Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2672/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędziowie Jan Kacprzak NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 814/05 w sprawie ze skargi [...] Eksport-Import Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Dyrektora Izy Celnej w Warszawie na rzecz [...] Eksport–Import Spółki z o.o. w Warszawie kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 814/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...]Eksport-Import Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r. [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając o zwrocie kosztów postępowania w kwocie 1.400 zł od organu na rzecz strony skarżącej, a także stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sąd podał w uzasadnieniu wyroku, że zgłoszenie celne z dnia 25 stycznia 2000 r. o nr [...], którym procedurą dopuszczenia do obrotu objęto towar określony jako "aseptyczny bazowy koncentrat pomarańczowy" o zadeklarowanym kodzie PCN 2106 90 59 0, ze stawką celną w wysokości 20 %, uznano za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru, zastosowanej stawki celnej i wymiaru cła. Do towaru należało zastosować kod PCN 2106 90 98 0 ze stawką 25 % minimum 0,22 ECU/kg z uwagi na to, że w swoim składzie zawierał między innymi kwasek cytrynowy, witaminę C, beta-karoten i olejki eteryczne.

Powyższa ocena została sformułowana w związku z kontrolą celną przeprowadzoną u importera i wszczęciem postępowania celnego dotyczącego klasyfikacji taryfowej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według powołanego wyżej zgłoszenia celnego SAD. Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie podzielił stanowisko organu I instancji uznając, że zgodnie z treścią Wyjaśnień do Taryfy celnej do pozycji 2106, kod 2106 90 59 0 jako "pozostałe aromatyzowane syropy cukrowe" obejmuje aromatyzowane syropy cukrowe wskazane w wyjaśnieniach w grupie preparatów do produkcji lemoniady lub napojów. Organy stwierdziły, że w syropach cukrowych parametry takie jak liczba formolowa i ekstrakt bezcukrowy są zbliżone do zera, co jest wynikiem braku w nich składników charakterystycznych dla soków. W przypadku towaru sprowadzonego przez stronę surowiec w postaci cukru nie występuje w jego składzie. "Klarowny pomarańczowy bazowy koncentrat 3529" produkowany jest m.in. ze świeżych owoców i cukry w nim zawarte pochodzą jedynie z tych składników. Sporny towar nie jest zatem, zdaniem organów, aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku pomarańczowego, tylko zagęszczoną bazą do wytwarzania napojów pomarańczowych, co wyklucza jego klasyfikację do kodu PCN 2106 90 59 0 Taryfy celnej.

W wyniku skargi wniesionej przez skarżącą wyrokiem z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt V SA 1671/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje organów celnych obu instancji.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zaskarżył wyrok Sądu I instancji opierając skargę na podstawie naruszenia art. 65 § 4 i 5 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, a w szczególności działu 21 załącznika do tego rozporządzenia. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 1182/04, uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w rozpoznawanej sprawie podstawą uchylenia decyzji obu instancji było przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że każda instancja oparła swoje rozstrzygnięcie na całkowicie odmiennych przesłankach, co narusza art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji powyższą ocenę Sądu trudno, w ocenie NSA, przyjąć za uzasadnioną i zgodną z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, że WSA naruszył art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w zakresie głębokości orzekania. NSA stwierdził, że motywy podane przez Sąd pierwszej instancji nie wskazują, aby do końcowego załatwienia sprawy zachodziła konieczność dokonywania uchylenia decyzji obu instancji.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że uzasadnienie Sądu pierwszej instancji zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie zawiera wskazania co do dalszego postępowania.

NSA nie podzielił również poglądu Sądu pierwszej instancji, że o ile klasyfikacja towaru nie wynika wprost z przepisów prawa i do jej ustalenia niezbędne jest powołanie się na inne źródła wiedzy, to klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych przyjmowanych po dniu, w którym organy celne ustaliły prawidłową klasyfikację towaru.

W piśmie z dnia 16 maja 2005 r. Spółka podtrzymała żądania zawarte w skardze z dnia 29 kwietnia 2003 r.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ celny pierwszej instancji wydając swoje rozstrzygnięcie wziął pod uwagę zawartość w składzie produktu między innymi kwasku cytrynowego, witaminy C, beta-karotenu i olejku pomarańczowego esencjonalnego nie uzasadniając, dlaczego zawartość tych składników przesądza o klasyfikacji innej niż wskazał importer. Organ drugiej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na całkowicie odmiennych przesłankach. Jako podstawowy czynnik wykluczający klasyfikację importowanego towaru do kodu 2006 90 59 0 wskazał liczbę formolową, która została określona dla syropu cukrowego, nie wskazując jednocześnie, jaka jest liczba formolowa spornego produktu. W ocenie Sądu takie postępowanie organów celnych narusza zasadę z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

W rozpoznawanej sprawie organ celny nie pobrał próbek ze spornej partii towaru i nie poddał ich badaniom laboratoryjnym, lecz oparł się przy weryfikacji zgłoszenia celnego między innymi na wynikach badań wykonanych przez Polcargo Sp. z o.o., zawartych w raporcie nr 66/ZT/99 z dnia 26 lutego 1999 r., a zatem dotyczących innej partii towaru, badanej we wcześniejszym okresie. W ocenie Sądu wyniki tych badań nie mogą być jednak uznane za w pełni miarodajne dla dokonania klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym, gdyż - jak zasadnie dowodzi skarżąca w piśmie procesowym z dnia 16 maja 2005 r. - nawet niewielkie różnice w parametrach przyjętych przez organ celny jako istotne dla klasyfikacji taryfowej mogą spowodować zasadność zaliczenia towaru do innej pozycji Taryfy celnej.

Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że ustalenie prawidłowej klasyfikacji towaru zajęło organowi 10 miesięcy i zostało dokonane już po zgłoszeniu celnym będącym przedmiotem niniejszej sprawy. Postępowanie, w którym organ celny nie informuje strony o wynikach badań laboratoryjnych i nie wskazuje na potrzebę zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzanych towarów, lecz czyni to dopiero w formie uznania kolejnego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - zdaniem Sądu - jest sprzeczne z zasadą zaufania do organów celnych, wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał ustaleń dotyczących klasyfikacji importowanego towaru z naruszeniem zasad postępowania w sprawach celnych. W szczególności organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wskazując bowiem na definicję syropu cukrowego zawartą w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej organ powinien w sposób jednoznaczny wykazać, że towar objęty zgłoszeniem celnym charakteryzuje się parametrami, które w świetle zapisów zamieszczonych w wyjaśnieniach stanowią czynnik wykluczający możliwość dokonania klasyfikacji spornego towaru do kodu 2106 90 59 0.

Sąd uznał powyższe uchybienia procesowe za istotne na tyle, że mogły wpłynąć na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja organu odwoławczego podlegała uchyleniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w Warszawie i powołując jako jej podstawę przepis art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podniósł zarzuty:

1. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na braku wskazania dalszego postępowania organów celnych,

2. naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że zaimportowany towar jest syropem cukrowym, podczas gdy bazowy koncentrat pomarańczowy stanowi preparat stosowany do produkcji napojów, objęty kodem PCN 2106 90 98 0.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie podzielił poglądu Sądu dotyczącego braku podstaw do wydania decyzji o odmiennej niż w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej towaru. Stwierdził, że Taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. z dnia 7 lutego 1997 r. Nr 11, poz. 62). W niniejszej sprawie klasyfikacji spornego towaru dokonano zgodnie z powyższymi zasadami oraz Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Wzięto także pod uwagę stan towaru stosownie do art. 85 § 1 Kodeksu celnego.

