Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 507/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 30 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak /spr./ Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant: asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 roku przy udziale sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 507/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł., działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 1, art. 2 § 1, art. 6 § 2, art. 13 § 1 i § 3 pkt 2, art. 15 § 1 pkt 1, art. 19 § 3 pkt 3, art. 83, art. 85 § 1, art. 209 § 1 pkt 1, art. 222 § 1, art. 226 § 1, art. 230, art. 231 § 1 pkt 1, art. 242 § 2, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), ust. 1 pkt b, ust. 10 i ust. 12 Części Pierwszej Postanowienia Wstępne A. Stawki Celne – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (zał. do Dz. U. Nr 146 poz. 1639 z późn. zm.), § 11 ust. 1 i § 20a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), § 23 ust. 1 pkt 4 i części V załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 z późn. zm.), uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego i ustalił kwotę długu celnego w wysokości 92.073,60 PLN. W uzasadnieniu decyzji podano następujący stan faktyczny;

W dniu 14 maja 2002r. Urząd Celny I w Ł. przyjął zgłoszenie celne SAD Spółki z o.o. A z siedzibą w P. do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu: 217 200 par skarpet męskich, 46 000 par skarpet damskich i 276 400 par skarpet dziecięcych z bawełny, zgodnie z rachunkiem nr [...] z dnia [...], kod [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zmiany elementów zapisu pola 31 dokumentu SAD oraz wartości celnej towaru, którą ustalono w wysokości 153 456 PLN, przyjmując stawkę konwencyjną 18% w oparciu o oryginał świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] wystawiony dnia [...] w Chinach i potwierdzający pochodzenie z Chin skarpet objętych rachunkiem nr [...]. Po opłaceniu należności celnych oraz podatku od towarów i usług towar został zwolniony i dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu [...]. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], a decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w dniu 1 września 2004r., oddalił skargę Spółki z o.o. A z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora izby Celnej w Ł. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]

W oparciu o art. 6 § 2 i art. 83 § 1 Kodeksu celnego Urząd Celny I w Ł. podjął czynności kontrolne, celem sprawdzenia prawidłowości zastosowanej stawki celnej dla zgłoszonych w dniu 14 maja 2002r. skarpet. Oryginał świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia [...] został przesłany do weryfikacji przez władze Chin, w oparciu o § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997r. W dniu 14 stycznia 2005r. chińskie władze celne poinformowały, iż świadectwo pochodzenia nr [...] jest fałszywe. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] nastąpiło wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...], a kolejnym postanowieniem z dnia [...] wyznaczono stronie termin siedmiu dni do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W dniu 15 marca 2005r. pełnomocnik Spółki A wniósł o zawieszenie postępowania celnego w trybie art. 201 ustawy ordynacja podatkowa do czasu dostarczenia retrospektywnego świadectwa pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] Postanowieniem z dnia [...] odmówiono zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, podnosząc, iż odpowiedź chińskiej administracji w przedmiocie pochodzenia towaru jest wiążąca dla polskiego organu celnego.

Biorąc pod uwagę całość zebranego materiału dowodowego, organ przyjął dla towarów objętych rachunkiem nr [...] z dnia [...] stawkę celną autonomiczną w wysokości 60% od wartości celnej 153456 PLN, ustalonej decyzją z dnia [...]

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki A zarzucił organowi naruszenie:

- art. 122 Ordynacji podatkowej – w wyniku nie podjęcia przez organ celny wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

- art. 187 Ordynacji podatkowej – w wyniku nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie,

- art. 201 § 3 Ordynacji podatkowej – przez błędne pouczenie w postanowieniu o odmowie zwieszenia postępowania o braku możliwości wniesienia zażalenia,

- art. 201 § 3 Ordynacji podatkowej – przez pominięcie w całości brzmienia tego przepisu w trakcie wydawania decyzji bez oczekiwania na zażalenie tego postanowienia, w wyniku czego uniemożliwiono stronie udział w tym postępowaniu,

- art. 123 § 1 w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej – poprzez uniemożliwienie złożenie zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania celnego poprzez wydanie decyzji celnej bez poczekania na zażalenie, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz czynnego udziału w postępowaniu celnym przez stronę, która chciała złożyć zażalenie na to postanowienie i zażalenie to złożyła.

Z uwagi na powyższe błędy proceduralne, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie postępowania do ponownego rozpatrzenia wraz z nakazaniem Naczelnikowi Urzędu Celnego przesłanie wniesionego zażalenia na postanowienie do Izby Celnej wraz z aktami sprawy celnej do załatwienia zgodnie z kolejnością.

Decyzją z dnia [...] o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Odpowiadając na zarzut strony skarżącej dotyczące naruszenia prawa procesowego, organ podał, iż jego zdaniem w toku postępowania nie został naruszony art. 121, 122, 123 ani 187 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ celny pierwszej instancji wydając postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania celnego, a następnie decyzję, dołożył należytej staranności, w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy, a że doszedł do odmiennych wniosków od skarżącego to nie oznacza, iż naruszył zasady postępowania procesowego. W ocenie organu zasada zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu została zachowana przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż podstawą do wznowienia postępowania celnego w niniejszej sprawie był negatywny wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...], co zobligowało organy celne do wydania decyzji określającej kwotę długu celnego z zastosowaniem prawidłowej stawki celnej przed upływem 3 lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. W ocenie organu. Importer musi liczyć się z możliwością weryfikacji zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów w terminie wynikającym z art. 65 § 5 Kodeksu celnego, a tym samym, że w wyniku takiej weryfikacji organ określi wobec importera obowiązek zapłaty cła w kwocie wyższej niż pierwotnie ustalona. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów jedynymi, wiarygodnymi informacjami dla władz celnych kraju importera są informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego, w tym przypadku Chin, a wyniki tej weryfikacji są wiążące dla polskich organów celnych. Organ dodał, iż kwestię błędnego pouczenia w postanowieniu z dnia [...] wyjaśnił w swoim postanowieniu z dnia [...] Podniósł, iż do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie przedstawiła żadnego nowego dowodu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik A Spółki z o.o. i zażądał uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] i przekazanie postępowania do ponownego rozpatrzenia wraz z nakazaniem Naczelnikowi Urzędu Celnego przesłanie wniesionego zażalenia na postanowienie do Izby Celnej wraz z aktami sprawy celnej do załatwienia zgodnie z kolejnością. Zaskarżonej decyzji, oprócz naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa podniesionych w odwołaniu z dnia 12 kwietnia 2005r., zarzucił naruszenie art. 19 § 2 Kodeksu celnego poprzez nie zażądanie dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów w wypadku wątpliwości co do pochodzenia towarów. W skardze podniesiono, iż w wyniku otrzymanej informacji o zakwestionowaniu świadectwa pochodzenia towarów, importer rozpoczął starania o pozyskanie retrospektywnego świadectwa pochodzenia towarów w związku z czym złożono do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o zawieszenie postępowania, gdyż w sprawie zachodzi szczególnie ważny interes strony polegający na próbie samodzielnego ustalenia stanu faktycznego oraz otrzymania od właściwego kraju świadectwa pochodzenia towaru. Naczelnik Urzędu Celnego wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, które zawierało błędne pouczenie o braku możliwości zaskarżenia tego postanowienia. Nie czekając na zażalenie tego postanowienia wyznaczono stronie termin do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w aktach oraz wydano zaskarżoną decyzję. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, uniemożliwiono w ten sposób stronie branie czynnego udziału w postępowaniu oraz wypaczono zasadę dwuinstancyjności postępowania. Podniesiono, iż Urząd Celny pominął zasadę dwuinstancyjności postępowania poprzez uniemożliwienie do dnia dzisiejszego wniesienia zażalenia na postanowienie. Postępowanie zakończono wydaniem decyzji, bez rozpatrzenia wszystkich zagadnień, jak choćby wniosku o zawieszenie postępowania, co stanowi brak rozpoznania sprawy i powinno skutkować uchyleniem decyzji celnych. Pełnomocnik wskazał, iż organ celny miał obowiązek poczekać na dosłanie wszystkich dowodów w sprawie i dopiero w decyzji ocenić materiał dowodowy. Sposób prowadzenia postępowania przez organy celne nie doprowadził, w ocenie strony skarżącej, do wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie, a organ celny wydał decyzję sprzeczną z prawem i posiadanymi dokumentami, czym naruszono m.in. zasadę wyrażona w art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 19 § 2 Kodeksu celnego, uznał ten zarzut za chybiony. Powołany przepis stanowi bowiem, iż w razie wątpliwości co do pochodzenia towarów organ celny może zażądać dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenia towarów, a organ celny w przedmiotowej sprawie takich wątpliwości nie miał, ponieważ otrzymał wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia z Chin.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób istotny, wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Bezspornym między stronami jest fakt dokonania przez chińską administrację celną negatywnej weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia [...] oraz zasadność wznowienia z urzędu przez organy celne postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...], dotyczącą zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu towarów według SAD [...] z dnia [...] (faktura nr [...] z dnia [...]). Zarzuty strony skarżącej odnoszą się do sposobu prowadzenia postępowania wszczętego postanowieniem z dnia [...], zwłaszcza w kontekście nie uwzględnienia wniosku Spółki A o zawieszenie postępowania celnego do czasu dostarczenia retrospektywnych świadectw towarów. Z akt administracyjnych wynika bowiem, iż w dniu 11 marca 2005r. strona skarżąca wniosła, na podstawie art. 201 ustawy Ordynacja podatkowa, o zawieszenie postępowania celnego w związku z potrzebą przeprowadzenia postępowania wstępnego przez Chińską Izbę Gospodarczą w zakresie otrzymania retrospektywnego świadectwa pochodzenia towarów. W ocenie strony skarżącej, powyższe zagadnienia należy traktować jako próbę samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie przed właściwą izbą gospodarczą w kraju wywozu jako rozpatrzenie zagadnienia wstępnego przez inny organ. W uzasadnieniu wniosku, Spółka podała, iż maksymalny czas potrzebny do przygotowania kompletu dokumentów nie przekroczy 60 dni. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie decyzji [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż kwestia pochodzenia towaru nie wymaga prowadzania dalszego postępowania wyjaśniającego, gdyż dokonano już oceny dokumentu przedstawionego wraz ze zgłoszeniem celnym. Zdaniem organu art. 201 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zawiera obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania, wśród których nie znajduje się przyczyna podana przez stronę. W pouczeniu postanowienia, organ zawarł informację, iż na postanowienie nie służy zażalenie, a strona może zaskarżyć je w odwołaniu od decyzji. Mimo takiego pouczenia, w dniu 5 kwietnia 2005r., pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] żądając jego uchylenia. Ponownie wskazał, iż Spółka przeprowadza dochodzenie, co do sposobu otrzymania nierzetelnych danych oraz stara się uzyskać prawidłowe świadectwo pochodzenia towarów. Zaznaczył, iż w związku z potrzebą ściągnięcia właściwych dokumentów, mających wpływ na wynik sprawy, wnosi o przedłużenie terminu postępowania do 60 dni. Dodał, iż organ celny I instancji wydał w dniu [...] decyzję bez przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego, sprzeczną z prawem i posiadanymi dokumentami. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł.. W uzasadnieniu organ podniósł, iż w sprawie nie zachodzi żaden z przypadków opisanych w art. 201 § 1 pkt 1-5 Ordynacji podatkowej, który pozwalałby na zawieszenie postępowania. Dodał, iż jest bezspornym, że organ I instancji zamieścił w swoim postanowieniu błędne pouczenie o nieprzysługiwaniu środków odwoławczych, jednak dokonał z urzędu sprostowania powyższej nieprawidłowości, a strona skorzystała z możliwości wniesienia zażalenia, wobec czego nie miało to istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Na tle powyższego stanu faktycznego, strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ celny art. 123 § 1 w związku z art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uniemożliwienie złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania celnego z uwagi na wydanie decyzji celnej bez poczekania na zażalenie, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz czynnego udziału w postępowaniu celnym przez stronę, która chciała złożyć zażalenie na to postanowienie i zażalenie to złożyła. Zarzuciła również, iż zaskarżona decyzja naruszyła art. 201 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędne pouczenie w postanowieniu o odmowie zawieszenia postępowania o braku możliwości wniesienia zażalenia oraz wydanie decyzji bez oczekiwania na zażalenie postanowienia, w wyniku czego uniemożliwiono udział stronie w tym postępowaniu. Powyższe zarzuty Sąd uznał za nieuzasadnione. Błędne pouczenie, zawarte w postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], co do braku możliwości zaskarżenia tego postanowienia, nie naruszyło zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ strona mimo takiego pouczenia skorzystała ze swoich uprawnień i wniosła zażalenie na to postanowienie, które zostało rozpatrzone przez organ drugiej instancji w dniu [...]. Dodatkowo, postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], zostało w dniu [...] z urzędu sprostowane, a błędny zapis co do braku możliwości wniesienia środka zaskarżenia został skorygowany. Brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do twierdzenia, iż niewłaściwe pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia [...], miało istotny wpływ na wynik sprawy, skoro strona skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie i zostało ono rozpatrzone przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez organ drugiej instancji. Za uchybienie procesowe należy w istocie uznać wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] w przedmiocie uchylenia decyzję nr [...] z dnia [...]. w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego przed ostatecznym rozstrzygnięciem wniosku strony z dnia 11 marca 2005r. o zawieszenie postępowania, jednak w ocenie Sądu uchybienie to również nie miało istotnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Uchybienie to dotyczyło postępowania przed organem pierwszej instancji, natomiast zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...], a więc już po ostatecznym rozpatrzeniu wniosku strony w przedmiocie zawieszenia postępowania. W ocenie Sądu, postępowanie prowadzone przed organem drugiej instancji konwalidowało błędy popełnione przez Naczelnika Urzędu Celnego. Zauważyć również należy, iż postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, zawierało pouczenie o możliwości wniesienia na to postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z czego strona nie skorzystała. Istotne jest również w ocenie Sądu, iż we wniosku z dnia 11 marca 2005r. o zawieszenie postępowania, jak również w zażaleniu na postanowienie z dnia [...], Spółka A prosiła o zawieszenie postępowania o 60 dni w celu dostarczenia organom celnym niezbędnych dokumentów. Abstrahując od merytorycznej zasadności odmowy zawieszenia przez organy celne postępowania w niniejszej sprawie, należy zauważyć, iż od momentu złożenia wniosku o zawieszenie postępowania do dnia wydania zaskarżonej decyzji upłynęło ponad 100 dni, a strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rozprawie w dniu 16 marca 2006r., Spółka A do chwili obecnej nie przedłożyła w sprawie żadnych nowych dokumentów. Brak jest zatem w ocenie Sądu podstaw do uznania, iż odmowa zawieszenia przez organy celne postępowania w niniejszej sprawie mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sad nie dopatrzył się również naruszenia przez organy celne zasady czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu. Jak zaznaczono to wyżej, w ocenie Sądu, sam fakt umieszczenia błędnego pouczenia w postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nie spowodował istotnego ograniczenia uprawnień strony skarżącej, skoro wniosła ona zażalenie na to postanowienie i zostało ono ostatecznie rozpoznane przez wydaniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, zasada zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu została zachowana zarówno przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego uchylił własną decyzję z dnia [...] i ustalił zobowiązanie celne w nowej wysokości. Organ ten wywiązał się z obowiązku poinformowania strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, wynikającym z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa (postanowienie z dnia [...] – k. 48 akt administracyjnych). W postępowaniu przed organem odwoławczym strona również miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie – postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] (k. 78 akt administracyjnych). Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie przedstawiła żadnego nowego dowodu.

W ocenie Sądu, bark jest również podstaw do uznania, iż organy celne naruszyły art. 122 i 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy. Nie uchybiły również art. 19 § 2 Kodeksu celnego poprzez nie zażądanie dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów. Weryfikacja świadectwa pochodzenia sprowadzonych przez Spółkę towarów, przeprowadzona została w trybie urzędowej współpracy administracyjnej Polski i Chin i jej wyniki są wiążące dla polskich organów celnych. Nie ulega wątpliwości, iż przy ocenie dokumentów pochodzenia towarów, informacje uzyskane od administracji celnej kraju eksportującego są wiarygodnym źródłem dowodowym. Trudno jest zatem zarzucić organom błędną ocenę materiału dowodowego sprawy. Słusznie, zdaniem Sądu, organy celne uznały, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] i wydania nowej decyzji o wysokości długu celnego. Organ nie musiał żądać dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów (art. 19 § 2 Kodeksu celnego), bowiem w przedmiotowej sprawie nie miał wątpliwości, co do pochodzenia towarów, gdyż otrzymał wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia od chińskich władz celnych.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy celne zasady wyrażonej w art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W związku z tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić.