Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1647/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1  pkt 5  i  pkt 11
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A spółka jawna z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 maja 2011 r. dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiającą A spółka jawna w M. uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2008 r.

Z akt sprawy wynika, że [...] listopada 2013 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynął wniosek A spółka jawna w M. (dalej: spółka jawna, skarżąca) o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektywa Izby Skarbowej z [...] maja 2011 r. We wniosku jako przesłanki wznowienia wymieniono:

1) art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U z 2012 r., poz.749 ze zm. – dalej: O.p.), wskazując na dokumenty znajdujące się w aktach spraw karnych toczących się: przed Sądem Okręgowym w L. (sygn. akt IV K [...]) oraz przed Sądem Apelacyjnym w L. (zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia [...].09.2012 r. sygn. akt II Aka [...]). Znajdujące się w ww. aktach dowody, zdaniem spółki jawnej, potwierdzają, że właścicielem towarów, których dostawę udokumentowano zakwestionowanymi przez organ podatkowy fakturami, wystawionymi przez spółki B i C, był P. U. Faktury te dokumentują zatem czynności faktycznie dokonane, tym samym spółce jawnej przysługuje prawo od odliczenia wynikającego z tych faktur podatku od towarów i usług;

2) art. 240 §1 pkt 11 O.p., powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych: C-80/11 i C - 142/12.

Dyrektor Izby Skarbowej orzekając w I instancji stwierdził, że spółka jawna jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazała dokumenty znajdujące się aktach spraw karnych. Dowody te mają potwierdzić, że właścicielem nabytych przez spółkę towarów był P. U. pomimo, że faktury wystawiły B sp. z o.o. i C sp. z o.o., a także, że faktury te dokumentują czynności faktycznie wykonane, co uprawniało spółkę jawną do odliczenia podatku naliczonego. Skarżąca spółka twierdzi też, że zakwestionowane transakcje były legalne i następowały po weryfikacji kontrahentów, dowodzi tego fakt, że kontrahenci byli reprezentowani przez upoważnione osoby.

Zdaniem organu I instancji spółka jawna nie spełniła przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 O.p., gdyż nie wskazała dowodów (okoliczności) istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi. Dowodem takim nie są bowiem akta postępowania karnego. Spółka jawna w istocie obliguje organ podatkowy do poszukiwania dowodów we wskazanych aktach, gdyż nie identyfikuje konkretnego dowodu, który nie był znany organowi podatkowemu w chwili orzekania w sprawie. Zauważył ponadto organ I instancji, iż fakt dostarczenia paliwa przez inne podmioty niż uwidocznione na fakturach (spółki z o.o. B i C) nie jest okolicznością nową w sprawie, gdyż stanowiła ona podstawę zakwestionowania prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego. W postępowaniu wymiarowym nie kwestionowano faktu dostawy paliwa, ale brak czynności między określonymi podmiotami, tj. wystawcami faktur a skarżącą spółką. Dokumenty na które powołuje się spółka jawna nie są w sprawie istotne, gdyż potwierdzają tezy ustalone w postępowaniu wymiarowym. Tym samym nie dają podstaw do zmiany decyzji ostatecznej. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania wymiarowego wynika, że spółka jawna nie nabyła paliwa od podmiotów wymienionych w fakturach. Paliwo to pochodziło od innych osób (G. Z., P. U.), a spółka jawna miała wiedzę, że uczestniczy w nielegalnym procederze.

Druga przesłanka wznowienia, wskazana we wniosku, także wg organu podatkowego nie może skutkować zmianą decyzji ostatecznej. Wyrok TSUE, na który powołuje się skarżąca spółka, dotyczy tzw. dobrej wiary, tj. konieczności wykazania przez organ, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę odliczenia wiązały się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktur lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Organ podatkowy wyjaśnił, że w toku postępowania wymiarowego wykazano, iż okoliczności transakcji w jakich uczestniczyła spółka jawna w sposób jednoznaczny wskazywały na ich nielegalny charakter (brak umów, korespondencji handlowej, zamówień, płatności gotówkowe potwierdzane przez osoby które nie odbierały pieniędzy, dokumenty magazynowe wystawiane przez prezesów kontrahentów, brak weryfikacji wiarygodności osób podających się za przedstawicieli spółek, ceny paliwa znacznie niższe od rynkowych ceny). Okoliczności o których mowa w powołanym wyroku TSUE nie były zatem nowe, a orzeczenie Trybunału nie jest tym orzeczeniem, o którym mowa w art. 240 §1 pkt 11 O.p.

