Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 319/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 us.t 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 293/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp.k. w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A. Sp. z o.o. Sp.k. w M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 2900 (dwa tysiące dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. sp. komandytowa w M. (dalej: Skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu (dalej: DIC), z dnia [...] stycznia 2016r., wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, uchylił zaskarżoną decyzję DIC, oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2015r., oraz umorzył postępowanie administracyjne.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

Skarżąca, w ramach działalności gospodarczej, prowadziła w M. restaurację przy stacji paliw. W dniu [...] marca 2012r. zawarła z firmą B. sp. z o.o. z siedzibą w K. umowę najmu, na mocy której w swoim lokalu udostępniła najemcy powierzchnię przeznaczoną na zainstalowanie urządzenia do gier. Strony umówiły się na zapłatę czynszu w wysokości 600 zł kwartalnie. Do obowiązków wynajmującego, wynikającego z postanowień umowy, było zapewnienie urządzeniu dostępu do energii elektrycznej, zabezpieczenie urządzenia przed uszkodzeniem przez osoby trzecie oraz zawiadomienie najemcy o ewentualnie zaistniałych nieprawidłowościach.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2012r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Rzeszowie stwierdzili, że zainstalowane w lokalu urządzenie do gier, Hot Spot, oferuje gry o których mowa w art. 2 ust 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015r. poz. 612, dalej: u.g.h.). Przeprowadzony w toku kontroli eksperyment wykazał, że gra ma charakter komercyjny, a przebieg gry ma charakter losowy.

W toku postępowania automat został poddany badaniom przez jednostkę badającą, Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu, w trakcie których stwierdzono, że jest on urządzeniem elektronicznym, oferującym gry o charakterze losowym.

Decyzją z dnia [...] maja 2015r. Naczelnik Urzędu Celnego w Rzeszowie wymierzył Skarżącej, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł., za urządzanie gier na opisanym wyżej automacie poza kasynem gry.

Po rozpoznaniu odwołania DIC decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

Powołując się na przepisy art. 6 ust 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust 1, art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h., podkreślił że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach. Automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych, służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego, natomiast urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, wymierzanej w drodze decyzji przez naczelnika urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

DIC wskazał, że ustalone na podstawie eksperymentu oraz opinii biegłego cechy urządzenia Hot Spot, a także rodzaje możliwych do przeprowadzenia na nich gier, wskazują, że urządzenie to oferuje gry podlegające rygorom ustawy o grach hazardowych. Są to bowiem gry losowe. W ocenie organu wyniki przeprowadzonego eksperymentu oraz wnioski płynące z badania automatu pozwalają na uznanie zainstalowanego automatu za urządzenie umożliwiające prowadzenie gier na automatach, w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Uznał również, że urządzającym gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. będzie osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry. Skarżąca, natomiast posiadająca tytuł prawny do władania lokalem, zawarła z innym podmiotem gospodarczym, umowę najmu powierzchni prowadzonego lokalu, pod instalację automatu do gry, udostępniła tym samym lokal i pobierała z tego tytułu wynagrodzenie, a tym samym wypełniła swoim zachowaniem znamiona pojęcia urządzania gier na automacie, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W zakresie bowiem obowiązków Skarżącej, wynikających z zawartej umowy leżało wyposażenie urządzenia w dostęp do energii elektrycznej, oraz nadzór gwarantujący eksploatację urządzenia zgodnie z jego przeznaczeniem, a także sprawowanie opieki nad urządzeniem oraz obowiązek zawiadamiania o nieprawidłowościach w działaniu urządzenia. Ponadto organ podkreślił, że Skarżąca aktywnie uczestniczyła w procesie urządzania gier poprzez obsługę grających.

Analizując charakter przepisów ustawy o grach, w tym tych dotyczących nakładania kar, w związku z prowadzeniem gier poza kasynem, uznał, iż przepisy te stanowią jedynie potencjalnie przepisy techniczne, w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE.

Uznał, że brak notyfikacji nie sprawia, że przepis techniczny traci swoją moc prawną w polskim porządku prawnym, bowiem pozostaje przepisem obowiązującym, powołując się na wyrok TK, P 4/14 z dnia 11 marca 2015 r. Tak więc obowiązek odmowy zastosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego posiada charakter względny i uzależniony jest od charakteru ewentualnych przepisów technicznych oraz okoliczności sprawy. W ocenie organu waga analizowanego zagadnienia, okoliczności sprawy oraz jej kontekst normatywny, nie dają podstaw do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h, nawet jeśliby przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. uznać za techniczny.

Po rozpoznaniu skargi, Sąd I instancji wyrokiem z dnia 11 października 2016r. uchylił zaskarżoną decyzję DIC, oraz poprzedzająca ja decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Rzeszowie z dnia 27 maja 2015r. i umorzył postepowanie zakończone w/w decyzją.

Uznał, że dokonana przez organy kwalifikacja automatu Hot Spot jest prawidłowa. Ustalenia faktyczne poczynione na podstawie prawidłowo przeprowadzonych dowodów z eksperymentu oraz opinii biegłego nie budziły bowiem wątpliwości sądu, co do charakteru przeprowadzanych na tym urządzeniu gier. Są to gry losowe, na wynik których grający nie ma żadnego wpływu, a jego aktywność ogranicza się jedynie do naciśnięcia przycisku "start", inicjującego obrót wirtualnych bębnów z symbolami.

Sąd podzielił natomiast, zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, to jest art. 89 ust 1 pkt. 2 u.g.h., poprzez uznanie Skarżącej, za osobę urządzającą grę na automatach poza kasynem gry.

Sąd uznał przy tym, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny, a ustalony stan faktyczny spełnia przesłankę zupełności, pozwalając na ocenę merytoryczną kwestii będących przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne, nie pozwalają na stwierdzenie że Skarżąca, jest urządzającą gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Sąd nie podzielił bowiem stanowiska organu, że Skarżąca przez samo udostępnienie powierzchni w swoim lokalu wyczerpała znamiona "urządzania" gier hazardowych, oraz że aktywnie uczestniczyła w procesie urządzania gier, poprzez sprawowanie nadzoru nad automatem, pilnowanie, aby automat ten nie uległ szkodzeniu, oraz zobowiązała się do zawiadomienia właściciela o ewentualnej awarii urządzenia. Wykazane czynności, w ocenie Sądu nie wyczerpują bowiem przesłanki urządzania gry na automacie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Konieczne jest bowiem ustalenie, że podmioty te działały wspólnie i w porozumieniu tj. zawarły umowę o współdziałanie, zakładającą pomiędzy uczestnikami przedsięwzięcia podział ról, odnoszący się do istotnych elementów przedsięwzięcia, polegającego na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych, bądź choćby realizowały owo współdziałanie w sposób faktyczny, wskazując na istnienie takiego porozumienia.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby Skarżąca przyjęła na siebie jakieś dodatkowe obowiązki w ramach procesu urządzania gier na kwestionowanym automacie. Z treści umowy wynikają jedynie obowiązki związane z zabezpieczeniem urządzeniu dostępu do energii elektrycznej oraz obowiązek ogólnej pieczy nad wstawionym do lokalu automatem. Nie ma także podstaw faktycznych aby przyjmować, że obowiązki stron były inne, aniżeli wynikające z tej umowy.

Kluczowym dla ustalenia kwestii nielegalnego współurządzania gry na automatach jest, zdaniem Sądu zakres partycypacji tego podmiotu zarówno w obowiązkach wynikających z organizowania gry, jak również w zyskach finansowych pochodzących z urządzania gier. Nie jest wystarczające natomiast, ustalenie że Skarżący jako wynajmujący lokal uzyskiwał czynsz z umowy najmu. Samo bowiem udostępnienie miejsca, czy lokalu w celu urządzania gier nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie, lecz co najwyżej warunkiem rozpoczęcia tego procesu, czyli swego rodzaju pośrednim uczestnictwem w procesie urządzania, które jednak ze względu na sankcyjny i dotkliwy charakter odpowiedzialności przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie może być jeszcze utożsamiane z zachowaniem wypełniającym ustawowe znamiona "urządzania gier". Koniecznym jest poczynienie ustaleń w kwestii zakresu obowiązków spoczywających na podmiocie udostępniającym lokal, które wskazywałyby na czynne uczestnictwo w tej działalności, a także pobieranie zysków z tej działalności, wykraczających jednak ponad sam czynsz, za wynajęcie powierzchni lokalu, a wskazujących na partycypowanie w zysku z urządzanych gier. Ustalenie udziału w zyskach z gry hazardowej czyni bowiem partycypującego zainteresowanym nie tylko tym, aby gry były urządzane, ale również skalą tych gier, co przecież przekłada się na wysokość uzyskiwanego zysku. W interesie takiej osoby jest więc zachęcanie do rozegrania gry, a co za tym idzie wyjaśnianie jej zasad grającym oraz udzielanie wszelkiej pomocy w tym zakresie.

