Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 934/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 3 w związku z art. 6 f
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
article: par. 9 ust. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek spr. Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi E. B. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie dodatku służbowego s k a r g ę o d d a l a .


UZASADNIENIE

Naczelnik Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji wystąpił z wnioskiem personalnym o podwyższenie dodatku służbowego o kwotę 500 zł. do kwoty 1100 zł. miesięcznie dla posiadającej stopień nadkomisarza-skarżącej E. B., zajmującej stanowisko specjalisty Referatu [...] Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji, z uposażeniem zasadniczym w grupie 8 w wysokości 2290 zł., z mnożnikiem 1,57 i dodatkiem służbowym w wysokości 600 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że E. B. jest policjantką sumienną, zdyscyplinowaną i dyspozycyjną. Posiada wszechstronne przygotowanie ogólne i zawodowe ze szczególną znajomością problematyki ruchu drogowego. Przez cały okres wieloletniej służby, zdobywała kolejne doświadczenia na różnych stanowiskach. Jako doświadczony funkcjonariusz służby ruchu drogowego zdobytą w trakcie służby wiedzę zawodową umiejętnie wykorzystywała w codziennym działaniu przekazując ją młodym policjantom w trosce o doskonalenie ich umiejętności.

Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] podwyższył skarżącej E. B. dodatek służbowy do kwoty 1100 zł. miesięcznie z dniem [...] 2007 r., na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że dodatek służbowy skarżącej podwyższono z uwagi na dotychczasowe należyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych oraz, że wysokość dodatku podyktowana jest zakresem zadań wykonywanych na zajmowanym stanowisku.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że kwotę, o jaką podwyższono dodatek uważa za krzywdzącą, że przez okres ostatnich 12 miesięcy przebywała na zwolnieniu lekarskim, to jednak przepracowała 31 lat, ukończyła studia wyższe i szereg kursów zdobywając wysokie kwalifikacje zawodowe. Wskazała, że korzystała ze zwolnienia lekarskiego, ponieważ mając obniżoną odporność na stres po przebytej operacji, zaczęła się obawiać o zdrowie. Psychicznie nie wytrzymała działania przełożonego wobec jej osoby, zmierzającego do upokorzenia jej wobec społeczności pracowniczej, co opisała w raportach.

Skarżąca w 2001 r. objęła stanowisko kierownika Referatu [...] w Ruchu Drogowym w drodze konkursu i obowiązki służbowe wykonywała starannie. Pomimo licznych kontroli wewnętrznych zlecanych przez przełożonego, nie wykazały one żadnych nieprawidłowości a postępowania zlecane były bezprawnie, aby wykazać, że nie pełniła należytego nadzoru nad podległymi pracownikami. Skarżąca podjęła leczenie, gdyż wykryto u niej chorobę nowotworową, poddała się operacji, zabiegom radiologicznym i rehabilitacyjnym. W okresie choroby czyniła wszystko, aby wrócić do pracy. Kiedy leczenie dobiegało końca i miała wrócić do pracy, otrzymała rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji zwalniający ją z dniem [...] 2003 r., ze stanowiska kierownika i mianowaniu na stanowisko specjalisty Referatu [...] SRD KMP. Fikcyjnie zmieniono organizację pracy, aby się pozbyć skarżącej i powołano podwładnego skarżącej, który w ruchu drogowym pracował niecałe 3 lata. Odwołując się od rozkazu nr [...], została wezwana na rozmowę do Komendanta Miejskiego Policji, który uznał racje skarżącej i oprócz przeniesienia jej do innego referatu, na zasadzie kompromisu podniósł jej uposażenie zasadnicze wraz z mnożnikiem. Skarżąca wskazała, na nieprawidłowości mające jej zdaniem miejsce w policji.

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że do odwołania odniósł się Komendant Miejski Policji, który stwierdził, że skarżąca została skierowana do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] MSWiA, w celu ustalenia stanu zdrowia i dalszej przydatności do służby w Policji oraz na zajmowanym stanowisku. Prawomocnym orzeczeniem tej Komisji z dnia [...], nr [...], uznano skarżącą za całkowicie niezdolną do służby w Policji i zaliczono do III grupy inwalidów ustalając, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. W dniu [...] 2007 r. skarżącej upływał dwunastomiesięczny okres zaprzestania służby z powodu choroby. W związku z powyższym oraz prośbą zawartą w raporcie z dnia [...] 2007 r., skarżąca w dniu [...] 2007 r. została zwolniona ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, rozkazem personalnym z dnia [...]. Ponadto wskazał, że podwyższono skarżącej kwotę dodatku służbowego na wniosek Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego KMP zawierający ocenę skarżącej powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu wniosku.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zgodnie z § 9 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia, dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Wysokość tego dodatku powinna być uzależniona od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z tych przepisów wynika, że ustalenie wysokości dodatku służbowego pozostawione zostało uznaniu właściwego przełożonego, który w zależności od oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może przyznać dodatek w wysokości mniejszej niż ta, która satysfakcjonowałaby policjanta. Uznaniowa wysokość dodatku służbowego oznacza również, że funkcjonariusze wykonujące te same zadania służbowe mogą mieć przyznany dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter tego dodatku oznacza również, iż funkcjonariusz Policji nie może skutecznie kwestionować wysokości podwyższonego dodatku o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami tzn. mieści się w granicach zakreślonych w § 9 ust. 1 i została poparta pozytywną oceną służby. Komendant Miejski Policji wydając decyzję o podwyższeniu wysokości dodatku służbowego w tym zakresie zastosował normy obowiązujących przepisów, a decyzja ta mieści się w granicach upoważnienia ustawowego.

Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w odwołaniu stwierdził, że były one już uprzednio wyjaśnione, w związku z przesłaniem przez skarżącą pism o podobnej treści, skierowanych do Komendanta Wojewódzkiego Policji i jako stanowiące przedmiot odrębnego postępowania nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym podwyższenia dodatku służbowego.

E. B. wniosła skargę na powyższy rozkaz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jego uchylenia jako naruszającego prawo. Skarżąca podniosła, że jej nienaganną służbę potwierdził również Komendant Wojewódzki Policji, ale pozostawił w mocy zaskarżony rozkaz. Kwota 500 zł. o którą podwyższono dodatek służbowy jest rażąco niska i niesprawiedliwa, że osoby o dużo krótszym stażu pracy i mniejszym doświadczeniu otrzymały dużo wyższe dodatki służbowe. Skarżąca uważa, że tak niska podwyżka ma na celu poniżyć ją oraz ukarać za nieprzejednaną postawę w walce z nadużyciami i nieprawidłowościami, z którymi spotykała się w pracy. Przełożeni wielokrotnie dawali do zrozumienia, że jej postawa w pracy może jej "zaszkodzić".

Komendant Wojewódzki Policji powołał się na § 9 ust 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i podniósł, że przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość jest uzależniona od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych oraz opisał skarżącą jako policjanta sumiennego zdyscyplinowanego i dyspozytywnego. Opisał jej służbę jako bardzo dobrą, zaznaczając, że wyróżniła się bardzo dużym wkładem w szkolenie młodych policjantów. Jednym słowem skarżąca to wysokiej klasy specjalistka o wzorowej służbie. Biorąc to wszystko pod uwagę skarżąca spełnia wymagania aby otrzymać dodatek w większej wysokości. Tak, więc decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu stoi w sprzeczności z opinią o skarżącej. Pomimo, że decyzja o wysokości dodatku zależy od uznania przełożonego to jednak zakreślono w rozporządzeniu podstawy określenia jego wysokości a skarżąca spełnia warunki do otrzymania wyższego dodatku.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację, że przełożony skarżącej sporządził wniosek o podwyższenie skarżącej dodatku służbowego biorąc pod uwagę jej sumienną i rzetelną służbę, w której wykazywała wysokie kwalifikacje. W następstwie powyższego skarżąca otrzymała podwyżkę dodatku służbowego w związku z należytym wykonywaniem obowiązków służbowych i powierzonym zakresem zadań na stanowisku służbowym.

Powtórzył również argumentację, że dodatek służbowy jest uznaniowym i indywidualnym składnikiem uposażenia, który winien stanowić instrument motywujący policjantów do wzorowego wykonywania zadań służbowych. Podniósł, że zasadą jest niepodwyższanie dodatków służbowych wyłącznie z powodu odejścia policjanta ze służby, jednak w przedmiotowym wypadku wzięto pod uwagę wcześniejszą, długoletnią służbę skarżącej. Oceny dokonał Komendant Miejski Policji biorąc pod uwagę opinię bezpośrednich przełożonych skarżącej E. B. Podwyższenie dodatku służbowego do kwoty 1100 zł. było podwyższeniem tego dodatku o ponad 80 % w stosunku do posiadanego uprzednio dodatku w wysokości 600 zł.

Ponadto zauważył, że ocena służby innych policjantów i związane z tym podwyższanie dodatków przez właściwego przełożonego nie mogły mieć wpływu na postępowanie w sprawie ustalenia wysokości dodatku służbowego dla skarżącej E. B. Podwyższenie dodatku służbowego do kwoty 1100 zł. - według oceny przełożonych - było adekwatne do posiadanych przez skarżącą kwalifikacji zawodowych oraz indywidualnej oceny sposobu wywiązywania się nałożonych obowiązków, przy czym uwzględniono cały okres służby skarżącej w Policji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego, co wynika z przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U., nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu mogących mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U., nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną poprzedzającej zaskarżoną decyzję, decyzji pierwszoinstancyjnej stanowiły przepisy art. 104 ust. 3 w związku z art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277) zwanej dalej ustawą, oraz § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r., nr 152, poz. 1732 - ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z treścią art. 6f. ustawy-Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania.

Stosownie do art. 104 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego, zaś policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, o czym mowa w ust. 2 art. 104 ustawy. Z kolei przepis art. 104 ust. 3 ustawy przewiduje, że na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

Użycie przez ustawodawcę w przytoczonym przepisie sformułowania "może otrzymywać dodatek służbowy" przesądza o uznaniowym charakterze tego dodatku.

Potwierdzeniem powyższego są wydane na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji przepisy powołanego wyżej rozporządzenia, którego § 9 określa szczegółowo zasady i przesłanki przyznania dodatku służbowego oraz jego wysokości. W przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, zaś wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4, a więc 50 % podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego, bez jego zwiększenia z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Również treść przepisu § 9 ust. 4 rozporządzenia, dotycząca podwyższania dodatku służbowego, wskazuje na uznaniowy charakter tego rozstrzygnięcia. Wynika z niej, bowiem, że dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Przy czym w przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia określono - poprzez wskazanie sposobu obliczenia - wyłącznie górną granicę wysokości dodatku służbowego, nie stanowiąc jednocześnie o jego minimalnej wysokości.

Wobec takiej konstrukcji przepisów regulujących kwestię dodatku służbowego policjanta stwierdzić należy, że kontrola legalności decyzji wydanych w tym zakresie jako decyzji uznaniowych, dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje, bowiem rozstrzygnięcie co do przyznania lub podwyższenia dodatku służbowego oraz decyzja co do jego wysokości. Sąd sprawdza jedynie, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej zakreśla zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale 2 działu I ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). Sąd kontroluje, zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego a więc, czy nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone we wskazanym powyżej art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył wyłącznie kwestii wysokości przyznanego skarżącej dodatku służbowego podwyższonego z kwoty 600 złotych do kwoty 1100 złotych.

Zdaniem Sądu uznaniowy charakter dodatku służbowego oznacza, iż funkcjonariusz Policji nie może skutecznie kwestionować wysokości podwyższonego dodatku o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami tzn. mieści się w granicach zakreślonych w § 9 ust. 1 rozporządzenia i została poparta pozytywną oceną służby zgodnie z treścią § 9 ust.2 rozporządzenia. Dlatego trafnie Komendant Wojewódzki Policji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, że funkcjonariusze wykonujące te same zadania służbowe mogą mieć przyznany dodatek służbowy w różnej wysokości. Zdaniem Sądu z tych przyczyn nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że osoby o dużo krótszym stażu pracy i mniejszym doświadczeniu otrzymały dużo wyższe dodatki służbowe oraz zarzuty związane ze wskazywanymi przez skarżącą nieprawidłowościami w pracy Policji, które jak zasadnie podniósł Komendant Wojewódzki Policji, nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym podwyższenia dodatku służbowego.

Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt wynika, że skarżąca jako specjalista Referatu [...] SRD Komendy Miejskiej Policji otrzymywała uposażenie zasadnicze w 8 grupie w wysokości 2290 złotych wraz z dodatkiem służbowym w wysokości 600 złotych. Stawka ustalona dla policyjnego stopnia etatowego nadkomisarza odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu skarżącej wynosiła 660 złotych (załącznik nr 3 - rozporządzenia).

Komendant Miejski Policji wydając pozostającą w jego kompetencji jako przełożonego skarżącej, decyzję o podwyższeniu wysokości dodatku służbowego do kwoty 1100 złotych, z posiadanego uprzednio przez skarżącą dodatku w wysokości 600 złotych, w tym zakresie zastosował obowiązujące przepisy, a decyzja ta mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Jak, bowiem wskazano powyżej wysokość dodatku nie może przekraczać 50 % podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego, bez jego zwiększenia z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Wysokość dodatku w odniesieniu do skarżącej nie mogła, więc przekraczać kwoty 50% z kwoty 2950 złotych a więc kwoty 1475 złotych.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że Komendant Miejski Policji podwyższył skarżącej kwotę dodatku służbowego na wniosek Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego KMP, który ocenił skarżącą jako funkcjonariusza sumiennego, zdyscyplinowanego i dyspozycyjnego, posiadającego wszechstronne przygotowanie ogólne i zawodowe, ze szczególną znajomością problematyki ruchu drogowego, oraz jako doświadczonego funkcjonariusza służby ruchu drogowego, który zdobytą w trakcie służby wiedzę zawodową umiejętnie wykorzystywał w codziennym działaniu przekazując ją młodym stażem policjantom, w trosce o doskonalenie ich umiejętności. Z kolei w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej Komendant Miejski Policji wskazał, że dodatek służbowy skarżącej podwyższono z uwagi na dotychczasowe należyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych oraz, że wysokość dodatku podyktowana jest zakresem zadań wykonywanych na zajmowanym stanowisku.

Nie jest, więc zasadny zarzut, że decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu stoi w sprzeczności z opinią o skarżącej, że decyzja o wysokości dodatku zależy od uznania przełożonego to jednak zakreślono w rozporządzeniu podstawy określenia jej wysokości a skarżąca spełnia warunki do otrzymania wyższego dodatku oraz, że niska podwyżka miała na celu poniżyć skarżącą oraz ukarać za nieprzejednaną postawę w walce z nadużyciami i nieprawidłowościami, z którymi spotykała się w pracy.

Na marginesie jedynie, Sąd zauważa, że skarżąca w dniu [...] 2007 r. została zwolniona ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy - o Policji, rozkazem personalnym z dnia [...]. Daty te pozostają w zbieżności z rozkazem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] podwyższającym dodatek służbowy skarżącej do kwoty 1100 zł. miesięcznie z dniem [...] 2007 r. Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia jak i rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego wskazuje, że podwyższenie dodatku nastąpiło w związku z należytym wykonywaniem obowiązków służbowych i powierzonym zakresem zadań na stanowisku służbowym na wniosek Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego KMP zawierający taką pozytywną ocenę. Nie jest, więc uprawniona argumentacja Komendanta Wojewódzkiego Policji zawarta w odpowiedzi na skargę, który podniósł, że zasadą jest niepodwyższanie dodatków służbowych wyłącznie z powodu odejścia policjanta ze służby, jednak w przedmiotowym wypadku wzięto pod uwagę wcześniejszą, długoletnią służbę skarżącej a oceny dokonał Komendant Miejski Policji biorąc pod uwagę opinię bezpośrednich przełożonych skarżącej E. B. Nie jest, bowiem dopuszczalne podwyższanie dodatków służbowych w związku z odejściem ze służby skoro takiej przesłanki nie przewidują wskazane powyżej przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Nie mogło to jednak wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia skoro taka argumentacja nie wynikała z uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji a stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę nie jest stanowiskiem organu wyrażonego w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do oddalenia skargi.