Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 354/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 2, art. 61 par. 1, par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w[...] z dnia [...] lutego 2013r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2008r. postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2013r., A.B. , działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2013r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2008r.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie narazi skarżącą na znaczną szkodę majątkową. Obecnie skarżąca co prawda nie jest nigdzie zatrudniona, ale jest osobą poszukującą pracy odpowiedniej do jej doświadczenia i umiejętności. Podjęcie jednak zatrudnienia w sytuacji, gdy niezwłocznie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne, a w jego ramach zajęcie wynagrodzenie za pracę, uniemożliwi zdobycie pracy na dłuższy czas. Skarżąca podnosi jednocześnie, że zaskarżona decyzja opiera się w zasadzie na odmiennej niż prezentowana przez skarżącą ocenie zebranych dowodów i faktów. Wszczęcie zatem postępowania egzekucyjnego przed rozpoznaniem zarzutów skarżącej przez Sąd, narazi skarżącą na szereg niedogodności w życiu codziennym, a także doprowadzi do obciążenia wysokimi kosztami egzekucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.; zwane dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04 (niepublikowane) stwierdził, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168).

W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności stwarzające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, Lex nr 1240681). Twierdzenie, że egzekucja należności narazi skarżącą na szereg niedogodności w życiu codziennym, a także doprowadzi do obciążenia wysokimi kosztami egzekucji, nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Brak zatrudnienia skarżącej oraz poszukiwanie pracy również nie są okolicznościami, które potwierdzają, że ewentualne wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenie skutków.

Na marginesie wskazać również należy, że dochodzone od skarżącej świadczenie ma charakter pieniężny i podlega zwrotowi w sytuacji wydania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, co będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.