Kolejne dowody, na które powołuje się spółka jawna nie mieszczą się wg organu podatkowego w kategoriach przesłanek wznowienia, w szczególności dotyczy to informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), które są dostępne dla zainteresowanych, nie mogły zatem wyjść na jaw jako nowe dowody, a ponadto z informacji tych wynika, że G. Z. i P. U. nie byli w żaden sposób powiązani formalnie ze spółkami B i C.

W odwołaniu, wnosząc o uchylenie decyzji, spółka jawna zarzucała naruszenie:

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: u.p.t.u.) przez niezasadne uznania, że zakwestionowane faktury były puste, podczas gdy transakcje doszły do skutku, ale z innymi podmiotami.

- art. 245 §1 pkt. 2 O.p. przez niezasadną odmowę uchylenia decyzji, gdy dowody przemawiały za jej uchyleniem i umorzeniem postępowania;

- art. 240 §1 pkt 5 O.p. przez uznanie, że wnioski dowodowe nie dotyczą nowych dowodów, podczas gdy organ nie sprawdził czy dowody te istniały w chwili wydania decyzji ostatecznej;

- art. 121 §1, art. 180 §1, art. 194a §1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. przez nieprzeprowadzenie zgłoszonych dowodów z dokumentów.

Strona przede wszystkim podnosi, że organ podatkowy nie przeprowadził wnioskowanych dowodów, mimo że strona, jak wyjaśniła, sama dowodów tych nie może ustalić ze względu na brak dostępu do akt sądowych. Dowody te pozwolą na ustalenie podmiotów zobowiązanych do zapłaty podatku od towarów i usług i nie były znane organowi podatkowemu, a wykazały, że zakwestionowane faktury nie były puste.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. Zaznaczył, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania wymiarowego i nie daje postaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji.

Wnosząc o wznowienie spółka jawna nie wskazała nowych dowodów, w rzeczywistości domagała się aby organ podatkowy poszukiwał takich dowodów w aktach postępowania karnego. Okoliczności jakie chciała wykazać tymi dowodami, to, że właścicielem towarów dostarczanych do spółki jawnej był P. U., a nie spółki z o.o. wskazane w fakturach. Okoliczności te były znane organowi podatkowemu w momencie wydawania dla spółki jawnej decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2008 r., a zatem nie została wypełniona przesłanka z art. 240 §1 pkt 5 O.p. Wywody odwołania zmierzają zaś do ponownej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wymiarowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A spółka jawna w M. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. wydanych w obu instancjach lub uchylenie tych decyzji oraz o zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W skardze zarzuciła naruszenie:

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: u.p.t.u.) przez niezasadne uznania, że zakwestionowane faktury były puste, podczas gdy wskazane w nich transakcje doszły do skutku, pomimo że z innymi podmiotami, skarżąca otrzymała bowiem towar i był on przedmiotem kolejnych zawartych przez nią transakcji;

- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. przez niezasadną odmowę uchylenie dotychczasowej decyzji, podczas, gdy przedstawiony przez skarżącą materiał dowodowy przemawiał za jej uchyleniem w całości i umorzeniem postępowania;

- art. 240 §1 pkt. 5 O.p. przez niezasadne uznanie, że zgłoszone przez skarżącą wnioski dowodowe nie dotyczą nowych dowodów, w rozumieniu wskazanego przepisu, podczas gdy organ podatkowy nie zadał sobie jakiegokolwiek trudu by ustalić czy dowody te istniały w chwili wydania ostatecznej decyzji podatkowej i jednocześnie nie były mu znane;

- art. 121 §1, art. 180 §1, art. 194a §1 w zw. z art. 188 O.p. przez nieprzeprowadzenie zgłoszonych dowodów, w szczególności z dokumentów znajdujących się w aktach spraw sadowych, toczących się przed Sądem Okręgowym w L. (sygn. IV K [...]) oraz Sądem Apelacyjnym w L. (sygn. II Aka [...]).

Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a u.p.t.u. i art. 240 §1 pkt 5 O.p. strona skarżąca, powołując się na orzecznictwo TSUE wskazała, że niezgodne z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia, przewidzianymi w VI Dyrektywie, jest sankcjonowanie odmową możliwości skorzystania z tego prawa podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach danej transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja w łańcuchu dostaw, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej miała miejsce z naruszeniem prawa.

Wskazał, powołując się na wyroki Trybunału, że organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty.

W przedmiotowej sprawie, jak podała skarżąca, zakwestionowane faktury, które dotyczyły wyrobów akcyzowych zakupionych przez skarżącą w okresie od stycznia do lipca 2008 r., zostały wystawione przez B sp. z o.o. i C sp. z o.o. Wprawdzie w toku postępowania podatkowego ustalono, że dokumenty wymienionych spółek służyły tylko uwiarygodnieniu i zalegalizowaniu dostaw towarów, to sporne faktury dokumentowały czynności prawne (sprzedaż towarów), pomimo, że zostały one dokonane przez inny podmiot. Skarżąca kontaktowała się z pracownikami tych spółek P. U. i G. Z., którzy zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo skarbowe związane ze zmianą przeznaczenia akcyzowego oleju napędowego dla celów grzewczych i opałowych i nieodprowadzeniem z tego tytułu podatków, praniem brudnych pieniędzy, wystawienie nierzetelnych faktur. W toku postępowania karnego ustalono, że P. U. był właścicielem wyrobów akcyzowych niewiadomego pochodzenia i przy wykorzystaniu dokumentacji księgowej innych podmiotów dokonywał sprzedaży wyrobu akcyzowego.

Przedstawiona argumentacja odnosi się też do naruszenia art. 121 §1, art. 180 §1, art. 194a §1 w zw. z art. 188 O.p., gdyż pomimo licznych wniosków dowodowych oraz precyzyjnego wskazania okoliczności, na jakie dowody miały być przeprowadzone, organ podatkowy nie przeprowadził tych dowodów, a skarżąca nie miała do nich dostępu. Dowody te mają istotne znaczenia w sprawie, a skarżąca dowiedziała się o ich istnieniu w toku postępowania karnego prowadzonego wobec jej kontrahentów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenia skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która daje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 O.p. Wznowienie postępowania powinno prowadzić do eliminacji wadliwości procesowych, które istnieją w decyzji ostatecznej. Przy czym niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postepowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego.

W rozpoznawanej sprawie spółka jawna wskazała jako podstawę wznowienia postępowania dwie przesłanki. Przesłankę wymienioną w art. 240 §1 pkt 5 O.p., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, ale nieznanych organowi który decyzję wydał oraz przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., tj. orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych: C-80/11 i C - 142/12 , które ma wpływ ma treść wydanej decyzji.

Odnośnie pierwszej z wymienionych przesłanek wznowienia postępowania (art. 240 §1 pkt 5 O.p.) należy wyjaśnić, że przesłanka jest spełniona wówczas, gdy:

- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

- okoliczności te lub dowody mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego (w trybu zwykłym),

- okoliczności te lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, wywołują zatem konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części,

- okoliczności te lub dowody istniały w chwili wydania przez organ podatkowy decyzji ostatecznej, ale nie były znane organowi, który decyzję wydał.

W rozpoznawanej sprawie, spółka jawna jako nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej i nieznane organowi podatkowemu wskazała dokumenty znajdujące się w aktach spraw karnych toczących się przez Sądem Okręgowym w L. i Sądem Apelacyjnym w L. Dowody te wg strony skarżącej potwierdzają, że właścicielem towarów nabytych przez spółkę jawną, zgodnie z fakturami od B sp. z o.o. i C sp. z o.o., był P. U., a zatem faktury te dokumentowały czynności (sprzedaż), która faktycznie miała miejsce. To z kolei dowodzi, że spółka jawna miała prawo do obniżenia podatku należnego od towarów i usług o podatek naliczony wynikający z tych faktur.

Ocenę twierdzeń strony skarżącej należy poprzedzić wyjaśnieniem, że występując o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 §1 pkt 5 O.p. podatnik zobowiązany jest wskazać konkretne dowody lub okoliczności faktyczne, które, w jego ocenie, pozwalają na wznowienie postępowania podatkowego.

W niniejszej sprawie, na co zasadnie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej, skarżąca spółka dowodów takich nie wskazała, podała jedynie, że dowody znajdują się w oznaczonych aktach spraw karnych i sformułowała wnioski o dopuszczenie dowodów z akt karnych. W ten sposób w istocie zobowiązała organ podatkowy do poszukiwania we wskazanych aktach spraw karnych dowodów, które potwierdzałyby, że właścicielem towarów zafakturowanych przez B sp. z o.o. i C sp. z o.o. był P. U., a nie ww. wymienione spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które wystawiły faktury na sprzedaż towarów. Zasadnie zatem organ podatkowy przyjął, że spółka jawna nie wskazała nowych dowodów, w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 O.p. i odniósł się do oceny okoliczności faktycznych, jakie skarżąca spółka chciała wykazać, znajdującymi się w akrach spraw karnych dowodami. Okoliczności te sprowadzają się do twierdzeń, że właścicielem towarów, sprzedaż których na rzecz skarżącej spółki została udokumentowana fakturami wystawionymi przez B sp. z o.o. i C sp. z o.o., faktycznie był P. U., a także, że transakcje między skarżącą a ww. spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością były dokonywane zgodnie z reprezentacją tych spółek wynikającą z Krajowego Rejestru Sądowego. Z faktu tego skarżąca wywodzi, że faktury te dokumentowały faktycznie wykonane czynności, a zatem przysługiwało jej prawo od odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z faktur wystawionych przez B sp. z o.o. i C sp. z o.o.

