Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 265/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 173 par. 1-2, art. 175 par. 1-2, art. 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r. odrzucającego skargę J. J. na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. J. na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W.

Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 lutego 2014 r. (k. 38 akt sądowych) wraz z pouczeniem o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej.

Skarżący J. J. zaskarżył powyższe postanowienie pismem z dnia 15 lutego 2014 r. zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" oraz pismem z dnia 26 lutego 2014 r. będącym wnioskiem o zawieszenie postępowania na podstawie art. 127 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zarządzeniem z dnia 17 marca 2014 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania treści pism z dnia 15 lutego 2014 r. oraz 26 lutego 2014 r. w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że pismo z dnia 15 lutego 2014 r. stanowi skargę kasacyjną, a pismo z dnia 26 lutego 2014 r. jej uzupełnienie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. J. przesłał skargę na bezczynność tutejszego Sądu wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 173 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." stronie od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślić należy, że sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane jest tzw. przymusem adwokacko – radcowskim. Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a, podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej jest adwokat lub radca prawny, a także - po myśli § 2 powołanego przepisu - inne wskazane ustawą osoby, czyli oprócz adwokata i radcy prawnego, również sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Natomiast w myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r. odrzucił skargę J. J. na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. z uwagi na niedopuszczalność skargi. Postanowieniem tym Sąd zakończył postępowanie w powyższej sprawie. Doręczając postanowienie Sąd pouczył skarżącego, że od tego postanowienia przysługuje środek odwoławczy – skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie Sąd wskazał na wymóg sporządzenia tego środka przez podmiot uprawniony oraz termin, w jakim powyższy środek należy złożyć.

Skarżący w terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej skierował pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", którym zaskarżył postanowienie z dnia 16 stycznia 2014 r. Z treści tego pisma wynika, że skarżący nie zgadza się z wydanym przez sąd pierwszej instancji rozstrzygnięciem. W piśmie tym skarżący J. J. wskazał na naruszenie prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tego postanowienia w trybie art. 287 pkt 2 p.p.s.a. i rozpoznanie skargi na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. Następnie, pismem z dnia 26 lutego 2013 r. sformułował wniosek o zawieszenie postępowania sądowego ze względu na niemożność nadania sprawie dalszego biegu w przedmiocie zaskarżenia postanowienia z dnia 16 stycznia 2014 r. skargą kasacyjną.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowanie pism z dnia 15 lutego 2014 r. oraz 26 lutego 2014 r. poprzez wykazanie czy należy traktować je jako skargę kasacyjną wraz z uzupełnieniem, skarżący w zakreślonym terminie przesłał pisma, datowane na dzień 21 marca 2014 r. stanowiące skargę na bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz wniosek o wymierzenie grzywny temu Sądowi. W swoich wywodach skarżący odwołał się m.in. do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które w jego ocenie naruszył Sąd przy wydaniu postanowienia z dnia 16 stycznia 2014 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że pismo skarżącego z dnia 15 lutego 2014 r. jest skargą kasacyjną od postanowienia z dnia 16 stycznia 2014 r. Sąd wziął bowiem pod uwagę treść pism: z dnia 15 lutego 2014 r., z dnia 26 lutego 2014 r. oraz z dnia 21 marca 2014 r., a nie nadane im tytuły, odpowiednio: wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniosek o zawieszenie postępowania, skarga na bezczynność Sądu oraz wniosek o wymierzenie grzywny. Z treści powyższych pism można w sposób nie budzący wątpliwości odczytać rzeczywistą intencją stronę – niezadowolenie z postanowienia z dnia 16 stycznia 2014 r. odrzucające jego skargę na bezczynność Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. i żądanie zmiany rozstrzygnięcia. Z uwagi na to, że w chwili złożenia ww. pism przez skarżącego dopuszczalnym sposobem wzruszenia tego postanowienia była skarga kasacyjna, Sąd potraktował pisma skarżącego nadesłane po wydaniu zaskarżonego postanowienia jako skargę kasacyjną.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna została sporządzona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. i nie został spełniony tzw. wymóg adwokacko - radcowski. Brak ten jest takim brakiem, który nie podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. i powoduje konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 28 stycznia 2004 r. sygn. akt FSK 3/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.