Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 676/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [.] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...] Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu wniosku J. K. o wymeldowanie B. K., zameldowanej na pobyt stały [...] R., ul. [...][...] m. [...], odmówił wymeldowania B. K. spod ww. adresu.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że K. J. wystąpił do Urzędu Miejskiego w R., Wydział Spraw Obywatelskich o wymeldowanie K. B. z pobytu stałego w R., ul. [...][...] m. [...], ponieważ w/w posiada własnościowy lokal mieszkalny w R., ul. [...][...] m. [...] i tam stale przebywa. Po przeanalizowaniu wniosku wszczęte zostało postępowanie wyjaśniające. Wezwano strony postępowania do złożenia wyjaśnień. Zawiadomienia do Pani K. B. zostały wysłane na dwa adresy: adres zameldowania i adres wskazany przez wnioskodawcę jako adres zamieszkiwania w/w. Wezwanie kierowane na adres R. ul. [...][...] m. [...] nie zostało odebrane przez adresatkę. K. B. zgłosiła się w dniu [...] listopada 2010 roku i oświadczyła, iż nie wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...][...] m. [...]. Dodała, że posiada mieszkanie własnościowe przy ul. [...][...] m. [...], jednak nie jest w nim zameldowana, gdyż w nim nie zamieszkuje. Wyjaśniła, iż właścicielami lokalu przy ul. [...][...] m. [...] są jej rodzice: K. J. - wnioskodawca i K. T., którzy są skonfliktowani, a strona przebywa w przedmiotowym lokalu, ma w nim zgromadzone swoje rzeczy, uczestniczy w życiu rodzinnym i współuczestniczy w kosztach utrzymania. K. J. - wnioskodawca zgłosił się w dniu [...] listopada 2010 roku i podtrzymał wniosek o wymeldowanie K. B.. Oświadczył, że wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...][...] m. [...] w R. w końcu lat 90-tych ubiegłego wieku i skoncentrowała swoje życie w lokalu przy ul. [...][...] m. [...], że nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania przy ul. [...][...] m. [...]. Dodał, że K. B. jest uciążliwa w pożyciu rodzinnym - jednak utrzymują kontakty codziennie i czasem (w niedziele) pomaga przy przygotowaniu obiadu K. T. - żonie wnioskodawcy. W związku ze sprzecznymi wyjaśnieniami stron organ wyznaczył kontrolę meldunkową w lokalu przy ul. [...][...] m. [...] w R.. W czasie kontroli obecne były strony postępowania, wyjaśnienia w charakterze świadków złożyli również sąsiedzi oraz K. T. - matka K. B. i żona K. J.. Podczas kontroli pracownicy ustalili, że lokal składa się z 4 pokoi, kuchni i łazienki. Pani K. B. wskazała jeden pokój jako miejsce swojego pobytu - przedstawiła swoje rzeczy osobiste ubrania, dokumenty, książki, obuwie, kosmetyki. Wyjaśnienia złożone przez K. B. potwierdziła jej matka - K. T. - zamieszkująca w przedmiotowym lokalu. Dodała, że córka – K. B. opiekuje się nią na stałe, gdyż jest osobą bardzo chorą. Osoby przesłuchane w charakterze świadków: R. R., S. E., S. K., G. K., M. J., K. W., Ż. S. potwierdziły, iż widują K. B. codziennie, o różnych porach. Potwierdzili, iż w/w opiekuje się swoją matką. Ponadto organ wyznaczył kontrolę w lokalu przy ul. [...][...] m. [...]. W czasie kontroli lokalu przy ul. [...][...] m. [...] ustalono, iż jest mieszkaniem należącym do K. B., jednak w/w oświadczyła, iż nie zamieszkuje w nim na stałe. Meble jakie znajdują się w lokalu były przykryte folią, mieszkanie wychłodzone - zakręcone kaloryfery. Wyjaśnienia w charakterze świadka złożył sąsiad z lokalu nr [...] (naprzeciw mieszkania K. B.) – K. J., który oświadczył, iż bardzo rzadko widuje K. B. - rzadziej niż 1 raz w miesiącu. Pani K. B. przedłożyła do akt postępowania wyjaśnienia i zaświadczenia lekarskie potwierdzające, że na stałe opiekuje się matką – K. T.. Organ otrzymał również pisemne wyjaśnienia od K. L. - świadka zgłoszonego przez wnioskodawcę. Pan K. L. oświadczył, iż K. B. wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...][...] m. [...] na przełomie 1998/1999 roku. Wyjaśnił, że w przedmiotowym lokalu przebywa od ostatnich kilku lat /5 lat/ sporadycznie i w czasie swoich pobytów w tym lokalu spotykał siostrę – K. B.. Jako okoliczności świadczące o zamieszkiwaniu K. B. w lokalu przy ul. [...][...] m. [...] wskazał fakt, iż lokal ten jest jej mieszkaniem własnościowym - opłaca za niego czynsz i inne należności, oraz znajduje się w pobliżu zakładu pracy K. B. (pracuje w [...] nr [...] przy ul. [...]). Organ wystąpił z zapytaniami do Komisariatu Policji [...] i Komisariatu Policji [...] o przeprowadzenie wywiadów w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na zapytanie Wydziału Spraw Obywatelskich Komisariat Policji [...] w R. poinformował, że pomimo wielokrotnych wizyt w lokalu przy ul. [...][...] m. [...] nikogo nie zastano, a w rozmowie z osobami zamieszkującymi w najbliższym sąsiedztwie ustalono, że Pani K. B. jest widywana w lokalu rzadko i sporadycznie. Odnośnie lokalu przy ul. [...][...] m. [...] w R. Komisariat Policji [...] poinformował, iż Pani K. B. jest w nim zameldowana, jednak nie zamieszkuje na stałe, przychodzi do rodziców często w odwiedziny, przebywa w lokalu do późnych godzin wieczornych i na noc wraca do swojego mieszkania przy ul. [...][...] m. [...]. Organ wezwał strony postępowania do zgłoszenia się w celu zapoznania z całością materiału dowodowego przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie. Pani K. B. oświadczyła, że życie ma skoncentrowane w lokalu przy ul. [...][...] m. [...], nie opuściła tego mieszkania i w nim opiekuje się matką - Panią K. T.. Dodała, że informacje przekazane przez Komisariat Policji II odnośnie jej zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...][...] m. [...] nie są obiektywne, gdyż prawdopodobnie zostały złożone jedynie przez Pana K. J., a nikt nie pytał o ten fakt sąsiadów. Dołączyła do akt postępowania skargę jaką złożyła do Komendanta Komisariatu Policji [...] w R. na sposób sporządzenia notatki informacyjnej jaka została przekazana do Wydziału Spraw Obywatelskich. Pan K. J. w dniu [...] lutego 2011 roku zapoznał się z całością materiału dowodowego i w dniu [...] lutego br. złożył wyjaśnienia do sprawy na piśmie. Podtrzymał wniosek o wymeldowanie, potwierdził, że Pani K. B. przychodzi do przedmiotowego lokalu, przebywa w nim, jednak nie zamieszkuje. W wyjaśnieniach zauważył, iż cała procedura związana z wymeldowaniem Pani K. B. jest przykra, ale musiał zwrócić się o wymeldowanie w/w, gdyż wywiera presję na wnioskodawcę, jest napastliwa i arogancka. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Pani K. B. nie opuściła ostatecznie lokalu przy ul. [...] [...] m. [...], ma w nim zgromadzone swoje rzeczy (nawet jeśli to tylko część rzeczy), wyraża chęć pobytu stałego w lokalu, a jej matka – Pani K. T., która pozostaje pod opieką córki - potwierdza te fakty. Obiektywnym dowodem są również zaświadczenia lekarskie, wyjaśnienia sąsiadów, którzy widują Panią K. B. w przedmiotowym lokalu o różnych porach (mimo, że nie są w stanie określić czy nocuje w tym mieszkaniu).

Dlatego biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy organ orzekł o odmowie wymeldowania.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o wymeldowaniu B. K. z przedmiotowego lokalu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta i w takim przypadku o wyłączenie pracowników Referatu Ewidencji Ludności – K. G. i J. W. od udziału w prowadzeniu postępowania, którzy nie są bezstronni w sprawie. W dalszej treści odwołania podniósł łamanie przepisów Kpa, poprzez sposób przeprowadzenia czynności wyjaśniających oraz wykorzystanie niektórych dowodów w sprawie. Stwierdził, iż córka i żona chcą utrzymać fikcję meldunkową córki, bo myślą, że to ma znaczenie dla spraw własnościowych mieszkania i że córka jak będzie tu zameldowana, to bez problemów odziedziczy to mieszkanie. A powody dla których wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie córki wynikają z obciążeń czynszowych, które musi ponosić w związku z meldunkiem córki i jej nagannego zachowania wobec niego. Podniósł również, że do dokonanych przez Policję ustaleń w wywiadzie środowiskowym organ I instancji nie ustosunkował się.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2011r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. K. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych musi być poprzedzone administracyjnym postępowaniem wyjaśniającym, które powinno toczyć się wg zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Rozpatrując złożone odwołanie, organ odwoławczy zauważył, iż faktycznie zaskarżona decyzja nie wyjaśnia w sposób dostateczny motywów swojego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że pomiędzy J. K. i jego córką B. K. istnieje konflikt. W takiej sytuacji dowody zgromadzone od podmiotów nie zaangażowanych w konflikt tj. zeznania świadków oraz wywiad środowiskowy dokonany przez Policję winien stanowić podstawę uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dlatego też niezrozumiałe jest podważenie wywiadu środowiskowego dokonanego przez Policję, który jednoznacznie wyjaśnił, iż B. K. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, a do którego organ nie ustosunkował się. Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na rozbieżności w wyjaśnieniach obu stron oraz lakoniczne uzasadnienie decyzji, iż B. K. ma zgromadzone swoje rzeczy w przedmiotowym lokalu (nawet jeśli to tylko część rzeczy) oraz wyjaśnienia sąsiadów, którzy widują B. K. w przedmiotowym lokalu o różnych porach (mimo, że nie są w stanie określić czy nocuje w tym mieszkaniu) organ I instancji winien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające wykorzystując wszelkie środki proceduralne dotyczące dochodzenia do prawdy obiektywnej. W szczególności winien przeprowadzić wywiad środowiskowy przez policję w miejscu stałego zameldowania B. K. oraz w miejscu wskazanym przez skarżącego tj. R., ul. [...][...]m [...]. Ponadto należy ustalić, gdzie B. K. faktycznie zamieszkuje, a gdzie tylko przebywa i z jakiego powodu. Organ odwoławczy podkreślił, iż obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania dowodowego zgodnego z przepisami określonymi w kpa pod kątem treści art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Na organie spoczywa obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej - art. 7 K.p.a. - poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Spoczywa na nim także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego - art. 77 § K.p.a. W niniejszej sprawie obowiązkom tym uchybiono. Bowiem w kategorii spraw dotyczących wymeldowania decydujące znaczenie mają dowody pozwalające ustalić, czy dana osoba faktycznie opuściła lokal stanowiący jej miejsce pobytu stałego, jak długo trwa przebywanie tej osoby poza miejscem stałego pobytu i jakie są przyczyny przebywania w innym miejscu. Natomiast w przypadku odmowy wymeldowania istotnym jest bezsporne ustalenie, czy osoba taka faktycznie zamieszkuje w danym lokalu oraz czy lokal ten stanowi centrum jej życiowych spraw. Uchybienia formalne jakich dopuścił się organ I instancji przy załatwianiu niniejszej sprawy uniemożliwia merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Opisane wyżej naruszenie przepisu kodeksu postępowania administracyjnego skutkuje, że organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. złożyła B. K. (dalej jako skarżąca) wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do szeregu okoliczności takich jak:

- potwierdzenia przez świadków zamieszkujących w pobliżu lokalu przy ul. [...][...] m. [...] w R., że skarżąca codziennie widywana jest w tym lokalu,

- przeprowadzenia wywiadu przez Komisariat Policji [...] w R. w najbliższym sąsiedztwie lokalu przy ul. [...][...] m. [...], z którego wynika, iż B. K. widywana jest tam rzadko i sporadycznie,

- przeprowadzenia kontroli przez organ I instancji kontroli w lokalu przy ul. [...][...] m. [...], z której wynika, że meble w tym mieszkaniu pokryte są folią oraz, że mieszkanie jest wychłodzone wobec wyłączenia kaloryferów, a ponadto że sąsiad J. K. oświadczył, iż B. K. widuje bardzo rzadko – rzadziej niż 1 raz w miesiącu, a które to okoliczności w sposób jednoznaczny wskazują, iż skarżąca na stałe przebywa i zamieszkuje w lokalu przy ul. [...][...] m. [...] w R., a nie w lokalu przy ul. [...][...] m. [...] w R.,

b) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż na podstawie informacji z Komisariatu Policji [...] w R., iż B. K. nie zamieszkuje na stałe w lokalu przy ul. [...][...] m. [...] zachodzą uzasadnione wątpliwości co do faktu owego zamieszkiwania przez wymienioną w tym lokalu, podczas gdy całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznania jej matki T. K., sąsiadów lokalu przy ul. [...][...] m. [...], informacji ustalonych w wyniku kontroli organu I instancji w tym lokalu, jak również informacji z Komisariatu Policji [...] w R. w której stwierdzono, iż B. K. przychodzi często do rodziców w odwiedziny do tego lokalu, oraz że przebywa u nich do późnych godzin wieczornych wskazuje, iż nie zachodzą przesłanki do wymeldowania skarżącej w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych.

c) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylnie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a w szczególności przeprowadzone zostały wywiady środowiskowe przez Policję zarówno pod adresem [...][...] m. [...] jak i [...][...] m. [...] w R., a co przy braku innych okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji w tym trybie, winno zostać zakończone decyzją merytoryczną w trybie art. 138 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z treścią tego przepisu organ II instancji może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, gdy w celu rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Celem postępowania odwoławczego jest nie tylko kontrola poprawności rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 124/08 stwierdził, że

"1. Przesłanką uprawniającą do skorzystania z możliwości wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy są jedynie wątpliwości tego organu co do stanu faktycznego i niemożność ich wyeliminowania w trybie art. 136 k.p.a.