Badając wskazane przez skarżącą okoliczności w kontekście przesłanek z art. 240 §1 pkt 5 O.p., należy potwierdzić stanowisko organu podatkowego, że nie były to okoliczności nowe w sprawie, ani okoliczności istotne dla sprawy, tym samym nie mogły dawać podstaw do zmiany decyzji ostatecznej. W toku postępowania podatkowego organy podatkowe ustaliły bowiem, że faktury wystawione na rzecz spółki jawnej przez B sp. z o.o. i C sp. z o.o. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji między tymi podmiotami. Spółki te służyły G. Z. i P. U. do zalegalizowania obrotu odbarwionym olejem opałowym. Odbarwianie oleju opałowego przeprowadzano w bazie paliwowej w U., a transport nielegalnego paliwa odbywał się ciągnikiem siodłowym z cysterną, którym kierował S. W. Ponadto spółki B i C nie były w żaden formalny sposób powiązane z G. Z. czy P. U. (ustalono na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego), co wynika także z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] lutego 2011 r. określającą skarżącej spółce podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2008 r. Z ww. decyzji wynika także w sposób jednoznaczny, że organy podatkowe nie kwestionowały faktu dostarczenia skarżącej spółce towarów, kwestionowały fakt nabycia tych towarów od spółek B i C, które wystawiły faktury na sprzedaż tego towaru. Z decyzji tej wynika ponadto, że organ podatkowy dokonał oceny tzw. dobrej wiary podatnika (tj. skarżącej spółki) i w sposób jednoznaczny stwierdził, że okoliczności dokonywanych przez spółkę jawna transakcji, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez spółki B i C, nie dają podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie wiedziała o nielegalnym charakterze tych transakcji.

Okoliczności, których strona skarżąca chciała dowodzić dokumentami znajdującymi się we wskazanych aktach sprawa karnych, były zatem znane organowi podatkowemu, w momencie wydania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2008 r., co potwierdza treść tej decyzji. Nie były to zatem okoliczności nowe.

Okoliczności te nie mogły mieć też wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy. Fakt, że nabyty przez spółkę jawną towar pochodził od innego podmiotu niż podmiot, który wystawił na tę czynność fakturę nie daje podstaw od odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z tej faktury. Zgodnie z art. 86 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), prawo do odliczenia przysługuje wówczas, gdy podmiot wystawiający fakturę jest jednocześnie podmiotem będącym faktycznym dostawcą towaru. Nie były to zatem okoliczności istotne dla sprawy.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła także druga, wskazana we wniosku spółki jawnej, przesłanka wznowienia postępowania podatkowego (art. 240 § 1 pkt 11 O.p.). Z wyroku TSUE z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych: C-80/11 i C - 142/12, powołanego przez skarżącą jako wpływający na treść decyzji ostatecznej, wynika, że przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, " że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa."

Z treści decyzji ostatecznej w sposób jednoznaczny wynika, że okoliczności w jakich odbywały się kwestionowane przez organy podatkowe transakcje w sposób jednoznaczny wskazywały na ich nielegalnych charakter. W decyzji wskazano, że z przedstawionych dokumentów (REGON, NIP, odpis KRS i koncesja na obrót paliwami) wynikało, że przedstawiciel dostawcy nie jest w żaden formalny sposób powiązany ze wskazanym w tych dokumentach podmiotem, brak było pisemnych zamówień, korespondencji handlowej, umów, płatności za towar regulowano gotówką a potwierdzenia płatności podpisywane były przez inne osoby niż odbierające pieniądze, dokumenty magazynowe podpisywane przez prezesów kontrahentów. Organy podatkowe w postepowaniu podatkowym wykazały zatem, że skarżąca miała przesłanki aby podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. Tym samym powołany przez skarżącą wyrok TSUE nie daje podstaw do zmiany decyzji ostatecznej w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2008 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.