Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 363/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 260 § 2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt VI SAB/Wa 16/18 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. Ł. na przewlekłe prowadzenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Warszawie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania zaświadczenia dotyczącego składek na ubezpieczenia zdrowotne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt VI SAB/Wa 16/18, odrzucił zażalenie W. Ł. na postanowienie tego Sądu z dnia 3 lipca 2019 r. utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 19 marca 2019 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w sprawie ze skargi W. Ł. na przewlekłe prowadzenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Warszawie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania zaświadczenia dotyczącego składek na ubezpieczenia zdrowotne.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zażalenie na postanowienie Sądu o utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jest niedopuszczalne, ponieważ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) nie przewiduje możliwości jego zaskarżenia. Podlega ono zatem odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego.

Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.).

Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji, postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania, odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji