Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1139/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Agnieszka Wiechowicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w W. na rzecz strony skarżącej P. S.A. z siedzibą w G. w kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Polskie Koleje Państwowe S.A.

z siedzibą w [...] (dalej "Spółka", "organ" lub "PKP") działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, dalej jako "u.d.i.p.") oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako "Kpa") odmówiła [...] z siedzibą w [...] (dalej "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") udostępnienia informacji publicznej dotyczącej rewitalizacji budynku zabytkowego dworca kolejowego [...] poprzez jego przebudowę, rozbudowę

i zmianę sposobu użytkowania na funkcje obsługi podróżnych oraz Centrum [...] Politechniki [...] w [...], a także przebudowę, rozbudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku stanowiącego pozostałość po historycznej zabudowie w otoczeniu nieistniejącej dawnej komory celnej na funkcje usług i gastronomii oraz budowę przejścia podziemnego łączącego oba budynki, parkingów naziemnych

i infrastruktury towarzyszącej wraz z likwidacją kolidujących z inwestycją budynków

w zakresie wskazanym w pkt 1, 2 i 3 wniosku skarżącej z [...] marca 2018 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, że poprzednio wydane przez organ w niniejszej sprawie decyzje z [...] kwietnia 2018 r. i [...] maja 2018 r. zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem

z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 990/18. Rozpoznając po raz kolejny wniosek skarżącej, Spółka rozważyła, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną do udostępnienia której zobowiązana jest PKP, tzn. czy wniosek dotyczy wykonywania przez nią zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym. Organ stwierdził, że wniosek w części dotyczącej pkt 1, 2 i 3 dotyczy udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Odpowiedzi zaś na pozostały zakres pytań żądanych przez wnioskodawczynię, PKP udzieliła odrębnym pismem.

W zakresie wniosków wskazanych w pkt 1, 2 i 3 Spółka wskazała, że treść protokołów z posiedzeń zarządu jest związana z wykonywaniem zadań publicznych, jednakże należy ona również do sfery interesów gospodarczych PKP, ponieważ zawarte tam są informacje stanowiące o konkurencyjności Spółki na rynku. Powyższe dotyczy również niejednoznacznie określonych uchwał i decyzji zarządu,

o których mowa w pkt 1 i 2 wniosku. Ww. protokoły mogą zawierać uchwały,

w których znajdują się kluczowe dla Spółki informacje, dotyczące jej wewnętrznej struktury, jak również procesu podejmowania decyzji przez poszczególne jednostki organizacyjne, a zatem dotyczą jej indywidualnego interesu jako przedsiębiorcy.

Analizując zgromadzoną dokumentację dotyczącą wniosku, Spółka doszła do konkluzji, że z uwagi na bardzo szeroki i nie w pełni dookreślony zakres dokumentów wskazanych w pkt 1, 2 i 3 wniosku konieczne jest uznanie, że część dokumentacji, której wniosek dotyczy nie jest nośnikiem informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie, niecelowym w ocenie PKP było rozdzielenie i oddzielne skatalogowanie dokumentów mających walor informacji publicznej, ponieważ zgromadzone w sprawie dokumenty w zakresie pkt 1, 2 i 3 wniosku zawierały informacje podlegające, nawet w przypadku uznania każdego z nich za dokument,

w którym zawarta jest informacja publiczna, ograniczeniu w szczególności ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty

i pisma zawierają w szczególności informacje dotyczące planowanego sposobu działania, w tym z zakresu określenia komórek organizacyjnych PKP odpowiedzialnych za dane kwestie, określają projektowane zgody na podjęcie określonych czynności i działań. Wobec powyższego wnioskowane w pkt 1, 2 i 3 informacje należało uznać za informacje podlegające ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na zawartą w tych dokumentach tajemnicę przedsiębiorcy

w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 419 ze zm., dalej jako "ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji").

Spółka uznała, że informacje będące przedmiotem wniosku posiadają dla niej wartość gospodarczą, handlową oraz zawierają informacje dotyczące wewnętrznej organizacji PKP i z tego względu została na nie nałożona "Tajemnica przedsiębiorstwa PKP S.A."

