Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 51/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 81 ust. 1; art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b; art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
article: § 7; § 10; § 11
journal: Dz.U. 2017 poz 250
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania  pojazdami i kierowców

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. L. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania M. K., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T, na badanie lekarskie w celu stwierdzenia przeciwskazań lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano na nasuwające się zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, wynikające ze sporządzonej w toku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuratora Rejonowego w O. L. opinii biegłych lekarzy psychiatrów.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Starosta O. skierował M. K. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. M. K. nie wnosił odwołania od tej decyzji.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Leczniczego w L. wraz z orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] stwierdzającym istnienie u M. K. przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1 ,D1+E, D, D+E. Jednocześnie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, że M. K. odwołał się od tego orzeczenia.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Instytut Medycyny Wsi w L. poinformował, że M. K. miał wyznaczony termin badania odwoławczego na dzień [...] czerwca 2020 r. Po konsultacji psychologicznej odstąpiono od dalszych badań. W związku z powyższym Instytut Medycyny Wsi w L. odesłał dokumentację medyczną do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy bez wydania orzeczenia lekarskiego. W kolejnym piśmie Instytutu Medycyny Wsi w L. z dnia [...] lipca 2020 r. wyjaśniono, że M. K. w dniu [...] czerwca 2020 r. miał przeprowadzoną tylko konsultację psychologiczną, po której zrezygnował z dalszych badań w Instytucie, z uwagi na negatywny wynik tej konsultacji. Z powodu niewykonania badań lekarskich w Instytucie nie wydano orzeczenia lekarskiego. Tym samym orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. staje się ostateczne.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami, Starosta O. cofnął M. K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T.

M. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców, działającego w ramach Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L., stwierdzono u M. K. istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, C1, C1+E, C, C+E. Na skutek odwołania skarżącego wyznaczony został termin badania odwoławczego na dzień [...] czerwca 2020 r. Skarżący zgłosił się na te badania, jednak po konsultacji psychologicznej zrezygnował z dalszych badań z uwagi na negatywny wynik tej konsultacji. W związku z powyższym orzeczenie z dnia [...] lipca 2019 r. wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L., stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, należało uznać za ostateczne. Tym samym spełnione zostały przesłanki do cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. Kolegium podkreśliło, że organy administracji są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają możliwości weryfikacji tego orzeczenia, a subiektywne odczucie strony dotyczące stanu zdrowia nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Kolegium wyjaśniło, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w zakresie zasadności skierowania strony na badania lekarskie, co stanowiłoby wykroczenie poza przedmiot postępowania. Organ nie ma również możliwości weryfikacji orzeczenia lekarskiego wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L.. Jednocześnie podstaw do negowania tego orzeczenia nie stanowi orzeczenie stwierdzające zdolność do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wydane na podstawie przepisów kodeksu pracy czy orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Orzeczenia te zostały bowiem wydane w innym trybie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił:

I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.:

1) art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w szczególności brak ustaleń w zakresie prawidłowości w wydaniu orzeczenia lekarskiego w sytuacji, gdy skarżący sygnalizował, iż posiada orzeczenie psychologiczne dopuszczające do kierowania pojazdami z lipca 2020 r. oraz sygnalizował nieprawidłowości w informowaniu go o trybie postępowania podczas procedury badania, co przełożyło się na niemożność wykorzystania procedury odwoławczej (wydanie niekorzystnego orzeczenia lekarskiego - procedura);

2) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organy postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, polegające na bezkrytycznym przyjęciu, że orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami zostało wydane prawidłowo, a organy w postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień nie mają możliwości weryfikacji orzeczenia;

3) naruszenie art. 108 k.p.a., poprzez nieuchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy skarżący uzasadnił wniosek o uchylenie szczegółowo, przy jednoczesnym wskazaniu, iż w sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki do jego nadania, to jest nie ma realnego zagrożenia dla życia i zdrowia oraz nie zachodzi przesłanka wyjątkowo ważnego interesu strony;

II. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 99 ust 1 pkt 2 lit. b, art. 103 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami poprzez skierowanie skarżącego na badania w zawiązku z nasuwającymi się zastrzeżeniami co do jego stanu zdrowia i wydania decyzji o cofnięciu uprawnień w sytuacji, gdy skarżący posiada aktualne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] lipca 2020 r. oraz orzeczenie lekarskie nr [...] wskazujące na brak przeciwskazań do kierowania pojazdami oraz w okresie od 30 czerwca 2020 do 4 lipca 2020 r. przeszedł kurs i uzyskał certyfikat kwalifikacji zawodowej, a wyżej wymienione orzeczenia wydane były na podstawie obowiązujących przepisów, w związku z czym niezasadne jest twierdzenie organu, iż nie mogą być podstawą do kwestionowania orzeczenia wydanego przez WOMP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolują zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Po dokonaniu według opisanych zasad kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję Starosty O. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego bądź mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2020 r., poz. 1268 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "ustawa"). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone wydaniem ostatecznej decyzji Starosty O. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawę wydania tej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten pozostaje w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, który przewiduje, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W świetle art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 5, przeprowadza się na podstawie skierowania.

Lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich, jest osoba łącznie spełniająca wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy. Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie (art. 79 ust. 2 ustawy).

Zgodnie z art. 79 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy o kierujących pojazdami osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7). W przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa w ust. 3, uprawniony lekarz przesyła jego kopię: 1) jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego; 2) staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. (art. 79 ust. 8 ustawy).

W art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami została zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia, w drodze rozporządzenia, między innymi szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania badania lekarskiego, zakresu badań lekarskich, konsultacji u lekarzy specjalistów i pomocniczych badań diagnostycznych oraz jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5, 7 i 8 oraz w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy.

Na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r. poz. 250). Wprawdzie rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 31 sierpnia 2019 r., jednakże zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2020 r. poz. 2213) postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego wszczęte, a nie ukończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, przeprowadza się na podstawie dotychczasowych przepisów. Ze wskazaną sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W sprawie zastosowanie mają zatem uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r.

Z przepisów ostatnio powołanego rozporządzenia wynika, że jednostkami wyłącznie uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o kierujących pojazdami, co miało miejsce w niniejszej sprawie, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (§ 10 ust. 1 rozporządzenia). Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 rozporządzenia – w okolicznościach niniejszej sprawy jest to Instytut Medycyny Wsi im. W. C. w L. (§ 11 pkt 2 lit. d rozporządzenia). Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba badana, a kopię orzeczenia lekarskiego dołącza się do dokumentacji badania prowadzonej w formie karty badania lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 do rozporządzenia (§ 7 ust. 2 rozporządzenia).

W sprawie pozostaje poza sporem, że w oparciu o ostateczną decyzję Starosty O. z dnia [...] maja 2019 r., kierującą M. K. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] wydanym przez uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Skarżący wniósł o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w Instytucie Medycyny Wsi w L.. Jak wynika jednak z informacji Instytutu zawartej w pismach z dnia [...] lipca 2020 r. i [...] lipca 2020 r., po konsultacji psychologicznej dniu [...] czerwca 2020 r., z uwagi na negatywny wynik konsultacji skarżący zrezygnował z dalszych badań. W związku z tym w Instytucie Medycyny Wsi w L. nie wydano orzeczenia lekarskiego. W tym stanie rzeczy zasadne jest stwierdzenie organu, że orzeczenie z dnia [...] lipca 2019 r. wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. stało się ostateczne.

Wymaga podkreślenia, że aby lekarz jednostki uprawnionej do przeprowadzenia ponownego badania mógł wydać orzeczenie, niezbędne jest przeprowadzenie badania odwołującego się. Zarówno bowiem z art. 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, jak i z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców wynika, że uprawniony lekarz wystawia orzeczenie lekarskie po przeprowadzeniu badania lekarskiego. W sytuacji zatem, gdy skarżący po negatywnej dla niego konsultacji psychologicznej zrezygnował z dalszych badań w Instytucie Medycyny Wsi w L., nie było możliwe wydanie jakiegokolwiek orzeczenia przez uprawnionego lekarza tego Instytutu.

Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego dotycząca okoliczności przeprowadzania badań w Instytucie Medycyny Wsi w L.. Wobec jednoznacznej i szczegółowej informacji Instytutu o rezygnacji skarżącego z dalszych badań po przeprowadzeniu konsultacji psychologicznej, której wynik okazał się dla skarżącego negatywny, nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżący nie miał realnej możliwości wykorzystania wszystkich środków prawnych celem weryfikacji niekorzystnego dla niego orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L.. M. K. w trakcie badań sam zrezygnował z części z nich, co uniemożliwiło wydanie orzeczenia lekarskiego przez jednostkę uprawnioną do przeprowadzenia ponownego badania. W zgromadzonym materiale dowodowym nie znajduje podstaw zarzut skarżącego o nieprawidłowościach w informowaniu go o trybie postępowania podczas procedury badania, jak również twierdzenie, że z Instytutu Medycyny Wsi skarżący został wysłany na dalsze badania na ulicę L. Powołując tego rodzaju okoliczność skarżący nie wskazał też, aby na jakiekolwiek wyznaczone w opisany sposób badania się stawił. Dodatkowo trzeba podkreślić, że siedziba Instytutu Medycyny Wsi im. W. C. mieści się w L. przy ul. D. K. J., nie zaś przy ul. L..

W świetle przytoczonej wyżej treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami starosta jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji wydania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie u badanego kierowcy przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której orzeczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wobec rezygnacji skarżącego z poddania się pełnemu ponownego badaniu w uprawnionym Instytucie Medycyny Wsi w L., orzeczenie to jest ostateczne. Ma ono zarazem charakter wiążący dla organów administracji właściwych do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Wymaga podkreślenia, że decyzja wydawana w oparciu o powołaną wyżej podstawę prawną ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ nie działa w ramach uznania administracyjnego. Związany charakter decyzji wynika wprost z art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Przepis ten w sposób jednoznaczny i kategoryczny przewiduje, że "starosta wydaje decyzję administracyjną" w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a). Zatem w sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności wskazane w hipotezie tej normy prawnej, to jest stwierdzone zostanie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, organ administracji nie może odstąpić od obowiązku cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. W przypadku wystąpienia przewidzianych ustawą przesłanek organ ma nie tylko prawo, ale też i bezwzględny obowiązek wydania decyzji o określonej w przepisie treści. Przedstawione stanowisko znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12, z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2195/16 oraz z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1883/18).

Natomiast pozbawione podstaw jest stanowisko skarżącego o możliwości weryfikacji przez organ treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną jednostkę. Organy prowadzące postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi wydanymi w opisanym wyżej trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. i nie mają podstaw do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. W orzecznictwie wyrażany jest ugruntowany pogląd, zgodnie z którym wydane w tym trybie orzeczenia lekarskie nie są opiniami biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., które podlegałyby kontroli organu administracji, lecz dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, a ponadto korzystają z domniemania autentyczności (tj. domniemania, że pochodzą od organu, który je wystawił) oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego pochodzą. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy oznacza, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne obalenie domniemania zgodności z prawdą takiego orzeczenia w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści. Przepisy kodeksu postepowania administracyjnego nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Niemniej wskazać trzeba, że w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ustawodawca sformułował określone wymagania w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego jako dowodu, na podstawie którego orzekają organy administracji. Orzeczenie lekarskie musi być wystawione przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w jednostce uprawnionej do przeprowadzania badań, a mianowicie we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, a w przypadku ponownego badania – w jednostce o wyższym poziomie referencyjnym określonej w § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r.

W konsekwencji wydane w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nie mogło zostać skutecznie zakwestionowane w związku z przedstawionymi przez skarżącego dowodami w postaci certyfikatu kwalifikacji zawodowej, orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., stwierdzających brak przeciwwskazań psychologicznych oraz zdrowotnych do wykonywania przez skarżącego pracy na stanowisku kierowcy.

Wymaga podkreślenia, że przedstawione przez skarżącego orzeczenia nie zostały wydane w trybie i przez jednostki uprawnione określone w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. Zgodnie z treścią orzeczenia psychologicznego zostało ono wydane w wyniku badania przeprowadzonego na podstawie art. 39k ust.1/39m ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919). Z kolei orzeczenie lekarskie zostało wydane w wyniku badania lekarskiego i oceny narażeń występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 kodeksu pracy oraz art. 39j ustawy o transporcie drogowym. Orzeczenia nie zostały zatem wydane w wyniku przeprowadzenia badania lekarskiego przeprowadzanego, na skutek skierowania starosty, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jak stanowi art. 75 ust. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Trzeba jeszcze raz podkreślić, że w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o kierujących pojazdami, negatywne dla osoby badanej orzeczenie wydane przez właściwy wojewódzki ośrodek medycyny pracy mogłoby być podważone jedynie przez wydanie odmiennego orzeczenia lekarskiego przez jednostkę uprawnioną do badania w trybie odwoławczym. Jednostka ta powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i ust. 5 ustawy). Tego rodzaju orzeczenie, z przyczyn leżących po stronie skarżącego, nie zostało w sprawie wydane.

Ponownie też wskazać należy, że wynikająca z przywołanych wyżej przepisów ocena stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny i nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Wydane w tym trybie ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2195/16 oraz powołane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2646/14, z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2388/14, z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12, a także: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, komentarz do art. 76 pkt 3-9).

Z omówionych przyczyn organy rozstrzygające w niniejszej sprawie były związane orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. z dnia [...] lipca 2019 r. W orzeczeniu tym uprawniony lekarz stwierdził istnienie u M. K. przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1 ,D1+E, D, D+E. W świetle art. 103 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami wydanie tego orzeczenia obligowało starostę do podjęcia decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja ta, jak również utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.

Nie zasługuje na podzielenie zarzut skarżącego niedostatecznego i niedokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia. Organy administracji w zgodzie z zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zgromadziły i rozważyły pełny materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały w oparciu o zgromadzone dowody prawidłowych ustaleń faktycznych. W postepowaniu nie została tez naruszona zasada wyrażona w art. 8 k.p.a.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. W okolicznościach sprawy, zważywszy na orzeczenie o istnieniu po stronie skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami bez wątpienia wzgląd na ochronę zdrowia i życia ludzkiego przemawiał za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami i tym samym przeciwdziałającej uczestnictwu skarżącego w ruchu drogowym w charakterze kierowcy.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a to w oparciu o przepis art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie w związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa lubelskiego oraz wzrostem zachorowań wśród pracowników sądów, mając na uwadze, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Odpisy zarządzenia doręczono w dniu [...] 2021 r. skarżącemu, organowi oraz uczestnikowi postępowania.