Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 695/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 7
journal: Dz.U. 1989 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi B. R.-T. i A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania B.R.–T. i A.T., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lipca 2007 r. określającą skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:

W złożonym za 2001 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (PIT–36) B.R.–T. i A.T. wykazali dochód w łącznej kwocie 1.796.670,66 zł. Od dochodu przed opodatkowaniem odliczono składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 15.788,16 zł, darowizny w wysokości 1.150.000 zł oraz wydatki mieszkaniowe w wysokości 151.207,44 zł. Podatek dochodowy obliczony na imię obojga małżonków w wysokości 167.928,88 zł obniżono o składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 16.345,55 zł oraz o odliczenie z tytułu wydatków mieszkaniowych w wysokości 30.590 zł. W konsekwencji powyższych odliczeń podatnicy zadeklarowali należny podatek dochodowy w wysokości 120.993,30 zł.

Pismem z dnia 9 grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał podatników do przedłożenia dokumentacji źródłowej dotyczącej wykazanych w ww. zeznaniu dochodów oraz ulg i odliczeń, a w szczególności sprawozdania o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno – opiekuńczą.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie podatnicy przedłożyli kserokopię trzech umów darowizny zawartych przez A.T. (Darczyńcę) z Parafią Rzymsko – Katolicką p.w. św. Kazimierza w [...] (Obdarowany) reprezentowaną przez jej proboszcza – ks. R.Ł.:

- umowę z dnia 12 września 2001 r. wraz z pokwitowaniem przyjęcia kwoty 300.000 zł oraz sprawozdanie z dnia 5 września 2003 r. z załącznikami (listy, wykazy osób, które miały korzystać z różnych form pomocy, podziękowania, potwierdzenia),

- umowę z dnia 30 listopada 2001 r. wraz z pokwitowaniem przyjęcia kwoty 600.000 zł oraz sprawozdanie z dnia 5 września 2003 r. z załącznikami (listy, wykazy osób, które miały korzystać z różnych form pomocy, podziękowania, potwierdzenia),

- umowę z dnia 28 grudnia 2001 r. wraz z pokwitowaniem przyjęcia kwoty 250.000 zł oraz sprawozdanie z dnia 27 grudnia 2003 r. z załącznikami (listy, wykazy osób, które miały korzystać z różnych form pomocy, potwierdzenia).

Z treści powyższych umów wynikało, że Obdarowany otrzymane od Darczyńcy kwoty przeznaczy wyłącznie na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą, a przede wszystkim na: organizowanie pomocy w zakresie macierzyństwa, organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym, udzielenie pomocy w zapewnieniu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i podstaw społecznych temu sprzyjających.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego zakwestionował odliczenie od dochodu ww. darowizn. W ocenie organu pierwszej instancji odliczenie to nie zostało udokumentowane w sposób wiarygodny, nie budzący wątpliwości. Opierając się na treści art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) – zwanej w dalszej części "ustawą o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP", naczelnik urzędu skarbowego podniósł, że darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli spełnione zostały łącznie dwa warunki: przedstawione zostanie pokwitowanie odbioru darowizny oraz – w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny – sprawozdanie o przeznaczeniu tej darowizny na ww. działalność. Organ pierwszej instancji wskazał, że przedłożone przez podatników dokumenty mające potwierdzać przekazanie darowizn (pokwitowania z przyjęcia darowizn, sprawozdania wystawione przez jednostkę kościelną, a także stosowne listy i wykazy) są ogólnikowe, nie potwierdzone, a w konsekwencji niesprawdzalne.

W związku z powyższym decyzją z dnia 18 lipca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił B.R.–T. i A.T. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 580.993 zł.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu B.R.–T. i A.T., reprezentowani przez pełnomocników – doradcę podatkowego [...] i radcę prawnego [...], zarzucili zaskarżonemu orzeczeniu:

1. naruszenie przepisów art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej w dalszej części "Ordynacją podatkową", w tym przede wszystkim poprzez nieuwzględnienie wyników postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową i Prokuraturę Okręgową i oparcie decyzji na wynikach nieprofesjonalnych analiz, w tym w zakresie oceny autentyczności dokumentów, a także poprzez wydanie decyzji z pominięciem istotnych i wiarygodnych dowodów w sprawie,

2. naruszenie przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej, w tym przede wszystkim ze względu na to, że organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, to jest przede wszystkim nie zbadał należycie, czy podatnicy mogli dysponować określonymi kwotami w gotówce na potrzeby dokonanych darowizn i w tym zakresie oparł się na fałszywych wynikach własnych analiz,

3. naruszenie przepisu art. 124 Ordynacji podatkowej, w tym przede wszystkim ze względu na brak należytego uzasadnienia w odniesieniu do nieuwzględnienia wyników postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową i Prokuraturę Okręgową,

4. naruszenie przepisów art. 125 § 1 w zw. z art. 205a § 1 ust. 4 Ordynacji podatkowej poprzez znaczne wydłużenie postępowania podatkowego, przede wszystkim z uwagi na wznowienie postępowania dopiero po 18 miesiącach od zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę,

5. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w tym przede wszystkim poprzez pominięcie wyników rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Prokuraturę i nieuwzględnienie niektórych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, a w tym dowodów dokonywania przez podatników wypłat gotówkowych w określonych kwotach.

W obszernym uzasadnieniu odwołania m.in. zarzucono organowi podatkowemu rażące naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, zignorowanie znaczenia czynności przeprowadzonych przez obie Prokuratury i nieuwzględnienia treści wydanych przez nie postanowień. Odwołujący zaakcentowali, że zasada swobodnej oceny dowodów nie może oznaczać oceny dowolnej.

Zdaniem odwołujących organ podatkowy nie nadał należytej rangi najbardziej znaczącym, ze względu na treść odpowiednich przepisów prawa, i bezspornym dowodom w sprawie, jakimi są: umowy darowizn, pokwitowania, potwierdzone w toku postępowań przed Prokuraturami fakty przekazania darowizn oraz sprawozdania z przeznaczenia darowizn. W ocenie strony odwołującej organ podatkowy skupił się na dowodach pobocznych oraz takich, które nie mają znaczenia dla sprawy, i w oparciu o nie, a także w oparciu o błędne wyniki własnych analiz i niezdefiniowane w przepisach prawa pojęcia rozwinął szeroką, subiektywnie negatywną i nieuprawnioną argumentację, na której następnie oparł decyzję wymiarową.

Podatnicy podnieśli, że spełnili wszystkie określone przepisami prawa wymagania do zastosowania odliczenia, a kwestie budzące określone wątpliwości organu podatkowego zostały rozstrzygnięte na ich korzyść w postępowaniach prowadzonych przez Prokuratury. Ponadto podkreślili, że w wystarczającym stopniu uprawdopodobnili posiadanie określonych kwot w gotówce w datach, w których przekazali darowizny.

Stawiając powyższe zarzuty strona odwołująca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako niezgodnej ze stanem faktycznym i opartej na błędnej interpretacji stanu faktycznego oraz fałszywych wynikach analiz oraz o uznanie odliczenia od dochodu darowizn w kwocie 1.150.000 zł i określenia podatnikom zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości 120.993,33 zł.

Postanowieniem z dnia 29 października 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej, zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Pismem z dnia 6 lutego 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po uzupełnieniu materiału dowodowego, przekazał organowi odwoławczemu akta sprawy wraz z odwołaniem.

Decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – zwanej w dalszej części "u.p.d.o.f.", oraz art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP i wskazał, że drugi z przytoczonych przepisów ma charakter lex specialis w stosunku do przepisu ustawy podatkowej. Dalej Dyrektor podał, że przepis art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP ustanawia dwa warunki, których łącznie spełnienie uprawnia podatników do odliczenia od podstawy opodatkowania darowizn przeznaczonych na działalność charytatywno – opiekuńczą, tj. uzyskanie pokwitowania otrzymania darowizny przez kościelną osobę prawną oraz uzyskanie sprawozdania o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny. Organ odwoławczy przyznał, że ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP nie określa warunków, jakie musi spełniać ww. sprawozdanie, jednakże z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że powinno ono być na tyle szczegółowe i precyzyjne, aby można było na jego podstawie rozstrzygnąć faktyczne przeznaczenie darowizny.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że przedłożone przez podatników sprawozdania – z uwagi na znaczny stopień uogólnienia – nie spełniają wymogów określonych w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP. Z treści tych sprawozdań wynika ponadto, że część środków pieniężnych została przekazana na cele inne niż wskazane w umowie.

Dyrektor podniósł, że z całej kwoty przekazanej darowizny, tj. 1.150.000 zł, na cele charytatywno – opiekuńcze obdarowanej parafii mogłaby być przekazana jedynie kwota 283.356 zł, co stanowiłoby tylko około 25% z całości przekazanej przez podatników darowizny. Jednakże materiał przedłożony przez stronę w toku postępowania (w tym sprawozdania z załącznikami) nie wskazuje, w sposób umożliwiający weryfikacji, że środki z darowizn zostały faktycznie przeznaczone na wskazany cel charytatywno – opiekuńczy parafii. Dyrektor podał, że ks. R.Ł. zarówno w sporządzonych przez siebie sprawozdaniach, jak i w toku przesłuchań, podnosił, ze przedmiotową darowiznę przekazał na częściowe sfinansowanie budowy Domu Parafialnego, na potrzeby instytucji – Caritas Diecezjalny, na rzecz Kaplicy p.w. św. Brata Alberta Chmielowskiego Szpitala Wojewódzkiego w [...] oraz na działalność charytatywno – opiekuńczą Caritas i Akcji Katolickiej.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej materiał dowodowy (sprawozdania sporządzone przez ks. R.Ł. wraz załącznikami) nie spełniają wymogów szczegółowości i uniemożliwiają zbadanie faktycznego przeznaczenia darowizny. Nie zawierają bowiem precyzyjnego opisu zdarzeń, tj. dokładnego wskazania podmiotów uzyskujących pomoc, wysokości kwot, które podmioty te uzyskały, dat udzielenia tej pomocy i pokwitowania osoby otrzymującej pomoc. Ponadto do sprawozdań z przeznaczenia darowizny nie przedłożono żadnych dowodów, które potwierdziłyby fakt ich spożytkowania (np. rachunki, paragony itp.). Dyrektor wskazał również, że zeznania przesłuchanych w sprawie świadków (D.P. – sołtys wsi K., H.G. – sołtys wsi S., ks. R.Ł.) na okoliczność sporządzonych list osób obdarowanych, są sprzeczne i nie pokrywają się, co podważa ich moc dowodową w przedmiotowej sprawie.

Podsumowując powyższe ustalenia organ odwoławczy stanął na stanowisku, że posiadane przez stronę dokumenty (sprawozdania wraz z załącznikami) nie dają podstaw do przyznania podatnikom prawa do skorzystania z ulgi podatkowej. Dokumenty te nie są bowiem sporządzone w sposób umożliwiający weryfikację ich treści. Przede wszystkim nie wskazano w nich konkretnych dat wykorzystania darowanych środków, dostatecznych danych podmiotów korzystających z pomocy, jak również miejsc, w których miał być finansowany wypoczynek finansowany z darowanych środków. Dyrektor zwrócił przy tym uwagę, że sprawozdanie obdarowanej kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu otrzymanej darowizny na jej działalność charytatywno – opiekuńczą jest w rozumieniu prawa dokumentem prywatnym (art. 180 Ordynacji podatkowej), a zatem nie jest wyposażony w domniemanie zgodności z prawdą złożonych w nim oświadczeń, lecz jedynie domniemanie wyłączające potrzebę dowodu, że osoba, która dokument podpisała, złożyła w nim oświadczenie. W ocenie organu odwoławczego sprawozdania znajdujące się w aktach rozpoznawanej sprawy nie spełniają wymogów stawianych przez art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, gdyż na ich podstawie nie jest możliwe stwierdzenie faktycznego przekazania darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą Parafii Rzymsko – Katolickiej p.w. św. Kazimierza w [...]. Dyrektor przyznał, że sprawozdania te wskazują wykorzystanie darowizny na pomoc dla dzieci z rodzin ubogich, na zapewnienie wypoczynku wakacyjnego dla dzieci, na dofinansowanie stołówek, jednakże z dokumentów tych nie wynikają jakiekolwiek konkretne dane, chociażby w jakich formach i datach oraz na jakich zasadach pomocy tej udzielono, w jakich miejscach się odbywała, kto był odpowiedzialny za przygotowanie np. paczek, posiłków, zakupu węgla, kto ponosił odpowiedzialność za opiekę nad dziećmi wypoczywającymi na wakacjach. Okoliczności tych nie wyjaśniono również w toku przesłuchania proboszcza obdarowanej parafii.

Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że uzasadnione wątpliwości co do faktu przekazania darowizny w 2001 r. powzięto również na podstawie analizy wydatków ponoszonych przez podatników zarówno w rozpatrywanym, jak i w poprzedzającym roku podatkowym. Dyrektor podał, że w 2001 r. z uzyskanego dochodu w kwocie 1.796.670, 66 zł podatnicy przeznaczyli łącznie kwotę 800.291,81 zł na następujące cele: spłatę kredytu zaciągniętego w 1999 r. w kwocie 136.950,66 zł, składki społeczne i zdrowotne w łącznej kwocie 32.133,71 zł, wydatki mieszkaniowe na własne cele w kwocie 180.000 zł, wydatki mieszkaniowe na budowę budynku mieszkalnego przeznaczonego na wynajem w kwocie 151.207,44 zł, zgromadzone środki pieniężne (założona lokata bankowa) w kwocie 300.000 zł. Zatem po odliczeniu ww. poniesionych wydatków, inwestycji i opłat do dyspozycji podatników pozostała kwota 996.378,85 zł. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że również w 2000 r. podatnicy – mimo, że ich dochód roczny kształtował się na podobnym poziomie (995.394,28 zł) – ponieśli znaczne wydatki inwestycyjne na budowę budynku mieszkalnego przeznaczonego na wynajem w wysokości 932.672 zł.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej B.R.–T. i A.T., reprezentowani przez pełnomocnika – doradcę podatkowego [...], zarzucili zaskarżonemu orzeczeniu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ odwoławczy, że sprawozdanie przedstawione przez podatników jest niewystarczające dla wyłączenia darowizny z podstawy opodatkowania i że powinno dokumentować faktyczne wykorzystanie środków pieniężnych przekazanych przez podatników na rzecz Parafii Rzymsko – Katolickiej p.w. św. Kazimierza w [...], a także, że nie zostało sporządzone przez ww. Parafię,

- art. 39 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, poprzez przyjęcie, że część środków pieniężnych została przekazana na cele niezgodne z umowami darowizny i/lub nie mieszczące się w zakresie działalności charytatywno – opiekuńczej (tj. środki na działalność CARITAS oraz Akcji Katolickiej, na rzecz pacjentów Szpitala Wojewódzkiego w [...] oraz na sfinansowanie budowy Domu Parafialnego),

2. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez obciążenie podatników obowiązkami nie mającymi podstaw prawnych,

Zdaniem strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej niejednokrotnie wskazywał na rzekome obowiązki podatników, które bądź nie miały żadnych podstaw prawnych (np. obowiązek gromadzenia dowodów księgowych przez proboszcza parafii), bądź znacznie wykraczały poza ramy wyznaczone przez przepisy prawa (m.in. zakres przedmiotowy sprawozdania o przeznaczeniu darowizny na cele działalności charytatywno – opiekuńczej). Skarżący podkreślili, że organy podatkowe mają pewien zakres swobodnego uznania, jednakże ich działanie nie może być dowolne, ponadto przy wydawaniu decyzji podatkowej należy wykluczyć pozaprawne kryteria podejmowania decyzji, w tym branie pod uwagę doświadczenia życiowego.

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych,

W ocenie skarżących Dyrektor Izby Skarbowej oparł swoją decyzję na wnioskach, które wynikają bądź z błędnej interpretacji co do zakresu ich obowiązków, bądź z niedostatecznego udowodnienia twierdzeń, do których się odnoszą, bądź też z pomijania istotnych dowodów w sprawie lub też wypaczania ich znaczenia. Strona skarżąca zarzuciła również, że powyższa zasada została naruszona również poprzez nierzetelną i jednostronną ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w dowolności, zwłaszcza w ocenie zeznań świadków.

- art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie treści interpretacji o zakresie stosowania prawa podatkowego wydanej na wniosek podatników w dniu 27 września 2001 r.,

Skarżący zwrócili uwagę, że w piśmie z dnia 27 września 2001 r. będącym odpowiedzią na ich zapytanie o możliwość wyłączenia z darowizny z podstawy opodatkowania Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wskazał na konieczność zgromadzenia i przedstawienia tak szczegółowych informacji, jakich organ podatkowy żądał w trakcie prowadzonego postępowania. Zaznaczyli, że zastosowali się do wydanej interpretacji i przedłożyli organowi podatkowemu dokumenty, z których wynikały informacje wskazane w interpretacji

- art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez formułowanie wniosków na podstawie niepełnych informacji o stanie faktycznym,

- art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie bardzo przewlekłego postępowania podatkowego,

Uzasadniając ten zarzut skarżący wskazali m.in. na fakt, że dopiero po 1,5 roku od odmowy wszczęcia śledztwa przez Prokuraturę Rejonową organ podatkowy pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie, jak również na kilkukrotne przedłużanie postępowania przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji.

- art. 129 Ordynacji podatkowej, poprzez powstrzymywanie się od udzielenia informacji o osobach wezwanych w charakterze świadków oraz informacji o terminie przesłuchania świadka,

Zdaniem skarżących zasada jawności postępowania została naruszona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego poprzez wielokrotne odmawianie udzielenia informacji o osobach wzywanych na przesłuchania wyznaczone na dzień 31 grudnia 2007 r. oraz na dzień 15 stycznia 2008 r. Podkreślono, że w piśmie z dnia 9 stycznia 2008 r. organ podatkowy wyraźnie wskazał, że nie rozpoznaje po swojej stronie takiego obowiązku.

- art. 190 Ordynacji podatkowej, poprzez pozbawienie podatników możliwości udziału w przesłuchaniu świadka I.K., jak również poprzez przeprowadzenie przez naczelników urzędów skarbowych w [...] i [...] (w ramach dodatkowego postępowania zleconego przez organ odwoławczy) przesłuchania świadków w sposób uciążliwy, a nawet szkodliwy dla strony.

- art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, poprzez ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do wymienienia rozbieżności w materiale dowodowym, zwłaszcza pomiędzy zeznaniami świadków, bez podjęcia jakiejkolwiek próby ich wyjaśnienia z zamiarem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego.

Ponadto skarżący zarzucili, że organ odwoławczy nie odniósł się do ich pisma złożonego w siedzibie tego organu w dniu 25 lipca 2008 r., zawierającego odpowiedzi na ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji, w którym to piśmie wskazali, iż organ ten na siłę doszukiwał się rozbieżności w zeznaniach świadków, przytaczał fragmenty zeznań świadków złożonych w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową, jednocześnie pomijając rozstrzygnięcie tego organu.

Mając na względzie przedstawione powyżej zarzuty i argumentację na ich poparcie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Tak rozumiejąc swoją rolę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pierwszej kolejności zbadał, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, zważywszy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.

Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. upłynął z dniem 30 kwietnia 2002 r., a zatem zobowiązanie podatkowe za ten rok przedawniało się z dniem 31 grudnia 2007 r.

Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lipca 2007 r. została doręczona podatnikom w dniu 24 lipca 2007 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia. Natomiast decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 lipca 2008 r. została doręczona podatnikom w dniu 5 sierpnia 2008 r., a zatem po upływie ww. terminu, jednakże należało wziąć pod uwagę okoliczność, że postanowieniem z dnia 17 stycznia 2005 r. (doręczonym podatnikom w dniu 24 stycznia 2005 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, albowiem – w ocenie organu pierwszej instancji – rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji uzależnione było od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ (w przedmiotowej sprawie przez Prokuraturę Rejonową). Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2005 r. Prokuratura Rejonowa odmówiła ostatecznie wszczęcia dochodzenia z zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie posłużenia się podrobionymi dokumentami będącymi podstawą do odliczeń z tytułu darowizny.

Zgodnie z art. 68 § 5 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.

Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie doszło do wyżej opisanego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, należało przyjąć, że zobowiązanie podatkowe B.R.–T. i A.T. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. nie przedawniło się.

Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia dopuszczalności odliczenia od dochodu darowizn przekazanych przez A.T. na rzecz Parafii Rzymsko – Katolickiej p.w. św. Kazimierza w [...] na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.).

Zgodnie z art. 55 ust. 7 ww. ustawy darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz – w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny – sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe.

Przed przystąpieniem do oceny stanowisk stron niniejszego postępowania w pierwszej kolejności należało wskazać na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale pełnego składu Izby Finansowej z dnia 14 marca 2005 r., zgodnie z którym przepis art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP zachowuje moc obowiązującą odnośnie odliczenia od dochodu darowizn na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą, mimo że zasadniczo wszelkie kwestie mające wpływ na realizację obowiązków podatkowych w państwie przez osoby fizyczne i prawne uregulowane są w ustawach podatkowych. Przepis ten przewiduje nieograniczoną kwotowo ani procentowo ulgę podatkową polegającą na możliwości odliczenia od dochodu dokonanej na rzecz kościelnej osoby prawnej, darowizny przeznaczonej na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą. Mimo, że zamieszczony został w ustawie regulującej stosunki Państwa i Kościoła Katolickiego, jest to przepis podatkowy regulujący w sposób szczególny zakres opodatkowania, jego zastosowanie może bowiem wpływać w sposób istotny na wysokość podatku należnego od podatnika (sygn. akt FPS 5/04, ONSAiWSA 2005/3/149).

Dalej należało wskazać, że dla osiągnięcia zamierzonych celów podatkowych, tj. wyłączenia darowizny z postawy opodatkowania darczyńcy podatkiem dochodowym od osób fizycznych, niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów i przesłanek określonych w przepisie wprowadzającym tę ulgę podatkową, tak aby jej uwzględnienie przez podatnika w samoobliczeniu podatku było zgodne z prawem. Realizacja ulgi opisanej w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP nie następuje bowiem z mocy samego prawa przez sam fakt zawarcia i wykonania umowy darowizny na cel wskazany w omawianym przepisie. Tylko łączne spełnienie wszystkich wymogów przewidzianych w ww. przepisie uprawnia podatnika do skorzystania z niej w ramach samoobliczenia podatku. Aby skorzystać więc z przedmiotowego odliczenia darczyńca musi spełnić następujące warunki:

1. przekazać darowiznę na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą;

2. posiadać pokwitowanie odbioru darowizny pochodzące od kościelnej osoby prawnej;

3. dysponować sprawozdaniem pochodzącym od kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno – opiekuńczą, przekazanym darczyńcy w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny.

Strona skarżąca spełniła co prawda wymienione wyżej warunki formalne, albowiem przedstawiła zarówno pokwitowania odbioru łącznie kwoty 1.150.000 zł przez Parafię Rzymsko – Katolicką p.w. św. Kazimierza w [...] tytułem przekazanych darowizn, jak i sprawozdania o przeznaczeniu tych darowizn na działalność charytatywno – opiekuńczą, jednakże zdaniem tutejszego Sądu przedstawione przez skarżących sprawozdania są niewystarczające dla wyłączenia spornych darowizn z podstawy opodatkowania.

Tym samym zarzut strony skarżącej, że orzekające w sprawie organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisu art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, jest w ocenie Sądu nieuzasadniony.

Faktem jest, że sporny przepis nie precyzuje szczegółowych warunków, jakie powinno spełniać sprawozdanie, jednakże brak ustawowych zapisów dotyczących jego treści nie oznacza jednakże, iż jakikolwiek dokument, bez względu na jego treść, może być uznany za sprawozdanie w rozumieniu tego przepisu. "Sprawozdanie" jest bowiem pojęciem o określonym znaczeniu, funkcjonującym w języku potocznym.

Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. przykładowo wyroki NSA: z dnia 4 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 588/06, niepubl. i z dnia 16 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 162/06, LEX nr 291813) przyjmuje się, że w razie braku legalnej definicji danego pojęcia (w tym wypadku sprawozdania), należy odwoływać się do słownikowego jego rozumienia. Sprawozdanie to ustne lub pisemne przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków, relacja, raport (por. Słownik języka polskiego, pod red. prof. M. Szymczaka, tom III, PWN 1992). Sprawozdanie stanowi zatem relację ze zdarzeń przeszłych (a nie dopiero planowanych). Ponadto, jak wynika z egzegezy tego słowa, ma to być relacja szczegółowa.

Reasumując: sprawozdanie, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP służy w rezultacie wykazaniu prawa darczyńcy do skorzystania z ulgi podatkowej. W związku z tym powinno zawierać informacje na tyle dokładne, konkretne i sprawdzalne, aby na ich podstawie można było zweryfikować, ustalić i ocenić, czy rzeczywiście darowizna zużytkowana została na działalność charytatywno – opiekuńczą Kościoła, zgodnie z ww. przepisem (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 1405/05; LEX nr 261089).

Należy podkreślić, że dokonywanie oceny sprawozdania z punktu widzenia weryfikowalności zamieszczonych w nim informacji uzasadnione jest jego powiązaniem z ulgą podatkową, skorzystanie z której wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego darczyńcy.

Wbrew twierdzeniom skarżących, określenie warunków, jakie winno spełnić sprawozdanie, nie jest równoznaczne z nałożeniem na darczyńcę obowiązków nie wynikających z omawianego przepisu. Obowiązkiem darczyńcy, który chce skorzystać z ulgi podatkowej jest przedłożenie organom podatkowym sporządzonego przez osobę obdarowaną sprawozdania o wydatkowaniu kwoty darowizny na określony cel, a nie jedynie informacji o tym, że kwota taka została wydatkowana (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 789/05, LEX nr 282603).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że zaoferowany przez stronę skarżącą materiał dowodowy nie pozwala na weryfikację, czy przekazane środki zostały spożytkowane z wolą darczyńcy.

Tabela sporządzona przez Dyrektora Izby Skarbowej na stronach 6–9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji dokładnie wskazuje braki w każdej pozycji sprawozdania, które wykluczają możliwość weryfikacji, czy i komu miałyby zostać przekazane środki pieniężne z darowizn skarżących.

Darczyńca i Obdarowany w zawartych umowach nie przewidywali finansowania działalności inwestycyjnej (budowa Domu Parafialnego oraz remont Kaplicy p.w. św. Brata Alberta Chmielowskiego Szpitala Wojewódzkiego w [...]), takowa zresztą nie mieści się w pojęciu działalności charytatywno – opiekuńczej. Budowa czy remont kaplicy szpitalnej to bez wątpienia wydatek na rzecz kultu religijnego. Z kolei dom parafialny mógł być częściowo wykorzystywany do działań pomocowych dla potrzebujących, ale z zasady jest obiektem wielofunkcyjnym, w którym – jak przyznał proboszcz obdarowanej parafii ksiądz R.Ł. (k. 85 akt administracyjnych) – organizowane są spotkania grup modlitewnych, kolonii oazowych, scholii parafialnej, ministrantów itp.

Tym samym zarzut błędnej wykładni art. 39 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP uznać należało za chybiony. Co prawda zawarte w tym przepisie wyliczenie działalności charytatywno – opiekuńczej Kościoła ma charakter przykładowy (o czym świadczy zwrot "w szczególności"), jednakże w ocenie tutejszego Sądu ww. inwestycje nie mieszczą się w zakresie pojęcia "działalność charytatywno – opiekuńcza", nawet w sposób szeroko rozumiany.

Pomijając powyższe okoliczności należy wskazać, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że powyższe inwestycje miały być realizowane ze środków przekazanych w ramach spornych darowizn.

Pozostała działalność charytatywno – opiekuńcza również nie została udokumentowana w sposób, który pozwoliłby na wykazanie, że była ona finansowana z ww. darowizn. Działalność Caritas parafii, Akcji Katolickiej czy samej parafii była finansowana z wielu darowizn (co przyznał ksiądz R.Ł.) i nie wiadomo czy i kiedy zostały przekazane środki na Caritas diecezjalny. Nie wiadomo również, czy i kiedy kapelan Szpitala Wojewódzkiego w [...] ksiądz T.S.–S. finansował zabiegi medyczne ubogim, ponieważ w zeznaniach odmówił podania nazwisk lekarzy, którzy mieli wskazywać osoby potrzebujące środków na operacje (k. 377 akt administracyjnych).

Warto również podkreślić, że fakt, iż art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP przewiduje dwuletni okres dla złożenia sprawozdania z przeznaczenia darowizny, świadczy o tym, iż relacja z przeznaczenia darowizny powinna obejmować szczegółowe dane w sprawie faktycznego przeznaczenia, wydatkowania kwot darowizn na wymienioną działalność. Sprawozdanie ma dowodzić zrealizowania celu charytatywno – opiekuńczego, na który przekazano darowiznę, a fakty z tego wynikające powinny być sprawdzalne (por. wyroki NSA: z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1808/04 i z dnia 4 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 79/06).

Abstrahując od oceny szczegółowości i możliwości weryfikacji przedłożonych przez stronę skarżącą sprawozdań, wątpliwości tutejszego Sądu budzi sam fakt przekazania darowizny, jeżeli weźmie się po uwagę następujące okoliczności:

W 2001 r. B.R.–T. i A.T. mieli odpowiednio 29 i 37 lat. A zatem młodzi ludzie decydują o przekazaniu kwoty 1.150.000 zł, tj. prawie 90% dochodu, na działalność charytatywno – opiekuńczą. Jest to o tyle niezrozumiałe, skoro w tym czasie prowadzą budowę własnego budynku mieszkalnego, muszą zapewnić przyszłość bliskim i nie prowadzą działalności, która mogłaby zapewnić im porównywalne dochody w następnych latach. Ponadto, jako organizatora swojej dobroczynności, wybierają nie Caritas Polska, nie własną parafię, lecz odległą o około 250 km Parafię Rzymsko – Katolicką p.w. św. Kazimierza w [...], z którą nie są związani emocjonalnie ani w żaden inny sposób. Zdziwienie budzi również to, że skarżący A.T. przewozi w torbach wielkie ilości gotówki pokonując setki kilometrów, zamiast dokonać przelewu na rachunek bankowy obdarowanej parafii (która posiadała dwa takie rachunki), co wydaje się rozwiązaniem wygodniejszym i bezpieczniejszym. Dziwi również fakt, że proboszcz obdarowanej parafii otrzymując znaczne środki pieniężne w 2001 r. nie deponuje ich na oprocentowanym rachunku bankowym, lecz przechowuje je na plebanii i wydatkuje dopiero w kolejnych latach. Zakładając nawet, że ksiądz R.Ł. otrzymał ww. kwotę tytułem darowizny, należy zauważyć, że wydatki na działalność charytatywno – opiekuńczą czyni z niezrozumiałym rozmachem. Przykładowo, ze sprawozdania z dnia 27 grudnia 2003 r. wynika, że obdarowany na chleb otrzymuje kwotę 2.330 zł rocznie, tj. 6,40 zł dziennie, za co w owym czasie można było kupić ponad cztery bochenki chleba. Podobnie jest ze zorganizowaniem wigilii dla osób samotnych w 2002 r., albowiem ze sprawozdania z dnia 5 września 2003 r. wynika, że na jedną osobę przeznaczono kwotę 490 zł (7.350 zł dla 15 osób).

Zdrowy rozsądek nakazuje, aby do przedstawionego powyżej przebiegu zdarzeń podejść z dużym dystansem, daleko posuniętą ostrożnością.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania na wstępie należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), albowiem postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania.

Wbrew twierdzeniom skargi nie można również zarzucić organom podatkowym, że rozstrzygnięcie zaistniałych w sprawie wątpliwości nastąpiło na niekorzyść podatników. Art. 120 Ordynacji podatkowej stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (zasada legalizmu, określana także zasadą praworządności). To oznacza, że w postępowaniu podatkowym nie ma zastosowania reguła, że dozwolone jest wszystko to, co nie jest przez prawo zakazane (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2001 r. sygn. akt III SA 167/00, LEX nr 47930). Skład orzekający podkreśla, że organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia powoływanego przepisu, a orzeczenia zapadły zgodnie z przepisami prawa.

Strona skarżąca zarzucając naruszenie przepisów art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej podniosła, że dokonując odliczenia od dochodu spornych darowizn zastosowała się do interpretacji wydanej przez Urząd Skarbowy. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie mogła wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. W piśmie z dnia 27 września 2001 r. Urząd Skarbowy wyjaśnił bowiem podatnikom, że warunkiem skorzystania z odliczenia jest odpowiednie udokumentowanie darowizny i sposobu jej wykorzystania (k. 101–102 akt administracyjnych), a tego "odpowiedniego" udokumentowania – co wyżej wykazano – zabrakło.

Również wynik postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową nie miał wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Należy bowiem wskazać, że postępowanie to było prowadzone w przedmiocie podejrzenia popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. 270 § 1 Kodeksu karnego, tj. posłużenia się podrobionymi dokumentami. Należy zaznaczyć, że ani ww. organ ścigania, ani tutejszy Sąd nie kwestionowały oryginalności załączników do sprawozdań.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie z dyspozycji tego artykułu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy czym zgodnie z art. 235 tej ustawy powyższa zasada prawdy obiektywnej winna być realizowana również w postępowaniu odwoławczym, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, w szczególności gdy konstrukcja konkretnego przepisu podatkowego prawa materialnego – jak w sprawie niniejszej – wymusza na podatniku ciężar udowodnienia określonych faktów.

Lektura akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy dowodzi, że nie doszło również do naruszenia przepisów art. 129 i art. 190 Ordynacji podatkowej. W aktach tych znajdują się bowiem zawiadomienia z dnia 3 stycznia 2008 r., wysłane do pełnomocnika skarżących w trybie art. 190 Ordynacji podatkowej, o mających się odbyć w dniu 15 stycznia 2008 r. przesłuchaniach świadków. Zawiadomienia te zostały odebrane przez pełnomocnika w dniu 8 stycznia 2008 r. (k. 365), a więc na 7 dni przed planowanym terminem przesłuchania. Co prawda w zawiadomieniach tych nie wskazano z imienia i nazwiska świadków, którzy mieli być tego dnia przesłuchani, jednakże pismem z dnia 9 stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował pełnomocnika, że w ww. terminie zostaną przesłuchani księża: T.S.–S. i R.Ł. Również i to pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 8 stycznia 2008 r. (k. 372), a więc na 7 dni przed planowanym terminem przesłuchania.

Zdaniem Sądu organy podatkowe prowadziły postępowanie w niniejszej sprawie zapewniając w nim czynny udział strony. Jeżeli zatem strona skarżąca kwestionowała ustalenia organu podatkowego w zakresie określonych faktów, to jej rzeczą było przedstawienie dowodów, które mogłyby potwierdzić, że stan faktyczny sprawy w rzeczywistości jest odmienny od ustalonego przez organy podatkowe.

Rekapitulując powyższe uwagi stwierdzić należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych, w tym zwłaszcza organu odwoławczego, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy, argumentacji wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Podsumowując, zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

A zatem wbrew stanowisku strony skarżącej zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]