Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1852/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 stycznia 2010 r. oddalającego wniosek K. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie VII SA/Wa 1852/09 ze skargi K. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary grzywny za nielegalne użytkowanie postanawia: odmówić przyznania K. C. prawa pomocy w zakresie całkowitym.


UZASADNIENIE

W dniu 23 listopada 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek K. C. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek ten został rozpoznany w dniu 4 stycznia 2010 r. postanowieniem referendarza sądowego. Na postanowienie to został złożony sprzeciw, co spowodowało, że ww. postanowienie straciło moc, a sprawa podlega rozpoznaniu na nowo.

Z treści złożonego wniosku wynika, iż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem. Strona utrzymuje się z renty oraz wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę żony, w łącznej wysokości 4836,98 zł. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 75 m2, działkę w C. o pow. 1200 m2, budynek produkcyjno – handlowy w K. Wnioskodawca ponadto wskazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi straty. Do akt sprawy zostały złożone kopie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy składane do urzędu skarbowego za trzy miesiące.

W sprzeciwie strona podniosła, ze postanowienie referendarza sądowego zostało oparte na niepełnym materiale dowodowym. Do sprzeciwu strona dołączyła dodatkowe materiały w postaci rocznego sprawozdania za 2008 r. i miesięczne sprawozdania za 2009 r. Ponadto podała, że miesięczne wydatki w rodzinie na żywność kształtują się na poziomie 2000 zł, leki 200 zł, do tego dochodzą koszty dojazdów syna wnioskodawcy do szkoły, korepetycji, podniesienia kwalifikacji zawodowych wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika.

Rozpatrując sprawę przyznania prawa pomocy należy wskazać, że nie jest zasadnym przychylenie się do wniosku strony. Wnioskodawca jak i jego żona posiadają stały miesięczny dochód. Wnioskodawca nie wskazał by ponosił szczególne wydatki związane z utrzymaniem, które wpływałby na płynność finansową w jego gospodarstwie domowym. Wskazał że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi straty, na co załączył kopie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy składane do urzędu skarbowego. Należy jednak zauważyć, że pomimo strat jakie przynosi działalność gospodarcza to w rodzinie głównym dochodem jest umowa o pracę żony wnioskodawcy. Sąd zważył, że okoliczność ta wskazuje na możliwość samodzielnego opłacenia kosztów sądowych jak i zawodowego pełnomocnika.

W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).