Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 855/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędziowie: WSA Monika Kramek (spr.) WSA Artur Kuś po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. S.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. S.A. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Prezydent [...] W. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla J. sp. z o. o. sp. k. obejmującego budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu, z wiatami śmietnikowymi, wewnętrznymi instalacjami gazowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] W.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Wojewoda uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1991/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw J. S.A od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. wskazując m.in., że przy sprawdzeniu zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji nie powinien brać pod uwagę analizy (przedstawiającej bilans terenu dla tej samej jednostki planistycznej MN, w obrębie której znajduje się działka będąca przedmiotem niniejszego postępowania) stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla inwestora J. S.A na budowę zespołu budynków wielorodzinnych.

Prezydent decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 – dalej: "Prawo budowlane"), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. sp. z o. o. sp. k. obejmujące przedmiotową inwestycję.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r. skarżąca odwołała się od powyższej decyzji Wojewody, zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 8, art. 10 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 25 ust. 2 pkt 9 i ust. 2 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2019 r.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że po zapoznaniu się z dokumentacją stwierdził jej braki dlatego też, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 136 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu usunięcie nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej poprzez:

- doprowadzenie do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] W., dla fragmentów obszarów [...] w gminie W. poprzez przedłożenie zgodnie z § 9 ust. 4 pkt 2 obliczeń wskazujących na zachowanie proporcji, by tereny przeznaczone pod obiekty wielorodzinne nie przekraczały 30% powierzchni całości poszczególnych terenów planu oznaczonego symbolem MN, uwzględniając pozwolenia na budowę osiedla "L.", w związku z ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...];

- dołączenie do akt sprawy organu stopnia podstawowego wniosku dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę oraz oświadczenia odnośnie dysponowania dz. ew. nr [...] w obrębie [...] na cele budowlane dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego;

- uzupełnienie legendy projektu zagospodarowania terenu o wszystkie naniesione elementy;

- w związku z III kategorią geotechniczną w warunkach złożonych przedłożenie zatwierdzonej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w formie decyzji wydanej przez Prezydenta [...];

- przedłożenie ostatecznej decyzji odnośnie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej;

- doprowadzenie do zgodności z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

- doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Następnie Wojewoda podkreślił, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu z obowiązującymi przepisami w tym przepisami techniczno-budowlanymi.

Powołując się na art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i ust. 4 Prawa budowlanego Wojewoda podniósł, że za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant.

Zdaniem Wojewody inwestor wypełnił wszystkie obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Ponadto przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wojewoda wskazał, że nieruchomość przeznaczona pod inwestycję znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów obszarów [...] w gminie W., przyjętym Uchwałą [...] z dnia [...] października 2001 r. na terenie oznaczonym MN tj. o przeznaczeniu: mieszkalnictwo jednorodzinne o zróżnicowanej intensywności z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej o małych gabarytach i wysokości do 3 kondygnacji.

Organ odwoławczy ocenił, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu, ponieważ budynek usytuowano zgodnie z przeznaczeniem terenu (mieszkalnictwo wielorodzinne, małogabarytowe o wysokości obiektów do 3 kondygnacji – przy zaprojektowanej liczbie 3 kondygnacji), zachowany został udział terenu biologicznie czynnego dla zamierzenia budowlanego (min. 50 % przy zaprojektowanej 50,03 %), a także zachowana została proporcja, aby budownictwo wielorodzinne nie przekraczało 30 % całości powierzchni poszczególnych terenów oznaczonym w planie symbolem MN.

W ocenie Wojewody w projekcie przewidziano wymaganą liczbę miejsc parkingowych, projektując je w liczbie 72 (wymagane jedno miejsce parkingowe na jedno mieszkanie, przy warunku nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania), a zaopatrzenie w media dla przedmiotowej inwestycji następuje zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja ma zapewnioną obsługę komunikacyjną od strony ul. [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że planowana inwestycja nie ogranicza możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały, a jedynie chwilowy - związany z koniecznością przebudowy infrastruktury technicznej.

Jak wyjaśnił Wojewoda, projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Budynek należy do III kategorii geotechnicznej w warunkach złożonych, a inwestor przedłożył zatwierdzoną dokumentację geologiczno-inżynierską w formie decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...].

Budynek mieszkalny wielorodzinny został zakwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Inwestycja jest sklasyfikowana jako budynek niski, a więc nie obowiązują jej wymagania odnośnie zapewnienia drogi pożarowej.

W ocenie Wojewody projektowany budynek został usytuowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 – dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Inwestycja nie narusza § 271-273 powyższego rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków, ponieważ odległość między projektowanym budynkiem, a pozostałymi budynkami mieszkalnymi wynosi ponad 8 m. Decyzja Prezydenta została wydana również bez naruszenia § 18 i 19 rozporządzenia (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 57 rozporządzenia (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych – w godz. 7.00-17.00), § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Inwestycję zaprojektowano zgodnie z § 40 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie placu zabaw i miejsc rekreacji.

Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dokumentacja projektowa jest kompletna, zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym - aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Dokumentacja projektowa posiada też wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a do wniosku zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego.

Wojewoda nie podzielił zarzutu odwołania o naruszeniu art. 10 k.p.a. Podkreślił, że uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, a tego skarżąca nie wykazała. W ocenie Wojewody nie naruszono również art. 6 i 8 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu nieuzyskania przez inwestora uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich wewnętrznej obsługi komunikacyjnej na terenie projektowanej zabudowy, Wojewoda uznał uzyskanie takiego uzgodnienia za zbędne, wobec odesłania przez Zarząd bez rozpatrzenia wniosku w sprawie zaopiniowania projektu w zakresie wewnętrznej obsługi komunikacyjnej ww. inwestycji z informacją, że nie leży to w kompetencjach tego organu.

Niezasadny zdaniem Wojewoda jest również zarzut niezapewnienia wymaganej liczby miejsc postojowych oraz zarzut wadliwości zaprojektowania odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi.

Wojewoda odpowiadając na kolejny z zarzutów skarżącej wskazał, że inwestor nie przekroczył dopuszczalnych 30 % całości powierzchni poszczególnych terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem MN. Inwestor przedłożył stosowne wyliczenia obejmujące inwestycje już zrealizowane, projektowane z uzyskaną prawomocną decyzją pozwolenia na budowę oraz wnioskowaną sporną inwestycją, które wynoszą 29,95% z dostępnych 30 % powierzchni dla analizowanego obszaru miejscowego planu.

Inwestycja, w ocenie organu odwoławczego, nie narusza również § 28 i § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W projekcie budowlanym znajdują się bowiem rozwiązania zabezpieczające sąsiedni teren przed spływem wód z działki inwestycyjnej w postaci instalacji kanalizacji deszczowej. Projekt zakłada odprowadzenie wód opadowych do skrzyń rozsączających, na powstanie których inwestor uzyskał stosowne pozwolenie wodno-prawne.

W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- § 25 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na zsumowaniu nadwyżki (powierzchni całkowitej mieszkania – 60 m2 = nadwyżka) powierzchni użytkowej wszystkich mieszkań mających powyżej 60 m2, a następnie podzielenie nadwyżki przez wskaźnik określający metraż w planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy powierzchnia ta nie powinna być sumowana, a kolejne miejsce parkingowe wino odnosić się bezpośrednio do powierzchni każdego z mieszkań;

- § 9 ust 2 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego niezastosowanie i oparcie się, wbrew treści tego przepisu, na informacji Zarządu Dróg Miejskich o braku konieczności zaopiniowaniu projektu,

- § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez jego niezastosowanie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją zaprojektowano 72 mieszkania, z czego 8 o powierzchni powyżej 60m². Zdaniem skarżącej mając na uwadze brzmienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać, że na każde mieszkanie, którego powierzchnia użytkowa przekracza 60 m² powinno przypadać więcej niż 1 miejsce postojowo-garażowe (dwa w przypadku mieszkań o powierzchni powyżej 60m² lub równej 120 m²). W konsekwencji projekt powinien przewidywać co najmniej 80 miejsc postojowo-garażowych (64 miejsca dla mieszkań o powierzchni do 60m² i co najmniej 16 miejsc dla 8 mieszkań przekraczających powierzchnię 60 m²), a przewiduje jedynie 72 miejsca postojowe - garażowe. Skarżąca podniosła, że odległość zatwierdzonego pozwoleniem na budowę śmietnika od budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania wynosi ok. 8m, co jest niezgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżąca wskazała na lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie uzgodnienia wewnętrznej obsługi komunikacyjnej z uwagi na informację Zarządu Dróg Miejskich o braku kompetencji tego organu. W ocenie skarżącej w takiej sytuacji organ powinien rozpatrzeć zasadność stanowiska Zarządu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. sp. z o. o. sp. k. pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu, z wiatami śmietnikowymi, wewnętrznymi instalacjami gazowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr ew. [...]w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] W.

Orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ II instancji przyjął, że inwestor spełnił wszystkie wymogi, jakie w takim przypadku nakłada Prawo budowlane, a to uzasadnia zastosowanie art. 35 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Stanowisko to, w ocenie Sądu, w świetle akt sprawy zasługuje na akceptację.

Zauważyć należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek z 2 lutego 2018 r. o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (por. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest dokonanie sprawdzeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

Jak stanowi ten ostatni przepis, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

Jak wynika z powyższego, w wymienionych przepisach określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, określając tym samym zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. I tak, do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala zaś, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej. Z powyższego w efekcie wynika, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest więc decyzją związaną.

Z przytoczonej wyżej regulacji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami.

Nieruchomość przeznaczona pod inwestycję znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów obszarów [...] w gminie W., przyjętym Uchwałą [...] z dnia [...] października 2001 r., na terenie oznaczonym symbolem MN tj. teren przeznaczenia: mieszkalnictwo jednorodzinne o zróżnicowanej intensywności z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej o małych gabarytach i wysokości do 3 kondygnacji.

Wniosek Wojewody, że poddany kontroli projekt spełnia warunek zgodności z planem miejscowym, jest zdaniem Sądu prawidłowy. W treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zawarł bowiem przekonującą argumentacją opartą na właściwie interpretowanych postanowieniach m.p.z.p., która potwierdza sposób zastosowania w sprawie przez organ art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, inwestycja nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu o symbolu MN. Wprawdzie przeznaczeniem podstawowym na tym terenie jest mieszkalnictwo jednorodzinne o zróżnicowanej intensywności (§ 9 ust. 1 m.p.z.p.), to plan dopuszcza na tym terenie również: 1) zabudowę wielorodzinną o małych gabarytach i wysokości do 3 kondygnacji, 2) obiekty o charakterze pensjonatowym i wprowadzenie usług nieuciążliwych w parterach budynków, 3) usługi publiczne i komercyjne oraz usługi nieuciążliwe, 4) urządzenia infrastruktury technicznej (np. stacje trafo) i komunikacyjnej (np. parkingi i garaże), co wynika z treści § 9 ust. 3 m.p.z.p. Zgodzić się należy z poglądem, że budowa czterech budynków wielorodzinnych i wiat śmietnikowych, wraz z zagospodarowaniem terenu na terenie działki nr [...] stanowi zabudowę wielorodzinną o małych gabarytach spełniającą warunek wysokości, jak i wymagania dodatkowe określone w § 9 ust. 4 m.p.z.p. Budynki posiadają wymagane 3 kondygnacje.

Powyższej oceny (o niesprzeczności z przeznaczeniem terenu o symbolu MN) skarżąca nie kwestionuje. Zarzuca natomiast naruszenie § 25 pkt 2 planu miejscowego, w zakresie obliczenia zapotrzebowania miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji.

Zgodnie z powyższym przepisem plan ustala jako obowiązujące zasady lokalizacji miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla zabudowy wielorodzinnej – minimum 1 miejsce postojowo – garażowe na mieszkanie (nie mniej jednak niż 1 miejsce na 60 m² powierzchni użytkowej) w obrębie lokalizacji własnej.

Z akt sprawy wynika, że na zaprojektowaną przez skarżącą inwestycję składają się łącznie 64 mieszkania, w tym 58 o powierzchni poniżej 60 m² oraz 6 o powierzchni przekraczającej 60 m².

Zarzut skargi opiera się na błędnym, bo niezgodnym ze stanem faktycznym założeniu, że inwestor zamierza realizować 72 mieszkania, co zdaniem skarżącej oznacza, że projekt powinien przewidywać co najmniej 80 miejsc postojowo – garażowych.

Zgodzić się należy z organem, że w projekcie przewidziano wymaganą liczbę miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji - 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie - 64 mieszkań, nie mniej jednak niż 1 miejsce na 60 m² powierzchni użytkowej mieszkania. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano 72 miejsca parkingowe. Sporne zamierzenie budowlane przewiduje jak wspomniano 6 mieszkań o powierzchni większej niż 60 m². Prawidłową zatem formą obliczenia zapotrzebowania miejsc parkingowych dla tej inwestycji, spełniającej wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zagwarantowanie 1 miejsca parkingowego na każde mieszkanie do 60 m² oraz zsumowanie nadwyżki (powierzchnia całkowita mieszkania - 60 m² = nadwyżka) powierzchni użytkowej wszystkich mieszkań mających powyżej 60 m², a następnie podzielenie nadwyżki przez wskaźnik określający metraż w planie zagospodarowania przestrzennego – 60 m².

Tym samym zaprojektowane 72 miejsca postojowe realizują nałożone w planie miejscowym wymagania.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi zmierzającego do wykazania naruszenia § 9 ust. 2 pkt 16 planu miejscowego w zakresie obowiązku odrębnego uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich wewnętrznej obsługi komunikacyjnej na terenie zespołu zabudowy zorganizowanej.

Obsługa komunikacyjna projektowanej inwestycji będzie zapewniona od strony ul. [...], tj. drogi [...]. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część opisowa i rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna wskazywać układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej. W projekcie takie nawiązanie zostało przedstawione. W przypadku, gdy drogę publiczną stanowi droga krajowa lub wojewódzka projekt budowlany powinien zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawierać uzyskane przez inwestora oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Oświadczenie takie nie jest wymagane w przypadku drogi kategorii gminnej, a zatem takiej, jaką posiada ul. [...] na rozważanym odcinku.

Kwestionowana inwestycja obejmująca realizację czterech budynków w zabudowie wielorodzinnej ma bez wątpienia charakter "zespołu zabudowy zorganizowanej", o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 16 m.p.z.p. Przyjąć trzeba, że uzgodnienie z Zarządem Dróg Miejskich jej wewnętrznej obsługi komunikacyjnej związane z koncepcją zagospodarowania terenu powinno być postrzegane jako spełnienie wymagania w tym przypadku przepisu szczególnego.

Z akt sprawy wynika, że inwestor po wystąpieniu do Zarządu Dróg Miejskich uzyskał w nawiązaniu do powołanego przepisu odpowiedź wskazującą, że zarządca nie uzgadnia rozwiązań w zakresie komunikacji na terenie wewnętrznym (pismo z 26 kwietnia 2018 r. znak: [...]), co powoduje, że nie można zarzucić inwestorowi w tym zakresie naruszenia prawa skutkującego odmową zatwierdzenia przedłożonego przez niego projektu budowlanego. Nie można w tej sytuacji dokonać, jak zdaje się tego oczekiwać skarżąca, innego alternatywnego uzgodnienia w tym zakresie. Organy obu instancji prawidłowo zdaniem Sądu przyjęły, że zwrócenie się przez inwestora ze stosownym wnioskiem wobec uzyskania odpowiedzi Zarządu Dróg Miejskich jest zgodne z planem miejscowym. Zachowanie przez inwestora stosownej procedury realizującej postanowienia planu i stanowisko organu, że nie jest on właściwy do dokonania uzgodnienia, stanowi zdaniem Sądu o niezasadności podniesionego zarzutu. Nie jest zatem tak, że inwestor opinią Zarządu Dróg Miejskich nie dysponuje, co nakazywałoby projekt budowlany uznać za naruszający art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Jedynie na marginesie Sąd w tym miejscu zauważa, że skarżąca realizując własną inwestycję w [...] na podstawie decyzji Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę zespołu budynków wielorodzinnych "L." (okoliczność znana Sądowi z urzędu – sprawa VII SA/WA 2369/19) ze zjazdem w ul. [...] podobnie, jak inwestor w rozpoznawanej sprawie uzyskała odpowiedź Zarządu Dróg Miejskich, że zarządca nie uzgadnia rozwiązań w zakresie komunikacji na terenie wewnętrznym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną od wyroku w sprawie VII SA/WA 2369/19 skarżąca za całkowicie wystarczające uznała takie stanowisko Zarządu Dróg Miejskich w kontekście spełnienia normy zawartej w § 19 ust. 2 pkt 16 tego samego planu miejscowego.

W ocenie Sądu, Wojewoda w treści zaskarżonej decyzji zawarł analizę dotyczącą kompletności projektu budowlanego, jak i jego zgodności z pozostałymi przepisami, w tym warunkami techniczno-budowlanymi. Wskazuje ona na spełnienie przez inwestora wszystkich wymagań nakazanych prawem i Sąd tę ocenę podziela.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, należy wskazać, że zgodnie z jego treścią odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej:

1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;

2) 3 m - od granicy działki budowlanej;

3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40.

Skarżąca podnosi, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu osiedla L., zatwierdzonego dla skarżącej decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., zaprojektowano wiatę śmietnikową w odległości 3 m od granicy działki inwestora, zaś z drugiej strony zagospodarowanie terenu osiedla J. sp. z o.o. sp. k. zakłada odległość budynków mieszkalnych wynoszącą 4,5 m od granicy działki skarżącej. Odległość zatwierdzonego pozwoleniem na budowę śmietnika od budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania wynosi zatem ok. 8m.

W piśmie z dnia 22 kwietnia 2021 r. stanowiącym odpowiedź inwestora na wniesioną w niniejszej sprawie skargę, pełnomocnik J. sp. z o.o. sp. k. potwierdził, że dwanaście okien w budynku nr 2 rzeczywiście znajduje się w odległościach od 7,63 m do 7,86 m od wiaty śmietnikowej na sąsiedniej działce. Wyjaśniono przy tym, że sześć pomieszczeń, w których znajdują się te okna, nie są jednak pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Zgodzić się należy z inwestorem, że ww. pomieszczenia w środkowej części budynku, w zatwierdzonym projekcie budowlanym i wydanym pozwoleniu na budowę, są przewidziane i przeznaczone jako komórki lokatorskie, a więc pomieszczenia gospodarcze. Zgodnie zaś z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny (pkt 1); pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie (pkt 2).

Z kolei zgodnie z § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia przez pomieszczenie gospodarcze należy rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych.

W tej sytuacji zaskarżona decyzja wbrew stanowisku skarżącej nie narusza § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

W ocenie Sądu, ustalenia i oceny organów w niniejszej sprawie wskazujące na kompletność i zgodność z przepisami wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, są prawidłowe. Ponadto znalazły wyraz w uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji.