Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 707/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszajacy prawo
Powołane przepisy: article: art 3 par 3, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 44 i art. 45
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Dnia 26 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wniesionego od negatywnej oceny formalnej projektu 1. stwierdza, że ocena formalna projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; 2. przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł.; 3. zasądza od Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w piśmie z dnia 17 lipca 2018 roku, na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa, u.z.r.p.), poinformowało skarżącą spółkę o negatywnym wyniku rozpatrzenia protestu od etapu oceny formalnej projektu złożonego w dniu 8 lutego 2018 r. o nazwie "Rozwój eksportu firmy B poprzez wejście na nowy rynek docelowy", oznaczonego numerem wniosku o dofinansowanie: [...] , w ramach RPO Województwa [...] na lata 2014 - 2020 Osi priorytetowej II: Innowacyjna i konkurencyjna gospodarka Działania II.2: Internacjonalizacja przedsiębiorstw Poddziałania 11.2.1: Modele biznesowe MŚP Konkursu numer: [...].

Jak wynika z akt sprawy w dniu 31 sierpnia 2017 r. został ogłoszony konkurs nr [...] na dofinansowanie projektów. Nabór wniosków o dofinansowanie trwał od 29 grudnia 2017 r. do 9 lutego 2018 r. Regulamin konkursu, który został opublikowany w dniu ogłoszenia konkursu na stronie internetowej organizatora konkursu tj. Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. (dalej: COP, IP), został przyjęty Uchwałą Zarządu Województwa Łódzkiego z 26 czerwca 2018 r. Nr 909/18. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, ogłoszenie o konkursie zostało podane do publicznej wiadomości na stronie internetowej www.cop.lodzkie.pl, www.rpo.lodzkie.pl oraz www.funduszeeuropejskie.gov.pl.

W ramach przedmiotowego konkursu na dofinansowanie projektów w ramach Poddziałania 11.2.1: Modele biznesowe MŚP, Działania II.2: Internacjonalizacja przedsiębiorstw, Osi priorytetowej II: Innowacyjna i konkurencyjna gospodarka RPO WŁ na lata 2014 -2020, wnioskodawca: B Sp. z o.o. w Ł. przy ul. A 27/29 lok. 706, złożył w dniu 8 lutego 2018 r. wniosek o dofinansowanie projektu o nazwie "Rozwój eksportu firmy B poprzez wejście na nowy rynek docelowy", oznaczony nr [...].

Zgodnie z § 14 Regulaminu konkursu ocena projektów dokonywana jest na podstawie kryteriów wyboru projektów dla Poddziałania 11.2.1: Modele biznesowe MŚP Osi priorytetowej II: Innowacyjna i konkurencyjna gospodarka RPO WŁ 2014-2020 przyjętych przez Komitet Monitorujący Regionalny Program Operacyjny Województwa [...] na lata 2014-2020 Uchwałą Nr 11/17 ze zm. oraz stanowiących załącznik nr 3 do Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych RPO WŁ na lata 2014-2020.

Na podstawie § 16 ust. 1, 2 i 3 Regulaminu konkursu, ocena formalna projektów dokonywana jest przez członków Komisji Oceny Projektów (KOP) będących pracownikami Instytucji Pośredniczącej (IP) na podstawie kryteriów formalnych, w systemie zerojedynkowym (z przypisanymi wartościami logicznymi "tak", "nie", "nie dotyczy"). Natomiast zgodnie z ust. 4 tego paragrafu, niespełnienie przez projekt któregokolwiek z kryteriów formalnych, skutkuje przyznaniem negatywnej oceny formalnej. W przypadku spełnienia wszystkich kryteriów formalnych wniosek uzyskuje pozytywny wynik z oceny formalnej i zostaje zakwalifikowany do etapu oceny merytorycznej.

Z regulacji przyjętych w § 17 Regulaminu konkursu wynika, iż w przypadku gdy wniosek wymaga uzupełnienia lub poprawy, Instytucja Pośrednicząca wzywa do korekty wniosku, wskazując elementy, w których należy dokonać uzupełnienia lub poprawy. Wnioskodawca ma możliwość tylko jednokrotnego uzupełnienia wniosku lub dokonania jego poprawy. Wnioskodawca zobowiązany jest do poprawy lub uzupełnienia wniosku o dofinansowanie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Termin do poprawy lub uzupełnienia wniosku nie podlega przywróceniu. Wnioski, które nie zostaną poprawione lub uzupełnione w sposób i w terminie wskazanym w wezwaniu, podlegają odrzuceniu.

W wyniku przeprowadzonej przez Instytucję Pośredniczącą oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu o nazwie "Rozwój eksportu firmy B poprzez wejście na nowy rynek docelowy", wnioskodawca pismem o sygn.: [...] z dnia 7 marca 2018 r. został poinformowany o spełnieniu wymogów formalnych warunkujących dopuszczenie projektu do oceny formalnej oraz został wezwany do korekty wniosku o dofinansowanie poprzez wskazanie elementów, w których należy dokonać uzupełnienia lub poprawy. Jednocześnie został również pouczony o sposobie i terminie złożenia wymaganej korekty. Pismo to zostało przesłane do wnioskodawcy za pośrednictwem Poczty Polskiej SA, na adres do korespondencji wnioskodawcy wskazany w formularzu wniosku o dofinansowanie. Nadana przez IP przesyłka nie została odebrana przez adresata pomimo dwukrotnego awizowania, w związku z czym, 26 marca 2018 r., Poczta Polska S.A. podjęła decyzję o jej zwrocie do nadawcy z adnotacją, iż nie została podjęta w terminie.

