Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1093/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Starosta [...] (dalej również jako Starosta) zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla [...] pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń budynku usługowo-hotelowego z gastronomią w zakresie zmiany warunków p.poż., rozbiórce istniejącej klatki schodowej oraz rozbudowie budynku o zewnętrzne klatki schodowe i balkony przy ul. [...] na dz. o nr ewid. [...] w [...].

Decyzja stała się ostateczna.

II.

Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2014 r. [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej również jako Spółka) wystąpiła o wznowienie postępowania podając jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.).

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie.

Następnie, po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] Starosta uchylił swoją wcześniejszą decyzję budowlaną z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] powołując w podstawie prawnej art. 132 § 2 k.p.a.

W toku dalszego postępowania Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] z urzędu uchylił swoją decyzję z dnia [...] lipca 2016 r., stosując tryb przewidziany w art. 154 § 1 i 2 k.p.a.

W terminie ustawowym do wniesienia odwołania, Spółka [...] wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji (z dnia [...] czerwca 2017 r.). Wniosek został potraktowany jako odwołanie.

Po jego rozpatrzeniu, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie w ogóle nie można mówić o zastosowaniu trybu z art. 154 k.p.a., zaś Starosta winien był rozpoznać sprawę w zainicjowanym przez Spółkę trybie wznowienia postępowania.

[...] wywiódł od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który nieprawomocnym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1187/17 oddalił ten środek prawny.

Tym samym w obrocie prawnym pozostała decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], uchylająca w trybie wznowienia decyzję budowlaną.

III.

W powyższej sytuacji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił do Wojewody [...] o weryfikację decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r.

Na wskutek wszczętego z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Starosty, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] stwierdził jej nieważność (tj. decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r.).

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż akt ten rażąco narusza art. 132 § 2 k.p.a. ponieważ ta podstawa prawna nie jest właściwa w postępowaniu wznowieniowym, a w postępowaniu odwoławczym. Nadto wskazał, że Starosta rażąco naruszył także przepisy dotyczące wznowienia bowiem nie przeprowadził postępowania w pełni. Niezastosowanie, w sytuacji wszczęcia z wniosku strony opartego na przesłance wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. procedury wynikającej z art. 151 k.p.a., stanowi w ocenie organu wojewódzkiego rażące naruszenie prawa poprzez naruszenie procedury wznowieniowej, stanowiące rażące naruszenie art. 149 § 2 w zw. z art. 151 k.p.a.

IV.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] Sp. z o.o. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

Jak wyjaśnił, naruszenie art. 132 § 2 k.p.a. nie było rażące. Wprawdzie Wojewoda słusznie zauważył, że w decyzji Staro6sty jako podstawę prawną przywołano ten właśnie przepis, który nie może być zastosowany przez organ I instancji orzekający w toku postępowania wznowieniowego, niemniej jednak analiza decyzji Starosty jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a jedynie błędnie przywołano jego podstawę prawną, co nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa, bowiem właściwa podstawa prawna istniała.

Zdaniem GINB Starosta naruszył jednakże rażąco przepisy prawa bowiem wydane przez ten organ orzeczenie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i rozstrzygnięcie jedynie o uchyleniu decyzji ostatecznej kończącej wznowione postępowanie, bez jednoczesnego podjęcia rozstrzygnięcia o istocie sprawy stanowi rażące naruszenie tego przepisu (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 415/09).

Analiza decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r. prowadzi w ocenie GINB do konstatacji, iż organ stopnia podstawowego, zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu, nie zawarł rozstrzygnięcia co do istoty postępowania, co stanowi rażące naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Powyższe uchybienie skutkuje jednocześnie uznaniem, iż kontrolowane rozstrzygnięcie narusza rażąco również przepis art. 107 § 1 k.p.a. który stanowi, że decyzja powinna zawierać m.in. rozstrzygnięcie. W przypadku wznowienia postępowania organ jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa. W niniejszej sprawie Starosta nie dokonał jednakże żadnych ustaleń odnośnie do zachowania przez wnioskodawcę terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania. Tym samym rażąco naruszył art. 7, art. 77 w zw. z art. 148 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

V.

Skargę na powyższą decyzję GINB wywiódł [...], kwestionując ją w całości.

Przywołanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. art. 39 w zw. z art. 40 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezastosowanie powyższych przepisów w sprawie,

2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezastosowanie powyższego przepisu w sprawie,

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższego przepisu w sprawie,

4. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie powyższego przepisu w sprawie,

5. art. 64 § 2 w związku z art. 33 § 3 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz § 5 i § 6 ust. 1 i 2 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

27 grudnia 2011 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz trybu i sposobu udzielania informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i wydawania kopii dokumentów z katalogu, a także struktury udostępnianych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru oraz cech wydruków umożliwiających ich weryfikację z danymi w Rejestrze - poprzez niezastosowanie powyższych przepisów w sprawie.

