Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1388/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1, art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi N. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez N. M. / dalej "skarżący"/ jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] marca 2013r. o przekazaniu cudzoziemca do Niemiec i o umorzeniu postępowania o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Polski.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Skarżący będący obywatelem [...], po zatrzymaniu w dniu 21 stycznia 2013r. w związku z nielegalnym pobytem na terytorium RP, w dniu 28 lutego 2013r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP.

Po ustaleniu, że cudzoziemiec przybył do Polski z Niemiec, gdzie wcześniej starał się o nadanie statusu uchodźcy, Wydział Postępowań Dublińskich skierował do władz niemieckich wniosek o przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku złożonego przez cudzoziemca na podstawie art.16 ust.1 lit."e" rozporządzenia Rady/ WE/ nr 343/2003.

Władze niemieckie w decyzji z dnia [...] lutego 2013r. wyraziły zgodę na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku cudzoziemca. W konsekwencji powyższego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ww. decyzja z dnia [...] marca 2013r. postanowił o przekazaniu cudzoziemca do Niemiec do dn. 18.08.2013r. oraz o umorzeniu postępowania o nadanie statusu uchodźcy w RP.

Od tej decyzji cudzoziemiec złożył odwołanie, podniósł w nim, że w sprawie został niewłaściwie zastosowany art.41 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Złożył również wniosek dowodowy z odpisu skróconego aktu małżeństwa zawartego w dniu [...].03. 2013r. z obywatelką polską [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2013r. r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaznaczyła, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wskazuje, że odpowiednie władze RFN prowadziły uprzednio postępowanie wobec wnioskodawcy z jego wniosku o nadanie statusu uchodźcy i odmówiły mu nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia innych form ochrony międzynarodowej. W konsekwencji to RFN jest państwem członkowskim odpowiedzialnym za przyjęcie z powrotem cudzoziemca zgodnie z art.16 ust.1 lit. "e" rozporządzenia 343/2003, a do wnioskodawcy nie mają zastosowania inne z przewidzianych w cyt. rozporządzeniu kryteriów określających państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku.

Jednocześnie organ podniósł, że za mniemającą wpływu na wynik sprawy należy uznać okoliczność zawarcia przez cudzoziemca związku małżeńskiego z obywatelką polską, tym bardziej, że związek małżeński został zawarty po wydaniu decyzji przez szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

W skardze na powyższą decyzję N. M. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art.7 w zw, z art.77§1 kpa poprzez niewystarczające, niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej zgromadzenie i ocenę materiału dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy

- art.107§3 kpa w zw. z art.11 kpa poprzez wysoce lakoniczne uzasadnienie przedmiotowej decyzji, a w szczególności brak analizy stanu faktycznego w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawa materialnego

- art.80 kpa poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na wyrywkowym powołaniu się na fragmenty materiału dowodowego

- art.15 kpa poprzez brak analizy stanu prawnego dopasowanego do nowych okoliczności faktycznych, które uległy zmianie do wydania decyzji I instancji

W konsekwencji ww. naruszeń skarżący podniósł, że doprowadziło to naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art.8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka I podstawowych Wolności, art.89 ust.1 pkt.2 ustawy o cudzoziemcach oraz art.16 ust.1 lit."c" rozporządzenia Rady / WE/ nr 343/2003 poprzez naruszenie jego prawa do życia rodzinnego.

W obszernym uzasadnieniu postawionych w powyższy sposób zarzutów skarżący zawarł polemikę z argumentacją organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący zwrócił w szczególności uwagę na naruszenie art.8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka gwarantującym prawo do poszanowania życia rodzinnego w kontekście zawartego przez niego związku małżeńskiego z obywatelką Polski. Stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło w pełni do zrealizowania określonych w tym przepisie przesłanek przez co organ zobligowany był do zastosowania klauzuli i rozpoznania wniosku o status uchodźcy.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w konsekwencji skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, iż skarżący przybył do Polski z Niemiec, gdzie starał się o uzyskanie statusu uchodźcy. Z tego powodu Wydział Postępowań Dublińskich Urzędu do Spraw Cudzoziemców zwrócił się do władz niemieckich o potwierdzenie tej informacji. Władze imigracyjne RFN potwierdziły te okoliczności i poinformowały, że wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy na terenie RFN został odrzucony.

Kierując się powyższą odpowiedzią Wydział Postępowań Dublińskich Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia 18 lutego 2013r. r. zwrócił się do imigracyjnych władz niemieckich o przejęcie rozpoznania wniosku złożonego przez cudzoziemca w Polsce na podstawie art. 16 ust. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określenia Państwa Członkowskiego właściwego do rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. UE.L nr 50, poz. 1 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem Państwo Członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zobowiązane do przyjęcia z powrotem osoby, której wniosek został odrzucony i która przebywa na terytorium innego Państwa Członkowskiego bez pozwolenia. W tym miejscu przypomnieć należy, że poza sporem pozostawała kwestia nielegalnego przebywania cudzoziemca na terenie Polski, tj. w tym przypadku na terenie "innego Państwa Członkowskiego".

W decyzji z dnia [...] lutego 2013r. r. niemiecki urząd imigracyjny zaakceptował przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku cudzoziemca na ww. podstawie.

W tej sytuacji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zobowiązany był do wydania decyzji o przekazaniu skarżącego do RFN w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o ochronie i umorzeniu postępowania w sprawie złożonego wniosku statusowego na podstawie art. 105 §1 k.p.a. Stosownie bowiem do treści ww. przepisu ustawy o ochronie, jeżeli w toku postępowania inne państwo członkowskie, odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, wyrazi zgodę na przejęcie wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o ich przekazaniu i o umorzeniu postępowania. Jednocześnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, wynika, iż w przypadku, gdy Państwo Członkowskie, któremu złożono wniosek, zgadza się na przejęcie osoby ubiegającej się o azyl, Państwo Członkowskie, w którym złożony został wniosek o udzielenie azylu, powiadamia wnioskodawcę o decyzji dotyczącej nierozpatrywania wniosku oraz o obowiązku przeniesienia wnioskodawcy do odpowiedzialnego Państwa Członkowskiego.

Odnosząc się do naruszenia art.8 cyt. EKPC, poprzez naruszenie prawa skarżącego do życia rodzinnego, w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko orzekających w sprawie organów, że w ustalonych okolicznościach sprawy ingerencja w prawo do życia rodzinnego skarżącego przez przekazanie go do Niemiec jest uzasadniona na podstawie art.8 ust.2 EKPC i w konsekwencji nie stanowi naruszenia tego prawa.

Trafnie wywiodły organy, że zgodnie z brzmieniem klauzuli imitacyjnej przewidzianej w art.8 ust.2 EKPC i zasadami jej stosowania wypracowanymi przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, ingerencja jest dopuszczalna, jeśli łącznie spełnia trzy przesłanki:

1/ jest przewidziana przez prawo / test celowości/

2/ realizuje co najmniej jeden z wymienionych celów / test celowości/

3/ jest konieczna w demokratycznym społeczeństwie dla osiągnięcia tych celów przy uwzględnieniu, przede wszystkim, zasady proporcjonalności / test konieczności/

Organ w sposób szczegółowy i trafny uzasadnił w odniesieniu do skarżącego zachodzenie ww. przesłanek, posiłkując się stosownym orzecznictwem ETrPC.

Trafnie i zasadnie także organ uznał, że fakt zawarcia przez skarżącego związku małżeńskiego z obywatelką polską nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Związek małżeński został bowiem przez skarżącego zawarty w trakcie przebywania na terytorium RP w ramach toczącej się wobec niego procedury o nadanie statusu uchodźcy i po uprzednio nielegalnym pobycie, a więc skarżący musiał zdawać sobie sprawę z możliwych tego konsekwencji dla nawiązanego życia rodzinnego.

Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, poprzez nie uwzględnienie całego materiału dowodowego sprawie, nie odniesienie się do niego w trakcie postępowania i w wydanym rozstrzygnięciu – Sąd stwierdza, że wszystkie okoliczności związane ze złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy w RP zostały przez organ odwoławczy zbadane i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za chybione należy uznać twierdzenia skarżącego o nie wzięciu pod uwagę faktu zawarcia przez niego związku małżeńskiego z obywatelka polską. Organ, jak to już podniósł Sąd, ocenił powyższą okoliczność i wskazał dlaczego nie może ona mieć wpływu na wynik sprawy z właściwym uzasadnieniem prawnym.

Rada do Spraw Uchodźców w pełni zrealizowała także dyspozycję art. 107 §3 k.p.a. Wszystkie istotne elementy argumentacji strony oraz dokumenty przedłożone przez nią na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego zostały włączone do materiału dowodowego i poddane analizie, której wyniki znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to daje jasny obraz motywów przyjętego rozstrzygnięcia.

Z związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 7, art. 11, art.15, art. 77, art.80 i 107 § 3 k.p.a. uznać należało za nieuzasadnione i pozbawione podstaw.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.