Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 436/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz.157 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia M. M. na aplikację sędziowską.

W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny. M. M., z uwagi na zakończenie szkolenia w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w K. na aplikacji ogólnej, złożył w dniu [...] grudnia 2010 r. do Dyrektora tej Szkoły wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej. W dniu [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, działając na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury wydał decyzję nr [...] , którą odmówił przyjęcia M. M. na aplikację sędziowską. W uzasadnieniu wskazał, że o przyjęciu na aplikację sędziowską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 tej ustawy, przy uwzględnieniu limitu miejsc na tej aplikacji wyznaczanego przez Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską w 2010 r. (Dz. Urz. MS. Nr 2, poz. 10) wyznaczył limit 75 miejsc na tej aplikacji. Natomiast Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalił miejsce M. M. na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów, dlatego też – biorąc pod uwagę, iż limit miejsc na aplikacji sędziowskiej uległ wyczerpaniu po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście klasyfikacyjnej aplikantów, organ I instancji odmówił przyjęcia M. M. na aplikację sędziowską.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. M. wniósł o jej uchylenie i wydanie decyzji o przyjęciu go na aplikację sędziowską.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Sprawiedliwości w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i odpowiada wymogom prawa. W uzasadnieniu organ podał, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje.

Dalej organ podał, iż organizację, szczegółowe warunki i tryb odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, szczegółowe warunki odbywania w trakcie aplikacji sędziowskiej stażu na stanowiskach asystenta sędziego i referendarza sądowego, jak również sposób ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu objętych programem poszczególnych aplikacji, mając na względzie zakres wiedzy teoretycznej i praktycznej niezbędnej do zajmowania stanowiska, odpowiednio, referendarza sądowego, asystenta sędziego, asystenta prokuratora lub sędziego i prokuratora oraz konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów określił rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 107, poz. 895). Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, po każdym cyklu zajęć i praktyk przeprowadza się sprawdzian wiedzy z zakresu tych zajęć i praktyk, odrębnie dla każdego aplikanta, przede wszystkim w zakresie umiejętności jej praktycznego wykorzystania. Sprawdzian, o którym mowa powyżej przeprowadza, według § 7 ust. 2 rozporządzenia, trzyosobowa komisja powołana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej wykładowców biorących udział w szkoleniu aplikantów. Komisja ta, na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia, opracowuje zarazem szczegółowy zakres tematyczny, a także metody i formy przeprowadzenia oraz oceny każdego sprawdzianu.

Oceny praktyk dokonuje natomiast patron w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, ( § 9 ust. 1 rozporządzenia). W myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia, punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku ocen ze wszystkich praktyk są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów.

Organ podkreślił też, że aplikantem aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej może zostać osoba: 1) która posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich; 2) która posiada nieposzlakowaną opinię; 3) która nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe; 4) przeciwko której nie jest prowadzone postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe; 5) która została umieszczona na liście klasyfikacyjnej kandydatów na miejscu w granicach limitów ogłoszonych na dany rok naboru; 6) która w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej listy klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, złożyła do Dyrektora Krajowej Szkoły wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej; 7) która przedstawiła dodatkowo zaświadczenie o zdolności do pełnienia obowiązków odpowiednio sędziego, o którym mowa w art. 57 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, lub prokuratora, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze. Brak spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek skutkować powinien wydaniem decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską. Minister, badając postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, stwierdził, iż miejsce M. M. na liście klasyfikacyjnej zostało ustalone prawidłowo, w konsekwencji czego brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Aplikant został bowiem umieszczony na liście klasyfikacyjnej na miejscu [...], znajdującym się poza wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości limitem miejsc na aplikację sędziowską (75) i prokuratorską (75 miejsc). Organ wskazał, iż Minister Sprawiedliwości nie może merytorycznie oceniać sposobu dokonywania ocen poszczególnych sprawdzianów, nie ma również kompetencji do ustalania ocen z przebiegu praktyk wystawianych przez patronów i patrona koordynatora. Wskazał jednak, że z treści art. 16 ust. 1 ustawy wynika, iż Minister Sprawiedliwości sprawuje ogólny nadzór merytoryczny nad aplikacją ogólną. W tej sytuacji przyjąć należy, że w toku postępowania odwoławczego mogą być poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu, oraz ocen wystawionych przez patronów i patrona koordynatora. Minister Sprawiedliwości kontroluje także błędy w decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, np. w kwestii błędnego ustalenia, że kandydat nie zostaje przyjęty na aplikację sędziowską lub prokuratorską, mimo wysokiej pozycji na liście klasyfikacyjnej, ale nie ma, podobnie jak Dyrektor, uprawnień do merytorycznego podważania ocen ze sprawdzianów wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu, lub ocen wystawionych przez patronów za praktyki.

Organ podniósł, iż badając niniejszą sprawę nie stwierdził, aby przy wyliczaniu punktów Dyrektor Krajowej Szkoły popełnił błędy rachunkowe, natomiast oceny ze sprawdzianów i praktyk mieszczą się w ustawowej skali i są zgodne z kryteriami ocen sporządzonymi przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ uznał, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 ustawy. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy należy bowiem interpretować z uwzględnieniem treści przepisu art. 25 ust. 5 ustawy, który to stanowi, że w oparciu o opinie i oceny patrona każdej z praktyk, patron koordynator sporządza końcową ocenę wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Zdaniem odwołującego przepis art. 26 ust. 3 ustawy sugeruje, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości taka wykładnia przepisu jest niedopuszczalna. Dokonana ona jest bowiem w oderwaniu od brzmienia art. 25 ust. 5 ustawy, z którego treści wynika, że ocena z praktyk jest tylko jedna (łączna za wszystkie praktyki, przy czym warunkiem jej uzyskania jest wcześniejsze uzyskanie minimum 2 punktów za poszczególne praktyki, jako elementy cząstkowe, składowe wystawianej następnie oceny łącznej końcowej przez patrona koordynatora). Gramatyczna wykładnia art. 26 ust. 3 ustawy prezentowana przez odwołującego czyniłaby natomiast ocenę łączną patrona koordynatora, o której mowa w art. 25 ust. 5 ustawy, bezprzedmiotową i bezcelową. Dlatego też, zdaniem organu, przepis artykułu 26 ust. 3 ustawy, zgodnie z jego literalną wykładnią, winien być zatem rozumiany w ten sposób, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów (tyle ocen ile sprawdzianów) i praktyk (jedna ocena końcowa).

Organ wyjaśnił też, że ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy nie wykazało także innych uchybień czy naruszeń prawa.

Powyższa decyzją stała się przedmiotem skargi M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o jej uchylenie. Zarzucił on zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 29 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej, poprzez niezgodne z tymi przepisami utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji opartej na nieprawidłowo sporządzonej liście aplikantów, w której błędnie wskazano liczby punktów uzyskane przez aplikantów na skutek: a) uwzględnienia średniej arytmetycznej punktów uzyskanych z praktyk przez aplikantów, podczas gdy prawidłowo należało uwzględnić sumę punktów uzyskanych przez aplikantów z praktyk - co doprowadziło do pogorszenia jego sytuacji w związku z faktem, iż uzyskał wyższe oceny z praktyk i zmniejszenia jego szansy na kontynuowanie szkolenia na aplikacji specjalistycznej, b) uwzględnienia jedynie punktów ze sprawdzianów poprawkowych w stosunku do aplikantów, którzy poprawiali sprawdziany, podczas gdy prawidłowo na liście klasyfikacyjnej powinno się uwzględnić "sumę punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów" - a więc również punkty ze sprawdzianów poprawianych - co doprowadziło do faworyzowania aplikantów, którzy pisali sprawdziany poprawkowe w stosunku do aplikantów, którzy zaliczyli wszystkie sprawdziany w pierwszym terminie, c) uwzględnienia "ocen końcowych" zamiast "ocen średnich" ze sprawdzianu przeprowadzonego w dniu [...] października 2010 r., podczas gdy prawidłowo należało uwzględnić "oceny średnie" - co doprowadziło do zmiany ocen uzyskanych przez aplikantów z tego sprawdzianu spowodowanej przyjętym systemem zaokrąglania ocen, który zapewniał niektórym aplikantom podwyższenie ocen przy obniżeniu ocen innym aplikantom;

2. naruszenie art. 8 kpa oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli wobec organów Państwa polegające na zastosowaniu metody liczenia punktów na liście klasyfikacyjnej uwzględniającej średnią arytmetyczną punktów praktyk, podczas gdy wcześniej Dyrektor KSSiP oficjalnie wyrażał stanowisko, iż na liście klasyfikacyjnej uwzględniana będzie suma punktów z praktyk;

3. naruszenie art. 7, 8, 11, 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie przez organy I i lI instancji istotnych okoliczności sprawy i niezebranie ani rozpatrzenie całości materiału dowodowego poprzez niewzięcie pod uwagę jego pisma z 19 listopada 2010 r. i nieustosunkowanie się do tego pisma.

4. naruszenie art. 75 § 1 i art. 78 § 1 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z pisma z dnia [...] listopada 2010 r. przez organ II instancji, pomimo że strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z tego pisma w odwołaniu, a dowód ten mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i jego przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy;

5. naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym nie wskazano przyczyny, z powodu której odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dowodowi w postaci pisma z dnia [...] listopada 2010 r.