W ocenie organu, powyższe jednoznacznie wskazuje, że PKP posiada uzasadniony interes gospodarczy w nieujawnianiu informacji objętych wnioskiem. Wymienione powyżej informacje są nieujawnionymi do wiadomości publicznej informacjami organizacyjnymi i handlowymi PKP, w stosunku do których Spółka podjęła niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W celu ochrony informacji w zakresie bezpieczeństwa, Spółka stosuje szereg zabezpieczeń prawnych zmierzających do zachowania poufności informacji żądanych przez wnioskodawczynię. Po pierwsze, informacje o udostępnienie których zwróciła się wnioskodawczyni, zostały wyodrębnione spośród innych informacji jako podlegające ochronie, czyli uznawane przez PKP za poufne i opatrzone klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa PKP S.A." Po drugie Spółka przyjęła "Regulamin ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa PKP", "Ramowy wykaz rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa PKP S.A., które należy oznaczyć klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa PKP S.A." oraz zawarła Porozumienie w sprawie stosowania wspólnych zasad ochrony, udostępniania i przekazywania informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w spółkach Grupy PKP. Osoby mające dostęp do żądanych przez wnioskodawczynię informacji zostały poinformowane o obowiązku zachowania tajemnicy, zobowiązane były do zapoznania się z ww. regulaminem, odbycia szkolenia, a udostępnienie im przedmiotowych informacji nastąpiło po złożeniu przez nich pisemnego zobowiązania do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa PKP.

Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego pismem z [...] maja 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję PKP z [...] kwietnia 2019 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w niniejszej sprawie, skutkujące odmową udostępnienia informacji publicznej;

2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie

i niezasadne ograniczenie konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne;

3) art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy przepisy te obligują organ do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią złożonego wniosku

o udostępnienie informacji publicznej.

W razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów, skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji dlaczego i w jakim zakresie dla organu żądane informacje stanowią wartość gospodarczą oraz czy ujawnienie żądanych informacji wywołałoby szkodę organowi i w jakim zakresie

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia charakteru każdej z żądanych od organu informacji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wskutek odstąpienia przez skarżącą od umowy zawartej z PKP, skarżąca została niesłusznie obciążona karami umownymi. Skutkiem powyższego było zwrócenie się przez skarżącą do PKP o udzielenie informacji, poprzez ujawnienie stosownych dokumentów związanych z realizacją inwestycji. Spółka udzieliła skarżącej tylko niektórych z wnioskowanych informacji. Odmawiając udostępnienia żądanych informacji nie dokonała zaś wyjaśnienia, dlaczego wnioskowane przez skarżącą informacje publiczne stanowią dla niej wartość gospodarczą. PKP wskazała bowiem wyłącznie sam fakt, że informacje te należą do sfery interesów gospodarczych Spółki, wobec czego brak jest możliwości ich udostępnienia. Spółka nie dowiodła dotychczas, że informacje będące przedmiotem wniosku mają charakter obiektywnie informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności, a więc okoliczności uzasadniającej ograniczenie dostępu uprawnionego podmiotu do informacji publicznych.

W ocenie skarżącej PKP nie wykazała obowiązkowej przesłanki materialnej odmowy udostępnienia informacji. Uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji nie jest spowodowane gospodarczym interesem PKP, a obawą przed ujawnieniem dowodu na wydatkowanie pieniędzy publicznych na inwestycje niemające żadnego uzasadnienia. Samo nadanie przez przedsiębiorstwo szczególnej ochronie danej informacji nie powoduje automatycznie możliwości jej nieudostępnienia, jeżeli stanowi informację publiczną, a o jej udostępnienie wystąpiono. Okoliczność zastrzeżenia danej informacji poufnego charakteru nie może następować na etapie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, poprzez oznaczenie tego elementu dla celów odmówienia udostępnienia informacji przez przedsiębiorcę.

