Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1810/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., działając na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy ustalenia T. K. procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi za okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika od dnia [...] marca 2004 r. do dnia [...] grudnia 2009 r.

W sprawie ustalono stan faktyczny. Komendant [...] Policji, po rozpoznaniu wniosku [...]T. K., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił przyznania funkcjonariuszowi prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego za okres od dnia [...] marca 2004 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. Z uwagi na uchybienie terminu wnioskodawcy do złożenia odwołania od powyższego rozkazu, stał się on ostateczny.

W dniu [...] maja 2015 r. do Komendy Głównej Policji wpłynął wniosek [...] T. K. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 156 § 1 Kpa. Wnioskodawca wskazał, iż organ wydając kwestionowaną decyzję rażąco naruszył art. 1 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy poprzez dokonanie oceny dowodów, do której nie był uprawniony, art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy poprzez błędną ich interpretację i w konsekwencji naruszenie art. 101 oraz art. 102 ustawy o Policji, a także § 3, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi łat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego prowadzące do nieprawidłowej interpretacji definicji domownika i uznanie, że kształcenie się w szkole ponadpodstawowej wyklucza świadczenie stałej pracy w gospodarstwie rolnym oraz, że psychiczne nastawienie do okresowego związania się z gospodarstwem rolnym jest niezbędnym elementem definicji stałej pracy, a tym samym i definicji domownika.

Ponadto zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa prowadzące do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu wskazał na brak przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa.

Od powyższej decyzji policjant złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił wydanej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa prowadzące do błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Komendant Główny Policji po ponownym rozpoznaniu sprawy w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję I instancji przeanalizował przepisy prawne, na podstawie których Komendant [...] Policji wydał rozkaz personalny i stwierdził, że Komendant [...] Policji prowadząc postępowanie administracyjne, po przeprowadzeniu dowodów przedstawionych przez policjanta oraz po dokonaniu analizy dokumentacji zgromadzonej w jego aktach osobowych, był uprawniony do oceny materiałów danej sprawy i na jej podstawie do wydania decyzji, zgodnej lub też sprzecznej z oczekiwaniami strony. W ocenie organu, Komendant [...] w sposób wystarczający uzasadnił powody dla których odmówił wiary zeznaniom świadków, jak i wskazał w jaki sposób ocenił przedstawione przez policjanta zaświadczenie wystawione przez urząd gminy oparte na oświadczeniu zainteresowanego. Podkreślił też, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności.

Dalej organ zaznaczył, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 Kpa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje jedynie wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organ orzekający w sprawie oparł ustalenie stanu faktycznego, byłoby to bowiem sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej. Ponadto przekroczenie prawa musi być jasne i oczywiste, nie obejmuje zatem błędów w wykładni prawa, zaś charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ustalenie natomiast, czy kontrolowana decyzja dotknięta jest wskazaną kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności wymaga zebrania konkretnych dowodów wskazujących na istnienie takiej wady.

W ocenie organu w sposób rażący może więc zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Natomiast interpretacja terminów "domownik" i "rolnik" stała się przedmiotem, rozbieżnego często, orzecznictwa sądowo - administracyjnego, zatem nie można przyjąć, że organ orzekając zgodnie z jedną, a wbrew innej linii orzecznictwa dopuścił się rażącego naruszenia prawa.

To z kolei w ocenie organu oznacza, że brak jest podstaw do twierdzenia, że zaistniały na gruncie przedmiotowej sprawy przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił on zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 107 § 3 kpa prowadzące do błędnego w ustalenia stanu faktycznego, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy:

- poprzez ustalenie stanu faktycznego jedynie na podstawie domysłów, nie przedstawiając dowodów na poparcie swojego stanowiska i uznając, wbrew dowodom złożonym przez skarżącego, że jego praca w gospodarstwie rolnym mogła być wykonywana tylko przypadkowo i doraźnie;

- poprzez przyjęcie, że ustawa o wliczeniu okresów pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy nie dopuszcza jako dowodu zaświadczenia z urzędu gminy wystawionego na podstawie zeznań świadków, podczas gdy przepis art. 3 ust. 1 ustawy nakłada na urząd gminy obowiązek wydania zaświadczenia a w przypadku braku stosownej dokumentacji w aktach urzędu dopuszcza przeprowadzenie dowodu z zeznań co najmniej dwóch świadków (art. 3 ust. 3 ustawy). Zeznania w przedmiotowej sprawie zostały złożone przed urzędnikiem Gminy i przez niego przyjęte;

- poprzez przyjęcie, że skoro istnieją rozbieżności interpretacyjne w określeniu definicji "domownika" i "rolnika" to niniejsza sprawa nie może być przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Ustawa z dnia z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników w obecnym kształcie dokładnie definiuje i różnicuje oba pojęcia a przyczyna naruszenia prawa przez organ, nie wynika z rozbieżności interpretacyjnych tych dwóch pojęć a zastosowaniu takiej ich definicji, która w przywołanych przepisach nie występuje.

Skarżący wystosował też szereg zarzutów w stosunku do rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji.

Ponadto skarżący stwierdził, że organy oparły swoje rozstrzygnięcie na dowodzie nieistniejącym, gdyż nie przedstawiły żadnego dowodu na potwierdzenie swoich tez; nie uzasadniły dlaczego nie dały wiary dowodom zebranym w sprawie a dały wiarę innym bliżej nieokreślonym dowodom oraz wywiodły swoje rozstrzygnięcie w oparciu o sformułowania, które nie zostały zawarte w przepisach ustawy art. 6 ust 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych. To, w ocenie skarżącego, prowadzi do wniosku, że organy nie dokonały wszechstronnej analizy całego materiału dowodowego a rozumowanie organu stoi w sprzeczności z logicznym rozumowaniem. Stąd decyzja wydana na takich podstawach powinna zostać uznana za nieważną i zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Rozpatrywana pod tym kątem skarga T. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych i ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przez ten kodeks lub ustawy szczególnych przypadkach.

Stosownie do art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zatem organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy, rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach, dotyczących istoty sprawy, a przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wymienionych powyżej wad oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 kpa, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa, organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji.

Wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, tj. rażące naruszenie prawa, zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że sporna decyzja nie może być akceptowana jako akt władczy wydany przez organ działający w państwie prawa. Podkreślenia przy tym wymaga to, że nie chodzi tutaj o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty.

Co zaś się tyczy rażącego naruszenia przepisów postępowania, to ugruntowane stanowisko judykatury w tej materii, z którym tutejszy Sąd w pełni się zgadza, wyrażone zostało m.in. w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2014 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II GSK 798/13. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można rozważać w sytuacji, gdy organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym."

W rozpoznawanej sprawie Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku [...] T. K., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił przyznania funkcjonariuszowi prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego za okres od dnia [...] marca 2004 r. do dnia [...] grudnia 2009 r.

Następnie skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Zasadności swojego żądania skarżący upatruje w naruszeniu przez Komendanta [...] Policji przy wydawaniu kwestionowanego rozkazu personalnego norm proceduralnych, to jest przepisów kpa, a w szczególności art. 80 kpa oraz art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, w kontekście braku dokonania wystarczających - w jego ocenie - ustaleń do zastosowania art. 1 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy oraz uznania skarżącego za domownika w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy

o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Stanowiska tego, w świetle poczynionych powyżej rozważań, nie sposób podzielić. Należy zgodzić się bowiem z organem, że Komendant [...] Policji przeprowadził postępowanie dowodowe – zgromadził i ocenił materiał dowodowy, a następnie wyjaśnił, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, a którym odmówił wiarygodności.

Nie ulega wątpliwości, że obecnie, powyższy materiał dowodowy - znajdujący się w aktach osobowych, na podstawie którego orzekał Komendant [...] Policji, może być oceniany jako mniej lub bardziej przekonywujący. Jednakże nie można zasadnie stwierdzić, iż materiału tego w ogóle nie było, albo iż brak było jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w rozkazie odmawiającym zaliczenia policjantowi danych okresów do stażu służby.

Natomiast to, że materiał dowodowy, na okoliczność pracy skarżącego w gospodarstwie rodziców, może budzić wątpliwości i potrzebę dokonania dodatkowych ustaleń bądź wyjaśnień i że w przypadkach postępowań zwykłych wątpliwości takie skutkują zazwyczaj uchyleniem podjętych z takimi wadami dowodowymi decyzji, nie znaczy, iż uchybienia takie mogą stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji.

Wady natury dowodowej, mniej czy bardziej przekonywujące danie wiary danym dowodom przez organ, wymykają się generalnie z oceny dokonywanej w ramach nadzwyczajnego trybu kontrolnego przewidzianego w art. 156 kpa. Dlatego, też w ocenie Sądu, zarzuty formułowane przez skarżącego na poparcie tezy o nieważności weryfikowanego w trybie nadzorczym rozkazu personalnego nie są zasadne i uchybienia te nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu. Twierdzenie przeciwne prowadziłoby do rażącego naruszenia zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wskazanej w art. 16 § 1 kpa i w konsekwencji prowadziłoby do przekształcenia trybu nadzwyczajnego w kolejny zwykły tryb kontrolny rozstrzygnięć administracyjnych.

W tym miejscu należy wskazać, że teoretycznie można sobie wyobrazić rażące naruszenie przez dany organ zasad oceny materiału dowodowego, skutkujące zastosowaniem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ale mogłoby to mieć miejsce w przypadku absolutnego braku jakiegokolwiek postępowania dowodowego w takiej sprawie, w której przeprowadzenie dowodów jest niezbędne, orzeczeniem wbrew oczywistym i jednoznacznym dowodom zgromadzonym w sprawie, albo też w przypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzono rażąco naruszając podstawowe prawa strony do dowodzenia swoich racji. W niniejszej sprawie żadna z tych sytuacji nie miała miejsca.

W rozkazie personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. wyraźnie wskazano podstawy prawne na podstawie których został on wydany. Wskazano, że wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust 1 cytowanej powyżej ustawy o Policji). Dalej, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego (§ 4 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia). Przez te inne okresy należy rozumieć m.in. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (art. 1 ust 1 pkt 3 cytowanej ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy).

Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50 poz. 291 ze zm.) za domownika może być uznana osoba, która ukończyła 16 lat, pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie oraz stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Komendant [...] Policji w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., opierając się na przepisach prawa i szerokim orzecznictwie sądowym w tym zakresie, stwierdził, że skarżący nie mieści się w powyższej definicji domownika, ponieważ z przedstawionych dokumentów (zaświadczeń, zeznań świadków) jak i samych oświadczeń skarżącego wynika, że nie pracował stale w gospodarstwie swoich rodziców, ponieważ uczęszczał w tym czasie do szkoły i jedynie pomagał w czynnościach gospodarskich.

Nie można zatem zasadnie przyjąć, że Komendant [...] Policji rozstrzygnął przedmiotową sprawę bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego naruszając w sposób rażący przepis art. 80 kpa oraz art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.

Rażącym naruszeniem prawa nie jest także zastosowanie przez Komendanta [...] Policji przy wydawaniu powyższego rozkazu personalnego jednej z możliwych interpretacji przepisów o niejednoznacznej treści, tj. dotyczących samej definicji domownika, tylko z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela skarżący. Wbrew bowiem twierdzeniu skarżącego, na gruncie przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników i zawartej tam definicji "domownika" doszło do rozbieżności orzeczniczej, zwłaszcza w zakresie rozumienia pojęcia "stałej pracy w tym gospodarstwie rolnym".

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jak już wyżej wskazano, to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zastosowanie natomiast przy wydaniu decyzji jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Konkludując Sąd stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji prawidłowo ocenił, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast argumentacja strony żądającej stwierdzenia nieważności powyższego rozkazu sprowadza się do odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy oraz zebranego materiału dowodowego. Zatem, zaskarżone decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego odpowiadają prawu, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.