Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 266/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 70 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 par. 1 pkt 8 lit. g, art. 27 par. 1 pkt. 14, art. 59 par. 1 pkt 2, art. 59 par. 3,
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 60 ust. 1 i art. 60 pkt. 7
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 42 2 ust. 12
journal: Dz.U. 2018 poz 2137
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Prezydenta (...) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 1 lipca 2020 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz Prezydenta (...) kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (dalej jako Naczelnik) postanowieniem z dnia 28 maja 2020r., znak: (...) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego D.M. z uwagi na przedawnienie należności objętych tytułami wykonawczymi nr (...) oraz (...) - wystawionymi przez Prezydenta (...) (dalej jako Prezydent), obejmującymi opłaty za pobyt w Stołecznym Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych. Przedmiotowe postanowienie wierzyciel otrzymał w dniu 02 czerwca 2020r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wierzyciel - Prezydent podniósł, że nie doszło do przedawnienia dochodzonych należności. Zdaniem Prezydenta, w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 422 ust. 12 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U.2019r., poz. 2277), zgodnie z którym roszczenie o uiszczenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce policji przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym upłynął termin płatności, a termin uiszczenia opłaty za pobyt w Izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji wynosi 14 dni od dnia doręczenia wezwania do jej uiszczenia. Powołał dodatkowo treść art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2019r., poz. 900, dalej jako O.p.), wskazując, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Podniósł, że zastosowane w prowadzonym przez Naczelnika postępowaniu egzekucyjnym środki egzekucyjne przerwały bieg terminu przedawnienia należności i z tego powodu do ich przedawnienia nie doszło.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2020r. nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej jako Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania.

Przywołując brzmienie art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.) - dalej jako u.p.e.a. - stwierdził, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Na organie egzekucyjnym spoczywa powinność zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Zbadanie dopuszczalności egzekucji obejmuje dwie podstawowe czynności, po pierwsze ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna i po drugie zbadanie, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie.

Dyrektor podniósł, że zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 14 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.

Podkreślił też, że szczegóły dotyczące wzoru druku tytułu wykonawczego oraz sposobu wypełniania tytułu wykonawczego, by spełnił on wymogi, o których mowa w art. 27 ww. ustawy zawiera Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 10.04.2018r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów, w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. 2018r., poz. 850). W części dotyczącej objaśnień wypełnienia poszczególnych pól tytułu wykonawczego (TW-1) wskazano, że w bloku E.1, poz. 4 - wpisuje się datę przedawnienia należności pieniężnej, jeżeli przepisy prawa nie przewidują przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Z akt sprawy wynika, że wierzyciel wystawił w dniu 04.04.2017r. tytuły wykonawcze o numerach (...) i (...) na zobowiązanego D.M., w związku z nie uregulowaniem należności za pobyt w Stołecznym Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych. W bloku E.1, poz. 4 tytułu wykonawczego (data do której należność pieniężna może być dochodzona) Prezydent wskazał odpowiednio daty: 30.01.2020r. i 11.02.2020r.

Dyrektor podniósł, że organ egzekucyjny pomimo stosowania środków egzekucyjnych polegających na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, nie wyegzekwował całości zobowiązania. Powtórnie podkreślił, że organ egzekucyjny prowadzi egzekucję na wniosek wierzyciela na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Zatem zgodnie z zapisami w przedmiotowych tytułach wykonawczych, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 28 maja 2020r., znak: (...) umorzył postępowanie egzekucyjne z powodu przedawnienia zaległości. Podstawą do takiego działania było wskazanie przez wierzyciela w treści ww. tytułów wykonawczych daty, do której organ egzekucyjny powinien prowadzić egzekucję administracyjną z majątku zobowiązanego. Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik wypełnił wolę wierzyciela wynikającą wprost z treści bloku E.1 poz. 4 wskazanych powyżej tytułów wykonawczych.

Dyrektor podniósł, że organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest obowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie wskazanych w art. 59 § 1 u.p.e.a. (w tym wypadku wola wierzyciela wyrażona w zapisie na tytułach wykonawczych w bloku E.1 poz.4). Wystąpienie tych przesłanek zawsze obliguje organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. jest bowiem przepisem bezwzględnie obowiązującym i ma charakter związany.

Zdaniem Dyrektora za bezpodstawne należało uznać zarzuty wierzyciela dotyczące naruszenia art. 422 ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez błędną ich wykładnię oraz art. 70 § 4 O.p., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie art. 59 § 3, w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, mimo braku przesłanek jego umorzenia.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył wierzyciel – Prezydent (...), wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 59 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 tej ustawy, art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019r. poz. 869 ze zm., dalej jako u.f.p.) oraz art. 422 ust. 11 i 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r. poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.).

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że opłata za pobyt w Stołecznym Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych jest należnością pieniężną o charakterze publicznoprawnym w rozumieniu art. 60 ustawy o finansach publicznych i w związku z tym, zgodnie z art. 66 tej ustawy, podlega egzekucji administracyjnej, którą reguluje ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wskazał, że zgodnie z wzorem tytułu wykonawczego, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1305), w części E.1. poz. 4 tytułu wykonawczego wpisuje się datę przedawnienia należności pieniężnej, jeżeli przepisy prawa nie przewidują przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Wierzyciel w dniu 4 kwietnia 2017 r. prawidłowo wystawił tytuły wykonawcze o numerach (...) i (...), dotyczące należności przysługujących mu od zobowiązanego. Na dzień wystawienia tytułów wykonawczych daty przedawnienia należności pieniężnych wpisanych odpowiednio w blokach E.1, poz. 4 były zgodne z rzeczywistością, a mogły się zmienić tylko wtedy, kiedy zostałby zastosowany środek przerywający bieg przedawnienia - na co strona nie ma bezpośredniego wpływu.

Prezydent podniósł, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik zastosował środek egzekucyjny przerywający bieg przedawnienia polegający na zajęciu nadpłaty podatku dochodowego PIT za 2018 r. (zawiadomienie z dnia 23 maja 2019 r., znak: (...) - w aktach sprawy administracyjnej). Wskazał, że w przedmiocie należności za pobyty w izbie wytrzeźwień zostało wszczęte i prowadzone postępowanie egzekucyjne, a część kwoty należności została wyegzekwowana przez organ, co oznacza, że doszło do zastosowania środka egzekucyjnego skutkującego przerwaniem biegu przedawnienia. Z tej przyczyny nie zaistniała żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a.

Organ posiadając wiedzę o powyższej okoliczności, pominął ją, ograniczając się jedynie do stwierdzenia o rzekomym związaniu wolą wierzyciela co do określenia daty, z którą roszczenie ulega przedawnieniu. Skarżący podkreślił, że bieg terminu przedawnienia jest zależny od czynników o charakterze obiektywnym, a z pewnością nie jest zależny od woli wierzyciela.

Zdaniem skarżącego, zanim organ wyda postanowienie o umorzeniu postępowania z uwagi na przedawnienie, jego zadaniem jest przeanalizowanie całości akt sprawy. Oparcie przez organy postanowień wyłącznie w oparciu o treść rubryki (blok E.1, poz. 4) w tytułach wykonawczych - w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się dowody na przerwanie biegu przedawnienia - jest rażącym i mającym bezpośredni wpływ na wynik sprawy naruszeniem dyspozycji art. 7, art. 77 i 80 k.p.a., jako że organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zlekceważyły znajdujące się w aktach sprawy dowody na przerwanie biegu przedawnienia, a w konsekwencji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego dostępnego im materiału dowodowego, naruszając ustanowiony w art. 80 k.p.a. obowiązek oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. zaskarżone postanowienie Sąd uchyla, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 1 lipca 2020r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 28 maja 2020r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego D.M. Jako podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 59 § 3, w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a przyjmując, że należności objęte tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu (termin 3 letni określony w art. 422 ust 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że narusza ono przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzonymi wadami dotknięte jest również poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska organu, według którego: po pierwsze – art. 422 ust 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi podstawę do uznania, że z upływem wskazanego w nim trzyletniego terminu (liczonego od dnia, w którym upłynął termin płatności) przedawnia się roszczenie o uiszczenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji; po drugie – organ egzekucyjny był związany określoną przez wierzyciela w tytułach wykonawczych w blokach E1, poz. 4 datą przedawnienia zaległości, po upływie której prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niedopuszczalne (okoliczność tą eksponował Dyrektor w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia).

Rozpoczynając rozważania w powyższym zakresie należy wskazać, że zagadnienia związane z opłatą za pobyt w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji od osoby przyjętej zostały uregulowane w art. 42² ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Artykuł ten stanowi w ust. 11, że termin uiszczenia opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji wynosi 14 dni od dnia doręczenia wezwania do jej uiszczenia. Do doręczeń stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 42² ust. 12 roszczenie o uiszczenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym upłynął termin płatności.

Przywołany przepis określający termin przedawnienia obowiązku z tytułu przedmiotowej opłaty został dodany na mocy ustawy z dnia 4 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2013 r. poz. 1563) z dniem 1 stycznia 2014 r.

Wcześniej, przed wprowadzeniem regulacji art. 42² ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, do oceny przedawnienia zobowiązań z tytułu opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień stosowano termin przedawnienia określony w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe wynikało z tego, że opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień ma charakter opłaty administracyjnej i jest świadczeniem wynikającym ze stosunku publicznoprawnego. W myśl bowiem art. 60 pkt 7 u.f.p. opłata ta jako dochód pobierany przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, jest środkiem publicznym stanowiącym niepodatkową należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym. Stosownie zaś do art. 67 ust 1 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Obecnie natomiast sytuacja zmieniała się o tyle, że art. 42² ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi wprost, że roszczenie o uiszczenie tej opłaty przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym upłynął termin płatności. Jednakże w dalszym ciągu przedmiotowa opłata pozostaje środkiem publicznym stanowiącym niepodatkową należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym, do spraw której, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Stanowią o tym jednoznacznie art. 60 pkt 7 i art. 67 ust 1 u.f.p.

W pełni uprawnionym jest zatem odpowiednie stosowanie przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa w innych kwestiach niż uregulowane w art. 42² ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przywołany przepis określa jedynie trzyletni termin przedawnienia, reguluje więc tylko jeden z aspektów zagadnienia przedawnienia (tj. długość terminu przedawnienia). Nie reguluje zaś kwestii przedawnienia wyczerpująco. Dlatego co do pozostałych kwestii należy sięgać do przepisów Działu III Ordynacji podatkowej, tak jak to wynika z treści wskazanych wyżej przepisów ustawy o finansach publicznych. Zagadnienie przerw czy też zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest bowiem kwestią nieuregulowaną w ustawie z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Uznanie zatem art. 422 ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi za przepis szczególny w stosunku do art. 70 § 1 O.p. nie wyklucza stosowania do opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień pozostałych przepisów Działu III O.p., w tym art. 70 § 4 O.p., normującego przerwanie biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2020, sygn. akt II FSK 882/18, CBOSA).

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należy podnieść, że organy podejmując postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego zaniechały uprzedniego zbadania okoliczności prowadzących do przerwania biegu terminu przedawnienia i ich ewentualnego wpływu na termin przedawnienia objętych tytułami wykonawczymi opłat. Ustalenie tych okoliczności jest natomiast – w świetle przytoczonych przepisów prawa – niezbędne dla miarodajnej oceny upływu terminu przedawnienia egzekwowanych opłat.

Nie można również ocenić jako zasadnego poglądu organu dotyczącego związania określoną przez wierzyciela w tytułach wykonawczych w blokach E1, poz. 4 datą przedawnienia zaległości, po upływie której prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niedopuszczalne.

Argumentując zajęte stanowisko Dyrektor przywołał art. 27 § 1 pkt 14 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. Należy jednak zwrócić uwagę, że z treści art. 2 § 1 pkt 8 lit. g u.p.e.a. wynika, że egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: (...) należności pieniężne państwa członkowskiego wynikające z tytułu: (...) administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych nałożonych na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracowników w ramach świadczenia usług;

Zatem tylko w przypadku egzekucji wymienionej powyżej należności wierzyciel miałby obowiązek określenia i wskazania w treści tytułu wykonawczego daty do której można taką egzekucję prowadzić.

Opłata z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji z pewnością nie należy do katalogu należności objętych art. 2 § 1 pkt 8 lit. g u.p.e.a.

Wadliwie więc Dyrektor z brzmienia art. 27 § 1 pkt 14 u.p.e.a. wywodzi obowiązek organu umorzenia postępowania egzekucyjnego w kontrolowanej sprawie.

Na marginesie rozważań należy także podnieść, że zgodnie z wzorem tytułu wykonawczego, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1305), w części E.1. poz. 4 tytułu wykonawczego wpisuje się datę przedawnienia należności pieniężnej, jeżeli przepisy prawa nie przewidują przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Skoro – jak wynika z przedstawionej powyżej argumentacji – do należności z tytułu opłat za pobyt w Stołecznym Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych należy stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej, w tym art. 70 § 4 tej ustawy, to jest ona należnością, dla której przepisy prawa przewidują możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Również z tego powodu, mając na względzie regulacje ustawowe, organ egzekucyjny nie był związany treścią tej – zbędnie wypełnionej – pozycji 4 w części E1 tytułów wykonawczych.

Reasumując, wadliwa jest argumentacja organu, według której wskazanie przez wierzyciela w treści tytułów wykonawczych dat krańcowych prowadzenia egzekucji, spowodowało, że prawidłowo po ich upływie umorzono postępowanie egzekucyjne w związku z przedawnieniem dochodzonego obowiązku.

Podkreślenia wymaga, że organy administracji działają przede wszystkim na podstawie przepisów prawa. Zatem to brzmienie przepisów obowiązującego prawa i analiza skutków zdarzeń z nich wynikających winny lec u podstaw wniosków organów w zakresie przedawnienia opłat oraz ich dalszego postępowania w ramach prowadzonej egzekucji administracyjnej.

Zważywszy na zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię przepisów prawa materialnego, Sąd za zasadne uznaje zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 422 ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez błędne przyjęcie, że upływ określonego w nim 3 letniego terminu przedawnienia jest wystarczającą okolicznością do stwierdzenia wygaśnięcia opłaty, naruszenia art. 70 § 4 O.p. oraz art. 60 pkt 7 i art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych przez ich niezastosowanie w sprawie. Powyższe spowodowało również naruszenie przez organy art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez ich błędne, albowiem co najmniej przedwczesne, zastosowanie.

Rozpatrując sprawę ponownie organy zastosują wykładnię prawa, przyjętą w tej sprawie przez Sąd i dokonają niezbędnych ustaleń, czy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanych należności w następstwie zastosowania środków egzekucyjnych, o których zobowiązany został powiadomiony i ich ewentualnego wpływu na termin przedawnienia egzekwowanych opłat. Analiza powyższych okoliczności umożliwi dopiero dokonanie miarodajnej oceny kwestii wygaśnięcia obowiązku.

Na tym etapie postępowania, w powyższym zakresie, tj. co do zastosowania i skutków środków egzekucyjnych nie może wypowiedzieć się Sąd, rozpoznający skargę na postanowienie Dyrektora.

Podniesienia wymaga, że Sąd kontroluje rozstrzygnięcia organów, nie zastępując ich jednak w dokonywaniu ustaleń koniecznych do orzekania w danej sprawie. Skoro na temat okoliczności powodujących przerwanie biegu terminu przedawnienia należności z tytułu opłat za pobyt w Stołecznym Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych nie wypowiedziały się organy w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć, nie może tego czynić po raz pierwszy sąd administracyjny.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania w punkcie 2 Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składa się wpis uiszczony od skargi (100 zł).