Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1214/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant spec. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2022 r. sprawy ze skargi Z. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2021 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. w W. kwotę 4000 (cztery tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 23 lutego 2022 r. nr [...] (dalej ,,zaskarżona decyzja"), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej ,,Organ", ,,GITD"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej ,,Kpa"), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021r., poz. 919, dalej ,,utd"), Ip. 5.8.1, Ip. 5.8.2, lp 5.8.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip.5.5.1, Ip. 5.5.2, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2 oraz Ip. 5.2.3 załącznika nr 3 do utd oraz stosownie do treści art. 2, art. 14, art. 31 a, art. 31 b i art. 31c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019r., poz. 1412 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] (dalej ,,Skarżący", ,,Strona", , [...]") od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej ,,MWITD", ,,Organ I instancji") z 21 maja 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.100,00 zł (dalej ,,decyzja I instancji") uchylił zaskarżoną decyzję I instancji w całości i nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10.900,00 zł.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.

W oparciu o art. 68 ust. 1 utd drogowym oraz upoważnienia wydanego przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 29 czerwca 2020 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorcy [...]. Kontrolę przeprowadzono w dniach od 8 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. po uprzednim zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 30 czerwca 2020 r. W toku kontroli sporządzono protokół kontroli (nr [...]) zawierający m.in. załącznik nr 1 z opisem stwierdzonych naruszeń. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenia przepisów przez organizatora transportu [...] w zakresie:

- skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy;

- skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego;

- przekroczenie dziennego czasu prowadzania pojazdu powyżej 10 godzin;

W związku z powyższym, pismem z dnia 13 listopada 2020 r., zawiadomiono [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie powyższych naruszeń. Strona została pouczona o przysługującym jej prawie wynikającym z art. 10 § 1 Kpa oraz m.in. o treści art. 92b ust. 1 i 2 oraz art. 92c ust. 1 i 2 utd.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, MWITD decyzją I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.100,00 zł przyjmując na podstawie analizy dokumentów w postaci ewidencji czasu pracy i kart drogowych kierowców, że Skarżący dopuścił się naruszenia:

1. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy A. K. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 11 godzin 25 minut wykonując 23 godziny 35 minut odpoczynku od godziny 00:25 do godziny 24:00 dnia 7.06.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 1650 zł,

2. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy A.M. wobec której stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 2 godziny 6 minut wykonując 32 godziny 54 minuty odpoczynku od godziny 15:06 dnia 4.07.2020 r. do godziny 24:00 dnia 5.07.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł,

3. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy K. Z. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 19.02.2020 r. do dnia 31.03.2020 r., iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 13 godzin 5 minut wykonując 21 godzin 55 minuty odpoczynku od godziny 2:05 do godziny 24:00 dnia 22.03.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 2450 zł,

4. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy I. S. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 54 minuty wykonując 34 godziny 6 minut odpoczynku od godziny 10:06 dnia 20.06.2020 r. do godziny 24:00 dnia 21.06.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł,

5. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy R. L. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 7 godzin 7 minut wykonując 27 godzin 53 minuty odpoczynku od godziny 00:00 dnia 22.06.2020 r. do godziny 3:53 dnia 23.06.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 450 zł,

6. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy R. L. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 6 godzin 34 minuty wykonując 28 godzin 26 minut odpoczynku od godziny 00:00 dnia 29.06.2020 r. do godziny 4:26 dnia 30.06.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 450 zł,

7. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy J. S. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. stwierdzono, iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 1 godzinę 20 minut wykonując 33 godziny 40 minut odpoczynku od godziny 14:20 dnia 20.06.2020 r. do godziny 24:00 dnia 21.06.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł,

8. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy J. S. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. stwierdzono, iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 1 godzinę 25 minut wykonując 33 godzin 35 minut odpoczynku od godziny 14:25 dnia 27.06.2020 r. do godziny 24:00 dnia 28.06.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł,

9. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy B. B. wobec której stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07J2020 r. stwierdzono, iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 1 godzinę 14 minut wykonując 33 godziny 46 minut odpoczynku od godziny 14:14 dnia 30.05.2020 r. do godziny 24:00 dnia 31.05.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł,

10. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy A. J. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. stwierdzono, iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 11 godzin 20 minut wykonując 23 godziny 40 minut odpoczynku od godziny 00:20 do godziny 24:00 dnia 10.05.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł,

11. 5.8. Skrócenie regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone w przypadku kierowcy A. J. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. stwierdzono, iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 11 godzin 20 minut wykonując 23 godziny 40 minut odpoczynku od godziny 00:20 do godziny 24:00 dnia 10.05.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł,

12. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy K. Z. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 19.02.2020 r. do dnia 31.03.2020 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o 26 minut prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 6 godzin 25 minuty w okresie od godziny 13:10 do godziny 19:10 dnia 28.02.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 100 zł,

13. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy K. Z. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 19.02.2020 r. do dnia 31.03.2020 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o 32 minut prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 6 godzin 31 minut w okresie od godziny 13:47 do godziny 20:56 dnia 25.03.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 350 zł,

14. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy A. M. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. stwierdzono, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o 3 godziny 10 minut prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 9 godzin 9 minuty w okresie od godziny 4:30 do godziny 14:58 dnia 13.05.2020 r. W wyżej wymienionym okresie prowadzenia kierowca wykonał przerwy w wymiarze 12 minut, 6 minut, 4 minuty, 11 minut, 6 minut, 13 minut, 6 minut, 14 minut i 7 minut - łączny czas przerwy wyniósł 1 godzinę 19 minut. W powyższym przypadku kierowca winien był wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w tym z jedną przerwą trwającą co najmniej 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 9 godzin 9 minut. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 1750 zł,

15. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy A. M. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. stwierdzono, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o 3 godziny 15 minut prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 9 godzin 14 minut w okresie od godziny 4:30 do godziny 14:56 dnia 14.05.2020 r. W wyżej wymienionym okresie prowadzenia kierowca wykonał przerwy w wymiarze 12 minut, 8 minut, 3 minuty, 11 minut, 3 minut, 13 minut, 8 minut, 13 minut i 1 minutę - łączny czas przerwy wyniósł 1 godzinę 12 minut. W powyższym przypadku kierowca winien był wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w tym z jedną przerwą trwającą co najmniej 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 9 godzin 14 minut. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 1750 zł,

16. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy R. Z. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o 1 minutę, prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 6 godzin w okresie od godziny 13:45 do godziny 20:17 dnia 28.05.2020 r. W wyżej wymienionym okresie prowadzenia kierowca wykonał przerwy w wymiarze 13 minut, 3 minuty, 10 minut i 6 minut - łączny czas przerwy wyniósł 32 minuty. W powyższym przypadku kierowca winien był wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 30 minut w tym z jedną przerwą trwającą co najmniej 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 6 godzin. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 100 zł,

17. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy R. Z. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o 18 minut, prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 6 godzin 17 minut w okresie od godziny 12:50 do godziny 19:50 dnia 5.06.2020 r. W wyżej wymienionym okresie prowadzenia kierowca wykonał przerwy w wymiarze 6 minut, 20 minut, 9 minut, 1 minuta, 6 minut i 1 minuta - łączny czas przerwy wyniósł 43 minuty. W powyższym przypadku kierowca winien był wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w tym z jedną przerwą trwającą co najmniej 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 8 godzin 36 minut. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 100 zł,

18. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy R. Z. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o 1 godzinę 23 minuty, prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 7 godzin 22 minuty w okresie od godziny 12:50 do godziny 20:51 dnia 10.06.2020 r. W wyżej wymienionym okresie prowadzenia kierowca wykonał przerwy w wymiarze 24 minuty, 5 minut, 1’minuta, 4 minuty, 1 minuta i 4 minuty łączny czas przerwy wyniósł 39 minut. W powyższym przypadku kierowca winien był wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w tym z jedną przerwą trwającą co najmniej 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 8 godzin 53 minuty. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 350 zł,

19. 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku kierowcy R. Z. wobec którego stwierdzono, w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wykonania wymaganej przerwy o prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy o 22 minuty, prowadząc pojazd przez 6 godzin 21 minut w okresie od godziny 13:40 do godziny 20:56 dnia 30.06.2020 r. W wyżej wymienionym okresie prowadzenia kierowca wykonał przerwy w wymiarze 12 minut, 10 minut, 3 minuty, 9 minut, 11 minut i 10 minut łączny czas przerwy wyniósł czas przerwy wyniósł 55 minut. W powyższym przypadku kierowca winien był wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 30 minut w tym z jedną przerwą trwającą co najmniej 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 7 godzin 20 minut. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 100 zł,

20. 5.5. Skrócenie wymaganego regularnego odpoczynku dziennego, w przypadku kierowcy K. Z. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że za okres od dnia 19.02.2020 r. do dnia 31.03.2020 r. kierowca skrócił czas odpoczynku dziennego 1 godzinę 32 minuty w 24 godzinnym okresie od godziny 13:47 dnia 25.03.2020 r. do godziny 13:47 dnia 26.03.2020 r. Kierowca wykonał 9 godzin 27 minut odpoczynku w okresie od godziny 20:56 dnia 25.03.2020r. do godziny 6:23 dnia 26.03.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 300 zł,

21. 5.5. Skrócenie wymaganego regularnego odpoczynku dziennego, w przypadku kierowcy I. S. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r: stwierdzono, iż kierowca skrócił czas odpoczynku dziennego o 53 minuty w 24 godzinnym okresie od godziny 7:19 dnia 3.06.2020 r. do godziny 7:19 dnia 4.06.2020 r. Kierowca wykonał 10 godzin 7 minut odpoczynku w okresie od godziny 20:04 dnia 3.06.2020r. do godziny 6:11 dnia 4.06.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 100 zł,

22. Przekroczenie dziennego czasu prowadzania pojazdu powyżej 10 godzin, w przypadku kierowcy K. Z. wobec którego stwierdzono w oparciu o karty drogowe i analizę ewidencji, że za okres od dnia 19.02.2020 r. do dnia 31.03.2020 r. kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia o 4 godziny 11 minut prowadząc pojazd przez 14 godzin 11 minut w okresie od godziny 13;47 dnia 25.03.2020r. do godziny 16:38 dnia 26.03.2020 r. Z tytułu tego naruszenia nałożona została kara pieniężna w wysokości 1050 zł,

Pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. [...] wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji zwracając się jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu powołano, iż [...] nie jest stroną postępowania bowiem powołanych w decyzji przepisów nie stosuje się do organizatora publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu przepisów ustawy ptz.

Decyzja z dnia 23 lutego 2021 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.900,00 zł Główny Inspektor Transportu Drogowego. W uzasadnieniu decyzji przytoczono dotychczasowy przebieg postepowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa jak również zarzuty strony powołane w odwołaniu.

W uzasadnieniu GITD odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone; Ip, 5,8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci ewidencji i kart drogowych kierowcy, iż:

1. Pan A. K. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 11 godzin i 25 minut wykonując 23 godziny 35 minut odpoczynku od godziny 00:25 do godziny 24:00 dnia 7.06.2020 r. Kara pieniężna wynosi 1 500 zł.

2. Pani A. M. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skróciła wymagany odpoczynek tygodniowy o 2 godziny i 6 minut wykonując 32 godziny 54 minuty odpoczynku od godziny 15:06 dnia 4.07.2020 r. do godziny 24:00 dnia 5.07.2020 r. Kara pieniężna wynosi 150 zł.

