Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 571/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 106 par. 5, art. 107 par. 3, art. 124, art. 155, art. 163
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, ust. 9, art. 19 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 42 poz 274
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi F. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej F. S.A. z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy F. S.A. z siedzibą w K., utrzymał w mocy swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. o odmowie zmiany zezwolenia Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: KSSE), udzielonego F. S.A. z siedzibą w K. (dalej jako skarżąca).

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

F. S.A. z siedzibą w K. decyzją Nr [...] Zarządzającego K. Specjalną Strefą Ekonomiczną – K. Specjalna Strefa Ekonomiczna S.A z siedzibą w K. z dnia [...] września 2008 r. uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zezwolenia udzielono do dnia [...] sierpnia 2016 r. Zgodnie z zezwoleniem skarżąca m.in. miała zatrudniać na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej co najmniej 585 pracowników, w tym co najmniej 80 zostać miało zatrudnionych po uzyskaniu zezwolenia, w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. i zatrudnienie 585 pracowników miała utrzymywać do dnia 8 sierpnia 2016 r. Ponadto miała ponieść wydatki o łącznej wartości co najmniej 157.000.000 zł do dnia 31 grudnia 2011 r.

Wskutek wniosku skarżącej z dnia 11 stycznia 2010 r. Minister Gospodarki decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. zmienił zezwolenie Nr [...] w ten sposób, że obniżył liczbę pracowników, których skarżąca ma obowiązek zatrudniać na terenie KSSE do poziomu co najmniej 569 pracowników, w tym co najmniej 64 pracowników zatrudnionych po dniu uzyskania zezwolenia, w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz obniżył minimalny limit nakładów inwestycyjnych do kwoty 110.000.000 zł Jednocześnie odmówił zmiany zezwolenia poprzez obniżenie zatrudnienia na poziomie 585 pracowników o 20 %.

Pismem z dnia 25 maja 2010 r. skarżąca wystąpiła do Ministra Gospodarki z wnioskiem o zmianę zezwolenia poprzez przedłużenie terminu obowiązywania zezwolenia do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz nadanie warunkowi dotyczącego zatrudnienia następującego brzmienia: "Zatrudnienie u przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwolenia wyniesie co najmniej 569 pracowników, w tym co najmniej 64 pracowników zatrudnionych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej w związku z realizacją nowej inwestycji, po dniu uzyskania zezwolenia, w terminie do 31.12.2011 r. i będzie utrzymywane na tym poziomie (569) do 31.12.2016. r. lub przez co najmniej 5 lat od osiągnięcia wymienionego poziomu (569) zatrudnienia.". W przypadku nieuwzględnienia żądania odnośnie zmiany terminu obowiązywania zezwolenia, skarżąca wnioskowała o zmianę zapisu dotyczącego zatrudnienia, iż będzie zatrudniała co najmniej 569 pracowników, z tym że na terenie KSSE co najmniej 64 pracowników i zatrudnienie to będzie utrzymywane co najmniej do dnia 8 sierpnia 2016 r. lub przez co najmniej 5 lat od osiągnięcia poziomu zatrudnienia (569 pracowników). Wniosek uzasadniła destabilizacją koniunktury na światowych rynkach finansowych i gospodarczych po uzyskaniu przez skarżącą zezwolenia, co wpłynęło na konieczność modyfikacji pierwotnych planów inwestycyjnych Spółki w zakresie zmiany charakteru produkcji, a w konsekwencji na zmianę planowanych zysków związanych z realizacją inwestycji. Ponadto utrzymanie dotychczasowych terminów w zezwoleniu spowodowałoby, że skarżąca miałaby możliwość korzystania z pomocy publicznej przez niespełna 5 lat, bo najwcześniej od początku 2012 r., co skutkowałoby tym, że nie mogłaby skorzystać z nawet minimalnego pułapu pomocy publicznej przysługującej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o zezwolenie. Ponadto skarżąca podkreśliła, iż zamierza korzystać z pomocy publicznej przede wszystkim z tytułu kosztów nowej inwestycji.

Co do zmiany warunku odnoszącego się do zatrudnienia skarżąca odwołała się do stanowiska Ministra Gospodarki zaprezentowanego w decyzji z dnia [...] marca 2010 r., iż obniżenie limitu zatrudnienia odnosi się tylko do nowych miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji, a nie do miejsc pracy istniejących w dniu uzyskania zezwolenia.

Skarżąca stwierdziła, że wnioskowane zmiany pozostają w zgodzie z art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych sferach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, dalej jako: "u.s.s.e."), gdyż nie dotyczą poziomu zatrudnienia o więcej niż 20 % i nie skutkują zwiększeniem pomocy publicznej.

Zarządzający KSSE postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. pozytywnie zaopiniował wniosek skarżącej w całości.

Powołaną decyzją z dnia [...] września 2010 r. Minister Gospodarki odmówił zmiany zezwolenia Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie KSSE. Organ podkreślił, że opinia Zarządzającego KSSE nie jest dla niego wiążąca. Zauważył, że w myśl proponowanych zmian skarżąca do wypełnienia warunku dotyczącego zatrudnienia będzie mogła także doliczyć pracowników zatrudnionych poza KSSE i jedynie warunek dotyczący zatrudnienia 64 pracowników obejmowałby teren KSSE.

Ponadto skarżąca miała świadomość występując o zezwolenie, od jakiego momentu będzie mogła korzystać z uprawnień wynikających z prowadzenia działalności gospodarczej, to jest dopiero po realizacji warunków określonych w zezwoleniu. Wobec tego, zdaniem organu, ocena realizacji inwestycji w chwili rozpatrywania wniosku nie pozwalała na jednoznaczne stwierdzenie, że nastąpi uszczuplenie dochodów Spółki, uniemozliwiające pełne wykorzystanie przez nią limitu pomocy publicznej. Dopiero dochody Spółki z lat 2012 – 2016 będą decydujące dla limitu dostępnej pomocy.

Skarżąca pismem z dnia 27 września 2010 r. wystąpiła do Ministra Gospodarki z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreśliła, że wydłużenie okresu obowiązywania pozwolenia nie wpłynie na wysokość pomocy publicznej i w przypadku jej wcześniejszego wykorzystania skarżąca będzie działała w KSSE na ogólnych zasadach. Ponadto data obowiązywania zezwolenia wynikała z przepisów obowiązujących w dacie jego wydania, a które następnie zostały zmienione i na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 232, poz. 1550 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 15.12.2008 r.") wydłużono okres działania KSSE. Ponadto rozporządzenie z 15.12.2008 r. nie zawierało żadnych wyłączeń co do zezwoleń wcześniej udzielonych. Jednocześnie skarżąca wyraziła wątpliwość co do prawidłowości zapisywania w zezwoleniach wydawanych po 2001 r. terminu ich obowiązywania.

Co do odmowy w przedmiocie zmiany warunku dotyczącego zatrudnienia, skarżąca podniosła, że w chwili wydawania zezwolenia w całym zakładzie było zatrudnionych 505 pracowników, czyli także w tej części, która pozostawała poza KSSE. Ponadto o pomocy publicznej decyduje liczba nowozatrudnionych pracowników. Zatem lokalizacja dotychczasowych miejsc pracy pozostaje obojętna z punktu widzenia zezwolenia. Ponownie skarżąca odwołała się do uzasadnienia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2010 r.

Skarżąca zwróciła uwagę, że organ nie odniósł się do alternatywnie sformułowanego wniosku w przedmiocie warunków zatrudnienia.

Minister uznał, że nie ma podstaw do uchylenia jego wcześniejszego rozstrzygnięcia i decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawierał żadnych nowych przesłanek, które mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Organ zwrócił uwagę, ze skarżąca w ramach wsparcia korzysta także z regionalnej pomocy inwestycyjnej z innych źródeł, która to pomoc zmniejsza wielkość zwolnienia podatkowego. Nadto stanowisko skarżącej co do zmiany zakresu rzeczowego inwestycji będzie miało wpływ na zmniejszenie wysokości dopuszczalnej pomocy, będącej pochodną kosztów kwalifikowanych inwestycji i intensywności pomocy regionalnej obowiązującej w województwie [...] (40 %).

Co do ujmowania w zezwoleniach terminu ich obowiązywania, organ uznał taka praktykę jako nie stanowiącą rażącego naruszenia prawa. Zauważył także, że skarżąca nie kwestionowała tego zapisu w chwili wydania zezwolenia.

Odnośnie odmowy zmiany warunku dotyczącego zatrudnienia podtrzymał dotychczasową argumentację.

Co do alternatywnego wniosku Minister Gospodarki zauważył, że powiązany był z żądaniem dotyczącym określenia minimalnej liczby osób zatrudnionych na terenie KSSE. Organ wskazał również, że przepisy dotyczące ustanawiania pomocy publicznej wprowadzają obowiązek utrzymania nowych miejsc pracy tylko w odniesieniu do przedsiębiorców korzystających z pomocy z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy. Wskazanie okresu zatrudnienia musi być zawarte w zezwoleniu, ale nie musi ten okres być zgodny z okresem wynikającym z regulacji dotyczącej udzielania pomocy z tytułu zatrudnienia.

Minister zwrócił uwagę, że decyzje wydawane na podstawie art. 19 ust. 4 u.s.s.e. są decyzjami uznaniowymi. Organ, kierując się zasadą praworządności zawartą w art. 7 k.p.a. uznał, że działał w ramach uznania administracyjnego i przeanalizował wszystkie argumenty skarżącej.

Pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. F. S.A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2010 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 19 ust. 4 i art. 16 ust. 2 u.s.s.e., poprzez przyjęcie, że w zezwoleniu nie można regulować kwestii dotyczących zatrudnienia pracowników przedsiębiorstwa w jego części znajdującej się poza specjalną strefą ekonomiczną.

b) art. 7 oraz art. 8 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że uwzględnienie jej wniosku nie prowadzi ani do naruszenia art. 19 ust. 4 u.s.s.e. ani nie narusza interesu publicznego, ani nie wpływa na zmianę warunków korzystania z pomocy publicznej czy jej wysokość, a z pewnością leży w interesie skarżącej. Powołała się także na korzystną dla niej opinię Zarządzającego KSSE. Skarżąca nadal podtrzymywała argument, że zatrudnienie 505 pracowników dotyczyło całego zakładu skarżącej, a więc i części znajdującej się poza KSSE. Zdaniem skarżącej proponowane zmiany w zezwoleniu miały odzwierciedlić ten stan i obowiązek zatrudnienia 64 pracowników na obszarze strefy. Takie też stanowisko miało wynikać z uzasadnienia decyzji Ministra Gospodarki, w której pozwolił jedynie na obniżenie zatrudnienia nowoprzyjmowanych pracowników. Skarżąca twierdziła, że chodziło jedynie o przeredagowanie zapisu w zezwoleniu Nr [...] dotyczącego zatrudniania pracowników. Warunek dotyczący końcowego terminu wypełnienia nałożonych obowiązków należało sformułować w sposób uwzględniający możliwość wcześniejszego ich spełnienia bez jednoczesnego pogarszania jego sytuacji wobec przedsiębiorców nie podejmujących takich działań. Skarżąca podniosła, że odmowa przedłużenia okresu obowiązywania zezwolenia także naruszyła art. 19 ust. 4 u.s.s.e., gdyż uzasadniona jest zarówno zmniejszeniem zakresu inwestycji objętej zezwoleniem oraz związanym z tym prognozowanym spadkiem rentowności, jak też potrzebą dostosowania okresu obowiązywania pozwolenia do nowego terminu funkcjonowania KSSE.

Co do naruszenia art. 8 k.p.a. skarżąca podniosła, że ten sam organ w dwóch różnych decyzjach zajął odmienne stanowiska w tej samej kwestii, co także jest dowolnym działaniem. Ponadto Zarządzający KSSE, któremu Minister Gospodarki przekazał szereg kompetencji, ustalił warunki zezwolenia, a potem wyraził pozytywną opinię w przedmiocie omawianego wniosku.

W zakresie naruszenia art. 7 k.p.a. skarżąca zarzuciła, że organ przekroczył granice uznania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto Sąd, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez F. S.A. z siedzibą w K. skargi od decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2010 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się temu. Organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w k.p.a., o ile przewidują to przepisy szczególne (art.163 k.p.a.). Z powyższego wynika, że istnieją dwa równoległe tryby wzruszania decyzji tworzących prawa nabyte dla stron. Przejście do innego niż kodeksowy tryb wzruszania decyzji na podstawie przepisów, o których stanowi art. 163 k.p.a., wymaga po pierwsze stwierdzenia, że decyzja tworzy dla stron prawa nabyte, po drugie ustalenia, że obowiązują przepisy odrębne dopuszczające wprost wzruszanie decyzji, po trzecie rozstrzygnięcia, czy w istniejącym stanie prawnym i faktycznym można zastosować szczególny tryb wzruszania decyzji, czy też można jedynie skorzystać z trybu kodeksowego dotyczącego wzruszania decyzji prawidłowej lub wadliwej (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 1993 r., sygn. akt SA/Wr 1156/93, nie publ.).

Ustawa o specjalnych strefach ekonomicznych przewiduje specjalny tryb wzruszania decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Na podstawie art. 19 ust. 4 u.s.s.e. minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, przy czym zmiana nie może: dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia, określonego w zezwoleniu w dniu jego udzielenia, o więcej niż 20 %; skutkować zwiększeniem pomocy publicznej; dotyczyć spełnienia wymagań odnoszących się do inwestycji realizowanej na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w art. 5 ust. 1. Należy zauważyć, że zmiana zezwolenia może dotyczyć przedmiotu działalności gospodarczej i warunków przykładowo wymienionych w art. 16 ust. 2 pkt 1 – 5 u.s.s.e. Jednocześnie przy zmianie zezwolenia musi być zachowany warunek z art. 16 ust. 3 u.s.s.e., że może być udzielone, jeżeli podjęcie działalności na terenie strefy przyczyni się do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy, o którym mowa w art. 9.

Zatem złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o zmianę zezwolenia obligowało właściwy organ do ustalenia wpierw, zmiany którego z elementów zezwolenia domagała się skarżąca, a następnie zbadania, z zachowaniem zasad rzetelnej procedury, czy zachodzą ustawowe przesłanki umożliwiające pozytywne rozpoznanie żądania.

Skarżąca określiła zapisy zezwolenia Nr [...], których zmiany żądała.

Należy przy tym podkreślić, że decyzja o zmianie zezwolenia ma charakter uznaniowy. Jej wydanie winno być poprzedzone zasięgnięciem opinii zarządzającego strefą, która to opinia, jak każdy dowód w sprawie, powinna podlegać ocenie organu. Opinia ta, z mocy art. 16 ust. 9 u.s.s.e. (nakazującego do postępowania w sprawie zmiany zezwolenia stosować przepisy k.p.a.) w zw. z art. 106 § 5 k.p.a. powinna przybrać formę postanowienia. Składniki postanowienia reguluje art. 124 k.p.a. wymagający m.in. podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania.

Zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia z 15.12.2008 r. Zarządzającym strefą jest K. Specjalna Strefa Ekonomiczna S.A. z siedzibą w K. Zarządzający jest spółką akcyjną, z mocy art. 6 ust. 1 u.s.s.e. Z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] zawartej w internecie wynika, że w przypadku Zarządzającego istnieje obowiązek reprezentacji łącznej. Potwierdzałoby ten sposób reprezentacji Zarządzającego zezwolenie Nr [...] wydane skarżącej na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie KSSE właśnie przez Zarządzającego w imieniu Ministra Gospodarki (odpis zezwolenia Nr [...], k.- 2 – 4 akt adm.). Natomiast postanowienie nr [...] Zarządzającego z dnia [...] lipca 2010r. zawierające opinię co do wniosku skarżącej zostało podpisane jedynie przez Wiceprezesa Zarządu – A. P. (kopia postanowienia, k. -37 – 39 akt adm.). Wobec tego powstała wątpliwość czy postanowienie to zostało wydane w prawidłowej formie. Brak prawidłowego podpisu na postanowieniu może skutkować jego nieważnością, co z kolei będzie miało wpływ na ważność postępowania w sprawie zmiany zezwolenia.

Ponadto w wyroku z dnia 19 lipca 1982 r., sygn. akt II SA 883/82 (opubl. PiP 1983, Nr 6, str 141) NSA wskazał, że "organ państwowy działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, wysłuchać strony w trakcie postępowania, a przed wydaniem decyzji (art. 7, 10 § 1 oraz 77 kpa)". Wydane rozstrzygnięcie organ powinien uzasadnić dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.

W postępowaniu administracyjnym bowiem wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. dokonać jego swobodnej oceny.

Natomiast zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem analizy poczynionych ustaleń, w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa.

Minister Gospodarki nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do opinii Zarządzającego, stwierdzając jedynie, że rozstrzygnięcie zapadłe w I instancji jest prawidłowe. Do oceny opinii Zarządzającego strefą był zobowiązany na mocy art. 77 § 1 k.p.a. Opinia taka nie miała oczywiście charakteru wiążącego, nie znaczy to jednak, że organ mógł ją pominąć w swoich rozważaniach. Jest ona dowodem w sprawie (zasadniczym w niniejszym postępowaniu), podlegającym swobodnej ocenie zgodnie z art. 80 k.p.a.

Nadto oceniając argumentację skarżącej nie wskazał jednoznacznie czy proponowana zmiana w zakresie okresu obowiązywania pozwolenia spowoduje zwiększenie pomocy publicznej, zwłaszcza że skarżąca podkreślała, iż taka sytuacja nie wystąpi. Kwestii tej nie wyjaśnił w uzasadnieniu, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Przesądzenie, że proponowana zmiana będzie skutkować zwiększeniem pomocy publicznej stanowiłoby podstawę wydania decyzji odmownej w tym zakresie, zgodnie z art. 19 ust. 4 pkt 2 u.s.s.e.

Wobec powyższego przedwczesnym było odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Rozpoznając ponownie sprawę organ zbada prawidłowość opinii Zarządzającego i w dalszej kolejności dokona oceny opinii Zarządzającego KSSE. Następnie rozważy wniosek skarżącej w kontekście warunków zawartych w zezwoleniu Nr [...], zmienionym decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2010 r. (łącznie z jej pkt 2) oraz uregulowań ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, mając na względzie plan rozwoju strefy określony w art. 9 u.s.s.e., jak również elementy zezwolenia wynikające z art. 16 u.s.s.e oraz zasady zmiany udzielonego zezwolenia (art. 19 ust. 4 u.s.s.e.).

Następnie swoją decyzję uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., mając na uwadze konieczność zindywidualizowania przesłanek przemawiających za określonym rozstrzygnięciem.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.