Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1314/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...], [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...] "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji udzielonej z budżetu państwa; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. A. P. – Z., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 2400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 552 zł (pięćset pięćdziesiąt dwa złote).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 9 kwietnia 2013 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Stowarzyszenie [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...] "[...]" – dalej: Skarżący, Stowarzyszenie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]marca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] zobowiązującą do zwrotu dotacji w kwocie [...] zł.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 19 maja 2004 r. pomiędzy Miastem Stołecznym Warszawą a Skarżącym została zawarta umowa nr [...] o udzielenie dotacji ze środków m.st. Warszawy w kwocie [...] zł na realizację zadań w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na X Jubileuszową [...] Olimpiadę Młodzieży [...]. Dotacja została przekazana w dniu 21 maja 2004 r.

Pismem z 17 grudnia 2004 r. Zastępca Dyrektora Biura Edukacji Urzędu m.st. Warszawy wezwał Stowarzyszenie do zwrotu przekazanych środków finansowych w związku z nierozliczeniem udzielonej dotacji, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Prezydent m.st. Warszawy zobowiązał Skarżącego do zwrotu przedmiotowej dotacji. Decyzja organu I instancji z [...] marca 2005 r. jak i kolejne z [...] października 2006 r. i z [...] listopada 2008 r. zostały uchylone przez organ II instancji i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolejną decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy działając na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.), art. 190 w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1, art. 146 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.), art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) zobowiązał Stowarzyszenie [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...]"[...] do zwrotu dotacji w kwocie [...] zł udzielonej z budżetu m.st. Warszawy na podstawie umowy nr [...] z [...] maja 2004 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Stowarzyszenie zobowiązane było do wykorzystania przyznanych środków finansowych zgodnie z celem na jaki je uzyskało i na warunkach określonych umową. Stowarzyszenie nie złożyło końcowego sprawozdania z wykonania zadania. W wycofanym przez Stowarzyszenie sprawozdaniu, wbrew umowie i preliminarzowi wykazano koszty wynajmu obiektów, obsługi sędziowskiej, ubezpieczenia, transportu i imprez towarzyszących oraz przedstawiono rachunki wystawione przed datą zawarcia umowy, a także po zakończeniu zadania – dokumenty te nie stanowiły podstawy do rozliczenia przedmiotowej dotacji. Dodatkowo wskazano, iż Stowarzyszenie nie przedstawiło oryginałów dokumentów księgowych, uniemożliwiając choćby częściowe rozliczenie dotacji (do 24% jej wysokości). Reasumując organ wskazał, iż przekazane środki finansowe stanowią dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i podlegają zwrotowi do budżetu m.st. Warszawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z przeprowadzonego w sprawie postepowania dowodowego m.in. z przedstawionego poprawionego sprawozdania, wynika, iż Skarżący zorganizował imprezę, na którą uzyskał dotację, w której udział wzięło 600 uczestników (liczba zakupionych nagród), co stanowi 24% z 2500 uczestników. Rozliczeniu mogłaby zatem podlegać kwota 6960 zł. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszona okoliczność braku możliwości przewidzenia udziału zadeklarowanej liczby osób. Skoro strona zaakceptowała warunki umowy to musiała liczyć się ze wszystkimi jej warunkami. Ponadto organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta m.st Warszawy co do braku możliwości rozliczenia części dotacji z uwagi na nieprzedstawienie przez stronę oryginałów dokumentów księgowych dokumentujących poniesione wydatki. Obowiązek ten wynikał natomiast z zapisów zawartej umowy i stanowił podstawę do rozliczenia dotacji.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. Stowarzyszenie [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...] "[...]" zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, orzeczenia przedawnienia roszczeń w sprawie, zapoznanie się oraz dokonanie analizy prawnej przez Sąd z treścią odwołań i zgromadzonego materiału dowodowego kierowanych w sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w latach 2005-2011, które są integralną częścią niniejszej skargi.

Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie zasad ogólnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." (art. 6, art. 7), błędną interpretację przepisów prawa proceduralnego jak i materialnego, brak rozpatrzenia odwołań strony i ustosunkowania się do ich treści oraz zgromadzonego materiału dowodowego w latach 2005-2011, naruszenie ciągłości postępowania administracyjnego, rozpatrywanie obu spraw przez ten sam skład orzekający - tak obecnie jak i w poprzednich latach członkowie składu orzekającego w różnych konfiguracjach brali udział w rozstrzyganiu spraw związanych z udzieleniem spornych dotacji z roku 2004 przez Prezydenta m.st. Warszawy, działanie organu tzw. Komisji m.st Warszawy ds. rozliczenia dotacji bez podstawy prawnej.

W uzasadnieniu skargi opisano szczegółowo stan faktyczny sprawy oraz zarzuty w kwestii wykorzystania udzielonej dotacji zgodnie z jej przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż w uzasadnieniu decyzji szczegółowo i obszernie wskazano na motywy, którymi kierował się organ odwoławczy i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.

Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do uwzględnienia żądania skargi.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi kwestia prawidłowości rozliczenia dotacji udzielonej na podstawie umowy nr [...] w sprawie udzielenia dotacji ze środków m.st. Warszawy. Na podstawie postanowień zwartych w umowie m.st. Warszawa zleciło Stowarzyszeniu realizację zadania publicznego w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na . "X Jubileuszową [...] Olimpiadę Młodzieży [...]".

Należy wyjaśnić, iż podstawę udzielenia dotacji stanowił art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm.), zgodnie z którym podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje na cele publiczne związane z realizacją zadań tej jednostki. Stosowanie do art. 118 ust. 2 tej ustawy zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 roku o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań publicznych niż określone w tej ustawie:

1) zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1; przepis art. 71 ust. 2 stosuje się odpowiednio;

2) tryb postępowania o udzielenie dotacji, sposób jej rozliczania oraz sposób kontroli wykonywania zleconego zadania określa w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, zapewniając jawność postępowania o udzielenie dotacji i jej rozliczenia.

Należy zauważyć, iż Rada m.st. Warszawy w dniu 16 stycznia 2003 roku podjęła uchwalę nr W73/2003 w sprawie trybu przyznawania, rozliczania oraz kontroli wykorzystania dotacji przyznawanych podmiotom nie zaliczonym do sektora finansów publicznych na wykonywanie zadań związanych z realizacją zadań m.st. Warszawy oraz dzielnic m.st. Warszawy na lata 2003- 2004.

Odnosząc się do materialnoprawnych podstaw zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów.

Powołana ustawa z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych utraciła moc obowiązującą w dniu 1 stycznia 2006 roku i zastąpiona została ustawą z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych (Dz. U. 249, poz. 2104). Podstawę określenia kwoty przypadającej do zwrotu stanowi zatem art. 146 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych. Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

Stosownie do art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji.

W myśl art. 149 ust. 4 tej ustawy zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

Zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

Organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały zatem określenia podstawy prawnej zwrotu spornej dotacji.

Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, który dotyczy wykazu inwestycji wieloletnich finansowanych z budżetu państwa. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie mógł naruszyć powołanego przepisu, gdyż w niniejszej sprawie nie miał on w ogóle zastosowania.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia roszczeń wskazać należy, iż zakresie nieuregulowanym w art. 146 ust. 1 i 2 z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy. Przepis art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia. Wygaśnięcie zobowiązania powoduje, że prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie naliczenia należności jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zgodnie z powołanym przepisem art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1 tej ustawy organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Zatem, zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa stosownie do przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych i na gruncie rozpatrywanej sprawy powstało w dniu 28 lutego 2005 roku (dotacja została przekazana w dniu 5 sierpnia 2004 roku). Decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny. Na mocy przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, zaś stosownie do przepisu art. 145 ust. 1 dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji. W konsekwencji, w sprawie zobowiązanie do zwrotu dotacji powstałe z mocy prawa przedawnia się po upływie 5 lat licząc od 31 grudnia 2010 roku.

SKO w Warszawie zasadnie powołało się na treść art. 70 § 6 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Stosownie do art. 70 § 7 pkt 2 ustawy o finansach publicznych bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Organ II instancji w sposób prawidłowy określił okresy zawieszenia biegu przedawnienia w trakcie postępowań sądowoadministracyjnych, które toczyły się w przedmiocie rozstrzygnięć orzekających o zwrocie spornej dotacji, wskazując, iż termin przedawnienia zobowiązania objętego prowadzonym postępowaniem upłynie w dniu 23 czerwca 2013 r.

Nieuprawniony jest również zarzut rozpatrywania sprawy przez ten sam skład orzekający. Skarżący w żaden sposób nie wykazał bowiem aby w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności, które wskazywałyby na naruszenie przepisów o wyłączeniu pracownika od udziału w postępowaniu.

W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut braku realizacji zaleceń SKO zawartych w decyzji z [...] sierpnia 2009 r. przez organ I instancji orzekający w sprawie. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent m.st. Warszawy zastosował się bowiem do wskazań co do okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo zatem zostało w sprawie przeprowadzone postępowanie ugodowe, które stanowiło element postępowania dowodowego (wyjaśniającego) przez organ pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organy obu instancji wskazać należy, iż z umowy zawartej pomiędzy m.st. Warszawa a Stowarzyszeniem [...], [...]i [...] Dzieci i Młodzieży [...]"[...]" z siedzibą w W. w sprawie udzielenia dotacji ze środków m.st. Warszawy na realizację zadania publicznego w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na X Jubileuszową Warszawską Olimpiadę Młodzieży [...] wynika, że środki finansowe z dotacji dofinansują koszty dożywienia uczestników, zakup materiałów niezbędnych do zorganizowania imprezy oraz nagród dla uczestników. W programie weźmie udział 2500 (§ 2 ust. 2 umowy). Miasto zastrzegło prawo przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydatkowania przekazanych środków finansowych zarówno w trakcie realizacji zadania, jak i po jego zakończeniu, a Podmiot zobowiązał się do udostępnienia dowodów księgowych, dotyczących dotowanego przez Miasto zadania. Dowody księgowe będą udostępnione Miastu w siedzibie Podmiotu łub na wniosek Miasta, poza siedzibą podmiotu, za potwierdzonym spisem przyjętych dokumentów (§ 2 ust. 3 i 4 umowy). W § 6 umowy Stowarzyszenie zobowiązało się do złożenia końcowego rozliczenia wraz ze sprawozdaniem z wykonania zadania, w terminie do dnia 14 czerwca 2004 roku. Stowarzyszenie zobowiązało się do złożenia rozliczenia dotacji wraz z jego opisem w Biurze Edukacji Urzędu m.st. Warszawy, celem akceptacji przez Dyrektora Biura oraz przedłożenia do bieżącej kontroli oryginałów dowodów księgowych dotyczących zadania.

Z przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego, zwłaszcza ustaleń Zespołu ds. rozliczenia dotacji przyznanych Stowarzyszeniu [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży "[...]" w 2004 roku zgodnie z umową nr [...] - "X Jubileuszowa [...] Olimpiada Młodzieży [...]" przedstawionych w sprawozdaniu z dnia 14 kwietnia 2011 roku i protokole z dnia 7 marca 2011 roku oraz z dnia 16 lutego 2011 roku wynika, że w dniu 2 marca 2011 roku Stowarzyszenie przedstawiło poprawione sprawozdanie z wykonanego zadania. W sprawozdaniu tym podano cele, zadania, program wyjazdu, liczbę uczestników, wyjaśnienie dotyczące transportu, znicza olimpijskiego, obrusów. Do sprawozdania załączono sprawozdanie z przebiegu olimpiady, regulamin olimpiady, opisy konkurencji, grup zawodników, konkursów. W sprawozdaniu wykazano udział 645 zawodników i rodzin, opiekunów i kibiców, co dało razem liczbę 1200 osób. Na podstawie dokumentacji nie udało się ustalić liczby wolontariuszy. Ostatecznie przyjęto liczbę 600 uczestników bo o takiej liczbie zakupionych nagród jest mowa w sprawozdaniu. Uznano, że 600 uczestników stanowi 24% z 2500 uczestników zadeklarowanych w umowie. Zasadnie zatem organ I instancji przyjął, iż rozliczeniu mogłaby podlegać kwota 6 960 zł.

Należy podkreślić, iż obowiązek przedstawienia przez stronę oryginałów dokumentów księgowych dokumentujących poniesione wydatki wynikał wprost z zapisów zawartej umowy i stanowił podstawę do rozliczenia dotacji. Bezsporne jest również, że strona skarżąca powyższego obowiązku nie wypełniła. Kolegium zasadnie wywiodło przy tym, iż obowiązku tego należało dopełnić wraz z przekazaniem prawidłowego sprawozdania, z którego wynikałaby przede wszystkim liczba uczestników zorganizowanego obozu.

W ocenie Sądu, nie są uzasadnione zarzuty naruszenia podstawowych zasad k.p.a., a w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.). Zgodnie z treścią wskazanych przepisów organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują niezbędna kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z analizy akt sprawy wynika, iż organy obu instancji w sposób wystarczający ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zebrały materiał dowodowy, co pozwalało na wszechstronne rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ pod sygn. akt III K 262/11. Stosownie do art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie powyższego dowodu posiadałoby znaczenie procesowe jedynie w przypadku wykazania przez skarżące Stowarzyszenie, iż okoliczność kradzieży dokumentacji księgowej była podnoszona w trakcie postępowania administracyjnego. Z akt sądowych wynika, iż włamanie do biura miało miejsce w dniu 10 stycznia 2010 r. Stowarzyszenie zawierając porozumienie w sprawie rozliczenia dotacji w dniu [...] listopada 2010 r. zobowiązało się jednakże do przedstawienia oryginałów dokumentów księgowych dotyczących realizacji spornej umowy. Również w trakcie późniejszego postępowania dowodowego Stowarzyszenie nie wskazało, iż nie posiada oryginałów dokumentów księgowych. Nie można zatem stawiać organom zarzutu braku uwzględnienia powyższej okoliczności w trakcie prowadzonego postępowania. Natomiast wniosek o wydanie nakazu wyłączenia spod egzekucji administracyjnej środków finansowych pochodzących z dotacji publicznych i wpłat przeznaczonych na rehabilitację oraz turnus rehabilitacyjny odbywający się raz w roku nie mieści się w katalogu dowodów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.