Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 662/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na powołaną w sentencji decyzję, skarżąca spółka - w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany w pierwszej kolejności do organu odwoławczego (art. 61 § 2 pkt 1 u.p.p.s.a.), a w razie jego nieuwzględnienia, co w sprawie miało miejsce, do Sądu. Wskazała na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody oraz trudnych (niemożliwych wręcz) do odwrócenia skutków, jakie - dla niej - może spowodować wykonanie tej decyzji ostatecznej. Podniosła, że jej wniosek jest następstwem zaistniałych okoliczności faktycznych a jego (tych okoliczności) nieuwzględnienie i brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu spółki oraz wiążącą się z tym znaczną szkodą i trudnymi do odwrócenia skutkami. Dodała, że sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna oraz że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Podkreśliła, że wymierzenie i wyegzekwowanie nałożonej na spółkę kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Spółka argumentowała, że skarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - na podstawie których nałożono na nią karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej ustawy, "regulację techniczną" w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

Dalej Spółka wskazując na prowadzone wobec niej postępowania w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych zaakcentowała, że już jednostkowa kara może pociągnąć negatywne dla niej konsekwencje, zbiorcze natomiast ujęcie kary, wynoszące [...] zł, obrazuje prawdopodobieństwo powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Podniosła też, że art. 61 § 3 u.p.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych. Podkreśliła, że dopiero zsumowanie kar przesądza o możliwości spowodowania poważnego i realnego zagrożenia dla bytu gospodarczego spółki. Końcowo zauważyła, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi się odnosić do przyszłości, bowiem sama analiza stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji.

Ponadto w piśmie procesowym z dnia [...] r. strona skarżąca załączając rachunek zysków i strat oraz bilans finansowy na dzień 31 grudnia 2014 r. wskazała, że wynika z nich, iż spółka w obliczu nakładanych kar, a także tych które z graniczącym z pewnością prawdopodobieństwem zostaną na Spółkę nałożone, spowodują daleko idące skutki, prowadzące najpewniej do pozbawienia spółki możliwości funkcjonowania w obrocie gospodarczym. W tym kontekście podniosła, że na dzień 31 grudnia 2014 r., Spółka nie wypracowała zysku netto, a stratę w wysokości - [...] zł. Stanowi to o braku rentowności przedsiębiorstwa. Analizując Rachunek Zysków i Strat, wnioskodawczyni podała, że ich zestawienie pozwala na twierdzenie co do konieczności ponoszenia znaczących kosztów działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, które wyniosły łącznie [...] zł, na które to pozycje składały się poszczególne poniesione koszty operacyjne w postaci: odpisów amortyzacyjnych w wysokości [...] zł, zużycie materiałów i energii w wysokości [...] zł, koszty związane z usługami obcymi w wysokości [...] zł, oraz podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia w łącznej wysokości opiewającej na kwotę [...] zł. Koszty te są konieczne i nieuniknione w przypadku prowadzonej działalności, a brak wypracowanego zysku stanowi o negatywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa, co w powiązaniu z jakimikolwiek późniejszymi postępowaniami egzekucyjnymi spowoduje znaczne osłabienie rentowności spółki oraz zagrozi sytuacji majątkowej podmiotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna i postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w).

Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy, wskazać trzeba, iż spółka - uzasadniając swój wniosek - podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty jej płynności finansowej i ostatecznie do upadłości. Dodatkowo podkreśliła, że na dzień 31 grudnia 2014 r. nie wypracowała zysku netto, poniosła stratę w wysokości [...] zł oraz ponosi duże koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, opiewające na łączną kwotę [...] zł. Na poparcie powołanych twierdzeń, przedłożyła rachunek zysków i strat za okres 1 czerwca 2014 r. - 31 grudnia 2014 r. oraz bilans finansowy na dzień 31 grudnia 2014 r.

W ocenie Sądu, przedłożone przez spółkę dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat wynika bowiem, że spółka - pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej - w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie [...] zł. Odnosząc się przy tym do poniesionej przez spółkę straty, wskazać trzeba, że strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, czy też o utracie przez spółkę płynności finansowej. W tej sytuacji, liczba wszczętych wobec spółki postępowań w przedmiocie uiszczenia kar pieniężnych, jak i łączna kwota kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła bowiem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej co najmniej [...] zł, z tytułu nałożonych na nią kar pieniężnych. Powyższe bez wykazania, jaka jest aktualna sytuacja finansowa, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych spółki, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki, tym bardziej, iż spółka nie podała, że utraciła płynność finansową oraz w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą (tak: NSA w postanowieniu z 8 lipca 2015 r., I GZ 397/15, publ.: j/w). Ponadto spółka, poza wspomnianą dokumentacją, nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą - aktualną (podkreślenie Sądu) - sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych.

Trzeba poza tym podkreślić, że spółka winna liczyć się z okolicznością, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach strony zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która - sama w sobie - uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określona w art. 61 u.p.p.s.a.

Reasumując, skoro spółka nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia "znacznej" szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje taką szkodę. Spółka nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił jak w sentencji.