Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 167/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37h ust. 2, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 931
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 816/16 w sprawie ze skargi P.U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P.U. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I GSK 167/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 października 2016 roku w sprawie I SA/Łd 816/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę i P. U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty paliwowej za okres od lutego do grudnia 2008r.

Sąd I Instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Dyrektor Izby Celnej w Łodzi zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Łodzi z [...] listopada 2013 r., określającą P.U. wysokość zobowiązania w opłacie paliwowej za okres od lutego do grudnia 2008 r. w wysokości 58.978,70 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż strona prowadziła działalność gospodarczą pod firmą "E.", której przedmiotem był handel paliwami i artykułami spożywczymi. Zakup oleju napędowego podatnik udokumentował fakturami pochodzącymi od firm: "E." sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, PUH "S." S. P. i "H." J. A.. Jednakże organy podatkowe ustaliły, że żadna z tych firm nie sprzedawała paliwa, a faktury przez nie wystawione nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] określił P. U. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od lutego do grudnia 2008 r. w wysokości 618.456,00 zł. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego II w Łodzi na podstawie art. 37n ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 931, ze zm., powoływanej dalej jako "u.a.p") wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej i decyzją z [...] listopada 2013 r. określił skarżącemu zobowiązanie w opłacie paliwowej za okres od lutego do grudnia 2008 r. w wysokości 58.978,70 zł. Jako podstawę wyliczeń opłaty organ przyjął ilości paliwa wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym.

Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 37h ust. 1 i 2, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37o ust. 1 pkt 1 u.a.p., a następnie wskazał, że zgodnie z art. 37m ust. 4 u.a.p. stawka opłaty paliwowej w 2008 roku wynosiła 110.88 PLN za tonę paliw silnikowych i ustalona została obwieszczeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 grudnia 2007 roku w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2008 (M.P. Nr 94 z 2007r, poz. 1033). Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika jaka była rzeczywista gęstość paliwa zużywanego do napędu pojazdów mechanicznych. W związku z tym przyjęto rozwiązanie najkorzystniejsze dla strony, czyli minimalną gęstość paliwa w temperaturze 15 stopni Celsjusza. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 października 2005 roku w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. z 2005 r., Nr 216, poz. 1825 ze zm.) minimalny poziom gęstości dla oleju napędowego "standardowego" wynosi 820 kg/m3.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. U. decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi w przedmiocie określenia opłaty paliwowej za okres od lutego do grudnia 2008r.

Sąd I instancji wskazał, że P. U. złożył skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z [...] listopada 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące luty – grudzień 2008 r., która została oddalona przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 171/14. Także Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną założoną od tego wyroku (wyrok NSA z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt I GSK 1659/14). Zatem w ocenie Sądu I instancji organy podatkowe mogły oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach zgromadzonych w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego. W konsekwencji przyjąć należy, iż wszystkie istotne okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione w postępowaniu akcyzowym. Sąd wskazał, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej wiąże się z podatkiem akcyzowym od 648.654,00 litrów oleju napędowego, którego sprzedaż ustalono w ostatecznej i prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2013 r. nr [...], która jest dla organu wiążąca. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym.

Stosownie do art. 37h ust. 1 tej ustawy, opłacie paliwowej podlega wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu pojazdów. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (ust. 2). W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. (art. 37l ust. 1 ustawy). W myśl natomiast art. 37k ust. 1 ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. Z powyższych regulacji wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Ustalenia dokonane w postępowaniu określającym wysokość podatku akcyzowego były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w opłacie paliwowej – na podstawie art. 37h, art. 37j i art. 37k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Podstawę wszczęcia postępowania w zakresie opłaty paliwowej za miesiące od lutego do grudnia 2008 r. wobec skarżącego stanowił fakt ujawnienia sprzedaży 648.654,00 litrów oleju napędowego. Decyzja określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od lutego do grudnia 2008 r. stała się ostateczna z momentem wydania przez Dyrektora Izby Celnej decyzji z [...] listopada 2013 r. utrzymującej ją w mocy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku akcyzowego było przedmiotem kontroli zarówno WSA w Łodzi jak i NSA. Sąd stwierdził, że w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organy nie dokonują ponownie ustaleń w zakresie dotyczącym posiadania przez skarżącego przedmiotowego paliwa, lecz zasadnie – w świetle ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym - odwołują się do tych ustaleń, które były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego, a które uznały ostatecznie za wiążące na gruncie sprawy w przedmiocie opłaty paliwowej (ten sam okres luty – grudzień 2008 roku).

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.) WSA skargę oddalił.

P. U. wniósł skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący kasacyjnie zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo że skarga była zasadna i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznania sprawy, a polegających na tym, iż organy celne przyjęły z obrazą art. 120 w zw. z art. 165 § 1, art. 121, art. 122, art. 181 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U, Nr 8 z 2005 roku, poz. 60 ze zm.) że :

a/ skarżący nabywał olej napędowy z nieznanego źródła, a którego nie wskazał w toku postępowania, podczas gdy skarżący wskazał podmioty od których nabywał olej napędowy, a dane tych podmiotów pozostają szczegółowo wykazane na fakturach dokumentujących każdą z dostaw oleju napędowego, a co skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego u sprzedawców a nie u skarżącego jako nabywcy oleju napędowego wobec jednokrotności opodatkowania akcyzą, a tym samym u skarżącego nie powstał również obowiązek podatkowy w opłacie paliwowej;

faktury VAT przedłożone w toku postępowania wystawione przez sprzedawców oleju napędowego firmy [...], H. i S. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych podczas gdy faktury te są prawidłowe pod względem formalnym i materialnym gdyż w toku postępowania przed organami ustalono, iż skarżący nabywał ilości paliwa odpowiadające ilościom wskazanym w przedmiotowych fakturach, a właściciele tych firmy będący dostawcami oleju napędowego nigdy nie zaprzeczyli, iż dostawy zostały zrealizowane oraz że otrzymali zapłatę za dostarczony towar akcyzowy, co wyklucza uznanie przedmiotowych faktur za nierzetelne i nieodzwierciedlające rzeczywistych dostaw oleju napędowego od firm E., H. i S.;

skarżący nie ustalił przy nabywaniu oleju napędowego od firm E., H. i S., czy od nabywanego oleju napędowego został uiszczony podatek akcyzowy oraz opłata paliwowa na wcześniejszym etapie obrotu wobec czego jako nabywca powinien się liczyć z ryzykiem zapłaty tego podatku i opłaty paliwowej podczas gdy ustawodawca nie nałożył obowiązku ustalenia przez kolejnego uczestnika obrotu wyrobami akcyzowymi, czy sprzedawca lub jego poprzednik zapłacili podatek akcyzowy i opłatę paliwową od dostarczonego oleju napędowego i nie wskazał procedury według której ustalenie to ma być dokonane; a w konsekwencji brak jest podstawy do obciążenia nabywcy a który wskazał podmioty od których nabył wyrób akcyzowy - zarówno podatkiem akcyzowym jak i opłatą paliwową.

skarżący nie dochował należytej staranności przy spornych transakcjach podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż strona skarżąca ani nie była świadomym uczestnikiem ewentualnego nielegalnego procederu wprowadzenia do obrotu oleju napędowego przez firmy E., H. i S. ani nie miała narzędzi prawnych określonych przez ustawodawcę w celu ustalenia czy ustaleni sprzedawcy lub ich poprzednicy uiścili podatek akcyzowy i opłatę paliwową co wyklucza przyjęcie fikcji prawnej w ślad za odpowiednimi przepisami ustawy o podatku akcyzowym, iż to skarżący ma obowiązek uiścić podatek akcyzowy i opłatę paliwową, gdyż podmioty od których nabywał wyrób akcyzowy okazały się po upływie kilku lat nieistniejące, niezarejestrowane lub nieuprawnione do wystawiania faktur VAT;

c/ zbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy przed dostawami oleju napędowego do firmy skarżącego przez firmy E., H. i S. w roku 2008 została zapłacona opłata paliwowa przez wskazanych dostawców lub przez ich poprzedników w obrocie - podczas gdy obowiązek udowodnienia, iż skarżący nabył i posiadał paliwo od którego nie została zapłacona opłata paliwowa na wcześniejszym etapie obrotów obciąża organy, co doprowadziło do obciążenia skarżącego opłatą paliwową na podstawie domniemania o faktach a nie na podstawie ustalonych faktów;

d/ zbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący prowadząc działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami przez kilka lat, wiedział lub mógł wiedzieć – że nabywając olej napędowy w roku 2008 od firm E., H. i S. może uczestniczyć w obrocie wyrobem akcyzowym od którego na wcześniejszym etapie obrotu nie została zapłacona opłata paliwowa, podczas gdy prawo skarżącego do dowodzenia jego dobrej wiaty w transakcjach stanowi ustawową gwarancję jego prawa do czynnego uczestniczenia w postępowaniu i zapobiega dowolności w rozstrzygnięciach organów;

Wobec zarzutów naruszenia przepisów postępowania zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a/ art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 h ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 roku o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U.2012.931 j.t) w zw. z art. 4 ust. 1 - 3 w zw. z art. 5 ustawy z dnia z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.2004.29.257) poprzez wadliwą wykładnię przepisów ustawy o podatku akcyzowym a w konsekwencji wadliwe zastosowanie przepisów ustawy p autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym polegające na przyjęciu, że skarżąca wprowadziła na rynek krajowy olej napędowy wskutek dokonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, co skutkowało powstaniem u skarżącej obowiązku zapłaty opłaty paliwowej podczas gdy z treści normy prawnej wynikającej z art 4 ust. 1 -3 w zw. z art. 5 ustawy z dnia z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym wynika, że celem ustawodawcy było opodatkowanie podatkiem akcyzowym czynności, we wskazanej w wymienionych przepisach kolejności zgodnie z zasadą pierwszeństwa obowiązku podatkowego, jako kategorii decydującej o tym, że ustalony podmiot, który znalazł się w konkretnym stanie prawnopodatkowym w kolejności wskazanej przez ustawodawcę staje się podatnikiem podatku akcyzowego w ślad za tym zobowiązanym do zapłaty opłaty paliwowej, a co skutkuje nie powstaniem obowiązku podatkowego u innego ustalonego podmiotu dokonującego we własnym imieniu i na własną rzecz innej czynności określonej w przepisach, której przedmiotem są te same wyroby akcyzowe;

b/ art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37 k ust. 1, art. 37 h ust, 2 ustawy z dnia 27 października 1994 roku o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U,2012.931 j.t.) w zw. z art. 4 ust.3 i ust. 4 ustawy z dnia z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.2004.29.257) w zw. z art. 6 ust. 1 lit a) DYREKTYWY RADY 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. UE L z dnia 23 marca 1992 r.) przyjmując, że dla powstania obowiązku podatkowego u nabywcy wyrobów akcyzowych bez znaczenia pozostaje ustalenie okoliczności dobrej wiary nabywcy w spornych transakcjach, podczas gdy naruszenie prawa o, którym mowa w wymienionych przepisach jest kategorią wymagającą udowodnienia, że po stronie nabywcy istniała świadomość uczestniczenia w transakcjach niezgodnych z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie występuje. Oznacza to, że NSA jako Sąd II instancji związany jest podstawami oraz wnioskami zawartymi w środku prawnym.

Skarga kasacyjna została oparta na powiązanych ze sobą, określonych w art. 174 p,p,s.a obydwu podstawach kasacyjnych.

Zarzuty skargi kasacyjnej, będące w istocie powtórzeniem zarzutów i uzasadnienia skargi do Sądu I instancji argumentacja kasatora, kwestionują ustalony przez organy stan faktyczny w postępowaniach prowadzonych w sprawach zobowiązań uczestnika w podatku akcyzowym, kompletność materiału dowodowego, a także prawidłowość dokonanej oceny prawnej, uzasadnia możliwość i potrzebę łącznego odniesienia się do zarzutów środka prawnego.

Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy stosowanej przez organy podczas procedowania Ordynacji podatkowej, nie zostały naruszone.

Istotą sprawy jest zapłata podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu wyrobem akcyzowym, którym okazało się paliwo niewiadomego pochodzenia. W postępowaniach w przedmiocie opłaty paliwowej organy nie dokonują ponownie własnych ustaleń, lecz odwołują się do tych, które były podstawą stwierdzenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym. Taki tryb postępowania wynika z norm prawa materialnego tj. art. 37j ust. 1 pkt 4 i art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach, które wskazują, że stan faktyczny przyjęty za podstawę określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym bezpośrednio "przekłada się" na stan faktyczny skutkujący powstaniem obowiązku podatkowego w opłacie paliwowej.

