Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3186/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 1  pkt 5, art. 12 ust. 1 pkt 1-7, art. 41 ust. 4, art. 44, art. 14  ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 108 poz 953
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz  ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych - bez przeprowadzenia egzaminu 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) i § 7 ust. 6 pkt 2 w związku z § 7 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578 ze zm.), odmówiła K. K. nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych bez przeprowadzania egzaminu.

W uzasadnieniu decyzji Komisja podała, że K. K. znaczną część praktyki zawodowej, wymaganej do uzyskania uprawnień budowlanych, odbył w trakcie studiów stacjonarnych na kierunku elektrotechnika Wydziału Elektrycznego Politechniki [...]. Na podstawie akt sprawy Komisja stwierdziła, iż w książce praktyki zawodowej, zarejestrowanej w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa w dniu [...] października 2010 r. pod numerem rejestru [...], strona udokumentowała praktykę wykonawczą w łącznym wymiarze 115 tygodni i 2 dni, tj. 2 lata i 11 tygodni. Wspomniany okres nadzorował M. K. W załączonym do akt administracyjnych piśmie M. K. z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził on, że przy realizacji pięciu spośród wymienionych w książce praktyk inwestycji pełnił funkcję asystenta do spraw projektowych oraz nadzorował wynik finansowy prowadzonych prac. Ponadto, w przypadku pierwszej inwestycji, pełnił też funkcję kierownika robót. Z dołączonej do akt sprawy książki praktyki wynikało, iż wymieniony był również kierownikiem robót elektrycznych na budowie hurtowni elektrotechnicznej przy ul. [...] w L. Zatem w dokumentach zgromadzonych w sprawie potwierdzono pełnienie przez M. K. funkcji kierownika robót elektrycznych przez 25 tygodni i 2 dni. Natomiast przez 90 tygodni praktyki K. K., M. K. pełnił funkcję asystenta do spraw projektowych.

Komisja wskazała również, że wezwany do udzielenia odpowiedzi Prodziekan do spraw Studenckich i Dydaktyki Wydziału Elektrycznego Politechniki [...] wyjaśnił, że strona nie uzyskała zgody na indywidualny tok studiów, i że na Wydziale Elektrycznym studenci są przypisani do konkretnej grupy, ale istnieje możliwość przeniesienia się na stałe do grupy dogodnej dla studenta. Natomiast odrabianie nieobecności studenta odbywa się z grupą doraźnie wskazaną przez nauczyciela.

Następnie, po zapoznaniu się z aktami sprawy, K. K. stwierdził, że praktyka wykazana w książce praktyki jest faktycznym czasem jego pracy, który nie był normowany. Podniósł także, że studiując na Wydziale Elektrycznym Politechniki [...] miał możliwość przekładania obowiązkowych zajęć.

Komisja podniosła, że osoba odbywająca praktykę nie może pełnić funkcji technicznych w budownictwie samodzielnie, zatem pełnienie przez nią tych funkcji będzie polegało na fachowej ocenie zjawisk technicznych lub rozwiązywaniu zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych pod kierownictwem osoby, która posiada stosowne uprawnienia budowlane. Zdaniem Komisji, art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wymaga, aby pełnienie funkcji technicznej odbywało się na budowie, a więc przy wykonywaniu obiektu budowlanego. Osoba odbywająca praktykę na budowie niesamodzielnie kieruje budową, tj. wykonuje prace, które ustawowo przynależą do kierownika budowy lub kierownika robót budowlanych jako uczestnika procesu budowlanego. Praktykant w trakcie praktyki wykonuje czynności przynależne kierownikowi budowy lub kierownikowi robót, zatem zwrot "pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane" dotyczy osoby, która na konkretnej budowie pełni samodzielną funkcję techniczną kierownika budowy lub robót budowlanych. Praktykę na budowie może nadzorować tylko kierownik budowy lub robót budowlanych, posiadający uprawnienia budowlane bez ograniczeń w danej specjalności. Odbycie praktyki pod nadzorem asystenta do spraw projektowych nie spełnia zatem wymagań art. 14 ust. 4 ww. ustawy – Prawo budowlane.

Komisja uznała więc, że K. K. nie odbył 2 lat praktyki na budowie, to znaczy nie spełnił niezbędnego warunku do uzyskania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.

Komisja zwróciła również uwagę, że K. K. studiował w trybie stacjonarnym i jednocześnie odbywał praktykę w S., L. i S. W szczególności, w trakcie odbywania drugiego stopnia studiów w semestrze zimowym roku akademickiego 2011/2012 strona pracowała na budowie marketu budowlano-ogrodniczego w S. – od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 18 maja 2012 r. Natomiast z karty przebiegu studiów wynika, iż w semestrze zimowym roku akademickiego 2011/2012 K. K. zaliczył 405 godzin zajęć na Uczelni. W ocenie Komisji, już sama ilość godzin zaliczonych przez zainteresowanego w tym semestrze wskazuje, że musiał on być obecny na Uczelni co najmniej dwa dni w tygodniu. Biorąc pod uwagę odległość około 253 km między B. a S., nie było – zdaniem Komisji – możliwe jednoczesne uczęszczanie na zajęcia oraz odbywanie praktyki przez pięć dni w tygodniu, po 8 godzin dziennie, jak zadeklarowała strona w swojej książce praktyki zawodowej.

Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że w swojej książce praktyki zawodowej K. K. podał nieprawdziwe dane.

K. K. złożył od powyższej decyzji odwołanie, wnosząc o jej zmianę bądź uchylenie oraz o przekazanie sprawy do Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, celem dopuszczenia go do egzaminu. Odwołujący nie zgodził się z twierdzeniem Komisji o nieodbyciu 2 lat praktyki na budowie. Stwierdził, że M. K. otrzymał uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, toteż – w jego ocenie – nieuzasadnionym jest pogląd Komisji o nieodbyciu przez niego wymaganej praktyki pod nadzorem osoby posiadającej wymagane uprawnienia. Odwołujący stwierdził także, że Komisja przyjęła nieprawidłową liczbę 405 godzin zajęć na Uczelni, przypadających w semestrze zimowym roku akademickiego 2011/2012. Zaznaczył, że faktyczna suma godzin w semestrze zimowym wynosiła 360, z czego jedynie 240 godzin przypadało na zajęcia obowiązkowe.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, stosując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

W motywach rozstrzygnięcia Komisja II instancji wyjaśniła, że osoba odbywająca praktykę nie może pełnić funkcji technicznych w budownictwie samodzielnie, toteż pełnienie przez nią funkcji technicznej w budownictwie będzie polegało na fachowej ocenie zjawisk technicznych lub rozwiązywaniu zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych pod kierownictwem osoby, która posiada stosowne uprawnienia budowlane. Przepis art. 14 ust. 4 ww. ustawy – Prawo budowlane wymaga, aby pełnienie funkcji technicznej odbywało się na budowie, a więc przy wykonywaniu obiektu budowlanego. Nie wszystkie zatem funkcje techniczne wymienione w art. 12 ust. 1 ww. ustawy – Prawo budowlane odpowiadają temu warunkowi. Warunek ten spełnia tylko funkcja techniczna wymieniona w pkt 2, czyli kierowanie budową lub innymi robotami budowlanymi. Wynika z tego, że warunkiem zaliczenia praktyki jest pełnienie funkcji technicznej przy wykonywaniu obiektu budowlanego, polegającej na kierowaniu procesami budowlanymi pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Osoba odbywająca praktykę na budowie wykonuje prace, które ustawowo przynależą do kierownika budowy, jako uczestnika procesu budowlanego. Użyty w ustawie zwrot "pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane" odnosi się do osoby, która na konkretnej budowie pełni samodzielną funkcję techniczną kierownika budowy lub robót budowlanych. W świetle powyższego, praktykę na budowie może nadzorować tylko kierownik budowy lub robót budowlanych posiadający uprawnienia budowlane bez ograniczeń w danej specjalności. Natomiast kierownikiem budowy lub robót budowlanych jest tylko osoba wskazana w tym charakterze w trybie art. 41 ust. 4 lub art. 44 ww. ustawy – Prawo budowlane, ewentualnie osoba, która została zgłoszona w tym charakterze w dzienniku budowy i fakt przejęcia tych obowiązków poświadczyła własnoręcznym podpisem, czego wymaga § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953 ze zm.).

Komisja II instancji stwierdziła, że praktykę strony na budowie nadzorował M. K.. Jednakże z wyjaśnień M. K. oraz książki praktyki zawodowej zainteresowanego wynika, że M. K. pełnił samodzielną funkcję kierownika robót tylko na dwóch spośród sześciu obiektów budowlanych, wskazanych w książce praktyki zawodowej. Na pozostałych obiektach pełnił funkcję asystenta do spraw projektowych oraz sprawował nadzór nad "wynikiem finansowym prowadzonych prac". Zatem łączny okres praktyki zainteresowanego, nadzorowanej przez M. K. w charakterze kierownika robót, wynosi 25 tygodni, co nie odpowiada wymaganemu wymiarowi praktyki zawodowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa K. K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o dopuszczenie go do egzaminu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 11 i art. 107 kpa, a także art. 14 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy – Prawo budowlane. Skarżący stwierdził, iż udokumentował odbycie praktyki w łącznym wymiarze 2 lat i 11 tygodni pod nadzorem osoby mającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, dlatego też podjęte w sprawie decyzje są – w jego ocenie – nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, ewentualnie – o oddalenie skargi i w tym względzie podtrzymała twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3186/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwolnił K. K. od kosztów sądowych i ustanowił dla niego radcę prawnego z urzędu.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze, wnosząc przy tym o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, natomiast pełnomocnik Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa cofnął zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych wymaga ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności i odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest – na podstawie art. 14 ust. 4 ww. ustawy – praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, a w przypadku odbywania praktyki za granicą, pod kierunkiem osoby posiadającej uprawnienia odpowiednie w danym kraju.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1-7 ww. ustawy – Prawo budowlane, za samodzielną funkcję techniczną w budownictwie uważa się działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, a w szczególności działalność obejmującą: projektowanie, sprawdzanie projektów architektoniczno-budowlanych i sprawowanie nadzoru autorskiego; kierowanie budową lub innymi robotami budowlanymi; kierowanie wytwarzaniem konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz nadzór i kontrolę techniczną wytwarzania tych elementów; wykonywanie nadzoru inwestorskiego; sprawowanie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych; rzeczoznawstwo budowlane.

Osoba odbywająca praktykę zawodową nie może pełnić funkcji technicznych w budownictwie samodzielnie, zatem pełnienie przez nią funkcji technicznych polegać będzie na fachowej ocenie zjawisk technicznych lub na rozwiązywaniu zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych pod kierownictwem osoby, która posiada stosowne uprawnienia budowlane. Praktyką zawodową jest zarówno praktyka przy sporządzaniu projektów, jak i praktyka na budowie, przy czym warunkiem zaliczenia praktyki przy sporządzaniu projektu jest bezpośrednie uczestnictwo w pracach projektowanych, zaś warunkiem zaliczenia praktyki na budowie jest pełnienie funkcji technicznej na budowie, rozumianej jako teren budowy. Innymi słowy, warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest pełnienie funkcji technicznej przy wykonywaniu obiektu budowlanego, polegającej na kierowaniu procesami budowlanymi pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane.

Osoba odbywająca praktykę zawodową na budowie niesamodzielnie kieruje pracami, które ustawowo przynależą do kierownika budowy, jako uczestnika procesu budowlanego. Zatem, pełniąc funkcje techniczne na budowie, praktykant wchodzi niejako w rolę kierownika budowy, toteż jego praktyką nie może kierować nikt inny, jak tylko osoba, która w świetle ww. ustawy – Prawo budowlane jest odpowiedzialna za kierowanie procesem budowlanym. Istotne jest więc, by osoba nadzorująca praktykę zawodową nie tylko była osobą z wymaganymi w tym zakresie uprawnieniami budowlanymi, ale także, by była tą osobą, która odpowiada za kierowanie pracami budowlanymi, nie zaś jedynie asystentem takiej osoby. Wynika z tego, że praktykę na budowie może nadzorować tylko kierownik budowy lub robót budowlanych, posiadający uprawnienia budowlane bez ograniczeń w danej specjalności.

Za kierownika budowy lub robót budowlanych nie można uznać każdej osoby uczestniczącej pracach budowlanych, choćby posiadała ona stosowne uprawnienia budowlane. Kierownikiem budowy lub robót budowlanych jest tylko osoba wskazana w tym charakterze w trybie art. 41 ust. 4 lub art. 44 ww. ustawy – Prawo budowlane, ewentualnie osoba, która została zgłoszona w tym charakterze w dzienniku budowy i fakt przejęcia tych obowiązków poświadczyła własnoręcznym podpisem, czego wymaga § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953 ze zm.).

W niniejszej sprawie cały przedstawiony do zatwierdzenia Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budowlanych okres praktyki K. K., wynoszący 2 lata i 11 tygodni, nadzorowany był przez M. K., posiadającego uprawnienia budowlane bez ograniczeń w danej specjalności.

Jednakże – jak wynika z zebranych w sprawie materiałów dowodowych – M. K. w okresie praktyki skarżącego pełnił samodzielną funkcję kierownika robót tylko na dwóch spośród sześciu obiektów budowlanych, wskazanych w książce praktyki zawodowej K. K.

Z wyjaśnień M. K., zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2013 r., wynika, że pełnił on funkcję asystenta do spraw projektowych oraz sprawował nadzór nad wynikiem finansowym prowadzonych prac w trakcie inwestycji przeprowadzonych przy budowie: hotelu [...], budynku marketu budowlanego [...] w S., salonie sprzedaży [...], budynku marketu budowlanego [...] w S., budynku mieszkalnego wielorodzinnego w L.

Wskazany do czasu praktyki okres pracy K. K. przy wykonywaniu ww. obiektów nie może więc zostać uznany za czas praktyki, bowiem osoba nadzorująca praktykę nie pełniła tam funkcji kierownika budowy lub robót budowlanych, mimo że legitymowała się uprawnieniami budowlanymi. M. K. pełnił funkcję kierownika robót jedynie w przypadku dwóch inwestycji: budynku handlowo-magazynowego przy ul. [...] oraz budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...].

Istotą sporu nie jest tu – jak twierdzi skarżący – brak uprawnień M. K. do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, lecz to, że nadzorować praktykę może tylko osoba, która posiadając stosowne uprawnienia, na konkretnej budowie pełni samodzielną funkcję techniczną kierownika budowy lub robót budowlanych.

Ze wskazanego okresu praktyk, wynoszącego 2 lata i 11 tygodni, tylko okres 25 tygodni wykonywania prac przez skarżącego na budowie obiektu handlowo-magazynowego przy ul. [...] oraz budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] może być zaliczony do czasu praktyki, bowiem tylko te prace były nadzorowane przez osobę pełniącą funkcję kierownika budowy. Tylko w przypadku tych dwóch inwestycji M. K. – jak sam oświadczył – pełnił samodzielną funkcję techniczną kierownika robót.

Użyty w art. 14 ust. 4 ww. ustawy – Prawo budowlane zwrot "pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane" jednoznacznie wskazuje, że praktyka ma być odbywana pod patronatem kierownika budowy lub robót budowlanych, a nie zaś pod nadzorem osoby pełniącej w procesie budowlanym inne funkcje, np. asystenta do spraw projektowych.

Podstawowym celem praktyki zawodowej jest nabycie umiejętności praktycznych, uzupełniających i pogłębiających wiedzę uzyskaną przez studenta w toku zajęć dydaktycznych. Realizacja praktyk stwarza możliwość potwierdzenia i rozwoju kompetencji zawodowych, a także umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy i ukształtowanie postaw wobec inwestorów i współpracowników. Praktykant zatem ma szansę utrwalenia, zademonstrowania i zweryfikowania swoich umiejętności, a także prezentacji chęci do pracy. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że tylko praktyka odbyta pod nadzorem kierownika budowy lub robót budowlanych, jako osoby odpowiedzialnej za całokształt przeprowadzanych prac, może zagwarantować praktykantowi osiągnięcie celu, jakiemu praktyka w ogóle ma służyć.

Skarżący nie spełnił zatem warunku zaliczenia praktyki zawodowej, za jaką uważa się trwającą dwa lata pracę, polegającą na bezpośrednim uczestnictwie w pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane i sprawującej funkcję kierownika budowy lub robót budowlanych. Tym samym orzekające w sprawie Komisje obu instancji słusznie odmówiły nadania K. K. uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych bez przeprowadzania egzaminu.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach Komisji obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Stosując art. 250 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" w związku z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.