Strona Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według przedłożonego spisu.

W uzasadnieniu wyjaśniła, że Wojewoda [...] nigdy nie doręczył [...] decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. W sprawie organ I instancji doręczył jedynie:

- w dniu 9 października 2017 r. pismo własne z dnia 5 października 2017 r. stanowiące zawiadomieniem w trybie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty oraz

- w dniu 29 listopada 2017 r. kierowane do GINB pismo z dnia 27 listopada 2017 r. przekazujące w trybie art. 133 k.p.a. odwołanie "[...]" Sp. z o.o.

Wojewoda [...], wbrew art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie zawiesił także postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji Starosty do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (sygn. akt II SA/Sz 1187/17) w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., a orzeczenie to miałoby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.

GINB nie dostrzegł powyższych uchybień Wojewody czym naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stosując go jak i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez odmowę jego zastosowania.

Nadto w skardze podkreślono, że do pełnomocnictwa przedłożonego przez Spółkę dla [...] nie został dołączony dokument wykazujący istnienie w dniu udzielenia ww. pełnomocnictwa umocowania osób wchodzących w skład organu Spółki, podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Pełnomocnik Spółki nie przedstawił, aktualnego w dniu sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa, odpisu z KRS, potwierdzającego wspomniane umocowanie w tym dniu.

VI.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji oraz kwestionując zasadność wszystkich zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VII.

Skarga jest niezasadna.

Oceniając niniejszą sprawę należy przede wszystkim wskazać, iż względem ostatecznej decyzji budowlanej Starosty [...] dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] wdrożony został tryb wznowienia postępowania. Przypomnieć zatem trzeba, że uregulowana w Kodeksie postępowania administracyjnego procedura wznowienia postępowania przebiega dwuetapowo. Jej pierwsze, wstępne stadium, polega na zbadaniu, czy podanie o wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy wskazuje podstawy z art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. oraz czy zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Spełnienie tych przesłanek warunkuje dopuszczalność wznowienia postępowania, co z kolei następuje w drodze postanowienia, stosownie do treści art. 149 § 1 k.p.a. To postanowienie stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ drugiego etapu postępowania, w ramach którego badane są przyczyny wznowienia oraz sprawa rozstrzygana jest co do istoty - art. 149 § 2 k.p.a.

Poza sporem jest to, iż w niniejszej sprawie w takim właśnie trybie toczyło się postępowanie. Niemniej jednak samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania jeszcze nie oznacza, iż podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje oraz że jest uzasadniona. Jeżeli bowiem w toku wznowionego postępowania okaże się, że podstawy wznowienia odpadły bądź w ogóle nie zachodziły, albo też wniosek został złożony z opóźnieniem, właściwy organ jest uprawniony i zobowiązany do umorzenia wznowionego postępowania.

Oceniając zatem decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2016 r., którą Starosta uchylił w trybie wznowienia postępowania swoją wcześniejszą decyzję budowlaną z dnia [...] grudnia 2011 r. należy wskazać, iż nie zawierała ona prawidłowej analizy formalnej dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania (co do jego terminowości). Analizy takiej nie zawierało także wcześniejsze postanowienie Starosty wznawiające postępowanie. W tym stanie rzeczy, uwzględniając to, że kwestia ewentualnego prowadzenia postępowania, wznawianego wyłącznie na wniosek strony (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), bez dokładnego i precyzyjnego zbadania zagadnienia terminowości złożenia przez stronę zainteresowaną wniosku, stanowi istotne i doniosłe uchybienie procesowe, GINB słusznie wskazuje na rażące naruszenie art. 7 i art. 77 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. Rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania bez jakiegokolwiek wyjaśnienia kwestii terminowości jego wniesienia, stanowi rażące naruszenie przepisów procesowych.

Sąd podziela także uwagi GINB co do tego, że błędne powołanie się w sentencji decyzji Starosty na art. 132 § 2 k.p.a., który z oczywistych względów nie może zostać zastosowany przez organ I instancji orzekający w toku postępowania wznowieniowego, nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Choć błąd jest oczywisty, a przepis jasny i klarowny, to niemniej jednak treść decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r. nie pozostawia wątpliwości, że intencją organu było orzekanie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie mamy tu do czynienia z orzekaniem bez podstawy prawnej, bo takowa istnieje, a z błędnym powołaniem innego przepisu prawa.

