Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 704/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 281 ust. 1, art. 284 ust 1 art. 288
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 21 par. 1 i 3, art. 53 par 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi M. Spółki Jawnej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za emisję gazów lub pyłów do powietrza I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej M. Spółki Jawnej w P. kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2008r. ( nr [...]), po rozpatrzeniu "M." Spółki Jawnej z siedzibą P., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 281 ust.1, art. 284 ust.1, art. 288 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U z 2008 nr 25, poz. 150) , art. 285 ust.1 i 2 oraz art. 288 ust.1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) i w związku z art. 292 ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 lipca 2005r. w związku z art. 13 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 113, poz.954 ze zm.), w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska ( Dz. U. Nr 279, poz. 2758) w związku z art. 21 § 1 i 3, art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm), utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa M. z dnia [...] stycznia 2008r., nr [...], określającej ww. spółce wysokość opłaty za emisję gazów lub pyłów do powietrza za II kwartał 2005r. w kwocie 3.765,59 zł i zobowiązującej do wpłaty niewniesionej części należnej opłaty w wysokości 594,83 zł na konto wskazane w decyzji wraz z odsetkami, które należy obliczyć samodzielnie.

W uzasadnieniu decyzji podano, że Spółka "M." zobowiązana była zgodnie z art. 284 i art. 285 ust.1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce, wypełnić wynikające z tych przepisów obowiązki polegające mi. in. na złożeniu wykazu zawierającego informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystywane do ustalenia wysokości opłaty oraz wniesieniu samodzielnie opłaty z tytułu korzystania ze środowiska - emisję gazów lub pyłów do powietrza- za okres II kwartału 2005 roku.

Wymieniona Spółka zaległy wykaz za II kwartał 2005 roku złożyła w dniu 5 sierpnia 2005r. i nie wniosła w całości należnej opłaty na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa M., do czego była zobowiązana.

Przeprowadzona kontrola przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. - Delegatura w P. ujawniła istotne nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska, w tym brak pozwolenia na emisję zanieczyszczeń do powietrza ( emisja technologiczna). Spółka została w pismach z dnia [...] lipca 2006r. i z dnia [...] listopada 2006r. zobowiązana do złożenia zaległych wykazów i poinformowana o konieczności wniesienia opłat w tym opłat podwyższonych o 100 % za brak ww. pozwolenia. W dniu [...] maja 2007r. Spółka przedłożyła organowi pierwszej instancji korektę wykazu.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 21 ust.3 Ordynacji podatkowej i wskazał, że zgodnie z treścią tego przepisu w związku z art. 281 ust.1 ustawy -Prawo ochrony środowiska organ I instancji ustalił opłatę na podstawie złożonego wykazu i na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska. W sprawie ustalenia tej opłaty organ wszczął w dniu [...] listopada 2007r. postępowanie. Spółka wnosiła przelewami opłaty za korzystanie ze środowiska. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. organ pierwszej instancji poinformował Spółkę o sposobie zaksięgowania wpłat zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, według którego, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Spółka została ww. pismem poinformowana o zadłużeniu z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska, z tytułu nieniesionej w całości opłaty z tytułu emisji gazów i pyłów do powietrza w II kwartale 2005r. Zaległość z tego tytułu wynosi 594,83 zł, i stanowi różnicę pomiędzy wpłaconą a kwotą należną z tytułu tej opłaty.

Kolegium podniosło, iż organ I instancji stosownie do treści art. 55 § 2 i art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 285 ust.2 ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2006r. poinformował Spółkę o

konieczności naliczenia odsetek od nieniesionej kwoty 594,83 zł od dnia 1 sierpnia 2005r., gdyż termin płatności tej kwoty upłynął w dniu 31 lipca 2005r. Odsetki z zwłokę Spółka - stosownie do art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej - obowiązana jest obliczyć samodzielnie.

Kolegium stwierdziło, że materiał dowodowy, wbrew zarzutom odwołania, wskazuje, że Spółka jest zobowiązana do zapłaty zaległej kwoty tej opłaty wynoszącej 594,83 zł wraz z należnymi odsetkami od dnia 1 sierpnia 2005r.

Organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik "M." Spółka Jawna, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania -art. 7 i 77 § 1 kpa -mające wpływ na wynik sprawy , poprzez niedostateczne wyliczenie wysokości zobowiązania oraz prawa materialnego - art. 86f ust.1 ustawy - o ochronie i kształtowaniu środowiska poprzez jego niezastosowanie w wyniku czego dokonana przez stronę wplata została zaliczona na poczet min. nieistniejących zobowiązań.

W uzasadnieniu podniesiono, że organy obu instancji wpłaconą przez skarżącego w dniu [...] stycznia kwotę 41. 738, 82 zł nieprawidłowo zaliczyły na poczet zaległości z 1999 roku oraz na l,ll,lll kwartał 2000r., przy czym oba organy administracyjne nie ustosunkowały się do zarzutu dokonania już zapłaty. Zgodnie z art.9 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz.1085 ze zm.) do opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska mające miejsce do dnia 31 grudnia 2001 roku stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 86b ust.3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska stanowi, iż opłaty za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do środowiska wnosi się samodzielnie do końca miesiąca, po upływie każdego kwartału. Opłaty należne za okres 1999 roku oraz I, II, III kwartał 2000 roku powinny być najpóźniej wniesione do 31 października 2000r. Skoro opłaty te zostały wniesione dopiero w dniu [...] stycznia 2006 roku, uległy one przedawnieniu z końcem 2005 roku, wobec treści art. 86f ust.1 powołanej wyżej

ustawy, w myśl którego obowiązek uiszczenia opłaty przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności.

Zdaniem strony skarżącej, organ dokonaną wpłatę zaliczył na poczet nieistniejącego zobowiązania, w wyniku czego powstała nadpłata, którą organ powinien zaliczyć na poczet opłaty za II kwartał 2005 roku i następne okresy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc jednocześnie, że zaskarżoną decyzją orzeczono o prawidłowości ustalenia opłaty za emisję gazów lub pyłów do powietrza za kwartał 2005 roku, a nie co do prawidłowości zaliczenia przez organ I instancji kwoty 41.738,82 zł na poczet ewentualnych zaległości w opłatach za korzystanie środowiska od 1999 roku do III kwartału 2001 roku. Dlatego też, nieuzasadnione jest stwierdzenie strony skarżącej, że Kolegium nieprawidłowo i niedostatecznie ustaliło stan faktyczny w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 października 2008 r. oddalił skargę "M." Spółki Jawnej z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie opłaty za emisję gazów lub pyłów do powietrza.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2010r. (sygn. akt II OSK 435/09) uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że przekazanie właściwym organom orzekającym w sprawach dotyczących opłat za korzystanie ze środowiska uprawnień organów podatkowych i odpowiednie stosowanie w tych sprawach przepisów Ordynacji podatkowej było celowym działaniem ustawodawcy. Ponadto ciążący na podmiocie korzystającym ze środowiska z mocy prawa obowiązek poniesienia opłaty z tego tytułu stanowi rodzaj zobowiązania podatkowego. Jednak upływ czasu powoduje wygaśnięcie tego zobowiązania, stwierdza to przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, mieszczący się w dziale III tej ustawy, w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z

upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, niepopartym rzeczową argumentacją, że zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego (opłaty za korzystanie ze środowiska) nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, skoro podatnik ( podmiot korzystający ze środowiska ) ma możliwość wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nadpłaty i to w oddzielnym postępowaniu. Wskazać trzeba, że również prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej), a przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie przewidują innego trybu zwrotu opłaty za korzystanie ze środowiska.

Kontynuując rozważania w tym zakresie należy stwierdzić, że jeśli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonana przez podatnika wpłata powinna zostać zaliczona na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności co wynika z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże wpłata może zostać zaliczona w drodze zaskarżalnego postanowienia na następny najwcześniejszy termin płatności zobowiązania, który jeszcze nie uległ przedawnieniu. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne zaliczenie takiej wpłaty odnoszącej się do zobowiązania, które wygasło i nie istnieje.

Tych okoliczności nie poddał ocenie prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny i to pomimo wyraźnie sformułowanego w skardze zarzutu nieuwzględnienia przedawnienia, ściślej zaś bezpodstawnego zaliczenia przez organy administracyjne dokonanej wpłaty tytułem opłaty za korzystanie ze środowiska, która uległa przedawnieniu. W tej sytuacji usprawiedliwiony okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 281 ust. 1 ustawy w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej z tym, że wskutek błędnej wykładni powyższych norm materialnoprawnych, nie zaś poprzez ich wadliwe zastosowanie.

