Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 691/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 61a par. 1, art. 217,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 193 ust. 5,
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 494 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2013 poz 1030
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1a, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2014r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji deklaratoryjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz [...] sp. z o.o. w S. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 9 czerwca 2014 r., znak: SKO.PW-61/1488/35/2014, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Marszałka Województwa [...] z 10 marca 2014 r. odmawiającej wydania decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej, że wnioskodawca [...] Sp. z o.o. jest podmiotem decyzji Marszałka Województwa [...] z 19 stycznia 2012 r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego [...]spółce z o.o. na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podstawą prawną rozstrzygnięcia organu I instancji był art. 104 kpa, a z uzasadnienia wynika, że w dniu 4 listopada 2013 r. [...]Sp. z o.o. dokonała połączenia z [...] Sp. z o.o. poprzez przeniesienie całego majątku na nową spółkę.

W ocenie organu I instancji przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego następuje zgodnie z art. 134 ust. 2 i 3 ustawy Prawo wodne na zasadach określonych w art. 190 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Z przepisów tych wynika, by podmiot zainteresowany nabyciem praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia wodnoprawnego najpierw wystąpił o przeniesienie na niego tych praw i obowiązków. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie spółka nie wystąpiła o wydanie decyzji przenoszącej prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia wodnoprawnego, więc nie może powoływać się na następstwo prawne w trybie art. 494 § 1 i 2 kodeksu spółek handlowych.

W odwołaniu [...] Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 494 § 1

i 2 ksh w zw. z art. 193 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 134 ust. 2 i 3 ustawy Prawo wodne, polegające na błędnym uznaniu, że spółka nie stała się

w drodze sukcesji uniwersalnej podmiotem decyzji z 19 stycznia 2012 r. Wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Spółka podtrzymała stanowisko, że w drodze sukcesji uniwersalnej wstąpiła w prawa i obowiązki wynikające z decyzji z 19 stycznia 2012 r.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO podniosło, że wnioskiem z 16 stycznia 2014 r. skarżąca spółka wystąpiła o wydanie decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej, że jest podmiotem pozwolenia wodnoprawnego – decyzji Marszałka Województwa [...] z 19 stycznia 2012 r. Wskazała, że w dniu 4 listopada 2013 r. [...]Sp. z o.o. dokonała połączenia z [...] zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych, poprzez przeniesienie całego majątku [...](spółka przejmowana) na [...] Sp. z o.o. (spółka przejmująca). Wnioskodawca powołał się na art. 494 § 2 kodeksu spółek handlowych, z którego wynika, że na spółkę przejmującą z dniem połączenia przechodzą prawa i obowiązki spółki przejmowanej, w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi przyznane spółce przejmowanej, chyba, że ustawa lub decyzja

o udzieleniu zezwolenia, koncesji, ulgi stanowią inaczej.

Kolegium wskazało, że z urzędu posiada wiedzę, iż w odpowiedzi na wniosek z 16 stycznia 2014 r. Marszałek Województwa [...] postanowieniem

z 3 lutego 2014 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez [...] Sp. z o.o. Po rozpatrzenia zażalenia [...] Sp. z o.o., SKO w K. postanowieniem z 8 maja 2014 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Na postanowienie to ww. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K..

SKO podniosło, że skoro sprawa była przedmiotem rozpoznania w ramach postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, brak było możliwości wydania decyzji deklaratoryjnej o tej treści. Organ nadmienił, że nie istnieje również podstawa materialno – prawna do wydania decyzji o charakterze deklaratoryjnym stwierdzającej, że wnioskodawca jest "aktualnym beneficjentem" pozwolenia.

Organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż przedmiot postępowania jest tożsamy ze sprawą w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, jak również nie istnieje podstawa materialno-prawna do rozpatrzenia żądania w formie decyzji o charakterze deklaratoryjnym stwierdzającej, że wnioskodawca [...] Sp. z o.o. jest podmiotem decyzji z 19 stycznia 2012 r., zasadnym było, na podstawie art. 61a § 1 kpa, odmówienie wszczęcia postępowania.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze [...] Sp. z o.o. zaskarżając decyzję z 9 czerwca 2014 r. w całości, wniosła o jej uchylenie oraz zarzuciła naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

a) art. 61a § 1 kpa poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że organ I instancji powinien odmówić wszczęcia postępowania skierowanego na wydanie decyzji deklaratoryjnej potwierdzającej fakt, iż skarżąca spółka jest podmiotem pozwolenia wodnoprawnego, tj. decyzji Marszałka Województwa [...] z 19 stycznia 2012 r., gdyż istniały uzasadnione przyczyny skutkujące odmową wszczęcia postępowania (tożsamość podmiotowa z innym toczącym się postępowaniem oraz brak podstawy materialno-prawnej do wydania decyzji deklaratoryjnej zgodnie z wnioskiem spółki), podczas gdy przyczyny do odmowy wszczęcia postępowania nie występowały,

b) art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61a § 1 kpa poprzez błędne jego zastosowanie skutkujące uchyleniem decyzji organu I instancji oraz umorzeniem postępowania I instancji, podczas gdy nie zaistniały przyczyny wspomniane w art. 61a § 1 kpa dające podstawę do odmowy wszczęcia postępowania przez ten organ,

a w konsekwencji wpływające na umorzenie postępowania przez organ odwoławczy.

W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, że brak jest tożsamości przedmiotowej w postępowaniach o wydanie zaświadczenia oraz wydanie decyzji deklaratoryjnej. Istnieją podobieństwa między zaświadczeniem, a decyzją deklaratoryjną, ale nie można stwierdzić, że postępowania skierowane na wydanie tych aktów są tożsame przedmiotowo.

Podstawową różnicą pomiędzy zaświadczeniem, a decyzją deklaratoryjną jest ich charakter prawny – decyzja jest aktem stosowania prawa, aktem woli, czynnością prawną, która zmierza bezpośrednio do wywołania skutków prawnych. Zaświadczenie jest natomiast tylko czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywołać skutki prawne, ale nie jest to jego główny cel.

Kolejną różnicą są skutki, jakie wywiera każdy z tych aktów. Decyzja wiąże podmiot wydający i wszystkie inne podmioty, służy jej domniemanie ważności, może być uchylona lub zmieniona tylko wtedy, gdy pozwalają na to przepisy prawne. Zaświadczenie natomiast nie wiąże organu, może być zawsze uchylone lub zmienione, gdy zmienią się fakty lub stan prawny.

Z uwagi na różne skutki decyzji i zaświadczeń, różne są też przesłanki ich oceny.

Wydanie decyzji deklaratoryjnej może okazać się konieczne z uwagi na wątpliwości lub spór co do okoliczności związanych z powstaniem określonych skutków prawnych w sferze prawa administracyjnego. Takiego przymiotu nie ma zaświadczenie.

Skarżąca spółka stwierdziła, że biorąc pod uwagę powyższe argumenty, pomimo istniejących podobieństw, istnieją różnice pomiędzy zaświadczeniem,

a decyzją deklaratoryjną. Z uwagi na to, że zarówno organ I instancji, jak i SKO

w K. zakwestionowały w innym postępowaniu możliwość wydania zaświadczenia, tym samym przyznały, że istnieją wątpliwości – w sferze prawa administracyjnego – co do skutków prawnych połączenia skarżącej spółki ze spółką [...] Sp. z o.o. w zakresie pozwolenia wodnoprawnego.

W ocenie skarżącego, w takiej sytuacji właściwą formą do załatwienia sprawy jest wydanie decyzji deklaratoryjnej, która ma skutek ex tunc i jedynie potwierdza określony stan prawny, nie tworzy go lub zmienia. W konsekwencji twierdzenie SKO, że postępowanie, którego celem jest uzyskanie zaświadczenia, jest tożsame podmiotowo z postępowaniem mającym na celu wydanie decyzji deklaratoryjnej, uznać należy za błędne i nietrafne. Zdaniem spółki, gdyby nie było różnicy między zaświadczeniem, a decyzją deklaratoryjną, ich jednoczesne występowanie nie miałoby sensu.

Zdaniem skarżącej spółki nie budzi wątpliwości fakt, iż organ I instancji, po zbadaniu przesłanek wystąpienia sukcesji uniwersalnej, zobowiązany jest do wydania na rzecz podmiotu mającego w tym interes prawny decyzji deklaratoryjnej,

a wydanie jej w niniejszej sprawie winno nastąpić na podstawie art. 494 § 1 i 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych w zw. z art. 193 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy, bądź wypełniałby jedną z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w K. uchylająca zaskarżoną odwołaniem decyzję Marszałka Województwa [...] z 10 marca 2014r. i umarzająca postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe, podjęta w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61a § 1 kpa. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wprawdzie w zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odmówił wszczęcia postępowania tylko je umorzył, jednak przesłanki dotyczące bezprzedmiotowości postępowania mieszczą się w pojęciu "innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w zacytowanym wyżej przepisie. Należy zatem przyjąć, że umarzając postępowanie I instancji faktycznie organ odwoławczy uznał, że okoliczności sprawy nie dawały w ogóle podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Okoliczności te są natomiast bezsporne i zostały prawidłowo ustalone

w zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z 26 listopada 2013r., sprecyzowanym następnie dnia 20 stycznia 2014r., skarżąca Spółka domagała się wydania decyzji deklaratoryjnej lub zaświadczenia w trybie art. 217 kpa lub innego właściwego aktu administracyjnego stwierdzającego, że wnioskodawca – [...] spółka

z o.o. jest podmiotem pozwolenia wodnoprawnego, wydanego przez Marszałka Województwa [...] dnia 19 stycznia 2012r. dla [...]spółki z o.o. Nie ulega także wątpliwości, że obie spółki dnia 4 listopada 2013r. dokonały połączenia na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 kodeksu spółek handlowych (dalej ksh) poprzez przeniesienie całego majątku spółki [...] (spółka przejmowana) na [...] (spółka przejmująca).

Podstawę prawną żądania spółka [...] upatruje w treści art. 494 § 1 i 2 ksh

w zw. z art. 193 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2013.1232 – t.j.)

w zw. z art. 134 ustawy Prawo wodne (Dz.U.2012.145 – t.j.).

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 3 lutego 2014r. Marszałek Województwa [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącą treści, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy postanowieniem z 8 maja 2014r.

Okoliczność ta stanowi jedną z podstaw, dla której organ odwoławczy

w zaskarżonej decyzji uznał, że zachodzą przesłanki do umorzenia - jako bezprzedmiotowego - postępowania z wniosku strony o wydanie decyzji deklaratoryjnej (o treści jak wyżej), gdyż przedmiot obu postępowań jest tożsamy.

Stanowiska tego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela.

O tożsamości spraw można mówić jedynie wówczas, gdy obie dotyczą tego samego podmiotu oraz przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Ważne jest jednak, aby właściwą formą dla rozstrzygnięcia obu spraw była decyzja administracyjna, z czym nie mamy do czynienia w omawianym przypadku. O ile postępowanie administracyjne zakończone decyzją poprzedzone być musi postępowaniem wyjaśniającym i w razie konieczności dowodowym – zgodnie z regułami określonymi w art. 77 § 1 i 80 kpa, to w przypadku wniosku o wydanie zaświadczenia wymogi te nie obowiązują, gdyż jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, a co za tym idzie nie ma charakteru prawotwórczego –

w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, która co do zasady kształtuje prawa bądź obowiązki strony.

Zgodnie z art. 217 kpa mianem zaświadczenia można określić urzędowe poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego. Za jego pomocą organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Możliwe jest zatem ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia pierwotnie wydanego zaświadczenia, z tego względu, że jest ono rodzajem czynności faktycznej, a te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z 28 sierpnia 2013r., sygn. akt I OSK 605/12).

Z uwagi na zupełnie inny charakter obu rozstrzygnięć – prawotwórczej co do zasady decyzji administracyjnej, oraz zaświadczenia jako aktu wiedzy organu, nie kształtującego sytuacji prawnej strony i nie załatwiającego sprawy administracyjnej – nie można mówić w omawianym przypadku o tożsamości obu spraw, jak przyjęło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Fakt podjęcia przez Marszałka Województwa [...] w dniu 3 lutego 2014r. postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżąca Spółkę treści, nie stanowił zatem prawnej przeszkody do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony w tej części, w jakiej domagała się rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji.

Niezależnie od powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że wyrokiem tego Sądu z dnia 7 sierpnia 2014r. sygn. akt II SA/Ke 539/14 uchylone zostało zarówno opisane wyżej postanowienie Marszałka Województwa [...] z 3 lutego 2014r., jak i utrzymujące je w mocy postanowienie SKO w K. z 8 maja 2014r. Odpadła zatem także formalna przyczyna, dla której organ odwoławczy uznał postępowanie w niniejszej sprawie za bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na jeszcze jedną przyczynę umorzenia postępowania organu I instancji,

a mianowicie brak materialnoprawnej podstawy do wydania decyzji o charakterze deklaratoryjnym stwierdzającej, że wnioskodawca jest aktualnym beneficjentem pozwolenia wodnoprawnego skierowanego do spółki [...] Starachowice.

Jak już wskazano wyżej, skarżąca Spółka [...], która przejęła cały majątek spółki [...] w trybie art. 492 § 1 ksh, upatruje podstawy prawnej swojego wniosku w przepisach art. 494 § 1 i 2 ksh w zw. z art. 193 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 134 ustawy Prawo wodne.

Jak stanowi art. 494 § 1 i 2 ksh, spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia

w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej.

Przepis art. 193 ust. 5 Prawa ochrony środowiska nakazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia (chodzi o pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, a więc takie, z jakim mamy do czynienia

w sprawie) stwierdzenie, w drodze decyzji, wygaśnięcia pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1, a mianowicie (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji):

1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane;

2) jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy,

z zastrzeżeniem art. 190 ust. 1-3, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe;

3) na wniosek prowadzącego instalację;

4) jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem

w terminie dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne;

5) jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez dwa lata;

6) w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4;

7) w przypadku wstrzymania użytkowania składowiska na czas dłuższy niż rok;

8) w przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na czas dłuższy niż rok.

Z kolei art. 134 ust. 1, 2 i 3 Prawa wodnego stanowi, że następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2. Jeżeli pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji, przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia następuje na zasadach określonych w ustawie - Prawo ochrony środowiska. Do przejęcia praw i obowiązków, wynikających z pozwolenia na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Na tle podobnych stanów faktycznych jak w niniejszej sprawie, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażane były poglądy – bazujące na wskazanych wyżej przepisach bądź przepisach innych ustaw, dotyczących materii następstwa prawnego i sukcesji praw administracyjnych – dopuszczające możliwość wydania decyzji deklaratoryjnych. W wyroku z 29 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/GL, WSA

w Gliwicach 269/11 stwierdził, że spółka przejmująca majątek innej spółki będącej beneficjentem pozwolenia, o jakim mowa wyżej, powinna domagać się wydania decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej, że jest podmiotem tego pozwolenia wskutek następstwa prawnego na podstawie art. 497 § 1 i 2 ksh i art. 193 ust. 5 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 134 Prawa wodnego. Na konieczność wydania tego typu decyzji wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach wyroków: z 17 kwietnia 2009r., sygn. akt II GSK 71/09, z 14 października 2008r., sygn. akt II GSK 349/08, z 1 grudnia 2009r., sygn. akt II GSK 236/09 oraz wojewódzkie sądy administracyjne (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 2043/09).

Podkreślenia wymaga, że wobec treści zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie I instancji, nie jest rzeczą Sądu wypowiadanie się na temat merytorycznej zasadności wniosku skarżącej Spółki w przedmiocie wydania decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej, że w drodze następstwa prawnego jest podmiotem pozwolenia wodnoprawnego, wydanego przez Marszałka Województwa [...] dnia 19 stycznia 2012r. dla [...]spółki

z o.o. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych mają natomiast na celu wykazanie, że nie jest trafnym stanowisko Kolegium, iż w okolicznościach sprawy brak jest materialnoprawnej podstawy do wydania decyzji o charakterze deklaratoryjnym, co stwarza konieczność umorzenia postępowania. Podstawa taka wynika bowiem z przytoczonych wyżej przepisów prawa, a czy w ich świetle są przesłanki do uwzględnienia wniosku spółki [...] – i co za tym idzie do stwierdzenia, że jest ona podmiotem pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla przejmowanej spółki - czy też nie – i w związku z tym zachodzi potrzeba odmowy wydania decyzji deklaratoryjnej – jest kwestią merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego zabrakło w decyzji organu II instancji.

Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 61a § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy nie było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego i merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II oparto o treść art. 152 p.p.s.a., zaś koszty, o jakich mowa w pkt III wyroku zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Składa się na nie uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego obliczone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie oceniając, czy wniosek o wydanie decyzji deklaratoryjnej był merytorycznie zasadny czy też nie, mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko oraz aktualny w dacie własnego orzekania stan prawny.