Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 398/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.170, art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.15 ust.1 pkt. 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 586/14 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 586/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. W. S. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zmianę decyzji tegoż organu z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. Jednocześnie wystąpił o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] oraz opinii środowiskowej Komendanta Komisariatu Policji w B. z dnia 21 października 2008 r.

W odpowiedzi na wezwanie organu o sprecyzowanie trybu oraz podstawy prawnej żądania wniosku, W. S. pismem z dnia 30 listopada 2013 r. zwrócił się o wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. jako wydanej z naruszeniem prawa na podstawie fałszywych dowodów. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodów wymienionych w pkt 1 - 18 oraz "podjęcie działań w celu zlikwidowania grupy przestępczej działającej w [...] Związku Łowieckim oraz Kole Łowieckim "[...]" w L".

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendant Główny Policji, powołując w podstawie prawnej art. 156 § 1, art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 268a K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, uwzględniając podstawę prawną wydania decyzji -przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., poz. 525 ze zm.) w brzmieniu wówczas obowiązującym, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie daje podstaw do uznania, że w sprawie została spełniona którakolwiek z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ podkreślił, iż wskutek skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postępowanie zwyczajne poddane zostało kontroli sądowo-administracyjnej pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym, a także pod względem ewentualnego rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 334/10, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 398/11, nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów Policji, że przestępstwa, których skarżący się dopuścił, jak i okoliczności ich popełnienia, wykluczają możliwość posiadania przez niego broni. Za zgodne z prawem uznał również przyjęcie, że skoro strona została wykluczona z [...] Związku Łowieckiego, to utraciła tym samym możliwość wykonywania polowań, co upoważniało organ do cofnięcia jej pozwolenia na broń niezależnie od pozytywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania. Kwestia zgodności z prawem ww. decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń ma zatem walor powagi rzeczy osadzonej, a subiektywne odczucia strony, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie fałszywych dowodów i na żądanie "zorganizowanej grupy przestępczej", waloru tego nie niweczą.

Od powyższej decyzji W. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o zmianę decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz uwzględnienie jego żądania. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w pkt 2 wniosku (ppkt 1 - 19).

Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Wskazał, iż rzeczą organu w niniejszym postępowaniu było ustalenie, czy stanowiąca przedmiot postępowania nieważnościowego decyzja nie jest obarczona - w dacie jej wydania - którąkolwiek z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. (oraz czy nie zachodzą okoliczności wskazane w § 2 tego przepisu). Ustalony tym przepisem prawa tryb nadzwyczajny wzruszania decyzji nie dopuszcza zatem badania celowości i słuszności rozstrzygnięcia, co jest właściwe dla postępowania odwoławczego w trybie zwykłym, w ramach którego organ II instancji bada ponownie sprawę administracyjną tożsamą co do przedmiotu i podmiotu postępowania. Organ ponownie wskazał, iż w jego ocenie, nie zaistniała którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określonych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 K.p.a., czego nie zmieniają przedstawione przez stronę materiały dotyczące jej zdolności do dysponowania bronią oraz postępowań karnych i cywilnych, w których występowała w różnym charakterze. Z tego względu, zarzuty strony, odnośnie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, są bezzasadne. Jednocześnie strona nie wskazała, na czym miało polegać naruszenie przez Komendanta Głównego Policji przepisów Konstytucji RP, co uniemożliwia dokładniejsze ustosunkowanie się do tego zarzutu. Strona nie podniosła żadnych nowych okoliczności (nie ustalił ich również organ administracji publicznej), które pozwalałyby na stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Kryterium tego nie spełniają załączone przez stronę do wniosku o stwierdzenie nieważności oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy dokumenty ustalające, że jest ona członkiem [...] Związku Łowieckiego, a tym bardziej dokumenty z jej zawiadomień do Prokuratury, czy też dotyczące postępowań w sprawie nieprawidłowości w kole łowieckim strony, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a w szczególności nie było przedmiotem postępowania kwestionowanej przez stronę decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. Organ zauważył, iż niniejsze postępowanie toczy się w trybie nadzwyczajnym, a nie zwykłym, inne są zatem kryteria oceny naruszenia prawa w tym postępowaniu. Z tego względu okoliczność, iż W. S. jest członkiem [...] Związku Łowieckiego miałaby znaczenie w postępowaniu zwykłym i tylko w zakresie dodatkowej fakultatywnej przesłanki cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską, określonej w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, nie ma jednak znaczenia w postępowaniu nadzwyczajnym. Ponadto obligatoryjną przesłanką cofnięcia ww. pozwolenia na broń palną myśliwską był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., czego strona nie zakwestionowała ani we wniosku o stwierdzenie nieważności, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Końcowo organ ponownie powołał się na wyroki WSA w Warszawie z dnia 20 października 2010 r. oraz NSA z dnia 30 maja 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję W. S. zarzucił rażące naruszenie:

1) art. 2, art. 7, art. 31, art. 32 Konstytucji RP przez pominięcie demokratycznych zasad sprawiedliwości społecznej działaniem poza granicami prawa i dyskryminowania strony,

2) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez stronnicze wydanie decyzji i pominięcie wniosków dowodowych złożonych przez stronę.

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. zostały wydane z naruszeniem prawa.

Sąd podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana w szczególnym trybie postępowania - w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, podkreślając specyfikę tego postępowania i jego odrębny od postępowania zwykłego charakter.

Następnie Sąd wskazał na poczynione przez organ spostrzeżenia dotyczące kwestii legalności decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, która była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której przyjęto, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 K.p.a. Sąd przytoczył uzasadnienie ww. uchwały, w którym wskazano m.in., że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracyjnym możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej w trybie stwierdzenia nieważności w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte zostały zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Stwierdzono również, że zakaz uruchamiania w trybie postępowania nieważnościowego wzruszania decyzji ostatecznych, w stosunku do których orzekał merytorycznie sąd administracyjny, podlega ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd administracyjny kontroli, a z drugiej - fakt korzystania z przymiotu powagi rzeczy osądzonej (art. 170 i 171 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zatem w każdym przypadku ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej już wcześniej ocenie sądu, powinno zostać załatwione przez organ administracji rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 K.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania określonego w art. 157 § 3 K.p.a., wymaga zbadania jaki był zakres i przedmiot poprzedniego orzeczenia sądu administracyjnego kontrolującego legalność tej decyzji oraz czy strona występująca z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskazuje okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu.

Biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącego z dnia 30 listopada 2013 r., a następnie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygnięcie organu, podjęte na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 156 § 1 K.p.a., jest, w ocenie Sądu, prawidłowe.

Organ wskazał, iż uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., obligatoryjną przesłankę cofnięcia W. S. pozwolenia na broń palną myśliwską stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdzał skazanie wymienionego prawomocnymi wyrokami sądów karnych za przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. (groźba bezprawna - przestępstwo przeciwko wolności), art. 212 § 1 k.k. (pomówienie - przestępstwo przeciwko czci i nietykalności cielesnej) i z art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza państwowego - przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego). Powyższe, jak ocenił Sąd I instancji w wyroku z dnia 20 października 2010 r., upoważniało organ do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, zaś orzeczenia lekarskie i psychologiczne, a także pozytywna opinia z miejsca zamieszkania skarżącego nie niwelują przesłanek, które przesądziły o konieczności wydania ww. decyzji. Jednocześnie, dodatkową (fakultatywną) przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń stanowił przepis art. 18 ust. 4 ww. ustawy wobec wykluczenia skarżącego z [...] Związku Łowieckiego na mocy orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego z dnia [...] października 2007 r.

W ocenie Sądu, organ nadzoru trafnie stwierdził zatem, iż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nie jest dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, w szczególności z powodu rażącego naruszenia prawa, nie stanowią również okoliczności podnoszone przez skarżącego i wynikające z załączonych przez niego dokumentów. Sąd podkreślił, iż przy badaniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. obowiązkiem organu jest sprawdzenie jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie w zgromadzonym przez ten organ materiale dowodowym, oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Rzeczą organu nadzoru jest zatem podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który był podstawą do wydania decyzji ostatecznej w trybie zwykłym oraz w oparciu o przepisy prawne obowiązujące w dacie wydania tej decyzji. Z tego względu okoliczność dotycząca zatarcia skazania za popełnione przestępstwa, a także dokumenty pochodzące z późniejszego okresu ustalające, że skarżący jest członkiem [...] Związku Łowieckiego (wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...]), dotyczące umorzenia wobec skarżącego postępowania karnego z powodu przedawnienia karalności (wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2013 r., sygn. akt [...]), a także dotyczące zawiadomień kierowanych do Prokuratury nie mogą stanowić podstawy weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie nieważnościowym przewidzianym w art. 156 K.p.a. Natomiast dokumenty dotyczące nieprawidłowości w [...] Związku Łowieckim i Kole Łowieckim "[...]" w L. pozostają bez związku z przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżona w sprawie decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. zostały wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów postępowania dowodowego. Organ poddał stosownej analizie okoliczności faktyczne oraz stan prawny istniejący w dacie wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej. Swe stanowisko w sprawie należycie uzasadnił czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 2, art. 7, art. 31 oraz art. 32 Konstytucji RP. Organ działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, z poszanowaniem zasad ogólnych wynikających z ww. przepisów.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł W. S., zaskarżając wyrok w części (w zakresie pkt 1 - oddalenia skargi) i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne uznanie, że wyroki WSA w Warszawie oraz NSA wydane w sprawie ze skargi W. S. na decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń są wiążące w niniejszej sprawie nadzorczej i brak stwierdzenia naruszenia prawa w tamtej sprawie w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyduje wiążąco w sprawie obecnej o braku podstaw do uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, co oznaczałoby, że organy pozbawione są kompetencji do nadzorczego badania ostatecznych decyzji administracyjnych i uchylania ostatecznych decyzji w przypadku wcześniejszego poddania takich decyzji kontroli sądowoadministracyjnej ze skutkiem negatywnym dla skarżącego,

b) art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że zebrany materiał dowodowy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską jest pełny i został prawidłowo zebrany, pomimo nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego złożonych w postępowaniu administracyjnym i oparciu rozstrzygnięcia jedynie na podstawie dokumentacji przedstawionej przez organ,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, iż podczas wydawania zaskarżonej decyzji organ dokonując ustaleń faktycznych nie uwzględnił kwestii podnoszonych przez skarżącego, a tym samym niedostrzeżenia naruszenia przez organ zasad legalności, prawny obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

2. naruszenie prawa materialnego: art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa pomimo rażąco wadliwego uznania, że skarżący popełnił przesłanki zobowiązujące organ do cofnięcia pozwolenia na broń, podczas gdy nie udowodniono, że stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a jedynie przytoczono fragmenty wyroków w sprawach, w których wykonanie kary zostało zawieszone na okres próby, co znaczy, iż Sąd nie znalazł uzasadnienia dla natychmiastowego wykonania kary oraz odizolowania skarżącego jako jednostki zagrażającej bezpieczeństwu publicznemu.

Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, w przypadku zaś uznania przez Sąd, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania lub nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, w oparciu o art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art.170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd wskazał, że decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2009r. nr [...] w sprawie cofnięcia W. S. pozwolenia na broń palną myśliwską była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z [...] października 2010r. sygn. akt II SA/Wa 334/10 oraz po rozpoznaniu na ten wyrok skargi kasacyjnej: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2012r. sygn. akt II OSK 388/11). W wyniku rozpoznania sprawy skarga na decyzję objętą żądaniem stwierdzenia nieważności została oddalona. Sąd kontrolując zgodność z przepisami prawa nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego: art.18 ust.1 pkt.2 oraz 4 w związku z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy z 21 maj 1999 r. o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji z [...] grudnia 2009r. w postępowaniu zwykłym. W sprawie ma zastosowanie art.170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadnie Sąd powołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009r. I OPS 6/90: " Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania ( art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącym jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istot, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a.

W sprawie nie wywiedziono innych podstaw stwierdzenia nieważności decyzji wyliczonych w art. 156 § 1 k. p. a., poza przesłanką rażącego naruszenia prawa. Przesądza to o niedopuszczalności przedmiotowej stwierdzenia nieważności ze względu na moc prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy materialnego prawa. Do rażącego naruszenia prawa materialnego należy zaliczyć zastosowanie normy tego prawa do stanu faktycznego niezapisanego w tej normie ( błąd w subsumcji). Odmienna ocena stanu faktycznego sprawy nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa, a na takiej argumentacji oparto skargę kasacyjną.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w nadzwyczajnym postepowaniu, postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone wyłącznie do ustalenia, czy decyzja nie została dotknięta ciężką, kwalifikowana wadliwością wyliczoną enumeratywnie w art. 156 § 1 k. p. a. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego, a zatem nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 7 , art. 8, art. 77 § 1 , art. 80 k. p. a. Prowadzenie postepowania dowodowego jest dopuszczalne tylko gdy stan faktyczny sprawy nie odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawa materialnego. Nie dotyczy to jednak odmiennej oceny stanu faktycznego, który w sprawie nie został zakwestionowany.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zarzutu pełnego materiału dowodowego. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania dowodowego, a ocenia się ten stan według obowiązującego w dniu wydania decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności. Nie można zatem dla oceny zgodności z prawem uwzględnić okoliczności faktycznych, które powstały po wydaniu decyzji.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Zgodnie z art. 254 § 1 do rozpoznania wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie .