Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 71/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71j par. 1 i par. 3.
journal: Dz.U. 2008 nr 189 poz 1158
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację notarialną oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 71k § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1158 ze zm. (dalej zwanej p.n.), utrzymał w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] (dalej zwanej Komisją Egzaminacyjną) w sprawie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację notarialną.

W powyższej uchwale Komisji Egzaminacyjnej, wydanej w oparciu o art. 71b § 1, art. 71j § 3 i art. 71k § 1 p.n., stwierdzono, że S. S. (dalej skarżący) otrzymał z egzaminu wstępnego na aplikację notarialną, przeprowadzonego w dniu 29 września 2012 r., 98 punktów, w związku z czym uzyskał negatywny wynik z egzaminu wstępnego na aplikację notarialną, albowiem zgodnie z art. 71j § 3 ustawy – Prawo o notariacie, pozytywny wynik z egzaminu wstępnego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów.

W odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] września 2012 r. skarżący m.in. podniósł, że w teście znajdują się pytania, które nie zostały sformułowane zgodnie z zaleceniami zawartymi w art. 71 j § 1 p.n. Pytania te zostały sformułowane nieprawidłowo, nieprecyzyjnie, niejasno, niejednoznacznie i wprowadzają w błąd. Ponadto zacierają błędy redakcyjne. Według skarżącego na pytanie nr 40, 43, 78 jest możliwe udzielenie więcej niż jednej prawidłowej odpowiedzi, bądź nie można udzielić żadnej prawidłowej odpowiedzi w oparciu o propozycje odpowiedzi zawarte pod pytaniem.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej uchwały w zakresie wyniku egzaminu i uznanie, że osiągnął pozytywny wynik z egzaminu wstępnego.

Minister Sprawiedliwości nie podzielił argumentacji odwołania. W uzasadnieniu ww. decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdził, że wszystkie pytania testowe zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Pytania testowe nie dotyczyły kwestii spornych w orzecznictwie i doktrynie, a test egzaminacyjny, w oparciu o który przeprowadzony był egzamin, odpowiadał kryteriom, o których mowa w art. 71 j § 1 p.n.

Zakwestionowane przez skarżącego pytanie nr 40 brzmiało:

"Zgodnie z ustawą o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, decyzję w sprawie zezwolenie na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, ustanowionej na podstawie odrębnych przepisów, wydaje się:

A. w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku przez stronę,

B. w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych opinii ministra właściwego do spraw gospodarki w sprawie nabycia nieruchomości,

C. w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez stronę."

Organ wskazał, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A", oparta na art. 3a ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758, z późn. zm.) który stanowi, że decyzję w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, ustanowionej na podstawie odrębnych przepisów, wydaje się w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku przez stronę. Pytanie dotyczyło terminu, w jakim wydaje się zezwolenie na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a więc kwestii uregulowanej wprost w art. 3a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nie dotyczyło natomiast kompetencji poszczególnych organów i procedur obowiązujących w tym zakresie w odniesieniu do wszystkich (jakichkolwiek) nieruchomości, normowanie zawarte w art. 3a ww. ustawy ma charakter szczególny względem zasad i procedur przewidzianych w przepisach tej ustawy regulujących nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców - odnosi się konkretnie do nieruchomości położonych w specjalnych strefach ekonomicznych, nadając postępowaniu w przedmiocie nabycia przez cudzoziemca takiej właśnie nieruchomości wyjątkowy tryb, w szczególności poprzez określenie terminu, w jakim wydaje się zezwolenie.

Skarżący wskazał w karcie odpowiedzi jako prawidłową odpowiedź "B", co zdaniem organu stanowiło błąd, gdyż nie jest prawdą, iż w ustawie o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców termin do wydania decyzji w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, wynosi miesiąc od dnia otrzymania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych opinii ministra właściwego do spraw gospodarki w sprawie nabycia nieruchomości. Tak więc, w ocenie organu, komisja kwalifikacyjna słusznie nie przyznała zdającemu punktu za odpowiedź na pytanie nr 40.

"Zgodnie z ustawą o własności lokali, połączenie dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości w jedną nieruchomość:

A. nie wymaga zgody właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową,

B. wymaga zgody właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową wyrażonej w uchwale,

C. wymaga zgody właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową wyrażonej w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza."

Według organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", oparta na art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.)

Przepis ten stanowi: "Połączenie dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości w jedną nieruchomość lub podział lokalu wymaga zgody właścicieli wyrażonej w uchwale".

Odwołujący się udzielił odpowiedzi "A".

Organ wskazał, że w odwołaniu S. S. zarzucił, iż na tak postawione pytanie zgodnie z ustawą o własności lokali prawidłowe są dwie odpowiedzi, które wymienione są w propozycjach odpowiedzi i wynikają wprost z pytania. Podniósł, iż art. 19 ustawy rozróżnia małe wspólnoty mieszkaniowe i duże wspólnoty mieszkaniowe. W małej wspólnocie mieszkaniowej do połączenia dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości nie jest wymagana zgoda właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową. W takim przypadku - zgodnie z art. 19 ustawy - do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności, a te nie wymagają zgody właścicieli lokali. Prawidłowa zatem jest - zdaniem odwołującego się - odpowiedź "A", którą zaznaczył.

W ocenie organu, zarzuty odwołującego się w stosunku do zakwestionowanego pytania nr 43 należy uznać za niezasadne.

Zgodnie z art. 6 ustawy o własności lokali, wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Z istnieniem każdej wspólnoty mieszkaniowej ("małej" i "dużej") związany jest zarząd

nieruchomością wspólną (art. 18 ustawy o własności lokali). Zarząd ten jest sprawowany stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali. Jeżeli łączna liczba lokali (wyodrębnionych i niewyodrębnionych) w określonej nieruchomości nie jest większa niż siedem (tzw. "mała wspólnota mieszkaniowa"), do zarządu taką nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności (art. 19 ustawy o własności lokali). Niezależnie od tego, czy w takim przypadku miałby zastosowanie art. 199 czy art. 201 Kodeksu cywilnego i czy byłaby to czynność zwykłego zarządu czy przekraczająca zwykły zarząd i tak wymagana byłaby zgoda współwłaścicieli - odpowiednio wszystkich lub większości. Pytanie nie rozróżniało natomiast o jaką wspólnotę chodzi, wobec czego na tak postawione pytanie i proponowaną odpowiedź należało wybrać odpowiedź "B" zgodnie z art. 22 ust. 4 ww. ustawy.

W ustawie w art. 22 ust. 4 przyjęto, że połączenie dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości w jedną nieruchomość wymaga zgody właścicieli wyrażonej w uchwale (art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali), co wskazuje odpowiedź "B". Nie wymaga się jednak, ażeby uchwała taka została zaprotokołowana przez notariusza (por. art. 18 ust. 1a ustawy o własności lokali) - odpowiedź "C".

Odnosząc się natomiast do przywołanego w odwołaniu poglądu SSN Gerarda Bieńka organ zauważył, że jest to pogląd odosobniony, odnoszący się do sytuacji w tzw. "małej wspólnocie mieszkaniowej". Tymczasem pytanie nie zawężało się do "małej wspólnoty mieszkaniowej", co wynika z jego treści. Ponadto pogląd ten jednoznacznie nie wyłącza konieczności uzyskania zgody właścicieli tworzących wspólnotę na dokonanie czynności opisanej w przedmiotowym pytaniu. Zdaniem organu, przyjęcie tej koncepcji na gruncie pytania 43 wymagałoby poczynienia dodatkowych założeń nie wynikających z jego treści, co byłoby niedopuszczalne. Zgodnie z treścią pytania nr 43, odpowiedzi należy poszukiwać wprost w powołanej w tym pytaniu ustawie o własności lokali. Organ ponownie zaznaczył, że nawet w sytuacji tzw. "małej wspólnoty mieszkaniowej" mają zastosowanie odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego, a w szczególności art. 199 k.c., który statuuje zasadę wymogu zgody wszystkich współwłaścicieli na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą (nieruchomością) wspólną. Również art. 201 k.c. wymaga zgody większości współwłaścicieli do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną. Zatem bez względu na to, czy połączenie lokalu zostanie uznane za czynność przekraczającą zwykły zarząd, czy też nie, zgoda współwłaścicieli jest wymagana, co czyni błędną odpowiedź "A". Dlatego nie sposób jest zgodzić się z argumentem odwołującego, popartym poglądem autora komentarza do ustawy o własności lokali, że prawidłowa jest obok odpowiedzi "B" również "A", według której zgoda taka nie jest wymagana.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że jedynie odpowiedź "B" na pytanie nr 43 jest prawidłowa, gdyż zgodnie z ustawą o własności lokali (art. 22 ust. 4), połączenie dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości w jedną nieruchomość wymaga zgody właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową wyrażonej w uchwale.

Ponieważ odwołujący się wskazał w karcie odpowiedzi jako prawidłową odpowiedź "A", komisja kwalifikacyjna słusznie nie przyznała zdającemu punktu za odpowiedź na pytanie nr 43.

Kolejne zakwestionowane przez odwołującego się pytanie nr 78 brzmiało:

"Zgodnie z ustawą - Prawo upadłościowe i naprawcze, do rozpoznania spraw o ogłoszenie upadłości dłużnika (niebędącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej), który ma siedzibę, przedsiębiorstwo i majątek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy jest sąd upadłościowy, właściwy dla:

A. siedziby lub miejsca zamieszkania dłużnika,

B. zakładu głównego przedsiębiorstwa dłużnika,

C. siedziby wierzyciela."

Zdaniem organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", oparta na art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361, z późn. zm.).

Przepis ten stanowi: "Do rozpoznania spraw o ogłoszenie upadłości właściwy jest sąd upadłościowy, właściwy dla zakładu głównego przedsiębiorstwa dłużnika."

Odwołujący się udzielił odpowiedzi "A".

Organ stwierdził, że w odwołaniu S. S. zarzucił, iż na tak postawione pytanie zgodnie z ustawą Prawo upadłościowe i naprawcze, prawidłowa odpowiedź brzmi: "właściwy jest każdy z tych sądów, w obszarach właściwości których dłużnik ma zakłady", wskazując, iż tej odpowiedzi w propozycjach odpowiedzi nie umieszczono, mimo że wynika wprost z pytania. Podniósł, iż zespół do opracowania pytań świadomie w pytaniu nie podał, że dłużnik ma zakład główny przedsiębiorstwa i tym samym nie przesądził, że chodzi o właściwość sądu przewidzianą w art. 19 ust. 1 ustawy. W treści pytania - zdaniem odwołującego się - zawarto natomiast określenia zbędne, takie jak "nie będący osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej", które nie mają najmniejszego znaczenia przy ustalaniu właściwości sądu w sprawach o ogłoszenie upadłości dłużnika. Zdaniem odwołującego się, odpowiedź zawarta w propozycji odpowiedzi oznaczonej literą "B" nie wynika wprost z postawionego pytania i jest odpowiedzią nieprawidłową. Skoro bowiem w pytaniu nie określono, że dłużnik ma zakład główny przedsiębiorstwa, to należało przyjąć, bez czynienia dodatkowych założeń nie wynikających z pytania oraz własnej interpretacji przepisów, że pytanie dotyczy właściwości przewidzianej w art. 19 ust. 2 ustawy, a wówczas właściwym jest każdy z tych sądów upadłościowych, w obszarach właściwości których dłużnik ma zakłady.

Odpierając zarzuty odwołującego się w stosunku do tego pytania jako niezasadne organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, pytanie zostało sformułowane prawidłowo - jego treść jest jednoznaczna a prawidłowa odpowiedź zawarta w propozycjach odpowiedzi wynika wprost z przepisu art. 19 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. Nie jest prawdą, zdaniem organu, że interpretacja pytania wymagała poczynienia dodatkowych założeń. To odwołujący się w swym odwołaniu dokonuje dowolnej interpretacji pytania i ocenia je przyjmując dodatkowe założenia.

Co do zastrzeżeń odwołującego się, iż w treści pytania powinno nastąpić wskazanie, że chodzi o przypadek gdy dłużnik ma zakład główny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ zauważył, że ustawodawca w art. 19 ust. 1 ww. ustawy nie zawarł takiego wskazania, określając jedynie ogólną zasadę, że do rozpoznania spraw o ogłoszenie upadłości właściwy jest sąd upadłościowy, właściwy dla zakładu głównego przedsiębiorstwa dłużnika. Skarżący w istocie formułuje tezę, iż jeżeli w jakimś zakresie istnieje szczególny przypadek wykluczony z ogólnej zasady jakąś szczególną cechą, to należy taką szczególną cechę zawrzeć w treści pytania. Ten pogląd jest nieprawidłowy, bowiem pytanie i odpowiedź mają wynikać wprost z przepisów i w tym wypadku warunek ten został spełniony.

W ocenie organu w żadnym razie odwołujący nie miał prawa sądzić, że chodzi o przypadek, gdy nie można ustalić zakładu głównego dłużnika. Gdyby pytanie było pytaniem o właściwość w razie trudności z ustaleniem zakładu dłużnika - miałby rację. Pytanie jednak wyraźnie nawiązuje do jasnej i jednoznacznej treści art. 19 ust. 1. ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze. Organ zauważył także, że całkowicie niezgodny z prawdą jest zarzut, iż można było uznać pytanie za dotyczące przypadku, gdy nie można ustalić zakładu głównego przedsiębiorstwa dłużnika. Wyraźnie bowiem wśród odpowiedzi wymieniono odpowiedź prawidłową "zakładu głównego przedsiębiorstwa dłużnika". Jedynie połączenie pytania z prawidłową, wskazaną w kluczu odpowiedzią "B" daje zdanie prawdziwe, wynikające z przepisów prawa.

W ocenie organu, całkowicie chybione są również uwagi odwołującego co do zamieszczenia w pytaniu elementów zbędnych, jak wykluczenie dłużnika niebędącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Ta sama ustawa zawiera przecież przepisy o upadłości osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, które to osoby z natury rzeczy nie mają przedsiębiorstwa i zakładu głównego, stąd też konieczność ich wykluczenia.

Według organu zakreślona na karcie odpowiedzi S. S. odpowiedź "A" jest niewątpliwie nieprawidłowa. Nie jest bowiem prawdą, iż zgodnie z ustawą - Prawo upadłościowe i naprawcze, do rozpoznania spraw o ogłoszenie upadłości dłużnika (niebędącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej), który ma siedzibę, przedsiębiorstwo i majątek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy jest sąd upadłościowy, właściwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania dłużnika. W konsekwencji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że komisja egzaminacyjna słusznie nie przyznała zdającemu punktu za odpowiedź na pytanie nr 78.

Konkludując organ wskazał, że S. S. nie uzyskał zatem wymaganych 100 punktów przy czym każdy wynik poniżej określonego ustawowo progu jest wynikiem negatywnym, niezależnie od liczby brakujących punktów, zgodnie z art. 75j § 3 ustawy - Prawo o notariacie. Ustawa w art. 71j § 3 jednoznacznie przesądza, że pozytywny wynik uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 punktów. Zatem przyjęcie przez Ministra Sprawiedliwości w decyzji, że kandydat uzyskał wynik pozytywny możliwe jest tylko wówczas, jeśli po analizie rozwiązanego przez kandydata testu można ustalić, że uzyskał on 100 punktów, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

- art. 71j § 1 p.n. poprzez błędne przyjęcie, że udzielone przez niego odpowiedzi na pytania nr: 40, 43, 78 egzaminu wstępnego na aplikację notarialną są nieprawidłowe i jednoczesne przyjęcie, że wymienione pytania zostały przygotowane zgodnie z wymogami ustawy Prawo o notariacie;

- art. 71 j § 3 p.n. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie uzyskał pozytywnego wyniku z egzaminu wstępnego na aplikację notarialną;

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj::

- art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości co do zakresu treści pytań wskazanych w skardze na niekorzyść skarżącego;

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i nierozważenie w sposób wnikliwy i wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 107 k.p.a. poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów oraz wątpliwości podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Skarga S. S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Minister Sprawiedliwości, rozpoznając odwołanie od uchwały komisji egzaminacyjnej ocenia kwestię wyniku przeprowadzonego egzaminu i bada, czy wynik ten został ustalony prawidłowo. Prawidłowe zaś ustalenie wyniku egzaminu zależy od prawidłowości sformułowania pytań egzaminacyjnych i odpowiedzi w kluczu, prawidłowości odpowiedzi wskazanych przez kandydata oraz prawidłowości zastosowanych procedur egzaminacyjnych. Kwestia oceny merytorycznej poprawności pytań i odpowiedzi wskazanych jako prawidłowe w kluczu testowym jest istotnym zadaniem tego organu na tym etapie postępowania. Od tej oceny zależy rzetelność ustalenia wyniku egzaminu kandydata i zgodność z prawem decyzji w tym względzie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2008 r. sygn. akt II GSK 473/07).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim z wymienionych warunków prawidłowego ustalenia wyniku egzaminu, a w konsekwencji odpowiada obowiązującemu prawu.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zebrał i rozważył wszelkie istotne w sprawie okoliczności, a uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie przed organami I jak i II instancji zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone zgodnie z wymaganiami ustawowymi (ustawy - Prawo o notariacie) a także w zgodzie z wymaganiami kodeksu postępowania administracyjnego.

Minister Sprawiedliwości w sposób drobiazgowy wyjaśnił również dlaczego nie uwzględnił stanowiska skarżącego, a przytoczona argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń Sądu.

Zgodnie z art. 71j § 1 ustawy - Prawo o notariacie, egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa, oraz z karty odpowiedzi. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź, którą zaznacza na karcie odpowiedzi. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt.

Pozytywny wynik z egzaminu wstępnego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów (art. 71 j § 3 cyt. ustawy).

Skarżący uzyskał z egzaminu 98 punktów, skutkiem czego stwierdzono, że uzyskał negatywny wynik z egzaminu wstępnego na aplikację notarialną.

Zdaniem Sądu, zakwestionowane przez skarżącego pytania nr 40, 43, 78 spełniały wymogi określone w art. 71j § 1 ustawy - Prawo o notariacie. Ze względu na przytoczenie treści tych pytań oraz propozycji odpowiedzi we wstępnej części niniejszego uzasadnienia nie zachodzi potrzeba ponownego ich przytoczenia w tym miejscu.

Odnosząc się do argumentów skarżącego zawartych w skardze (a także wcześniej - na etapie postępowania administracyjnego) należy stwierdzić, że nie mogą one prowadzić do uwzględnienia skargi. Gdy chodzi o pytanie nr 40 odpowiedź na to pytanie wynika wprost z treści art. 3a ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. z 2004 r., Nr 167, poz. 1758, ze zm.). Przepis ten stanowi: "Decyzję w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, ustanowionej na podstawie odrębnych przepisów, wydaje się w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku przez stronę".

Analiza pytania nr 40 i propozycji odpowiedzi (A, B, C) prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wyłącznie odpowiedź "A" jest prawidłowa.

Pytanie to wraz z odpowiedzią "A" odpowiada wprost treści ww. przepisów art. 3a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Ponieważ skarżący udzielił odpowiedzi "B" słusznie zatem nie przyznano mu punktu za to pytanie. Należy podkreślić, że pytanie dotyczyło terminu, w jakim wydaje się zezwolenie na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a więc kwestii uregulowanej wprost w art. 3a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nie dotyczyło natomiast kompetencji poszczególnych organów i procedur obowiązujących w tym zakresie w odniesieniu do wszystkich (jakichkolwiek) nieruchomości (skarżący zarzucał, że drugą odpowiedzią, nieujętą w kluczu odpowiedzi jest odpowiedź wynikająca z art. 1 ust. 1 i 1a wymienionej w zw. z art. 35 § 1 k.p.a – "bez zbędnej zwłoki po upływie przedłużonego terminu do wniesienia sprzeciwu przez właściwego ministra".

W odniesieniu do pytania nr 43 należy wskazać, że organ wyczerpująco przedstawił swoje stanowisko w zakresie tego pytania. Nawet jeżeli przyjmiemy, że Minister Sprawiedliwości bez powołania się na konkretne przeciwne poglądy do poglądu SSN Gerarda Bieńka (przytoczonego przez skarżącego) uznał, że jest to pogląd odosobniony, nie może to prowadzić do uwzględnienia skargi.

Lakoniczność uzasadnienia rozstrzygnięcia organu nie stanowi bowiem sama w sobie podstawy do stwierdzenia wadliwości decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. powodującej wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.

Istnieje potrzeba wykazania wpływu ewentualnego uchybienia na wynik sprawy. W tej sprawie strona takiego wpływu nie wykazała, a Sąd z urzędu się go nie dopatrzył.

Należy podkreślić, że omawiane pytanie nie rozróżniało o jaką wspólnotę chodzi ("małą" czy "dużą") wobec czego na tak postawione pytanie i proponowane odpowiedzi należało wybrać odpowiedź "B" opartą wprost na przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali (zgodnie z ustawą o własności lokali...) Ze względu na to, że skarżący zaznaczył odpowiedź A zasadnie nie przyznano skarżącemu punktu za to pytanie.

Nie można również uznać za usprawiedliwione zarzuty skarżącego skierowane wobec pytania nr 78. Organ wyczerpująco przedstawił swoje stanowisko w zakresie tego pytania oraz odniósł się do argumentacji skarżącego.

Zdaniem Sądu należy podzielić pogląd organu, że omawiane pytanie zostało sformułowane prawidłowo a odpowiedź na nie zawarta w propozycjach odpowiedzi wynika wprost z przepisu art. 19 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Zakreślona przez skarżącego odpowiedzi A jest nieprawidłowa.

Reasumując, Sąd nie dostrzegł błędnej konstrukcji zakwestionowanych pytań. Uznał, że zawierają one wyłącznie jedną poprawną odpowiedź, odpowiadając tym samym kryteriom, o których mowa w art. 71j § 1 ustawy - Prawo o notariacie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.