Następnie, pismem z dnia 7 czerwca 2018 r., wnioskodawca został poinformowany, że projekt został negatywnie oceniony na etapie oceny formalnej i nie został zakwalifikowany do dalszego etapu oceny. W ww. piśmie wskazano również, iż projekt nie spełnił kryterium formalnego: "Złożenie wniosku w terminie wskazanym przez Instytucję Organizującą Konkurs", ponieważ wnioskodawca nie złożył uzupełnień, do których został wezwany pismem z dnia 7 marca 2018 r., skierowanym do niego za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Zaznaczono także, iż poprawiona dokumentacja nie wpłynęła do IP RPO WŁ w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 21 marca 2018 r., ani po jego upływie, zatem zgodnie z § 17 ust. 6 Regulaminu konkursu, wniosek o dofinansowanie podlegał odrzuceniu na etapie oceny formalnej.

W związku z negatywnym wynikiem oceny formalnej, wnioskodawca w dniu 22 czerwca 2018 r. złożył "Wniosek o przywrócenie terminu", a następnie w dniu 26 marca 2018 r., protest. Wniesione przez wnioskodawcę odwołanie zostało ocenione przez organ jako złożone w terminie oraz spełniające wymogi formalne określone w art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

Autor protestu wniósł o sprawdzenie złożonego wniosku o dofinansowanie oraz dokonanie zmiany podjętego rozstrzygnięcia w zakresie spełnienia kryterium: "Złożenie wniosku w terminie wskazanym przez Instytucję Organizującą Konkurs", jak również ponowne doręczenie pisma z dnia 7 marca 2018 r. z wezwaniem do uzupełnienia braków. Protestujący jednocześnie wniósł o złożenie przez IP RPO reklamacji na niewykonanie lub nienależyty wykonanie usługi pocztowej lub w przypadku nieuwzględnienia, zrzeczenie się prawa dochodzenia roszczeń na rzecz wnioskodawcy. W przypadku uwzględnienia jednego z ww. wniosków, autor protestu wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego, do czasu rozpoznania przedmiotowej reklamacji.

Wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem COP, dotyczącym niespełnienia przez projekt kryterium formalnego pn. "Złożenie wniosku w terminie wskazanym przez Instytucję Organizującą Konkurs". Wskazał, że z akt postępowania IP RPO wynika, że wezwanie było dwukrotnie awizowane przez operatora pocztowego na adres korespondencji spółki, a awiza pozostawione były w widocznym miejscu, przy posesji adresata. Autor protestu zaprzeczył temu, kwestionując skuteczność doręczenia wezwania. Zaznaczył, że "gdyby doręczyciel pozostawił awiza Spółce, ta podjęłaby wszystkie możliwe środki, aby uzupełnić braki wniosku w terminie". Projektodawca podkreślił, że wskutek błędów pracownika Poczty Polskiej, tj. listonosza, wezwanie to nie zostało skutecznie doręczone zgodnie z obowiązującymi przepisami, tym samym nie miał on możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Autor protestu wyjaśnił, że w budynku przy ul. A 27/29 w Ł., pod którym to adresem działa wnioskodawca, funkcjonuje całodobowa recepcja, a jej pracownicy są upoważnieni do odbioru przesyłek skierowanych do spółki. Jego zdaniem, doręczenie zastępcze - na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego - było nieprawidłowe i nie powinno mieć miejsca, wobec możliwości doręczenia pisma osobom upoważnionym do odbioru korespondencji w recepcji.

Wnioskodawca zauważył również nieprawidłowości w awizowaniu przesyłki, gdzie na kopercie przy pieczątce "awizowano" wskazano datę 2 marca 2018 r., co poczytuje za oczywisty błąd, gdyż przesyłka została wysłana dopiero 7 marca br. Co więcej, przy pieczątce "awizo powtórne" nie ma daty wskazującej kiedy zostało ono wystawione. Powyższe świadczyć ma o niezachowaniu należytej staranności doręczyciela. Protestujący zaprzeczył również jakoby awizo pozostawione było w widocznym miejscu przy posesji adresata np. w drzwiach jej biura, podkreślając przy tym, że wobec funkcjonowania całodobowej recepcji, przesyłka powinna być oddana osobom upoważnionym do jej odbioru, a awizo pozostawione w recepcji. Zdaniem wnioskodawcy, wobec dwukrotnego niepozostawienia awiz spółce, w niniejszej sprawie nie może być mowy o domniemaniu doręczenia, a spółka nie ponosi winy w niezachowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, gdyż taki termin nigdy nie rozpoczął biegu. W dalszej części protestu, jego autor powołał się na zapisy § 8 ust. 11 Regulaminu konkursu zgodnie z którymi: "W sprawach nieuregulowanych niniejszym Regulaminem w zakresie doręczeń i sposobu obliczania terminów stosuje się przepisy Działu I rozdziału 8 i rozdziału 10 K.p.a." oraz orzecznictwo sądów polskich w przedmiotowym zakresie. Wskazał również na zapisy art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i zaprezentował zasady ogólne dotyczące wyboru projektów do dofinansowania. Z przeprowadzonej przez autora protestu analizy powyższych zapisów wynika, że nie można uznać oceny, a co zatem idzie wyboru projektu, za dokonaną w sposób przejrzysty i rzetelny, jeżeli jest ona sprzeczna z obowiązującymi przepisami w zakresie doręczeń oraz, jeśli uniemożliwia ona, a przez to dyskryminuje niektóre podmioty, poprawę lub uzupełnienie złożonego wniosku. Podsumowując swoją argumentację, projektodawca wniósł o sprawdzenie złożonego wniosku oraz dokonanie zmiany podjętego rozstrzygnięcia, jak również o ponowne doręczenie pisma z dnia 7 marca 2018 r.

Rozpatrując wniesiony protest organ powołał treść art. 57, art. 37 oraz art. 60 ustawy wdrożeniowej, a także przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: K.p.a.) i stwierdził, że wnioskodawca nie kwestionuje, że złożony przez niego w dniu 8 lutego 2018 r. wniosek o dofinansowanie zawierał braki, do których uzupełnienia został wezwany. Przedmiotem protestu są okoliczności niezłożenia uzupełnień wniosku warunkujących dalszy udział w konkursie. Tym samym, w ocenie organu, należało ustalić, czy wnioskodawca spełnił wymogi § 17 ust. 5 i 6 Regulaminu konkursu nr RPLD.02.02.01-IP.02-10-027/17, bowiem zapisy te wprost obligują organ do odrzucenia wniosku w sytuacji, gdy dokumentacja nie zostanie poprawiona lub uzupełniona w sposób i w terminie wskazanym w wezwaniu. W ramach kryterium formalnego: "Złożenie wniosku w terminie wskazanym przez Instytucję Organizującą Konkurs" ocenie podlega, czy wniosek o dofinansowanie złożono w terminie określonym w Regulaminie konkursu. Rozpatrzenie przedmiotowego protestu sprowadza się więc do weryfikacji prawidłowości oceny w zakresie spełnienia zakwestionowanego kryterium. Jednocześnie organ zaznaczył, iż zgodnie z § 16 ust. 4 Regulaminu konkursu, wyłącznie w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów formalnych wniosek uzyskuje pozytywny wynik z oceny formalnej i zostaje zakwalifikowany do etapu oceny merytorycznej. Zgodnie natomiast z § 17 Regulaminu konkursu, uzupełnienia lub poprawy wniosku można dokonać tylko jednokrotnie jedynie w zakresie wskazanym przez IP RPO WŁ w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Termin do poprawy lub uzupełnienia wniosku nie podlega przywróceniu. Natomiast wnioski, które nie zostaną poprawione lub uzupełnione w sposób i terminie wskazanym w wezwaniu, podlegają odrzuceniu.

W dalszej części organ wskazał, że zgodnie z § 8 Regulaminu, IP doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników, przez inne upoważnione osoby lub organy lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ponadto, w sprawach nieuregulowanych Regulaminem w zakresie doręczeń i sposobu obliczania terminów stosuje się przepisy rozdziału 8 i rozdziału 10 K.p.a.

Powołując treść regulacji prawnych związanych z doręczaniem pism stronie, organ stwierdził, iż ocena formalna przedmiotowego projektu została dokonana w sposób nienaruszający prawa. Zaznaczył, że wezwanie przesłane pismem o sygn.: [...] z dnia 7 marca 2018 r. na adres korespondencyjny wskazany we wniosku o dofinansowanie (Sekcja A. Wnioskodawca str. 2-3, cz. I wniosku), tj. ul. A 27/29 lok. 706, [...] Ł., było prawidłowe. Zwrot przedmiotowego pisma do Centrum Obsługi Przedsiębiorcy nie pozostawiał żadnych wątpliwości o niepodjęciu przesyłki przez adresata, pomimo jej dwukrotnego awizowania. Z treści adnotacji obrazujących przebieg działań związanych z doręczaniem pisma, zawartych na kopercie ("Awizowano") i formularzu potwierdzenia odbioru, które dokonywane są przez doręczyciela i pracowników poczty, wynikało jednoznacznie, iż w dniu 9 marca 2018 r. z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, bądź pełnoletniemu domownikowi/sąsiadowi/dozorcy domu, który podjął się oddania jej adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym Ł. 17 (ul. B 4, [...] Ł.) - zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 19 marca 2018 r., zaś w dniu 26 marca 2018 r. podjęto decyzję o zwrocie przesyłki do nadawcy (jest to również data skutecznego doręczenia przedmiotowego pisma). Powyższe zdarzenia znajdują także odzwierciedlenie w systemie śledzenia przesyłek dostępnym na stronie internetowej C S.A. (numer przesyłki:[...]).

Biorąc pod uwagę powyższe, organ nie zgodził się również z argumentem autora protestu, iż: "wobec dwukrotnego niepozostawienia awiz Spółce, w niniejszej sprawie nie może być mowy o domniemaniu doręczenia", a "Spółka nie ponosi winy w niezachowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, gdyż taki termin nigdy nie rozpoczął biegu". W świetle stwierdzonych okoliczności bezsprzecznym w ocenie organu jest fakt, iż procedura doręczenia pisma do adresata, poprzedzona została dwukrotną awizacją w dniach 9 i 19 marca br., skutkującą podjęciem w dniu 26 marca br. decyzji o zwrocie pisma do nadawcy - Centrum Obsługi Przedsiębiorcy. Znaczenie w przedmiotowej kwestii mają również dokonane przez doręczyciela adnotacje na kopercie, które de facto, nie mogą w jakikolwiek sposób poddać w wątpliwość sposób doręczenia przesyłki. Tym samym, twierdzenie protestującego i przyjęta, przez niego argumentacja, iż termin na złożenie uzupełnień dokumentacji "nigdy nie rozpoczął biegu" należy uznać, zdaniem COP, za niesłuszne.

Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił również, że zwrotne potwierdzenie odbioru ma moc dokumentu urzędowego, i korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywał na wnioskodawcy, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. W rozpatrywanym przypadku autor protestu, kwestionując skuteczność doręczenia przesyłki, na poparcie swojej argumentacji stwierdził, że jego zdaniem, winę za niedoręczenie przesyłki ponosi C S.A. Wnioskodawca złożył wprawdzie skargę do Dyrekcji Generalnej C w dniu 22 czerwca 2018 r., jednakże fakt ten nie wpływa w żaden sposób na wynik dokonanej oceny. W opinii COP, autor protestu nie wykazał skutecznie, że zaszły niezależne od niego zdarzenia, które uprawdopodobniałyby brak jego winy lub zaniedbania w uchybieniu terminu na złożenie skorygowanej/uzupełnionej dokumentacji.

W świetle powyższego, zdaniem organu uprawnione było przekonanie oceniających, że wnioskodawca nie odebrał przesyłki z pismem wzywającym do poprawy/uzupełnienia wniosku, pomimo jej dwukrotnego prawidłowego awizowania przez operatora pocztowego w dniach: 9 marca 2018 r. i 19 marca 2018 r., w miejscu (adresie), wskazanym przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie. W takiej sytuacji, skuteczne doręczenie przedmiotowego pisma nastąpiło 26 marca 2018 r. Czternastodniowy termin na złożenie skorygowanej/uzupełnionej dokumentacji aplikacyjnej upłynął w dniu 21 marca 2018 r. Instytucja Pośrednicząca prawidłowo zatem stwierdziła uchybienie terminu, skoro wnioskodawca nie złożył poprawionego wniosku w wyznaczonym terminie ani po jego upływie. Skoro wnioskodawca, pomimo prawidłowego wezwania nie przedłożył poprawionego/uzupełnionego wniosku o dofinansowanie w wyznaczonym terminie, tym samym naruszył zapisy § 17 ust. 5 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym był zobowiązany do poprawy lub uzupełnienia wniosku w zakresie wskazanym przez Instytucję Pośredniczącą w wezwaniu w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Z kolei zgodnie z § 17 ust. 6 Regulaminu konkursu wnioski, które nie zostaną poprawione lub uzupełnione w sposób i terminie wskazanym w wezwaniu podlegają odrzuceniu. Odrzucenie wniosku o dofinansowanie nastąpiło w oparciu o powyższe zapisy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu autora protestu, iż "nie można uznać oceny, a co za tym idzie wyboru projektu, za dokonaną w sposób przejrzysty i rzetelny, jeżeli jest ona sprzeczna z obowiązującymi przepisami w zakresie doręczeń (...)" organ wskazał, że sposób przesłania przez Instytucję Pośredniczącą pisma wzywającego do poprawy/uzupełnienia wniosku, był zgodny z przepisami K.p.a. oraz zapisami § 8 ust. 7 Regulaminu konkursu, które stanowią, iż IP RPO WŁ doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników, przez inne upoważnione osoby lub organy lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Centrum Obsługi Przedsiębiorcy jako Instytucja Organizująca Konkurs była w pełni uprawniona do wyboru jednego ze wskazanych wyżej sposobów doręczania korespondencji. Powtórne przesłanie do wnioskodawcy pisma wzywającego do uzupełnień wniosku (o co projektodawca wnioskował w proteście), naruszałoby zasadę równego traktowania wnioskodawców.

Zatem biorąc pod uwagę zarówno wynik oceny formalnej oraz wyjaśnienia i argumenty zawarte w proteście złożonym przez wnioskodawcę, organ stwierdził, że ocena wniosku została dokonana prawidłowo. Projekt nie spełnia warunków wstępnej kwalifikacji wniosku o dofinansowanie po uzupełnieniach do dalszej oceny formalnej, w związku z niezłożeniem wymaganych uzupełnień w sposób określony w wezwaniu do korekty wniosku.

Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wniosła B Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając je w całości oraz zarzucając:

1/ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 44 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że doręczenie zastępcze pisma z dnia 7 marca 2018 r. z wezwaniem do uzupełnienia złożonego wniosku o dofinansowanie nastąpiło w sposób skuteczny, podczas gdy zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki nie były pozostawione przez listonosza;

2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz brak dokonania wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji dokonanie jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału, tj. treści protestu złożonego przez skarżącą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zaufania do organów administracji;

3/ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 37 ust. 1 u.z.r.p., poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób naruszający zasadę równego dostępu do pomocy w sytuacji oceny projektu spółki w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie doręczeń.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do rozpoznania przez właściwą instytucję, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Uzasadniając skargę spółka powtórzyła, iż zdaniem skarżącej, ocena wniosku w zakresie spełnienia kryteriów formalnych nie została przeprowadzona przez COP w sposób prawidłowy. W przedmiotowym stanie faktycznym, próba doręczenia przesyłki - wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku odbyła się bowiem ewidentnie wbrew art. 44 k.p.a. Zdaniem skarżącej, pismo wzywające do uzupełnienia braków nigdy nie zostało skuteczne doręczone. Jak wynika z akt postępowania IP RPO dotyczących wniosku o dofinansowanie, wezwanie było dwukrotnie awizowane przez operatora pocztowego na adres do korespondencji spółki, a awiza były pozostawione w widocznym miejscu przy posesji adresata, co faktycznie nie miało miejsca. Podkreślono, że w budynku przy ul. A 27/29 w Ł., pod którym to adresem działa Spółka, funkcjonuje całodobowa recepcja, a jej pracownicy są upoważnieni do odbioru przesyłek skierowanych do spółki. W konsekwencji doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 k.p.a. było nieprawidłowe (jeśli w ogóle się odbyło) i nie powinno mieć miejsca wobec możliwości doręczenia pisma osobom upoważnionym do odbioru korespondencji na recepcji.

Pełnomocnik spółki wskazał ponadto na istotne nieprawidłowości w awizowaniu przesyłki. Na kopercie przesyłki na pieczątce "awizowano" wskazano datę 2 marca 2018 r., co jest oczywistym błędem doręczyciela, gdyż przesyłka została dopiero wysłana 7 marca 2018 r. Dodatkowo, na pieczątce "awizo powtórne" nie ma daty wskazującej, kiedy awizo powtórne zostało wystawione. W konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy podejrzenia budzi prawidłowość awizowania pisma z wezwaniem do uzupełnienia braków. W szczególności uwagę zwraca błąd w dacie wystawienia pierwszego awiza oraz brak oznaczenia daty wskazującej, kiedy powtórne awizo zostało wystawione. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie, pozostawienie przesyłki bez adnotacji na druku dowodu doręczenia o przyczynie nieoddania przesyłki adresatowi lub administratorowi domu nie może być uznane za skuteczne doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. - postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., I OSK 935/11, LEX nr 1082823. Spółka zaznaczyła, iż w niniejszej sprawie na kopercie tj. dowodzie rzekomego doręczenia brak jest powyższych adnotacji

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie oraz dopuszczenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu pisma na okoliczności tam wskazane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm. – dalej: "ustawa wdrożeniowa". "u.z.r.p.") w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem jednak przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to zatem (poza wskazanymi wyjątkami) weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a.

Co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej została poddana informacja Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia [...] nr [...] o negatywnym rozpatrzeniu protestu złożonego w dniu 26 czerwca 2018 roku od oceny formalnej projektu o nazwie "Rozwój eksportu firmy B poprzez wejście na nowy rynek docelowy" oznaczonego nr wniosku o dofinansowanie:[...]. Istota sporu dotyczy prawidłowości przeprowadzonej przez Instytucję Pośredniczącą oceny formalnej wniosku skarżącego w zakresie złożenia go w terminie wskazanym przez Instytucję Organizującą Konkurs.

W wyniku przeprowadzonej przez COP oceny formalnej wniosku stwierdzono bowiem, że wnioskodawca nie złożył uzupełnień, do których był wezwany pismem o sygn. [..] z dnia 7 marca 2018 roku, skierowanym do niego za pośrednictwem C S.A. W informacji wskazano, że poprawiona dokumentacja nie wpłynęła do IP w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 21 marca 2018 roku, ani po jego upływie, zatem zgodnie z § 17 ust 6 Regulaminu konkursu, wniosek o dofinansowanie podlegał odrzuceniu na etapie oceny formalnej.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie, skarżąca podniosła, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku odbyło się wbrew art. 44 k.p.a., wskazując, że pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku nigdy nie zostało jej skutecznie doręczone. Skarżąca zaznaczyła, że pismo z dnia 7 marca 2018 roku wzywające do uzupełnienia braków wniosku było doręczone w trybie awizo, które zawierało nieprawidłowości, w szczególności w dacie pierwszej awizacji, a nadto na korespondencji brak jest oznaczenia daty wskazującej na powtórne awizo. Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę, że przesyłka nie została pozostawiona w widocznym dla adresata miejscu, wskazując przy tym, że w budynku przy ul. A 27/29 w Ł, pod którym to adresem działa spółka B, funkcjonuje całodobowa recepcja, a jej pracownicy są upoważnieni do odbioru przesyłek skierowanych do spółki.

Istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia, czy stronie skarżącej prawidłowo zostało doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku. Na pytanie te należy odpowiedzieć negatywnie. Należało zgodzić się bowiem ze stroną skarżącą, że doręczenie zastępcze przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie projektu złożonego w dniu 8 lutego 2018 r. było nieprawidłowe.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., normującym instytucję tzw. doręczenia zastępczego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z adnotacji obrazujących przebieg działań związanych z doręczeniem stronie skarżącej pisma z dnia 7 marca 2108 r., wzywającego spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie, zawartych na kopercie oraz formularzu potwierdzenia odbioru, które dokonywane są przez doręczyciela i pracowników poczty wynika, że w dniu 9 marca 2018 roku z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, bądź pełnoletniemu domownikowi/sąsiadowi/dozorcy domu, który podjął się oddania jej adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym Ł 17 (ul. B 4, [...] Ł.), natomiast zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym UP wraz z informację o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, przesyłką awizowano powtórnie w dniu 19 marca 2018 roku, zaś w dniu 26 marca 2018 roku podjęto decyzję o zwrocie przesyłki do nadawcy. W świetle powyższych okoliczności nie można zgodzić się ze stroną skarżącą w zakresie, w jakim wskazuje na nieprawidłowości w dacie wystawienia pierwszego awiza (według strony jest to data 2 marca 2018 r.) oraz braku na kopercie daty wskazującej, kiedy zostało wystawione powtórne awizo. Procedura doręczenia przedmiotowego pisma z dnia 7 marca 2018 roku została zatem poprzedzona dwukrotną awizacją, tj. w dniu 9 marca i 19 marca 2018 roku i w tym zakresie Sąd nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości.

Zastrzeżenia Sądu budzi natomiast adres na jaki wysłano spółce B korespondencję zawierającą pismo z dnia 7 marca 2018 r. oraz sposób pozostawienia przez doręczyciela zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki poprzez pozostawienie tego zawiadomienia "w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata", co błędnie zostało przyjęte przez COP w informacji o wyniku rozpatrzenia protestu jako umieszczenie zawiadomienia "w oddawczej skrzynce pocztowej adresata".

Przede wszystkim przypomnieć należy, że w stosunku do jednostek organizacyjnych, w tym osób prawnych, kodeks postępowania administracyjnego przewiduje jedynie dwie formy doręczeń - doręczenie właściwe przewidziane wprost w art. 45 k.p.a. oraz doręczenie zastępcze (awizacyjne), określone w art. 44 k.p.a. Brak natomiast podstaw do stosowania w tym wypadku innych form doręczeń przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego w odniesieniu do osób fizycznych - art. 42 k.p.a. (doręczenie właściwe) i art. 43 k.p.a. (doręczenie zastępcze). Zgodnie z art. 45 k.p.a. doręczenie pisma jednostce organizacyjnej, w tym osobie prawnej, powinno nastąpić w lokalu jej siedziby i być dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pisma. W wypadku spółek handlowych, a w takiej formie organizacyjnej działa strona skarżąca, osobami uprawnionymi do odbioru są w pierwszej kolejności członkowie organu zarządzającego (zarządu) spółki oraz jej prokurenci. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 października 1994 r., III ARN 54/94, OSNC 1994, nr 12, poz. 187, w świetle art. 45 k.p.a. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pismo może być doręczone w lokalu jej siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, to jest członkowi organu spółki uprawnionemu do jej reprezentowania lub pełnomocnikowi procesowemu spółki, ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym w sprawie albo pracownikowi uprawnionemu do odbioru pism. W przypadku niemożności doręczenia w ten sposób właściwym sposobem postępowania jest awizowanie pisma i pozostawienie informacji o tym w siedzibie strony, stosownie do art. 44 k.p.a. (por. także wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1650/09, LEX nr 746709).

Jak wynika z akt sprawy, doręczenie stronie skarżącej pisma z dnia 7 marca 2018 roku zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku nastąpiło na adres: Ł., ul. A 27/29 lok. 76, który jak wynika z wydruku informacji z Krajowego Rejestru Sądowego nie jest adresem siedziby B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a oddziału tej spółki. Tworzenie oddziałów przedsiębiorstwa przewiduje art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672), który formułuje jego definicję legalną (to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności). Według art. 38 ustawy o KRS (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 986 ze zm.) do rejestru przedsiębiorców wpisuje się zarówno siedzibę i adres spółki, jak też siedziby i adresy jej oddziałów. Wpis taki nie nadaje oddziałowi podmiotowości prawnej. Zdolność do działania w stosunkach zewnętrznych (w obrocie gospodarczym i działalności publicznej) czerpie oddział z osobowości prawnej spółki i następuje to w jej ramach. Z treści wszystkich powołanych przepisów wynika niewątpliwie, że podstawowym miejscem doręczeń do spółki będącej osobą prawną jest lokal jej siedziby. Oprócz tego prawidłowe doręczenia mogą następować do pełnomocnika osoby prawnej (art. 40 § 2 k.p.a.) lub pod adresem wskazanym przez taką osobę (adres dla doręczeń – patrz G. Łaszczyca Komentarz do art. 45 k.p.a. w Lex, wyrok II OSK 1650/09 i I SA/Wa 2333/10). Niewątpliwie zatem doręczenie na adres będącym adresem oddziału spółki narusza podstawowy dozwolony sposób określony w art. 45 k.p.a.

Wobec tego, iż spółka B podała we wniosku adres w Ł. przy ul. A 27/29 lok. 706, to należy zgodzić się z organem, iż ten adres został przez stronę wskazany COP, jako adres do korespondencji. Nie zmienia to jednak faktu, iż adnotacje dokonane przez doręczyciela, a dotyczące sposobu awizacji przedmiotowej przesyłki, nie mogą zostać uznane jako potwierdzające prawidłowy (wynikający z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego) tryb zawiadamiania o pozostawieniu przesyłki w UP w przypadku osoby prawnej. Z przebiegu czynności związanych z doręczeniem wezwania z 7 marca 2018 r. wynika bowiem, że zostało ono dokonane w formie przewidzianej dla doręczenia przewidzianego dla osób fizycznych. Jak wynika natomiast z akt sprawy, B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością działa również jako oddział pod adresem przy ul. A 27/29 w Ł., pod którym to adresem - jak wskazuje skarżąca - funkcjonuje całodobowa recepcja, a jej pracownicy są upoważnieni do odbioru przesyłek kierowanych do spółki. Tymczasem z treści adnotacji zawartych na kopercie i formularzu potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że korespondencja została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym Ł. 17, zaś zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Nie ma przy tym jakiejkolwiek adnotacji zawierającej przyczyny braku możliwości doręczenia przesyłki w warunkach określonych w art. 45 k.p.a. tj. do rąk osoby uprawnionej przez B Sp. z o.o. do odbioru korespondencji, czy też w recepcji skarżącej spółki. Z druku potwierdzenia odbioru przesyłki wynika natomiast, iż doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP "w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata" z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w pkt 1 tego druku, który przewiduje doręczenie: adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, który podjął się oddania przesyłki adresatowi, z jednoczesnym zawiadomieniem o doręczeniu przesyłki umieszczonym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a jeżeli nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata. Zatem sposób doręczenia opisany w pkt 1 załączonego do akt niniejszej sprawy pocztowego druku potwierdzenia odbioru przesyłki, odnosi się niewątpliwie do trybu doręczania korespondencji dla osób fizycznych (art. 43 k.p.a.). W przypadku osób prawnych nie ma bowiem możliwości doręczenia korespondencji pełnoletniemu domownikowi czy też sąsiadowi. Jak to już wyżej zaznaczono, z art. 45 k.p.a. wynika, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio.

Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego w odniesieniu do pism adresowanych do osób fizycznych jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, natomiast przesłanką dopuszczalności zastosowania doręczenia zastępczego w stosunku do pism adresowanych do osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 45 zdanie pierwsze. Należy pamiętać, że przepis art. 44 k.p.a. jest stosowany w tych sprawach odpowiednio z mocy art. 45 zdanie drugie. Artykuł 45 nie pozwala na doręczanie osobom prawnym i innym jednostkom organizacyjnym pism w trybie art. 42 lub art. 43. Z tego względu odpowiednie stosowanie komentowanego przepisu oznacza w tym przypadku, że podmiot mający doręczyć pismo osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej powinien postąpić w sposób wskazany w komentowanym przepisie po stwierdzeniu, że nie może go doręczyć osobie uprawnionej do odbioru pism (P.M. Przybysz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 44; Lex el./2018).

Druk potwierdzenia odbioru korespondencji, w której znajdowało się skierowane do skarżącej wezwanie [...] z dnia 7 marca 2018 r., nie zawiera adnotacji, iż zastępczy sposób doręczenia spółce B przesyłki, wynikał z braku możliwości doręczenia tej korespondencji osobie uprawnionej do odbioru pism. Nie można zatem przyjąć, jak to uczynił organ w rozpoznawanej sprawie, że wezwanie do uzupełnienia braków wniosku zostało skutecznie doręczone skarżącej w trybie zastępczym, zwłaszcza w sytuacji, gdy spółka B podnosi, iż w budynku przy ul. A 27/29 w Ł., funkcjonuje całodobowa recepcja, a jej pracownicy są upoważnieni do odbioru przesyłek skierowanych do spółki. W konsekwencji, zgodzić sie należy ze skarżącą, że doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 k.p.a. było nieprawidłowe.

Podkreślić przy tym należy, iż jako zupełnie nielogiczne i nieprzystające do realiów rozpoznawanej sprawy trzeba uznać, takie działanie listonosza, który doręczając korespondencję do osoby prawnej, mającej adres w lokalu mieszczącym się w biurowcu z całodobową recepcją, nie zostawia zawiadomienia o przesyłce na drzwiach lokalu spółki (jeżeli był zamknięty) czy też w recepcji budynku, a umieszcza to zawiadomienie "w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata". Pomijając fakt, iż trudno jest sobie wyobrazić, gdzie będzie "widoczne miejsce" w przypadku wielokondygnacyjnego budynku z całodobową recepcją, to trzeba podkreślić, iż budynek przy ul. A 27/29 w Ł. nie stanowi "posesji adresata", skoro spółka zajmuje pod tym adresem jeden z lokali użytkowych.

Powyższe uwagi w oczywisty sposób odnoszą się do nieprawidłowego sposobu doręczenia spornej korespondencji przez listonosza, jednak już ocena zachowania warunków dla uznania, iż doszło do skutecznego doręczenia skarżącej korespondencji w trybie zastępczym, została wadliwie przeprowadzona przez COP. Na uwagę zasługuje okoliczność, iż skarżąca spółka składając wniosek o dofinansowanie, z całą pewnością liczyła się z tym, że będzie do niej kierowana korespondencja odnosząca się do tego wniosku i nie leżało w jej interesie "unikanie" odbioru korespondencji. Wskazanie adresu do doręczeń, jako lokalu mieszczącego się w budynku z całodobową recepcją, której pracownicy są upoważnieni do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej, w ocenie Sądu, potwierdza po stronie spółki chęć zagwarantowania skutecznego odbioru adresowanych do niej pism.

