Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1605/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 135, art. 141 par 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Dagmara Dominik - Ogińska, , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 517/17 w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 26 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1) uchyla wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Przedmiot skargi kasacyjnej oraz podmiot ją wnoszący

1.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej: Dyrektor IAS) skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 517/17. Wyrokiem tym Sąd, po rozpoznaniu skargi M.D. (dalej: Skarżący), uwzględnił skargę i uchylił postanowienie Dyrektora IAS z dnia 26 kwietnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

2. Relacja ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji

2.1. Postanowienie zaskarżone do Sądu pierwszej instancji dotyczyło odwołania z dnia 19 grudnia 2016 r. Skarżący złożył je od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik US) z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r.

2.2. Wydając postanowienie o niedopuszczalności odwołania Dyrektor IAS wskazał, że: - według Naczelnika US decyzja została doręczona w dniu 6 grudnia 2016 r., na zasadzie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.; dalej: O.p.); - o takiej ocenie doręczenia pocztowego i upływie terminu odwoławczego przypadającym w tej sytuacji na dzień 20 grudnia 2016 r., poinformowano Skarżącego w dniu 16 grudnia 2016 r. przy protokolarnym wydaniu mu kserokopii ww. decyzji; - w tak podanym terminie Skarżący złożył odwołanie; - w dniu 27 marca 2017 r. Poczta Polska potwierdziła jednak, że nie doszło do drugiego zawiadomienia adresata o nadejściu przesyłki (tzw. awiza); - brak tego rodzaju skutkował niespełnieniem jednego z warunków fikcji prawnej doręczenia; - decyzja nie weszła do obiegu prawnego, a wniesione odwołanie było przedwczesne.

3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę

3.1. W skardze na postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej przez zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia odwołania.

3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi.

4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

4.1. Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie i uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.)

4.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia, Sąd pierwszej instancji podniósł najpierw, że: - należało zgodzić się z organem odwoławczym, iż doręczenie decyzji w trybie art. 150 O.p. było wadliwe (brak drugiego awiza); - skoro decyzja z dnia 18 listopada 2016 r. nie została w ten sposób skutecznie doręczona Skarżącemu, to nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia od niej odwołania; - z kolei wydanie kserokopii decyzji nie wypełniało płynącego z art. 211 O.p. nakazu doręczania stronie decyzji na piśmie, czyli doręczenia oryginału (nie kopii, czy uwierzytelnionego odpisu) decyzji odpowiadającej wymogom z art. 210 O.p.; - oceniając przebieg protokolarnego wydania Skarżącemu kserokopii decyzji w dniu 16 grudnia 2016 r., w pełni należało podzielić zapatrywania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1309/14.

4.3. Bazując na wspomnianym wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjął finalnie, że: - wydanie Skarżącemu kserokopii decyzji przed wprowadzeniem jej do obrotu prawnego, bez pouczenia o braku skutku takiego wydania z punktu widzenia biegu terminu do wniesienia odwołania, mogło go wprowadzić w błąd co do daty początkowej tego terminu; - naruszono w ten sposób art. 121 § 1 i § 2 O.p., czyli zasadę informacji i zaufania, a to nie powinno wywołać negatywnych skutków dla Skarżącego; - zakwalifikowanie odwołania jako przedwczesnego i tym samym niedopuszczalnego na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 O.p., stało w sprzeczności z zasadą zaufania; - uwzględniając tę zasadę oraz interes Skarżącego i stan faktyczny tej sprawy, uznać należało, że wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego, tj. skuteczne procesowo jej doręczenie, nastąpiło w dniu protokolarnego przekazania kserokopii decyzji, czyli 16 grudnia 2016 r. (w uzasadnieniu wyroku na str. 10 mylnie podano miesiąc listopad - przyp. NSA); - odwołanie złożono więc w terminie i było ono dopuszczalne, a przejawem nadmiernego formalizmu byłoby oczekiwanie, że Skarżący powinien ponownie otrzymać decyzję i wnieść odwołanie.

5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną

5.1. W skardze kasacyjnej Dyrektor IAS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi albo - alternatywnie - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Ponadto, wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci potwierdzenia odbioru decyzji Naczelnika US w dniu 2 czerwca 2017 r. i wniesionego od niej odwołania z dnia 12 czerwca 2017 r.

