Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 866/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2017 r. Prezydent Miasta S. (działający jednocześnie jako wnioskodawca i organ) wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa przedłużenia ulicy G. O.-D. w S. w zakresie obejmującym: budowę jezdni, przebudowę skrzyżowania, budowę chodnika, budowę miejsc postojowych, budowę zjazdów, budowę kanalizacji deszczowej wraz z wpustami ulicznymi, budowę oświetlenia, wycinkę drzew i krzewów."

Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta S. działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11 f, art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.), dalej "k.p.a." w dniu [...] marca 2018 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...] o zezwoleniu na realizację wskazanej inwestycji drogowej na terenie działek ewidencyjnych objętych projektowanym podziałem (w nawiasach numery działek po podziale, w tym pogrubionym drukiem działki przeznaczone pod inwestycję): nr [...] ([...], [...], [...]), nr [...] ([...], [...]), nr [...] ([...], [...]), nr [...] ([...], [...]).

Od wskazanej wyżej decyzji odwołania do Wojewody M. wnieśli: S. Spółdzielnia Mieszkaniowa oraz H. S., zarzucając ww. decyzji:

- pominięcie okoliczności, iż zmarli niektórzy współwłaściciele działek objętych inwestycją,

- naruszenie art. 1, art. 11a oraz art. 12 specustawy drogowej poprzez przyjęcie, iż na skutek planowanej inwestycji powstanie droga publiczna, w sytuacji gdy stanowić ona będzie drogę wewnętrzną,

- naruszenie zasady wynikającej z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sytuacji toczącego się postępowania sądowego dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej na działkach nr [...] i [...], zmniejszenie liczby miejsc postojowych oraz zagrożenia bezpieczeństwa pieszych,

- naruszenie przepisów o wyłączeniu organu od orzekania, gdyż jest on jednocześnie zarządcą drogi (art. 11a ust. 1 specustawy drogowej),

- nieuwzględnienie interesu społecznego tj. interesu mieszkańców osiedla O.-D.

Po rozpatrzeniu obu odwołań, Wojewoda M., decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] uchylił powyższą w decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2018 r. w części (w zakresie zapisu "Zatwierdzam projekt budowlany i zezwalam na realizację inwestycji drogowej p.n. "budowa przedłużenia ulicy G. O.-D. w S.", zapisów w punktach 1, 2, 3, i 4 na stronach od 1 do 8 dotyczących działek [...], [...] oraz [...], a także zapisu dotyczącego zatwierdzonego podziału nieruchomości) i orzekł w tym zakresie na nowo w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja Wojewody M. z dnia [...] maja 2018 r. stała się przedmiotem skargi S. Spółdzielni Mieszkaniowej w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej zarzucono:

1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 1 w zw. z art. 11a w zw. z art. 12 specustawy drogowej poprzez ich zastosowanie w związku z naruszeniem art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż na skutek planowanej inwestycji powstanie droga publiczna w sytuacji gdy:

- w rzeczywistości przedmiotowa inwestycja obejmuje przebudowę obiektów, które stanowią drogę wewnętrzną i po zrealizowaniu inwestycji pełnić będę taką samą funkcję,

- przepisy specustawy drogowej mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.

b) art. 7 w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 37 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przedłożenie interesu prywatnego inwestora ponad uzasadnione potrzeby społeczności lokalnej w postaci utrzymania w mocy decyzji organu I Instancji:

- w sytuacji ograniczenia się przez organ I instancji do skierowania do uczestników postępowania twierdzeń nazbyt ogólnych i nie zasługujących na uwzględnienie w przedmiocie wyjaśnień przyczyn wszczęcia postępowania administracyjnego,

- w sytuacji gdy zrealizowanie przedmiotowej inwestycji doprowadzi do zmniejszenia liczby miejsc postojowych oraz spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa pieszych,

2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez:

- nieuzasadnione pominięcie okoliczności, iż zmarli niektórzy współwłaściciele działek położonych w S. nr [...] oraz nr [...] obr. [...], co skutkuje kwalifikowaną wadą zaskarżonego rozstrzygnięcia,

b) art. 107 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów odwołania i brak uzasadnienia dla oceny, że organ I Instancji nie naruszył przepisów art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji gdy:

- decyzja organu I instancji została skierowana do podmiotu innego niż wskazany w Księdze Wieczystej właściciel działki nr [...] obr. [...], co skutkuje kwalifikowaną wadą zaskarżonego rozstrzygnięcia,

c) art. 6 k.p.a. tj. zasady praworządności poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo wyraźnego i uzasadnionego zarzutu skarżącej w odwołaniu, że organ I Instancji naruszył przepisy art. 1 w zw. z art. 11a w zw. z art. 12 specustawy drogowej poprzez ich zastosowanie w związku z naruszeniem art. 8 ustawy o drogach publicznych,

d) zasad wyrażonych w art. 7 k.p.a. tj. prawdy obiektywnej oraz uwzględnienia słusznego interesu obywatela w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli:

- w postaci zupełnego pominięcia stanowiska Rady Mieszkańców osiedla O.-D. ws. przedmiotowej inwestycji, wyrażonego m.in. w piśmie Rady z dnia [...] lutego 2018 r., skierowanym do Prezydenta Miasta S.,

- nierozpatrzenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii odnoszących się do bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa pieszych po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji,

e) art. 7a k.p.a. tj. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony:

- w sytuacji, gdy organy obu instancji nie odniosły się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący do zarzutu Skarżącej, że w rzeczywistości przedmiotowa inwestycja obejmuje przebudowę obiektów, które stanowią drogę wewnętrzną i po zrealizowaniu inwestycji pełnić będą taką samą funkcję,

f) przepisu art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli i zasady przekonywania, poprzez utrzymanie w mocy decyzji:

- kształtującej indywidualnie sąsiedzkie stosunki drogowe w sytuacji toczącego się postępowania sądowego dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej na położonych w S. działkach nr [...] oraz [...] obr. [...], zaplanowanie drogi na potrzeby właścicieli działki nr [...] położonej w S. przy ul. O.-D. z pominięciem interesu uczestników postępowania, w szczególności w zakresie zmniejszenia liczby miejsc postojowych oraz zagrożenia bezpieczeństwa pieszych,

- która została wydana m.in. w oparciu o pismo (z dnia [...] lutego 2018 r.) w którym udzielono odpowiedzi nazbyt ogólnej oraz niezgodnej z danymi Skarżącej, a tym samym pogłębiającej co najwyżej wątpliwości co do celowości i prawidłowości wydania decyzji w I instancji,

g) art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a. tj. zasady informowania stron oraz czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez całkowite zignorowanie faktu śmierci niektórych osób będących stronami w postępowaniu administracyjnym, przez co uniemożliwiono następcom prawnym tych osób wzięcie udziału w sprawie.

Wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 specustawy drogowej akt ten określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, nie zaś jakichkolwiek dróg. Wprawdzie decydujące dla jej zastosowania znaczenie ma nie tyle aktualny, co docelowy status drogi, nie ma zatem podstaw, by niejako per se odmawiać jej zastosowania z tego i tylko tego powodu, że projektowana droga publiczna wytyczona jest np. po śladzie istniejącej drogi wewnętrznej.

