Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 395/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 395/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 sierpnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski (spr), Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2007r., sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W., na postanowienie Dyrektora Izby Celnej, z dnia 3 listopada 2004r. nr [...], w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2004 r. na teren składu podatkowego N. Sp. z o.o. nr 9 w W.zostały podstawione 2 cysterny z gazem płynnym.

W wyniku podjętych czynności kontrolnych pracowników szczególnego nadzoru podatkowego ustalono, że gaz w cysternach kolejowych był dostarczony dla firmy "S." Sp. z o.o. w łącznej ilości 86 380 kg.

W dniu [...] maja 2004r. jedna z cystern z gazem (cysterna nr 79156490) została rozładowana przy wykorzystaniu urządzeń składu podatkowego "N." Sp. z o.o., a gaz wywieziono bez żadnych dokumentów..

W związku z tym, że procedury przy przyjęciu i wydaniu paliw w składzie podatkowym "N." Sp. z o.o. nie zostały zachowane - Kierownik Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego w Urzędzie Celnym wystąpił z pismem do Kierownika Bazy Paliw Nr 9, w którym stwierdził, że "dostarczony gaz nie może być wyprowadzony bez procedury przewidzianej w ustawie z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym i wydanych aktach wykonawczych". Jednocześnie stwierdził, iż oczekuje od Kierownika informacji o losie tych cystern i ładunku .

Po otrzymaniu powyższego pisma Kierownik Bazy Paliw Nr 9 podjął decyzję, że "N." Sp. z o.o. nie dokona rozładunku ani wydania cysterny kolejowej dla firmy "S" Sp. z o.o. bez dopełnienia przez nią określonych procedur przewidzianych przez przepisy prawa podatkowego. Brak zgody Kierownika Bazy paliw Nr 9 na wydanie cysterny z gazem spowodowany był tym, że naruszenie przepisów prawa podatkowego oraz zapisów otrzymanego pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego może być podstawą cofnięcia pozwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Firma "S." Sp. z o.o. nie podjęła żadnych czynności mających na celu rozwiązanie zaistniałej sytuacji poprzez zapłatę podatku akcyzowego od posiadanego gazu, bądź wywiezienie gazu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy.

Następnie w dniu [...] lipca 2004r. do Izby Celnej wpłynął wniosek firmy "S." Sp. z o.o. datowany na dzień 16 lipca 2004r. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w postaci pisma kierownika Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2004r..

W następstwie powyższego, Dyrektor Izby Celnej pismem nr 35-SRP-[...] z dnia [...] sierpnia 2004r. poinformował Stronę, iż nieważność może zostać stwierdzona jedynie w odniesieniu do decyzji, a pismo Kierownika Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, decyzją nie jest. Pismem z dnia [...] września 2004r. Spółka z o.o. "S." wniosła na powyższe odwołanie zarzucając naruszenie art. 207 § 2 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez przyjęcie, że pismo Kierownika Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego Urzędu Celnego nie jest decyzją. Równocześnie Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 221 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu Odwołujący się podniósł, iż pismo Kierownika Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego w Urzędzie Celnym z dnia [...] maja 2004r. należy potraktować jako decyzję, która rażąco narusza przepisy Ordynacji podatkowej, a w szczególności jej art. 210. Z drugiej strony w/w pisma ni można traktować jak informacji lub pouczenia, bo Ordynacja podatkowa nie przewiduje takich form rozstrzygnięć, a w sprawach spornych należy przyjąć, że rozstrzygnięcie takie jest decyzją, albowiem taka forma zwiększa sferę ochrony prawnej przyznanej obywatelowi.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2004r. Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia [...] września 2004r. W ocenie Dyrektora Izby Celnej [...] nie było podstaw do prowadzenia postępowania sprawie stwierdzenia nieważności, a to z uwagi na fakt, iż pismo Kierownika Samodzielnego Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego nie jest decyzją w rozumieniu podanym powyżej.

Na powyższe postanowienie Sp. z o.o. "S." złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Izbie Celnej w celu stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Samodzielnego Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego nr z dnia[...] maja 2004r. Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, że zarówno pismo Kierownika Samodzielnego Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego w Urzędu Celnego, z dnia [...] maja-2004 r., jak też pismo Dyrektora Izby Cielnej z dnia [...]sierpnia 2004 r. są decyzjami i podlegają postępowaniu odwoławczemu, albowiem ordynacja podatkowa nie przewiduje innych form rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie można zatem rozstrzygać takiego wniosku w inny sposób, jak przez wydanie decyzji wraz z pouczeniem o prawie odwołania.

Zdaniem skarżącego w/w decyzja mimo że nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zawiera rozstrzygnięcie w sprawie, a mianowicie przyjmuje, że w dniu[...] maja 2004r. firma "S." Sp. z o.o. wprowadziła cysternę z gazem do składu podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć , iż Sąd w pełni podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej , iż pismo Kierownika Referatu Szczególnego Nadzoru Podatkowego w Urzędzie Celnym z dnia [...] maja 2004r. nie jest decyzją w rozumieniu Ordynacji podatkowej . Była to bowiem jedynie informacja skierowana do kierownika bazy paliw o konieczności stosowania określonych procedur przy przeładunku gazu w składzie podatkowym N. nie zawierająca rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 210§1pkt5 Ordynacji podatkowej .. Nie jest to jednak kwestia rozstrzygana przed tut. Sądem.

Istota problemu sprowadza się bowiem do tego , iż strona skarżąca wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej z formalnym wnioskiem o stwierdzeniu nieważności dokumentu , który według jej mniemania stanowił decyzję , a organ podatkowy dokonał rozstrzygnięcia negatywnego w formie zwykłego pisma.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji uregulowana jest w art. 247 do 252 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Nie mniej jednak w sytuacji , gdy brak jest formalnych przesłanek do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji , należy odmówić wszczęcia takiego postępowania . Należy się przychylić do poglądów , że - inaczej niż przy wznowieniu postępowania - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest poprzedzone odrębnym postępowaniem w sprawie , czy postępowanie takie ma być przeprowadzone. Jednak odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności następuje w drodze decyzji . Zgodnie bowiem z art. art. 249 § 1. Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności:

1)żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub

2)sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § l pkt 4.

Użyte w tym przepisie pojęcie "w szczególności" oznacza, iż zaprezentowane przez ustawodawcę wyliczenie ma charakter jedynie przykładowy i rozciąga się na wszelkie sytuacje, gdzie odmowa taka jest zasadna .

Określenie "w sprawie" oznacza bowiem wszystkie kwestie rzeczowo związane z podstawowym, określonym tematycznie (hasłowo) zagadnieniem. Oznacza to , iż organ rozpatrujący sprawę stwierdzenia nieważności decyzji porusza się w granicach wyznaczonych przez wniosek strony o stwierdzenie nieważności. W niniejszej sprawie strona wniosła formalny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji powołując się na stosowne przepisy ordynacji podatkowej. Dopiero analiza prawna organu podatkowego doprowadziła do konstatacji, iż przedmiotowy wniosek nie może być rozpatrzony merytorycznie z uwagi na fakt, iż wzruszany dokument nie jest decyzją podatkową . A zatem organ podatkowy winien dokonać tego w granicach prawa odmawiając wszczęcia postępowania w formie decyzji . Zdaniem Sądu nie do zaakceptowania jest rozwiązanie w oparciu, o które wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji załatwiany jest w formie czynności materialne technicznej . O tym bowiem , iż nie mamy do czynienia z decyzją tylko ze zwykłym pismem organ stwierdza wstępnie rozpatrując ten wniosek . Rozstrzygnięcie w takiej sprawie ma zawsze charakter ocenny i powinno podlegać kontroli administracyjnej-jak i sądowej.

A zatem uznać należy , iż Skarżący prawidłowo potraktował pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].08.2004r. nr [...] jako decyzje odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie . W orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie utrwalił się bowiem pogląd , iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w formie decyzji są decyzjami mimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. art. 210 § 1 o.p., jeżeli tylko zawierają minimum elementów, niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por wyrok NSA sygn. akt SA 1163/81, ). Również w wyroku WSA w Warszawie z 28 stycznia 2004 r. Sąd wyjaśnił, iż pismo organu podatkowego, skierowane do osoby, która złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty, zawierające oznaczenie organu, oznaczenie adresata, datę wydania, rozstrzygnięcie sprawy poprzez orzeczenie braku podstaw do stwierdzenia nadpłaty, podpis osoby uprawnionej do działania w imieniu organu, a ponadto pewne elementy uzasadnienia prawnego, należy uznać za decyzję organu podatkowego odmawiającą stwierdzenia nadpłaty na podstawie art. 210 § l w zw. z art. 74a o.p. (wyrok WSA, III SA 1642/03,). W niniejszej sprawie zaskarżone pismo wszystkie te elementy posiadało łącznie z rozstrzygnięciem , gdyż Dyrektor Izby Celnej negatywnie rozpatrzył wniosek Skarżącego nie znajdując podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma z dnia 7 maja 2004r. Uznając zatem , iż rozstrzygnięcie z dnia z dnia 31 .08.2004r. nr 35-SRP-051-13a/04 było decyzją w rozumieniu ordynacji podatkowej brak było podstaw do wydania postanowienia w sprawie niedopuszczalności odwołania . A zatem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy traktując pismo z dnia 31.08.2004 r. jako decyzję winien merytorycznie rozpatrzyć odwołanie Skarżącego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.