Posiłkując się przepisem art. 35 pkt 6 u.g.h., zgodnie z którym wniosek o koncesję na kasyno gry powinien zawierać "odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry", wskazał, że urządzanie gry nie jest tożsame z zawarciem umowy zobowiązaniowej, obejmującej prawo do korzystania z lokalu, bądź jego części. Dlatego nieuprawnionym jest, zrównanie czynności zawarcia umowy oddania niewielkiej części lokalu do władania innemu podmiotowi w celu eksploatacji automatu, z pojęciem "urządzania gier" w znaczeniu art. 89 ust. 1 u.g.h.

Podkreślił, że działalność polegająca na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych może przyjmować różne formy i stopnie intensywności. Współudział w procesie urządzania gier może zatem przyjąć nie tylko zasadniczą formę obejmującą czynności warunkujące zaistnienie całego przedsięwzięcia (np. zakup urządzenia, zapewnienia odpowiedniego oprogramowania, obsługi technicznej lub konserwacji), lecz także może objąć czynności, które stanowią dalsze elementy warunkujące jego bieżącą ("marketingową") realizację. W tym ostatnim wypadku chodzi o wykorzystanie przez podmiot niebędący właścicielem automatu prowadzonej działalności (np. w zakresie usług gastronomicznych lub rozrywkowych) w celach zapewnienia powodzenia działalności w zakresie organizowania gier hazardowych.

W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Podkreślił przy tym, że tego rodzaju czynności muszą być wynikiem uprzedniego porozumienia i podziału ról pomiędzy współuczestnikami procederu nielegalnego urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Wskazał, że poza zapewnieniem zainstalowanemu w lokalu gastronomicznym w M., urządzeniu Hot Spot dostępu do energii elektrycznej, ogólnym obowiązkiem czuwania nad wstawionym do lokalu mieniem oraz informowania właściciela o ewentualnych nieprawidłowościach w jego działaniu, Skarżący będący podmiotem wynajmującym część powierzchni prowadzonego lokalu, nie wziął na siebie obowiązków mogących wskazywać na jego rzeczywiste zaangażowanie w proces urządzenia gier. Opisane bowiem obowiązki, nie wykraczają w ocenie Sądu, poza rzetelne i zgodne z obyczajem kupieckim, wykonywanie samej umowy najmu. Obowiązek przeciwdziałania uszkodzeniom automatu przez osoby trzecie, a także obowiązek informowania najemcy o ewentualnej wadliwości działania jego mienia mieści się, w ocenie Sądu, w zakresie rzetelnego wykonywania wiążącej strony umowy najmu, ale też wynika z troski i z zapobiegliwości przed ewentualną odpowiedzialnością za cudzą rzecz pozostawioną w jego lokalu. Należy bowiem zauważyć, że umowa obejmowała udostępnienie małej powierzchni ogólnodostępnego lokalu, nad całością którego pieczę sprawowała obsługa zatrudniana przez właściciela lokalu. Nie sposób zatem uznać, aby przy braku innych okoliczności wskazujących na urządzanie gier na automatach przez wynajmującego, z uwagi na sam tylko fakt sprawowania ogólnej pieczy nad całym lokalem wraz ze wstawionym doń sprzętem, wynajmujący wyczerpał przesłanki pozwalające na uznanie go za osobę współdziałającą przy urządzaniu gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Skarżąca umówiona była na stałą kwotę czynszu, niezależną od wysokości zysków z gry. Również wysokość tej stawki - 600 zł. kwartalnie, w której to kwocie zawarte są koszty działania urządzenia tj. zużycie energii elektrycznej - nie uzasadnia wniosku, jakoby skarżąca wykonywała jakąkolwiek inną umowę jak tylko udostępnianie powierzchni posiadanego lokalu, bądź też w sposób faktyczny realizowała czynności wskazujące na istnienie pomiędzy stronami umowy o współdziałanie.

Zainstalowane w lokalu urządzenie nie było przystosowane do samodzielnego wypłacania wygranej pieniężnej, a z ustalonego przez organ stanu faktycznego, nie wynika aby czynności te były faktycznie realizowane przez wynajmującego, czy tez osoby obsługujące lokal.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył DIC, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów prawa materialnego t.j. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest urządzającym gry na automatach (w rozumieniu tego przepisu) podmiot udostępniający we własnym lokalu część jego powierzchni z przeznaczeniem na instalację i eksploatację automatu do gier.

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji mimo braku podstaw do ich uchylenia.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, DIC wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się uzasadniona.

Spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji DIC, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i umorzenie postępowania.

Niezależnie bowiem od zaakceptowania stanowiska DIC co do charakteru gier urządzanych na automacie, zdaniem Sądu I instancji, przeprowadzone w sprawie przez organ administracji ustalenia faktyczne, należało uznać za niewystarczające dla oceny, że strona Skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co w konsekwencji nie mogło pozostawać bez wpływu na ocenę prawidłowości zastosowania tego przepisu prawa.

Sąd I instancji bowiem za niewystarczające uznał ograniczenie się przez organ administracji do treści umowy najmu powierzchni lokalu zawartych przez Skarżącą ze spółką Colin Williams, a to również w kontekście czynności faktycznych wykonywanych przez Skarżącą, które polegały, między innymi, na sprawowaniu nadzoru nad automatem, pilnowaniu aby automat nie uległ uszkodzeniu, zawiadamiania właściciela o ewentualnej awarii urządzenia, a które to czynności, zdaniem Sądu I instancji nie wskazują jeszcze na to, że to Skarżąca urządzała, czy też współurządzała gry na automatach poza kasynem gry.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej, sprowadzają się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie co wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, należy uznać za usprawiedliwione. Trafnie bowiem podważają prawidłowość wskazanego stanowiska Sądu I instancji co do wydania kontrolowanej przez ten Sąd decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, w sytuacji braku podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Należy podkreślić, że brak jest podstaw, do podważenia zasadności wniosków DIC, formułowanych na podstawie umowy najmu powierzchni lokalu zawartych przez Skarżącą w dniu 1 maca 2012 r. ze spółką z o.o. Colin Williams. Podkreślić należy, że dotyczyła ona najmu powierzchni lokalu, w którym, na jej podstawie, doszło do zainstalowania i udostępniania gier na automatach poza kasynem gry. Nie sposób jest zasadnie wywodzić, że tego rodzaju okoliczność nie mogła być zasadnie uznana za prawnie istotną z punktu widzenia formułowanych na jej podstawie ocen, co do uznania Skarżącej za urządzającą gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Brak jest podstaw, aby twierdzić, że konkretne czynności Skarżącej, mogły być uznane za realizujące znamiona deliktu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to musiałaby znajdować swoje źródło w konkretnych postanowieniach wymienionych umów, stanowiących podstawę prawną ich podejmowania. Na gruncie regulacji prawnej zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje, że określona nią sankcja administracyjna może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie, w tym samym miejscu i czasie, co wynika z kolei z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś, jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa, byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu, jako element wspólnego przedsięwzięcia. Przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (zob. np.: wyroki NSA z dnia: 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 2736/16; 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16).

W ich świetle natomiast, za uzasadniony należało uznać wniosek organu administracji, że Skarżąca, w tym również zważywszy na wskazany sposób jej zaangażowania, występowała w roli podmiotu udostępniającego miejsce, w którym wymienione automaty mogły być użytkowane, z jej aktywnym udziałem (nadzór na urządzeniem gwarantujący eksploatację urządzenia zgodnie z jego przeznaczeniem, sprawowanie opieki na urządzeniem, zawiadamianie o nieprawidłowościach w działaniu urządzenia), co w świetle przedstawionego powyżej rozumienia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przecież pozbawione prawnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie.

Zauważyć należy również, że wymieniona umowa najmu powierzchni lokalu, którą Sąd I instancji uznał za niewystarczającą, uznając tym samym, że ustalenia faktyczne przeprowadzone w sprawie nie są zupełne, nie mogły być ocenione inaczej, niż tylko jako podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego. Polegała ona na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony, to jest lokalu użytkowego oraz automatów do gier, które wspólnie nie tylko umożliwiały uruchomienie na nich gier w sposób dostępny dla ogółu, ale także umożliwiały wykorzystanie prowadzonej działalności, w postaci restauracji przy stacji paliw, w celach zapewnienia powodzenia działalności w zakresie organizowania gier hazardowych, a więc ich "urządzanie", w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 71/16).

W świetle przedstawionych argumentów, wbrew stanowisku wyrażonemu w kontrolowanym wyroku, nie sposób było więc upatrywać wadliwości zaskarżonej decyzji w braku prawidłowej wykładni, a w konsekwencji w nieprawidłowym zastosowaniu przez organ przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Stwierdzając w związku z powyższym, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i powinien podlegać uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii, korzystając na podstawie art. 188 p.p.s.a. z kompetencji do rozpoznania skargi strony na decyzję DIC, w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w świetle przedstawionych argumentów skarga ta nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku