Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 32/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. W. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie wydania orzeczenia w sprawie zgłoszonego podejrzenia o stosowaniu przez banki praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 lutego 2019 r. B. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W uzasadnieniu podniósł, iż pismami z 17 listopada 2017 r., 20 listopada 2017 r., 18 stycznia 2019 r., 23 stycznia 2019 r. oraz 21 stycznia 2019 r. złożył skargi do organu, w których wskazał, że określone banki łamią prawo ochrony konkurencji wprowadzone Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że pisma skarżącego zostały zakwalifikowane jako zawiadomienie w rozumieniu art. 100 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2019r. poz. 369), dalej "u.o.k.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić.

Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W myśl art. 86 ust. 1 u.o.k. i 100 ust. 1 u.o.k. każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "Prezes UOKiK") na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk ograniczających konkurencję, jak również zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stosownie zaś do treści art. 86 ust. 4 u.o.k. Prezes UOKiK przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Stosownie do art. 48 i 49 u.o.k. postępowanie wyjaśniające, postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, jest wszczynane wyłącznie z urzędu.

Ocena charakteru prawnego informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 lipca 2011 r., II GSK 1035/11, oraz postanowieniu z dnia 12 grudnia 2012 r., II GSK 1912/12. NSA uznał, że zawiadomienie jest jedynie środkiem o charakterze sygnalizacyjnym, niewiążącym Prezesa UOKiK, który dysponuje pełną uznaniowością w zakresie wszczynania postępowań. Jedynym obowiązkiem Prezesa Urzędu jest przekazanie zgłaszającemu pisemnej informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia z uzasadnieniem.

Zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Informacja o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia ma formę pisemną, jednakże nie przyznaje zawiadamiającemu statusu strony postępowania, gdyż postępowania są wszczynane z urzędu przez Prezesa UOKiK, tym samym nie dotyczy ona uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. glosa Małgorzaty Sieradzkiej do postanowienia NSA z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 1035/11; Postępowanie przez Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w zakresie przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję, Katarzyna Róziewicz-Ładoń, Lex 2011, Komentarz do art. 86 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Konrad Kohutek, Lex 2014).

Uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.