Dalej Sąd podniósł, że uproszczone zasady i procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, przewidziane w specustawie drogowej, mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

W ocenie Sądu Wojewoda M. nie przeprowadził wystarczającej analizy okoliczności sprawy, w szczególności tego czy zamiarem inwestora (będącego jednocześnie organem orzekającym w I instancji), nie jest budowa w istocie drogi wewnętrznej. Decyzja Wojewody, pomimo zawartego w niej zapewnienia i odwołania się do decyzji organu I instancji, w ogóle nie analizuje planowanego przebiegu drogi i tego, czy aby na pewno jej budowa stanowić będzie inwestycję w drogę publiczną, czy jednak w wewnętrzną. Zgodnie bowiem z przywołaną przez organ uchwałą Rady Miasta S. z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] w sprawie zaliczenia ulic w mieście S. do kategorii dróg gminnych w załączniku w pkt [...] wskazano, iż zalicza się do kategorii dróg gminnych ulicę G. O.-D. na odcinku od ul. Z. do bramy Jednostki Wojskowej. Organ nie sprawdza przy tym, czy uchwała ta była kiedykolwiek zmieniana (uaktualniana). Ponadto projekt budowlany przewiduje główną aktywność budowlaną na terenie, który ani nie leży w granicach dotychczasowej drogi publicznej - ul. G. O.-D., ani też nie wskazuje na powiązanie tej drogi z siecią innych dróg publicznych, w szczególności nie wskazuje czemu ma służyć wykonanie "przedłużenia" wskazanej ulicy na teren, który w chwili obecnej stanowi parking Spółdzielni, a jednocześnie jest pewne, iż w tym kierunku rozbudowa drogi (ul. G. O.-D.) w przyszłości na pewno już nie nastąpi (na jej trasie stoi bowiem wiele budynków wielorodzinnych).

Zdaniem Sądu o ile więc nie można a limine wykluczyć, iż również takie zaplanowanie inwestycji może spełniać wymagania związane z realizacją drogi publicznej, o tyle nie ma wątpliwości, że wyjaśnienie tej kwestii obciąża w pierwszej kolejności inwestora, zaś następnie organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Decyzja Wojewody nie zawiera wystarczającej analizy w tym zakresie. Sąd podkreślił przy tym, iż do pewnego stopnia bezrefleksyjne powoływanie się przez organ na sformułowania, iż to inwestor jest wyłącznie "kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice", nie może uzasadniać odstąpienia od zbadania, czy planowana inwestycja, o której realizację inwestor zabiega w ramach zezwolenia zintegrowanego, a więc w daleko uproszczonej procedurze, rzeczywiście winna zostać w tej procedurze zrealizowana. Sad wskazał przy tym, że przyjęte w niniejszej sprawie umiejscowienie inwestycji, przy akcentowanym przez Spółdzielnię od początku sporze o ustanowienie drogi koniecznej, jak i podnoszonym braku przesłanek do wydania decyzji ZRID (droga wewnętrzna z brakiem możliwości jej dalszego "rozwoju"), a także negatywnym społecznie odbiorze tej inwestycji, nakazywało organowi odwoławczemu szczegółowe przeanalizowanie charakteru inwestycji.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia przez Wojewodę norm wyrażonych w art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 11d ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej, nakazujących dokładne wyjaśnienie istoty sprawy, z zachowaniem potrzeby przekonywania biorących udział w postępowaniu podmiotów oraz wskazania tego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd nakazał organowi ustalenie, poprzez zażądanie w pierwszej kolejności stosownych wyjaśnień od inwestora, jakim celom ma służyć realizacja inwestycji drogowej na spornych działkach Spółdzielni. Nakazał także ocenienie, czy rzeczywistym zamiarem inwestora jest realizacja drogi publicznej (rozbudowa ul. G. O.-D.), czy też budowa de facto drogi wewnętrznej, z ulicą tą się jedynie łączącej. Zaznaczył przy tym, że w okolicznościach tej sprawy fakt, iż inwestor formalnie nadaje swojemu zamierzeniu kształt rozbudowy drogi nie przesądza, iż taki właśnie jest rzeczywisty zamiar. Sąd wskazał również, że w zależności od udzielonych wyjaśnień organ podejmie stosowną decyzję.

Za uzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi nr 1a i 2c w zakresie, w jakim wskazują na niewyjaśnienie przez organ kwestii rzeczywistego zamiaru inwestycyjnego Prezydenta Miasta S.. Pozostałe zarzuty Sąd uznał za niezasadne.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewoda M. pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, jakim celom ma służyć realizacja inwestycji drogowej na spornych działkach S. Spółdzielni Mieszkaniowej oraz dlaczego inwestycja ta jest inwestycją w drogę publiczną.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Prezydent Miasta S. w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. wyjaśnił, że: Rada Miasta S. Uchwałą Nr [...], z dnia [...] stycznia 2000 r., zaliczyła ulicę im. G. G. O.-D., na odcinku od ul. Z. do bramy Jednostki Wojskowej, do dróg publicznych kategorii gminnej. Uchwała Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. jest aktualnie obowiązującym aktem prawa miejscowego, gdyż od momentu wejścia w życie do chwili obecnej nie została zmieniona.

Ponadto w piśmie tym wyjaśniono, że ulica O.-D. (ulica klasy D - dojazdowa), posiada jezdnię o szerokości [...] m, parkingi dla samochodów osobowych zlokalizowane przy wschodniej krawędzi jezdni oraz obustronne chodniki i przebiega od ulicy Z., a kończy się na bramie Jednostki Wojskowej, nie posiadając połączenia z inną ulicą. W rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.), w § 125 ust. 1 jest zapis iż "w przypadku nieprzelotowego zakończenia dróg klasy L lub D wykonuje się plac do zawracania samochodów". Natomiast w § 125 ust. 2 jest zapis - "plac do zawracania samochodów powinien spełniać następujące warunki: 2) dla samochodów ciężarowych - mieć promień nie mniejszy niż 9,0 m lub kształt kwadratu o wymiarach nie mniejszych niż 12,5m x 12,5m.

Prezydent Miasta S. wskazał także, że procedura poprzedzająca wydanie zezwolenia na realizację ww. inwestycji drogowej została przeprowadzona zgodnie z obowiązującym przepisami prawa, nie naruszyła interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wymienionych w art. 7 i 77 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowa administracyjnego, a planowane prace nie wpłyną na pogorszenie stanu środowiska przyrodniczego, nie spowodują pogorszenia klimatu akustycznego, a jedynie zwiększą ilość stanowisk parkingowych uporządkują sposób parkowania samochodów mieszkańców budynków wielorodzinnych zlokalizowanych w pobliżu inwestycji, przy zachowaniu przepisów prawa budowlanego oraz prawa ochrony środowiska.

Ponadto Prezydent Miasta S. wyjaśnił, że podstawowym celem realizacji inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn. "Budowa przedłużenia ulicy G. O.-D. w S.", oprócz budowy chodników, parkingów i infrastruktury związanej z funkcjonowaniem drogi (oświetlenie, odwodnienie i zieleń), jest budowa jezdni zakończonej placem do zawracania o wymiarach [...] m x [...] m, tj. spełnienie w odniesieniu do dróg publicznych (jaką jest ulica O.-D. w S.), wymogów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Wojewoda M. uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2018 r. w części identycznej jak uczynił to w decyzji z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] i orzekł w tym zakresie na nowo, w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda M. wskazał, że podziela wyjaśnienia złożone przez Prezydenta Miasta S. w piśmie z dnia z dnia [...] lutego 2019 r.

Organ podniósł, że status planowanej drogi publicznej nie budzi wątpliwości, bowiem planowana inwestycja ma na celu budowę (rozbudowę) drogi innej niż droga wewnętrzna w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Uchwała Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. jest aktualnie obowiązującym aktem prawa miejscowego, gdyż od momentu wejścia w życie do chwili obecnej nie została zmieniona. Zgodnie z przywołaną uchwałą Nr [...] w punkcie [...] wskazano ulicę G. G. O.-D. na odcinku od ul. Z. do bramy Jednostki Wojskowej w mieście S. zaliczoną do kategorii dróg gminnych.

Wojewoda wskazał, że inwestor w ramach złożonego wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej planuje przedłużyć (rozbudować) istniejącą drogę publiczną - ulicę G. O.-D. w S. w taki sposób, aby droga kończyła się placem do zawracania, co spełniać będzie wymogi nałożone warunkami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Odwołując się do orzecznictwa organ podał, że kwestia budowy dróg publicznych niezależnie czy mamy do czynienia z istniejącą drogą, czy jej rozbudową, czy też będącą dopiero konsekwencją udzielonego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, stanowi cel publiczny. Wynika to z treści art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz.U. z 2015 r. poz. 782 ze zm.), zgodnie z którym celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego. Oznacza to, że budowa drogi gminnej jako drogi publicznej jest inwestycją celu publicznego z mocy prawa, niezależnie od tego, jaka część mieszkańców gminy będzie z tej drogi korzystać.

W trakcie postępowania o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Dopuszczalna jest weryfikacja przez organ zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także ocena przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. Ta weryfikacja nie może mieć jednak na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale ma na celu zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu przedsięwzięcia drogowego.

Dalej Wojewoda M. podniósł, że złożony przez inwestora w dniu [...] listopada 2017 r. wniosek zawiera elementy wskazane w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Ponadto w ocenie Wojewody Prezydent Miasta S. prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków i uwag, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji wymaga jednak korekty merytoryczno-reformacyjnej. W decyzji tej podano właścicieli działek ulegających podziałowi pod przedmiotową inwestycję wraz z adresami zamieszkania, co nie wynika z treści art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Korekta w powyższym zakresie spowodowała również zmianę następnych zapisów na stronie 8 decyzji oraz dodanie informacji wynikającej z treści art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. Ponadto Wojewoda M. wskazał, że skorygował również sam zapis rozstrzygnięcia, zgodnie ze specustawą drogową.

Ponadto organ podniósł, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno Prezydent Miasta S., jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji zaproponowaną przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy I i II instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Wojewoda M. ocenił, że niezasadne jest twierdzenie S. Spółdzielni Mieszkaniowej dot. przyjęcia, iż na skutek planowanej inwestycji nie powstanie droga publiczna ale jedynie droga wewnętrzna. Z zapisów dotyczących charakterystyki inwestycji wyraźnie wynika, iż inwestycja polega na przedłużeniu istniejącej drogi dojazdowej (ul. G. O.-D.) zaliczonej do kategorii dróg gminnych klasy D, co potwierdza Uchwała Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] stycznia 2000 r. w sprawie zaliczenia ulic w mieście S. do kategorii dróg gminnych. Droga klasy D - droga dojazdowa - najniższa z klas dróg publicznych według podziału wprowadzonego przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124).

Organ odwoławczy wskazał również, że nie dopatrzył się naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji toczącego się postępowania sądowego dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej na działkach nr ewid. [...] i [...]. Rozważyć tu należało, czy toczące się postępowanie o ustanowienie służebności, jest podstawą do zawieszenia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, do czasu wydania orzeczenia przez sąd, a więc czy rozstrzygnięcie o ustanowieniu służebności stanowi zagadnienie wstępne. By mówić o zagadnieniu wstępnym, rozstrzygnięcie to musi być koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (musi mieć na nie bezpośredni wpływ). Zdaniem Wojewody, rozstrzygnięcie w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej nie ma takiego bezpośredniego wpływu na wynik postępowania w sprawie o wydanie przedmiotowej decyzji, a zatem nie stanowi zagadnienia wstępnego.

Wojewoda M. podał także, że analiza zaskarżonej decyzji w zakresie liczby miejsc postojowych wskazuje, iż projektowana budowa obejmuje m. in. budowę [...] zatok postojowych przy lewej krawędzi jezdni (łącznie [...] miejsc). Oceniając zaś to, czy decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich organ wskazał, że należy mieć na względzie, iż inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Ponadto specustawa drogowa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzania wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości.

S. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 11a art. 12tej ustawy oraz art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 125 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne poprzez ich błędną wykładnię i ich zastosowanie w sytuacji gdy:

- rzeczywistym celem inwestora nie jest realizacja drogi publicznej (rozbudowa ul. G. O.-D.), a jedynie przebudowa drogi wewnętrznej, która z ulicą tą się jedynie łączy i która po zrealizowaniu inwestycji pełnić będzie taka sama funkcję;

- przepisy specustawy drogowej mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych;

- długość i szerokość ulicy G. O.-D. w S. pozwalają na budowę placu do zawracania o wymiarach [...] m na [...] m, w ramach dotychczasowej granicy ewidencyjnej tej ulicy;

b) przepisu art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż teren objęty inwestycją stanowi drogę wewnętrzną i nie zmieni swej funkcji po zrealizowaniu inwestycji;

2) mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", poprzez nieuwzględnienie przez organ II Instancji wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/18;

b) przepisu art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo wyraźnego i uzasadnionego zarzutu skarżącej w odwołaniu, że organ ten naruszył przepisy art. 1 w zw. z art. 11 a w zw. z art. 12 specustawy drogowej poprzez ich zastosowanie w związku z naruszeniem art. 8 ustawy o drogach publicznych, w szczególności mając na uwadze, iż po ponownym rozpoznaniu odwołania organ II instancji nie dokonał nowych istotnych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia sprawy;

c) przepisu art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli i zasady przekonywania, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy pomimo wielu wątpliwości pojawiających się w niniejszej sprawie, a w szczególności wobec wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/18, organ II Instancji w swoich ustaleniach podnosi głównie te same okoliczności, co w decyzji Nr [...], która została uchylona ww. wyrokiem.

W oparciu o powyższe zarzuty Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto Spółdzielnia wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia podniosła, że zdecydowanie zaprzecza twierdzeniom organu I instancji przedstawionym w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., jakoby rzekomym celem realizacji przedmiotowej inwestycji miała być budowa jezdni zakończonej placem do zawracania o wymiarach [...] m x [...] m. Spółdzielnia podniosła, że teren planowanej inwestycji stanowi drogę wewnętrzną do działki stanowiącej prywatną własność - a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż planowane urządzenia drogowe stanowić będą drogę publiczną. Teren objęty planowaną inwestycją jest obecnie utwardzony, pokryty asfaltem i przeznaczony na drogę wewnętrzna do działek stanowiących współwłasność Spółdzielni oraz posiada miejsca parkingowe i własny plac manewrowy.

W ocenie Spółdzielni Wojewoda M. po ponownym rozpoznaniu sprawy nie wyjaśnił w żaden sposób, dlaczego planowana inwestycja, o której realizację inwestor zabiega w ramach zezwolenia zintegrowanego, a więc w daleko uproszczonej procedurze, rzeczywiście winna zostać w tej procedurze zrealizowana. W szczególności nie należy uznać za przekonywujące stanowiska organu I Instancji, który pod pozorem realizacji celu publicznego, planuje rozbudowę drogi wewnętrznej do działki należącej do prywatnego dewelopera.

Spółdzielnia zarzuciła, że Wojewoda bezkrytycznie przyjął wyjaśnienia Prezydenta Miasta S., zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., nie dokonując przy tym ich weryfikacji. Skoro bowiem głównym celem planowanej inwestycji jest budowa jezdni zakończonej placem do zawracania o wymiarach [...] m na [...] m, to utworzenie takiego placu jest możliwe w dotychczasowych granicach ewidencyjnych ulicy G. O.-D. w S.. Zgodnie z informacjami i pomiarami zawartymi na stronie [...], szerokość tej ulicy wynosi bowiem około [...]m.

Jako niezrozumiałą Spółdzielnia oceniła jest argumentacja, zgodnie z którą realizacja inwestycji miałaby rzekomo zwiększyć ilość stanowisk parkingowych, albowiem jak wynika z decyzji organu I Instancji, w zakresie inwestycji mieści się budowa [...] zatok postojowych przy lewej krawędzi jezdni o łącznej liczbie [...] miejsc postojowych, a wiec znacznie mniej niż obecnie ([...] stanowisk na wprost stacji [...]).

Spółdzielnia podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 153 p.p.s.a., albowiem organ II Instancji nie uwzględnił wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 26.09.2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/18. Zdaniem Spółdzielni organ II instancji nie poczynił żadnych nowych ustaleń w zakresie celu, jakiemu ma służyć realizacja inwestycji drogowej na spornych działkach. Oparł on swoje stanowisko w całości na wyjaśnieniach złożonych przez Prezydenta Miasta S., które także nie wniosły do sprawy nowych okoliczności. Odnośnie zaś do pozostałej części uzasadnienia organ powtórzył jedynie treść uzasadnienia z uchylonej decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.

Zdaniem Spółdzielni organ naruszył także art. 8 k.p.a. Wojewoda M. nie poddał wątpliwości, iż działki przejęte pod inwestycję obejmują łącznie obszar ok. [...] m2, natomiast plac manewrowy o wymiarach [...] m na [...] m wymaga powierzchni jedynie [...] m2. Nie wziął również pod uwagę, iż realizacja przedmiotowej inwestycji może odbyć się w całości w granicach ulicy G. O.-D., bez potrzeby ingerencji we własność Spółdzielni. Okoliczności te, zdaniem Spółdzielni, świadczą o nadmiernej ingerencji organów w sferę praw i wolności Spółdzielni oraz innych współwłaścicieli działek objętych inwestycją. Z tożsamych względów Wojewoda M. mógł naruszyć także zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W związku z tym, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/18 uchylającego poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w pierwszej kolejności należało ocenić, czy wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym wyroku zostały przez organ zrealizowane.

W wyroku tym Sąd nakazał Wojewodzie M. ustalenie, poprzez zażądanie w pierwszej kolejności stosownych wyjaśnień od inwestora, jakim celom ma służyć realizacja inwestycji drogowej na spornych działkach Spółdzielni. Nakazał także ocenienie, czy rzeczywistym zamiarem inwestora jest realizacja drogi publicznej (rozbudowa ul. G. O.-D.), czy też budowa de facto drogi wewnętrznej, z ulicą tą się jedynie łączącej.

Realizując te wskazania Wojewoda M. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o wskazanie, jakim celom ma służyć realizacja inwestycji drogowej na spornych działkach S. Spółdzielni Mieszkaniowej oraz dlaczego inwestycja ta jest inwestycją w drogę publiczną.

Prezydent Miasta S. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. W piśmie tym wskazano, że Rada Miasta S. Uchwałą Nr [...], z dnia 27 stycznia 2000 r., ulicę im. G. G. O.-D., na odcinku od ul. Z. do bramy Jednostki Wojskowej, zaliczyła do dróg publicznych kategorii gminnej. Uchwała Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. jest aktualnie obowiązującym aktem prawa miejscowego, gdyż od momentu wejścia w życie do chwili obecnej nie została zmieniona.

Ponadto Prezydent Miasta S. wyjaśnił, że podstawowym celem realizacji inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn. "Budowa przedłużenia ulicy G. O.-D. w S.", oprócz budowy chodników, parkingów i infrastruktury związanej z funkcjonowaniem drogi (oświetlenie, odwodnienie i zieleń), jest budowa jezdni zakończonej placem do zawracania o wymiarach [...] m x

[...] m, tj. spełnienie w odniesieniu do dróg publicznych (jaką jest ulica O.-D. w S.), wymogów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Powyższe wyjaśnienia inwestora organ przytoczył w zaskarżonej decyzji. Cel publiczny przedmiotowej inwestycji został zatem w zaskarżonej decyzji wskazany. Zdaniem Sądu ocena rzeczywistych zamiarów inwestora została przez organ dokonana. Wskazanym przez organ celem jest bowiem budowa przedłużenia ulicy O.-D. wraz z placem do zawracania. Należy zatem stwierdzić, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte we wskazanym powyżej wyroku zostały zrealizowane.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie jest zatem zasadny.

Nie można też zgodzić się ze stroną skarżącą, że rzeczywistym celem inwestora nie jest realizacja drogi publicznej a jedynie przebudowa drogi wewnętrznej. Jak już wskazano wyżej celem inwestycji jest przebudowa ulicy O.-D. wraz z placem do zawracania, którego wykonanie w przypadku nieprzelotowego zakończenia drogi klasy L lub D wymagane jest stosownie do treści § 125 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.). Wymiary tego placu określone są natomiast w § 125 ust. 2 powołanego rozporządzenia.

Nie można zatem w tej sytuacji skutecznie zarzucić, że cel ten jest jedynie pozorny, a w rzeczywistości zostanie wybudowana droga wewnętrzna. W wyniku przebudowy ulica ta zostanie wyposażona w plac, który ma służyć pojazdom jadącym ulicą O.-D. do zawracania, gdyż aktualnie ulica ta kończy się na bramie jednostki wojskowej. Istniejący wcześniej w tym miejscu parking Spółdzielni bez wątpienia nie był drogą publiczną. W wyniku planowanej przebudowy w ramach przedmiotowej inwestycji jego status jednak się zmieni.

Takiemu działaniu inwestora oraz wydanym w sprawie decyzjom nie można zarzucić niezgodności z prawem.

Wskazać bowiem należy, że decyzje organów w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, której celem jest uproszczenie procedur dotyczących podejmowania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Akt ten przewiduje połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i pozwoleniu na budowę.

Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 11i ust. 1 ustawy, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo budowlane. Przepis art. 35 ust. 4 wyraźnie natomiast stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie pozostawia on tym samym organowi swobody w wyborze rozstrzygnięcia, w przypadku spełnienia przez inwestora określonych w ustawie warunków.

Należy mieć na względzie, że stosownie do art. 11e ustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną oraz nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości przy jej wydawaniu. Jednakże, niespełnienie przez wnioskodawcę któregokolwiek z warunków lub świadczeń przewidzianych obowiązującymi przepisami wiąże się po stronie organu orzekającego z koniecznością wydania decyzji odmownej. Określenie, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną oznacza, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11f ust. 1 specustawy, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa, niezależnie od ustaleń zawartych we wniosku.

Podkreślenia zatem wymaga, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny.

O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Tylko w przypadku stwierdzenia przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, zobowiązuje te organy do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14).

Podnieść także należy, że art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych należy rozumieć w ten sposób, iż ustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych. Przyjęcie stanowiska przeciwnego, to jest ograniczenie zastosowania ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. jedynie do inwestycji na drogach zaliczonych do określonej kategorii drogi, powodowałoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowanie tylko do remontów dróg już istniejących (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2122/12, orzeczenie.nsa.gov.pl). Nie może być bowiem zaliczona do określonej kategorii działka przeznaczona pod drogę, na której droga (w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych) nie została jeszcze wybudowana, a tym bardziej nie może być zaliczona do kategorii drogi publicznej działka, która nie jest własnością właściwego dysponenta drogi (art. 2a ustawy o drogach publicznych).

Z opisanych wyżej względów nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty strony skarżącej dotyczące przyjętego przez inwestora takiego a nie innego umiejscowienia placu do zawracania.

W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego określających ogólne zasady postępowania administracyjnego. Sąd nie dostrzega aby w sprawie doszło do naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), czy też zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postepowania. Istotne jest także to, że w zaskarżonej decyzji cel publiczny planowanej inwestycji został wskazany. Niewątpliwie inwestycja ta służyć będzie ogółowi lokalnej społeczności, w tym także członkom Spółdzielni.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.