Z ustalonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego sprawy wynika, że Marszałek Województwa M. w sposób skuteczny zakwestionował przedłożony przez skarżącą Spółkę wykaz o wysokości należnych opłat za korzystanie ze środowiska (za emisję gazów lub pyłów do powietrza za II

kwartał 2005 r.), czego autor skargi kasacyjnej nie podważył. Tym samym stanowiło to podstawę do wydania decyzji o wymierzeniu opłaty za wymieniony okres. Jednakże w trakcie kontroli tej decyzji nie rozważył Sąd prawidłowości zaliczenia przez organy dokonanej przez skarżącą Spółkę w dniu [...] stycznia 2006 r. wpłaty kwoty na poczet wcześniejszych zaległości i to od 1999 r. Natomiast strona skarżąca deklarowała, iż wpłata odnosi się do zaległych opłat za korzystanie ze środowiska od IV kwartału 1999 r. do końca 2003 r. Jednak należało mieć na uwadze, że pomimo wniosku co do okresu zaliczenia, dokonana wpłata nie mogła być zaliczona w całości lub części na poczet zaległości, które uległy przedawnieniu. Organ, którego decyzję zaskarżono, orzekał zaś już po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności części zobowiązań z tytułu korzystania ze środowiska.

Wobec nierozważenia tych okoliczności, co było konsekwencją przyjęcia, że w postępowaniu w sprawie ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska kwestia przedawnienia zobowiązania nie jest rozpatrywana, za zasadny uznać należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi wskutek nieuwzględnienia, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, zatem zaskarżoną decyzję podjęto z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Marszałka Województwa M. z dnia [...] stycznia 2009r. naruszają przepisy prawa procesowego.

Organy administracji publicznej rozstrzygające przedmiotową sprawę nie wyjaśniły bowiem wszystkich istotnych dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, a zatem decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy zauważyć, że w wyroku z dnia 9 marca 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny zawarł ocenę prawną, którą sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę jest związany (art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), że zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego (opłaty za korzystanie ze środowiska) i z nim związane zagadnienie bezpodstawnego zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zobowiązania, które uległo przedawnieniu podnoszone przez skarżącego, ma znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy oraz że pomimo sprecyzowania przez skarżącego wniosku co do okresu zaliczenia wpłaty, nie mogła być ona zaliczona przez organ administracji publicznej w całości lub części na poczet zaległości, które uległy przedawnieniu.

Stosownie do treści przepisów ustawy Prawo Ochrony Środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2005r.(art. 277 ust. 1, art. 284 ust. 1 i 285 ust. 1 i 2 ustawy) podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość opłaty wg stawek obowiązujących w okresie w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce, a następnie obowiązany jest wnieść opłatę na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (obecnie półrocza).

System ponoszenia opłat oparty jest na regule przedkładania marszałkowi województwa wykazów, zawierających informacje i dane ewidencyjne, z których treści wynika wysokość należnej opłaty (art. 286 ust. 1 ), w tym samym co uiszczana opłata terminie. Wykaz taki (deklaracja podatkowa) złożony na urzędowym formularzu o treści określonej w art. 286 ust. 3 ustawy stanowi w przypadku nieuiszczenia w terminie należnej opłaty podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego dla dochodzenia należności, co wynika z art. 286 ust. 1c ustawy oraz art. 3 a § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2002r., Nr 110, poz. 968 ze zm.).

Przepis art. 286 ust. 1c obowiązujący od dnia 28 lipca 2005r. na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954 ze zm.)

znajduje również zastosowanie w przedmiotowej sprawie dotyczącej należności za II Kw 2005r., z uwagi na treść art. 13 noweli, który przewiduje, że do opłat za okres do 30 czerwca 2005r. stosuje się przepisy dotychczasowe, a jednocześnie nie wyklucza stosowania tej regulacji.

Przepis art. 288 ust. 1 dotychczasowej ustawy znajdujący zastosowanie do przedmiotowej opłaty za korzystanie ze środowiska w II kw. 2005r. przewidywał, że marszałek województwa jest uprawniony do wymierzenia opłaty w drodze decyzji na podstawie własnych ustaleń lub kontroli wówczas, gdy podmiot zobowiązany do jej uiszczenia albo nie uiści opłaty, albo uiści opłatę w wysokości nasuwającej zastrzeżenie. Stąd niezwykle istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy było ustalenie przez organy administracji publicznej czy w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji skarżący uiścił opłatę w odpowiedniej wysokości, a tym samym czy istniała podstawa do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty i zobowiązującej do jej uzupełnienia. Niewątpliwie decydujące znaczenie dla ustalenia tej okoliczności miało jak słusznie podnosiła strona skarżąca rozstrzygnięcie przez organ administracji publicznej czy dokonana przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2006r. wpłata w wysokości 41.738, 82 zł na poczet opłat za korzystanie ze środowiska od IV kw. 1999r. do III kw. 2001 r., mogła być zaliczona na poczet zaległości w płatności tych należności, czy też nie mogła być zaliczona na poczet zaległości za cały wskazany okres z uwagi na wygaśniecie zobowiązania podatkowego.

Stosownie do treści art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Należy więc przyjąć, że składany przez podmiot zobowiązany do uiszczenia opłat za korzystanie ze środowiska wykaz stanowi zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa deklarację podatkową, a ciążący z mocy prawa obowiązek zobowiązanie podatkowe.

Stosownie do treści art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku i z tą chwilą z uwagi na treść art. 59 § 2 pkt 5 tej ustawy każde zobowiązanie podatkowe wygasa. Z treści art. 62 § 1 ustawy ordynacja podatkowa można wyprowadzić jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2010r. wniosek , że dokonaną przez podatnika wpłatę można zaliczyć tylko i wyłącznie na poczet istniejącego zobowiązania, począwszy od tego o najwcześniejszym terminie płatności.

Organ administracji publicznej ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie zobowiązany był w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy dokonywane przez skarżącą wpłaty wyczerpują kwotę należną opłaty za korzystanie ze środowiska w II kw. 2005r. Niewątpliwie w zakres tych ustaleń winno wchodzić nie tylko ustalenie czy należność tę wyczerpywała kwota wpłaty dokonana i dedykowana wyłącznie na jej poczet, ale też ustalenie czy nie istnieje na koncie skarżącej jakakolwiek nadpłata, która powinna być na poczet tej zaległości podatkowej zaliczona. Należy wskazać bowiem na treść art. 76 ust. 1 oraz 76a § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej z których wynika obowiązek działania przez organ w zakresie zaliczenia nadpłaty z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, co następuje z dniem powstania nadpłaty.

Mając powyższe na uwadze organ administracji publicznej rozstrzygający przedmiotową sprawę winien był uwzględnić, że wpłata dokonana przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2006r. oraz zaliczenie jej przez organ na poczet wskazanych okresów nastąpiło po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności części zobowiązań.

W ocenie Sądu skarżąca słusznie wskazuje powołując się na treść art. 86f ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994r. Nr 49, poz. 196 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych innych ustaw, znajdujących zastosowanie do opłat za korzystanie ze środowiska w okresie do 31 grudnia 2001 r., że w dacie dokonywania wpłaty w dniu [...] stycznia 2006r. na konto urzędu marszałkowskiego zobowiązanie podatkowe za okres 1999r. - III kw. 2000r. nie istniało na skutek przedawnienia. Organ zaliczył więc dokonaną wpłatę wbrew obowiązującym przepisom na poczet zobowiązania, które wygasło. W tej sytuacji skoro dokonana przez skarżącą zapłata za ten okres (1999 -III kw. 2000r) nie była zapłatą należną, organ administracji stosownie do treści art. 76 ust. 1 ordynacji podatkowej kwotę istniejącej nadpłaty winien był zaliczyć na poczet istniejących zobowiązań podatkowych, w tym zobowiązania za okres II kw. 2005r. Do obowiązku organu w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy należało zatem ustalenie jaka jest różnica pomiędzy kwotą uiszczoną za ten okres przez skarżącą, a kwotą należną wynikającą ze skorygowanego wykazu i czy po zaliczeniu na jej rzecz nadpłaty pochodzącej z kwoty uiszczonej w dniu [...] stycznia 2006r., można uznać, że należna kwota opłaty za II kw. 2005r. została w całości uiszczona. Dopiero po wyjaśnieniu tej kwestii przez organ możliwa będzie ocena czy skarżący uiścił należną opłatę czy też nie oraz czy w związku z tym istnieje podstawa do zastosowania art. 288 § 1 ustawy i wydania decyzji o ustaleniu należnej opłaty i zobowiązaniu skarżącej do uiszczenia brakującej kwoty zaległości podatkowej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższą ocenę prawną i dokona wnikliwych ustaleń we wskazanym zakresie stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.