Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 130/02
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwoleniu na budowę może stanowić wyłącznie przesłankę dla ewentualnego wznowienia postępowania po myśli /art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa/.

TEZY

Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwoleniu na budowę może stanowić wyłącznie przesłankę dla ewentualnego wznowienia postępowania po myśli /art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Romana W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru budowlanego po rozpoznaniu wniosku Romana W. o ponownie rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia 15 listopada 2001 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia 12 maja 1999 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dojazdu do przejścia granicznego G. - S. w ciągu drogi krajowej nr 274 obejmującej zadanie nr A wydzielenie odcinki części drogowej, most przez rzekę L., most przez rzekę W. i wiadukt nad drogą czołgową oraz obejmującej zadanie B i C

- utrzymał w mocy wymienioną decyzję.

W skardze Roman W. przywołuje okoliczności, na których opierał żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia 12 maja 1999 r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu drogowego tj.:

-uchylenie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie IV SA 383/99 decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 marca 1999 r. oraz decyzji Wojewody Z. z dnia 15 grudnia 1998 r. o pozwoleniu na budowę drogi nr 274 zadanie B, które obejmowało działkę należącą do skarżącego nr ewid. 207/1 w G.;

-wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę z dniem 30 kwietnia 1999 r., co stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 sierpnia 1999 r. w sprawie IV SA 383/99;

- stwierdzenie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 11 marca 1999 r. II SA/Po 360/98 nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z.-G. z dnia 18 marca 1998 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia 23 grudnia 1997 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla wymienionej inwestycji drogowej.

Skarżący podnosi, że art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 106 poz. 1126/ nakłada na organ administracji obowiązek protokolarnego stwierdzenia na miejscu budowy zgodności wykonanego obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a wyeliminowanie z obrotu prawnego wymienionych decyzji o pozwoleniu na budowę i ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu oznacza, że decyzja o pozwoleniu na użytkowaniu zapadła z rażącym naruszeniem wymienionego przepisu. W ocenie skargi z naruszeniem art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa organ administracji odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W uzupełnieniu skargi skarżący zarzucił, że inwestor nie posiadał w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie prawa do działki nr 207/1 i 393/3, i wobec tego nie powinien uzyskać prawa użytkowania obiektu., bowiem prawo budowlane wykluczało udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, jeśli inwestor nie ma prawa do gruntu.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Niewadliwe jest stanowisko organu administracji przyjmujące, że wyeliminowanie z obrotu prawnego, po wydaniu kwestionowanej przez skarżącego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie odcinka drogi nr 279, orzeczeń: o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu i o pozwoleniu na budowę wydanych dla przedmiotowej inwestycji nie dawało podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. W rozpoznanej sprawie jest okolicznością niesporną, że w dacie wydawania przez Wojewodę L. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestor legitymował się ostateczną decyzją zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i jeśli inwestycja została wykonana zgodnie z tą decyzją, była zdatna do użytku w sensie technicznym to organ administracji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na jej użytkowanie, o ile spełnione były również mnę wymagania przewidziane w art. 59 Prawa budowlanego.

Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwoleniu na budowę może stanowić wyłącznie przesłankę dla ewentualnego wznowienia postępowania po myśli art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa i jak wynika z przedstawionych akt administracyjnych i akt sądowych IV SA 4272/02 postępowanie takie z wniosku skarżącego zawisło i jest prowadzone.

Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę z mocy prawa zostało ujawnione dopiero postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 1999 r., a zatem po wydaniu kwestionowanej decyzji i wobec tego nie mogło mieć ono wpływu na ocenę legalności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej inwestycji.

Prawidłowo również organ administracji ocenił, że nie uzyskanie przez inwestora prawa do działek należących do skarżącego nie stanowi przesłanki dla stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, bowiem wymieniony uprzednio art. 59 Prawa budowlanego nie przewiduje badania przez organ budowlany w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie obiektu tytułu inwestora do terenu, na którym znajduje się inwestycja. Przedstawione akta wskazują, że toczyło się postępowanie o wywłaszczenie nieruchomości należących do skarżącego lecz do wywłaszczenie nie doszło. Otwartą i niezależną od wyników postępowania w rozpoznanej sprawie jest kwestia wykorzystania przez skarżącego środków przewidzianych w uregulowaniach prawa rzeczowego dla roszczeń wynikających z jego tytułu do gruntów zajętych pod przedmiotową inwestycje.

Mając powyższe na względzie wobec niezasadności skargi sąd administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.