Niezależnie jednak od powyższego, Sąd podziela w pełni uwagi GINB, że organ rażąco naruszył art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., co wynika z jego istoty.

Otóż zgodnie z brzmieniem tego przepisu, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W powyższym wypadku organ nie wydaje dwóch odrębnych decyzji (pierwszej uchylającej decyzję objętą wznowieniem postępowania, zaś drugą rozstrzygająca sprawę co do istoty), tylko w jednej decyzji kończącej wznowione postępowanie formułuje dwa rozstrzygnięcia tj. o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz co do merytorycznej sfery sprawy (por. zasadnie przywołane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 968/99; z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1196/98; z dnia 30 października 1996 r., sygn. akt SA/Wr 3437/95).

Wydanie tym samym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jedynie decyzji o uchyleniu decyzji ostatecznej, bez jednoczesnego podjęcia rozstrzygnięcia w kwestii meritum sprawy, stanowi rażące naruszenie tego przepisu i nie może zostać zaakceptowane jako akt organu działającego zgodnie z konstytucyjną i kodeksową zasadą praworządności. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości Sądu, że Starosta w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., ani w jej sentencji ani też w uzasadnieniu, nie sformułował rozstrzygnięcia co do istoty. Skoro tak, to organy słusznie przyjęły, iż zabrakło istotnego elementu kończącego wznowione postępowanie, co stanowi o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W istocie Starosta wygenerował sytuację, w której Inwestor – [...], utracił decyzję budowlaną i nie jest jasne, w jakiej sytuacji się w związku z tym znajduje.

VIII.

Za chybione należy w konsekwencji uznać wszystkie zarzuty skargi podmiotu uprawnionego z decyzji budowlanej.

Odnosząc się do zarzutu nr 1 należy przyjąć, że w sprawie decyzja organu I instancji rzeczywiście nie została Skarżącemu doręczona. Pomimo tego, że w rozdzielniku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. (str. 6, pkt 1) wymieniona jest [...], to jednak w aktach organu brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

Niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że Skarżący posiadał wystarczającą wiedzę o toczącym się postępowaniu i wydanej w nim decyzji. Sam bowiem powołuje się w skardze na doręczone mu pismo Wojewody z dnia 5 października 2017 r. stanowiące zawiadomieniem o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty oraz z dnia [...] listopada 2017 r. przekazujące w trybie art. 133 k.p.a. odwołanie "[...]" Sp. z o.o. od wydanej decyzji. Nadto, w aktach GINB znajduje się także pismo z dnia 2 stycznia 2018 r. nr [...] wzywające Spółkę do uzupełnienia braków odwołania, które także zostało doręczone Skarżącemu. Znajduje się w nich również pismo z dnia 2 lutego 2018 r., nr [...], informujące WSA w Szczecinie o przebiegu sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności (także i to pismo zostało doręczone Skarżącemu).

W kontekście powyższego Sąd nie może podzielić twierdzenia Skarżącego, iż został on bez swojej winy pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu przed Wojewodą [...], co wypełnia przesłankę wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Należy wyjaśnić, iż Skarżący już od chwili, w której doręczono mu pismo Wojewody z dnia 27 listopada 2017 r. doskonale wiedział o toczącym się postępowaniu nieważnościowym oraz o wydanej w nim decyzji (pismo to precyzyjnie na to wskazuje). Również z pisma GINB wynika stosowna informacja o wydanej decyzji. W związku z tym, o ile można byłoby powiedzieć, że Wojewoda pozbawił Skarżącego możliwości udziału w sprawie i obrony jego praw nie doręczając mu decyzji, o tyle późniejsze zachowanie Skarżącego w obliczu doręczanych mu pism, zwłaszcza brak jakiejkolwiek reakcji na informację o wydanym akcie kończącym postępowanie, nie może być niedostrzeżony i pominięty.

Z treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, iż podstawą wznowienia postępowania administracyjnego jest sytuacja, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nie można traktować jako braku winy zachowania polegającego na bagatelizowaniu doręczanej korespondencji, z której wprost wynika, że toczy się stosowne postępowanie, a także, że zostało ono zakończone decyzją określonej treści. Takie zachowanie strony nie może korzystać z ochrony prawa, bowiem wszelkie zarzuty (jak i własne odwołanie), mogła ona podnieść już po otrzymaniu korespondencji informującej ją o wydanej decyzji. Brak doręczenia decyzji stronie nie może być widziany jako skutkujący zawsze wadą procesową tego rodzaju, która uzasadnia wznowienie postępowania w sprawie. Strona poprzez własne zaniechanie sama pozbawiła się możliwości podniesienia zarzutów, które mogłyby zostać rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym i w ten sposób ocenione.