Zaznaczyć również trzeba, że po uzyskaniu informacji o negatywnej ocenie projektu na etapie oceny formalnej z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków wniosku (08.06.2018 r.), spółka B złożyła w dniu 22 czerwca 2018 r. skargę do Dyrekcji Poczty Polskiej na niewłaściwą pracę urzędu pocztowego, polegającą na niepozostawieniu przez listonosza dwóch awiz w drzwiach lokalu spółki lub w recepcji budynku przy ul. A 27/29, w celu uprawdopodobnienia, że doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 k.p.a. było nieprawidłowe. Skarżąca zwróciła się również do COP (protest z 22 czerwca 2018 r.) o złożenie reklamacji na niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej lub o zrzeczenie się przez IP RPO na rzecz wnioskodawcy prawa dochodzenia roszczeń dotyczących tej reklamacji. Jak wynika z oświadczeń złożonych przez pełnomocników stron na rozprawie, COP nie złożyło reklamacji, jak również nie zrzekło się prawa dochodzenia roszczeń, natomiast skarżąca spółka na złożoną skargę uzyskała od Poczty Polskiej informację, iż nie jest podmiotem uprawnionym do reklamowania spornej usługi pocztowej. W tej sytuacji, zawarte w informacji o wyniku rozpatrzenia protestu twierdzenie, iż: "W opinii COP autor protestu nie wykazał skutecznie, że zaszły niezależne od niego zdarzenia, które uprawdopodobniałyby brak jego winy lub zaniedbania w uchybieniu terminu na złożenie skorygowanej/uzupełnionej dokumentacji", uznać należy za niezrozumiałe.

Nie ulega wątpliwości, iż skuteczność tak zwanego doręczenia zastępczego zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia, które zostały określone w art. 44 k.p.a. W szczególności niezbędne jest, ażeby adresat został zawiadomiony, w tym przypadku przez umieszczenie zawiadomienia w skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, iż pismo składa się na okres czternastu dni w określonej placówce pocztowej lub właściwym urzędzie. Próba doręczenia właściwego winna znaleźć odzwierciedlenie w dokumencie zwrotnym, zwanym "zwrotką". W niniejszej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowych korespondencji nie zostało wypełnione przez pracownika poczty w sposób prawidłowy, gdyż wskazał on na brak możliwości doręczenia korespondencji w sposób przewidziany dla osób fizycznych. Nie można zatem, zdaniem Sądu przyjąć, że skuteczne jest doręczenie zastępcze w oparciu o pocztowy druk potwierdzenia odbioru, znajdujący się w aktach niniejszej sprawy. Na podstawie tego druku nie można ustalić, dlaczego przesyłki nie doręczono skarżącej w sposób przewidziany w art. 45 k.p.a., gdzie umieszczono zawiadomienie dla spółki, jak również, czy takie zawiadomienie w ogóle pozostawiono.

Sposób doręczenia wynikający z art. 44 k.p.a., stanowiący fikcję prawną - ustanowioną na zasadzie wyjątku - nie może budzić wątpliwości. Jeśli takowe istnieją nie można przyjąć, iż doszło do skutecznego doręczenia korespondencji. Dla potwierdzenia zaprezentowanego stanowiska można powołać tezę postawioną w postanowieniu Sądu Najwyższego, co prawda na gruncie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, ale z racji podobieństwa przepisu procedury cywilnej do analizowanej instytucji prawnej, adekwatną do zaistniałego stanu faktycznego. Sąd w tym orzeczeniu stwierdził, że skuteczność doręczenia przez awizo (art. 139 § 1 k.p.c.) warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób nie budzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma sądowego oraz miejsca, w którym może je odebrać. Brak tego zawiadomienia, jak też wątpliwość czy dotarło ono do adresata: czyni doręczenie bezskutecznym (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1988 r., sygn. akt III CRN 172/88, LEX nr 8890).

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że doręczenie przesyłki nr 00259007734678208257 z dnia 7 marca 2018 r., zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie, zostało dokonane w sposób prawidłowy. Doręczenie niezgodne z obowiązującymi przepisami jest natomiast bezskuteczne, co oznacza, że termin do dokonania czynności nie rozpoczyna biegu, a strona nie musi składać wniosku o przywrócenie terminu. Skoro bowiem pismo z dnia 7 marca 2018 r. nie zostało prawidłowo doręczone, nie mogło dojść do uchybienia terminu do złożenia wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej uwagi, które stanowią jednocześnie wskazanie do dalszego postępowania.

O kosztach postępowania Sąd postanowił w pkt 3 wyroku, w oparciu o art. 200, 205 § 1 oraz 209 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku). Kwota zasądzonego zwrotu kosztów postępowania obejmowała równowartość uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), zryczałtowane wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz równowartość poniesionej przez skarżącą opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).

d.j.