6. naruszenie art. 8 i art. 11 kpa, poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym nie ustosunkowano się do części zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U.UE C 83 z 30.03.2010, str. 389 - 403) obowiązującej na mocy art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 26 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19.12.1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) poprzez naruszenie zasady równości, polegające na zróżnicowaniu wobec prawa pozycji aplikantów polegające na przyjęciu kryterium zaokrąglania punktów ze sprawdzianu przeprowadzonego w dniu [...] października 2010 r., które było korzystne dla jednych osób, a niekorzystne dla innych i prowadziło do sytuacji, w których osoby, które osiągnęły różne wyniki na tym sprawdzianie mogły uzyskać identyczne oceny końcowe.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga M. M. rozpatrywana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż kwestie związane z odbywaniem aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej reguluje ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej (Dz. U. Nr 107, poz. 895). Minister Sprawiedliwości zarządza, w myśl art. 16 ust. 2 ustawy, w zależności od potrzeb kadrowych sądów i prokuratury, nabór na aplikację ogólną, sędziowską oraz prokuratorską i jednocześnie wyznacza limity miejsc na te aplikacje.

Zgodnie z art. 25 ust. 3 cytowanej ustawy, w trakcie aplikacji ogólnej aplikanci odbywają zajęcia w Krajowej Szkole oraz praktyki zgodnie z programem aplikacji. Dyrektor Krajowej Szkoły wyznacza aplikantowi patrona koordynatora, który służy aplikantowi pomocą merytoryczną oraz nadzoruje i koordynuje prawidłowy przebieg jego praktyk, zgodny z programem aplikacji ogólnej (ust. 4). Ponadto na czas odbywania przez aplikanta praktyk, zgodnie z programem aplikacji ogólnej, Dyrektor Krajowej Szkoły, w uzgodnieniu z patronem koordynatorem, wyznacza aplikantowi patrona każdej z praktyk, który zapoznaje aplikanta z czynnościami należącymi do zakresu jego obowiązków w trakcie praktyki i niezwłocznie po jej zakończeniu przedstawia patronowi koordynatorowi pisemną opinię wraz z oceną przebiegu praktyki. W oparciu o te opinie i oceny patron koordynator sporządza końcową opinię wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant (ust. 5).

Dyrektor Krajowej Szkoły, stosownie do przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. O kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej (art. 26 ust. 3). Na tej podstawie Dyrektor Krajowej Szkoły, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje.

Z kolei w myśl § 7 powołanego rozporządzenia, po każdym cyklu zajęć i praktyk przeprowadza się sprawdzian wiedzy z zakresu tych zajęć i praktyk (ust. 1). Sprawdzian przeprowadza trzyosobowa komisja powołana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej wykładowców biorących udział w szkoleniu aplikantów (ust. 2). Komisja opracowuje szczegółowy zakres tematyczny, a także metody i formy przeprowadzenia oraz oceny każdego sprawdzianu (ust. 3). Natomiast oceny praktyk dokonuje patron w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, a punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku ocen wszystkich praktyk są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów (§ 9 ust. 1 i 2).

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest sposób obliczenia punktów, które uzyskał aplikant i które określają jego miejsce na liście klasyfikacyjnej.

W ocenie Sądu interpretacja przepisów § 9 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 26 ust. 3 ustawy, przedstawiona przez skarżącego, wskazująca, iż końcowa liczba punktów jest sumą ocen ze wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk jest niedopuszczalna, ponieważ, jak trafnie zauważa Minister Sprawiedliwości, nie można, dokonując wykładni art. 26 ust. 3 ustawy, pominąć treści art. 25 ust. 5, który posługuje się pojęciem "łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant". Stąd też w takiej sytuacji, gdy wykładnia literalna nie pozwala ustalić jednoznacznego brzmienia normy prawnej, należy posłużyć się wykładnią systemową, według której treść przepisu analizuje się w kontekście regulacji prawnych zawartych w innych przepisach, w pierwszej kolejności zawartych w tym samym akcie prawnym. Natomiast systemowa wykładnia art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 daje, zdaniem Sądu, podstawę do uznania, że o miejscu na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jednej oceny z praktyk (łącznej oceny dokonanej przez koordynatora). W przeciwnym przypadku rola patrona koordynatora sprowadzałaby się jedynie do sporządzenia końcowej opinii oraz łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk polegającej na prostym zsumowaniu poszczególnych ocen z praktyk.

