Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 801/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 27, art. 29 i art. 30
journal: Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 139 poz 1 art. 17 ust. 1
law: Rozporządzenie (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych
article: § 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2010 nr 93 poz 600
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o  produktach pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z siedzibą w S. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. właściwego dla powiatu s. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie wymagań w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Dnia [...] lipca 2012 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w zakładzie skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. P. U. U. i H. "[...]" M. P. W wyniku kontroli, udokumentowanej protokołem Lista Kontrolna SPIWET nr [...]

z dnia [...] lipca 2012 r., stwierdzono szereg uchybień polegających na tym, iż:

1) okazana podczas kontroli dokumentacja systemu opartego na zasadach HACCP nie uwzględnia wszystkich etapów produkcji np. nie okazano analizy zagrożeń dla rozbioru;

2) okazany podczas kontroli rejestr temperatur nie uwzględnia magazynu wyrobu gotowego;

3) w pomieszczeniu jelit i pakowania wyrobów gotowych w dniu kontroli umywalki były niesprawne;

4) powierzchnia sufitu wymaga odnowienia w pomieszczeniu na czyste pojemniki, chłodni półtusz i hali uboju;

5) zła kondycja techniczna podłogi w pomieszczeniu obróbki termicznej, w hali uboju, co nie zapewnia właściwego odwadniania podłogowego;

6) odpryski płytek na ścianach w peklowni;

7) w pomieszczeniu do przechowywania UPPZ w dniu kontroli był niesprawny agregat chłodniczy;

8) podczas kontroli nie okazano rejestru UPPZ oraz dokumentacji do właściwego terytorialnie PLW potwierdzającej uprawnienia podmiotu do odbioru kategorii 2;

9) podczas kontroli nie okazano pisemnych procedur postępowania z UPPZ na każdym etapie produkcji;

10) podczas kontroli nie okazano analizy tendencji badań mikrobiologicznych;

11) okazany podczas kontroli program zwalczania szkodników niedostosowany do specyfiki zakładu np. zawiera procedury postępowania ze szkodnikami zbożowymi.

W oparciu o ustalenia ww. kontroli, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] nakazującą skarżącemu usunięcie stwierdzonych uchybień w określonych terminach. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł. Na skutek wniesionego odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. organ

I instancji działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 27, art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów

o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 93, poz. 600) oraz zgodnie z art. 104 k.p.a. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za następujące naruszenia:

1) uszkodzoną posadzkę w pomieszczeniu obróbki termicznej i w hali uboju w kwocie [...] zł;

2) niedostosowaną do specyfiki zakładu procedurę zwalczania szkodników np. zawierającą procedury postępowania ze szkodnikami zbożowymi w kwocie [...] zł;

3) uszkodzone elementy ścian w peklowni w kwocie [...]zł;

4) niesprawne umywalki w pomieszczeniu przelewania jelit i w pomieszczeniu pakowania wyrobów gotowych w kwocie [...]zł;

5) zły stan powierzchni sufitu [...]zł.

Uzasadniając organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy. Wyjaśnił, iż

w art. 26 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego ustawodawca nałożył na powiatowego lekarza weterynarii obowiązek nakładania kar pieniężnych za nie przestrzeganie przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego warunków określonych

w aktualnie obowiązującym prawodawstwie. Natomiast w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 93 poz. 600) określona została wysokość kar pieniężnych za określone naruszenia. Zgodnie z § 1 pkt 7 wskazanego rozporządzenia za niespełnienie wymagań określonych w załączniku II, rozdziałach II i IX rozporządzenia (WE) 852/2004 minister właściwy ds. rolnictwa określił wysokość kary pieniężnej w zakresie od 2000 zł do 33000 zł. Wysokość kary pieniężnej może zostać określona do wysokości trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2012 wynosiło 3521,67 zł. Organ I instancji podniósł, iż z uwagi, że kara wymierzana jest po raz pierwszy i jest to mały zakład, w celu wywołania efektu edukacyjnego, zdecydował się wymierzyć minimalny wymiar kary za poszczególne przewinienia.

