Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4322/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 90 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15 zzs 4 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 403/20 w sprawie ze skargi R. z siedzibą w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 7 kwietnia 2017 r. nr ULC-LER-3/4121-0009/01/17 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 403/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę R. z siedzibą w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 7 kwietnia 2017 r. nr ULC-LER-3/4121-0009/01/17 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że sprawa dotyczy wniosku skarżącego z 17 lutego 2017 r., którym R. z siedzibą w D. zwrócił się do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o udostępnienie informacji publicznej w postaci następujących dokumentów:

1. listy przewoźników lotniczych, którzy zostali zaproszeni do udziału w spotkaniu, ewentualnie spotkaniach konsultacyjnych, dotyczących zmiany poszczególnych postanowień taryfy opłat lotniskowych na lotnisku Chopina w Warszawie zatwierdzonych decyzją PULC nr ULC-LER-3/4121-0009/09/16 z 19 października 2016 r. (zwana dalej: decyzją),

2. listy przewoźników lotniczych, którzy brali udział w spotkaniu/spotkaniach konsultacyjnych, dotyczących zmiany poszczególnych postanowień taryfy opłat lotniskowych na lotnisku Chopina w Warszawie zatwierdzonych decyzją,

3. uzasadnienia dla wprowadzenia proponowanych zmian poszczególnych pozycji taryfy opłat lotniskowych na lotnisku Chopina w Warszawie zatwierdzonych ww. decyzją,

4. dokumentów, prezentujących koszty świadczenia usług przez Przedsiębiorstwo Państwowe Porty Lotnicze (zwane dalej: PPPL), które zostały uwzględnione w opłatach lotniskowych, zatwierdzonych decyzją zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 12 sierpnia 2014 r. w sprawie opłat lotniskowych, tj. koszty świadczenia usług, za które są pobierane opłaty lotniskowe, w szczególności: bezpośrednie koszty operacyjne utrzymania i eksploatacji lotniska, koszty pośrednie (w tym koszty administracyjne), koszty infrastruktury (w tym koszty amortyzacji oraz środków trwałych w budowie), koszty finansowe kapitału obcego, ewentualnie koszty kapitału własnego oraz poziom uzasadnionej marży zysku.

Zaskarżoną do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzją Prezes ULC utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji i odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organu, iż wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. poz. 153, ze zm.) zwanej dalej "u.z.n.k." W takim stanie rzeczy zastosowanie znalazł art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) zwanej dalej "u.d.i.p.", przewidujący ograniczenie w dostępie do informacji publicznej m.in. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie WSA w Warszawie żądane przez skarżącego informacje mają wartość gospodarczą, a spółka podjęła niezbędne działania w celu zachowania informacji w poufności, co pozwala stwierdzić, że te informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W konsekwencji zdaniem Sądu wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Z tych przyczyn za niezasadny Sąd pierwszej instancji uznał także zarzut naruszenia art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z 3 lipca 2002 r. – Prawo Lotnicze (Dz. U. z 2020 poz. 1970) przez ich błędną wykładnię i uznanie, że dokumenty i informacje potwierdzające, iż konsultacje zostały przeprowadzone w trybie art. 77 u.p.l. nie stanowią informacji publicznej.

Skargę kasacyjną złożył R. z siedzibą w D., zaskarżając powyższy wyrok w całości. W pkt. I skargi kasacyjnej zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez błędne ich zastosowanie i uznanie, że lista przewoźników dopuszczonych do konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 2 ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. 2020.1970 tj.) stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa/przedsiębiorcy,

2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 pkt 18, art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 183 ustawy – Prawo lotnicze.

