Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 289/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 1, 2, 10 ust. 1, 16 ust. 1, 21
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. art. 47 ust. 5 pkt 27, 52 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 965
law: Ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2021 r. sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan J. P. (dalej skarżący) złożył skargę na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej NRL) w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej (dalej wniosek).

Wnioskiem adresowanym do skrzynki ePUAP Naczelnej Izby Lekarskiej oraz na adres e-mail sekretariatu Biura Naczelnej Izby Lekarskiej wnosił o udostępnienie informacji publicznej: "numerów rejestracyjnych, o których mowa w art. 52 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich dla lekarzy i lekarzy dentystów, którzy wykonują zawód lekarza lub lekarza dentysty, ale nie wykazali miejsca wykonywania pracy o którym mowa w art. 49 ust. 5 pkt 27 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich."

Pismem z [...] marca 2021 r. NRL poinformowała skarżącego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 dalej u.d.i.p.) Wskazano, że realizacja objętego tym wnioskiem żądania wymagałaby udostępnienia nie tylko numerów rejestracyjnych lekarzy w okręgowym rejestrze lekarzy, ale również informacji wskazującej lekarzy, którzy nie przekazali okręgowej izbie lekarskiej informacji o miejscu wykonywania pracy. Ta informacja zdaniem NRL nie należy do katalogu informacji zawartych w Centralnym Rejestrze Lekarzy, które na podstawie art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich, są udostępniane w ramach informacji publicznej, a w związku z tym objęte wnioskiem żądanie nie podlega udostępnieniu w trybie wskazanej u.d.i.p.

Pismo to dnia [...] kwietnia 2021 r. zostało przesłane drogą elektroniczną na wskazany przez skarżącego adres.

W dniu [...] kwietnia 2021 r. na skrzynkę ePUAP Naczelnej Izby Lekarskiej wpłynęła skarga skarżącego na bezczynność NRL w przedmiocie rozpoznaniu jego wniosku z [...] marca 2021 r. Skarżący zarzucił Naczelnej Radzie Lekarskiej naruszenie art. 13 ust. 1, ewentualnie art. 16 ust. 1 lub art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o zobowiązanie organu do prawidłowego rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich NRL udostępnia informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy,

o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, w ramach informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Jego zdaniem informacja, czyli numer rejestracyjny jest wskazana w powyższym przepisie w art. 49 ust. 5 pkt 1 jako informacja udostępniana w ramach informacji publicznej. Skarżący nie zgadza się z twierdzeniem organu, że informacja ograniczona jedynie do części numerów rejestracyjnych nie jest informacją publiczną, w przeciwieństwie do informacji dotyczącej wszystkich numerów rejestracyjnych.

Wskazał też, że w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty przewiduje się, że lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwą okręgową izbę lekarską, a NRL określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy (art. 8 ust. 1 i 2 tej ustawy).

Z przepisów tych wywodzi, że lekarze i lekarze dentyści podlegają wpisowi

do właściwego rejestru i nie mogą korzystać z ochrony danych w zakresie wykonywania przez nich swoich zadań zawodowych. Jego zdaniem w takim zakresie prawo do prywatności jest wyłączone. Ponadto uznał, że organ odpowiadając na wniosek o informację publiczną powinien co najmniej wskazać na przyczynę odmowy jej udostępnienia wskazując jednocześnie na inny tryb i zasady dostępu do żądanej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

W związku z powyższym uznał, że organ pozostaje w bezczynności i z tego powodu wnosił o:

1. zobowiązanie Naczelnej Rady Lekarskiej do prawidłowego rozpatrzenia wniosku w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2. zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z normatywami prawa.

W odpowiedzi na skargę NRL wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest bezczynność NRL w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.; dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady

i tryb jej udostępniania (art. 1-2 u.d.i.p.).

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność

w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej,

w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu.

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi

i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest charakter wnioskowanej przez skarżącego informacji.

Odpowiadając na wniosek w przewidzianym ustawą terminie, NRL stwierdziła, że żądana w takim zakresie informacja nie stanowi informacji publicznej i nie może być udzielona.

W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko NRL wskazującej, że realizacja objętego tym wnioskiem żądania wymagałaby udostępnienia nie tylko numerów rejestracyjnych lekarzy w okręgowym rejestrze lekarzy, ale również informacji wskazującej lekarzy, którzy nie przekazali okręgowej izbie lekarskiej informacji o miejscu wykonywania pracy. Ta ostatnia informacja nie należy do katalogu informacji zawartych w Centralnym Rejestrze Lekarzy, które na podstawie art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich, są udostępniane w ramach informacji publicznej, a w związku

z tym również objęte wnioskiem żądanie nie podlega udostępnieniu w trybie wskazanej u.d.i.p.

NRL zasadnie twierdzi, że realizacja żądania przez skarżącego informacji wymagała udostępnienia powiązanych ze sobą w sposób nierozerwalny dwóch kategorii danych, które są zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, tj. informacji

o numerze rejestracyjnym w okręgowym rejestrze lekarza, którą NRL na podstawie art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich udostępnia w ramach informacji publicznej

oraz informacji dotyczącej wskazania miejsca pracy, która nie została objęta tym przepisem. W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie, że udostępnienie numeru rejestracyjnego lekarza w okręgowym rejestrze lekarzy umożliwia identyfikację lekarza, a tym samym wszelkie inne dane powiązane z tą informacją będą miały charakter danych osobowych.

Ustawodawca w art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich wprost przesądził, jaki zakres danych osobowych lekarza zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Lekarzy stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w ramach informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Wskazane w art. 47 ust. 5 pkt 27 ustawy o izbach lekarskich informacje dotyczące miejsca pracy do tego katalogu nie zostały zaliczone. Z uwagi na sposób sformułowania żądania organ zasadnie twierdzi, że nie miał możliwości udostępnienia wyłącznie numerów rejestracyjnych lekarzy. Ustawodawca w art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich wskazał wprost, które dane o lekarzu zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy stanowią informację publiczną i że wyłącznie te informacje mogą być udostępniane w ramach informacji publicznej. W związku z tym na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich inne informacje o lekarzu z Centralnego Rejestru Lekarzy nie mogą być udostępniane w ramach u.d.i.p..

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że NRL z zachowaniem ustawowego terminu dokonała wymaganych przepisami u.i.d.p. czynności zawiadamiając skarżącego, że jego żądanie nie stanowi informacji publicznej i nie podlega rozpoznaniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec czego należy stwierdzić, że NRL nie pozostawała w bezczynności

w niniejszej sprawie, a skarga jest niezasadna.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny

na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.