Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1075/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 59 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 184,  art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki Sędziowie Sędzia NSA Juliusz Antosik Sędzia NSA Sylwester Marciniak ( spr. ) Protokolant Karol Olton po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 144/06 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 240 zł ( słownie: dwieście czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r., (sygn. akt I SA/Bd 144/06), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów.

2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji ustalił, iż zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...], w którym organ nie uznał zobowiązania (za sierpień 2001 r w zakresie podatku od towarów i usług w kwocie 8.309 zł) za wygasłe, uznał natomiast zarzut dotyczący błędów formalnych tytułu wykonawczego (wskazanie niewłaściwego organu egzekucyjnego). Organ nie podzielił stanowiska strony, iż prowadzenie egzekucji administracyjnej jest niedopuszczalne w oparciu o art. 33 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z racji wygaśnięcia obowiązku podlegającego wykonaniu. Strona nie odpowiedziała na wezwanie do przedłożenia dowodów na potwierdzenie prezentowanego przez siebie stanowiska.

W swej decyzji organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów strony wskazując, że umożliwiono jej zapoznanie się z aktami sprawy i złożenie wyjaśnień, strona jednak z możliwości tej nie skorzystała. Organ I instancji wyjaśnił także motywy rozstrzygnięcia oraz wskazał dowody, na których się oparł. Z dowodów zgromadzonych przez wierzyciela nie wynikało potwierdzenie wygaśnięcia zobowiązania, a strona, pomimo wezwania, nie przedstawiła własnych dowodów.

3. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła mu naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 88 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie strony w wezwaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] zapoznano ją z zebranym materiałem dowodowym, jednakże brak było w tym piśmie informacji o możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranego materiału dowodowego, co zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi obowiązek organu. Tym samym została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Nadto zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawierało uzasadnienia faktycznego, a organ ograniczył się do cytowania przepisów i wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazując na art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego strona stwierdziła, iż organy przerzuciły na nią obowiązek zebrania materiału dowodowego. Obowiązek podlegający wykonaniu wygasł wobec faktu, że zobowiązanie zostało wykonane w sposób określony w art. 38 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w zw. z art. 8 ustawy o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy. Organ nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia wskazanej okoliczności. Strona podniosła, że przedstawienie dowodów, iż jej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług wygasło, jest niemożliwe, ponieważ znajdują się u wierzyciela oraz u organów celnych prowadzących postępowanie w zakresie należności celnych za 1999 r.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, oddalając skargę, wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej w związku ze zgłoszonym zarzutem wykonania obowiązku podlegającego egzekucji. Sąd zwrócił uwagę, że wskazany przez stronę art. 38 ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierał pkt 3, a analiza zarówno art. 38 ust. 2 pkt 3, jak i art. 38 ust. 3 tej ustawy, podobnie jak art. 8 ustawy o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy nie dotyczy kwestii wykonania i wygaśnięcia ciążącego na skarżącej zobowiązania podatkowego. W trakcie postępowania administracyjnego strona podnosiła, że dowodem potwierdzającym fakt wykonania obowiązku jest treść deklaracji w podatku akcyzowym składanych przez skarżącą wierzycielowi w 2001 r. – wynika z nich, że podatniczka posiadała nadpłatę w podatku akcyzowym z tytułu zakupu znaków skarbowych akcyzy wyczerpującą wysokość egzekwowanego zobowiązania w podatku VAT. Organ I instancji wyjaśnił, że wpłaty z Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy zostały zarachowane na poczet zaległości w podatku akcyzowym za maj 1999 r. W wezwaniu z dnia 21 października 2005 r., wystosowanym do skarżącej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. poinformowano ją o wysokości i terminach przekazanych nadpłat w podatku akcyzowym oraz o sposobie zarachowywania wpłat. Sąd podkreślił, iż skarżąca, mimo takiej możliwości, nie przedłożyła dowodów świadczących o tym, że zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług wygasło, a wierzyciel takimi dowodami nie dysponuje. Organy celne nie zajmowały się poborem podatku VAT skarżącej za sierpień 2001 r. i trudno, żeby dysponowały dowodami w zakresie wykonania przez nią tego obowiązku. Zasadnie zatem organy uznały zarzut skarżącej za bezpodstawny. Nie naruszono art. 33 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Sąd I instancji nie dopatrzył się też naruszenia innych wskazanych przez stronę przepisów, organy zebrały bowiem dowody wystarczające do wydania rozstrzygnięcia, a zgromadzony materiał dowodowy wyjaśnia wszystkie ważne okoliczności sprawy. Organy nie przekroczyły też granic swobodnej oceny dowodów, a skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy nie musiał ponownie przytaczać argumentów powołanych w postanowieniu organu I instancji. W uzasadnieniu przytoczono zasadnicze motywy podjętego rozstrzygnięcia, a Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznał sprawę w jej całokształcie oraz ustosunkował się do podniesionych w zażaleniu zarzutów. Stwierdzone przez Sąd uchybienie odnośnie wskazania przez organ odwoławczy decyzji będącej przyczyną prowadzonego postępowania egzekucyjnego (dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 1999 r. zamiast za sierpień 2001 r.) nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

5. W skardze kasacyjnej strona, reprezentowana przez adwokata M. W., zaskarżyła w całości powyższy wyrok oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia: prawa materialnego – art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych sprawy, w tym szczególności z dowodów przedstawionych przez stronę jednoznacznie wynika, że doszło do zapłaty podatku od towarów i usług za sierpień 2001 r., co powinno skutkować uwzględnieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym z powodu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego; przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegającego na uchylaniu się od podejmowania działań w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy, uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, przez co strona pozbawiona została możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, co doprowadziło do wydania decyzji nie znajdującej odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym, braku wskazania w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów podatkowych (będących w istocie uzasadnieniami pozornymi i niepełnymi) faktów uznanych za udowodnione oraz dowodów na ich poparcie, jak również przyczyn odmówienia wiarygodności dowodom przedstawionym przez stronę, skutkiem czego był błędny pogląd o dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo zgłoszenia umotywowanego i w pełni zasadnego zarzutu wykonania obowiązku podlegającego egzekucji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że zarzut wygaśnięcia zobowiązania podatkowego znajduje mocne oparcie w okolicznościach faktycznych sprawy. Ponieważ doszło do zaspokojenia wierzyciela, egzekucja jest niedopuszczalna. Strona podkreśliła, iż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z urzędu jest podstawowym obowiązkiem organu egzekucyjnego, a niewyjaśnienie wątpliwości w tym względzie stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Do wniosku o niedopuszczalności egzekucji skłania skarżącą analiza niespornego w sprawie stanu faktycznego. Stanowiący podstawę egzekucji tytuł wykonawczy został wystawiony w związku z nieuregulowaniem przez podatniczkę należnego podatku od towarów i usług za sierpień 2001 r. Pierwotna decyzja wymiarowa w tym zakresie została uchylona w toku instancji, jednak wcześniej organ podatkowy na poczet wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji nieostatecznej dokonał zabezpieczenia kwoty odpowiadającej wysokości zobowiązania podatkowego. Wobec uchylenia decyzji wymiarowej kwota ta stała się w istocie świadczeniem nienależnym i nadpłatą. Po ponownym wydaniu decyzji wymiarowej (ostatecznej) określającej zobowiązanie podatkowej za sierpień 2001 r. zabezpieczona kwota powinna zostać zarachowana na poczet zaległości podatkowej za tenże miesiąc, a nie za maj 1999 r. Gdyby organ dokonał prawidłowego zarachowania, doszłoby do ściągnięcia zaległości podatkowej w drodze egzekucji i wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w oparciu o art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2004r., FSK 649/04). Stąd też błędne zarachowanie zdeponowanej kwoty nie może wywoływać niekorzystnych dla strony skutków prawnych, a zarzut wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest zasadny.

6. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu administracji kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W ocenie organu zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Organ podzielił w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, wskazując dodatkowo, iż strona podniosła, iż naruszenie tego przepisu nastąpiło z "niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, w tym w szczególności z dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, z których jednoznacznie wynika, że doszło do zapłaty podatku VAT za sierpień 2001 r.", jednakże strona nie wskazała, jakie są te dowody. Odnośnie argumentacji strony dotyczącej zarachowania zabezpieczonej wcześniej kwoty na poczet przedmiotowej zaległości podatkowej, a nie zaległości za maj 1999 r., organ wskazał, iż strona miała możliwość zaskarżenia odpowiednich postanowień w przedmiocie zaliczania kwot nadpłat na poczet zaległości podatkowych w podatku akcyzowym za maj 1999 r., jednakże tego nie uczyniła, a tylko w tym trybie strona mogłaby kwestionować to, czy organ podatkowy właściwie zarachował stosowną kwotę. Podnoszenie zarzutu tej treści na etapie skargi kasacyjnej jest całkowicie bezzasadne.

Pozostałe zarzuty także nie są zasadne – Sąd I instancji uznał, iż nie naruszono w sprawie przepisów postępowania administracyjnego i pogląd ten organ podziela.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna skarżącej nie może być uwzględniona.

7. Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, to jest: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 176 tejże ustawy skarga kasacyjna, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanej regulacji prawnej jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., akt FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

8. Należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej powołano przepis art.174 pkt 1 oraz 2 P.p.s.a. i wskazano na dwie formy naruszenia, a mianowicie że zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. (takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2005 r. FSK 618/04, ONSA 2005/6/120).

9. Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania sprowadza się do naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit.c i § 2 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniesionej skargi w wyniku pominięcia naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jakich w niniejszej sprawie dopuściły się organy podatkowe obu instancji, w szczególności: art.7, 10, 77, 80, 107 § 3, 126 kpa oraz art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

10. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to nawet nie wnikając, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie rozwinięto tych zarzutów poza przepisami art.7 i art.77 kpa, należy uznać ten zarzut za chybiony. W tym miejscu trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy postępowania egzekucyjnego. Natomiast postępowanie egzekucyjne w administracji w tym sposób postępowania wierzyciela jak i prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (T.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm. dalej zwana u.p.e.a). Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają bezpośredniego zastosowania w egzekucji administracyjnej. Ich zastosowanie jest jedynie wówczas możliwe, gdy przepisy wyżej powołanej ustawy nie stanowią inaczej i to tylko odpowiednio (art.18 u.p.e.a.). Skoro więc skarżąca wskazała wyłącznie przepisy kodeksu administracyjnego, a nie powołałą w zarzutach skargi kasacyjnej art.18 u.p.e.a., należy przyjąć że nie ma możliwości ustosunkowania się do tych zarzutów.

11. Przechodząc do kolejnego zarzutu natury procesowej to jest naruszenia art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy zauważyć, iż autor skargi kasacyjnej nie wskazał ani daty uchwalenia tej ustawy, ani też numeru i pozycji dziennika promulgacyjnego, co świadczy o niestaranności w jej sporządzeniu, jednakże i tak trzeba uznać ten zarzut za bezzasadny. Mianowicie przepis art.33 pkt 1 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Należy uznać, iż trafnie strona skarżąca przyjęła że zarzucany przepis art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) nie jest przepisem prawa materialnego, lecz przepisem postępowania (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r. II FSK 41/05 ONSA 2007/1/22). Jednakże skoro skarżąca twierdzi, że sporne zobowiązanie podatkowe wygasło to należy zauważyć, że przypadki wygasania zobowiązań podatkowych z tytułu podatku określone są w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowił w brzmieniu obowiązującym na dzień sporządzenia skargi kasacyjnej, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:

1) zapłaty;

2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

3) potrącenia;

4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

5) zaniechania poboru;

6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

8) umorzenia zaległości;

9) przedawnienia.

Podkreślić należy, że przepis powyższy wymienia wszystkie przyczyny wygaśnięcia zobowiązań podatkowych. Zaistnienie któregokolwiek ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie wyklucza możliwość wygaśnięcia zobowiązania z przyczyn pozostałych (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2004 r. FSK 200/04 ONSA 2005/1/4).

12. Jest niesporne, a przynajmniej skutecznie nie zakwestionowała tego skarżąca, że Trzeci Urząd Skarbowy w Bydgoszczy w dniu 17.09.2001 r. przekazał nadpłatę w podatku akcyzowym w kwocie 11.672,76 zł i w dniu 19.10.2001 r. w kwocie 1.107,24 zł. Wpłaty te zostały zarachowane na poczet zaległości w podatku akcyzowym za maj 1999 r. określonych decyzją Inspektora kontroli Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...]. Co więcej, w sprawie zaliczenia przekazanych kwot nadpłat na poczet zaległości podatkowych w podatku akcyzowym wydano postanowienia: z dnia [...] (doręczone skarżącej w dniu 1.10.2001 r.) i z dnia [...] (doręczone w dniu 25.10.2001 r.). W świetle powyższego niezasadne, a wręcz niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącej, że "gdyby organ podatkowy w sposób prawidłowy dokonał zarachowania wówczas doszłoby do ściągnięcia zaległości podatkowej w drodze egzekucji i w konsekwencji – wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w oparciu o przepis art.59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej". Skoro bowiem skarżąca wówczas nie skorzystała z możliwości prawnych wzruszenia zaliczenia nadpłaty podatku na podatek akcyzowy, zamiast na sporny podatek od towarów i usług to obecnie brak możności do uwzględnienia zarzutu naruszenia art.59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że egzekucja w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, albowiem w istocie doszło do zaspokojenia wierzyciela.

Natomiast teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego na który powołuje się strona skarżąca, z dnia 22 października 2004 r. FSK 694/04 OSP 2006/1/12, którego teza brzmi: ściągnięcie zaległości podatkowej w drodze egzekucji administracyjnej mieści się w pojęciu zapłaty, która powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1991 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w ogóle nie ma zastosowania w tej sprawie, gdyż dotychczas nie nastąpiło ściągnięcie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za sierpień 2001 r., a zatem nie nastąpiła zapłata, a tym samym nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

13. Z powyższych względów na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art. 204 pkt 1 tej ustawy.