Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1002/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6540
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 127 par. 1 i 3,, art. 104 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1575
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. M. D., reprezentowany przez adwokata, zwrócił się do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej o przekazanie do właściwego archiwum państwowego dokumentów wytworzonych w latach 1989-1990 przez [...] Urząd Spraw Wewnętrznych w [...], które jak zaznaczył, prawdopodobnie zostały wytworzone w toku śledztwa prowadzonego w okresie 1989-1991 pod nadzorem Prokuratury Wojewódzkiej w [...]. Pełnomocnik wskazał, iż dokumenty te zawierają materiały powstałe w ramach działalności Urzędu Ochrony Państwa, służby ochrony państwa powstałej na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180) i działającej od dnia 10 maja 1990 r., która nie jest instytucją wymienioną w art. 5 ustawy o IPN,

a tylko dokumenty wytworzone przez instytucje wymienione w tym przepisie (głównie organy bezpieczeństwa PRL) mogły zostać przekazane do Instytutu Pamięci Narodowej. Postępowanie karne, w ramach którego wytworzone zostały przedmiotowe dokumenty, w przypadku M. D. prowadzone było do dnia [...] października 1991 r. i zostało zakończone postanowieniem z dnia [...] listopada 1991 r. Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział [...] o umorzeniu postępowania karnego (sygn. [...]), a zatem przedmiotowe akta mają charakter niekompletny, niepełny i są pozbawione wartości archiwalnej,

a jednocześnie powinny być przechowywane wraz z aktami postępowania przygotowawczego i jurysdykcyjnego.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, że materiały archiwalne objęte spisem [...], w tym akta dotyczące m.in. M. D. (sygn. [...]) zostały przekazane do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej przez Urząd Ochrony Państwa za protokołem zdawczo-odbiorczym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Podstawą przekazania był art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r., poz. 152, 178, 677, 749). Organ wskazał, że akta w sprawie M. D. zostały wytworzone przez [...] Urząd Spraw Wewnętrznych ([...]USW) i zarejestrowane pod sygn. [...]. Sygnatura [...] wskazuje, że są to akta postępowań przygotowawczych prowadzonych przez jednostki Służby Bezpieczeństwa, tj. organy bezpieczeństwa państwa w rozumieniu ustawy o IPN. Z tego też względu materiały te podlegały ustawowemu obowiązkowi przekazania do archiwum IPN. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej wskazał, iż wniosek w zakresie usunięcia z archiwum IPN dokumentów dotyczących M. D. należy uznać za pozbawiony podstaw.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. pełnomocnik wnioskodawcy, powołując się na art. 127 § 3 k.p.a. zwrócił się do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej

o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przekazania jednostek archiwalnych odnoszących się do M. D. do Archiwum Państwowego, wskazując,

że zakończyła się ona w pierwszej instancji decyzją Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...] marca 2017 r. (znak sprawy [...]). Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie przedmiotowego rozstrzygnięcia do ustanowionego w sprawie pełnomocnika, a nie do M. D., co skutkuje jej nieważnością, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia tego rozstrzygnięcia; art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a.; art. 7

w zw. z art. 77 k.p.a.; art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o IPN poprzez odmowę złożenia we właściwym archiwum państwowym dokumentów dotyczących M. D.

i uznanie, że przedmiotowe materiały powinny być nadal zarchiwizowane

w archiwum IPN. Pełnomocnik wniósł o uchylenie wskazanej decyzji oraz wydanie decyzji o przekazaniu materiałów archiwalnych dotyczących M. D.

do właściwego archiwum państwowego.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik zaznaczył, że wadliwa jest forma rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przybrała ona bowiem formę listu adresowanego do pełnomocnika M. D., który

nie był przecież stroną postępowania, a tymczasem rozstrzygnięcie powinno zapaść w formie decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym powinny zapadać w odpowiedniej, przewidzianej przepisami prawa formie decyzji administracyjnej. Tymczasem pismo Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...] marca 2017 r. nie zawiera niezbędnych elementów decyzji administracyjnej, a jego treść świadczy o powierzchownej analizie niniejszej sprawy.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej-Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 134 k.p.a., wskazując na rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Prezesa IPN z dnia [...] marca

2017 r.