2. Dodatkowe postępowanie dowodowe z całą pewnością mieści się w ramach postępowania odwoławczego, gdyż zasadą powinno być merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Nawet konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego.

3. Konieczność przeprowadzenia jednego lub kilku dowodów, np. przesłuchania świadka czy analizy dokumentu, mieści się w kompetencji organu odwoławczego i obowiązany jest on ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę." (LEX nr 485729). Pogląd ten w całości akceptuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Nie można też zapominać o tym, że postulat szybkości postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza zapobieganie przewlekłości postępowań dotyczących wymeldowania, przemawia za przyjęciem, iż korzystanie przez organ odwoławczy z uprawnień, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., winno być zarezerwowane ściśle do przypadków, w których stopień wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w postępowaniu pierwszoistancyjnym w oczywisty sposób nie pozwala na merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Jak wynika z powyższego Wojewoda [...] mógł wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta R. tylko wówczas, gdyby postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, co miałoby miejsce w sytuacji nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzenia z naruszeniem przepisów procesowych. Przesłanką uprawniającą do skorzystania z możliwości wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy są jedynie wątpliwości co do stanu faktycznego i niemożność ich wyeliminowania w trybie art. 136 kpa.

Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 kpa. Żadne inne wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Kompetencje kasacyjne organu odwoławczego są wyjątkiem od merytorycznego rozpoznania sprawy. Konieczność uzupełnienia materiału dowodowego polegająca na dołączeniu przez inwestora dodatkowych dokumentów mieści się w kompetencji organu odwoławczego. Wojewoda [...] odstępując od możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego i wydając decyzję kasacyjną powinien wskazać przyczyny odstąpienia od zastosowania procedury przewidzianej w art. 136 kpa.

W rozstrzyganej sprawie organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania nie wyjaśnił z jakich powodów nie zastosował art. 136 kpa.

Niewątpliwie prawidłowe ustalenie stanu faktycznego miało podstawowe znaczenie w sprawie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wobec rozbieżnych stanowisk osób zainteresowanych sposobem rozstrzygnięcia sprawy, fundamentalne znaczenie mają dowody pochodzące z innych źródeł niż rodzina K.. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu nakazującym organowi I instancji ponowne przeprowadzenie postępowania z wykorzystaniem wszelkich środków proceduralnych dotyczących dochodzenia do prawdy obiektywnej. Ustalenie prawdy obiektywnej jest oczywiście konieczne, ale obowiązkiem organu odwoławczego było wskazanie jakich to dowodów nie przeprowadzono, a które są niezbędne do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Należy zauważyć, że Wojewoda [...] wskazuje na konieczność przeprowadzenia wywiadów policyjnych co do miejsca przebywania B. K., jednakże nie odnosi się do takich wywiadów, które już zostały sporządzone i znajdują się w aktach sprawy. Oczywiście można stwierdzić, że dokumenty te są mało wiarygodne, ale jeśli mankament ten został przez organ II instancji zauważony to winien do tego zagadnienia się odnieść. Niezależnie jednak od tego uzyskanie dokumentów wymienionych przez organ odwoławczy było możliwe również na etapie postępowania przed organem II instancji i mieściło się w regule określonej w art. 136 kpa.

Sąd nie podziela również stanowiska Wojewody [...] wskazującego na uchybienia w postępowaniu przed Prezydentem Miasta R. przepisom art. 7 i 77 kpa. Uzasadnienie organu odwoławczego nie wskazuje na czym polegają te uchybienia natomiast uwagi znajdujące się w tej części uzasadnienia ogólnie traktują o istocie postępowania w przedmiocie wymeldowania. Zatem uwzględniając przedstawione wyżej uwagi należało uznać, że bezpodstawne było wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 2 kpa.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] weźmie pod uwagę przedstawione w uzasadnieniu wskazania, dodatkowo rozważy istnienie po stronie J. K. interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Na wagę tego zagadnienia wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt OSK 781/10 "Przepisy meldunkowe nie służą do usuwania z mieszkań osób, które wyjechały za granicę. Właściciel lub najemca lokalu nie może skutecznie domagać się wszczęcia przez organ ewidencji ludności postępowania w sprawie wymeldowanie innej osoby. Mając tylko interes faktyczny, a nie prawny, nie jest stroną postępowania meldunkowego."

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), art. 135 p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji