Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1839/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę


UZASADNIENIE

A. K. wniósł skargę na decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2021r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...], wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania o ustalenie istnienia stosunku służbowego i przywrócenia do służby.

A. K. w przedmiocie braku propozycji służby, czego następstwem było wygaśnięcie jego stosunku służbowego, skorzystał z dwóch ścieżek postępowania – sądowo administracyjnej, składając za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2017 r. oraz postępowania sądowego składając pozew do Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2017 r. o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenia do służby.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wydał decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby A. K., w której stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza z dniem [...] sierpnia 2017 r.

Od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], pismem z dnia [...] marca 2019 r. A. K. złożył odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W dniu 7 maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. w związku z prowadzonym postępowaniem w przedmiocie zwolnienia ze służby A. K. oraz w związku z decyzją Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w sprawie uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] dotyczącej wygaśnięcia stosunku służbowego A. K., zawiadomił zainteresowanego, iż nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a ze względu na szczególnie skomplikowany jej charakter i wyznaczył nowy termin na załatwienie sprawy, tj. do dnia 10 czerwca 2019 r., podczas którego zostanie wystosowany na podstawie art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) wniosek do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o pisemną wykładnię wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r o sygn. akt I OSK 1048/18.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wnioskiem z dnia 20 maja 2019 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wykładnię wyroku z dnia 18 grudnia 2018 (sygn. akt. I OSK 1048/18). W związku z faktem, iż Naczelny Sąd Administracyjny do dnia 10 czerwca 2019 r. nie dokonał wykładni wyroku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wydał w dniu [...] czerwca 2019 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 20 maja 2019 r. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt. I OSK 1048/18). Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt. I OSK 1048/18 wydał w dniu 18 września 2019 r. postanowienie o odmowie dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt. I OSK 1048/18, na które Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł w dniu 4 października 2019 r. zażalenie.

Pismem z dnia 30 października 2019 r. został złożony przez pełnomocnika A. K. wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Wniosek ten nie został uwzględniony, ponieważ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] nie otrzymał odpowiedzi na przesłane w dniu 4 października 2019 r. zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2019 r. (sygn. akt I OSK 1048/18).

W dniu 14 listopada 2019 r. do Izby Administracji Skarbowej w [...] wpłynęło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., w którym odrzucono zażalenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2019 r, sygn. akt. I OSK 1048/18 o odmowie dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt. I OSK 1048/18.

W związku z powyższym pismem z dnia 6 grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wydał postanowienie o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 4 grudnia 2019 r. A. K. złożył do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zażalenie - ponaglenie na przewlekłość postępowania przy wydawaniu decyzji oraz braku odpowiedzi na wnioski złożone do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] określające miejsce pełnienia służby, które w dniu 10 grudnia 2019 r. zostało przekazane do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,

W dniu [...] grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wydał decyzję stwierdzającą zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego A. K. (nr [...]).

Od przedmiotowej decyzji A. K. złożył w dniu 3 stycznia 2020 r. odwołanie, w którym między innymi zarzucił naruszenie art. 165 ust 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS.

W dniu [...] lutego 2020 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] ([...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego A. K. z upływem dnia [...] sierpnia 2017 r.

Od powyższej decyzji A. K. odwołał się pismem z dnia 31 marca 2020 r, do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...].

Jednocześnie w tej samej sprawie tj. stosunku służbowego Pana A. K. toczyło się postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt [...]).

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział [...] po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. K. przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w [...] o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby, postanowił stwierdzić swą niewłaściwość rzeczową i na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. przekazać sprawę Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Szef Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał kserokopię akt sprawy [...] z powództwa A. K. przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w [...] o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby - jako organowi właściwemu w sprawie.

Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] z uwagi na bezprzedmiotowość umorzył w całości postępowanie o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby A. K. zainicjowane pozwem sądowym z dnia [...] września 2017 r. (sygn. akt [...]).

Organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż w tej sprawie została już wydana decyzja administracyjna z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie zwolnienia ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego A. K., która jest decyzją ostateczną, niniejszą sprawę należało na podstawie art. 105 § 1 k.p.a umorzyć ze względu na bezprzedmiotowość postępowania, gdyż sprawa została już rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym.

A. K. odwołał się od powyższej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W odwołaniu zaskarżył decyzję organu I instancji w całości, wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie istnienia stosunku służby od dnia 1 września 2017 roku i przywrócenie go do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej od dnia 1 września 2017 roku na poprzednich warunkach służby i uposażenia obowiązujący przed dniem 1 września 2017 roku.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie prawa materialnego, a to:

- art, 45 ust, 1 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie orzeczenia w niniejszej sprawie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], mimo iż na etapie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt [...] organ I instancji występował w charakterze pozwanego, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż niniejsza sprawa została rozpoznana przez bezstronny organ, ponieważ na etapie postępowania przed Sądem Rejonowym w [...] organ I instancji był bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy;

2. Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to:

- art. 105 § 1 k.p.a. polegające na bezpodstawnym umorzeniu niniejszego postępowania przez organ I instancji z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, podczas gdy na tle niniejszej sprawy nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania, oraz podczas gdy wbrew twierdzeniom organu I instancji na tle niniejszej sprawy istnieją przesłanki o charakterze materialnoprawnym, które winny prowadzić do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym;

- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art, 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzytoczenie przez organ administracji publicznej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw faktycznych oraz prawnych wydania decyzji umarzającej postępowanie, podczas gdy obowiązkiem organu jest przedstawienie argumentacji faktycznej oraz prawnej rozstrzygnięcia zapadłej decyzji.

Po rozpoznaniu sprawy Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Artykuł 105 § 1 k.p.a. ustanawia ogólną regułę umarzania postępowania administracyjnego, dotyczącą działania organu administracji publicznej z urzędu. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest obligatoryjne. Do przypadków bezprzedmiotowości należy zaliczyć: żądanie strony dotyczy sprawy, która nie podlega rozstrzygnięciu co do jej istoty przez organ administracji publicznej, co ujawni się w toku postępowania (wyr. NSA z dnia 25.01.1990 r., II SA 1240/89, ONSA 1990, Nr 1, poz. 16), żądanie rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną (wyrok WSA w Krakowie z 15.01.2013 r., III SA/Kr 243/12, Legalis). Co do zasady przyjąć należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części.

Zdaniem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektor Izby Administracji w [...] słusznie uznał, iż istnieje tożsamość sprawy administracyjnej pomiędzy decyzją w przedmiocie zwolnienia ze służby A. K. a sprawą związaną z ustaleniem istnienia stosunku służby. Tożsamość sprawy administracyjnej będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Chodzi o te elementy stanu faktycznego, które mają znaczenie dla subsumcji przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawach rozstrzygniętych kolejnymi decyzjami (podobnie NSA II GSK 3044/15). Rozstrzygnięcie w kwestionowanej przez Skarżącego decyzji dotyczyło tych samych praw i obowiązków co w decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby. Podstawa prawna i faktyczna jest w rzeczywistości identyczna. Różnica roszczeń, którą pełnomocnik skarżącego próbuje wskazywać jako brak tożsamości sprawy, wynika jedynie z faktu, iż roszczenie o ustalenie istnienia stosunku służby jest roszczeniem właściwym na gruncie prawa pracy, natomiast na gruncie postępowania administracyjnego w grę wchodzi sądowa kontrola zasadności wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby. Podstawa prawna i faktyczna w obu postępowaniach jest identyczna. W obu postępowaniach należy zbadać i ocenić okoliczności będące podstawą zwolnienia ze służby A. K. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] w obu decyzjach wskazał takie same podstawy prawne i faktyczne (z art. 170 ust. 1 pkt 1 oraz art. 170 ust. 3 i art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.).

Organ wskazał, iż w świetle ustaleń doktryny procesu administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli zostaną spełnione łącznie co najmniej następujące warunki:

a) w przepisach materialnego prawa administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ingerencja w formie decyzji dopuszczalna jest jedynie w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną zawartą w przepisach powszechnie obowiązujących (wyr. z dnia 10 czerwca 1983 r., I SA 217/83 , ONSA 1983, nr 1, poz. 41; wyr. NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 805/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 70), upoważniającą organ administracji publicznej do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Jeśli zatem żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (wyr. NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., II SA 1240/89 , ONSA 1990, nr 1, poz. 16; wyr. NSA z dnia 22 maja 2001 r., II SA 1223/00 , niepubl.; wyr. WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2008 r., II SA/Łd 199/08, niepubl.);

b) nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (,..). Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy" (wyr. NSA z dnia 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98 , niepubl.).

Organ podkreśla, iż w niniejszej sprawie brak jest zarówno normy kompetencyjnej umożliwiającej wydanie decyzji w przedmiocie istnienia stosunku służby A. K., a jednocześnie organ wydał już decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby ww.

Szef KAS przyjął, iż w związku z powyższym skarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], jest zgodna z prawem.

A. K. wniósł skargę na decyzje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2021r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2021r., wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania o ustalenie istnienia stosunku służbowego i przywrócenia do służby.

Skarżący zarzucał:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji:

- art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie orzeczenia w niniejszej sprawie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], mimo iż na etapie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt [...] organ I instancji występował w charakterze pozwanego, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż niniejsza sprawa została rozpoznana przez bezstronny organ ponieważ na etapie postępowania przed Sądem Rejonowym w [...] organ I instancji był bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy,

2. Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to:

-art. 105 § 1 k.p.a. polegające na bezpodstawnym umorzeniu niniejszego postępowania przez organ I instancji z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, podczas gdy na tle niniejszej sprawy nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania, podczas gdy wbrew twierdzeniom organu I instancji na tle niniejszej sprawy istnieją przesłanki o charakterze materialnoprawnym, które winny prowadzić do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym,

-art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzytoczenie przez organ administracji publicznej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw faktycznych oraz prawnych wydania decyzji umarzającej postępowanie, podczas gdy obowiązkiem organu jest przedstawienie argumentacji faktycznej oraz prawnej rozstrzygnięcia zapadłej decyzji.

- art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 464 § 1 k.p.c. poprzez przekazanie sprawy przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...], podczas gdy w ocenie Skarżącego sprawa powinna być rozstrzygnięta przez organ do, którego została przekazana sprawa przez Sąd Rejonowy w [...],

- art. 464 § 2 k.p.c. poprzez umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podczas gdy przepisy postępowania cywilnego nie przewidują instytucji umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W pierwszej kolejności skarżący podnosi, że niezasadnie zostało przekazane rozpoznanie niniejszej sprawy Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...]. Zauważyć należy, że Sąd Rejonowy w [...] przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości rzeczowej Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Następnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej w [...] przekazał sprawę do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...]. Istotne znaczenie dla niniejszej sprawy ma również fakt, iż w sprawie o sygn. akt [...] Izba Administracji Skarbowej w [...] występowała w charakterze pozwanego, a zatem była zainteresowana konkretnym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy (oddaleniem powództwa). Przekazanie sprawy do rozpoznania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] doprowadziło do wystąpienia sytuacji, w której to Dyrektor był sędzią we własnej sprawie, a więc wydał rozstrzygnięcie korzystne dla siebie. Przepis art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W ocenie skarżącego stwierdzenie "właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd" należy interpretować rozszerzająco i zasada ta ma również zastosowanie w przypadku postępowania administracyjnego. Przeciwna wykładnia prowadziłaby do absurdalnego wniosku, że obywatel ma prawo wyłącznie do "właściwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu", a cała administracja publiczna zostałaby pozbawiona takiego przymiotu. Zauważa, że na tle niniejszej sprawy nie sposób organowi I instancji przypisać bezstronności. Jako podmiot bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem w sprawie o sygn. akt [...] przed Sądem Rejonowym w [...] organ w zasadzie rozstrzygnął spór niezasadnie umarzając przedmiotowe postępowanie.

Nadto w ocenie skarżącego na tle niniejszej sprawy doszło do naruszenia art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 464 § 1 k.p.c. poprzez przekazanie sprawy przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...], podczas gdy w ocenie skarżącego sprawa powinna być rozstrzygnięta przez organ do, którego została przekazana sprawa przez Sąd Rejonowy w [...]. W wyroku z dnia 18 października 2018 roku sygn. akt IV SAB/Wa 149/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyraził pogląd, iż postanowienie o przekazaniu sprawy na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. tym różni się od postanowienia o odrzuceniu pozwu (art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.), że wiąże sąd administracyjny nie tylko w zakresie właściwości, ale także w zakresie obowiązku rozpoznania sprawy niezależnie od wystąpienia innych przesłanek dopuszczalności skargi. W ocenie skarżącego skoro postanowienie sądu powszechnego wiążę sąd administracyjny to tym bardziej rozciąga się na organ administracji publicznej, który winien być związany postanowieniem Sądu przekazującego, a zatem to Szef Krajowej Administracji Skarbowej powinien rozstrzygnąć sprawę co do istoty, a nie ograniczyć się wyłącznie do przekazania sprawy do rozpoznania sprawy Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...].

W ocenie skarżącego organ I instancji błędnie przyjmuje, że decyzja z dnia [...] marca 2020 roku dotyczy tożsamego stanu prawnego i faktycznego. Natomiast decyzja z dnia [...] marca 2020 roku stanowi de facto wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 roku (sygn. akt I OSK 1048/18), w którym sąd zobowiązał Dyrektora do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Natomiast sprawa, która toczyła się przed Sądem Rejonowym w [...] sygn. akt [...] dotyczyło ustalenia istnienia stosunku służby i przywrócenia do służby. Nie można się zatem zgodzić, że przedmiotowe sprawy są tożsame w sensie materialnoprawnym. I fakt, iż Dyrektor wydał decyzję o stwierdzeniu ze służby nie przesądza, iż odwołujący się pozbawiony został legitymacji czynnej do skierowania sprawy o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby. Zdaniem skarżącego, są to sprawy o odmiennej podstawie faktycznej i prawnej wobec czego umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość uznać należy za całkowicie nieuzasadnione.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej wnosił o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów podlegała oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019r. I OPS 1/19 wskazał, że: "Przyjęcie przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej propozycji zatrudnienia i przekształcenie, z dniem określonym w tej propozycji, na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.) dotychczasowego stosunku służby w służbie przygotowawczej lub stałej w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas nieokreślony albo określony, nie wiąże się z obowiązkiem właściwego organu do wydania decyzji orzekającej o zakończeniu stosunku służbowego". Oceniając zgodność z prawem Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni regulacjach zawartych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm., dalej "p.w. KAS"). Z dniem 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, dalej "ustawa o KAS"). Z tym dniem utraciła moc obowiązującą m. in. ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r. poz.1799), która zgodnie z art. 1 ust. 1 regulowała zadania i organizację Służby Celnej – jednolitej umundurowanej formacji utworzonej w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, a także wykonywania obowiązków określonych w przepisach odrębnych, w szczególności w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od gier.

Ustawa o KAS powołała Krajową Administrację Skarbową, która przejęła realizację zadań wykonywanych przez kontrolę skarbową, administrację podatkową oraz Służbę Celną.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o KAS, Krajowa Administracja Skarbowa stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz nieopodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego UE, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. W ramach KAS wyodrębnia się Służbę Celno-Skarbową, będącą jednolitą i umundurowaną formacją, którą tworzą funkcjonariusze.

Pod względem organizacyjnym ustawa p.w. KAS przewiduje, że izba skarbowa kontynuuje działalność i staje się izbą administracji skarbowej, a izbę tę łączy się z mającymi siedzibę w tym samym województwie izbą celną i urzędem kontroli skarbowej (art. 160 ust. 2, ust. 4).

W odniesieniu do zasobów kadrowych dotychczasowej Służby Celnej ustawa p.w. KAS w art. 165 ust. 3 i 4 reguluje zasady dalszego zatrudniania dotychczasowych funkcjonariuszy celnych w jednostkach jednolitej Krajowej Administracji Skarbowej, powołanej w miejsce rozproszonej administracji podatkowej, służby celnej i kontroli skarbowej. W tym zakresie przewiduje, że funkcjonariusze celni, pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy o KAS, z zastrzeżeniem art. 170 p.w. KAS, funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość służby. W sprawach wynikających ze stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe.

Natomiast na podstawie art. 165 ust. 7 p.w. KAS Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Możliwość złożenia dotychczasowym funkcjonariuszom propozycji pracy określającej nowe warunki zatrudnienia przewidziana została w ww. ustawie także w art. 167 ust. 2 (w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych).

Zgodnie z art. 170 ust. 2 p.w. KAS, funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby.

Stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy o KAS (komórkach organizacyjnych urzędu obsługującego ministra, Krajowej Informacji Skarbowej, izbach administracji skarbowej i Szkole), wygasają:

- z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby;

- po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 1 p.w. KAS).

Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza w opisanych przypadkach traktuje się jak zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 3 p.w. KAS).

W wyroku z dnia 17 stycznia 2019r. sygn. akt I OSK 996/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niewątpliwie, w przypadku funkcjonariusza, któremu nie zaproponowano pełnienia dalszej służby ani nie przedstawiono propozycji zatrudnienia, przyjąć trzeba, że istnieje obowiązek organu wydania decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej zwolnienie ze służby. Podobnie rzecz ma się z funkcjonariuszem, który odmówił przyjęcia propozycji zatrudnienia lub służby. W tych sytuacjach podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby można wywieść z art. 170 ust. 1 i 3 p.w. KAS. w związku z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019r., sygn. akt I OPS 1/19).

Obligatoryjne i fakultatywne przesłanki zwolnienia ze służby zawarte są w art.179 i 180 ustawy o KAS. Ustawa wprowadzająca KAS zawiera jednak konstrukcje prawną wygaśnięcia stosunku służbowego. W wyniku nie przedstawienia funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia lub służby i wydaniu decyzji o wygaśnięciu stosunku służbowego dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019r. I OPS 1/19 wskazał, że: Reforma dotychczas istniejącej administracji skarbowej i powołanie Krajowej Administracji Skarbowej, która stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego UE, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych wymagała przyjęcia rozwiązań o charakterze przejściowym, w szczególności dotyczących kwestii pracowniczych. Wspomnieć przy tym należy, że ustawa p.w. KAS w art. 165 -174 statuuje zasady zatrudnienia funkcjonariuszy w nowym, skonsolidowanym organie administracji skarbowej, który powstał w miejsce trzech dotychczas funkcjonujących organów administracji skarbowej: administracji podatkowej, kontroli skarbowej i Służby Celnej. W ramach scalania administracji skarbowej następowała konsolidacja podmiotowa na poziomie regionalnym oraz lokalnym izb i urzędów skarbowych, urzędów kontroli skarbowych, izb i urzędów celnych w izby administracji skarbowej oraz w urzędy administracji skarbowej i urzędy celno-skarbowe (por. uzasadnienie do projektu ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, Druk sejmowy nr 826, s. 5). Powstał zatem nowy organ administracji skarbowej, który przejął kompetencje trzech dotychczas istniejących organów. Została zlikwidowana dotychczasowa Służba Celna, a w jej miejsce powołano w ramach KAS nową formację Służbę Celno-Skarbową. Powołując nowe organy administracji skarbowej ustawodawca miał prawo określić nowe warunki pracy lub służby. W konsekwencji uznać należało, że w stosunku do funkcjonariuszy Służby Celnej nie stosuje się więc już dotychczasowych przepisów art. 105 i 106 ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1799) określających zasady zwalniania celników ze służby, ponieważ ww. ustawa z dnia 27 sierpnia 2007 r. zgodnie z art. 159 pkt 3 p.w. KAS utraciła moc z dniem 1 marca 2017 r. Od tej daty, status prawny funkcjonariuszy zatrudnianych w nowym organie jakim jest Krajowa Administracja Skarbowa statuują zatem wyłącznie przepisy p.w. KAS.

Zgodnie z przedstawiona wykładnią przepisów w dniu 20 grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wydał decyzję stwierdzającą zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego A. K. (nr [...]).

Od przedmiotowej decyzji A. K. złożył w dniu 3 stycznia 2020 r. odwołanie, w którym między innymi zarzucił naruszenie art. 165 ust 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS.

W dniu [...] lutego 2020 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] ([...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego A. K. z upływem dnia [...] sierpnia 2017 r.

Od powyższej decyzji A. K. odwołał się pismem z dnia 31 marca 2020 r, do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...].

Powyższe wskazuje, iż w sprawie wydana został decyzja ostateczna w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego.

Jednocześnie w sprawie stosunku służbowego Pana A. K. toczyło się postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt [...]).

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział [...] po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. K. przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w [...] o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby, postanowił stwierdzić swą niewłaściwość rzeczową i na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. przekazać sprawę Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

Skarżący przed sądem powszechnym - Sądem Pracy, wnosił o ustalenie istnienia stosunku służbowego i przywrócenie do pracy. Dekodując roszczenie należy je "umieścić" w zakresie dyspozycji art. 189 k.p.c., zgodnie z którym "Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny". Sąd Pracy uznał, iż nie niej właściwy do rozpoznania tego typu roszczenia w zakresie sprawy z powództwa A. K. Nie oznacza to jednak, że organ ma obowiązek stosownie do dyspozycji art. 189 k.p.c. rozstrzygnąć ww. sprawę, niejako zastępując w tym zakresie sąd powszechny. Organ nie ma uprawnień aby na gruncie postępowania administracyjnego stosować przepis art. 189 k.p.c. czy też art. 464 § 1 czy 2 k.p.c. (dopuszczalność odrzucenia pozwu).

Zgodnie z treścią postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2021 r. sygn. II PSKP 6/21 "Ustanie stosunku służbowego i jednoczesne nawiązanie stosunku pracy. Charakter prawny sprawy o roszczenie o ustalenie stosunku służby czy o przywrócenie do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej na poprzednich warunkach. Niedopuszczalność odrzucenia pozwu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej." Podsumowując, roszczenie o ustalenie stosunku służby czy o przywrócenie do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej na poprzednich warunkach (a takie roszczenie sformułowała powódka) jest sprawą o ochronę stosunku służbowego oraz istotnych jego elementów, która podlega kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym oraz kontroli sądów administracyjnych. Nie jest więc sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c.

Wobec faktu prawomocności postanowienia o przekazaniu wydanego przez Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział [...] w sprawie sygn. [...], przedstawiona wykładnia ma jedynie charakter pomocniczy. Wskazuje jednak, iż jej podstawowym celem jest zabezpieczenie praw do rozpoznania sprawy pierwotnie przed organami a ewentualnie następczo również przed sądem administracyjnym. Nie można natomiast zakładać, iż na gruncie postępowania administracyjnego organy będą stosować przepisy postępowania cywilnego i "odtwarzać" rolę Sądu Pracy.

Prawo do merytorycznego rozpoznania sprawy, która dotyczy wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego zostało zrealizowane w postępowaniu, którego efektem było wydanie decyzji z dnia [...] marca 2020 r. oraz decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżący miał przy tym zapewnioną możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od decyzji z dnia [...] czerwca 2020r. Organ nie ma zatem prawnej możliwości, na gruncie sprawy przekazanej, niejako ponownego rozpoznania ww. sprawy i wydawania decyzji, które w swojej materii dublowałby decyzje z dnia [...] marca i [...] czerwca 2020r.

Słusznie zatem organ wskazał, iż w świetle ustaleń doktryny procesu administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli zostaną spełnione łącznie co najmniej następujące warunki:

a) w przepisach materialnego prawa administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ingerencja w formie decyzji dopuszczalna jest jedynie w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną zawartą w przepisach powszechnie obowiązujących (wyr. z dnia 10 czerwca 1983 r., I SA 217/83 , ONSA 1983, nr 1, poz. 41; wyr. NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 805/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 70), upoważniającą organ administracji publicznej do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Jeśli zatem żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (wyr. NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., II SA 1240/89 , ONSA 1990, nr 1, poz. 16; wyr. NSA z dnia 22 maja 2001 r., II SA 1223/00 , niepubl.; wyr. WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2008 r., II SA/Łd 199/08, niepubl.);

b) nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (,..). Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy" (wyr. NSA z dnia 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98 , niepubl.).

Natomiast w sprawie istotnie brak jest zarówno normy kompetencyjnej umożliwiającej wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia istnienia stosunku służby A. K. (art. 189 k.p.c. nie znajduje tu bowiem zastosowania), a jednocześnie organ wydał już decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego na gruncie przepisów ustawy wprowadzającej KAS. Rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia stosunku służbowego na podstawie art.189 k.p.c. czy też przywrócenia do pracy przepisy ustawy wprowadzającej KAS nie przewidują.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, tak jak wskazał to organ, sąd powszechny ma obowiązek przekazać sprawę właściwemu organowi bez badania zasadności zgłaszanego roszczenia. Tym samym orzeczenie z art. 464 § 1 k.p.c. ma znaczenie formalno-prawne (procesowe). Nie może ono jednak wskazywać (wiązać organu, któremu przekazano sprawę) co do sposobu dalszego procedowania w sprawie przez organ, któremu przekazano sprawę. To do oceny organu należy sposób dalszego procedowania w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. To też Szef Krajowej Administracji Skarbowej uczynił pismem nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. kierując się niżej wskazanymi przesłankami. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), do zadań dyrektora izby administracji skarbowej należy realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w izbie administracji skarbowej. Z kolei treść art. 145 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje jednoznacznie, że zadania kierownika jednostki organizacyjnej w sprawach z zakresu pracy i służby funkcjonariuszy w izbie administracji skarbowej wraz z podległymi jednostkami organizacyjnymi Krajowej Administracji Skarbowej wykonuje dyrektor izby administracji skarbowej. Tym samym dyrektor izby administracji skarbowej jest organem I instancji w zakresie ustalenia stosunku służbowego osób pełniących służbę w izbie administracji skarbowej, natomiast Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem II instancji w tych sprawach (art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej). Potwierdza, to również regulacja art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, która wskazuje, że dyrektor izby administracji skarbowej był uprawniony do składania odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017r., pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. W niniejszej sprawie był to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...].

Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] był organem I instancji w właściwym do rozpoznania sprawy, w tym również do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Skarżącemu przysługiwała możliwość wniesienia odwołania do Szefa KAS, z czego skorzystał. Następnie skarżącemu przysługiwało prawo do zainicjowania kontroli sądowoadministracyjnej. Prawa skarżącego określone w powołanych artykułach Konstytucji RP nie zostały zatem naruszone.

Należy podsumować, iż organy należycie uzasadniły decyzje oraz przytoczyły właściwe przepisy. Organ odwoławczy odniósł się przy tym do kwestii podniesionych w odwołaniu a decyzje organów obu instancji odpowiadały prawu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę.