Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 985/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 2 ust. 3 i 5, art. 14 ust. 1, 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. [pic]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540), dalej O.p., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia A. M. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości 60 000 zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 16 grudnia 2016 r. w lokalu położonym w Ł., przy ul. A 67 funkcjonariusze Urzędu Celnego II w Ł. przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.), dalej u.g.h. Kontrolę przeprowadzono na podstawie postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł. – B. z dnia [...], sygn. akt [...] o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu, wydanego na podstawie art. 211 k.p.k. w zw. z art 113 § 1 k.k.s.

Ze sporządzonego protokołu z eksperymentu procesowego z dnia 16 grudnia 2016 r. i notatki służbowej wynika, że przed przystąpieniem do wykonywania czynności osobie obsługującej lokal – T. M. doręczono odpis postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ł.- B. z dnia [...], który potwierdził pisemnie doręczenie niniejszego postanowienia. W chwili rozpoczęcia czynności przez witryny lokalu widać było, że automaty są włączone. Funkcjonariuszy Służby Celnej nie wpuszczono do lokalu, automaty zostały wyłączone, a osoby obsługujące lokal próbowały wypuścić z lokalu graczy tylnymi drzwiami. W tym samym momencie funkcjonariusze Służby Celnej i funkcjonariusze Policji dostali się do lokalu, w którym w jednym pomieszczeniu znajdowały się 4 automaty do gier hazardowych, a w drugim - 3 automaty. W chwili wejścia funkcjonariuszy do lokalu wszystkie urządzenia znajdujące się w lokalu zostały wyłączone. W lokalu obecne były osoby obsługujące lokal – T. M., P. M. K. oraz K.S. T.. T.M. znajdował się za barem, P. M. K. dysponował kluczami do drzwi lokalu i wpuszczał kolejne przybyłe do lokalu osoby (I. K. i J. B.). W chwili wejścia funkcjonariuszy do lokalu K. S.T. znajdował się w pomieszczeniu z automatami do gier hazardowych. Oświadczył, że przebywał jedynie w toalecie, mieszka niedaleko, a kiedyś grał na automatach w tym lokalu. W trakcie czynności do lokalu przybył I. J. K. który oświadczył, że jest pełnomocnikiem podmiotu kontrolowanego, jednak pomimo żądania kontrolujących nie przedstawił żadnych danych podmiotu, którego jest pełnomocnikiem. Do lokalu przybył również adw. J. B., który oświadczył, że jest pełnomocnikiem obsługującego lokal – T.M., a następnie wskazał, że nie jest pełnomocnikiem lecz osobą przybraną do zatrzymania rzeczy. Osobą przybraną do zatrzymania rzeczy, jak podał jest również przybyły do lokalu I. K..

Z protokołu kontroli wynika, że wszystkie zatrzymane urządzenia, a w szczególności obudowy, akceptory pieniędzy i monitory posiadały cechy charakterystyczne dla automatów do gier hazardowych. Osoby obsługujące lokal – T. M.i P. M. K. pomimo żądania funkcjonariuszy nie wskazali danych pracodawcy. Danych podmiotu, który w przedmiotowym lokalu prowadzi działalność nie ujawnił również przedstawiający się początkowo jako przedstawiciel podmiotu kontrolowanego I. K., jak i przybyły do lokalu adw. J. B.. Obsługa lokalu nie okazała funkcjonariuszom żadnych dokumentów dotyczących prowadzonej w lokalu działalności, jak również nie przekazano kontrolującym kluczy do zatrzymanych automatów.

Przeprowadzono oględziny i zatrzymano automaty. Biegły sądowy w wyniku przeprowadzonych eksperymentów stwierdził, że gry na urządzeniach o nazwach: "PLATIN HOT GAMES" nr 001444/R, "HOT SPOT HOT GAMES" nr 001292/R, "PLATIN HOT GAMES" nr 000782/R, "BLACK HORSE HOT GAMES" nr 001441/R oraz "KAJOT HOT GAMES" nr 001442/R wypełniają definicję automatów do gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, co oznacza, że działalność prowadzona przez stronę narusza art. 14 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wszczął z urzędu wobec A. M. prowadzącej działalność pod nazwą "B A. M." postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, tj. w lokalu mieszczącym się w Ł., przy ulicy A 67.

Postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. włączył do akt sprawy akta sprawy karno -skarbowej o nr RKS [...], a w szczególności protokół z eksperymentu procesowego z dnia 16 grudnia 2016 r., opinie biegłego sądowego z dnia 19 lipca 2017 r., a także akta postępowania nr [....] oraz m.in. umowę najmu powierzchni użytkowej z dnia 1 września 2013 r. zawartą pomiędzy B A. M. a C Sp. z o.o. (w organizacji), obecnie D Sp. z o.o., wraz z załącznikami i umowę współpracy z dnia 2 września 2013 r. zawartą pomiędzy B A. M. a C Sp. z o.o. (w organizacji), obecnie D Sp. z o.o. wraz z załącznikami i aneksami oraz akta postępowania w sprawie o sygn. akt [...]

Decyzją z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. wymierzył A.M. karę pieniężną w wysokości 60 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W dniu 25 czerwca 2021 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika strony, w którym wyjaśnił, że niestawiennictwo strony w dniu przesłuchania było spowodowane faktem nagłego zasłabnięcia A. M. w siedzibie firmy i konieczności przewiezienia do kliniki. Pełnomocnik podkreślił, że istnieje konieczność przesłuchania A. M. oraz I. K., ponieważ strona chciałaby się odnieść do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza do dokumentów pochodzących z postępowania prowadzonego przez prokuraturę w R., które dotyczą zupełnie innych urządzeń (tj. urządzeń typu CSANI), które nigdy nie były eksploatowane przez stronę w lokalu przy ul. A w Ł.. Zachodzi również bezwzględna konieczność opisania przez stronę charakteru współpracy i przede wszystkim jej zakończenia ze spółką D w kontekście wnioskowanych przez organ dokumentów. W październiku 2016 r. spółka D zaprzestała prowadzenia działalności, a prezes zarządu – Ł. B. zrezygnował z pełnionej funkcji ustanawiając likwidatora spółki celem rozwiązania wszelkich umów z kontrahentami spółki.

Od powyższej decyzji pełnomocnik A. M. złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., poprzez ich bezzasadne zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie obowiązywał w dacie wydania decyzji i nie mógł stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z uwagi na brak jakiegokolwiek przepisu przejściowego uzasadniającego jego dalsze stosowanie w sprawach wszczętych, a niezakończonych decyzją,

- art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że urządzającym gry w rozumieniu tego przepisu jest podmiot wynajmujący lokal, w którym wstawiono urządzenia do gier,

- art. 189c k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017 r. są względniejsze dla sprawcy deliktu administracyjnego polegającego na urządzeniu gier na automatach, ponieważ wyeliminowano znamię deliktu administracyjnego polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry;

obrazę przepisów proceduralnych, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.

- art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosków z niej niewynikających, w szczególności, że strona jest podmiotem urządzającym gry na automatach na podstawie materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach, w których A. M. nie była stroną, a także na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniach karnych, w których A.M. również nie była stroną.

W oparciu o postawione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

W piśmie z dnia 11 sierpnia 2021 r. pełnomocnik podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że strona była podmiotem urządzającym gry w lokalu przy ul. A 67 w Ł.. Zdaniem pełnomocnika organ nie ustalił podstawowej kwestii w niniejszej sprawie, tj. treści i istotnych elementów umowy regulującej korzystanie z lokalu obowiązującej w dniu kontroli. Organ nie ustalił, czy umowa zawarta pomiędzy dysponentem lokalu a właścicielem urządzeń była klasycznym kontraktem najmu, czy też zawierała elementy mieszane, które wskazywałyby na zamiar podjęcia wspólnego przedsięwzięcia.

Ponadto pełnomocnik podniósł, że w stosunku do A. M. toczyło się już postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach w lokalu przy ul. A 67 w dniu 16 grudnia 2016 r., co oznacza, że niniejsze postępowanie, jako kolejne postępowanie mające rozstrzygać o okolicznościach już rozstrzygniętych jest niedopuszczalne.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując w pierwszej kolejności, że na podstawie protokołu kontroli z dnia 16 grudnia 2016 r. wobec A. M. było prowadzone tylko jedno postępowanie, a organ jest uprawniony powoływać się na okoliczność recydywy, w szczególności, że jest to okoliczność szczególnie obciążająca stronę.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88). W niniejszej sprawie podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., pomimo, że decyzja organu została wydana już po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych. Organ prawidłowo przyjął, że ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe z naruszeniem przepisów prawa winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę, a zatem miarodajny dla oceny skutków prawnych stanu stwierdzonego przez funkcjonariuszy celnych w dacie kontroli, tj. 16 grudnia 2016 r.

Ponadto organy podatkowe są uprawnione do posłużenia się materiałem dowodowym zgromadzonym w ramach innych postępowań (podatkowych, karnych), pod warunkiem prawidłowego ich włączenia w poczet materiału dowodowego danej sprawy. Jak wynika z powyższego materiały zostały włączone do materiału dowodowego sprawy, a strona została o tym powiadomiona.

Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania zobowiązania publicznoprawnego, odpowiedzialność wynikającą z tej ustawy ponosi "urządzający" gry na automatach poza kasynem gry. Znamię czasownikowe "urządzający" nie posiada swojej legalnej definicji w ustawie o grach hazardowych. Ustalenie tego pojęcia winno nastąpić zatem o znaczenie nadane temu określeniu w języku polskim. Przez urządzanie gry należy zatem rozumieć realizowanie czynności, które w swoim efekcie doprowadzą do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa. Przy czym realizowanie nawet jednej z wielu czynności prowadzących finalnie do tego, że gra hazardowa miała miejsce, wystarczającym jest do uznania osoby realizującej te czynności, z których każda przyczynia się bezpośrednio i w takim samym stopniu do tego, że gra na automacie w ogóle się odbędzie. Do tych czynności niewątpliwie należą czynności związane z organizacją (stworzeniem warunków) samej gry na automatach, takie jak wyposażenie lokalu (miejsca prowadzenia gry) w automaty do gier, zakup lub wynajem lokalu, w którym prowadzona jest gra na automatach, stworzenie zasad i systemu danej gry, określenie wygranych itp., a także czynności związane z nadzorem i zapewnieniem ciągłości przebiegu samej gry hazardowej, w tym bieżąca obsługa automatów do gier (zapewnienie i realizacja wypłat uzyskanych wygranych graczom, zapewnienie warunków, aby gra w ogóle mogła być prowadzona).

W dniu 1 września 2013 r. pomiędzy B A.M., zwaną dalej wynajmującym a B Sp. z o.o. (w organizacji) zwaną dalej najemcą zawarta została umowa najmu powierzchni użytkowej. Zgodnie z § 1 umowy wynajmujący oświadcza, że jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, dzierżawcą, najemcą uprawnionym do podnajmu lokalu usługowego położonego przy ul. A 67/5B w Ł.. Wynajmujący w przedmiotowym lokalu prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem są usługi. Zgodnie z § 2 umowy najmu powierzchni, wynajmujący oddaje najemcy w najem 3 m2 powierzchni użytkowej w lokalu opisanym w § 1. Wynajętą powierzchnię najemca wykorzysta w celu prowadzenia własnej działalności rozrywkowo - hazardowej. Strony ustaliły czynsz najmu powierzchni użytkowej w wysokości 40% zł netto miesięcznie, który będzie płatny na podstawie stosownej faktury VAT w terminie w niej określonym (§ 3 umowy). Najemca zakazał Wynajmującemu jakiejkolwiek ingerencji w najętą powierzchnię oraz w urządzenia na niej zlokalizowane, za wyjątkiem obowiązku dostarczenia energii elektrycznej do najętej powierzchni, utrzymywania porządku (sprzątanie) oraz zapewnienia bezpieczeństwa (ochrona), a w razie dostrzeżenia jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu urządzeń, Wynajmujący zobowiązany jest niezwłocznie, co najmniej telefonicznie, powiadomić o tym najemcę, skrótowo opisując zaobserwowany problem. Zgodnie z zapisem § 7 umowa zawarta została na czas nieokreślony, a wypowiedzenie umowy niezależnie od rodzaju, wymaga formy pisemnej. Stosownie natomiast do treści § 9 umowy, wszelkie zmiany niniejszej umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Załącznik do umowy "Informacja Prawna" stanowi, że właściciel urządzeń do gier eksploatowanych w lokalu znajdującym się w Ł. przy ul. A 67/5B B Sp. z o.o., poza informacją dotyczącą podstawy prawnej prowadzonej działalności i braku podlegania urządzeń pod jurysdykcję władzy celnej, określa warunki i zakazy korzystania z urządzeń znajdujących się w przedmiotowym lokalu.

Do umowy załączony jest aneks z dnia 2 września 2013 r., który zmienia treść § 3 umowy najmu, nadając brzmienie: "przysługujący wynajmującemu od najemcy czynsz najmu powierzchni użytkowej o której mowa w § 2 wynosić będzie od dnia 2 września 2013 r. kwotę 615 zł brutto miesięcznie i płatny będzie na podstawie stosownej faktury VAT w terminie na umowie określonym".