Za takim sposobem ustalania miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej przemawia również wykładnia celowościowa przepisów ustawy. Zgodnie bowiem z art. 52 pkt 2 ustawy, stanowiącym upoważnienie ustawowe dla Ministra Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia m. in. sposobu ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu objętych programem poszczególnych aplikacji, winien mieć on na względzie konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów. Taka ocena możliwa jest - w ocenie Sądu, w sytuacji przeprowadzenia takich samych dla wszystkich aplikantów, przez te same zespoły egzaminacyjne, stosujące te same jednolite kryteria oceny, sprawdzianów. Nie bez znaczenia jest ponadto okoliczność, iż sprawdzian stanowi formę całościowej weryfikacji wiedzy, obejmującą zarówno wiedzę uzyskaną podczas zajęć teoretycznych, jak i umiejętności jej stosowania nabyte w toku praktyk, co wynika z treści § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca w art. 26 ust. 3 zd. 2, wskazuje, że w przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów. Takie rozwiązanie przemawia za nadaniem prymatu ocenom ze sprawdzianów, a nie praktyk. Konsekwencją przyjęcia, iż o miejscu aplikanta na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów i łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk, było określenie sposobu ustalenia owej "łącznej oceny". Zdaniem Sądu przyjęcie, iż "łączna ocena" jest średnią arytmetyczną ocen ze wszystkich praktyk wydaje się być ze wszech miar zasadne, bowiem taka ocena jest najbardziej miarodajna, obiektywna i sprawiedliwa, a nadto mieści się w skali punktowej określonej w § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, to właśnie przepisy ustawowe, w tym w szczególności art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 ustawy, zgodnie z przedstawioną wyżej wykładnią, były podstawą określenia jego miejsca na liście klasyfikacyjnej, nie zaś kwestionowany przez niego § [...] zarządzenia Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego nieuwzględnienia jego pisma z dnia [...] listopada 2010 r., odnoszącego się do prawidłowości oceny zajętego przez skarżącego stanowiska na sprawdzianie przeprowadzonym w dniu [...] października 2010 r., należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż ani ustawa, ani rozporządzenie, nie zawierają regulacji przewidujących tryb odwoławczy od ocen wystawionych przez komisje sprawdzające sprawdziany wiedzy, dlatego też należy przyjąć, że ocena sprawdzianu pod względem merytorycznym należy do wyłącznej kompetencji komisji. Co prawda w myśl art. 16 ust. 1 ustawy, Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami: ogólną, sędziowską i prokuratorską, lecz nie oznacza to, że może ingerować w kompetencje komisji w zakresie oceniania prac. Jego rola sprowadza się, w ocenie Sądu, do kontroli formalnej polegającej przykładowo na sprawdzeniu, czy wystawione oceny mieszczą się w przewidywanej skali i czy zostały one uzasadnione. Niedopuszczalne jest natomiast wnioskowanie, iż w toku postępowania odwoławczego Minister Sprawiedliwości może ingerować w zasadność wystawionej przez komisję oceny. Ponadto organ wyjaśnił i zawarł też w zaskarżonej decyzji, że wszystkim aplikantom, w tym również odwołującemu, suma punktów predestynująca miejsce na liście klasyfikacyjnej została obliczona w taki sam sposób, a poszczególne oceny zdobyte były w identycznych warunkach tzn. wszyscy aplikanci pisali te same sprawdziany, na podstawie tych samych założeń, po takich samych zajęciach i praktykach. Także zakres przedmiotowy, zasady i sposób ustalenia ocen z tych sprawdzianów był jednakowy dla wszystkich aplikantów aplikacji ogólnej w roku szkoleniowym 2009/2010. Stąd też zarzut skarżącego niezajęcia przez organ stanowiska w tej kwestii jest niezrozumiały.

Nie można również uwzględnić zarzutu skarżącego dotyczącego uwzględnienia jedynie punktów ze sprawdzianów poprawkowych w stosunku do aplikantów, którzy poprawiali sprawdziany, podczas gdy prawidłowo na liście klasyfikacyjnej powinno się uwzględnić "sumę punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów". Należy bowiem powtórzyć za organem, iż ocena uzyskana przez aplikanta ze sprawdzianu przeprowadzanego w terminie poprawkowym stanowi jedyną ocenę z tego sprawdzianu, na co wskazuje treść § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 109, poz. 895). Zgodnie z tym przepisem, do sprawdzianu poprawkowego stosuje się odpowiednio taki sam system oceniania, jak do sprawdzianu zdawanego przez aplikanta po raz pierwszy. Nie ulega zatem wątpliwości, że ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną braną pod uwagę dla określenia liczby punktów uzyskanych z tego sprawdzianu.

Pozostałe zarzuty skarżącego, w tym naruszenia zasad postępowania administracyjnego i zasady równości, także nie znalazły potwierdzenia w badanej sprawie. Organ przeprowadził postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy postępowania administracyjnego i przepisy prawa materialnego, stosując je w takim samym stopniu do aplikantów, a w tej konkretnej sprawie do M. M.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.