Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 314/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1; art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: § 3 ust. 1; § 4 ust. 1, 2,  4, 8; § 5; § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
article: art. 7; art. 15; art. 77 § 1; art. 80; art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie WSA Jerzy Drwal WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją z dnia [...] września 2017 r. A. J. został skierowany na egzamin kontrolny w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. A. J. nie przystąpił do egzaminu kontrolnego, a zatem nie wykonał obowiązku wynikającego z decyzji. W związku z tym Starosta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. cofnął A. J. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A,B,C,B+E,C+E,T, do czasu wykazania się kwalifikacjami potwierdzonymi pozytywnym wynikiem egzaminu kontrolnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji powołał przepisy art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym.

A. J. wniósł odwołanie od decyzji Starosty [...].

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że prawidłową podstawę prawną decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi stanowił jedynie przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymi, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Do przepisu tego nawiązuje art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zatem zbędne było wskazywanie przez organ pierwszej instancji w decyzji dodatkowo art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami.

Organ odwoławczy zauważył, że uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż zaistniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Starosta K. skierował A. J. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Decyzja ta została doręczona w dniu [...] października 2017 r. W zawartym w decyzji pouczeniu podano, że wystarczającym terminem do złożenia egzaminu kontrolnego jest [...] grudnia 2017 r. Wprawdzie w decyzji z dnia [...] września 2017 r. organ powołał przepisy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak również art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, to niewątpliwie prawidłową podstawę prawną tej decyzji stanowił pierwszy z wymienionych przepisów. Wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wiązało się bowiem z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lipca 2017 r. o sprawdzenie kwalifikacji w związku z otrzymaniem przez A. J. 27 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło jako niezasadne podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ podkreślił, że w toku postępowania dotyczącego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie mogą być uwzględnione żadne wnioski dowodowe zmierzające do weryfikacji nałożonych przez organy kontroli drogowej punktów karnych. Organy administracji nie są władne do podważania prawomocnych rozstrzygnięć organów kontroli drogowej. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te, stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało przekroczenie przez kierowcę limitu 24 punktów karnych. Tym samym organ pierwszej instancji słusznie nie uwzględnił wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. Tak więc zarzuty naruszenia przepisów postępowania oparte na niewyjaśnieniu stanu faktycznego są niezasadne.

Organ odwoławczy uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji, bowiem decyzja oparta jest na obowiązującym przepisie prawa, to jest art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organy administracji nie mogą odmówić jego zastosowania, a przede wszystkim brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że wydanie decyzji podważa zasadę demokratycznego państwa prawnego wynikającego z ustawy zasadniczej.

Zdaniem organu brak podstaw do stwierdzenia przedwczesnego wydania decyzji, gdyż od doręczenia skarżącemu w dniu [...] października 2017 r. decyzji o skierowaniu na egzamin, do wydania w dniu [...] stycznia 2018 r. decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami upłynęły ponad 3 miesiące, a zatem czas wystarczający na przystąpienie przez skarżącego do egzaminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. J. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...], zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony;

b) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i ograniczenie się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w zw. z art. 104 k.p.a., poprzez ich zastosowanie pomimo braku ku temu uzasadnionych podstaw faktycznych oraz prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2018 r., poz. 2107 z późn.zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Po dokonaniu według opisanych zasad kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A, B, C, B+E, C+E, T, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym nie zachodzą podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 z późn. zm. – dalej jako "p.r.d.") w brzmieniu obowiązującym przed 4 czerwca 2018 r.

Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d.

Jak stanowi przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d., kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.).

Zatem w sytuacji, gdy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji decyzją wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. nie wykona nałożonego na nią obowiązku i nie podda się egzaminowi, to stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzja ta ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu tego rodzaju okoliczności organ zobowiązany jest bowiem do cofnięcia uprawnień osobie, która pomimo skierowania nie zgłosiła się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a tym samym stwarzać może zagrożenie zarówno dla siebie, jak i innych uczestników ruchu drogowego. Przesłanki wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wynikają wyraźnie z przepisów Prawa o ruchu drogowym, w tym z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. Zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w drodze decyzji nie podlega zatem uznaniu administracyjnemu organu, lecz jest jego obowiązkiem, na co wskazuje użyte w przepisie sformułowanie "starosta wydaje decyzję".

Rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. wymaga zatem ustalenia, czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma walor ostateczności oraz czy skarżący nie poddał się kontrolnemu badaniu kwalifikacji.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że decyzja o skierowaniu A. J. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna, a skarżący nie poddał się egzaminowi, na który został skierowany w zakresie kat. A, B, C, B+E, C+E, T. Nieprzystąpienie do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami aktualizuje zaś obowiązek organu wynikający z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. Oznacza to, że Starosta K. zobowiązany był do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, co do których nie nastąpiło sprawdzenie kwalifikacji i to niezależnie od przyczyny takiego stanu rzeczy.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że termin określony w decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji – do dnia [...] grudnia 2017 r. – był terminem zbyt krótkim na wywiązanie się z nałożonego obowiązku. Należy bowiem zauważyć, że wskazaną decyzję doręczono skarżącemu już w dniu [...] października 2017 r. Ponadto skarżący nie powoływał jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie realnych przeszkód w ustaleniu w wyznaczonym czasie terminu egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy. Wreszcie, z akt postępowania administracyjnego nie wynika, by skarżący poddał się sprawdzeniu kwalifikacji przed wydaniem decyzji Starosty [...], to jest przed dniem [...] stycznia 2018 r. Tym samym podniesiony zarzut musi być oceniony jako bezzasadny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze trzeba zauważyć, że opierają się one na twierdzeniu, iż nie można wywodzić skutków prawnych przewidzianych w ustawie Prawo o ruchu drogowym, których dotyczy niniejsza sprawa, z niesłusznie, zdaniem skarżącego, nałożonego na niego mandatu karnego.

W związku z taką argumentacją podkreślenia wymaga, że organy administracji właściwe w sprawie wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, a także cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wskutek niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji wbrew wydanej wcześniej decyzji, nie mają kompetencji do weryfikowania prawidłowości nałożenia na kierowcę przez właściwe organy mandatu karnego za wykroczenia drogowe. Uchylenie mandatu karnego jest możliwe w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2018 r. poz. 475 z późn. zm.), a organem właściwym w tym zakresie jest sąd rejonowy.

Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie mają też kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Starosta nie jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2358/15). Przepis art. 130 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym przed 4 czerwca 2018 r. stanowił, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a także programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji zawarte zostały w wydanym na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Rozporządzenie przewidywało w szczególności, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1), wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji (§ 4 ust. 8) z tym, że wpisu ostatecznego dokonuje się, jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, a wpisu tymczasowego niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, przy czym po stwierdzeniu naruszenia jednym z wyżej wymienionych rozstrzygnięć wpis ten staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 1, 2 i 4).

Analiza treści powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d. to rejestr, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Tylko on ma również kompetencję do usuwania punktów karnych w sytuacjach przewidzianych szczegółowo w § 5 rozporządzenia (w odniesieniu do wpisów tymczasowych) oraz w § 6 (w odniesieniu do wpisów ostatecznych). W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2358/15).

W świetle powołanych przepisów to zatem organy Policji, jako właściwe do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów, są władne do korygowania tych punktów. Organy administracji wydające decyzję o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Działają one na wniosek Policji i są związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez komendanta wojewódzkiego Policji, który z wnioskiem występuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., I OSK 2693/16). Próba kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów może być podejmowana tylko w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2358/15; z dnia 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12; z dnia 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11; z dnia 15 marca 2012 r., I OSK 413/11; z dnia 9 grudnia 2011 r., I OSK 73/11; z dnia 13 października 2011 r., I OSK 1721/10; z dnia 15 września 2010 r., I OSK 1456/09; z dnia 7 września 2010 r., I OSK 1451/09). Zagadnienie to nie może zatem być rozpatrywane ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2017 r., I OSK 731/15). Skoro jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do wyżej wymienionej ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., I OSK 2000/15).

W związku z argumentacją skarżącego można też dodatkowo zauważyć, że znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego dokumenty wskazują, iż postępowanie przed Sądem Rejonowym w S. W. w sprawie o sygn. akt II Ko 1473/17, prowadzone z wniosku A. J. o uchylenie mandatu karnego, nie przyniosło oczekiwanego przez skarżącego wyniku (k. [...]-[...] akt administracyjnych).

Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłanką wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, stanowiącej przedmiot kontroli w niniejszej sprawie, było wcześniejsze wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Ostatnio wymieniona decyzja, wydana w oparciu o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. wskazujący na przypisanie skarżącemu 27 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie została zaskarżona i stała się ostateczna. Wobec zaś niewykonania przez skarżącego w wymaganym terminie przewidzianego w tej decyzji obowiązku poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje kierowcy, Starosta zobligowany był do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Kontrola zaskarżonej decyzji wykazała zatem, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organy przeprowadziły je w sposób nienaruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia też wymogi art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy, wyjaśnił przedmiot postępowania, wskazał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia i szczegółowo wyjaśnił przesłanki skutkujące obowiązkiem wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A, B, C, B+E, C+E, T. Zaskarżona decyzja pozostaje też w zgodzie z omówionymi wyżej przepisami prawa materialnego, w związku z czym nie zasługują na podzielenie zarzuty naruszenia przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, jak również zasady demokratycznego państwa prawnego sformułowanej w art. 2 Konstytucji.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.