W aktach sprawy znajduje się również "umowa współpracy" zawarta w dniu 2 września 2013 r. z C Sp. z o.o. , podpisana przez I. K. jako reprezentującego A A.M., który zgodnie umową nazwany został serwisantem - do wspólnego prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji automatów do gier w punktach na terenie całego kraju. Zgodnie z § 5 umowy współpracy, obowiązkami serwisanta są: prowadzenie na rzecz operatora kompleksowej usługi serwisowej, obejmującej: bieżącą konserwacje automatów do gier, o których mowa w Załączniku nr 1, co obejmuje w szczególności okresowe sprawdzenie poprawności funkcjonowania urządzeń oraz wymianę zużytych części lub elementów eksploatacyjnych; naprawę uszkodzonych automatów - po uprzedniej konsultacji z personelem technicznym operatora co do sposobów i technologii planowanej naprawy; prowadzenie dokumentacji eksploatacyjnej każdego z automatów i punktów gier, w tym szczególnie dokonywanie w niej zapisów potwierdzających rzeczywiste zdarzenia techniczne i gospodarcze; rozliczanie eksploatowanych automatów do gier terminowo i rzetelnie, w sposób szczegółowo uzgodniony z operatorem. Jeśli którejkolwiek z czynności, o których mowa w punkcie § 5, operator nada rangę nagłej interwencji, to wówczas serwisant zobowiązany jest wykonać niezbędne czynności niezwłocznie, a nie później niż w terminie 48 godzin od zgłoszenia. W każdym innym przypadku serwisant swoje obowiązki realizować będzie na bieżąco, zgodnie ze stałym harmonogramem pracy, ustalonym z operatorem, a w przypadku zdarzenia jednorazowego - w terminie 7 dni od jego zajścia (§ 6 umowy współpracy).

Zgodnie z § 7 umowy współpracy, serwisantowi z tytułu realizacji, przysługuje od operatora miesięczne wynagrodzenie w kwocie 3 500 zł netto, powiększone o podatek VAT, płatne za dany miesiąc na podstawie stosownej faktury, w terminie do 10 dnia każdego miesiąca. Umowa zawarta zostaje na czas nieoznaczony. Wypowiedzenie umowy, niezależnie od rodzaju, wymaga formy pisemnej (§ 9 umowy współpracy).

W aktach postępowania znajduje się również świadectwo zawodowe nr [...] wystawione przez Ministra Finansów w dniu 8 grudnia 2009 r. potwierdzające, że I. J. K. złożył z wynikiem pozytywnym egzamin na stanowisko nadzorujący punkty gry na automatach o niskich wygranych z następującym zakresem uprawnień: reprezentacja spółki przez urzędem celnym i Policją, nadzorowanie działania automatów do gier o niskich wygranych, przyjmowanie reklamacji i sporządzanie odpowiednich protokołów, odpowiedzialność za rozliczanie automatów do gier o niskich wygranych bezpośrednio w punktach gier, serwisowanie automatów o niskich wygranych.

Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 5 sierpnia 2015 r. I. K. zeznał, że w godzinach udostępniania potencjalnym klientom automatów do gier, w lokalu w Ł. przy ul. A 67 zawsze obecny był obecny pracownik firmy B. Wyłącznie w lokalu przy ul. A 67 był stały nadzór pracowników. Osoby, które nadzorowały lokal to: I.K., G. O. i W. W., Zeznał również, że firma "B" na podstawie umów serwisowych mogła wykonywać czynności związane z funkcjonowaniem urządzeń, w tym wyjmowanie gotówki. Przy wyjmowaniu gotówki z automatów był zawsze obecny i potwierdzał kwoty wyjęte z automatów. Zgodność ze stanem faktycznym potwierdzał protokół wewnętrzny z tej czynności.

Zdaniem organu odwoławczego analiza materiału dowodowego nie pozostawia wątpliwości, że strona miała znaczący i decydujący wpływ na organizację w lokalu gier hazardowych. Prowadząc działalność pod nazwą "B" skarżąca brała czynny udział procederze nielegalnego urządzania gier na automatach także w innych lokalizacjach terenie Ł. i województwa ł., współpracowała nie tylko ze spółką D ale także z innymi firmami zajmującymi się organizacją gier na automatach.

Z zeznań dyrektora zarządzającego firmy "B" I.K. wynika, że firma A. M. współpracowała również w takim samym zakresie, jak ze spółką D, ze spółką E, a przesłuchiwany w dniu 28 września 2015 r. w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w R. w sprawie o sygn. akt [...] I. K. zeznał, że firma "B" współpracowała także z Kancelarią Prawa Finansowego [...]" A.G. w zakresie urządzeń typu MTKiosk. Firma ta jest znana organowi z szeroko rozwiniętej działalności hazardowej w wielu lokalizacjach na terenie województwa ł.. W aktach postępowania znajduje się umowa współpracy zawarta przez firmę B A. M. a Kancelarią Prawa Finansowego "[...]", należącą do A. G.. Umowa została podpisana w imieniu "B" przez I. K.

W latach 2011-2016 funkcjonariusze celni przeprowadzili kilka kontroli w lokalach, w których działalność prowadziła firma "B A. M.", które zakończyły się zatrzymaniem nielegalnych automatów do gier. W wyniku kontroli zostały wszczęte postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, które były przedmiotem kontroli sądu, tj. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 986/15 oraz wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 604/17.

Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 28 września 2015 r. w Prokuraturze Apelacyjnej w R. (sprawa o sygn. akt [...]) I. K. zeznał, że do jego obowiązków w firmie należy zarządzanie pracownikami, wytyczanie celów firmy, płatności i nadzór nad bieżącą działalnością firmy. Z protokołu przesłuchania wynika, że to on poznał A. G. prowadzącego działalność pod nazwą "Kancelaria Prawa Finansowego [...]", z którym nawiązał współpracę i podpisał umowę w zakresie urządzeń typu MTKiosk, a jego pełnomocnika B. W. poznał po wydarzeniach, podczas których zostało zabezpieczonych bardzo dużo urządzeń przez urzędy celne i policję. I. K. zeznał, że to on rozmawiał z A. G. w zakresie rozliczeń z firmą.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe okoliczności świadczą o świadomym działaniu strony i wyczerpują znamiona definicji urządzania gier na automatach, która jak to wykazano wyżej obejmuje swym zakresem szereg czynności związanych z udostępnieniem automatów, ale także umożliwieniem ich użytkowania w zakresie gier hazardowych, w tym także wynajem lokalu, w którym prowadzona jest gra na automatach. I. K. wraz z A. M. w ramach prowadzonej działalności nie pierwszy raz wynajmowali powierzchnię w lokalu pod instalację automatów, umożliwiając urządzanie nielegalnych gier hazardowych, przy współpracy z właścicielami tych urządzeń i podejmując związane z tym ryzyko. Z umowy najmu powierzchni użytkowej w lokalu położonym w Ł. przy ul. A 67 wynikało, że A. M. miała wiedzę co do rodzaju działalności prowadzonej przez spółkę D na wynajętej powierzchni, bowiem w umowie tej wprost wskazano, że wynajętą powierzchnię najemca wykorzysta w celu prowadzenia własnej działalności rozrywkowo - hazardowej. Niewątpliwie, w poczuciu bezkarności z procederu umożliwiania prowadzenia nielegalnych gier na automatach, I. K. wraz z A. M. uczynili sobie stałe źródło dochodu. Zdaniem organu strona miała pełną świadomość dotyczącą zasad urządzania gier na automatach oraz wiedzę co do nielegalności procederu urządzania gier na automatach poza kasynem gry i konsekwencji z tym związanych.

Dla ustalenia uczestnictwa strony w procederze nielegalnego urządzania gier na automatach w przedmiotowym lokalu decydujące znaczenia ma także fakt podpisania w dniu 2 września 2013 r. umowy współpracy pomiędzy spółką C a skarżącą. W umowie tej A. M. zobowiązała się do bieżącej obsługi automatów do gier polegającej na świadczeniu usług serwisowych obejmujących konserwacje automatów do gier, w szczególności poprzez okresowe sprawdzanie poprawności funkcjonowania urządzeń oraz wymianę zużytych części lub elementów eksploatacyjnych oraz obejmujących naprawę uszkodzonych automatów po uprzedniej konsultacji z personelem technicznym spółki C co do sposobów i technologii planowanej naprawy. Ponadto we wskazanej umowie jest zapis o obowiązku rozliczania eksploatowanych automatów w sposób uzgodniony ze spółką. Z tytułu realizacji przedmiotowej umowy skarżącej przysługiwało wynagrodzenie. Powyższe obowiązki wskazują na ścisłą i systematyczną nastawioną na zysk współpracę firmy "B" A. M., której dyrektorem zarządzającym jest I.K., ze spółką C w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania urządzeń do gier.

Reasumując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że powyższe ustalenia wskazują na aktywne i świadome działanie skarżącej w nielegalnym procederze urządzania gier hazardowych na automatach do gier, a zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do nałożenia kary z tytułu urządzania gier w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Strona postępowania działając w imieniu firmy pozyskiwała kontrahentów, z którymi nawiązywała współpracę poprzez podpisanie "umowy współpracy" na organizację i urządzanie gier na automatach. Ponadto osobiście realizowała współpracę poprzez bezpośredni nadzór lokalu, w którym urządzane były gry i rozliczenia środków pieniężnych z automatów. Działania skarżącej bez wątpienia powodowały, że gry na automatach w ogóle były możliwe.

Organ odwoławczy podkreślił również, że w lokalu przy ul. A67 w Ł .automaty do gier hazardowych znajdowały się od 28 maja 2010 r. Wówczas została podpisana umowa najmu pomiędzy F Sp. z o.o. z siedzibą w C.. a B A. M., na podstawie której na powierzchni 3 m2 zostały wstawione automaty do gier o niskich wygranych. W imieniu spółki F umowę podpisał I. K. - jako inspektor nadzorujący punkty gry na automatach o niskich wygranych.

Funkcjonariusze celni przeprowadzili oględziny ww. automatów, natomiast w toku postępowania karno-skarbowego o nr [...] przeprowadzono ekspertyzy zatrzymanych w toku kontroli automatów. Ekspertyzy w dniu 19 lipca 2017 r. przeprowadził biegły sądowy z zakresu badania automatów i urządzeń do gier przy Sądzie Okręgowym w P. – J. T., który po przeprowadzeniu badań urządzeń o nazwach: PLATIN HOT GAMES nr 001444/R, HOT SPOT HOT GAMES nr 001292/R, PLATIN HOT GAMES nr 000782/R, BLACK HORSE HOT GAMES nr 001441/R i KAJOT HOT GAMES nr 001442/R w konkluzjach opinii stwierdził, że gry prowadzone są na urządzeniach elektronicznych. W grach na automatach można uzyskać wygrane rzeczowe pozwalające na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów uzyskanych w poprzednich grach. Gry na automatach mają charakter losowy zawierając jednocześnie element losowości, uzyskiwane wyniki rozgrywanych gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego. W celu rozpoczęcia rozgrywania gier na automacie konieczne jest jego zakredytowanie przez grającego kwotą pieniężną, co świadczy o komercyjnym charakterze gier. Powyższe stwierdzenia spełniają definicję gier oraz wygranej rzeczowej zawartych w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h Gry na urządzeniach spełniają wymogi gier na automatach w rozumieniu ustawy i związku z tym powinny podlegać przepisom o grach hazardowych. Na pozostałych dwóch automatach zatrzymanych w wyniku kontroli nie udało się przeprowadzić ekspertyz, ponieważ brak było możliwości identyfikacji gier. Podczas badania automaty nie uruchomiły się z pełną funkcjonalnością.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji dodatkowo wskazując, prawidłowość ustaleń potwierdzają również zeznania świadka – K. T., który był ww. lokalu podczas kontroli przeprowadzonej w ubiegłym roku w grudniu, (zeznał, że ww. lokalu urządzane były gry hazardowe od 2 lat, gry miały charakter komercyjny i konieczne jest zakredytowanie automatu przez grającego kwotą pieniędzy, w grach na zatrzymanych automatach można było uzyskać wygrane, a osoby reprezentujące stronę w różnych sprawach znane są klientom lokalu).

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych bezspornym jest, że działalność prowadzona w zakresie urządzania gier miała miejsce poza kasynem gry zdefiniowanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit a u.g.h., a postawione zarzuty są całkowicie chybione. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 189c k.p.a., ponieważ zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Poza tym karę nałożono z uwzględnieniem przepisów ustawy dla strony względniejszych, to jest obowiązujących przed nowelizacją u.g.h. W ustawie nowelizującej ustawodawca nie zamieścił przepisów przejściowych, które regulowałyby kwestię zastosowania "nowego" prawa materialnego do stanów faktycznych zaistniałych przed 1 czerwca 2017 r. W analizowanej sprawie naruszenie prawa w postaci urządzania gier poza kasynem gry zostało stwierdzone w dniu kontroli dokonanej przez funkcjonariuszy, tj. 16 grudnia 2016 r. Na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, a nie zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach.

Reasumując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że skarżąca miała znaczący i decydujący wpływ na organizację w lokalu gier na automatach hazardowych, brała czynny udział w procederze nielegalnego urządzania gier na automatach także w innych lokalizacjach na terenie Ł. i województwa [...] oraz współpracowała nie tylko ze spółką D ale także z innymi firmami zajmującymi się organizacją gier na automatach do gier hazardowych. A. M. i I. K. współpracowali w zakresie organizowania gier hazardowych, dlatego na podstawie jednego protokołu kontroli wydano dwie decyzje wobec A. M., a drugą wobec I. K.. Natomiast z informacji znanych organowi z urzędu nie wynika by na podstawie jednego protokołu kontroli wydano wobec A. M. dwie decyzje, a zatem bezpodstawne są zarzuty postawione przez pełnomocnika skarżącej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) obrazę przepisów proceduralnych, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.

a) art. 122 O.p., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w kwestii ustalenia stosunku prawnego łączącego stronę z właścicielem urządzeń, za które została wymierzona kara administracyjna i oparcie się w tym zakresie na treści dokumentów nieobowiązujących w dacie kontroli;

b) art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie zaskarżonej decyzji na podstawie umów nieobowiązujących w dacie kontroli;

c) art. 188 w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych strony zgłaszanych w toku postępowania mających na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności ustalenia charakteru współpracy pomiędzy stroną a D Sp. z o.o.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że strona nie może być uznana wprost za podmiot urządzający gry na automatach, ponieważ nie jest właścicielem urządzeń i to nie ona eksploatowała je w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto organy podatkowe nie zgromadziły w aktach sprawy umowy najmu lokalu, na podstawie której wstawiono do lokalu i eksploatowano ujawnione automaty do gier, a kwestia braku w zgromadzonym materiale obowiązującej umowy była powodem uwzględnienia skargi A. M. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 82/18. W ocenie pełnomocnika strony stan faktyczny obu spraw jest w zasadzie identyczny z tą różnicą, że przesłuchano jedną ze stron umowy i na tym poprzestano, co jednak nie doprowadziło do ustalenia, które może być podstawą wymierzenia kary administracyjnej.

Ponadto pełnomocnik strony wskazał, że znaczną część swoich rozważań organ poświęcił procedurze karnej, w tym zwłaszcza orzeczeniu Sądu Rejonowego dla Ł. – Śródmieścia w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt [...] podczas gdy dotychczasowa argumentacja organu negowała jakikolwiek wpływ postępowania karnego na fakt urządzania gier na automatach. W ocenie pełnomocnika skarżącej ustalenia zawarte w tym wyroku organ zinterpretował na niekorzyść strony pomimo, że strona nie jest właścicielką automatów.

Wskazując na powyższe uchybienia pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika[...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie wyjaśnić należy, że w dniu 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88), która zmieniła m.in. brzmienie art. 89 u.g.h. W niniejszej sprawie podstawę prawną decyzji obu instancji stanowił jednak art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.), dalej u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., tj. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, tj. 16 grudnia 2016 r. pomimo, że decyzje organów obu instancji zostały wydane już po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych.

Podkreślić należy, że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie regulacji zawartej w art. 89 u.g.h. Co do zasady więc, w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w tej kwestii w przepisach przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, ale trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1354/11, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, ponieważ stwierdzone przez organ naruszenie przepisów u.g.h. zakończyło się w dniu kontroli, tj. 16 grudnia 2016 r., w którym zatrzymano będące przedmiotem niniejszego postępowania automaty do gier. Przyjęcie więc stanowiska, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy nowej ustawy, które weszły w życie od dnia 1 kwietnia 2017 r., prowadziłoby do naruszenia zasady lex retro non agit. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny dotyczący naruszenia przez skarżącą zasad prowadzenia gier hazardowych został ukształtowany w całości przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych.

Należy również uwzględnić, że w stanie faktycznym sprawy dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h. był korzystniejszy dla strony skarżącej. Przewiduje bowiem w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h., że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany art. 89 ust. 1 pkt 1 stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej, która stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy wynosi 100 000 zł od każdego automatu. Działanie polegające na urządzaniu gier w lokalu poza kasynem gry nadal podlega zatem penalizacji, z tym że zagrożone jest karą surowszą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji zmiany przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych, uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP należy stosować normę względniejszą (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1691/12 i z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1996/11).

W konsekwencji należy przyjąć, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie - obowiązujący w dacie stwierdzenia naruszenia prawa - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiący, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz, że wysokość kary wynosi 12 000 zł od każdego automatu.

Następnie wskazać trzeba, że stosownie do art. 2 ust. 1 u.g.h. grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Natomiast zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

W rozpoznawanej sprawie ustalając charakter gier urządzanych na zatrzymanych automatach o nazwach: Platin Hot Games nr 001444/R, Hot Spot Hot Games nr 001292/R, "Platin Hot Games nr 000782/R, Black Horse Hot Games nr 001441/R oraz Kajot Hot Games nr 001442/R organ słusznie uznał, że przedmiotowe automaty spełniały przesłanki gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., w oparciu o oględziny zewnętrzne automatów przeprowadzone w toku czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy celnych oraz opinie biegłego sądowego w zakresie badania automatów i urządzeń do gier przy Sądzie Okręgowym w P. – J. T. sporządzone w dniu 19 lipca 2017 r. W konkluzjach opinii dotyczących ww. automatów biegły sądowy stwierdził, że gry prowadzone są na urządzeniach elektronicznych. W grach na automatach można uzyskać wygrane rzeczowe pozwalające na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów uzyskanych w poprzednich grach. Gry na automatach mają charakter losowy zawierając jednocześnie element losowości, uzyskiwane wyniki rozgrywanych gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego. W celu rozpoczęcia rozgrywania gier na automatach konieczne jest jego zakredytowanie przez grającego kwotą pieniężną, co świadczy o komercyjnym charakterze gier. Powyższe stwierdzenia spełniają definicję gier oraz wygranej rzeczowej zawartych w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h Gry na urządzeniach spełniają wymogi gier na automatach w rozumieniu ustawy i związku z tym powinny podlegać przepisom ustawy o grach hazardowych.

Zdaniem sądu opinie sporządzone przez biegłego sądowego w zakresie badania automatów i urządzeń do gier stanowią środek dowodowy, który najpełniej odzwierciedlał stan automatów i charakter przeprowadzanych na nich gier. Jednocześnie należy zauważyć, że działalność w zakresie urządzania gier na zatrzymanych w niniejszej sprawie automatach prowadzona była w lokalu znajdującym się w Ł. przy ul. A 67, a zatem poza kasynem gry, bez zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oraz rejestracji automatów do gier. Tymczasem, na gruncie przepisów ustawy o grach hazardowych, zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego, na podstawie koncesji lub zezwolenia i wyłącznie w kasynach gry (art. 6 ust.1, art. 14 ust.1 i art. 23a ust.1 u.g.h.).

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych, zdaniem sądu organy zasadnie uznały skarżącą za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, o którym mowa w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Sama ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" to ogół czynności i działań umożliwiających takie gry hazardowe, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier, zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę :urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. II GSK 2736/16, wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter. Chodzi o eliminowanie sytuacji obejścia lub nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów u.g.h., która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. W ocenie sądu z tego rodzaju wspólnym przedsięwzięciem mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że A. M. uczestniczyła w procederze urządzania nielegalnych gier hazardowych na zatrzymanych w sprawie automatach do gier. Ustalając tę okoliczność organ słusznie powołał się na zawartą pomiędzy C Sp. z o.o. w organizacji (później: D Sp. z o.o.) a B A.M. umowę najmu powierzchni użytkowej w lokalu handlowym/usługowym/gastronomicznym położonym w Ł. przy ul. A 67/5B z dnia 1 września 2013 r. oraz umowę współpracy z dnia 2 września 2013 r. wraz z aneksami. Trafnie organ orzekający zwrócił uwagę, że ujawnione umowy zawarto na czas nieoznaczony, a ich wypowiedzenie wymagało formy pisemnej. W dokumentach znajdujących się w aktach niniejszej sprawy brak jest wypowiedzenia powyższych umów. Strona w toku całego postępowania kwestionowała wprawdzie obowiązywanie tych umów w dniu przeprowadzenia kontroli automatów do gier w niniejszej sprawie, nie przedstawiła jednak żadnych przeciwdowodów na okoliczność nieobowiązywania w tym czasie przedmiotowych umów, w szczególności dokumentów potwierdzających wypowiedzenie umów, czy zawarcie nowych umów w miejsce dotychczasowych, które obowiązywałaby w dacie przeprowadzania kontroli. Jednocześnie należy zauważyć, że pomimo kwestionowania mocy wiążącej spornych umów, zgromadzony przez organy materiał dowodowy w postaci faktur VAT wystawionych tytułem czynszu najmu oraz usług serwisowania i czyszczenia automatów do gier oraz zeznań dyrektora zarządzającego w B A. M. – I. K., potwierdza ich realizację przez stronę skarżącą. Należy również zauważyć, że strona pomimo wielokrotnych wezwań ze strony organu do przedłożenia umów, w oparciu o które wstawiono kontrolowane w sprawie automaty do gier nie przedstawiła żadnych dokumentów. Podkreślenia wymaga również fakt, że skarżąca będąc podmiotem profesjonalnie zajmującym się wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami od 2009 r., co wynika z wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, winna posiadać świadomość konieczności dysponowania dokumentami, na podstawie których oddaje posiadane lokale do korzystania oraz na podstawie których uzyskuje przychody z tego tytułu. W ocenie sądu nieprzedłożenie przez stronę umów, na podstawie których funkcjonowały w jej lokalu automaty do gier, stanowi próbę zatajenia warunków określonych w tych umowach, które świadczą o współpracy skarżącej z spółką C w nielegalnym procederze urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Należy również zwrócić uwagę, że przesłuchany w dniu 5 sierpnia 2015 r. I. K. zeznał m.in., że "trzon zasad współpracy był narzucony przez kontrahentów, a negocjacjom podlegała wyłącznie wysokość wynagrodzenia".

Zdaniem sądu, twierdzenia skarżącej w zakresie nieobowiązywania ujawnionych umów najmu powierzchni użytkowej w lokalu i współpracy nie są wiarygodne. Prawidłowo organy orzekające w sprawie uznały, że postanowienia umowy z dnia 1 września 2013 r. oraz umowy współpracy z dnia 2 września 2013 r. pozostawały aktualne w dniu kontroli automatów przeprowadzonej w niniejszej sprawie. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego w kwestii ustalenia stosunku prawnego łączącego stronę z właścicielem urządzeń oraz wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez oparcie zaskarżonej decyzji na umowach nieobowiązujących w dniu kontroli.

Wyjaśnić należy dodatkowo, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 82/18, na który powołuje się skarżąca, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1474/18. We wskazanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że niespornym jest fakt zawarcia umów, na podstawie których wstawiono do lokalu przy ul. A 67 lok. 5 ABC automaty do gier, pomimo braku dostarczenia przez stronę dokumentów potwierdzających zawarcie przedmiotowych umów. Powoływanie się zatem przez stronę na deficyt materiału dowodowego w postaci braku aktualnych na dzień kontroli umów, w świetle cyt. wyroku jest całkowicie chybione.

Uwzględniając przedstawione powyżej okoliczności uznać należy, że organ oceniając udział skarżącej w urządzaniu gier na automatach, zasadnie odwołał się do postanowień umowy najmu z dnia 1 września 2013 r. oraz z umowy współpracy zawartej w dniu 2 września 2013 r. Z umowy najmu powierzchni użytkowej w lokalu położonym w Ł. przy ul. A 67 wynika, że skarżąca miała wiedzę co do rodzaju działalności prowadzonej przez spółkę C na wynajętej powierzchni, bowiem w umowie tej wprost wskazano, że wynajętą powierzchnię najemca wykorzysta w celu prowadzenia własnej działalności rozrywkowo-hazardowej (§ 2 umowy). Na podstawie § 5 umowy skarżąca zobowiązała się do dostarczenia energii elektrycznej do najętej powierzchni, utrzymywania porządku (sprzątania) oraz zapewnienia bezpieczeństwa (ochrony), a ponadto do powiadamiania niezwłocznie najemcy o jakichkolwiek nieprawidłowościach w działaniu urządzeń wstawionych do lokalu. Integralną część umowy najmu podpisanej przez skarżącą stanowiła Informacja prawna, którą skarżąca zobowiązała się okazywać każdej zainteresowanej osobie i w ramach której zobowiązała się do egzekwowania następujących zakazów: korzystania z urządzeń osobom poniżej 18 roku życia; stosowania jakichkolwiek form agresji wobec urządzeń; samowolnego odłączania i podłączania do zasilania urządzeń; przesuwania, przestawiania, przemieszczania urządzenia w granicach lokalu, w którym urządzenie funkcjonuje oraz poza granice tego lokalu w jakiekolwiek miejsce. Z powyższego wynika, że w umowie najmu i załączonej do niej Informacji prawnej skarżąca przyjęła na siebie obowiązki związane z funkcjonowaniem automatów do gier, które niewątpliwe świadczą o jej współdziałaniu w urządzaniu gier na automatach. Obowiązki te w szczególności polegały na nadzorze nad działaniem automatów i zachowaniami osób korzystających z tych urządzeń w celu zapewnienia niezakłóconego, ciągłego funkcjonowania tych urządzeń.

Ustalając odpowiedzialność skarżącej za urządzanie gier na automatach nie można również pominąć sposobu ustalania czynszu za najem lokalu. W umowie najmu czynsz pierwotnie został ustalony w zależności od dochodów, jakie przynosiły automaty do gry i wynosił 40% uzyskiwanych dochodów z automatów (§ 3 umowy). Czynsz nie został więc ustalony w oparciu o wielkość wynajmowanej powierzchni, tak jak to ma miejsce w przypadku klasycznej umowy najmu. Tego rodzaju zapisy umowy najmu oznaczają, że strony umowy uzgodniły, w jaki sposób będą się dzieliły dochodami z automatów. Fakt podziału przychodu z automatu do gier jest charakterystyczny dla współorganizowania gier na automacie przez obie strony umowy najmu/dzierżawy. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4704/16, z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 429/18, z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4252/16 i z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II GSK 3177/16. W tym miejscu należy zaznaczyć, że również zmiana umowy w drodze aneksu z dnia 2 września 2013 r. polegająca na ustaleniu czynszu w wysokości 615 zł brutto miesięcznie od automatu potwierdzała, że strona w dalszym ciągu czerpała zysk z organizowania gier hazardowych na automatach, a nie z tytułu najmu powierzchni w lokalu.

Przy ocenie uczestnictwa skarżącej w procederze nielegalnego urządzania gier na automatach w lokalu mieszczącym się przy ul. A 67 w Ł. należy także zwrócić uwagę na zawartą w dniu 2 września 2013 r. umowę współpracy pomiędzy spółką C a B A. M. reprezentowaną przez I. K.. W umowie tej skarżąca zobowiązała się do świadczenia usług serwisowych obejmujących konserwacje automatów do gier, w szczególności poprzez okresowe sprawdzanie poprawności funkcjonowania urządzeń oraz wymianę zużytych części lub elementów eksploatacyjnych oraz obejmujących naprawę uszkodzonych automatów po uprzedniej konsultacji z personelem technicznym spółki C co do sposobów i technologii planowanej naprawy. Ponadto skarżąca we wskazanej umowie przyjęła na siebie obowiązek prowadzania dokumentacji eksploatacyjnej każdego z automatów i rozliczania eksploatowanych automatów w sposób uzgodniony ze spółką. Z tytułu realizacji przedmiotowej umowy skarżącej przysługiwało wynagrodzenie. Powyższe obowiązki świadczą o tym, że skarżąca w umowie współpracy zobligowała się do prowadzenia bieżącej obsługi automatów, która wskazuje na ścisłą i systematyczną nastawioną na zysk współpracę skarżącej ze spółką C w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania urządzeń do gier, a tym samym potwierdza jej udział w urządzaniu gier na ujawnionych w niniejszej sprawie automatach.

O współudziale skarżącej w urządzaniu gier na automatach świadczą również zeznania złożone przez I. K. w dniu 5 sierpnia 2015 r. Z zeznań tych wynika, że w godzinach udostępniania potencjalnym graczom automatów do gier w lokalu przy ul. A 67 zawsze obecny był pracownik B A. M.. Stały nadzór nad lokalem sprawowali I. K., G. O., W. W. i T. W.. Poza tym zgodnie z zeznaniami I. K. firma B na podstawie umów serwisowych mogła wykonywać czynności związane z funkcjonowaniem urządzeń, w tym wyjmować gotówkę, co dokumentowano w formie protokołu wewnętrznego. Podczas wyjmowania gotówki z automatów do gier I. K. osobiście potwierdzał kwoty zgromadzonych w urządzeniach środków pieniężnych. W ocenie sądu powyższe zeznania dowodzą, że skarżąca za pośrednictwem zatrudnionych pracowników umożliwiała dostęp do automatów do gier, sprawowała stały nadzór nad ujawnionymi urządzeniami do gier i zaangażowana była w ich bieżącą obsługę.

Należy również zauważyć, że z akt sprawy wynika, że wobec skarżącej toczyły się liczne postępowania w przedmiocie urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wspomnieć należy, że decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. wymierzył A. M. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w lokalu [...] mieszczącym się przy PI. G 17 w O.. Podobnie decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. wymierzył A. M.karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w tym samym lokalu w O. W powyższych sprawach strona była właścicielem automatów do gier wstawionych do cudzego lokalu. Z kolei w sprawach zakończonych decyzjami: Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] oraz Naczelnika Urzędu Celnego w P .z dnia [...] strona była podmiotem udostępniającym powierzchnię lokalu przy ul. A67 lok. 5A, ul. A 67 lok. 5ABC oraz w lokalu mieszczącym się przy ul. H 32 w P .pod zainstalowanie automatów do gier oraz uczestniczącym w obsłudze tych automatów. W sprawach tych nałożono na stronę kary pieniężne za nielegalne urządzanie gier na automatach. Powyżej wskazane okoliczności niewątpliwe potwierdzają aktywne, świadome i zorganizowane na szeroką skalę działanie A. M., którego celem było podjęcie przedsięwzięcia polegającego na urządzaniu gier na automatach w licznych lokalizacjach znajdujących się m.in. na terenie Ł., O. i P.. W rezultacie przyjąć należy, że skarżąca w dniu kontroli i zawierania umów najmu/podnajmu miała pełną świadomość dotyczącą zasad urządzania gier na automatach oraz wiedzę co do nielegalności procederu urządzania gier na automatach poza kasynem gry i konsekwencji z tym związanych.

W ocenie sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezspornie pozwala uznać skarżącą za urządzającą gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Stanowisko organów orzekających w tym zakresie jest w pełni zasadne. Niewątpliwe umowa najmu powierzchni użytkowej z dnia 1 września 2013 r. nie była klasycznym kontraktem najmu, gdyż jej celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony, tj. lokalem użytkowym skarżącej oraz automatami należącymi do najemcy, które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie można uznać, że skarżąca jedynie wynajmowała powierzchnię w lokalu, w którym sama prowadziła działalność gospodarczą i otrzymywała z tego tytułu wyłącznie czynsz najmu, przeczą temu zapisy umowy najmu i umowy współpracy, znajdujące się w aktach faktury oraz zeznania I. K.. W niniejszej sprawie strona po raz kolejny oddając w najem część powierzchni swojego lokalu zapewniła odpowiednie warunki do uruchomienia automatów i umożliwiała klientom swobodny dostęp do automatów i zajmowała się bieżącą obsługą urządzeń poprzez zatrudnionych w lokalu pracowników. Strona podejmowała zatem aktywne czynności związane z funkcjonowaniem w jej lokalu automatów do gier, stwarzając tym samym techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz używanie ich do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi, że skarżąca nie była właścicielem automatów do gry i to nie ona eksploatowała te automaty w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, podkreślić należy, że podmiotem wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry i to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry. Z powyższego wynika, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Jak już wyżej wskazana sankcja określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot w sytuacji, gdy każdy z nich jest urządzającym gry na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu pojęcia podmiot urządzający gry na automatach, jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Osoba uznana za urządzającego gry na automatach, nie musi być zatem właścicielem urządzeń, jak strona podnosi w skardze.

Niezasadny jest również zarzut, że organ rozpatrujący sprawę znaczną część swoich rozważań poświęcił procedurze karnej, w tym zwłaszcza orzeczeniu Sądu Rejonowego dla Ł.- Ś. w Ł. z [...] sygn. akt [...]. W zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się w ogóle do ww. orzeczenia i procedury karnej. Natomiast w uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji w tym zakresie organ odniósł się jedynie do złożonego przez pełnomocnika wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci ww. prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. V Wydział Karny z [...]

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. W sprawie zgromadzono materiał dowodowy wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, który potwierdził w sposób bezsporny losowy charakter gier urządzanych na spornych automatach oraz zaangażowanie skarżącej w proceder urządzania gier hazardowych poza kasynem gry, tj. w należącym do niej lokalu znajdującym się w Ł. przy ul. A 67. W myśl zasady określonej w art. 191 O.p., organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego, prawami logiki i w oparciu o wzajemne relacje między poszczególnymi dowodami. W rozpoznawanej sprawie organy celno-skarbowe w taki właśnie sposób oceniły zebrany materiał dowodowy, rozpatrując poszczególne dowody w powiązaniu z innymi dowodami oraz w całokształcie okoliczności sprawy, wyciągając na ich podstawie spójne i racjonalne wnioski. Organy dokonały również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę i wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy.

Wskazać również należy, że uprawnienie strony wynikające z art. 188 O.p., mające służyć zasadom z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nakazującym podejmowanie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego, nie ma charakteru bezwzględnego. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Możliwość dopuszczenia i przeprowadzenia konkretnego dowodu wiąże się z przydatnością danego dowodu do wyjaśnienia sprawy. Organ nie uwzględnia tych dowodów, które nie mają znaczenia dla wyjaśnienia sprawy lub jeżeli już z wniosku dowodowego wynika, że wskazani świadkowie na temat sprawy nie mogą mieć przydatnej wiedzy. Ocena dowodów należy do organu podatkowego, który nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów i dokonuje oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Natomiast sąd nie może podważać dokonanej oceny, jeżeli organ nie naruszył zasad logiki oraz doświadczenia życiowego, traktował dowody jako zjawiska obiektywne i dokonał wszechstronnej oceny dowodów we wzajemnym powiązaniu (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1253/16; z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 452/18; WSA we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 914/17; dostępne w CBOSA). Należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r. organ dopuścił jako dowody w sprawie m.in. akta postępowania karno -skarbowego w sprawie o sygn. [...], a w szczególności notatkę służbową z dnia 16 grudnia 2016 r., protokół z eksperymentu procesowego, protokół oględzin oraz umowę najmu z dnia 28 maja 2010 r. zawartą pomiędzy F Sp. z o.o. a B A.M., opinie biegłego sądowego z dnia 19 lipca 2017 r., a także akta postępowania w sprawie o nr [...], protokół przesłuchania w charakterze świadka – I. K. z dnia 5 sierpnia 2015 r. oraz m.in. umowę najmu powierzchni użytkowej z dnia 1 września 2013 r. zawartą pomiędzy B A. M. a C Sp. z o.o. (w organizacji), obecnie D Sp. z o.o., wraz z załącznikami i umowę współpracy z dnia 2 września 2013 r. zawartą pomiędzy B A. M.a C Sp. z o.o. (w organizacji), obecnie D Sp. z o.o. wraz z załącznikami i aneksami oraz akta postępowania w sprawie o sygn. akt [...]. Natomiast organy orzekające w sprawie słusznie stwierdziły, że okoliczności, na które strona zgłaszała swoje wnioski dowodowe, zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami lub nie miały znaczenia dla sprawy, a tym samym nie zachodziła potrzeba ich wyjaśniania w oparciu o nowe dowody. Zbędnym było ponowne ustalanie charakteru gier przeprowadzanych na automatach oraz rodzaju współpracy pomiędzy stroną a spółką C w oparciu o dowody wnioskowane w piśmie pełnomocnika strony z dnia 13 kwietnia 2021 r. Okoliczności podnoszone przez stronę w zgłoszonych wnioskach dowodowych organ ustalił już bowiem na podstawie wyżej wymienionych dokumentów dopuszczonych jako dowody sprawie na mocy postanowienia z dnia 16 marca 2021 r. W tym miejscu wskazać również należy, że z akt sprawy wynika, że wezwaniem z dnia 18 maja 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 maja 2021 r. oraz skarżącej w dniu 7 czerwca 2021 r.) organ I instancji wezwał A. M.do osobistego stawiennictwa w dniu 18 czerwca 2021 r. celem przesłuchania na okoliczność eksploatacji urządzeń do gier, które znajdowały się w dniu 16 grudnia 2016 r. w lokalu mieszczącym się w Ł., przy ul. A 67, a także zawieranych umów ze spółką C, ich treści, formy współpracy pomiędzy stronami i ich ewentualnego wypowiedzenia. Z wewnętrznej notatki sporządzonej w dniu 18 czerwca 2021 r. wynika, że skarżąca nie stawiła się na przesłuchanie i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności. Podniesiona natomiast przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 21 czerwca 2021 r. przyczyna niestawiennictwa na przesłuchaniu, tj. nagłe zasłabnięcie i przewiezienie skarżącej do prywatnej kliniki, jak wynika z akt sprawy nie została w żaden sposób udokumentowana.

Wbrew zatem twierdzeniom pełnomocnika skarżącej organy w sposób dostateczny wyjaśniły i wykazały w uzasadnieniu obu decyzji, jakie zebrane dowody (i poczynione na ich podstawie ustalenia) przesądziły o zakwalifikowaniu stanu faktycznego do normy zawartej w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. wykazując, że zachowanie skarżącej wyczerpało ustawowe znamiona deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym podlegało karze pieniężnej stosownie do treści art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Sąd nie znalazł zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja, jaki i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

a.l.