Ponadto R. z siedzibą w D. w pkt. II zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)" w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo iż organy oparły się na ogólnych, powierzchownych ustaleniach i nie wykazały w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, że dokumenty, o których udostępnienie wnosi skarżący, objęte są ograniczeniem ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k.,

2. art. 109 w zw. z art. 90 § 1 w zw. z art. 91 § 2 p.p.s.a. polegające na nieprzeprowadzeniu rozprawy w niniejszej sprawie i rozpoznaniu skargi na posiedzeniu niejawnym, pomimo zgłoszenia przez skarżącego dwukrotnego wniosku o przeprowadzenie rozprawy w sprawie, co miało wpływ na udział skarżącego w postępowaniu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty R. z siedzibą w D. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub w przypadku uznania, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ nie ustalił koniecznych przesłanek pozwalających uznać wnioskowane informacje za tajemnicę przedsiębiorstwa. Prezes ULC nie wykazał, że lista podmiotów zaproszonych do konsultacji dotyczących zmiany postanowień taryfy opłat lotniskowych na lotnisku Chopina w Warszawie ma jakąkolwiek wartość gospodarczą. Autorka skargi kasacyjnej podkreśliła, że art. 77 ust. 6 Prawa lotniczego wskazuje, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią jedynie informacje ujawniane podczas konsultacji, tj. stanowiska poszczególnych podmiotów, a nie inne okoliczności dotyczące konsultacji, w tym dotyczące spełnienia wymogów określonych w art. 77 ww. ustawy. Dodała, iż odmowa udostępnienia listy przewoźników zaproszonych do konsultacji pozbawiła skarżącego możliwości weryfikacji prawidłowości procesu tych konsultacji i obrony swoich praw na drodze administracyjnej. Organ odmówił bowiem skarżącemu także możliwości zapoznania się z ww. dokumentacją na zasadzie prawa strony postępowania, pomimo wznowienia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia decyzji taryfowej.

Zarządzeniem z 10 lutego 2022 r. zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na powyższe wezwanie R. z siedzibą w D. sprzeciwił się rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z 19 kwietnia 2022 r. w związku z brakiem zgody wszystkich stron na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie było możliwe.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090). Zgodnie z ww. regulacją "[w] okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy (...)", w okresie tym "wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu". Stosownie do ustępu 3 ww. artykułu "[p]rzewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie sprawy było konieczne z uwagi na długość toczącego się postępowania sądowego. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było w ocenie NSA rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Strony uprzedzono o takim trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im zajęcie ostatecznego stanowiska w sprawie pisemnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, zaś granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą w ramach wskazanych podstaw. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06).

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma także obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, gdyż wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13).

Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, a także na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny może uczynić zadość obowiązkowi odniesienia się do podniesionych zarzutów, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy – poza wskazaniem na ewentualny błąd wykładni lub błąd subsumpcji - że uchybienie im mogło mieć potencjalny i istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazuje się, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonego orzeczenia nawet wówczas, jeżeli dostrzega naruszenie przepisów prawa, które jednak nie zostało podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej ani nie powoduje nieważności postępowania. Oddalenie skargi kasacyjnej nie oznacza zatem zawsze podzielenia wywodów Sądu pierwszej instancji, lecz świadczy o nieusprawiedliwionym charakterze zarzutów skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 28 listopada 2017 r., I OSK 1567/17). Autorka skargi kasacyjnej nie wszystkim tym wymogom sprostała.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 109 w zw. z art. 90 § 1 i w zw. z art. 91 § 2 p.p.s.a., którego upatruje się w nieprzeprowadzeniu rozprawy i rozpoznaniu skargi na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji, każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Jednym z elementów składowych konstrukcji prawa do sądu jest prawo do jawnego postępowania sądowego oraz prawo do uzyskania wyroku sądowego po przeprowadzeniu publicznej rozprawy. Jawność postępowania sądowego należy postrzegać w kategoriach zasady konstytucyjnej, stanowiącej komponent prawa do sądu. Prawo do jawnego rozpatrzenia sprawy jest standardem prawnym, o którym mowa także w międzynarodowych dokumentach ochrony praw człowieka (por. art. 6 ust. 1 EKPC, art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, a także art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej). Konstytucyjna zasada jawności postępowania sądowego znajduje odzwierciedlenie w licznych przepisach rangi ustawowej, w tym w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 10 p.p.s.a. rozpoznanie spraw odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 90 § 1 p.p.s.a., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Stosownie do art. 91 § 2 p.p.s.a. o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony. Natomiast zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu jeśli Sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron. Powyższe rozwiązania legislacyjne, zarówno rangi międzynarodowej, konstytucyjnej, jak i ustawowej, wskazują na prymat rozprawy jako formy przeprowadzenia postępowania sądowego.

Ograniczenia jawności postępowania sądowego są jednak, jak wynika choćby z powołanego art. 90 § 1 p.p.s.a., prawnie dopuszczalne i mają ugruntowanie tak w Konstytucji, jak i w aktach prawa międzynarodowego. O warunkach jawności postępowania oraz dopuszczalności jej ograniczeń stanowi art. 6 ust. 1 EKPC. Dopuszczalnymi przez Konwencję ograniczeniami jawności rozprawy są wymogi porządku publicznego lub bezpieczeństwa państwowego w społeczeństwie demokratycznym, jeżeli wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jawność procesu sądowego nie jest utożsamiana z bezwzględnym obowiązkiem rozpoznawania spraw na rozprawach. Trybunał formułuje w tym zakresie standard, zgodnie z którym strona ma prawo do bycia wysłuchanym przynajmniej w jednej instancji, a rezygnacja z tego wysłuchania przez ustawodawcę lub sąd jest dopuszczalna ze względu na swoisty charakter postępowania, np. kwestie uboczne (wpadkowe), rozpoznanie apelacji czy też kasacji. W odniesieniu do tej ostatniej kwestii Trybunał przyjmuje, że jeżeli przedmiotem sprawy są wyłącznie zagadnienia prawne, postępowanie apelacyjne lub kasacyjne będzie spełniać wymogi art. 6 ust. 1 EKPC nawet bez wysłuchania strony na tym etapie, mając na względzie zasadę ekonomiki procesowej (zob. szerzej Andrzej Paduch, glosa do wyroku NSA z 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2870/20; OSP z 2022 r., z. 1, poz. 11 oraz powoływane tam orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka).

W Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w art. 45 ust. 2 określono sytuacje, kiedy jawność rozprawy może być wyłączona. Zgodnie z tym przepisem wyłączenie jawności rozprawy może nastąpić ze względu na moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny. Prawo do jawnego rozpatrzenia sprawy przez sąd może być ograniczane na ogólnych warunkach z art. 31 ust. 3 Konstytucji z zastosowaniem tzw. testu proporcjonalności ograniczeń. Z przepisu tego wynika, że konstytucyjnymi przesłankami ograniczenia praw jednostki może być bezpieczeństwo lub porządek publiczny oraz zdrowie i prawa innych osób. Z unormowań tych wynika, że prawo do jawnego rozpatrzenia sprawy nie powinno być absolutyzowane, bowiem w szczególnych sytuacjach prawodawca zwykły na poziomie stanowionych ustaw został przez ustrojodawcę uprawniony - i zobowiązany jednocześnie - do stanowienia przepisów oraz podejmowania inicjatyw, które mają na celu ochronę wartości nadrzędnych z punktu widzenia całego społeczeństwa, do których zaliczyć należy zdrowie i życie obywateli, a które ze swej istoty mogą wchodzić w potencjalny konflikt z niektórymi wartościami ze sfery interesu indywidualnego. W warunkach stanów zagrożeń o skali masowej Konstytucja RP dopuszcza, aby działania prawodawcy ukierunkowane zostały na ochronę dóbr publicznych, do których zalicza się zdrowie publiczne. Oczywistym jest, że nie w każdym przypadku ochrona tak rozumianej wartości, choć wspólnej dla wszystkich członków społeczeństwa, pozostawać będzie w pełnej "symbiozie" z interesem indywidualnym jednostki, a przynajmniej nie ze wszystkimi jego aspektami (por. szerzej P. Kardas, Konstytucyjne podstawy rozstrzygania kolizji obowiązków i konfliktów dóbr w czasie epidemii, Palestra 6/2020). Prawodawca, a następnie organy stosujące prawo, są zobowiązane w tego typu warunkach nadzwyczajnych dokonać procesu ważenia wartości konstytucyjnych, skorelowanego z zasadą proporcjonalności, i rozstrzygnąć możliwe konflikty interesów prywatnych i publicznych na rzecz wartości uznanych za nadrzędne w danych okolicznościach faktycznych i w określonym układzie stosunków. Dokonując ograniczenia konkretnego prawa bądź wolności w imię ochrony porządku publicznego, ustawodawca, jak i organy stosujące prawo, kierują się przy tym troską o należyte współżycie członków społeczeństwa, które obejmuje zarówno ochronę interesów poszczególnych osób, jak i określonych dóbr społecznych.

Dodatkowo należy podkreślić, że nakazu publicznego ogłaszania wyroku, jaki wypływa z art. 45 ust. 2 zd. 2 Konstytucji RP nie należy odnosić literalnie do każdej sytuacji, a jedynie do przypadków wymienionych w ust. 2, tj. wyłączenia jawności rozprawy ze względu na moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny. W razie natomiast ograniczenia prawa do jawnego rozpatrzenia sprawy na ogólnych warunkach z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP za dopuszczalną formę upublicznienia orzeczeń uznaje się, poza ich ustnym odczytaniem, także złożenie w sekretariacie sądu i umożliwienie zainteresowanym zapoznanie się z nim (por. wyr. NSA z 20 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 136/21). Wydany na posiedzeniu niejawnym wyrok wraz z pisemnym uzasadnieniem jest przesyłany do stron z urzędu na podstawie art. 139 § 4 i art. 142 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Z powyższego wynika, że odbycie w sprawie posiedzenia niejawnego uznaje się za dopuszczalne, niemniej jednak niezbędne jest zachowanie wymogów rzetelnego procesu sądowego. Posiedzenie niejawne powinno być wyjątkiem i znajdować wyraźną podstawę ustawową.

Przechodząc na grunt polskiej procedury sądowoadministracyjnej, warto zwrócić uwagę, że podstawę rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych zawierają już ogólne przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w tym trybie ustawodawca przewidział w przypadku postępowania uproszczonego (art. 120 p.p.s.a.), postępowania ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej (art. 64d), czy rozpoznania skargi kasacyjnej w przypadkach, o których mowa w art. 182 p.p.s.a. Forma posiedzenia niejawnego została zatem przewidziana przez ustawodawcę jako praktyka rozpatrywania spraw sądowoadministracyjnych dla niektórych, uzasadnionych przypadków, wyliczonych już w samej ustawie. Szczególną natomiast podstawę ustawową do rozpoznawania spraw na posiedzeniu niejawnym ustanawiają przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842). Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji, "[w] okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących". Natomiast stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 tej ustawy "[p]rzewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Zatem w dniu wydania zaskarżonego wyroku rozprawa przed sądem administracyjnym mogła być przeprowadzana w formie zdalnej, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przepis, o którym mowa, dopuszcza także przeprowadzenie rozprawy w formie tradycyjnej, co wynika ze sformułowania "chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (art. 15zzs4 ust. 2 in fine ustawy). Jednak przewodniczący może – również poza sytuacjami wskazanymi w ust. 2 tego przepisu – zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące warunki: po pierwsze, przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, po drugie, przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, po trzecie, rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku.

Przewidziane w art. 15zzs4 ustawy covidowej ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych. W uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19; (pub. ONSA i wsa z 2021 r., nr 3, poz. 35), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 15zzs4 ustawy covidowej należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i 90 § 1 p.p.s.a. W ocenie NSA, prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, w której jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy covidowej jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie zagrożenia epidemicznego, w pełni nakazują uwzględnienie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

W niniejszej sprawie zarządzeniem z 21 maja 2020 r. wezwano pełnomocników stron do wskazania, czy w związku ze światową pandemią choroby COVID-19 wywołanej przez koronawirusa SARS-CoV-2 wnoszą o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pełnomocnik skarżącego nie wyraził na to zgody, dlatego zarządzeniem z 22 września 2020 r. wyznaczono rozprawę na dzień 28 października 2020 r. Jednak Przewodniczący wydziału zarządzeniem z 16 października 2020 r. z uwagi na znaczny wzrost liczby zakażeń wirusem SARS-CoV-2 oraz obowiązujące od 10 października 2020 r. rozporządzenie Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758) wprowadzające na obszarze całego kraju strefę żółtą, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) – zdjął sprawę z wokandy posiedzenia jawnego w dniu 28 października 2020 r. i wyznaczył w niniejszej sprawie posiedzenie niejawne w dniu 28 października 2020 r., o czym zawiadomiono pełnomocników stron. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację wskazującą na możliwość rozstrzygnięcia sprawy na posiedzeniu niejawnym i zaistniałe okoliczności związane z ogłoszonym stanem epidemii, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowo zarządzono rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i na nim wydano zaskarżony wyrok, nie naruszając przepisów art. 109 p.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie nie uwzględnił wniosków strony skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pełnomocnicy stron zostali zawiadomieni o terminie posiedzenia niejawnego i mieli możliwość dodatkowego wypowiedzenia się co do wszystkich okoliczności w sprawie na piśmie.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Autorka skargi kasacyjnej upatruje tego naruszenia w niezasadnym oddaleniu skargi pomimo, że organy oparły się na ogólnych powierzchownych ustaleniach i nie wykazały w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, że żądane dokumenty objęte są ograniczeniem ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia te są gołosłowne. Uzasadnienie tego zarzutu w ogóle nie nawiązuje do treści art. 8 i 11 k.p.a. przez co niemożliwe jest odniesienie się do zarzucanego naruszenia tych przepisów.

Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ nie naruszył przepisów postępowania. Organ w obu swoich decyzjach wskazał na zebrane dowody, w oparciu o które ustalił stan faktyczny oraz dokonał bardzo obszernej analizy stanu faktycznego i prawnego mającego miejsce w niniejszej sprawie i oceny żądanych informacji publicznych. Dokonał kwalifikacji żadnych informacji jako publicznych oraz uwzględnił wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia podstawowej kwestii w niniejszej sprawie, mianowicie czy żądane informacje są objęte tajemnicą przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) i przedsiębiorstwa (art. 11 ust. 4 u.z.n.k.). W rozpoznawanej sprawie konieczne było ustalenie żądania zawartego we wniosku oraz ustalenie przesłanek materialnych i formalnych niezbędnych do objęcia żądanych informacji tajemnicą przedsiębiorcy lub przedsiębiorstwa. Organ oparł się na wniosku z 17 lutego 2017 r., dokumentach znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej w przedmiocie zatwierdzenia zmiany opat lotniskowych na lotnisku Chopina w Warszawie (w których znajdują się żądane informacje a których kopie potwierdzone za zgodność zostały załączone do akt sądowych) i oświadczeniu Przedsiębiorstwa Państwowe Porty Lotnicze (dalej PPPL). Są to dowody wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zbędne było ustalanie okoliczności związanych z tzw. realiami sektora lotniczego i okoliczności związanych z uniemożliwieniem skarżącemu udziału w konsultacjach dotyczących zmiany opłat lotniskowych i odmowy przyznania skarżącemu statusu strony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia zmiany opat lotniskowych na lotnisku Chopina w Warszawie a akcentowanych przez skarżącego. Należy tu podkreślić, że celem uregulowań zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie jest umożliwianie uzyskania dowodów do wykorzystania ich w innych postępowaniach administracyjnych lub sądowych. Z tych względów Sąd I instancji nie naruszył art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Brak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej innej rzeczowej argumentacji na poparcie omawianego zarzutu, uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu szersze odniesienie się do tego zarzutu.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez błędne ich zastosowanie i uznanie, że "lista przewoźników dopuszczonych do konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 2 ustawy Prawo lotnicze" stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa/przedsiębiorcy. Skoro zarzut dotyczy tylko błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, to należy uznać, że nie została podważona wykładnia przepisów art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 11 ust. 4 u.z.n.k. dokonana przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zaskarżonych decyzjach, którą zaakceptował Sąd I instancji. Zatem Sąd kasacyjny przy ocenie tego zarzutu oparł się na tej wykładni i na niezakwestionowanym skutecznie w skardze kasacyjnej stanie faktycznym ustalonym przez organ i zaakceptowanym przez Sąd I instancji a nie na stanie faktycznym wskazanym przez skarżącego w skardze kasacyjnej. Ponadto należy zauważyć, że wniosek skarżącego z 17 lutego 2017 r. nie dotyczył "listy przewoźników dopuszczonych do konsultacji". Punkt 1 wniosku skarżącego z 17 lutego 2017 r. dotyczył "listy przewoźników lotniczych, którzy zostali zaproszeni do udziału w spotkaniu, ewentualnie spotkaniach konsultacyjnych". Natomiast punkt 2 tego wniosku dotyczył "listy przewoźników lotniczych, którzy brali udział w spotkaniu/spotkaniach konsultacyjnych". Zatem wniosek w punktach 1 i 2 dotyczył informacji o innych kategoriach podmiotów i nie dotyczył kategorii wskazanej w omawianym zarzucie. Już z tego powodu zarzut ten nie jest zasadny, ponieważ Sąd I instancji takiego stanowiska nie zajął.

Niezależnie od tego, posiłkując się uzasadnieniem skargi kasacyjnej i przyjmując, że zarzut dotyczy informacji żądanej w punkcie 1 wniosku, tj. "listy przewoźników lotniczych, którzy zostali zaproszeni do udziału w spotkaniu, ewentualnie spotkaniach konsultacyjnych", Sąd kasacyjny odniesie się do argumentacji przywołanej w skardze kasacyjnej na potwierdzenie zasadności tego zarzutu. Argumentacja ta nie podważyła stanowiska organu i Sądu w kwestii kwalifikacji informacji żądanej w punkcie 1 wniosku jako objętej tajemnicą przedsiębiorcy. Odniesienie się do stanowiska skarżącego wymaga przypomnienia za sądem I instancji, że w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa zdefiniowanej w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 193/13). Odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga zatem po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego wykazanie, że zaistniały wszystkie wymienione w niej przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej na podstawie powyższego przepisu. Informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki – 1) są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, 2) są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, 3) przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. Brak spełnienia choćby jednej z nich dyskwalifikuje daną informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa (por. M. Filipek, Zaświadczenie z KRK jako tajemnica przedsiębiorstwa, Zamówienia Publiczne 2010/9/20-23).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu, że dostęp do informacji z punktu 1 wniosku jest ograniczony na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na objęcie jej tajemnicą przedsiębiorstwa. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wykazał bowiem, że brak było wcześniejszego upublicznienia tej informacji, uprawdopodobnił, że informacje te mają ze względu na swój charakter, szczególną wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., a PPPL podjęło niezbędne działania w celu zachowania poufności informacji żądanych w punkcie 1 wniosku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że lista przewoźników zaproszonych do konsultacji nie została upubliczniona, świadczy o tym choćby żądanie jej udostępnienia a wszelkie dywagacje dotyczące okoliczności uprawdopodobniających fakt zaproszenia konkretnych przewoźników np. wynikające z rozkładu lotów, nie świadczą o tym, którzy przewoźnicy rzeczywiście zostali zaproszeni do konsultacji. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego także to, że PPPL podjęło niezbędne działania w celu zachowania poufności listy przewoźników zaproszonych do konsultacji. Wynika to przede wszystkim z oświadczenia PPPL, które nawet w zaproszeniach do udziału w konsultacji nie ujawniało kto jeszcze otrzymał takie zaproszenie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Prezes ULC wykazał, że lista przewoźników zaproszonych do konsultacji ma wartość gospodarczą dla PPPL i stanowisko to poparł merytorycznymi argumentami, które zasługują na akceptację. Ujawnienie listy przewoźników zaproszonych do konsultacji prowadziłoby do ujawnienia tajemnicy zarówno PPPL jak i samych przewoźników, ze względu na udostępnienie osobom trzecim listy partnerów biznesowych. Lista ta jest elementem strategii handlowej PPPL. O walorze poufności i wartości gospodarczej rzeczonej listy nie decyduje ewentualne pogorszenie sytuacji ekonomicznej PPPL wobec konkurentów, którzy taką informację mogą zdobyć, ale jakakolwiek korzyść odniesiona z tego powodu przez innego przedsiębiorcę, niekoniecznie będącego jego konkurentem. Ujawnienie informacji o podmiotach zaproszonych do udziału w tych konsultacjach mogłoby ujawnić element strategii działania PPPL w zakresie poufnej listy partnerów handlowych (rozumianego jako baza klientów) i budowania relacji handlowych, to świadczy o tym, że jest to informacja gospodarcza. Baza klientów (krąg kontrahentów i partnerów biznesowych) z pewnością pozwala na określenie charakteru działalności PPPL mogącego wskazywać na planowaną strategię rozwoju lotniska Chopina w Warszawie, między innymi przez wskazanie czy PPPL zamierza ściślej współpracować z liniami obsługującymi pasażerów w ruchu regularnym, liniami czarterowymi czy rozwijać ruch cargo. Wartości gospodarczej listy zaproszonych przewoźników, jak to zasadnie wskazał organ, należy upatrywać nie tylko w przewadze nad konkurentami, ale również w wykorzystaniu jej przez innego przedsiębiorcę (niekoniecznie konkurenta) co zaoszczędzi mu wydatków lub przysporzy większe zyski. Silna a w zasadzie dominująca pozycja rynkowa PPPL nie może uzasadniać ujawnienia informacji mającej wartość gospodarczą tylko ze względu na udział PPPL w rynku.

Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy Prawo lotnicze konsultacje przeprowadza się z przewoźnikami lotniczymi stale korzystającymi z danego lotniska, komitetem przewoźników lotniczych lub stowarzyszeniami przewoźników lotniczych. Od decyzji PPPL zależy skorzystanie z możliwości rozszerzenia tej listy zgodnie z zapisem dalszej części art. 77, zgodnie z którym zarządzających lotniskiem może przeprowadzić konsultacje także z innymi podmiotami korzystającymi z obiektów, urządzeń lub usług, o których mowa w art. 75 ust. 1. Tym samym, o ile można zgodzić się, że w pewnym zakresie lista ta wykazuje podmioty, które powinny być skonsultowane w zakresie zmiany poszczególnych elementów taryfy przez PPPL, o tyle nie są to jedyne podmioty, które mogą znaleźć się na takiej liście.

Za irrelewantne dla kwalifikacji informacji żądanych w punkcie 1 wniosku należy uznać wywody skarżącego, wskazujące na to, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości możliwość ujawnienia informacji powiązanych z interesem przedsiębiorców, jeśli przedsiębiorcy ci współpracują z podmiotami wykonującymi zadania publiczne, ponieważ dotyczy to tylko informacji niestanowiących tajemnicy przedsiębiorcy. Bez wpływu na uznanie żądanych w punkcie 1 wniosku informacji pozostają także wywody autorki skargi kasacyjnej dotyczące art. 77 ust. 6 Prawa lotniczego, z którego wprost wynika, że informacje przekazane podczas konsultacji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., skoro organ wykazał przesłanki z art. art. 11 ust. 4 u.z.n.k. bez konieczności odwoływania się do art. 77 ust. 6 Prawa lotniczego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Prezes ULC ustalił konieczne przesłanki pozwalające uznać wnioskowaną w punkcie 1 wniosku informację za objętą tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Zatem i z tych względów należało uznać, że zarzut naruszenia tych przepisów nie jest zasadny.

Za niezrozumiały a tym samym nieskuteczny, należy uznać zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 pkt 18 i art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 183 ustawy Prawo lotnicze. Autorka skargi kasacyjnej konstruując ten zarzut nie wskazała na czym polega te naruszenie. Ponadto nie wskazała czy upatruje tego naruszenia w błędnej wykładni tych przepisów czy w ich niewłaściwym zastosowaniu. Z lakonicznego uzasadnienia tego zarzutu, nawiązującego do specyfiki Lotniska Chopina w Warszawie wynika, że autorka skargi kasacyjnej wywodzi, iż żądane informacje związane z procedurą zmiany opat lotniskowych są informacja publiczną. Tymczasem z zaskarżonej decyzji ani ze stanowiska Sądu Pierwszej instancji nie wynika aby żądane informacje nie stanowiły informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wyjaśnić tu trzeba, że ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie zmienia charakteru informacji jako publicznych. Należy odróżnić zakwalifikowanie informacji jako publicznej od jej udostępnienia, które może być ograniczone.

W skardze kasacyjnej nie wykazano naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji. Dlatego należy uznać, że Sąd I instancji z braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a., nie naruszając art. 151 p.p.s.a., prawidłowo oddalił skargę.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.