Tym samym brak było podstaw do powtarzania ustaleń z postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego, co - jak wyżej podkreślono - prowadziłoby do pozbawionej podstawy prawnej oceny poszczególnych dowodów i okoliczności, w tym weryfikowania dokonanych przez organy podatkowe ustaleń w zakresie obowiązku podatkowego.

Skarżący uczestniczył w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, w którym mógł zgłaszać zarzuty w zakresie ustaleń faktycznych i z czego skorzystał. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji Sąd, P. U. złożył skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z [...] listopada 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące luty – grudzień 2008 r., która została oddalona przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 171/14. Także Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną założoną od tego wyroku (wyrok NSA z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt I GSK 1659/14). Zatem trafnie stwierdził Sąd I instancji, że organy podatkowe mogły oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach zgromadzonych w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego. W konsekwencji przyjąć należy, iż wszystkie istotne okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione w postępowaniu akcyzowym. Sąd słusznie uznał, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej wiąże się z podatkiem akcyzowym od 648.654,00 litrów oleju napędowego, którego sprzedaż ustalono w ostatecznej i prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2013 r. nr [...], która jest dla organu wiążąca.

Podkreślenia wymaga, że skarżący jako profesjonalny przedsiębiorca powinien był tak zorganizować proces nabywania oleju napędowego, aby mieć pewność co do rzetelności swoich kontrahentów i co do faktu uiszczenia podatku akcyzowego na poprzednim etapie obrotu. Skarżący powyższych okoliczności nie sprawdził. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty skarżącego kasacyjnie dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych sprowadzających się do tego, że rzeczywiście sprzedawał olej opałowy, od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy. Ustalenia te były podstawą określenia skarżącemu zobowiązań w podatku akcyzowym.

Te dokonane w sposób nienaruszający przepisów wskazanych w zarzutach środka prawnego ustalenia pozwalały na jednoznaczną konstatację, że skarżący był podatnikiem podatku akcyzowego, gdyż w toku prowadzonego postępowania nie ustalono, aby podatek akcyzowy został od tego paliwa zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu. W zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy trafnie zatem uznano, że zobowiązanym do uiszczenia należnego podatku akcyzowego jest skarżący kasacyjnie, który nabył i posiadał olej napędowy od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku postępowania kontrolnego nie ustalono, że podatek od tego wyrobu został zapłacony. Miało to swoje dalsze konsekwencje w postaci wymiaru opłaty paliwowej za sporny okres.

Bezpodstawne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Brak jest podstaw do uznania, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów art. 37j ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37k ust. 1 i 37 h ust.2 u.a.p. w sytuacji kiedy skarżący naruszenie tych norm zarzuca zaskarżonej decyzji, a nie wyrokowi Sądu I instancji. Niemniej jednak, z treści tych przepisów w niebudzący wątpliwości sposób wynika, że podmiot zobowiązany do zapłacenia opłaty paliwowej oraz moment powstania obowiązku zapłaty są wyznaczane niejako przez przepisy w zakresie podatku akcyzowego. Obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej jest bowiem konsekwencją uznania danego podmiotu na gruncie podatku akcyzowego za podatnika podatku akcyzowego, a tym samym elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot czy moment powstania obowiązku, są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego (v. wyroki NSA: z 9 września 2016 r., sygn. akt I GSK 986/15; z 8 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 2106/15; z 12 stycznia 2017 r.; sygn. akt I GSK 967/16 z 22 marca 2017 r. sygn. akt I GSK 792/15; z 23 listopada 2017 r. sygn. akt I GSK 2227/15; dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Prawidłowo zatem WSA w Łodzi przyjął, że z przepisów ustawy o autostradach płatnych wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest ściśle związany z powstałym z mocy prawa obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym. Ustalenia faktyczne w sprawie opłaty paliwowej mogły być dokonane w oparciu o ustalenia faktyczne poczynione przez organ podatkowy w sprawie podatku akcyzowego za ten sam okres, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).