3. Pan K. Z. za okres od dnia 19.02.2020 r. do dnia 31.03.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 13 godzin i 5 minut wykonując 21 godzin 55 minut odpoczynku od godziny 02:05 do godziny 24:00 dnia 22.03.2020 r. Kara pieniężna wynosi 2 300 zł.

4. Pan I. S. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 2 godziny i 52 minuty wykonując 32 godziny 8 minut odpoczynku od godziny 13:54 dnia 20.06.2020 r. do godziny 24:00 dnia 21.06.2020 r. Kara pieniężna wynosi 150 zł.

5. Pan R. L. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 7 godzin i 7 minut wykonując 27 godzin 53 minuty odpoczynku od godziny 00:00 dnia 22.06.2020 r. do godziny 03:53 dnia 23.06.2020 r. Kara pieniężna wynosi 300 zł.

6. Pan R. L. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 6 godzin i 34 minuty wykonując 28 godzin 26 minut odpoczynku od godziny 00:00 dnia 29.06.2020 r. do godziny 04:26 dnia 30.06.2020 r. Kara pieniężna wynosi 300 zł.

7. Pan J. S. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 1 godzinę i 20 minut wykonując 33 godziny 40 minut odpoczynku od godziny 14:20 dnia 20.06.2020 r. do godziny 24:00 dnia 21.06.2020 r. Kara pieniężna wynosi 150 zł.

8. Pan J. S. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 1 godzinę i 25 minut wykonując 33 godziny 35 minut odpoczynku od godziny 14:25 dnia 27.06.2020 r. do godziny 24:00 dnia 28.06.2020 r. Kara pieniężna wynosi 150 zł.

9. Pani B. B. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skróciła wymagany odpoczynek tygodniowy o 1 godzinę i 14 minut wykonując 33 godziny 46 minut odpoczynku od godziny 14:14 dnia 30.05.2020 r. do godziny 24:00 dnia 31.05.2020 r. Kara pieniężna wynosi 150 zł.

10. Pan A. J. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., iż kierowca skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 11 godzin i 20 minut wykonując 23 godziny 40 minut odpoczynku od godziny 00:20 do godziny 24:00 dnia 10.05.2020 r. Kara pieniężna wynosi 1 650 zł, jednakże mając na względzie art. 139 kpa, podlega ograniczeniu do 150 zł.

11. Pan A.J. za okres od dnia 1.05.2020 r. do dnia 8.07.2020 r., skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 11 godzin i 20 minut wykonując 23 godziny 40 minut odpoczynku od godziny 00:20 do godziny 24:00 dnia 17.05.2020 r. Kara pieniężna wynosi 1 650 zł, jednakże mając na względzie art. 139 kpa, podlega ograniczeniu do 150 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; Ip, 5,11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji wskazał, iż zostało udowodnione na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego w postaci ewidencji i kart drogowych kierowcy że:

1. Pan K. Z. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 19 minut, prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 6 godzin 20 minut . W powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 8 godzin 4 minuty. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

2. Pan K. Z. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 32 minuty, prowadząc pojazd bez wymaganej przerwy przez 6 godzin 31 minut w powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 13 godzin 52 minuty. Kara pieniężna wynosi 250 zł.

3. Pani A. M. przekroczyła maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 3 godziny 10 minut. W powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 9 godzin 9 minut. Kara pieniężna wynosi 1 650 zł.

4. Pani A. M. przekroczyła maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 3 godziny 15 minut. W powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 9 godzin 14 minut. Kara pieniężna wynosi 1 650 zł.

5. Pan R. Z. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 1 minutę. W powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 6 godzin. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

6. Pan R. Z. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 18 minut. W powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 8 godzin 36 minut. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

7. Pan R. Z. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 23 minuty. W powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 8 godzin 53 minuty. Kara pieniężna wynosi 250 zł.

8. Pan R. Z. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez wymaganej przerwy o 22 minuty. W powyższym przypadku kierowca powinien wykonać przerwę w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w tym z jedną przerwą trwającą 15 minut. Dzienny czas prowadzenia wyniósł 7 godzin 20 minut. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego; Ip. 5,5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie analizy że:

1. Pan K. Z. skrócił czas odpoczynku o 1 godzinę 32 minuty w 24 godzinnym okresie. Kara pieniężna wynosi 200 zł.

2. Pana I. S. skrócił czas odpoczynku o 53 minuty w 24 godzinnym okresie. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; Ip. 5,2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie analizy że:

1. Pan K. Z. przekroczył dzienny czas prowadzenia o 4 godziny 11 minut, prowadząc pojazd przez 14 godzin 11 minut Kara pieniężna wynosi 950 zł.

W oparciu o ponownie dokonane ustalenia organ uznał, iż zasadne jest zmniejszenie wymierzonej kary w następujący sposób:

- uchylenie kary pieniężnej w wysokości 6.050,00 złotych oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.450 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

- uchylenie kary pieniężnej w wysokości 4.600,00 złotych oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 4.200,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

- uchylenie kary pieniężnej w wysokości 400,00 złotych oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

- utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.050,00 złotych oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 950,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazujących na brak legitymacji [...] do występowania w sprawi organ wyjaśnił m.in., iż twierdzenie że wyłączną odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ponoszą kierowcy/operatorzy nie ma oparcia w przepisach utd i nie może zwolnić [...] od odpowiedzialności. Argumenty, na które powołuje się strona, nie mogą w żadnym zakresie być uznane jako uzasadniające zastosowanie art. 92c utd. Wskazano, iż istotą umowy zawartej z [...] było świadczenie przez Operatora usług przewozu regularnego wykonywanego w ramach lokalnego transportu zbiorowego na liniach nadzorowanych przez [...].

W skardze na powyższą decyzję [...] zarzuciła m.in.:

1. naruszenia przepisów postępowania poprzez

- niepełne wyjaśnienie sprawy,

- oparcie rozstrzygnięć na odmiennych podstawach prawnych,

- braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz brak odniesienia się do zarzutów odwołania,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez

- niewłaściwe przyjęcie, iż skarżący jest objęty zakresem podmiotowym wg przepisów prawa, podczas gdy przyjęte przepisy nie znajdują zastosowania do strony będącej organizatorem publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.

- łączne zastosowanie art. 92a ust 11 pkt 6 oraz art.- 92c utd w sytuacji gdy uznanie strony za podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym w rozumieniu art. 92a ust. 11 utd wyklucza możliwość zastosowania art. 92c utd albowiem normą tego artykułu objęta jest odrębna kategoria podmiotów tj, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem.

Wskazując na powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

GITD w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329, dalej ,,Ppsa")).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle wspomnianych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnicza kwestia, jaka wymagała na gruncie tej sprawy wyjaśnienia w pierwszej kolejności związana jest z rozsądzeniem, czy prawidłowo przyjął Organ, że Skarżący powinien być stroną prowadzonego postępowania. Stanowisko GITD w tym zakresie opiera się na uznaniu, że Strona jako organizator publicznego transportu zbiorowego mieści się w katalogu podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia utd, o których mowa w art. 92a ust. 11 utd. Zgodnie z postanowieniem tego artykułu utd ,,Przepisy ust. 1, ust. 5 pkt 5, ust. 7 pkt 1 i ust. 9 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności do:

1) spedytora,

2) nadawcy,

3) odbiorcy,

4) podmiotu wykonującego czynności ładunkowe,

5) organizatora wycieczki,

6) organizatora transportu,

7) operatora publicznego transportu zbiorowego

8) podwykonawcy

- jeżeli wiedzieli oni lub, w świetle wszystkich istotnych okoliczności, powinni byli wiedzieć, że zlecone przez nich usługi transportowe wiążą się z powstaniem naruszenia".

Stanowisko Organu w powyższym zakresie jest kwestionowane przez Stronę. Jej zdaniem, zakresem podmiotowym nie jest objęty organizator publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz. U. z 2021r. poz 1371, dalej ,,uptz"). W takiej zaś sytuacji na Skarżącego nie powinna zostać nałożona kara pieniężna.

Sąd podziela stanowisko Organu co do tego, że na gruncie omawianego przepisu utd mamy do czynienia z otwartym katalogiem podmiotów, które mogą być pociągnięte do odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Za taką wykładnią tego przepisu przemawia użycie przez ustawodawcę sformułowania ,,w szczególności". Oznacza to, że zakres podmiotowy regulacji prawnej przyjętej w tym przepisie prawa obejmuje niewątpliwie podmioty enumeratywnie wskazane ale nie są to wszystkie podmioty, do których ma zastosowanie. Jest to zatem pewna kategoria podmiotów. Takim podmiotem, co wynika bezpośrednio z treści przywołanego postanowienia art. 92a ust. 11 pkt 6 utd jest niewątpliwie organizator transportu przy czym w utd nie ma definicji legalnej tego pojęcia. W oparciu o postanowienie wspomnianego art. 92a ust. 11 utd należy wnioskować, że jest to podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym, którego obciąża obowiązek zapewnienia realizacji tego przewozu w sposób niezakłócony, odpowiadający z góry założonym oczekiwaniom co do tego w jaki sposób będzie on realizowany.

Trzeba też mieć na uwadze, że w art. 92a ust. 11 pkt 7 utd ustawodawca jako odrębną kategorię podmiotów podlegających odpowiedzialności wskazał operatora publicznego transportu zbiorowego. Jest to podmiot któremu określone funkcje zostały przypisane postanowieniami uptz. Jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 8 uptz operatorem publicznego transportu zbiorowego jest - samorządowy zakład budżetowy oraz przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, który zawarł z organizatorem publicznego transportu zbiorowego umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na linii komunikacyjnej określonej w umowie. Oczywistym zatem jest, że w przypadku wskazanym w art. 92a ust. 11 pkt 7 utd mamy do czynienia z operatorem publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w uptz.

W przypadku zaś wspomnianego podmiotu będącego ,,organizatorem transportu" chodzi zdaniem Sądu o pewną zbiorczą kategorię podmiotów zapewniających funkcjonowanie transportu. W tym przypadku, jak należy sądzić ustawodawca celowo nie posłużył się pojęciem ,,organizator publicznego transportu zbiorowego" funkcjonującym na gruncie uptz. Nie zawęził zatem tej kategorii do organizatora transportu w rozumieniu tej ustawy ale objął nim wszystkie podmioty pełniące taką funkcję. Jest to zatem pewna generalna kategoria podmiotów obejmująca wszystkich organizatorów transportu, w tym także tych którzy są organizatorami publicznego transportu zbiorowego.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż Skarżąca stosownie do § 1 Uchwały Nr LII/139/2005 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 maja 2005r. w sprawie Statutu [...] wykonuje powierzone jej zadania w zakresie organizacji, zarządzania i nadzorowania lokalnego transportu zbiorowego na terenie m.st. Warszawy a także innych gmin. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie Skarżąca jako jednostka budżetowa m st. Warszawy będąca samorządową jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej może być bowiem stroną postępowania administracyjnego (art. 29 Kpa) i to takiego, które dotyczy naruszeń przepisów utd o ile zostanie uznana za podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym w rozumieniu art. 92a ust. 11 utd. W tym zatem kierunku powinny iść ustalenia Organu przy formułowaniu podstawy do pociągnięcia Strony do odpowiedzialności administracyjnoprawnej zamiast niejasnej oceny prawnej prezentowanej w tym zakresie w uzasadnieniach zarówno organu I jaki II instancji. Od oceny w tym zakresie zależy zaś, czy Skarżący będzie mógł być pociągnięty do odpowiedzialności w oparciu o art. 92a ust. 11 utd i powinno stać się to przedmiotem analizy przez organy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Rolą Sądu nie jest bowiem zastępowanie Organu w tym zakresie.

Ponadto, w ocenie Sądu, zarówno GITD, jak i Organ I instancji, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w zakresie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę faktyczną przyjętych rozstrzygnięć stanowiło stwierdzenie zaistnienia uchybień w zakresie czasu pracy kierowców tj. skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone (lp 5.8 załącznika nr 3 do utd – art. 92a ust. 11 w związku z ust. 7 pkt 1 tego artykułu utd), przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd - art. 92a ust. 11 w związku z ust. 7 pkt 1 tego artykułu utd), skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego (lp.5.5 załącznika nr 3 do utd) oraz przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin (lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd) do utd).

Z punktu widzenia istoty stwierdzonych naruszeń niezbędne było ustalenie kiedy, jak długi był okres prowadzenia pojazdu (w jakich konkretnie godzinach) i o ile doszło do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd) czy też kiedy dokładnie doszło ( tj. w jakim dniu i w jakich konkretnie godzinach) do odbioru nieprzerwanego odpoczynku i w jakim wymiarze godzin należy uznać, że został on skrócony w sposób niedozwolony przepisami prawa (lp. 5.8 załącznika nr 3 do utd). Niewystarczające zdaniem Sądu jest tutaj podanie samych wyników dokonanych obliczeń natomiast w obu decyzjach ustalenia co do okoliczności stanowiących podstawę faktyczną stwierdzanych naruszeń zostały przyjęte za zaistniałe już bez czytelnego odniesienia do konkretnego materiału dowodowego sprawy.

Ponadto Sąd zwraca uwagę, że przesłanka przyjęcia odpowiedzialności podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 11 utd występuje gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. W tym zakresie znajdujemy uzasadnienie na stronie 15 zaskarżonej decyzji przy czym w istocie dotyczy ono kwalifikacji i wymagań stawianych kierowcom oraz ich obowiązku logowania się do ,,różnych systemów m.in. SPOzP". Trudno jednak odnieść przywołane w tej części uzasadnienia okoliczności do rodzaju stwierdzonych w decyzji naruszeń w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu czy skrócenia regularnego odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone. Brak też wykazania aby Strona miała wpływ czy też godziła się na powstanie tego typu naruszeń. W przypadku zatem gdy, w wyniku ponownego rozpoznawania sprawy, Organ przyjmie podstawy do przypisania Stronie statusu jednego z podmiotów z art. 92a ust. 11 utd także kwestia zaistnienia omawianej tutaj przesłanki winna być wywiedziona jednoznacznie z okoliczności sprawy i zgromadzonych dowodów. W szczególności zasadne okazał się tutaj zarzuty skargi odnoszące się do braku realizacji obowiązku odniesienia się do zarzutów odwołania. Zasadnie skarżący wskazywał tutaj na brak wyjaśnień co do okoliczności iż karty drogowe służyły do konkretnego celu tj. rozliczania świadczonych przez operatorów usług w zakresie przewozu osób w publicznym transporcie drogowym (potwierdzały to również częściowo zeznania przesłuchiwanego świadka). W świetle tych okoliczności odwoływanie się przez organ w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym przede wszystkim do "analizy ewidencji i kart drogowych" wymagało szczegółowego odniesienia się do podnoszonych tu w toku postępowania zarzutów strony skarżącej co do faktycznego celu kart drogowych i rejestru ewidencji kierowców.

Z uwagi na powyższe Sąd stanął na stanowisku, że twierdzenia Strony co do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a to art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa okazały się zasadne. W konsekwencji doszło także do naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 Kpa albowiem niedostatki uzasadnienia nie pozwalają przyjąć, że doszło do należytego wyjaśnienia Stronie przesłanek, jakimi kierował się Organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w szczególności jeżeli chodzi o wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, które zdecydowały o treści podejmowanego rozstrzygnięcia. Sąd podziela przy tym stanowisko Skarżącego, że Organ przed lub też w toku trwającego postępowania administracyjnego powinien powstrzymywać się od publicznego formułowania oceny co do odpowiedzialności określonego podmiotu za stwierdzone naruszenia albowiem wyrazem tej oceny ma być wydawana w sprawie decyzja administracyjna. Sąd nie odniósł jednak wrażenia aby w tym przypadku determinowało to przyjęte rozstrzygnięcie w sprawie. Okoliczności te nie miały więc znaczenia w sprawie.

W odniesieniu do twierdzeń dotyczących naruszenia prawa materialnego art. 92a ust. 11 oraz art. 92c utd Sąd stwierdza, że nie są pozbawione pewnej racji twierdzenia Strony co do wzajemnej relacji pomiędzy tymi przepisami prawa. O ile bowiem postanowienie art. 92a ust. 11 utd odsyła do stosowania przepisów ust. 1, ust. 5 pkt 5 i ust. 7 pkt 1 tego artykułu o tyle nie odsyła wprost do stosowania art. 92c utd. Także w art. 92c utd brak stosownego odniesienia do art. 92a ust. 11 utd (por. art. 92c ust. 2 utd). Sąd podziela też stanowisko, że już na gruncie postanowienia art. 92a ust. 11 utd zostały przewidziane przesłanki egzoneracyjne pozwalające na zwolnienie z odpowiedzialności. Do ukarania może dojść w tym przypadku tylko wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot o którym mowa w tym przepisie miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. W tym zakresie należy zatem zgodzić się ze Stroną. Tym niemniej przyjęcie, że w takich przypadkach nie znajdzie zastosowanie art. 92c ust. 1 utd jest zdaniem Sądu nieuprawnione. Postanowienie art. 92a ust. 11 utd odsyła bowiem do stosowania ust. 1 tego artykułu, a zatem do kary pieniężnej i zasad określania wysokości w jakiej zostanie nałożona zgodnie z postanowieniem tego przepisu prawa. Kara pieniężna z art. 92a ust. 1 utd ma zatem zastosowanie do przypadków naruszeń jakich dopuściły się podmioty wskazane w ust. 11 tego artykułu. W tym przypadku powinien mieć zastosowanie zatem także art. 92c ust. 1 utd, który reguluje przypadki wyłączenia odpowiedzialności nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 utd.

W konsekwencji niezależnie od obowiązku rozważenia, czy w sprawie wystąpiły wspomniane przesłanki z art. 92a ust. 11 utd to do nałożenia kary pieniężnej w tych przypadkach może dojść tylko gdy jednocześnie niezaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność wskazane w art. 92c ust. 1 utd. Z tego też względu Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że w sprawie wykluczona była możliwość zastosowania art. 92c utd a w sytuacji gdy do tego nie doszło pociągnęło to za sobą naruszenie prawa materialnego.

Sąd natomiast uznaje twierdzenia skargi formułowane w odniesieniu do sposobu wskazania w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej jej wydania. Podstawa prawna decyzji powinna być prawidłowo nie tylko przywołana ale i wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 107 § 3 Kpa. Stąd też należy zgodzić się ze Stroną, że nie powinny mieć miejsca stwierdzone w tym zakresie uchybienia. Tego typu nieprawidłowości nie mogły mieć samodzielnego wpływu na wynik sprawy tym niemniej nie powinny zaistnieć. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Organ winien zatem ustrzec się wskazanych uchybień.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § pkt 1 lit. c) ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organy zobowiązane będą do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r. poz. 265) zasądzając od Organu na rzecz Skarżącego kwotę 4000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.