5.2. Sądowi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) w związku z:

1) art. 228 § 1 pkt 1 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.; dalej: O.p.) przez uznanie, że organ odwoławczy wbrew art. 228 § 1 pkt 1 i art. 121 § 1 O.p. stwierdził niedopuszczalność odwołania, gdy tymczasem decyzja Naczelnik US nie została doręczona Skarżącemu w trybie art. 150 O.p. i z tej przyczyny konieczne stało się wydanie postanowienia o takiej właśnie treści;

2) art. 126 i art. 211 w związku z art. 210 § 1 i art. 212 oraz art. 228 § 1 pkt 1 O.p. przez uznanie, że wprowadzenie decyzji Naczelnika US do obrotu prawnego (doręczenie decyzji) nastąpiło w dniu 16 grudnia 2016 r., czyli w dacie protokolarnego udokumentowania wydania Skarżącemu kserokopii tej decyzji, w sytuacji równoczesnego i sprzecznego z tym zaakceptowania, iż decyzja nie została doręczona w trybie art. 150 O.p. i że doręczenie jej kserokopii nie wypełnia treści art. 211 O.p.;

3) art. 126, art. 211, art. 212 i art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 120 O.p. przez przyjęcie, że zapoznanie Skarżącego z treścią decyzji udostępnionej w formie kserokopii należy uznać za jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tj. procesowo skuteczne doręczenie);

4) art. 126 i art. 211 w związku z art. 210 § 1 i art. 212 O.p. w wyniku stwierdzenia, że skutki prawne decyzji należy wiązać z datą doręczenia jej kserokopii Skarżącemu, w sytuacji gdy skutki takie związane są z doręczeniem decyzji na piśmie i przy jednoczesnym uznaniu, że wydanie kserokopii decyzji nie wypełniało art. 211 O.p.;

5) art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 O.p. przez uznanie, że organ naruszył zasadę zaufania orzekając o niedopuszczalności odwołania, w sytuacji gdy organ działał praworządnie, a konsekwencją tego było późniejsze prawidłowe doręczenie w dniu 2 czerwca 2017 r. decyzji Naczelnika US z dnia 18 listopada 2016 r.;

6) art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 1 oraz art. 120, art. 126 i art. 211 O.p. przez przyjęcie, że za wejście do obrotu prawnego należy uznać doręczenie kserokopii decyzji Skarżącemu, gdyż informacja o skuteczności doręczenia decyzji i terminie do wniesienia odwołania znalazła się w protokole z dnia 16 grudnia 2016 r.

Dodatkowo Sądowi postawiono zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieodniesienie się do doręczenia decyzji Naczelnika US w dniu 2 czerwca 2017 r.

5.3. Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40)

6.2. Natomiast skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.), okazała się zasadna i jako taka podlegała uwzględnieniu. Sąd pierwszej instancji naruszył bowiem, choć nie wszystkie (o czym dalej) wymienione w zarzutach kasacyjnych przepisy, w sposób, który zasadniczo trafnie wywodzono w skardze kasacyjnej.

6.3. W pierwszej kolejności należało jednak odnotować, że Sąd ten nie uchybił treści art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut ten motywowano w petitum skargi kasacyjnej brakiem odniesienia się do okoliczności doręczenia Skarżącemu w dniu 2 czerwca 2017 r. decyzji Naczelnika US z dnia 18 listopada 2016 r. Biorąc jednak pod uwagę zawartość akt podatkowych oraz akt sądowych na moment wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, tj. dzień 5 lipca 2017 r., stwierdzić należało, że nie zawierały one jakiejkolwiek wzmianki na temat przywołanego doręczenia decyzji w dniu 2 czerwca 2017 r. Z tej przyczyny oczekiwanie, aby kwestię tę uczynił przedmiotem swojej wypowiedzi Sąd pierwszej instancji, jawiło się jako oczywiste nieporozumienie.

6.4. Trzeba było przy tym mieć na uwadze, że data przywołanego dopiero w skardze kasacyjnej zdarzenia o ponownym doręczeniu decyzji Naczelnika US w dniu 2 czerwca 2017 r. (pomijając zupełnie w tym miejscu ocenę skuteczności tej czynności, jako zbędną dla rozpoznania niniejszej sprawy) była dużo późniejsza niż data wydania zaskarżonego skargą postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, tj. postanowienia Dyrektora IAS z dnia 26 kwietnia 2017 r. Oznaczało to, że wspomniane późniejsze działanie procesowe i tak nie mogłoby niejako wstecznie wpłynąć na legalność lub brak legalności owego postanowienia. Z tego względu wniosek dowodowy w tym przedmiocie, jako nie służący wyjaśnieniu istotnych wątpliwości na użytek rozpoznanej sprawy, nie wymagał realizacji.

6.5. Chybiony i to bez głębszej analizy, okazał się także zarzut kasacyjny odwołujący się do art. 135 P.p.s.a. Przepis ten dotyczy tzw. głębokości orzekania. Pozwala on sądowi administracyjnemu na usunięcie naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Odnoszenie więc tego uprawnienia sądowego do protokołu z dnia 16 grudnia 2016 r., który był tylko pisemnym wyrazem przebiegu opisanej w nim czynności procesowej związanej z wydaniem Skarżącemu kserokopii decyzji (zob. art. 172 i art. 173 O.p. oraz karta 40 akt organu pierwszej instancji), a nie władczym rozstrzygnięciem, zupełnie nie przystawało do treści przywołanego przepisu procedury sądowoadministracyjnej.