Niezasadny jest także zarzut nr 2. Strona Skarżąca wykazuje w nim, że postępowanie nieważnościowe prowadzone z urzędu podlegało na mocy art. 97 § 1 k.p.a. obligatoryjnemu zawieszeniu, gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ten prejudykat Skarżący upatruje w postępowaniu prowadzonym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1187/17, w której rozpatrywano skargę [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., mocą której uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.

Pomijając to, że WSA w Szczecinie oddalił skargę na tę decyzję Sąd wyjaśnia, iż w dacie orzekania przez Wojewodę w niniejszej sprawie ([...] listopada 2017 r.) w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., uchylona wszak ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Tym samym w obrocie prawnym "odżyła" decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda mógł zatem wszcząć postępowanie nieważnościowe i je prowadzić, pomimo toczącego się postępowania sądowego, w przedmiocie weryfikacji decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest niekwestionowane, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., należy rozumieć kwestię, która pozostaje poza właściwością danego organu i w dodatku bez jej rozstrzygnięcia nie można dalej prowadzić postępowania, tzn. organ nie może rozstrzygnąć sprawy ani pozytywnie, ani negatywnie.

Okoliczność, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., eliminująca z obrotu prawnego decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. została zaskarżona do sądu administracyjnego nie oznacza, że powstało w ten sposób zagadnienie wstępne blokujące możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2016 r.

W tych okolicznościach powołany zarzut jest niezasadny.

Chybiony jest także zarzut nr 5 skargi. Poprzez jego zgłoszenie Strona Skarżąca sugeruje, że odwołanie Spółki zostało wniesione przez nieprawidłowo umocowanego pełnomocnika, bowiem nie dołączono do niego aktualnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, co uniemożliwia - jak można przypuszczać - weryfikację umocowania [...] do ustanowienia pełnomocnikiem [...]. W konsekwencji, zdaniem Strony odwołanie zostało wniesione przez podmiot nieuprawniony, a więc nie mogło skutecznie zainicjować postępowania odwoławczego.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z odwołaniem Spółki od decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r., która działała przez pełnomocnika. Faktem jest, że w aktach sprawy GINB brak jest wydruku KRS, niemniej jednak w aktach wojewody wydruk taki się znajduje (poz. 9). Sąd w żadnym razie nie podziela przekonania Skarżącego, że brak KRS w aktach sprawy świadczy o niewykazaniu umocowania do udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej w sytuacji powszechności dostępu do danych zawartych w powołanym rejestrze. Strona w ogóle nie dostrzega, że tak poprzednio jak i obecnie, prezesem zarządu Spółki jest [...], który podpisał pełnomocnictwo dla [...], która wywiodła odwołanie rozpatrzone następnie przez GINB.

Jeżeli [...] uważał, że na jakimś etapie postępowania Spółka nie była należycie reprezentowana, to jest nie tyle uprawniony, co zobowiązany do wykazania tej okoliczności, np. stosownym wydrukiem KRS. Gołosłowne podnoszenie zarzutów niewłaściwej reprezentacji innej strony nie jest w ocenie Sądu możliwe do zaakceptowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W związku z tym, pomimo braku w aktach sprawy GINB wydruku KRS jak i całkowitym brakiem jakichkolwiek poszlak co do odmiennej reprezentacji Spółki, w tym biernością Skarżącego w wykazaniu tego faktu, uprawnienie [...] do umocowania [...] w postępowaniu administracyjnym nie może być kwestionowane. Postępowanie sądowoadministracyjne nie polega na działaniu czysto formalistycznym. Formułując w skardze określone uchybienia procesowe, strona ma obowiązek wykazać czy i jak do nich doszło, a także jaki ewentualny wpływ miały one na rozstrzygnięcie.

Ponadto nawet gdyby przyjąć, iż odwołanie Spółki zostałoby uznane za niedopuszczalne, to skutek jaki by w tym przypadku wystąpił, jest tożsamy (w obrocie pozostałaby ostateczna decyzja Wojewody [...] stwierdzająca nieważność decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r.).

Kończąc za niezasadne uznano także zarzuty nr 3 i 4 skargi wskazujące na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Zarzuty te są następstwem przyjętego przez Stronę Skarżącą założenia, o skuteczności uchybień sformułowanych w pkt 1, 2, a także pkt 5 skargi.

W powyższej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę