Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 235/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-09-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245,246,260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.Cz. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.Cz. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli budynku i sporządzenia ekspertyzy technicznej postanawia: odmówić przyznania W.Cz. prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W.Cz. wniósł skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli budynku i sporządzenia ekspertyzy technicznej.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu w dniu 25 kwietnia 2013 r., skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, podając w uzasadnieniu, że od trzech lat przebywa na rencie, przy czym po kilkumiesięcznej przerwie w jej otrzymywaniu, po drugim zawale serca ponownie otrzymał rentę w wysokości 906 zł brutto. Oświadczył, że innych dochodów nie ma, żona nie pracuje, na utrzymaniu ma 9 letniego syna. Posiada mieszkanie o powierzchni 78 m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni 56 ha. Gospodarstwo rolne dzierżawi nieodpłatnie córka. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje żona i syn urodzony 16 stycznia 2004 r., którzy nie posiadają majątku i dochodów.

W formularzu złożonym w dniu 3 czerwca 2013 r. skarżący wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i podał, że otrzymuje rentę w wysokości około 800 zł netto, a 907 zł brutto. Na utrzymaniu ma żonę i małoletnie dziecko. Posiada znaczne zadłużenie egzekwowane przez komornika. Posiadane gospodarstwo rolne ze względu na zły stan zdrowia wydzierżawił nieodpłatnie córce. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje żona, syn urodzony 16 stycznia 2004 r. i córka urodzona 17 listopada 1986 r., którzy nie posiadają majątku i dochodów. Żona i córka nie pracują, syn jest uczniem.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił przyznania Waldemarowi Czajkowskiemu prawa pomocy.

Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. skarżący złożył sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia.

Zdaniem skarżącego, postanowienie nie jest zasadne, gdyż jego rodzina nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Syn chodzi do szkoły podstawowej. Żona posiada obywatelstwo ukraińskie, które utrudnia znalezienie pracy. Nie otrzymują żadnych środków od podmiotów, które pozawieszały swoje banery reklamowe bez jego zgody. Większość gospodarstwa skarżącego znajduje się w górach. Są to łąki i nieużytki, które nie przynoszą dochodów. Skarżący oświadczył, że jest przekonany, że wysłał dokumenty o postępowaniu egzekucyjnym oraz wyciągi z rachunku bankowego. Córka studiuje, pomaga jej była żona i "byłoby nieetycznie domaganie się części tej pomocy".

Na doręczone w dniu 2 września 2013 r. wezwanie do uzupełnienia sprzeciwu poprzez nadesłanie w terminie 7 dni wyciągu z posiadanych rachunków bankowych za ostatnie dwa miesiące, skarżący nie udzielił odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek W.Cz. o przyznanie prawa pomocy, stosując przepisy regulujące kwestię zwolnienia od kosztów sądowych.

Stosownie do art. 245 § 1 u.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje – w myśl § 2 art. 245 u.p.s.a. – zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje – na podstawie § 3 tego samego artykułu – zwolnienie tylko od odpłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać – zgodnie z przepisem art. 245 § 4 u.p.s.a., na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej.

Z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 u.p.s.a. wynika, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny.

W myśl powyższych uregulowań osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy jest zobowiązana wykazać, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Jeżeli zatem zostanie wezwana do nadesłania konkretnych dokumentów świadczących o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej, winna dokumenty takie przesłać w wyznaczonym terminie. Skoro więc skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów i na żądanie to w ogóle nie udzielił odpowiedzi, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony.

Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 245, art. 246 § 1 i art. 260 u.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.