6.6. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zdecydowanie słuszne były natomiast zarzuty skargi kasacyjnej nawiązujące do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku przede wszystkim z art. 228 § 1 pkt 1 i art. 121 § 1 oraz art. 126 ab inito w związku z art. 211 ab initio i art. 210 § 1, a także art. 212 i w konsekwencji art. 120 O.p. Z treści wspomnianych przepisów procedury podatkowej wynikało, że: organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania w drodze postanowienia, postępowanie podatkowe należy prowadzić w sposób budzący zaufanie, sprawy podatkowe są załatwiane w formie pisemnej i w takiej formie doręcza się stronie decyzję, która zawiera określone elementy, w tym podpis osoby upoważnionej, zaś od chwili jej doręczenia organ jest nią związany, przy czym jego powinnością jest działanie na podstawie przepisów prawa. Trafnie zauważył też autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu, że zapatrywania Sądu pierwszej instancji na tle oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS były wewnętrznie sprzeczne w zakresie twierdzeń o wprowadzeniu do obrotu prawnego decyzji Naczelnika US, tj. skutecznego procesowo jej doręczenia (zob. relację zawartą w pkt 4.2 i 4.3 tego uzasadnienia).

6.7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie najpierw przyjął - co w rozpoznanej sprawie nie etapie skargi kasacyjnej nie było sporne - że nie doszło do doręczenia decyzji Naczelnika US w dniu 6 grudnia 2016 r. w ramach fikcji prawnej przewidzianej w art. 150 O.p., i że takie wadliwe doręczenie nie mogło zapoczątkować biegu terminu do wniesienia odwołania.

Następnie zgodził się również z organem odwoławczym, że wydanie kserokopii decyzji nie czyniło zadość doręczeniu decyzji, gdyż ta przez wzgląd na zasadę pisemności, taką formę jej doręczania i elementy składowe oraz moment związania, wymaga przekazania stronie oryginału decyzji. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji wsparł się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1309/14, wskazując, że w pełni podziela zapatrywania w nim wyrażone. Według zaś nich, "nie ma uzasadnienia stanowisko (...), że skutki prawne decyzji podatkowej należy wiązać z datą doręczenia podatnikowi jej uwierzytelnionej kopii." (pkt 8.1 uzasadnienia wyroku z dnia 4 grudnia 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odnotował też, nadal w kontekście wyroku o sygn. akt I FSK 1309/14, że wydanie kserokopii decyzji Skarżącemu nastąpiło przed wprowadzeniem tej decyzji do obrotu prawnego.

6.8. Tego rodzaju jak wyżej konstatacje, zdaniem składu Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, nie pozostawiały wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji do tego momentu przyjmował, że wydanie kserokopii decyzji w dniu 16 grudnia 2016 r. nie było równoznaczne z wprowadzeniem jej do obrotu prawnego (prawidłowym procesowo doręczeniem decyzji wywołującym skutki właściwe dla doręczenia decyzji).

Zważywszy jednak, że tego dnia przy wydaniu kserokopii decyzji pracownik organ podatkowego nie pouczył Skarżącego, iż tak właśnie jest, w imię zasady zaufania, interesu strony i stanu faktycznego sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że z tych przyczyn należało przyjąć skuteczność doręczenie decyzji Naczelnika US w dniu 16 grudnia 2016 r. Wspierając taki pogląd również cytowanym wyżej wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1309/14, Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł jednak istotnej różnicy w stanie faktycznym tamtej sprawy oraz sprawy niniejszej.

6.9. W sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdy przesyłka z decyzją z dnia 23 czerwca 2013 r. była na etapie pocztowego doręczania, przedstawiciel podatnika (spółki) w dniu 27 czerwca 2013 r. w siedzibie organu otrzymał kserokopię tej decyzji i następnie już w dniu 1 lipca 2013 r. wniósł od niej odwołanie. Z kolei dzień później, tj. w dniu 2 lipca 2013 r., decyzja ta w oryginale została skutecznie doręczona przez pocztę w siedzibie spółki i tym samym rozpoczął się bieg terminu do wniesienia od niej odwołania. W takich zatem okolicznościach Sąd odwoławczy przyjął, że bez stosownego pouczenia spółki przy wydaniu kserokopii decyzji, mogła ona zostać wprowadzona w błąd co do sposobu liczenia początkowego biegu terminu do wniesienia odwołania (od daty wydania kserokopii decyzji) i tym samym złożyć je przedwcześnie, czyli zanim dzień później prawidłowo doręczono tę decyzję spółce. Kluczowe w tamtym wyrokowaniu było więc to, że do właściwego doręczenia oryginału decyzji doszło, a spółka nie powinna ponieść negatywnych konsekwencji tego, że jeden dzień za wcześnie złożyła odwołanie od tej decyzji. Zasada zaufania stanęła więc na przeszkodzie do stwierdzenia postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r. niedopuszczalności odwołania i to w momencie, gdy funkcjonowała już w obiegu prawnym należycie doręczona decyzja podatkowa. Sąd ten konsekwentnie nie powiązał oceny dopuszczalności odwołania z wydaniem kserokopii decyzji, lecz z prawidłowo doręczoną decyzją, uznając w opisanych okolicznościach, że odwołanie złożone dzień przed tym doręczeniem nie mogło być uznane za niedopuszczalne (z uwagi na przedwczesność), gdy jednocześnie organ nie zadbał o należyte poinformowanie spółki co do znaczenia czynności procesowych z jej udziałem.