W złożonym odwołaniu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i stwierdzenie, że decyzja ta nie podlega wykonaniu. Zarzucił:

a) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie kary pieniężnej mimo nałożenie obowiązku usunięcia wszelkich uchybień, których to dokonał skarżący, co już powinno być uznane za środek egzekucyjny,

a zgodnie z powyższym przepisem środki egzekucyjne powinny być najmniej uciążliwe dla zobowiązanego;

b) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie kary pieniężnej mimo, iż skarżący dokonał wykonał wszelkie obowiązki nałożone na niego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii

w wyznaczonym przez niego terminie oraz nie przesłanie pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego;

c) błędne przyjęcie, że skarżący nie spełniał wymogów określonych

w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), w szczególności w załączniku II w rozdziale II, IX, co skutkowało wymierzeniem kar za każde uchybienie w kwocie po [...] zł, podczas gdy stwierdzone nieprawidłowości były drobne bez wpływu na zachowanie czystości i dezynfekcję i zostały niezwłocznie usunięte w terminie wyznaczonym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, co skutkowało załatwieniem sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego i wymierzeniem kary;

d) naruszenia przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 19a i 19 c ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego polegającej na zawarciu w dokumentacji

z kontroli nieprecyzyjnych sformułowań i nieprawdziwych ustaleń, przeczących sobie wzajemnie np. dobry stan, uzupełnić braki, zła kondycja podłogi;

e) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia polegającą na stwierdzeniu, że stwierdzone uchybienia skutkują zagrożeniem dla bezpieczeństwa zdrowia publicznego, w szczególności na zachowanie czystości i dezynfekcję, bez wskazania czym konkretnie to polega.

Rozpatrując odwołanie skarżącego, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając przytoczył brzmienie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit a zdanie pierwsze i drugie ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Wskazał, iż organ I instancji właściwie uzasadnił wysokość nałożonej kary i jednoznacznie określił za które uchybienia stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] lipca 2012 roku wymierzył przedmiotową karę pieniężną, szczegółowo przywołując przepisy, które one naruszają. W ocenie organu odwoławczego wskazanie naruszeń konkretnych przepisów jest wystarczające dla uzasadnienia konieczności poprawy stanu technicznego przedsiębiorstwa bądź dokumentacji zakładowej, tym bardziej, że zapewnienie zgodności z wymogami prawa żywnościowego leży w gestii podmiotu działającego na rynku spożywczym.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, iż podnoszona przez skarżącego kwestia natychmiastowego usunięcia uchybień nie może wpływać na dalsze postępowanie organu I instancji. Stwierdził, iż postępowanie

w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest następstwem stwierdzonych podczas kontroli uchybień i dla jego prowadzenia nie ma znaczenia kiedy stwierdzone uchybienia zostały przez stronę usunięte. Istotne jest natomiast to, iż przedmiotowe uchybienia zostały przez organ stwierdzone. Ponadto zauważył, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury

w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L.02.31.1 ze zm.) obowiązkiem podmiotu działającego na rynku spożywczym jest zapewnienie na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, zgodności tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. To podmiot odpowiada za przedsiębiorstwo i niezależnie od czasu i miejsca wystąpienia usterki technicznej, uchybienia strukturalnego, czy też dokumentacyjnego ma obowiązek jego usunięcia, bez względu na fakt kontroli lub jej brak. Stwierdzenie uchybień podczas kontroli jest wystarczającym warunkiem do zastosowana przepisów zobowiązujących organ I instancji do wymierzenia kary w drodze decyzji administracyjnej.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący uczestniczył w kontroli, nie wniósł uwag do protokołu z kontroli nr [...], jak również go podpisał, czym potwierdził jego zapisy. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał więc twierdzenie, że jakiekolwiek uwagi strony zostały w nim pominięte, jak i nieuzasadnione jest kwestionowanie sformułowań zawartych w protokole z kontroli. Zauważył także, iż skarżący nie wniósł odwołania od decyzji nakazującej usunięcie uchybień nim ta stała się ostateczna, przez co uznać należy, iż stan faktyczny sprawy został ustalony właściwe i nie uzasadnione staje się rozpatrywanie słuszności stwierdzonych uchybień. Dodatkowo wskazał, iż na okoliczność czynnego uczestnictwa skarżącego

w postępowaniu w dniu [...] maja 2013 roku została sporządzona notatka służbowa z jego wizyty w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii z siedzibą w O. podpisana przez inspektora weterynaryjnego ds. bezpieczeństwa żywności oraz skarżącego.

Przywołując przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ odwoławczy podniósł, iż w zaistniałym stanie faktycznym przepisy te mają zastosowanie dopiero wówczas, gdy strona nie wykona obowiązku nałożonego przez organ I instancji, a polegającego na zapłaceniu wymierzonej kary pieniężnej. Dlatego też organ odwoławczy uznał, iż twierdzenia skarżącego dotyczące braku przesłania pisemnego upomnienia zwierającego wezwanie do wykonania obowiązku nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że decyzja ta nie podlega wykonaniu. W całości powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r. (por. str. 3 i 4 uzasadnienia – dopisek Sądu). Ponadto zarzucił niewyjaśnienie w decyzji podstaw faktycznych wydanej decyzji

w kontekście rzekomych zaniedbań ze strony skarżącego, które były podstawą wymierzenia kary.

Uzasadniając skarżący wskazał, iż stwierdzonych nieprawidłowości nie można uznać za rażące, a przeciwnie za drobne, które nie miały wpływu na zachowanie odpowiednich standardów czystości. Wyjaśnił, iż posadzki w wymienionych w decyzji pomieszczeniach faktycznie miały niewielkie wżery, ale nie czyniło to ich trudnymi do czyszczenia i dezynfekcji. Z kolei program do zwalczania szkodników oprócz procedur zwalczania szkodników występujących w tego typu zakładzie zawierał również procedury postępowania za szkodnikami zbożowymi, co nie czyniło go złym, czy też nieprzydatnym, ale przeciwnie użytecznym, bowiem w zakładzie używane są kasze

i mąka ziemniaczana. W peklowni były uszkodzone płytki (odpryski) w ilości 7 sztuk, przy samym suficie, ale zdaniem skarżącego nie miało to wpływu na łatwość czyszczenia i dezynfekcji. Natomiast niesprawność umywalek polegała na tym, że przy jednej była tylko zimna woda, ponieważ podgrzewacz był uszkodzony, a przy drugiej od spodu był drobny wyciek, ale obie te usterki w dniu kontroli zostały usunięte, co nie ma odzwierciedlenia w protokole kontroli. Skarżący wskazał także, iż powierzchnie sufitów w niektórych miejscach wymagały odnowienia, lecz nie były w stanie złym, czy krytycznym. Obecnie wszystkie sufity w pomieszczeniach produkcyjnych są wyłożone płytami nienasiąkliwymi. Jednocześnie podniósł, iż wszystkie wymienione uchybienia

w oznaczonym terminie przez lekarza zostały wykonane, co zostało zgłoszone. Dlatego też – w jego ocenie – w powyższej sytuacji kara, jaka została wymierzona za ww. uchybienia jest zbyt surowa i należy się zastanowić czy zasadna, skoro były one drobne bez wpływu na prawidłowy przebieg produkcji, czy też uboju. Zdaniem skarżącego uchybienia te były wyszukane na siłę, by ukarać skarżącego i chyba tylko taki był cel kontroli.

Reasumując skarżący stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości uchybień, które zostały stwierdzone nie jest znaczny, co winno skutkować nie wymierzeniem kary, przynajmniej za niektóre z uchybień. Zdaniem skarżącego organ I i II instancji dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego polegającej na zawarciu w dokumentacji

z kontroli nieprecyzyjnych sformułowań i nieprawdziwych ustaleń, przeczących sobie wzajemnie np. dobry stan, uzupełnić braki, zła kondycja podłogi, bez wskazania, jaki był stan podłogi u skarżącego i jaki to miało wpływ na naruszenie warunków czystości

i dezynfekcję.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. ustanowiony przez skarżącego profesjonalny pełnomocnik poparł dotychczasowe stanowisko wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r. Dodatkowo wskazał m.in., iż organy orzekające jedynie lakonicznie odniosły się zarówno w protokole z dnia [...] lipca 2012 r., jak i swoich decyzjach do podstaw nałożenia określonych kar pieniężnych, czym w rezultacie naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego art. 7, 77, 80 oraz 107 k.p.a., ale także przepisy prawa materialnego tj. powołane w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. przepisy dotyczące określonych naruszeń Rozporządzenia WE 852/2004 z uwagi na bezpodstawne zastosowanie tych ostatnich. Ponadto pełnomocnik skarżącego podniósł, że stwierdzenia wyrażone w ww. protokole naruszają również art. 19d ust. 1 pkt 5 ustawy

o inspekcji weterynaryjnej, zgodnie z którym z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli zawierający opis stwierdzonego w wyniku kontroli stanu faktycznego,

w tym ujawnionych nieprawidłowości oraz ich zakresu i skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu

§ 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający

w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie narusza ona prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wskazać, iż od dnia 1 maja 2004 r. Rzeczypospolita Polska jest członkiem Unii Europejskiej, przez co ma obowiązek przestrzegania norm wspólnotowego porządku prawnego w równej mierze jak norm prawa krajowego. Stąd też, kontrola zachowania reżimów sanitarnych produkcji, przechowywania i dystrybucji produktów żywnościowych sprawowana jest w oparciu o przepisy prawa krajowego

i unijnego.

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdowały przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.), które określają m.in. właściwość organów Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie higieny i kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego wskazując, że organy te uprawnione są do sprawowania kontroli określonej

w przepisach unijnych. Przepis art. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego wymienia przepisy unijne normujące zakres takiej kontroli stanowiąc, że są to m.in.: rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 1), dlatego też zasadnie organy administracji publicznej odwołały się do prawa unijnego, skoro również organy administracyjne zobowiązane są do stosowania bezpośrednio norm UE.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt. 1 lit. a zdanie pierwsze i drugie ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004, lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub określone

w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Z kolei wysokość kar pieniężnych za ww. naruszenia,

w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 93, poz. 600). Stosownie do § 1 pkt 7 wskazanego rozporządzenia wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego wynosi od 2.000 zł do 33.000 zł za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II

w rozdziale I, II, V, IX, lub XI.

W kontrolowanej sprawie skarżącemu wymierzono karę pieniężną w kwocie po [...] zł za każde następujące uchybienie tj.: uszkodzoną posadzkę w pomieszczeniu obróbki termicznej i w hali uboju (naruszenie przepisów załącznika II, rozdział II ust. 1 lit. a); niedostosowaną do specyfiki zakładu procedurę zwalczania szkodników np. zawierającą procedury postępowania ze szkodnikami zbożowymi (naruszenie przepisów załącznika II, rozdział IX ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004); uszkodzone elementy ścian w peklowni (naruszenie przepisów załącznika II, rozdział II ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 852/2004); niesprawne umywalki w pomieszczeniu przelewania jelit i w pomieszczeniu pakowania wyrobów gotowych (naruszenie przepisów załącznika II, rozdział I ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004) oraz zły stan powierzchni sufitu (naruszenie przepisów załącznika II, rozdział II ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 852/2004). Skarżący nie kwestionował w zasadzie faktu stwierdzonych przez organy administracji uchybień, jednakże jego zdaniem nieprawidłowości tych nie można uznać za rażące. W ocenie skarżącego uchybienia te były drobne bez wpływu na zachowanie czystości i dezynfekcję, jak i niezwłocznie usunięte, a stopień ich społecznej szkodliwości nie był znaczny. Tym samym – zdaniem skarżącego – nie powinny one skutkować wymierzeniem kary.

Należy wskazać, iż przepisy rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ustanawiają ogólne zasady dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w zakresie higieny środków spożywczych, a także szczegółowe wymagania dotyczące ogólnych wymogów higieny dla wszystkich podmiotów prowadzących takie przedsiębiorstwa, dotyczące w szczególności pomieszczeń żywnościowych, odpadów żywnościowych, czy środków spożywczych. Wynikające z załączników do tegoż rozporządzenia przepisy ustanawiające wymogi higieny obowiązujące wszystkie podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze analizować należy w kontekście ogólnych zasad ukierunkowanych na zapewnienie bezpieczeństwa żywności i stanowiących podstawę dla higienicznej produkcji całej żywności, wynikających zwłaszcza z preambuły i art. 1 tego rozporządzenia. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 852/2004 przedsiębiorca sektora spożywczego opracowuje i utrzymuje stałą procedurę lub procedury na podstawie zasad HACCP (zasad analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli), który stanowi instrument pomagający przedsiębiorstwom sektora spożywczego w osiągnięciu wyższego standardu bezpieczeństwa żywności.

W ocenie Sądu, organy orzekające w wydanych rozstrzygnięciach jednoznacznie określiły za które uchybienia, stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] lipca 2012 r. wymierzono karę pieniężną. Nadto szczegółowo wskazano przepisy, które one naruszają. Zaistniałe uchybienia stanowiły zatem podstawę do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej. Sąd zauważa, iż skarżący osobiście uczestniczył w dniu [...] lipca 2012 r. w kontroli prowadzonego zakładu, nie wniósł uwag do protokołu z tejże kontroli (nr [...]), a podpisując go potwierdził jego zapisy. Natomiast

w oparciu o ustalenia tejże kontroli, organ I instancji wydał w dniu [...] lipca 2012 r. decyzję nakazującą usunięcie wskazanych w niej w uchybień (pkt 1-9 sentencji ww. decyzji). Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne, gdyż skarżący nie wniósł od niego odwołania. Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 k.p.a.

w zw. z art. 19a i 19c ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego polegającej na zawarciu w dokumentacji

z kontroli nieprecyzyjnych sformułowań i nieprawdziwych ustaleń, przeczących sobie wzajemnie np. dobry stan, uzupełnić braki, zła kondycja podłogi. Przedmiotem kontroli Sądu jest bowiem postępowanie w zakresie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia, a nie ocena prawidłowości jej przeprowadzenia.

W świetle powyższego Sąd uznał, iż organy orzekające prawidłowo zastosowały obowiązuje przepisy prawa i zasadnie orzekły o nałożeniu na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie wymagań w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego.

Zauważyć trzeba, że kara pieniężna została określona w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. poprzez podanie jej minimalnej i maksymalnej wysokości, zatem w razie ustalenia, że przedsiębiorstwo sektora spożywczego prowadzące produkcję podstawową nie postępuje zgodnie z przepisami dotyczącymi higieny, wymiar nałożonej kary pozostawiony został uznaniu organu inspekcji weterynaryjnej i jest uzależniony od okoliczności sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że orzeczona kara pieniężna w łącznej kwocie [...] zł za wszystkie stwierdzone naruszenia

w punktach od 1 do 5 decyzji organu I instancji nie została wymierzona w sposób wygórowany, tym bardziej w maksymalnej granicy wysokości przewidzianych kar. Orzekając o karze pieniężnej organ zastosował bowiem najniższy wymiar kary za poszczególne nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli będącej podstawą do wydania decyzji wymierzającej karę. Powyższe świadczy o tym, iż uwzględniono interes skarżącego i prawidłowo oceniono wielkość stwierdzonych uchybień i ich wpływ na bezpieczeństwo zdrowotne produkowanej przez skarżącego żywności. Dlatego też za niezasadne należy uznać zarzuty skargi, iż organ określając wysokość poszczególnych kar w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego wymierza karę w takiej, a nie innej wysokości.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż dla przeprowadzonego postępowania nie miał także znaczenia fakt, iż stwierdzone uchybienia zostały przez skarżącego usunięte.

W razie bowiem stwierdzenia uchybienia wymaganiu przepisów dotyczących kontroli weterynaryjnej, brak jest możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. Bowiem sformułowanie "podlega karze" zawarte w art. 26 ust. 1 in fine ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego nie ma charakteru fakultatywnego. Stąd organ administracji nie jest uprawniony do odstąpienia od wymierzenia kary, o ile w istocie uchybiono wskazanym wymaganiom.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, ze zm.), Sąd zauważa, iż w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją nie miały one zastosowania. Ustawa ta w art. 1 określa bowiem sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2, prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2, sposób i zakres udzielania pomocy obcemu państwu lub korzystania z jego pomocy przy dochodzeniu należności pieniężnych. A zatem wskazana regulacja będzie miała zastosowanie dopiero wówczas, gdy strona nie wykona obowiązku nałożonego przez organ I instancji tj. nie zapłaci wymierzonej kary pieniężnej. Dlatego też za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 7 § 2 i art. 15 § 1 wskazanej ustawy.

Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i nie jest obarczona wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

w sentencji wyroku.