W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia

[...] kwietnia 2017 r. jest niedopuszczalny z uwagi na brak w przedmiotowej sprawie przedmiotu zaskarżenia, tj. decyzji administracyjnej.

Samodzielnej podstawy do wydania decyzji administracyjnej nie może stanowić przepis art. 104 K.p.a., na który powołuje się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik M. D.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest przepisów prawa materialnego mogących stanowić podstawę prawną do wydania decyzji

w przedmiocie przekazania akt przejętych przez Instytut Pamięci Narodowej

na podstawie art. 25 ustawy o IPN do Archiwum Państwowego, w związku

z powyższym Prezes Instytutu Pamięci Narodowej poinformował pełnomocnika M. D. jedynie w formie pisma, o braku podstaw prawnych do usunięcia

z archiwum IPN dokumentów dotyczących M. D.

Prezes IPN zaznaczył, że pismo z dnia [...] marca 2017 r. pochodzi od organu administracji publicznej, tj. Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, jednakże nie zostało ono wydane w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej i nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach prawnych osób fizycznych lub prawnych. Brak przepisów prawa materialnego pozwalających na procedowanie w sprawie przekazania dokumentów przejętych przez Instytut Pamięci Narodowej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o IPN do Archiwum Państwowego powoduje, że nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną oraz koniecznością wydania decyzji w przedmiocie przekazania tych akt.

Postanowienie Prezesa IPN z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stało

się przedmiotem skargi M. D., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik zarzucił:

-naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie art. 134 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie,

że w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia, a mianowicie decyzji administracyjnej, podczas gdy pismo Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia

[...] marca 2017 r., pomimo że przybrało formę epistolarną i nie spełniało wymogów wskazanych w art. 107 k.p.a., to jednak stanowiło władcze rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej dotyczącej wprost skarżącego, skutkujące dalszym przechowywaniem dotyczących go materiałów w archiwum IPN, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył tego właśnie władczego rozstrzygnięcia;

- naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy

o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym

i archiwach poprzez odmowę przekazania do właściwego archiwum państwowego dokumentów dotyczących M. D. i uznanie, że przedmiotowe materiały powinny być nadal zarchiwizowane w archiwum IPN, podczas gdy przedmiotowe materiały zostały zgromadzone w ramach funkcjonowania Urzędu Ochrony Państwa po dniu [...] maja 1990 r. i nie stanowią materiałów operacyjnych Służby Bezpieczeństwa podlegających przekazaniu do archiwum IPN, a zatem są to materiały, które jedynie omyłkowo załączono do zbioru archiwalnego IPN, w związku z czym tego rodzaju materiały powinny być przekazane w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach do właściwego archiwum centralnego z uwagi na fakt, że nie istnieją okoliczności uzasadniające ich dalsze przechowywanie w tym archiwum wyodrębnionym jakim jest archiwum IPN zgodnie

z art. 17 ust. 3 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Pełnomocnik powołując się na art. 106 § 3 P.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów archiwalnych odnoszących się do M. D. (przechowywanych w jednostce archiwalnej [...]) na okoliczność podmiotów będących wytwórcami dokumentów zgromadzonych w tej jednostce, jak również czasu zgromadzenia tych dokumentów na okoliczność i w celu ustalenia, że dokumenty te zostały wytworzone przez organy ścigania w toku prowadzonego postępowania karnego, a zostały zgromadzone przez Urząd Ochrony Państwa po rozwiązaniu Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a zatem nie podlegały przekazaniu do Instytutu Pamięci Narodowej.

Podnosząc powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz nakazanie Prezesowi Instytutu Pamięci Narodowej rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przekazania jednostek archiwalnych odnoszących się do M. D. do Archiwum Państwowego. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że wbrew twierdzeniom Prezesa IPN istnieją przepisy obowiązującego prawa nakazujące przekazanie z archiwum IPN do właściwego archiwum państwowego dokumentów, które nie powinny być tam przechowywane. Wskazał na art. 32 ust. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Podał, że dokumenty archiwalne dotyczące M. D. przechowywane w archiwum IPN stanowią właśnie materiały, o jakich mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Zgodnie z art. 25 ustawy o IPN dokumenty te nie powinny zostać przekazane do IPN. Stwierdził, że pismo Prezesa IPN z dnia [...] marca 2017r., choć nie przybrało formy decyzji administracyjnej i nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 k.p.a., bez wątpienia zawiera rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej zapadłe na podstawie przepisów prawa. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że wbrew twierdzeniom Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej użyte przez ustawodawcę w art. 32 ustawy o archiwach państwowych określenie archiwa wyodrębnione przekazują do archiwów państwowych o charakterze centralnym materiały archiwalne należy interpretować jako stworzenie podstawy prawnej do wydania przez Prezesa IPN decyzji administracyjnej, zwłaszcza, że władcze rozstrzygnięcie podjęte przez Prezesa IPN w niniejszej sprawie dotyczy wprost praw i wolności M. D.

Prezes IPN w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał,

że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2017 r. jest niedopuszczalny z uwagi na brak w przedmiotowej sprawie przedmiotu zaskarżenia, tj. decyzji administracyjnej. Organ wskazał, że dokumenty dotyczące m.in. M. D., zostały przejęte przez Instytut Pamięci Narodowej zgodnie z prawem i nie ustały okoliczności uzasadniające przechowywanie ich w archiwum IPN. W ustawie o IPN, która szczegółowo reguluje tryb postępowania z dokumentami zgromadzonymi w Instytucie Pamięci Narodowej oraz wskazuje w jakich sprawach Prezes IPN wydaje decyzje administracyjne, brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej co do usuwania z zasobu archiwalnego bądź też przekazania dokumentów przejętych przez IPN w trybie art. 25 ust. 1 tej ustawy do właściwego archiwum państwowego i zastosowania w tych sprawach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie organu podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej w przedmiotowej sprawie nie może stanowić również powołany w skardze przepis art. 32 ust. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, zgodnie z którym archiwa wyodrębnione przekazują do archiwów państwowych o charakterze centralnym materiały archiwalne, znajdujące się dotychczas w ich zasobie, po ustaniu okoliczności uzasadniających

ich przechowywanie w archiwach wyodrębnionych, nie później jednak niż po upływie 50 lat od daty ich wytworzenia, o ile nie narusza to prawnie chronionych interesów Państwa i obywateli.

Przepis art. 32 ust. 1 ww. ustawy nie upoważnia określonych podmiotów

do występowania z wnioskiem do Prezesa IPN o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie przekazania dotyczących ich dokumentów do właściwego archiwum państwowego. Powyższy przepis ma charakter ogólny, określa jedynie gdzie powinny znaleźć dokumenty znajdujące się obecnie w archiwach wyodrębnionych, po ustaniu okoliczności uzasadniających przechowywanie ich w tych archiwach. Nie wskazuje natomiast jaką formę powinno przyjąć przekazanie przedmiotowych akt do archiwów państwowych. Nie można zaś domniemywać obowiązku wydania przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej w tym zakresie decyzji administracyjnej. Użyty w art. 32 ust. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach zwrot "przekazuje"

nie wyraża kompetencji organu do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Zdaniem Prezesa IPN przekazanie dokumentów przez archiwa wyodrębnione do właściwych archiwów państwowych powinno nastąpić w formie czynności materialno - technicznej, np. za protokołem zdawczo -odbiorczym. W takiej też formie przekazywane były przez podmioty do tego zobowiązane dokumenty do zasobu archiwalnego Instytutu Pamięci Narodowej na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o IPN, w tym akta dotyczące M. D.

W przedmiotowej sprawie brak jest przepisów prawa materialnego mogących stanowić podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie przekazania akt przejętych przez Instytut Pamięci Narodowej na podstawie art. 25 ustawy o IPN do archiwum państwowego, w związku z powyższym Prezes Instytutu Pamięci Narodowej poinformował pełnomocnika skarżącego jedynie w formie pisma, o braku podstaw prawnych do usunięcia z archiwum IPN dokumentów dotyczących M. D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nr [...] nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Sąd zauważa, że organ powinien był stwierdzić niedopuszczalność wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy (ten środek bowiem wniesiono) a nie niedopuszczalność odwołania, jednakże to uchybienie w postaci użycia niewłaściwej nazwy wniesionego środka zaskarżenia, nie stanowi uchybienia, które miało wpływ na wynik sprawy. Treść zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. nie pozostawia bowiem wątpliwości, że wydane zostało ono na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Prawidłowo organ zastosował w tej sprawie przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) stwierdzając niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia.

Zgodnie z powołanym przepisem, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowanym na gruncie art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwa rodzaje przyczyn niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołania) – przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołanie) nie służy zatem od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. pismo informacyjne, czy czynność materialno-techniczną. Do przyczyn przedmiotowych niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (odwołania) zalicza się zatem taką sytuację, gdy pismo (czynność) nie jest decyzją administracyjną.

Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Przepis art. 127 § 3 k.p.a. stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie

z art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.).

Decyzja administracyjna jest przejawem woli organu administracyjnego,

co oznacza, że organ ten rozstrzygając sprawę narzuca władczo swoje stanowisko. Nadto, decyzja musi wyraźnie wskazywać podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa administracyjnego (taka podstawa prawna musi istnieć w przepisach obowiązującego prawa). Decyzja rozstrzyga konkretną sprawę konkretnej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne.

W sprawie niniejszej organ zasadnie stwierdził, iż brak było przedmiotu zaskarżenia w postaci decyzji, albowiem przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący uczynił pismo Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] marca 2017 r.

nr [...]. W piśmie tym Prezes IPN poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, że materiały archiwalne objęte spisem [...], w tym akta dotyczące m.in. M. D. zostały przekazane do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej przez Urząd Ochrony Państwa za protokołem zdawczo-odbiorczym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Prezes IPN wskazał też, że podstawą przekazania był art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Podał, że materiały te podlegały ustawowemu obowiązkowi przekazania do archiwum IPN. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej wskazał, iż wniosek w zakresie usunięcia z archiwum IPN dokumentów dotyczących M. D. należy uznać za pozbawiony podstaw.

Pismo to mające w istocie charakter pisma informacyjnego nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. Pismo to nie rozstrzyga indywidualnej sprawy co do istoty, nie konkretyzuje na gruncie prawa materialnego praw,

czy obowiązków jednostki, a jedynie informuje o tym, za jakim protokołem zdawczo-odbiorczym materiały archiwalne zostały przekazane do IPN, wskazuje przepis prawa, na podstawie którego przekazanie nastąpiło i wskazuje w odniesieniu

do żądania zawartego we wniosku z [...] stycznia 2017 r., że nie ma podstaw

do usunięcia z archiwum IPN dokumentów dotyczących M. D.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Sytuacja taka nie zachodzi jednakże w niniejszej sprawie, albowiem pismo Prezesa IPN z dnia [...] marca 2017 r. nie zawiera rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, która podlegałaby rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.

Skarżący domagał się we wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r., aby Prezes IPN przekazał dotyczące go materiały do Archiwum Państwowego. Zauważyć należy,

że ani powołany w skardze przepis art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (samodzielnie) ani w związku z także powołanym w skardze przepisem art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (t.j. dz. U. z 2016 r., poz. 1506 ze zm.) nie stanowi podstawy do wszczęcia przez Prezesa IPN na wniosek jakiegokolwiek postępowania administracyjnego i nie stanowi materialnoprawnej podstawy do władczego rozstrzygania przez Prezesa IPN

o jakimkolwiek uprawnieniu bądź obowiązku jednostki w tym przedmiocie w drodze decyzji administracyjnej. Skoro brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego Prezes IPN byłby uprawniony do władczego jednostronnego rozstrzygania o uprawnieniu jednostki w zakresie domagania się przekazania akt do Archiwum Państwowego, to prawidłowo organ uznał, że jego pismo z dnia [...] marca 2017 r. nie stanowi kwalifikowanego aktu administracyjnego.

Skoro zaś pismo z dnia [...] marca 2017 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, to nie przysługuje od niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Zasadnie zatem organ stwierdził niedopuszczalność środka zaskarżenia i zastosował art. 134 k.p.a.

Wniosek o przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym nie został uwzględniony, albowiem przedmiotem zaskarżenia był akt stosowania prawa procesowego i nie zostały spełnione przesłanki z art. 106 § 3 powołanej ustawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w wyroku.