Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 541/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska SO (del.) Anna Bembenek Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi E. K. i B. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 541/10

U z a s a d n i e n i e

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. K., E. i T. G., B. R. oraz E. R. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Budowa ronda u zbiegu ulic N., C. i L. oraz drogi w kierunku zachodnim w D. wraz z infrastrukturą techniczną – inwestycja położona przy ul. L., ul. C. i ul. N. w D.", utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję wydano na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że postępowanie o udzielenie zezwolenia zostało wszczęte na wniosek zarządcy drogi, jakim jest Burmistrz Miasta [...]. Przed złożeniem wniosku inwestor uzyskał opinie wymagane przez art. 11b ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 193, poz. 1194 ze zm., zwanej dalej "specustawą drogową"). Do wniosku załączono też komplet dokumentów, a w szczególności mapę w skali 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy w skali 1:1000 z projektem podziału nieruchomości oraz projekt budowlany opracowany przez uprawnionych projektantów. Dla inwestycji tej wydana została przez Burmistrza Miasta [...] decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...]). O wszczęciu postępowania strony zostały powiadomione w drodze obwieszczenia opublikowanego w dzienniku "N." w dniu 18 sierpnia 2009 r. oraz przez obwieszczenie zamieszczone na tablicy "Starostwa Powiatowego w R." w dniach od 11 sierpnia 2009 r. do 1 września 2009 r. Również o wydaniu decyzji I instancji poinformowano strony w drodze stosownego obwieszczenia w siedzibie organu oraz w prasie lokalnej. Dotychczasowym właścicielom nieruchomości przewidzianych do wykorzystania pod zamierzenie inwestycyjne decyzję doręczono za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Decyzja udzielająca zezwolenia zawiera wszystkie składniki wymagane przez art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Wymienia numery ewidencyjne działek objętych pasem drogowym, wskazuje działki przeznaczone do tymczasowego zajęcia (teren niezbędny dla obiektów budowlanych) oraz określa parametry techniczne inwestycji. Wskazuje również wymagania w zakresie powiązania projektowanej drogi gminnej z innymi drogami publicznymi (drogami gminnymi). Załącznik graficzny nr 1 jednoznacznie prezentuje linie rozgraniczające teren inwestycji (linie podziału nieruchomości) oraz teren niezbędny dla obiektów budowlanych, na którym planuje się wykonać przebudowę istniejącego uzbrojenia (sieci elektrycznej, teletechnicznej, gazowej i wodociągowej). Decyzja zawiera też zatwierdzenie podziału nieruchomości, których części inwestor zamierza zająć pod pas drogowy. Zarzuty odwołujących się nie zasługiwały na uwzględnienie. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania E. i T. G., Wojewoda stwierdził, że w toczącym się postępowaniu organy nie są władne do ingerencji w zasadność i sposób projektowania podziału nieruchomości, gdyż postępowanie to jest postępowaniem wnioskowym i do oceny wnioskodawcy należy zakres jego żądania odzwierciedlony następnie w decyzji. Zagadnienia związane z podziałem nieruchomości i wypłatą odszkodowania uregulowano w art. 12 i art. 18 specustawy drogowej, stanowiących, że dotychczasowym właścicielom nieruchomości, które z mocy prawa stały się własnością jednostek samorządu terytorialnego przysługuje odszkodowanie, ustalane odrębną decyzją wydawaną w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Podnoszony przez L. K. zarzut pozbawienia możliwości dojazdu do działki nr 1606/2 okazał się nietrafny, bowiem nawet przed realizacją zamierzonej inwestycji nieruchomość nie posiadała dojazdu; nie można zatem pozbawić dojazdu, który nie istnieje. Odpowiadając na zarzuty odwołania B. R. stwierdzono, że inwestycję zaprojektowano zgodnie z art. 43 specustawy drogowej i nie zachodzi naruszenie minimalnej odległości inwestycji od obiektów budowlanych. Od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej w terenie zabudowy wymaga się zachowania odległości 6 m i projektowana inwestycja wymóg ten spełnia, gdyż pomiar wykazał odległość ok. 42 m. Odnosząc się do zarzutów odwołania E. K., kwestionującej odległość ronda od jej posesji, wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja spełnia pod tym względem warunki określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Jakkolwiek decyzję doręczono w pewnym zakresie nieprawidłowo z uwagi na śmierć M. i Z. K., uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie II instancji, gdyż w postępowaniu i tak brali udział spadkobiercy nieżyjących, tzn. L. i E. K.

Z decyzją nie zgodzili się: 1) E. i T. G. oraz 2) E. K. i B. R., składając na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W skardze E. i T. G. zarzucono zaskarżonej decyzji: brak uzasadnienia faktycznego, naruszenie zasady równości podmiotów, kierunkowe uzupełnienie materiału dowodowego, sprzeczność interpretacyjną, pominięcie przesłanek technicznych inwestycji oraz pominięcie interesu stron. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że decyzja narusza interesy skarżących, gdyż organ "sprowadził skarżących do strony przedmiotowej". Organ ograniczył się do oceny formalnej dopuszczalności inwestycji nie wnikając już w merytoryczną konieczność jej lokalizacji. Uważają, że inwestycja uwzględnia tylko interes Supermarketu [...], sąsiadującego z projektowanym przedsięwzięciem. Budowa inwestycji odbędzie się "ich kosztem". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargę tych skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił postanowieniem z 20 października 2010 r. z powodu nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W skardze E. K. i B. R. zarzucono, że decyzję wydano z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Pełnomocnik skarżących stwierdziła, że decyzja nie wskazuje wymaganych przez art. 107 § 3 k.p.a. faktów, które organ uznał za udowodnione oraz jest pozbawiona ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego. Organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie rozważył zasadności innych rozwiązań komunikacyjnych zastępujących projektowane rondo, w szczególności takich jak skrzyżowanie z sygnalizacją świetlną, które wydaje się bezpieczniejsze od ronda. Pełnomocnik skarżących stwierdziła, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy powinny przeprowadzić dowód z opinii instytutu naukowego lub biegłego (np. z Politechniki [...]) w celu ustalenia, czy inwestycja jest zgodna z regulacjami prawa budowlanego i czy istnieje możliwość jej zastąpienia inną inwestycją. Organ odwoławczy ograniczył się tylko do stwierdzenia, że zezwolenie na inwestycję jest zgodne z przepisami k.p.a. i specustawą drogową. Wnikliwej oceny wymaganej od organu nie może zastąpić powołanie się na uzyskane przez inwestora opinie odnoszące się tylko do propozycji inwestycji, która wcale nie musi być uzasadniona celowościowo. Zainteresowani właściciele i użytkownicy nieruchomości zaproponowali inne, alternatywne rozwiązanie, którego nie uwzględniono. Treść skargi zawiera stwierdzenie, że "skarżące nie wykluczają, że wniosek proponowany przez Burmistrza Miasta [...] jest wnioskiem słusznym, jednakże po zgłoszeniu swoich zarzutów i propozycji oczekiwały na przeprowadzenie dowodu z opinii ekspertów celem ewentualnej weryfikacji i dalszej możliwości ustosunkowania się do treści zaskarżonych decyzji". Inwestycja będzie emitować uciążliwe oddziaływania, w tym hałas i drgania. Nie przewidziano też, na etapie jej projektowania, odpowiedniej kanalizacji ani murów oporowych. Projektowana inwestycja nie była ze skarżącymi konsultowana. Pełnomocnik skarżących wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewoda [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy przed Sądem strony podtrzymały swoje stanowiska wyrażone na piśmie, skarżąca E. K. wywodziła, iż zamiar budowy ronda kojarzony jest z interesem spółki prowadzącej tzw. galerię handlową, a jedna z zaprojektowanych dróg będzie tzw. ślepa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Kontroli Sądu podlega decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym w sprawie, w której podstawą materialnoprawną decyzji wydanej przez Starostę [...] stanowiła ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych – "specustawa drogowa". Zauważyć należy, iż organ I instancji powołał w podstawie prawnej nieaktualny tekst cyt. ustawy, przywołując jej pierwotną wersję opublikowaną w Dz. U Nr 80 z 2003 r., poz. 721 ze zm. W dacie orzekania przez organ I i Ii instancji obowiązywał tekst jednolity opublikowany w Dz. U. Nr 194 z 2008 r., poz. 1194 i taki tekst powołał prawidłowo w swym uzasadnieniu organ odwoławczy. Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga uprzedniej rekapitulacji przepisów, w oparciu o które orzekał organ I instancji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 cyt. ustawy określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także organy właściwe w tych sprawach. W ramach postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi (art. 11a ust. 1 specustawy drogowej). W myśl art. 11a ust. 4 cyt. ustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W aktach sprawy zalega decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] lutego 2009 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia opatrzona klauzulą ostateczności.

Art. 11b ust. 1 specustawy drogowej określa, że właściwy zarządca drogi składa wniosek, o którym mowa w art. 11a ust. 1, po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zgodnie z art. 11d. ust.1 cyt. ustawy "Wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 5) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ( Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu; 6) pozwolenie, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (...), jeżeli jest ono wymagane; 7) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ( Prawo budowlane, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ( Prawo budowlane, projektowanych rozwiązań w zakresie: a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego; 8) opinie: a) ministra właściwego do spraw zdrowia ( w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami, b) dyrektora właściwego urzędu morskiego ( w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, c) właściwego organu nadzoru górniczego ( w odniesieniu do terenów górniczych, d) dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej ( w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią, e) dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych ( w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych, f) właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków ( w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, g) właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej ( w odniesieniu do linii kolejowej, h) innych organów wymaganych przepisami szczególnymi; 9) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Wniosek o wydanie decyzji opatrzony jest podpisem Burmistrza Miasta [...], we wniosku wskazano enumeratywnie wymienione jego elementy, w tym także wymagane prawem opinie. W myśl art. 11 d ust. 4 specustawy drogowej "Jeżeli realizacja inwestycji drogowej wymaga wydania pozwolenia wodnoprawnego, odpowiednio marszałek województwa albo starosta wydają to pozwolenie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jego wydanie. W sprawach dotyczących wydania pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. ( Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, ze zm.). Dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości, o których mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, siedziby i adresy właścicieli tych nieruchomości określa się według katastru nieruchomości". Akta sprawy zawierają decyzję Starosty [...] z [...] marca 2009 r. nr [...], zaopatrzona w klauzulę ostateczności udzielającą Gminie Miasto [...] pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dla realizacji projektowanego ronda u zbiegu ulic: L., C. i N. w D.

Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne (art. 11d ust. 5 specustawy drogowej). W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5, jedynie wnioskodawcy (art. 11 d ust. 7 specustawy drogowej), cyt. przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie żyją, a ich spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku. Akta sprawy zawierają dowody, w świetle których przyjąć należy, iż te wymogi proceduralne zostały zachowane. O wszczęciu postępowania zawiadomiono strony w formie ogłoszenia prasowego, nadto wywieszono obwieszczenia o jego wszczęciu na tablicach ogłoszeń Starostwa Powiatowego, nie zaś, jak omyłkowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wojewoda, na tablicach obwieszczeń Starosta Powiatowego w R.

Zgodnie z art. 11f ust. 1 specustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Art. 11 f ust. 3 cyt. ustawy określa, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Z kolei art. art. 11 f ust. 5 cyt. ustawy stanowi, że "Przepisu ust. 3 zdanie drugie nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym oraz w sytuacji, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyją, a ich spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku", w ust. 6 zaś określa, że "Przepisy ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydanej przez organ drugiej instancji". W myśl art. 11g ust. 1 i 2 specustawy drogowej "Od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest: 1) wojewoda w przypadku wydania decyzji przez starostę; 2) minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w przypadku wydania decyzji przez wojewodę", zaś "Odwołanie strony od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozpatruje się w terminie 30 dni, a skargę do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy". "W postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki" (art. 11 g ust. 3 cyt. ustawy).

Zdaniem Sądu decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] udzielającego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej eliminację z obrotu prawnego.

Zarzuty skargi koncentrują się wokół tego, iż w postępowaniu administracyjnym nie przeprowadzono dowodu w postaci opinii instytutu naukowego bądź politechniki na okoliczność, czy zaproponowana przez Burmistrza Miasta [...] inwestycja jest jedynie możliwą i zapewniającą rozwiązanie dojazdów. Nadto sformułowano zarzuty spodziewanych uciążliwości spowodowanych hałasem, drganiami. W ocenie skarżących zabrakło możliwości konfrontacji z propozycją innego rozwiązania komunikacyjnego proponowanego w toku postępowania przez skarżącego – skrzyżowania z sygnalizacją świetlną. W ocenie Sądu zarzuty te nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. Rozstrzygając w kwestii wniosku Burmistrza Miasta [...] Starosta [...] był związany zakresem przedmiotowym tego wniosku, zarządca drogi wnosił w nim o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej określonego typu – ronda w miejscu istniejącego w D. skrzyżowania kilku ulic. Prowadzenie zatem postępowania w zakresie oceny dopuszczalności innego rozwiązania komunikacyjnego, jak to proponują skarżące oraz dopuszczanie w tym aspekcie dowodu z opinii biegłych było zbędne, skoro odnosiłoby się do innego zakresu przedmiotowego sprawy. W judykaturze wypowiedziano pogląd, iż organ orzekający w trybie specustawy drogowej jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji i pozwolenia na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 sierpnia 2008 r. I SA/Wa 323/08, LEX nr 566729). Podkreślić ponadto należy, iż w myśl art. 11e cyt. ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nie przewidzianych obowiązującymi przepisami.

Jak wynika z pisma Komendy Powiatowej Policji [...] z 18 marca 2009 r. projekt organizacji ruchu w obszarze projektowanego ronda został pozytywnie zaopiniowany przez zespół d/s opiniowania organizacji ruchu, projektów organizacji ruchu lub zmian tej organizacji przy w/w komendzie policji. Budowana ronda została zaprojektowana przez mgr inż. S. K., jako uprawnionego projektanta i kierownika budowy w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej dróg. W opisie technicznym sporządzonym przez projektanta posiadającego niezbędne uprawnienia wskazano m.in., że "projektowana przebudowa skrzyżowania ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa ruchu oraz poprawy czytelności skrzyżowania", zaś "zamiana geometrii ul. C. pozwoli na poszerzenie drogi i likwidację istniejącego zwężenia drogi", nadto "zaprojektowane rondo pozwoli na bezpieczne włączenie dodatkowego wlotu nowoprojektowanej drogi w kierunku zachodnim". Z opisu wynika ponadto, że obecnie istniejące skrzyżowanie jest nie skanalizowane, bez sygnalizacji świetlnej, nadto brak jest widoczności między ul. K. a ul. L. W ramach inwestycji planuje się wykonać odwodnienie ronda, nadto inwestycja nie ograniczy dostępu do drogi publicznej. Zarzuty skargi w tym aspekcie odnośnie spodziewanych uciążliwości względnie zagrożenia bezpieczeństwa dla komunikacji w tym rejonie mają charakter werbalny.

Zarzut naruszenia dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu nie jest trafny. Cyt. przepis określa wymagania stawiane uzasadnieniu decyzji administracyjnej, stanowiąc, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona skargą decyzja Wojewody [...] zawiera rekapitulację stanu faktycznego, a jako że została podjęta w następstwie rozpoznania wniesionych odwołań prawidłowo wskazano zasadnicze wątki zawarte we wniesionych odwołaniach. Do zarzutów odwołań wojewoda szczegółowo się ustosunkował. Decyzja ta zawiera ponadto w uzasadnieniu wskazanie przepisów specustawy drogowej wraz z ich przytoczeniem oraz wyjaśnieniem zakresu zastosowania w sprawie. Nietrafny jest zarzut pominięcia dowodu z opinii biegłych w zakresie możliwości zaprojektowania skrzyżowania w tym rejonie D., jako skrzyżowania z wykorzystaniem sygnalizacji świetlnej, skoro, jak to uprzednio Sąd uwypuklił, przeprowadzenie dowodu w tym zakresie wykraczałoby poza ramy przedmiotowe sprawy ujęte źródłowym wnioskiem zarządcy drogi.

Z tych przyczyn i działając na zasadzie art. 151 Ppsa skargę oddalono.