Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 240/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi R. O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 9 października 2014 r. nr IPPP2/443-855/14-4/KOM w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. O. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Interpretacją indywidualną z 9 października 2014 r. Minister Finansów w imieniu, którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, uznał stanowisko R. O. (dalej: "Skarżący") zawarte we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług – za nieprwidłowe.

Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej wynika, że we wniosku z 9 września 2014 r. Skarżący zwrócił się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla usługi wykonania montażu elementów zabudowy kuchennej, łazienkowej i wnękowej. Skarżący wskazał, że od grudnia 2013 r. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej i łazienkowej. Świadczy usługę polegającą na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, w ramach której montuje elementy mebli przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały. W skład usługi wchodzi wytworzenie z zakupionych materiałów: płyt meblowych, blatów, luster, okuć, prowadnic, tj. elementów stałej zabudowy wnękowej, kuchennej i łazienkowej, a następnie trwałym ich montażu w obiektach zaliczanych do; budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "u.p.t.u.").

Montaż polega na połączeniu ze ścianą elementów zabudowy, tj. listew montażowych, maskownic, pleców i ścian zewnętrznych, cokołów, a następnie dołączane są pozostałe elementy zabudowy. W przypadku zabudowy kuchennej oprócz montażu opisanego wyżej, dopasowywany jest blat kuchenny, maskownice, cokoły, gdzie oparciem dla niego jest także wspornik przytwierdzony na stałe do ściany i podłogi. Elementy zabudowy są przytwierdzane do ścian i podłóg przy użyciu kotw chemicznych, wsporników, listew montażowych, kleju montażowego, specjalistycznych okuć i ram stalowych spawanych, zaprojektowanych pod zabudowę. Elementy zabudowy tworzą z częściami elementów konstrukcyjnych obiektu, np. ze ścianą nośną budynku lub samonośną, stropem, trwałą zabudowę meblową. Sposób montażu uniemożliwia późniejsze zdemontowanie zabudowy bez uszkadzania lokalu lub samej zabudowy.

Zabudowa bardzo często obejmuje całą ścianę od podłogi do sufitu oraz od jednej ściany do drugiej. Dodatkowo montowana jest instalacja elektryczna, wodno-kanalizacyjna i gazowa dopasowywana do poszczególnych elementów zabudowy. Próba demontażu zabudowy powoduje uszkodzenie ścian i podłóg, a ponadto elementy wchodzące w skład zabudowy po demontażu ulegają uszkodzeniu i nie nadają się do ponownego wykorzystania. Z całą pewnością nie mogą stanowić przedmiotu dalszego obrotu.

Klient po podpisaniu umowy na usługę trwałej zabudowy wpłaca zaliczkę na wykonaną usługę i otrzymuje fakturę zaliczkową. Przed wystawieniem faktury zaliczkowej Klient składa ustne oświadczenie o wielkości obiektu, w którym będzie wykonywana usługa. Następnie po wykonaniu usługi wystawiana jest faktura końcowa.

Wniosek o udzielenie interpretacji Skarżący uzupełnił pismem z 8 września 2014 r.

W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie: czy świadczone usługi - zaprojektowania, dopasowania oraz montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp. - opodatkowane są stawką 8%?

W ocenie Skarżącego czynności, które wykonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegające na wykonaniu na zamówienie klienta stałej zabudowy meblowej (kuchennej, wnękowej i łazienkowej) w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym: są kompleksową usługą polegającą na projektowaniu, dopasowaniu i montażu elementów zabudowy meblowej, spełniają warunek określony w art. 41 ust. 12a u.p.t.u. (każdorazowo sprawdzana jest powierzchnia obiektu i umieszczany opis usługi na końcowej fakturze kierowanej do klienta) - mieszczą się w pojęciu "modernizacja".

Skarżący powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. sygn. I FPS 2/13.

W uzasadnieniu, powołanej na wstępie, zaskarżonej interpretacji, Minister Finansów powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 41 ust. 1, ust. 1 i ust. 12b i 12c , art. 146a pkt 1 i 2 u.p.t.u. wskazał, że art. 41 ust. 12 u.p.t.u. stanowi implementację art. 98 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Minister Finansów powołał się na art. 98 Dyrektywy Rady i art. 2 pkt 12 u.p.t.u i stwierdził, że opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc m.in. do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12.

Organ podkreślił, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, zatem powinny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie i w przepisach wykonawczych do ustawy. Preferencyjna stawka podatku ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego.

Minister Finansów powołując się na wymienioną wyżej uchwałę NSA sygn. I FPS 2/13 oraz definicje słownikowe wyjaśnił pojęcie budowli, modernizacji, przebudowy i remontu powołał się na wymienioną wyżej uchwałę NSA sygn. I FPS 2/13.

Minister Finansów wskazał, że określając, czy do zabudowy meblowej montowanej w budynku/lokalu może mieć zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług należy przede wszystkim badać stopień konstrukcyjnego połączenia komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu. Jak już wyżej wskazano, nie chodzi tutaj o badanie powiązania elementów zabudowy meblowej z konstrukcyjnymi, w rozumieniu techniki budowlanej, elementami obiektu budowlanego/lokalu, lecz o tak silne połączenie konstrukcyjne komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu, że powstaje trwała zabudowa spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. Przykładem takiej trwałej zabudowy meblowej może być zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolona zaprawą murarską ze ścianą i podłogą lokalu, gdzie demontaż powodowałby uszkodzenie samej zabudowy, jak i pomieszczenia, w którym została ona zamontowana. Innym przykładem trwałej zabudowy meblowej stanowiącej modernizację budynku/lokalu jest zabudowa, która wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane, takie jak cegły czy płyty kartonowo-gipsowe, gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia i komponentów meblowych, jak i trwałe uszkodzenie tych dodatkowych materiałów budowlanych, bez których to materiałów nie istniałaby możliwość wykorzystania tej zabudowy meblowej w innym miejscu.

Minister Finansów stwierdził, że przedmiotowa zabudowa meblowa (kuchenna, łazienkowa, wnękowa) nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (budynku lub lokalu). Trudno uznać, że przytwierdzenie do ścian, stropu elementów konstrukcyjnych poprzez ich zakotwienie na trwałe do ścian, przyklejenie, umocowanie z użyciem wsporników, listew montażowych, okuć i ram stalowych czy przykręcenie w zależności od potrzeb konkretnego zlecenia, oznacza trwałe połączenie z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku. Jak wynika z internetowego Słownika języka polskiego (www.sjp.pl) słowo "trwały" oznacza niezmienny, nieulegający zmianom, ponadczasowy.

Zdaniem Ministra Finansów przedstawiony sposób montażu zabudowy meblowej sprowadza się do połączenia komponentów meblowych ze ścianami, stropem obiektu budowlanego lub jego częściami. Nie są to jednak czynności na tyle skomplikowane technicznie, aby miały charakter nieodwracalny. Demontaż opisanej zabudowy, jak wynika z opisu sprawy, choć powoduje uszkodzenie elementów konstrukcyjnych budynku i samej zabudowy, to nie ma jednak wpływu na właściwości nośne tych elementów konstrukcyjnych. Montaż zabudowy nie ingeruje w takie elementy konstrukcyjne, których zadaniem jest przenoszenie obciążeń, a jej demontaż nie ma wpływu na właściwości nośne elementów konstrukcyjnych budynku.

Minister Finansów stwierdził, że w niniejszej sprawie do montażu przedmiotowej zabudowy meblowej (kuchennej, łazienkowej, wnękowej) nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu, tak aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Co prawda zabudowa meblowa powoduje naruszenie elementów pomieszczenia (ścian, podłóg), należy jednak podkreślić, że zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego. Przytwierdzenie zabudowy do ścian, podłoża i sufitu nie spowoduje też zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu), nie może zatem zostać uznane za konserwację, remont, a także przebudowę elementów konstrukcyjnych tego obiektu. Tak więc, wykonanie zabudowy meblowej z płyty, drewna czy kamienia nie będzie stanowić stałego elementu konstrukcyjnego lokalu, a montaż elementów mebli (przy wykorzystaniu kotew, wsporników, listew, klejów, ram stalowych i okuć) sprowadzi się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, stropem, podłogą obiektu budowlanego lub jego częściami. Nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mające charakter nieodwracalny, stąd przy prawidłowo wykonanym demontażu tej zabudowy nie dojdzie do konkretnych uszkodzeń elementów nośnych przenoszących obciążenia tych budynków. Zatem, takiej usługi, świadczonej przez Wnioskodawcę nie można traktować jako modernizacji oraz żadnej innej czynności wskazanej w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Dlatego też opisanej we wniosku usługi zaprojektowania, dopasowania i montażu zabudowy meblowej (kuchennej, wnękowej i łazienkowej), która nie będzie stanowić stałego elementu konstrukcyjnego lokalu, nie można uznać za wymienioną w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., a w związku z tym nie jest ona opodatkowana stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u., stawką podatku w wysokości 23%.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji, której zarzucił naruszenie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. W uzasadnieniu skargi Skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W niniejszej sprawie Skarżący wystąpił o interpretację przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżący zadał następujące pytanie: czy świadczone usługi – zaprojektowania, dopasowania oraz montażu elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp. – opodatkowane są stawką 8%? Zdaniem Skarżącego czynności, które wykonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegające na wykonaniu na zamówienie klienta stałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym są kompleksową usługą polegającą na projektowaniu, dopasowaniu i montażu elementów zabudowy meblowej, spełniają warunek określony w art. 41 ust. 12a u.p.t.u.. ponadto mieszczą się w pojęciu modernizacja.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (8%), stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Dokonując interpretacji tego przepisu, w kontekście stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, należy uwzględnić uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), na którą powoływał się zarówno Minister Finansów, jak i Skarżący. Zgodnie z tezą zaprezentowaną w powyższej uchwale, "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)".

Powyższa uchwała nie precyzuje w jakim stopniu przymocowanie komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może zostać uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia zatem tego, czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 321/14). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za prawidłowe należy uznać stanowisko, według którego za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która jest zamontowana w ten sposób, że ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia, czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. Przemawia za tym stanowisko wyrażone w uchwale, wskazujące, że tylko "istotne" wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) będzie uprawniało do zastosowania stawki obniżonej (tak też w wyroku NSA z 20 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 1075/14).

W niniejszej sprawie, opisując stan faktyczny wnioskodawca stwierdził, że na realizację wskazanej usługi kompleksowej składają się takie czynności jak: zaprojektowanie, dopasowanie oraz montaż elementów mebli do zabudowy kuchennej, wnękowej i łazienkowej. Świadczy usługę polegającą na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, w ramach której montuje elementy mebli przygotowanych na konkretny wymiar i wbudowanych w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym w sposób trwały. W skład usługi wchodzi wytworzenie z zakupionych materiałów: płyt meblowych, blatów, luster, okuć, prowadnic, tj. elementów stałej zabudowy wnękowej, kuchennej i łazienkowej, a następnie trwałym ich montażu w obiektach. Montaż polega na połączeniu ze ścianą elementów zabudowy, tj. listew montażowych, maskownic, pleców i ścian zewnętrznych, cokołów, a następnie dołączane są pozostałe elementy zabudowy. W przypadku zabudowy kuchennej oprócz montażu opisanego wyżej dopasowywany jest blat kuchenny, maskownice, cokoły, gdzie oparciem dla niego jest także wspornik przytwierdzony na stale do ściany i podłogi. Elementy zabudowy są przytwierdzane do ścian i podłóg przy użyciu kotw chemicznych, wsporników, listew montażowych, kleju montażowego, specjalistycznych okuć i ram stalowych spawanych, zaprojektowanych pod zabudowę. Elementy zabudowy tworzą z częściami elementów konstrukcyjnych obiektu, np. ze ścianą nośną budynku lub samonośną, stropem, trwałą zabudowę meblową. Sposób montażu uniemożliwia późniejsze zdemontowanie zabudowy bez uszkadzania lokalu lub samej zabudowy. Zabudowa bardzo często obejmuje całą ścianę od podłogi do sufitu oraz od jednej ściany do drugiej. Dodatkowo montowana jest instalacja elektryczna, wodno-kanalizacyjna i gazowa dopasowywana do poszczególnych elementów zabudowy. Próba demontażu zabudowy powoduje uszkodzenie ścian i podłóg, a ponadto elementy wchodzące w skład zabudowy po demontażu ulegają uszkodzeniu i nie nadają się do ponownego wykorzystania. Z całą pewnością nie mogą stanowić przedmiotu dalszego obrotu.

W ocenie Sądu opisane przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji czynności są znacząco zbliżone do przedstawionych w stanie faktycznym sprawy, na gruncie której została podjęta ww. uchwała. Decydujące znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma zatem ocena czy zabudowa meblowa, którą Skarżący wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową.

Zdaniem Sądu nie zasługuje na aprobatę stanowisko organu, zgodnie z którym uznanie zabudowy meblowej za trwałą może nastąpić jedynie w przypadku, gdy demontaż opisanej zabudowy nie tylko powoduje uszkodzenie elementów konstrukcyjnych budynku i samej zabudowy, ale też wpływa na właściwości nośne tych elementów konstrukcyjnych.

Odnosząc się do powyższego stanowiska, Sąd stwierdza, że w powołanej uchwale znajduje się jedynie stwierdzenie, iż modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudową określoną funkcję użytkową. Zdaniem Sądu, z zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli (por. wyrok z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 281/14).

We wniosku o wydanie interpretacji Skarżący wskazał, że demontaż zabudowy meblowej wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem elementów budynków, w szczególności ścian i podłogi. Uwzględniając opisany we wniosku stan faktyczny oraz treść powołanej uchwały, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez Skarżącego zabudowa meblowa ( kuchenna, wnękowa, łazienkowa) nie jest połączona w sposób trwały z elementami budynku, a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku. Organ niesłusznie pojęcie "trwałości zabudowy" wiąże z tym, że zabudowy nie będzie można zdemontować (rozłączyć z elementami obiektu budowlanego) bez istotnego uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku. W powołanym wyżej wyroku sygn. akt III SA/Wa 281/14 WSA w Warszawie wyraził pogląd, że "rozłączność" połączenia konstrukcyjnego (rozłączne, bądź nierozłączne) zasadniczo zależy od techniki łączenia (determinującej użycie określonych łączników), która jest właściwa z technicznego punktu widzenia, uwzględniającego rodzaj łączonych elementów oraz spełnianą przez nie funkcję. Przykładowo, zespolenie elementów stalowych poprzez spawanie będzie miało charakter nierozłączny, zaś ich skręcenie śrubami – rozłączny. Jednakże sposób montażu przygotowanej "na wymiar" zabudowy meblowej z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, stropów – ich górnej bądź dolnej części) jest zasadniczo taki sam we wszystkich przypadkach i następuje przy użyciu kołków, śrub, wkrętów i tym podobnych łączników. Zaprojektowana przez Skarżącego zabudowa może być, inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących, zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji. Po zespoleniu z elementami konstrukcyjnymi budynku (ścianami, stropami) zabudowa ta nie może być w łatwy sposób przemieszczana, lecz tylko po uprzednim demontażu. Te okoliczności zasadniczo powodują, że zabudowa ma cechę trwałości, to jest zdatności do użytku przez dłuższy czas. Sąd także podkreślił, iż przy takiej zabudowie powierzchni lokalu dokonuje się trwałych zmian ścian poprzez położenie odpowiedniego pasa glazury, przygotowanie instalacji elektrycznej uwzględniającej miejsce położenie szafek itp. W znaczeniu potrzebnym dla przedmiotowej kwalifikacji podatkowej "trwałość" zabudowy meblowej jest oderwana od faktycznego okresu wykorzystywania, lecz wynika, tak jak to wskazano, z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowania do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połączenia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu (rozłączenia z elementami obiektu budowlanego). Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę pogląd ten w całości podziela.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ interpretujący naruszył art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego wadliwą wykładnię. Błędne jest bowiem stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Tym samym błędny jest pogląd organu o wysokości stawki podatku od towarów i usług od usługi opisanej we wniosku o wydanie interpretacji. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.

Z tych względów na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.)., orzeczono, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 tej ustawy.