł o uchyleniu decyzji [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. w części dotyczącej zwrotu przez [...] w R. kwoty dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (dalej: "EFRR") w wysokości [...] zł i w tej części umorzył postępowanie, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji zobowiązującą do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia [...] maja 2011 r. do dnia zwrotu środków. Nadto organ odwoławczy orzekł, iż powyższą kwotę należy zwrócić w terminie 14 dni od otrzymania niniejszej decyzji na wskazany w tejże decyzji rachunek bankowy.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu [...] maja 2010 r. wpłynął do [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych, będącej Instytucją Pośredniczącą II stopnia w systemie wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013, wniosek o dofinansowanie projektu ze środków EFRR, którego celem była rewitalizacja zdegradowanych budynków należących do zespołu budynków [...] w R., która przyczyniła się do odnowy i uspójnienia historycznej części miasta, tzw. "Miasta [...]".

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 i 11 u.f.p., art. 27 ust. 1 pkt 6a i art. 32 ust. 1 z.p.p.r. oraz § 3 pkt 8 Porozumienia

w sprawie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 nr [...] zawartego pomiędzy [...] Jednostką Wdrażania Programów Unijnych, a Zarządem Województwa [...] w dniu [...] września 2012 r. zobowiązała [...] w R. do zwrotu kwoty [...] zł, stanowiącej część dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego otrzymanego na realizację projektu pn. "Rewitalizacja zespołu zabytkowych budynków [...] w R" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (RPO WM). Przedmiotowy projekt realizowany jest na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu [...] stycznia 2011 r. pomiędzy Województwem [...], a Beneficjentem – [...] w R., w ramach której Beneficjentowi przyznano dofinansowanie ze środków EFRR w wysokości [...] zł. Umowa o dofinansowanie była zmieniana trzykrotnie aneksem z dnia [...] października 2011 r., [...] maja 2012 r. i [...] lipca 2012 r., czego efektem było zmniejszenie dofinansowania do kwoty [...] zł. Niniejsza decyzja nr [...] z dnia [...] września 2013 r. została wydana w wyniku uchylenia przez organ II instancji decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy była spowodowana niedochowaniem przez organ I instancji terminu na wypowiedzenie się strony w zakresie zebranego materiału dowodowego, a także niedostatecznym przeanalizowaniem przez organ I instancji materiału dowodowego w zakresie zasady konkurencyjności.

W efekcie ponownie przeprowadzonego postępowania, organ I instancji dochowując terminów wynikających z k.p.a. wydał decyzję nr [...], w której podtrzymał ustalenia poczynione podczas kontroli planowej na zakończenie realizacji projektu w dniach [...]-[...] lutego 2013 r. oraz zawarte w uchylonej przez decyzji nr [...] tj.:

1) naruszenie § 13 ust. 7 i 8 oraz § 3 ust. 8 umowy o dofinansowanie projektu poprzez niezastosowanie zasady konkurencyjności, skutkujące 25% korektą, w zakresie wydatków poniesionych na:

- wykonanie tablicy informacyjnej;

- druk folderu promocyjnego pt. "Rewitalizacja zespołu zabytkowych budynków [...] w R.";

- usługę doradczą – sporządzenie studium wykonalności;

2) naruszenie § 7 ust. 5 umowy o dofinansowania poprzez brak zgodności

z Zasadami kwalifikowania wydatków w ramach RPO WM 2007-2013 wydatku dotyczącego "success fee", skutkujące 100% jego niekwalifikowanością, poniesionego w ramach Umowy kompleksowej usługi.

Organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie dowiedzione zostało, że beneficjent [...] w R. naruszył procedury obowiązujące przy wykorzystaniu przyznanych mu umową o dofinansowanie [...] środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Konsekwencją stwierdzenia nieprawidłowości w realizacji projektu współfinansowanego ze środków funduszy strukturalnych lub Funduszu Spójności, niezależnie od dziedziny, której dana nieprawidłowość dotyczy jest konieczność dokonania korekty finansowej. Organ I instancji zauważył, iż rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 nie pozostawia w tym zakresie najmniejszych wątpliwości. Zgodnie bowiem

z art. 98 tego rozporządzenia "państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości" oraz "dokonują korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych". Zdaniem organu I instancji, przywołany powyżej przepis stanowi niepodważalną podstawę dla nakładania korekt finansowych. Z powyższego wynika, że beneficjent naruszył art. 184 u.f.p., a wydatki związane z realizacją projektu nie były dokonane zgodnie z obowiązującymi procedurami. Dlatego też w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki określone w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Działania lub zaniechania prowadzące do wykazanych

w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji nieprawidłowości i wydatki poczynione konsekwencji tych nieprawidłowości (nieprawidłowo przeprowadzone procedury) naruszają art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 i 11 u.f.p. Natomiast środki wykorzystane

z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 207 u.f.p. podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

We wniesionym odwołaniu, skarżąca wniosła o anulowanie w całości decyzji

z dnia [...] września 2013 r. Wskazała m.in., iż w dniu [...] maja 2013 r. złożyła, udostępnioną z Urzędu Marszałkowskiego w W., Informację Pokontrolną Systemu Zarządzania i Kontroli RPO WM w [...] Jednostce Programów Unijnych, z której wynika, że sporny wydatek (w kwocie [...] zł) podczas wcześniejszej kontroli został uznany za kwalifikowany. Dlatego też skarżąca wniosła o wydanie decyzji nakazującej uznać sporną kwotę za kwalifikowaną na podstawie udostępnionego dokumentu pokontrolnego. Skarżąca zaznaczyła, iż w dniu podpisania umowy z Kancelarią Doradztwa Gospodarczego [...] obowiązujące Zasady kwalifikowania wydatków w ramach RPO WM 2007-2013 nie mówiły nic na temat szczegółowych treści zapisów w umowach o doradztwie prawnym. Interpretacja zapisu jako wydatek niekwalifikowany wynika ze stanowiska audytorów Komisji Europejskiej przedstawionego w piśmie z 2011 r. Dlatego też, zdaniem skarżącej, nie może być zastosowana interpretacja wywiedziona ze wskazanego dokumentu, gdyż byłby to przykład działania prawa wstecz. Konkludując skarżąca wniosła o odstąpienie od roszczenia w kwocie [...] zł nazwanego w decyzji "naruszeniem procedur" oraz o uznanie spornej pozycji płatniczej na kwotę [...] zł za w pełni kwalifikowaną w ramach projektu.

Organ odwoławczy, wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją

z dnia [...] października 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podniósł, iż podtrzymuje stanowisko organu I instancji co do zarzutu naruszenia przez beneficjenta § 7 ust. 5 umowy o dofinansowanie poprzez brak zgodności wydatku "success fee" z Zasadami kwalifikowania wydatków w ramach RPO WM. Zauważył, iż zgodnie z umową kompleksowej obsługi doradczej zawartej przez beneficjenta z Kancelarią Doradztwa Gospodarczego [...] w dniu [...] czerwca 2009 r. Kancelarii przysługiwało wynagrodzenie za: a) przygotowanie wniosku aplikacyjnego (wydatek niekwalifikowany w ramach projektu), b) "przygotowanie studium wykonalności oraz pozostałych załączników koniecznych na etapie oceny wykonalności projektu" – [...] zł netto; c) jako success fee płatne po przyznaniu projektowi dofinansowania przez Instytucję Wdrażającą – [...] zł netto. Zgodnie

z Zasadami kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WM wydatek dotyczący przygotowania studium wykonalności jest kwalifikowany w projekcie. Natomiast

w zakresie wynagrodzenia w formie "success fee", tj. opłaty za sukces, która oznacza wypłatę wynagrodzenia za zdarzenie przyszłe, organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, iż stanowi ono wydatek niekwalifikowany.

W rozpatrywanym przypadku tym zdarzeniem przyszłym była informacja o przyznaniu dofinansowania.

Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją skarżącej zawartą

w odwołaniu od decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., jakoby zapłata "success fee" stanowiła drugą część wynagrodzenia za sporządzenie studium wykonalności. Wskazał, iż skoro wynagrodzenie oraz sposób jego wypłaty za przygotowanie studium wykonalności określone zostało w umowie w lit. b. na kwotę [...] zł netto, to nie można twierdzić, że faktyczna kwota za realizację tego zadania to [...] zł netto, czyli kwota uwzględniająca success fee jako drugą ratę płatności. Wyjaśnił, iż success fee nie obejmował żadnych prac nad studium, a wręcz zgodnie z definicją odnosił się do całości dokumentacji aplikacyjnej, w tym także niekwalifikowalnego wniosku o dofinansowanie.

Zdaniem organu odwoławczego nie można uznać tego wydatku za prowizję, bowiem nie miało tutaj miejsca pośrednictwo w zawarciu umowy, a jedynie przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej. Jej niekwalifikowalność wynika z braku wypełnienia warunku "niezbędności" do realizacji niniejszego projektu i w tym zakresie należy uznać naruszenie Zasad kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WM (Rozdz. IV, pkt 2 "Wydatki mogą zostać zakwalifikowane do zrefundowania w ramach RPO WM, o ile: (...) są niezbędne do realizacji projektu i zostały poniesione w związku

z realizacją projektu").

W ocenie Zarządu uznać należy, iż naruszenie § 7 ust. 5 umowy

o dofinansowanie przedmiotowego projektu wypełnia definicję nieprawidłowości z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. Ponieważ są to wydatki poniesione nieprawidłowo, niezgodnie z obwiązującymi przepisami, ich dofinansowanie nie obniżone o kwotę nieprawidłowości, stanowiłoby szkodę w budżecie UE, spowodowaną poniesieniem wydatku, który jako nieprawidłowy, nie powinien być dofinansowany. Zarówno wykrycie naruszenia prawa UE, jak też naruszenie prawa krajowego takiego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 i skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo. Zgodnie bowiem z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Obowiązek ten wynika z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Art. 26 ust. 1 ustawy wymienia wprost zadania instytucji zarządzającej, do których należy w szczególności, m.in.: wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (pkt 1), odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa

w przepisach o finansach publicznych (pkt 15), ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.

Jednocześnie organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie naruszenia § 13 ust. 8 oraz § 3 ust. 7 i 8 umowy o dofinansowanie projektu poprzez nie zachowanie zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawcy – Kancelarii Doradztwa Gospodarczego [...]. Zauważył, iż przy wyborze wykonawcy przed podpisaniem umowy o dofinansowanie projektu beneficjenta obowiązywała zasada konkurencyjności wyrażona we Wzorze Umowy o dofinansowanie stanowiącym załącznik do konkursu zamkniętego z preselekcją nr [...], w ramach którego beneficjent otrzymał dofinansowanie. Zgodnie z § 12 ust. 5 ww. wzoru umowy należało dokonać wyboru wykonawcy w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie i jakościowo ofertę, z zachowaniem zasad konkurencyjności. Organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest fakt, że umowę z Kancelarią podpisano [...] czerwca 2009 r., czyli po dniu ogłoszenia konkursu, w ramach którego beneficjent aplikował o środki unijne, tj. [...] maja 2009 r. Dlatego też zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że skoro umowa z Kancelarią została zawarta po opublikowaniu dokumentacji konkursowej, to znane już były beneficjentowi na ten moment zasady obowiązujące przy wyborze wykonawcy. Jednocześnie wskazał, iż nie mogą mieć zastosowania do rozpatrywanego przypadku wydane w 2011 r. przez IZ RPO WM rekomendacje dotyczące zasady konkurencyjności, na które powołuje się organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż Beneficjent spełnił tę zasadę poprzez publikację informacji o projekcie na stronie internetowej.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie skarżąca wyjaśniła, iż w toku sprawy wielokrotnie prezentował stanowisko dotyczące rozumienia spornej kwoty [...] zł za niekwalifikowaną. Skarżąca podtrzymała także wyjaśnienia zawarte

w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Uznała, iż nie można mówić o zdarzeniach przyszłych za które trzeba będzie zapłacić, ale o niezapłaceniu drugiej części należności za Studium Wykonalności Projektu w przypadku nie otrzymania dofinansowania dla beneficjenta. Nie zgodziła się także ze stwierdzeniem, iż succes fee nie obejmował żadnych prac nad studium, a wręcz zgodnie z definicją odnosił się do całości dokumentacji aplikacyjnej, w tym także niekwalifikowanego wniosku

o dofinansowanie. Zdaniem skarżącej opłata za wniosek o dofinansowanie nie ma

z tym nic wspólnego, gdyż jest osobną pozycją w umowie

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd administracyjny rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą ostateczną decyzją organu administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem orzekającym w sprawie organom administracji publicznej nie można skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego.

Stan faktyczny i prawny w analizowanej sprawie ustalony został prawidłowo. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowego sprowadzał się do zastosowania prawidłowo ustalonych norm prawa materialnego w stanie faktycznym badanej sprawy, czyli do tzw. subsumcji.

W ocenie strony skarżącej przytoczone przez organ przepisy prawa materialnego nie mogą mieć w sprawie zastosowania, wobec czego nie ma podstaw do orzeczenia zwrotu części przyznanego dla skarżącej dofinansowania.

Stosownie do treści mającego w sprawie zastosowanie art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE.L. Nr 210, poz. 25 z późn. zm.), instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za: a) zapewnienie, że operacje są wybierane zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji, b) weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi (...).

Powyższe rozporządzenie reguluje także procedury odzyskiwania środków wypłaconych z funduszy unijnych, w tym korekty finansowe, do których dokonywania zobowiązane są państwa członkowskie. Zgodnie z art. 98 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1083/2006, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących

o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. Zgodnie z ust. 2 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego

w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter

i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze.

Zgodnie z art. 2 pkt 3 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 dla jego celów terminowi "operacja" nadano znaczenie: projekt lub grupa projektów wybranych przez instytucję zarządzającą danym programem operacyjnym lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący, i realizowanych przez jednego lub więcej beneficjentów, pozwalające na osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której odnosi się ta operacja. Z kolei termin "nieprawidłowość" należy rozumieć jako: jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Podstawowym aktem prawa krajowego określającym zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi, stanowi ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 25 pkt 1 w związku z art. 5 pkt 2 z.p.p.r. za przygotowanie i prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca, którą

w przypadku programu regionalnego jest zarząd województwa. Do zadań instytucji zarządzającej należy między innymi (art. 26 ust. 1):

- wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999;

- zawieranie z beneficjentami umów o dofinansowanie projektu lub podejmowanie decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 2;

- określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem

w ramach programu operacyjnego;

- określenie poziomu dofinansowania projektu, jako procentu wydatków objętych dofinansowaniem;

- określenie systemu realizacji programu operacyjnego;

- zarządzanie środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację programu operacyjnego, pochodzącymi z budżetu państwa, budżetu województwa lub ze źródeł zagranicznych;

- dokonywanie płatności ze środków programu operacyjnego na rzecz beneficjentów;

- prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów;

- odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych;

- ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999;

Postępowanie w przedmiocie zwrotu przez beneficjenta dofinansowania uzyskanego w związku z realizacją projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego ma specyficzny charakter, bowiem zazębiają się tu elementy cywilnoprawne z elementami stosunku administracyjnego. Szczegółowe zasady dofinansowania projektu (czyli przedsięwzięcia realizowanego w ramach programu operacyjnego – art. 5 pkt 9 z.p.p.r.), a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane, regulowane są w formie umowy zawieranej między beneficjentem, którego projekt został wybrany do dofinansowania, a instytucją zarządzającą albo działającą

w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą. Umowa

o dofinansowanie projektu zawierana jest zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego (art. 30 i 30a ust. 1 z.p.p.r.). Umowa ta określa m.in. zasady zwrotu otrzymanych środków w przypadku – ogólnie rzecz ujmując – nieprawidłowego ich wykorzystania.

Jednocześnie przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157 poz. 1240) traktują środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, w tym środki pochodzące z funduszy strukturalnych, w tym Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego jako środki publiczne, które podlegają zwrotowi według zasad określonych w ustawie z.p.p.r.

Odnosząc powyższe uregulowania do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organy zasadnie zakwalifikowały, że wydatek określony jako "success fee", a wynikający z zapisu § 3 lit. "c" umowy z dnia [...] czerwca 2009 r. pomiędzy skarżącą parafią jako beneficjentem, a Kancelarią Doradztwa Gospodarczego [...] jako wykonawcą projektu, nie stanowi wydatku kwalifikowanego i nie podlega refundacji, stosownie do Zasad kwalifikowania wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 określonych w załączniku nr 1 do uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2009 r.

Powyższe "Zasady" określają w rozdz. IV pkt 2, że "wydatki mogą zostać zakwalifikowane do zrefundowania w ramach RPO WM, o ile są niezbędne do realizacji projektu i zostały poniesione w związku z realizacją projektu". Wydatek określony jako "success fee" tego rodzaju znamion nie spełnia.

Sąd podziela argumentację i oceny organów, że wydatek z tytułu wynagrodzenia na rzecz wykonawcy projektu określony w umowie pomiędzy beneficjentem,

a Kancelarią Doradztwa Gospodarczego (wykonawcą) jako "success fee", nie obejmował żadnych prac odnoszących się i wchodzących w skład czynności w ramach studium wykonalności (określonych ww. "zasadach kwalifikowania wydatków") niezbędnych do zrealizowania projektu.

W pełni zasadne jest twierdzenie organów orzekających w sprawie, że przedmiotowy wydatek nie może być uznany za kwalifikowany z powodu braku wypełnienia warunku "niezbędności" w realizacji projektu beneficjenta. Powyższą należność należy zakwalifikować jako swoistą premię dla wykonawcy za opracowanie niezbędnej dokumentacji projektowej w sposób prawidłowy, zgodny z wymaganiami instytucji zarządzającej, skutkujący zaliczeniem projektu beneficjenta do realizacji.

W szczególności brak podstaw do podzielenia twierdzeń skarżącej parafii, że zapłata "success fee" stanowi drugą część wynagrodzenia za sporządzenie studium wykonalności. Przeczy temu treść umowy pomiędzy skarżącą jako beneficjentem,

a wykonawcą, która w sposób jasny określała przysługujące wykonawcy wynagrodzenie za jego usługi doradcze. Wspomniana umowa określała, że wykonawcy przysługiwało następujące wynagrodzenie:

1) kwota [...] zł netto za przygotowanie wniosku aplikacyjnego (wydatek niekwalifikowany w ramach projektu, okoliczność niesporna pomiędzy stronami, § 3 lit. "a" umowy);

2) wynagrodzenie na kwotę [...] zł netto (§ 3 lit. "b" cyt. umowy) jako wynagrodzenie za przygotowanie studium wykonalności wraz z załącznikami i jest to wydatek podlegający refundacji jako wydatek kwalifikowany;

3) kwota w wysokości [...] zł netto jako "success fee" płatna w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji z instytucji wdrażającej o przyznaniu dofinansowania (§ 3 lit. "c" umowy).

W kontekście powyższych ocen należy stwierdzić, że zasadnie organy uznały naruszenie § 7 ust. 5 umowy o dofinansowanie poprzez brak zgodności z "Zasadami kwalifikowania wydatków w ramach RPO WM 2007-2013" wydatku dotyczącego "success fee" poniesionego w ramach kompleksowej usługi doradczej pomiędzy skarżącą parafią, a wykonawcą.

Powyższe naruszenie wypełnia jednocześnie definicję nieprawidłowości określoną w cyt. art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 i jako wydatek poniesiony nieprawidłowo, niezgodnie z obowiązującymi przepisami, jego dofinansowanie (zrefundowanie) stanowiłoby szkodę w budżecie UE – stosownie do wyżej przywołanych regulacji rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Powyższe skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez Państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo – stosownie do art. 98 ust. 2 cyt. rozporządzenia nr 1083/2006 w zw.

z art. 26 ust. 1 z.p.p.r.

Sąd nie podzielił także zasadności zarzutów naruszenia przez organy art. 8 k.p.a., tj. naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej. W stanie faktycznym i prawnym kontrolowanych decyzji

i poprzedzającego go postępowania, Sąd nie dostrzega sprzeczności w działaniach organów w kontrolowanych postępowaniu. W szczególności odmienne wyniki kontroli realizacji projektu dokonane przez różne instytucje kontrolne, nie stanowią podstawy do formułowania oceny pozytywnej dla beneficjenta.

Powyższe ustalenia kontrolne są ostatecznie weryfikowane podczas postępowania administracyjnego kończonego rozstrzygnięciem merytorycznym

w formie decyzji administracyjnej. W przebiegu kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzące go organy zarówno I instancji jak i organ odwoławczy Zarząd Województwa [...] zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, dokonały jego oceny, zapewniły skarżącej czynny udział

w postępowaniu – co skutkuje oceną o zachowaniu wymogów proceduralnych w toku kontrolowanego postępowania.

Sąd nie dopatrzył się także w kontrolowanych decyzjach innych naruszeń przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, z uwagi na brak po stronie orzekających

w kontrolowanej sprawie organów administracji naruszeń przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.