Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 121/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 74
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1, art. 76 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. sprawy ze skargi "[...]" J. N. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 g) ust. 1, art. 40 c), art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 7 pkt 6 lit c) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania – skarżącej - "[...]" J. N. Sp. j. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. , dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Ustalono, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m. Stan taki ustalono podczas kontroli drogowej, która odbyła się dnia [...] września 2009 r. Zatrzymanie do kontroli miało miejsce na Obwodnicy [...] (droga krajowa nr [...]). Zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...] kierowany przez Pana W. W.. Pojazdem wykonywany był przewóz kruszywa, przez spółkę "[...]" J. N. Sp. j.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzuca, iż zmierzone przekroczenie nie mogło być aż tak wysokie, skoro po przeładunku dopuszczono pojazd do ruchu. Ponadto skarżący podnosi, iż ładunek sypki przemieszcza się podczas jazdy, co może powodować przekroczenia nacisków na różne osie. Skarżący podnosi, iż ze wskazanej podstawy prawnej nie wynika dla strony żaden obowiązek, twierdzi on również iż organ powinien wskazać przepis stanowiący, iż na drodze, na której dokonano kontroli, był obowiązujący nacisk do 10 t.

Organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

W myśl art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 40c ww. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...).

Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ww. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 101, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Droga krajowa nr [...], po której poruszał się zatrzymany pojazd została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o naciskach osi do 10,0 t włącznie (załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 101 (Dz. U. Nr 219, poz. 1861).

W przypadku potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości między osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 24,0 t włącznie, w myśl zapisów lp. 7 pkt 6 załącznika nr [...] do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] lutego 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr seryjnych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] do odpowiednio [...] marca 2011 r. i [...] czerwca 2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie.

W wyniku pomiarów stwierdzono następujące naruszenia:

- przekroczenie nacisku na potrójnej osi o 1,84 t, łączny pomierzony nacisk na potrójnej osi po odjęciu możliwych błędów ważenia wyniósł 25,84 t (w protokole błędnie zsumowano wpisując przekroczenie o 1,821 nie ma to jednak wpływu na wysokość kary).

Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio:

Lp. 7: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,01:

-pkt 6 dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 mi nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi:

-lit. c)powyżej 25,51 do 27,01: 3600 zł

W niniejszej sprawie kara zatem wynosi 3600 zł.

Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącego nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie profesjonalnego przewoźnika. Nie kto inny bowiem, ale właśnie przewoźnik jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Co więcej, ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku:

Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu.

Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby:

nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę;

nie naruszał stateczności pojazdu;

nie utrudniał kierowania pojazdem;

nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony.

Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać odrażającej woni.

Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.

Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r., wniósł skarżący zarzucając naruszenie przepisów prawa ustrojowego Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2008 r., Nr 132, poz. 841) poprzez jego niezastosowanie w sprawie przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] i prowadzenie kontroli na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa tj. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., Nr 14, poz. 144),

- art. 7 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483) poprzez prowadzenie kontroli przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu na podstawie nieobowiązującego aktu prawnego tj. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., Nr 14, poz. 144).

Oraz przepisów prawa procesowego: art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 75, 76, 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), - dalej: k.p.a. w zakresie wskazanym w uzasadnieniu.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r.

Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania skarbowego według załączonego wykazu.

Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i ustrojowego wskazał, że ograny władzy publicznej w zakresie swej działalności działają na podstawie przepisów prawa i w jego granicach (art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP). Zgodnie z powyższym wszelkie działanie władzy publicznej musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa - dotyczy to zarówno kompetencji do nałożenia w drodze decyzji kary administracyjnej, jak i przede wszystkim podstawy do kontrolowania podmiotów prawa. Zaznaczyć należy, że zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...].09.2009 r. organ prowadzący przedmiotową kontrolę działał na podstawie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., Nr 14, poz. 144), podczas gdy ten akt prawny nie obowiązuje od 24 lipca 2008 r. Nielegalność kontroli skutkuje niemożliwością wykazania naruszenia prawa przez Skarżącego i winno stanowić przesłankę umorzenia postępowania w sprawie.

W tym kontekście skarżący wskazuje na treść art. 75 § 1 zd. 1 oraz 76 § 1 k.p.a. Pierwszy przepis stanowi "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Protokół sporządzony z przedmiotowej kontroli został sporządzony w sposób sprzeczny z prawem (bez podstawy prawnej) i dlatego nie może stanowić dowodu w sprawie. Drugi z wskazanych przepisów mówi, iż "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Również w tym przypadku nie sposób uznać, że protokół kontroli został sporządzony zgodnie z obowiązującym prawem.

Przedmiotowy protokół kontroli nie może więc stanowić podstawy nałożenia kary na podmiot. Taki protokół nie może być nawet podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Po drugie, skarżący w odwołaniu od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] w sposób wyraźny poddał w wątpliwość prawidłowość pomiarów wykonywanych wagami przenośnymi. Organ II instancji nie zbadał podniesionych wątpliwości i nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego (kontrolnego). Organ II instancji w ogóle nie zbadał czy wagi te rzeczywiście posiadały wymagane legalizacje. Organ II instancji stwierdził autorytatywnie, iż stosowne legalizacje zostały przeprowadzone. Ponadto Organ II instancji wskazał, że stosowne dokumenty zostały okazane kierowcy przed przystąpieniem do kontroli. Jednakże brak na tę okoliczność dowodów w aktach sprawy. Przypomnieć również należy, iż kierowca nie jest stroną w przedmiotowym postępowaniu, nie jest również pełnomocnikiem strony (jest osobą trzecią, za którą strona ewentualnie ponosi odpowiedzialność). Jakiekolwiek oświadczenia składane kierowcy lub inne czynności wykonywane w stosunku do kierowcy nie są skuteczne w stosunku do strony. Skoro zaś strona podnosi w sprawie wątpliwości w zakresie rzetelności wykonanych pomiarów to nie można uznać, że wątpliwości te są niezasadne uzasadniając to tym, że kierowca przed kontrolą rzekomo zapoznał się z dokumentami legalizacyjnymi. Jednocześnie nie podejmując żadnej czynności wyjaśniającej w sprawie (chociażby zwrócenie się do właściwego organu o dokumenty legalizacyjne) - czym naruszył art. art. 7, 8, 9, 81 k.p.a.

Po trzecie skarżący w toku postępowania odwoławczego nie mógł w żaden sposób zweryfikować działań wyjaśniających i dowodowych organu (czy też zaniechania tychże działań) przed wydaniem skarżonej decyzji. Skarżący po wniesieniu odwołania otrzymał jedynie postanowienie o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszo instancyjnej z dnia [...].10.2009 r. - co mogło świadczyć o zasadności zgłoszonych zarzutów lub innej wadliwości tejże decyzji (art. 135 k.p.a. stanowi o "uzasadnionych" przypadkach). Skarżący był przekonany o prowadzeniu czynności wyjaśniających przez Organ II instancji. Kolejnym pismem jakie skarżący otrzymał była inkryminowana decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji. Skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie, nie został nawet o tym prawie pouczony - co stanowi naruszenie art. 10 § 1, 11, 81 k.p.a.

Pobocznie skarżący wskazuje, iż od daty kontroli ([...].09.2009 r.) do dnia wydania decyzji Organu II instancji ([...].10.2009 r.) upłynęło niespełna 2 miesiące. Pośpiech w działaniu organów administracji odbił się na rzetelności działań i kompletności ustaleń. Szybkość postępowania sama w sobie jest zjawiskiem pozytywnym, granicą w tym zakresie jest jednak prawidłowość działania i rzetelność postępowania wyjaśniającego. W przedmiotowej sprawie granica ta została przekroczona czego rażącym przykładem jest niezapewnienie udziału strony w postępowaniu odwoławczym.

Zdaniem skarżącego wskazane wyżej zarzuty i wnioski zasługują na uwzględnienie, co czyni skargę w pełni uzasadnioną.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W aktach sprawy znajdują się świadectwa legalizacji ponownej wagi nieautomatycznej [...] o nr fabrycznym [...] oraz wagi o nr fabrycznym [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się protokół pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów. Organ wyjaśnia, iż protokół pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów oraz świadectwa legalizacji ponownej wagi są dokumentami urzędowymi. Stosownie do treści art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści oraz prawidłowości jego sporządzenia. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić. Organ nie podjął żadnej dodatkowej czynności wyjaśniającej, bowiem z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż ważenie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.

Zasadne są twierdzenia strony co do wskazania w protokole kontroli nieobowiązującego aktu prawnego. Niemniej jednak zarzut dotyczący wskazania Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego jako podstawy prawnej w przedmiotowym protokole kontroli nie ma wpływu na skuteczność podjętych czynności kontrolnych. Stosownie do treści art. 74 ustawy o transporcie drogowym "z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu". Protokół kontroli jest więc obrazem stanu faktycznego ustalonego podczas czynności kontrolnych. Dokumentuje on w zaistniały podczas dokonywania czynności kontrolnych stan faktyczny i praktycznie jest niepowtarzalny. Stosownie do treści art. 74 ustawy o transporcie drogowym "z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu". Protokół kontroli jest obrazem stanu faktycznego ustalonego podczas czynności kontrolnych. Dokumentuje on zaistniały podczas dokonywania czynności kontrolnych stan faktyczny a nie stan prawny. Stan faktyczny udokumentowany w protokole kontroli jest w zasadzie niepowtarzalny.

Zdaniem Sądu, podczas ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm, które zostały właściwie udokumentowane w protokole kontroli. Kluczowe elementy protokołu kontroli, tj. oznaczenie strony, dane kierowcy, numery wag, którymi dokonano pomiaru, a w szczególności wyniki ważenia zawierają prawidłowe dane. W dniu kontroli obowiązywały przepisy prawne dające podstawę do sporządzenia przez organ protokołu. Brak jest zatem naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Skarżący został poinformowany przez organ I instancji, iż ma prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania (także na etapie postępowania odwoławczego) oraz ma prawo wypowiedzenia się cod od zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej organ powiadamiał skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, gdyż nie prowadził nowego postępowania dowodowego, a ocenił te dowody, które zostały już zebrane przez organ I instancji.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionego w wyroku z dnia 23 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 1614/06, (...) jeżeli skarżąca (...), która na etapie postępowania odwoławczego nie formułowała żadnych wniosków dowodowych; również organ odwoławczy nie prowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a rozstrzygnięcie oparł na jedynym dowodzie z postępowania przed organem I instancji, a to protokole z kontroli pojazdu nie jest możliwe, w tym przypadku, skutecznie mówić o naruszeniu w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 10 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.