6.10. W niniejszej natomiast sprawie Sąd zupełnie wadliwie odniósł oceny prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego do przypadku, gdy do dnia wydania postanowienie o niedopuszczalności odwołania w ogóle nie doręczono Skarżącemu oryginału decyzji. W takim stanie rzeczy kreowanie przez Sąd pierwszej instancji konieczności uznania, że skuteczne procesowo doręczenie decyzji Naczelnika US z dnia 18 listopada 2016 r. miało miejsce w dacie protokolarnego wydania (16 grudnia 2016 r.) kserokopii tej decyzji z wadliwym pouczeniem w protokole o czasie jej zaskarżenia, nie mogło mieć dostatecznego oparcia w zasadzie zaufania. Zupełnie czym innym jest bowiem przyjęcie, że dla poszanowania tej zasady usprawiedliwione staje się niejako przekwalifikowanie odwołania złożonego w niewiedzy co do jego chwilowej przedwczesności na odwołanie złożone w czasie, gdy już zaczął biec termin odwoławczy, w stosunku do przypadku, gdy odwołanie zostało też wprawdzie mylnie wniesione ale termin odwoławczy w ogóle się nie otworzył z uwagi na brak prawidłowego doręczenia decyzji i stan taki cały czas trwał aż do dnia wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność tak złożonego odwołania.

6.11. Podsumowując, przyjąć trzeba było, że Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił i zaakceptował jako wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji Naczelnika US z dnia 18 listopada 2016 r., datę protokolarnego przekazania Skarżącemu kserokopii tej decyzji. Formułując końcowo takie stanowisko nieprawidłowo również stwierdził, że odwołanie z dnia 19 grudnia 2016 r. złożono w terminie przewidzianym na dokonanie tego rodzaju czynności procesowej (a nie przedwcześnie) i że było ono dopuszczalne. Tymczasem nie mogło być dopuszczalne odwołanie od decyzji, której na moment oceny formalnej odwołania (tj. na dzień wydania zaskarżonego postanowienia przez Dyrektora IAS), w oryginale w ogóle nie doręczono Skarżącemu - ani na zasadzie fikcji prawnej z art. 150 O.p., ani w żaden inny sposób, co w gruncie rzeczy nie było przecież sporne.

6.12. Jak wykazano, trafne były zasadnicze zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do meritum sprawy, a więc stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS. Zaistniały zatem podstawy do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji z przyczyn wyżej przedstawionych. Naczelny Sąd Administracyjny ponadto uznał, że istota sprawy była na tyle wyjaśniona, że stosownie do art. 188 P.p.s.a. należało również rozpoznać wniesioną skargę. Ta z kolei nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem bazowała w istocie na tym co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, a czego nie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny z powodów także już wcześniej zaprezentowanych.

6.13. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o czym stanowi art. 188 P.p.s.a. Przepis ten stanowił samodzielną podstawę do wydania orzeczenia z punktu pierwszego sentencji wyroku oraz w powiązaniu z art. 151 P.p.s.a., stanowiącym o oddaleniu skargi w przypadku jej nieuwzględnienia, podstawę prawną dla punktu drugiego tegoż wyroku.

6.14. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu trzeciego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok Sądu pierwszej instancji uwzględnił skargę, przy braku wartości przedmiotu zaskarżenia (skarga objęta wpisem stałym); - postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte w 2017 r., zaś skargę kasacyjną Dyrektora IAS sporządził i wniósł radca prawny, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji; - sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, orzekając o uwzględnieniu skargi kasacyjnej i uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę.

Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która ją wniosła, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego - jeżeli zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz wpis od skargi kasacyjnej; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna wynosi 480 zł, o czym stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.

O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zatem na podstawie tych przepisów, zasądzając kwotę 460 zł, na którą złożyła się suma 360 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (75% z 480 zł) oraz 100 zł za wpis od skargi kasacyjnej.