Skarga kasacyjna, stanowiąca powtórzenie stanowiska i argumentacji podanej w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, zawiera stwierdzenie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że bazowy koncentrat pomarańczowy winien być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0. Wnoszący skargę kasacyjną wyjaśnił, że pod pojęciem "syropu cukrowego" należy rozumieć syropy sporządzone ze wszystkich cukrów, co wynika z Wyjaśnień do Taryfy celnej. Do wnioskowanego przez Spółkę kodu PCN 2106 90 59 0 klasyfikuje się aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe. Z Wyjaśnień do Taryfy celnej do pozycji 2106 wynika, że pod pojęciem aromatyzowanego lub barwionego syropu cukrowego rozumie się roztwór cukru z dodatkiem naturalnych lub syntetycznych substancji nadających im smak, na przykład pewnych owoców lub roślin, zawierających lub nie dodatek kwasu cytrynowego i konserwantów. Natomiast Taryfa celna podająca rozwinięcie kodów właściwych dla aromatyzowanych lub barwionych syropów cukrowych wskazuje roztwory (syropy) konkretnych cukrów. Twierdzenie Sądu, że w przepisach prawa polskiego brak jest regulacji precyzujących pojęcie "syropu cukrowego", nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Zgodnie z certyfikatem przedłożonym przez skarżącą bazowy koncentrat pomarańczowy produkowany jest ze świeżych owoców, kwasu cytrynowego, kwasu askorbinowego, beta-karotenu oraz pomarańczowego olejku esencjonalnego i służy do produkcji napojów. Nie zawiera zatem syropu cukrowego i nie jest roztworem cukru z dodatkiem aromatów lub barwników, więc nie może być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 59 0, właściwego dla syropów cukrowych.

Skarżący podkreślił, że wyniki przeprowadzone przez Polcargo nie stanowiły podstawy do dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego, lecz jedynie potwierdzały, iż sporny towar nie stanowi syropu cukrowego. Parametry takie jak ekstrakt bezcukrowy i liczba formolowa nie stanowią wyróżników, których wartości określałyby czy dany towar należy zaklasyfikować jako syrop cukrowy, czy też nie. Skład spornego towaru, którym należy kierować się przy klasyfikacji tego typu towarów, jednoznacznie wyklucza uznanie bazowego koncentratu pomarańczowego za syrop cukrowy, ponieważ nie zawiera on cukru. Powyższe okoliczności zostały pominięte przez Sąd orzekający w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Eksport-Import Spółka z o.o. w Warszawie wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę ewentualną nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania jednakże nie zachodzi, zatem zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zbadane zostało pod kątem sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zaznaczyć przy tym należy, iż zarzuty te oparte zostały na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.

Na wstępie należy zauważyć, że sprawa zainicjowana skargą [...] Import – Eksport Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r. jest już ponownie rozpoznawana przez sądy administracyjne. Wcześniej bowiem wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r. (sygn. akt GSK 1182/04) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie (sygn. akt V SA 1671/03), przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. Konsekwencją powyższego było wynikające z mocy art. 190 p.p.s.a. związanie Sądu rozstrzygającego sprawę powtórnie wykładnią prawa zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. Wykładnia ta wiąże także obecny skład NSA, orzekający w przedmiocie skargi kasacyjnej, wywiedzionej od wyroku WSA z dnia 6 czerwca 2005 r.

Jak już wspomniano wyżej, zarzuty skargi kasacyjnej oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie umieszczenia w uzasadnieniu wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję wskazań co do dalszego toku postępowania w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie zasługiwał jednak na uwzględnienie z następujących powodów.

Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W wypadku, gdy na skutek uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno także zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te mogą polegać na wyliczeniu przez sąd czynności, jakie organ administracji powinien kolejno podjąć przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, na przykład w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Wyliczenie takie jest przy tym najprostszym sposobem udzielania wiążących wskazówek organom.

Powyższe nie oznacza jednak, że wytyczne kierowane do organu administracji mogą zostać przedstawione przez sąd wyłącznie we wskazany wyżej sposób, to jest tylko przez wyraźne sformułowanie zaleceń. Nie sposób bowiem przyjąć, że o ile w uzasadnieniu nie znalazło się wymienione wprost zalecenie co do toku dalszych czynności, na przykład w postaci enumeratywnie wymienionych zachowań poprzedzonych zwrotem "organ powinien przy ponownym badaniu sprawy uwzględnić/dokonać...", to doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zdanie drugie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego określone stwierdzenia sądu zawarte w uzasadnieniu, już same przez się mogą stanowić wystarczającą wskazówkę co do dalszego kierunku rozpoznawania sprawy, bez konieczności ich rozwijania. Skoro bowiem sąd zauważa, iż organ nie wyjaśnił, dlaczego określone zachowanie bądź stan uznaje za nadający się do zakwalifikowania do danej normy prawnej, na przykład dlaczego przywóz konkretnego towaru należy obciążyć określoną stawką celną, to bez trudu można wywieść, że organ ponownie rozpatrujący sprawę powinien wyczerpująco wyjaśnić i uzasadnić te okoliczności. Innym przykładem jest zarzucenie organowi przez sąd, iż nie przeprowadzając określonych czynności w zakresie badania właściwości towaru, ocenił jego cechy, od których zależy zakwalifikowanie go do określonej grupy.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji zawiera wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z motywów zaskarżonego wyroku, WSA w Warszawie uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności Sąd I instancji zarzucił organowi celnemu zaniedbanie polegające na zaniechaniu pobrania próbek z partii towaru objętej zgłoszeniem, a w konsekwencji nie poddanie ich stosownym badaniom, od których zależało zakwalifikowanie do odpowiedniej pozycji taryfy celnej oraz przyjęcie jako podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, między innymi, wyników badań Polcargo, które dotyczyły towaru o tej samej nazwie, pochodzącego od tego samego producenta, lecz objętego innym, wcześniejszym, zgłoszeniem celnym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, którą NSA podziela, wyniki przyjęte przez organ nie mogły być jednak uznane za miarodajne, albowiem nawet niewielkie na pozór różnice w poszczególnych parametrach towaru mogły spowodować zaklasyfikowanie go do innej pozycji taryfowej. WSA trafnie uznał, że skoro organ celny, mając taką możliwość, nie zabezpieczył próbek konkretnego towaru, to nie jest dopuszczalne wykazywanie, iż objęty zgłoszeniem celnym towar miał określone cechy, z powołaniem na dowód w postaci wyników badań innej partii towaru pochodzącej nawet od tego samego producenta. Nie jest bowiem znany cykl produkcyjny bazowego koncentratu owocowego – pomarańcza, w szczególności to, na ile ewentualne zanieczyszczenia powstałe w procesie produkcji, czy też odstępstwa od norm produkcyjnych, mogły wpłynąć na poziom czynników, od których organ administracji uzależnia zaliczenie towaru do określonej pozycji Taryfy celnej. Tak więc w toku dalszego postępowania organ orzekający w sprawie winien rozważyć konieczność i możliwość uzupełnienia postępowania dowodowego we wskazanym przez WSA zakresie. Wynika to w sposób oczywisty ze wskazanego przez Sąd pierwszej instancji obowiązku jednoznacznego wykazania, że towar objęty weryfikowanym zgłoszeniem celnym charakteryzuje się parametrami, które wykluczają przyjęcie deklarowanej przez stronę klasyfikacji taryfowej.

Ponadto WSA zalecił by organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnił także zasadę zaufania do organów celnych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), która w dotychczasowym postępowaniu nie była należycie respektowana.

Wskazane okoliczności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozwalają na przyjęcie, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarte zostały wskazania co do dalszego postępowania, a zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nietrafny.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że zaimportowany towar jest syropem cukrowym, podczas gdy stanowi on preparat stosowany do produkcji napojów, a zatem winien być objęty kodem PCN 2106 90 98 0.

Powołany przepis odnosi się do należności celnych przywozowych. Wspomniane należności są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Innymi słowy, powoływany przepis rozstrzyga o pewnych zdarzeniach zmiennych w czasie i w sytuacjach, w których następuje określenie przez organ celny wartości celnej przywozowej, i nakazuje przyjmować stan towaru oraz jego wartość z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.

Tak rozumiany art. 85 § 1 Kodeksu celnego nie został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, bowiem Sąd ten w ogóle nie rozważał wynikających z jego treści kwestii temporalnych. Istota orzeczenia WSA sprowadzała się natomiast do zakwestionowania przyjętych przez organ cech towaru objętego zgłoszeniem, które w konsekwencji przesądziły o zakwalifikowaniu go do innej pozycji taryfowej niż deklarowana przez spółkę. Oczywiste jest, iż konkretny towar (związane z nim ewentualne obciążenia celne) powinien być oceniany na chwilę przyjęcia zgłoszenia celnego. Wynika to z istoty omawianego art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Jednakże obowiązek wykazania, że towar z daty zgłoszenia celnego ma określone cechy, spoczywa na organie celnym, który w drodze uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe kwestionuje przyjętą przez importera klasyfikację taryfową.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 oraz art. 207 § 2 p.p.s.a.