Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2153/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.) Sędzia NSA Ewa Krawczyk Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta C. z dnia [...] r. nr [...] – w częściach, dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla realizacji budynku gospodarczo – garażowego, przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego i orzeka, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, 2) oddala skargę w pozostałej części, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpoznaniu wniosku D. G. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z up. Prezydenta C. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie 2 – kondygnacyjnego budynku gospodarczo – garażowego o pow. 45 m2 ( w granicy z działkami nr [...] i [...]), przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego ( wzdłuż granicy z działką nr [...] w kierunku działki nr [...] ) oraz przyłączy do sieci infrastruktury technicznej przewidzianych do realizacji w C. przy ul, [...] na działce nr [...].

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji powołano się na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., zatwierdzonego uchwałą WRN w C. z dnia [...] r. Nr [...] ze zm., w świetle którego teren położony jest w strefie zabudowy eksternistycznej z dominującą funkcją domów jednorodzinnych, małych domów mieszkalnych oraz usług.

W odwołaniu od decyzji J. K. nie wyraził zgody na warunki zabudowy terenu w odniesieniu do realizacji budynku gospodarczo – garażowego w granicy z jego działką nr [...].

Natomiast A. M. i K. M. wnosząc odwołanie, w którym również sprzeciwili się budowie budynku w granicy ich działki, dodatkowo podnieśli, iż inwestor wykonuje już wykopy pod fundament.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło powyższych odwołań z uwagi na zgodność planowanej inwestycji z zapisem planu miejscowego. Zdaniem organu, w takiej sytuacji nie mógł odnieść skutku sprzeciw sąsiadów co do zlokalizowania inwestycji przy granicy działek, gdyż w zasadzie art. 42 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji nie może w jej treści rozstrzygać o warunkach techniczno – budowlanych obiektów, a przy tym organ związany jest wnioskiem inwestora co do wskazanych przez niego warunków inwestycyjnych.

W tym stanie rzeczy utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji jako zgodne z prawem.

W skardze do sądu administracyjnego J. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, iż decyzja wyraźnie stwierdza o lokalizacji budynku gospodarczego w granicy z działkami nr [...] i [...], a równocześnie nakazuje zachowanie wymaganych odległości projektowanej zabudowy od granicy działki zgodnie z warunkami technicznymi. Zatem wewnętrzna sprzeczność rozstrzygnięcia powoduje jego niewykonalność ( art. 156 § 1 pkt 5 kpa ).

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest uzasadniona. Decyzje organów obydwu instancji w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy terenu dla realizacji inwestycji, polegającej na budowie budynku gospodarczego oraz przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego, zapadły z rażącym naruszeniem prawa.

Treść rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określał przepis art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w dacie orzekania przez organy administracji. Zgodnie z powyższą regulacja, decyzja określała :

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru został uchwalony,

3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wynikające z przepisów szczególnych,

4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali,

7) okres ważności decyzji.

W stosunku do inwestycji liniowych, decyzja określała nadto jej przebieg, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz w miarę potrzeby szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji ( art. 42 ust. 2 cyt. ustawy ).

Zakres decyzji był zatem skorelowany z wymogami wniosku, wynikającymi z art. 41 ust. 2 cyt. ustawy, który winien zawierać granice terenu inwestycji.

W obowiązującym stanie prawnym organ ustalający warunki zabudowy wytyczał zatem wyłącznie przebieg inwestycji liniowych i nie był uprawniony do rozstrzygania kwestii usytuowania obiektu budowlanego w konkretnym miejscu, a w szczególności w granicy działki, a jedynie określał linie rozgraniczające teren inwestycji. W przypadku zaś, gdy obowiązujący plan miejscowy przewidywał sytuowanie obiektów w granicy działki, wówczas organ określał w decyzji takie warunki zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

Nadto związanie wnioskiem inwestora nie mogło dotyczyć usytuowania obiektu, skoro wniosek winien zawierać jedynie określenie granic terenu, nie zaś usytuowanie planowanej inwestycji na działce.

Tymczasem przytoczony przez organy administracji plan zagospodarowania przestrzennego miasta C., nie przewidywał dla terenu, objętego spornym zamierzeniem inwestycyjnym nakazu sytuowania budynków przy granicy działki budowlanej ( wypis i wyrys na kartach 1-5 akt adm.). Stąd też organ administracji nie był uprawniony do ustalenia warunków realizacji budowy w granicy z działkami sąsiednimi. Decyzje organów obydwu instancji zapadły zatem z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 kpa ).

Zasadnie wskazał nadto skarżący na wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia organu I instancji, który równocześnie orzekł o usytuowaniu obiektu w granicy działek, zawierając warunek zachowania wymaganych odległości projektowanej zabudowy od granic zgodnie z warunkami technicznymi ( pkt 4 decyzji ). Taka sprzeczność oznacza trwałą niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę stwierdził nieważność decyzji organów obydwu instancji w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego zgodnie z treścią art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 210 § 1 tej ustawy.

Skarga w pozostałym zakresie podlegała natomiast oddaleniu jako nieuzasadniona na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzje organów obydwu instancji co do ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji, polegającej na realizacji przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na działce nr [...], nie naruszają bowiem prawa. Działka jako położona zgodnie z zapisem obowiązującego planu na terenie zabudowy mieszkaniowej i usług, mogła być przeznaczona pod realizację powyższej inwestycji i to niezależnie od usytuowania obiektów.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy – o ile sporne zamierzenie inwestycyjne nie zostało zrealizowane, należy uwzględnić zmianę stanu prawnego, wynikającą z wejścia w życie z dniem 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)

Rozpatrzenie wniosku inwestora winno nastąpić na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy zgodnie z treścią art. 85 ust. 1 – przy uwzględnieniu faktu utraty mocy planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r.