Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2142/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska /spr./ Sędziowie WSA Gabriela Nowak Asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie opłaty egzaminacyjnej postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

I SA/Wa 2142/05

Uzasadnienie

Minister Infrastruktury, postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., nr [...], wyznaczył M. W. termin 14 dniu do wniesienia opłaty egzaminacyjnej w wysokości [...] zł tytułem kosztów części ustnej drugiego etapu postępowania kwalifikacyjnego na konto Ministerstwa Infrastruktury. Jako podstawę prawną postanowienia organ powołał art. 261 § 1 kpa w związku z art. 191 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r.

W uzasadnieniu postanowieniem podano, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmówił nadania M. W. licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami. Pismem z dnia 14 sierpnia 2005 r. M. W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że pytania zadawane jej przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną w trakcie egzaminu ustnego były niezgodne z § 32 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Minister Infrastruktury z 17 lutego 2005 r. w sprawie nadania uprawnień i licencji zawodowych (...). Wniosła również o ponowne przeprowadzenie części ustnej egzaminu.

Stosownie do art. 191 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się na koszt osób ubiegających się o nadanie licencji zawodowych, a koszty te pokrywane są przez wniesienie opłaty egzaminacyjnej. M. W. przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy nie uiściła opłaty egzaminacyjnej, która za część ustną egzaminu wynosi [...] zł.

Skoro M. W. nie wpłaciła należności tytułem kosztów postępowania kwalifikacyjnego, które powinna uiścić z góry stosownie do przepisów § 4 ust. 1-2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2005 r. w sprawie wysokości opłaty egzaminacyjnej (...), to w ocenie organu, zachodzą przesłanki do zastosowania art. 261 kpa.

W postanowieniu organ zawarł pouczenie, ze na to postanowienie przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze na postanowienie M. W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniosła, że część ustna egzaminu była przeprowadzona niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., zwróciła się więc o powtórzenie tej części egzaminu bez wnoszenia dodatkowej opłaty egzaminacyjnej, gdyż ta część egzaminu została przez nią opłacona 8 lipca 2005 r. i nie widzi potrzeby powtórnego wnoszenia opłaty egzaminacyjnej za nieprawidłowo przeprowadzony egzamin.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Budownictwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Ministra Infrastruktury nie należy do postanowień o jakich stanowi powołany wyżej art. 3 § 2 pkt 2 ustawy. Nie jest to bowiem postanowienie kończące postępowanie ani też nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty. Na postanowienie to nie służy również zażalenie, gdyż stosownie do art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 261 § 1 kpa i kodeks ten nie przewiduje zażalenia na takie postanowienie.

Pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu o prawie wniesienia na nie skargi do Sądu jest więc błędne, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.