Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 288/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 26 września 2013 r. T. W., na podstawie

art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej

w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wnioskodawczyni zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Uzasadniając wniosek powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] wznowił ww. postępowanie podatkowe. W toku tego postępowania uznał, że zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania i na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej postanowieniem z 13 stycznia 2014 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z 28 marca 2014 r., zawiesił z urzędu to postępowanie, do czasy rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wątpliwości co do treści wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09, zgłoszonych przez Marszała Sejmu.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. T. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał m.in., że postanowieniem z 2 kwietnia 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści części I punktu 2 w związku z punktem 3 i częścią II wyroku TK z 18 lipca 2013r. sygn. akt SK 18/09. Uznając zatem, że ustała przyczyna zawieszenia uniemożliwiająca prowadzenie postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie wznowione. W związku z powyższym, na podstawie

art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej "ustawa p.p.s.a.", wniósł o rozważenie możliwości umorzenia postępowania sądowego, bowiem stało się ono bezprzedmiotowe na skutek wydania ww. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania polega na przerwaniu i zakończeniu postępowania z uwagi na wystąpienie zdarzeń, które uniemożliwiają rozstrzygnięcie o istocie sprawy stanowiącej przesłankę wniesienia środka zaskarżenia. Zatem bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi m.in. wtedy, kiedy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia,

a więc gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie zostaje pozbawione bytu prawnego.

Taka sytuacja wystąpiła na gruncie rozpatrywanej sprawy. Kontroli Sądu poddano postanowienie organu odwoławczego w sprawie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. z [...] r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie, mając na uwadze fakt, że kwestia stanowiąca, jego zdaniem, zagadnienie wstępne została już rozstrzygnięta, gdyż postanowieniem

z 2 kwietnia 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił wyjaśnienia wątpliwości przedstawionych we wniosku Marszałka Sejmu.

Faktycznie sąd administracyjny kontroluje postanowienia/decyzje organów administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem w momencie wydawania tych orzeczeń, jednakże nie można oceniać merytorycznie zarzutów skargi, kiedy

w momencie orzekania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zaistniała sytuacja, że nie ma w obiegu prawnym aktu administracyjnego, będącego przedmiotem kontroli Sądu. W sytuacji bowiem, kiedy w wyniku merytorycznej oceny zarzutów skargi, zaistniała by podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jakiej treści miałoby być uzasadnienie co do dalszego postępowania, kiedy w obiegu prawnym nie ma aktu administracyjnego. Kontrola merytoryczna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonego postanowienia byłaby bowiem zbędna

z uwagi, że wyrok odnoszący się do nieistniejącego aktu nie wywiera żadnych skutków prawnych i byłoby to orzekanie praktycznie pozbawione racjonalności.

Istotne natomiast jest, że cel w postaci uruchomienia postępowania, po jego zawieszeniu, można uzyskać w dwojaki sposób: albo poprzez usunięcie z obrotu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania, albo poprzez wydanie postanowienia o podjęciu postępowania. W sferze skutków prawnych podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie skutków zawieszenia postępowania, uruchomiony bowiem zostaje wówczas bieg postępowania.

Na skutek postanowienia z 29 kwietnia 2014 r. o podjęciu zawieszonego postępowanie, ustał byt prawny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r.. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Z tych względów rozpatrzenie skargi zawierającej zarzuty na te postanowienia

i zmierzającej de facto do podjęcia przez organ zawieszonego postępowania, stało się bezprzedmiotowe, ze względu na brak przedmiotu sporu. W związku

z powyższym dalsze prowadzenie postępowania byłoby nieuzasadnione.

Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.