Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 52/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Z.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu adwokatowi A.K. – W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2011 r. Z.Z. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia skarżącego z dnia [...] stycznia 2011 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] określił J Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r., a postanowieniem nr [...] z tej samej daty nadał powyższej decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. Zarówno decyzja, jak i postanowienie zostały zaadresowane na Spółkę J i doręczone przez pracowników organu I instancji w dniu 23 grudnia 2010 r. Z.Z. w miejscu jego pracy w [...]. Skarżący zaznaczył na potwierdzeniu ich odbioru, że w chwili obecnej nie jest prezesem Spółki, a korespondencję odbiera celem przekazania właścicielowi.

Na doręczone mu postanowienie Z.Z. wniósł zażalenie (tytułując je błędnie odwołaniem), wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Na wstępie zażalenia zaznaczył, że w dniu [...] maja 2010 r. złożył rezygnację z pełnienia funkcji zarządu Spółki J i od tej daty nie jest osobą uprawnioną do występowania w imieniu Spółki. Stwierdził, że z tego powodu postępowanie toczy się wadliwie albowiem bez udziału strony, o czym organ wiedział.

Niezależnie jednak od tego, skarżący wskazał, że postanowienie zostało wydane w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego, która jest przedmiotem odwołania, ponieważ została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy.

Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, uzasadniając ten wniosek niemożnością uzyskania opinii prawnej w przedmiotowej sprawie.

Do zażalenia skarżący załączył kopie: postanowienia Sądu Rejonowego z [...] października 2010 r. wydanego przy uczestnictwie Spółki J i skarżącego, z którego wynika, że Sąd stwierdził, iż Z.Z. nie jest aktualnie członkiem zarządu Spółki J; sporządzonego przez siebie [...] grudnia 2010 r. pisma adresowanego do organu I instancji, w którym informował on organ o braku możliwości przekazania właścicielowi Spółki korespondencji doręczonej mu 23 grudnia 2010 r.; sporządzonego przez siebie [...] maja 2010 r. adresowanego do S.J. pisma o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu Spółki J.

Z akt administracyjnych nie wynika data złożenia zażalenia, gdyż brak w nich koperty, w której zostało nadane albo adnotacji o osobistym złożeniu zażalenia przez skarżącego. Z pieczęci Urzędu Skarbowego, zamieszczonej na zażaleniu wynika, że do tegoż Urzędu dotarło ono 7 stycznia 2011 r.

Tego samego dnia organ I instancji otrzymał odwołanie Z.Z. od opisanej wyżej decyzji z [...] grudnia 2010 r.

Pismem z [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na przepisy art. 169 § 1 i art. 137 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, wezwał Z.Z. do przedłożenia pełnomocnictwa do złożenia zażalenia i reprezentowania przed organem odwoławczym Spółki J – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia. Wezwanie to skarżący odebrał 20 kwietnia 2011 r.

Na powyższe wezwanie skarżący odpowiedział pismem z [...] kwietnia 2011 r., wnosząc o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków (z podaniem konsekwencji jego niezachowania), ponieważ Spółka w chwili obecnej nie posiada organów, które mogłyby dokonać stosownego potwierdzenia. Jednocześnie wniósł o wystąpienie przez organ podatkowy do Sądu Rejonowego o ustanowienie dla Spółki kuratora oraz o zawieszenie postępowania do czasu ustanowienia władz Spółki. Uzasadniając powyższe wnioski ponownie podkreślił, że [...] maja 2010 r. złożył rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki, w związku z czym postępowanie w niniejszej sprawie od samego początku toczy się wadliwie, gdyż bez udziału strony, o czym organ miał wiedzę.

Następnie, pismem z [...] czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał, na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, Spółkę J zaznaczając, że jeśli wolą strony jest osobiste działanie w postępowaniu zażaleniowym, do usunięcia braków zażalenia złożonego przez Z.Z. (wobec nieprzedłożenia przez niego pełnomocnictwa do złożenia zażalenia i reprezentowania Spółki) przez uzupełnienie zażalenia o własnoręczny podpis przez reprezentanta Spółki. Wezwanie zawierało pouczenie, że niewypełnienie powyższych warunków w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. Jako adresata wezwania wskazano Spółkę J, a korespondencja powróciła, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki, z adnotacją, że nie podjęto jej w terminie.

Pismem z [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował Z.Z. o braku możliwości przedłużenia terminu do uzupełnienia braków zażalenia, stwierdzając jednocześnie, że skoro termin ten upłynął bezskutecznie 27 kwietnia 2011 r. organ odwoławczy nie rozpatrzy pozostałych wniosków zawartych w piśmie z [...] kwietnia 2011 r., bowiem zostały one wniesione przez osobę nie posiadającą legitymacji do występowania w imieniu Spółki.

Postanowieniem z tego samego dnia, powołując się na art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił zażalenia – jak zaznaczył w postanowieniu "złożone przez Pana Z.Z." - bez rozpatrzenia.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że na postanowienie wydane "dla" Spółki J wpłynęło zażalenie podpisane przez Z.Z., który poinformował w nim, że [...] maja 2010 r. złożył rezygnację z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki. Dalej, opisując skierowane do skarżącego wezwanie z [...] kwietnia 2011 r. oraz wezwanie z [...] czerwca 2011 r. skierowane do Spółki, Dyrektor stwierdził, że wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia – nie uzupełnienia podania o podpis upoważnionego reprezentanta Spółki, orzeczono jak w sentencji.

Postanowienie to, zawierające pouczenie o zażaleniu – adresowane do Spółki – Dyrektor wysłał skarżącemu i Spółce.

Na powyższe postanowienie Z.Z. złożył w ustawowym terminie zażalenie, wnosząc w nim uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenia "złożonego odwołania". Uzasadniając zażalenie wskazał, że od maja 2010 r. nie jest członkiem zarządu Spółki J lecz doręczono mu decyzje podatkowe dotyczące Spółki i zignorowano jego wnioski o ich doręczenie udziałowcowi Spółki. Skarżący podkreślił, że uznał, iż mimo, że nie jest prezesem zarządu, jego obowiązkiem jest złożyć odwołanie od nie mającej podstaw merytorycznych decyzji podatkowej, co uczynił.

Po rozpoznaniu powyższego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] listopada 2011 r., adresowanym do Z.Z., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie podał, że bezspornym jest, iż skarżący w zażaleniu jednoznacznie wskazał na brak umocowania do działania w imieniu Spółki J z uwagi na zaprzestanie pełnienia funkcji prezesa jej zarządu. Organ podkreślił, że oba wezwania (do Spółki i do skarżącego) do usunięcia braków formalnych zażalenia zostały opatrzone stosownym pouczeniem zgodnym z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Stwierdzając, że w wyznaczonym terminie nie usunięto braków formalnych, stosownie do brzmienia art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, organ orzekł w postanowieniu z [...] lipca 2011 r. o pozostawieniu zażalenia bez rozpatrzenia. Dyrektor zaznaczył, że dyspozycja art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma znamion uznaniowości, co oznacza, że w każdym przypadku, gdy podanie nie spełnia wymogów, których uzupełnienia organ podatkowy może żądać na podstawie tego przepisu, w przypadku nieusunięci braków w wyznaczonym terminie, organ jest zobligowany do pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Postanowienie to doręczono skarżącemu 21 listopada 2011 r.

Na powyższe postanowienie Z.Z. złożył w ustawowym terminie skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Dyrektorowi Izby Skarbowej do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę Z.Z. podniósł, że Spółka J w chwili obecnej pozbawiona jest "organu reprezentacji", a on od maja 2010 r. nie jest członkiem jej zarządu. Podkreślił, że chciałby: "żeby Sąd wyraźnie wskazał, że nie jestem członkiem zarządu J sp. z o.o. i w konsekwencji nie mogę jej reprezentować. Nie jest też uprawniony do odbioru korespondencji dla Spółki, co więcej – nie ma obecnie takiej osoby. Spółka wymaga ustanowienia kuratora.". Wskazał nadto, że zaskarżone postanowienie uważa za błędne, przeprowadzone postępowanie za nieważne a wydane rozstrzygniecie za nieistniejące. Nadmienił również, że dochodzone od Spółki kwoty podatków nie mają podstaw prawnych i stanowią wartość zobowiązań nienależnych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektorowi Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji.

Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia Sąd dopatrzył się szeregu naruszeń przepisów postępowania, a stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej nie można uznać za prawidłowe. Postępowanie od samego początku prowadzone było przez niego błędnie, z naruszeniem wielu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.).

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymujące w mocy postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, jak i całe postępowanie organu podatkowego wydanie tego postanowienia poprzedzające. Należy przypomnieć, że zarówno owa decyzja nieostateczna, jak i postanowienie nadające jej rygor natychmiastowej wykonalności wydane zostały wobec J Spółki z o.o.. Jednakże pracownicy organu podatkowego doręczy je nie Spółce lecz Z.Z. w miejscu pracy w [...]. Skarżący natychmiast poinformował pracowników organu, że nie jest już prezesem Spółki, ale korespondencję odebrał celem doręczenia jej właścicielom. Powyższe zaznaczył na potwierdzeniu odbioru obu orzeczeń. Otrzymanie takiego oświadczenia od skarżącego, mimo że nie zostało ono poparte żadnym dokumentem, winno spowodować podjęcie przez organ I instancji kroków zmierzających do wyjaśnienia skuteczności doręczenia ww. orzeczeń Spółce.

W dniu 7 stycznia 2011 r. wpłynęło do organu I instancji, adresowane do Izby Skarbowej "odwołanie" Z.Z. od postanowienia z [...] stycznia 2010 r. Mimo błędnego nazwania pisma odwołaniem, nie ulega wątpliwości, że jest ono zażaleniem na doręczone skarżącemu postanowienie. Takich wątpliwości nie miały również organy obu instancji. Natomiast wyraźnego podkreślenia wymaga zawarcie w tym zażaleniu przez skarżącego informacji, że w dniu [...] maja 2010 r. złożył on rezygnację "z funkcji zarządu" Spółki J (zapewne wskutek oczywistej omyłki pisarskiej pominięte zostało słowo "prezesa") i od tej daty nie jest osobą uprawnioną do występowania w imieniu Spółki oraz dołączenie do tego zażalenia kopii oświadczenia o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu Spółki i postanowienia Sądu Rejonowego z [...] października 2010 r., z uzasadnienia którego wynika, że skarżący przedłożył temu Sądowi oświadczenie o rezygnacji - z adnotacją, że pismo wpłynęło do Spółki.

Zdaniem Sądu, od chwili złożenia przez skarżącego zażalenia wraz z załącznikami bezspornym stało się, że zażalenie to zostało złożone przez osobę fizyczną – Z.Z., co wynika już z treści samego zażalenia, a nie przez Spółkę J – osobę prawą, reprezentowaną przez prezesa jej zarządu Z.Z.. Ustawodawca wskazując na przypadki wygaśnięcia mandatu członka zarządu w art. 202 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 ze zm.) stwierdził, że mandat członka zarządu wygasa m.in. wskutek rezygnacji z członkostwa w zarządzie. Nie ulega jednak wątpliwości, że oświadczenie woli o rezygnacji, podobnie jak wypowiedzenie, wymaga zakomunikowania innej osobie, a podmiotem zainteresowanym tym oświadczeniem w sensie materialnoprawnym jest spółka jako osoba prawna. Do oświadczeń woli o rezygnacji znajduje zatem zastosowanie art. 61 kc (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 19 sierpnia 2004 r., V CK 600/03, Glosa 2006, Nr 1, s. 19). W świetle powyższego, choć nie ulega wątpliwości, że rezygnacja jest jednostronną czynnością prawną a jej skuteczność nie zależy od przyjęcia przez spółkę, to dla jej skuteczności wymagane jest aby do spółki dotarła. Z przedłożonej przez skarżącego kopii postanowienia Sądu rejestrowego z [...] października 2010 r., jak wyżej zaznaczono, wynika, że takie oświadczenie wraz z potwierdzeniem jego odbioru przez Spółkę zostało temu Sądowi przedłożone.

Jednakże organ I instancji, przekazując pismem z [...] stycznia 2011 r. zażalenie skarżącego w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej organowi odwoławczemu, stwierdził w tym piśmie, że Z.Z. nie złożył w tut. organie dokumentów potwierdzających skuteczną rezygnację z funkcji prezesa zarządu, nie wspominając przy tym o przedłożeniu przez skarżącego ww. postanowienia Sądu rejestrowego, z którego treści ta skuteczna rezygnacja wynika. Nadto organ I instancji błędnie przyjął, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone Spółce w trybie art. 205 § 2 ksh. Należy wskazać, że twierdzenia organu I instancji zawarte w piśmie sporządzonym w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej nie są wiążące dla organu odwoławczego, a zatem organ ten był obowiązany sam badać kwestię skuteczności złożonego zażalenia.

Po dwóch miesiącach od wpływu zażalenia do organu odwoławczego, organ ten zawiadomił Spółkę J o niezałatwieniu sprawy w terminie, przy czy zawiadomienie to wysłał Spółce na jej adres oraz Z.Z. na adres wskazany przez niego w zażaleniu, inny niż adres Spółki. Z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi wynika, że była to pierwsza czynność organu II instancji w postępowaniu zażaleniowym. Wynika z niej, że organ odwoławczy od samego początku nie ustalił kto złożył przedstawione mu do rozpatrzenia zażalenie – Spółka czy Z.Z.. Adresatem zawiadomienia jest wprawdzie Spółka lecz zawiadomienie to wysłano zarówno do Spółki, jak i do Z.Z.. Należy zwrócić uwagę, że przed dokonaniem przez organ odwoławczy omówionej wyżej czynności sporządzona została opinia prawna Zespołu Radców Prawnych Izby Skarbowej, w której wyraźnie stwierdzono, że doręczenie Z.Z. decyzji z [...] grudnia 2010 r. nastąpiło z naruszeniem art. 151 Ordynacji podatkowej, gdyż nie pełnił on już wtedy funkcji prezesa zarządu, natomiast art. 205 § 2 ksh nie ma zastosowania, ponieważ Ordynacja podatkowa ma własną regulację dotyczącą doręczeń, a nadto odwołanie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, albowiem zostało wniesione przez podmiot nie posiadający legitymacji do jego wniesienia. Dalsze czynności podejmowane przez Dyrektora Izby Skarbowej w kontrolowanym postępowaniu zażaleniowym wskazują, że powyższa opinia nie została wzięta pod uwagę.

Wykonanie przez organ I instancji czynności z art. 227 Ordynacji podatkowej inicjuje fazę postępowania zażaleniowego przed organem II instancji. Faza ta rozpoczyna się badaniem przez organ odwoławczy dopuszczalności zażalenia i czyni to organ w trybie art. 228 Ordynacji podatkowej, który w związku z brzmieniem art. 239 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio również do zażaleń. Z art. 228 § 1 w zw. z art. 239 powołanej wyżej ustawy wynika, że organ odwoławczy jest zobligowany do zbadania, czy zażalenie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 Ordynacji podatkowej. Kolejność tych czynności nie jest przypadkowa, ponieważ dopiero po pozytywnym ustaleniu, że zażalenie jest dopuszczalne, organ bada czy zostało złożone w terminie, a po ustaleniu, że termin ten zachowano, sprawdza czy spełnia ono wymagania z art. 222 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza, w formie postanowienia, niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia występuje z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Przyczyna podmiotowa niedopuszczalności zażalenia występuje m. in. wówczas, gdy zostało ono wniesione przez podmiot nie mający legitymacji do jego wniesienia. Takim podmiotem będzie osoba, która nie będzie adresatem postanowienia, a przy tym nie będzie twierdziła w zażaleniu, że zaskarżone postanowienie narusza jej interes prawny. Z.Z. nie był adresatem zaskarżonego postanowienia, była nim Spółka J. W złożonym przez siebie zażaleniu nie twierdził, że narusza ono jego interes prawny, a wręcz przeciwnie – podnosił w nim naruszenia wobec Spółki. Zatem zażalenie Z.Z. na ww. postanowienie z [...] grudnia 2010 r., w świetle powyższych rozważań dotyczących art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, należało uznać za niedopuszczalne i postanowieniem (zgodnie z § 2 art. 228 – ostatecznym) tę niedopuszczalność stwierdzić. Należy dodać, że dokonanie powyższego ustalenia zwalnia organ odwoławczy z badania terminowości złożenia zażalenia.

Jednakże Dyrektora Izby Skarbowej podjął inne czynności – wezwał skarżącego w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do przedłożenia pełnomocnictwa do złożenia zażalenia i reprezentowania Spółki. Przepis ten stanowi podstawę do wzywania wnoszącego zażalenie o usunięcie jego usuwalnych braków, np. pełnomocnictwa. Z powołanego przepisu, jak i dokonanej przez Dyrektora czynności wynika, że uznał on, iż zażalenie w niniejszej sprawie złożyła Spółka, w imieniu której wystąpił jej pełnomocnik Z.Z.. Zdaniem Sądu ani treść zażalenia, ani treść jakiegokolwiek innego pisma złożonego przez skarżącego nie daje podstaw do wysnucia takiego wniosku i przyjęcie, że skarżący, składając zażalenie, reprezentował Spółkę jako jej pełnomocnik nie ma żadnych podstaw. Będący odpowiedzią na to wezwanie, wniosek skarżącego o przedłużenie terminu do uzupełnienia powyższego braku nie oznacza, że jest on pełnomocnikiem Spółki bądź za takiego się uważa i w takiej roli złożył skargę lecz złożenie jego wynika jedynie z nieznajomości przepisów prawa. Należy zaznaczyć, że w piśmie tym skarżący poinformował organ odwoławczy, że Spółka w chwili obecnej nie posiada organów, które mogłyby dokonać stosownego potwierdzenia pełnomocnictwa. Ta informacja została jednak pominięta przez organ odwoławczy, który ponownie w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wezwał Spółkę, tym razem do uzupełnienia zażalenia o własnoręczny podpis reprezentanta Spółki. Uzyskanie informacji o braku organów Spółki nie skłoniło Dyrektora do podjęcia czynności przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej w takim przypadku i Dyrektor nadal dokonywał doręczeń na adres Spółki, a korespondencja zawsze wracała jako nie podjęta w terminie.

W dniu [...] lipca 2011 r. zapadło adresowane do Spółki i wydane w trybie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia złożonego przez Z.Z. zażalenia. Wysłano je Spółce (nie podjęto przesyłki w terminie) i skarżącemu. W związku ze złożeniem zażalenia na to postanowienie przez Z.Z., postanowieniem z [...] listopada 2011 r. utrzymano je w mocy. Postanowienie to doręczono tylko skarżącemu. Prowadząc postępowania w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy naruszył jego przepisy, jak również przepis art. 228 § 1 pkt 1powołanej ustawy przez brak jego zastosowania.

W tym miejscu należy wskazać, że w myśl przepisu art. 139 § 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy w postępowaniu zażaleniowym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy. W niniejsze sprawie Dyrektor Izby Skarbowej otrzymał od organu I instancji zażalenie skarżącego w dniu 21 stycznia 2011 r. Jego rozpoznanie trwało 6 miesięcy, choć sprawa nie była skomplikowana i wymagała wydania jedynie postanowienia ostatecznego stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sumując powyższe rozważania, mimo stwierdzenia prowadzenia postępowania zażaleniowego w sposób wadliwy i naruszenia przez organ odwoławczy powołanych wyżej przepisów postępowania, Sąd stwierdził, że naruszenia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Złożone przez Z.Z. zażalenie jest niedopuszczalne (art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239Ordynacji podatkowej) i jako takie nie mogło być przez organ odwoławczy rozpatrzone. Mimo wadliwego prowadzenia postępowania, organ odwoławczy pozostawił, na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, zażalenie skarżącego bez rozpatrzenia, więc również nie dopuścił do jego merytorycznej kontroli. Zatem wynik sprawy w obu przypadkach jest taki sam – nie dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia, choć w oparciu o inną podstawę prawną. W tej sytuacji należy przyjąć, że stwierdzone przez Sąd naruszenia nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi (adwokatowi) Sąd przyznał wynagrodzenie na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).