W związku z powyższym, skarżąca stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nieskonkretyzowane, a argumentacja popierająca odmowę udostępnienia informacji publicznej oparta na tajemnicy przedsiębiorcy jest niejasna. Wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej było więc niezasadne. Decyzja nie została dostatecznie wyjaśniona, a oparcie jej nie może następować wyłącznie

o stanowisko PKP, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, wobec czego należy odmówić udostępnienia informacji publicznej, co jest ograniczeniem prawa zapewnionego przez art. 61 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznając zarzuty skargi za niezasadne. Dodatkowo zauważył, że nowe światło na cel skierowanego wniosku

o udostępnienie informacji publicznej, wskazujący na indywidualny charakter związany z zawartą pomiędzy PKP a skarżącą umową inwestycyjną, rzucają stwierdzenia zawarte w skardze. Cel ten uwidacznia również fakt, że w dniu [...] czerwca 2018 r. wpłynął do Spółki pozew skarżącej o zapłatę 100.000 PLN, który dotyczy inwestycji wskazywanej we wniosku. Już sama przywoływana przez skarżącą okoliczność, że żądanie informacji wynika ze sporu toczonego z PKP wskazuje, że ujawnienie żądanych w pkt 1, 2 i 3 wniosku informacji mogło by narazić Spółkę na szkodę. Ujawnienie tych informacji może zaś wiązać się z negatywnymi skutkami dla PKP nie tylko w zawisłym przed sądem powszechnym procesie.

W piśmie procesowym z [...] grudnia 2019 r., organ popierając swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, powołał się na wydany w innej sprawie dotyczącej PKP, wyrok tutejszego Sądu z 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1447/17. W wyroku tym Sąd wskazał, że odmowa udostępnienia protokołów

z posiedzeń zarządu Spółki z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy jest uprawniona.

W odpowiedzi na powyższe, skarżąca w piśmie procesowym z [...] stycznia 2020 r. wskazała, że twierdzenia organu nawiązujące do innej sprawy PKP nie mają znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przemawia za tym indywidulany charakter sprawy oraz fakt, że wnioskodawczyni domaga się dokumentów związanych ściśle z inwestycją rewitalizacji budynku zabytkowego dworca kolejowego [...], o której mowa w skardze. Dodatkowo skarżąca wskazała, że pismo skierowane do wnioskodawczyni z [...] kwietnia 2019 r. dotyczy tej samej sprawy i stanowi rozszerzenie stanowiska organu opisanego

w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, w świetle zachowania organu wydającego decyzję oraz kierującego do wnioskodawczyni odrębnie ww. pismo, skarżąca jest zainteresowana uzyskaniem wszystkich dokumentów wymienionych we wniosku z [...] marca 2018 r. i wnosi o zobowiązanie organu do ich udostępnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu z [...] kwietnia 2019 r.

o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy

o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jest to kolejna decyzja Spółki wydana w sprawie wniosku skarżącej z [...] marca 2018 r. Poprzednie bowiem decyzje PKP z [...] kwietnia 2018 r. i [...] maja 2018 r. dotyczące odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie wskazanym w pkt 1-3, 5-8 i 10-14 wniosku z [...] marca 2018 r. zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 990/18. W poprzednich rozstrzygnięciach odmowa udzielenia wnioskowanej informacji publicznej podyktowana była tym, że żądane informacje podlegają ograniczeniu w szczególności ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy oraz z uwagi na konieczność przetworzenia w celu ewentualnego udzielenia informacji zgodnie z u.d.i.p. Ponownie rozpoznając sprawę organ wydał zaskarżoną decyzję jedynie w zakresie pkt 1, 2 i 3 wniosku skarżącej z [...] marca 2018 r., a dodatkowo w odrębnym piśmie z [...] kwietnia 2019 r. odniósł się do pkt 1-3, 4, 9, 5-8, 10-13 i 14 przedmiotowego wniosku. Skarżąca pismem z [...] maja 2019 r. zaskarżyła w całości decyzję organu z [...] kwietnia 2019 r. dotyczącą pkt 1, 2 i 3 wniosku, a w piśmie procesowym z [...] stycznia 2020 r. wskazała, że skierowane do niej pismo z [...] kwietnia 2019 r. dotyczy tej samej sprawy i stanowi rozszerzenie stanowiska organu opisanego w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, skarżąca jest zainteresowana uzyskaniem wszystkich dokumentów wymienionych we wniosku z [...] marca 2018 r. i wnosi o zobowiązanie organu do ich udostępnienia.

W ocenie Sądu istotnym jest, że niniejsza sprawa jest już po raz kolejny rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie bowiem

z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko

w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1434/2005, opubl. Lex Polonica nr 400400).

Związanie wskazaniami sądu administracyjnego oznacza powinność ścisłego, przy zachowaniu wszelkich zasad postępowania wyjaśniającego, wypełnienia zaleceń sądu, przy wyeliminowaniu jakichkolwiek niejasności czy choćby dwuznaczności odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego. Inny sposób procedowania czyniłby kontrolę sądową iluzoryczną i pozbawioną sankcji w postaci możności powtórnej weryfikacji stanowiska właściwego w sprawie organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 119/2004, opubl. Lex Polonica nr 420541).

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Stanowi to bowiem gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być więc konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.).

Mając na uwadze spoczywający na organie administracji obowiązek zastosowania się do zaleceń sądu administracyjnego, zważyć należy, że badając prawidłowość decyzji zapadłej w następstwie uchylonego wcześniej rozstrzygnięcia sąd ma przede wszystkim obowiązek zbadania w jakim zakresie organ administracji zastosował się do jego wskazań.

Zauważyć należy, że Sąd uchylając poprzednio wydane w niniejszej sprawie decyzje organu stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem prawa procesowego, a w szczególności art. 107 § 3 Kpa, które to uchybienie w związku

z powołaniem w jej podstawie prawnej art. 5 ust. 2 u.d.i.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona bowiem decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca, co do zasady nie poddają się kontroli sądu administracyjnego

w zakresie oceny, czy prawidłowe było przyjęcie przez PKP, że żądane informacje

w całości stanowią informację publiczną, a jeżeli tak, to czy korzystają z ochrony

z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Uzasadnienia obu decyzji nie odpowiadają wymogom przepisu art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który ustanawia ograniczenie dostępu do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.

Tutejszy Sąd w ww. wyroku wskazał również, że właściwie w każdym punkcie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, skarżąca użyła określenia "wszelkich". W tej sytuacji na PKP ciążył obowiązek wyjaśnienia, czy wszystkie żądane dokumenty mają charakter informacji publicznej. Dopiero rozstrzygnięcie tej kwestii dawało możliwości ewentualnego objęcia ochroną żądanych informacji publicznych

z uwagi na interes przedsiębiorcy. Ponadto PKP w uzasadnieniach poprzednio kontrolowanych przez Sąd decyzji stwierdził, że "wnioskowane informacje podlegają ograniczeniu w szczególności ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy oraz z uwagi na konieczność przetworzenia informacji w celu ewentualnego udzielenia informacji. Kwestia związana z ewentualną koniecznością przetworzenia żądanych informacji, a co za tym idzie, czy w grę wchodzi udostępnienie informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 u.d.i.p. została przez PKP całkowicie pominięta. W świetle zaś art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji,

a odmowa jej udostępnienia wyjątkiem od tej zasady. Wykazanie zaistnienia przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej nie może być rozumiane jako ogólne wskazanie przez organ, że dana informacja stanowi właśnie np. tajemnicę przedsiębiorcy, albowiem podmiot ten przejawił wolę objęcia jej ochroną. Nie chodzi bowiem w uzasadnieniu decyzji o powołanie lakonicznych zwrotów, czy stwierdzeń, jak miało to miejsce w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach, że dana informacja podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

W uzasadnieniach decyzji brak jest wyjaśnienia dlaczego żądane informacje (i czy każda z nich, i czy w pełnym zakresie) posiadają dla PKP bądź innego podmiotu

(z dokładnym wskazaniem tego podmiotu) wartość gospodarczą. PKP ogólnie też stwierdziła żądane informacje mają dla nich wartość gospodarczą nie wskazując i nie wyjaśniając w czym tej wartości dopatruje i nie stwierdziła nawet, że ujawnienie którejkolwiek z żądanych informacji mogłoby wywołać szkodę w jej działalności, bądź w działalności innego przedsiębiorcy (z dokładnym wskazaniem tego przedsiębiorcy) i nie wykazała na czym ta ewentualna szkoda miałaby polegać. Przytoczenie zaś dodatkowych argumentów w odpowiedzi na skargę nie może stanowić

o prawidłowości decyzji. Z zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w żaden sposób nie wynika, co w istocie przemawiało za uznaniem, że żądane informacje korzystają z ochrony z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że organ wydając obecnie zaskarżone przez skarżącą rozstrzygnięcie, nie zastosował się w pełni do oceny prawnej i wskazań zawartych w poprzednio wydanym wyroku tutejszego Sądu z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 990/18 naruszając w konsekwencji powyższego art. 153 P.p.s.a. Organ powtórzył bowiem jedynie w zasadzie swoją dotychczasową argumentację zawartą w poprzednich, uchylonych już przez tutejszy Sąd decyzjach. Odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej o której mowa w pkt 1, 2 i 3 wniosku z [...] marca 2018 r., a w odrębnym piśmie z tej samej daty co zaskarżona decyzja jedynie zdawkowo odniósł się do pozostałych punktów tego wniosku, jak również dodatkowo do pkt 1, 2 i 3 objętych już zaskarżonym rozstrzygnięciem. Odmawiając udostępnienia żądanych informacji nie dokonał zaś przekonywującego wyjaśnienia, dlaczego wnioskowane przez skarżącą informacje publiczne stanowią dla Spółki wartość gospodarczą. PKP wskazała bowiem wyłącznie sam fakt, że informacje te należą do sfery interesów gospodarczych Spółki, wobec czego brak jest możliwości ich udostępnienia. Organ nie wykazał zaś w żaden sposób, że informacje będące przedmiotem wniosku mają charakter obiektywnie informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności, a więc okoliczności uzasadniającej ograniczenie dostępu uprawnionego podmiotu do informacji publicznych.

Tym samym, stwierdzić należy, że zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim zgodzić się należy ze skarżącą, że PKP nie wykazała obowiązkowej przesłanki materialnej odmowy udostępnienia informacji. Samo zaś nadanie przez przedsiębiorstwo szczególnej ochronie danej informacji nie powoduje automatycznie możliwości jej nieudostępnienia, jeżeli stanowi informację publiczną, a o jej udostępnienie wystąpiono. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada więc wymogom art. 107 § 3 w związku z art. 11 Kpa. Brak w nim bowiem dokładnego wyjaśnienia dlaczego i w jakim zakresie dla organu żądane informacje stanowią wartość gospodarczą oraz czy ujawnienie żądanych informacji wywołałoby szkodę organowi

i w jakim zakresie. Organ nie dokonał także wszechstronnego rozważenia charakteru każdej z żądanych od Spółki informacji naruszając tym samym art. 7 i art. 77 Kpa.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd nie dokonywał oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ocena w tym zakresie, wobec stanu sprawy, byłaby bowiem przedwczesna.

Ponownie rozpatrując wniosek, PKP uwzględni wskazania Sądu, co do konieczności wszechstronnego rozważenia charakteru każdej żądanej we wniosku informacji i należytego, wyczerpującego uzasadnienia decyzji pozwalającego na kontrolę jej zgodności z prawem, ewentualnie udostępni żądane informacje publiczne w przypadku zmiany stanowiska, co do ich charakteru, czy też uzna, że żądanie dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie o kosztach o których mowa w punkcie 2 wyroku oparte zostało na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 i art. 209 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te składa się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym (480 zł) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).