Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 328/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 i art. 87 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 2 kwietnia 2014 r. w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 27 grudnia 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 18 czerwca 2012 r. znak: [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla "M" Sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalno – usługowych wraz z infrastrukturą przy ul. P. w K.. Decyzja Wojewody został doręczona S. K. 31 grudnia 2013 r.

W dniu 1 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podał, że w dniu 3 stycznia 2014 r. S. K. przyszła do jego kancelarii celem powierzenia mu sprawy skargi na decyzję Wojewody z dnia 27 grudnia 2013 r., lecz z powodu nieobecności pełnomocnika pozostawiła stosowne dokumenty jego asystentce. Pełnomocnik podkreślił, że posiada pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania S. K. we wszelkich postępowaniach sądowych jej dotyczących, zaś S. K. zna asystentkę i dlatego powierzyła jej dokumenty sprawy. Pełnomocnik skarżącej podał też, że 3 stycznia 2014 r. asystentka złożyła wniosek o urlop na żądanie w dniu 3 stycznia 2014 r. i opuściła miejsce pracy. Następnie w dniu 7 stycznia 2014 r. asystentka podczas rozmowy telefonicznej poprosiła pełnomocnika skarżącej o udzielenie jej urlopu wypoczynkowego w wymiarze 14 dni i uzyskała na to zgodę. Po zakończeniu urlopu wypoczynkowego asystentka nie stawiła się do pracy w dniu 27 stycznia 2014 r. Przez kolejne dni pełnomocnikowi skarżącej nie udało się skontaktować z asystentką. Dopiero 31 stycznia 2014 r. brat asystentki przedłożył w kancelarii pełnomocnika dwa zaświadczenia lekarskie o leczeniu szpitalnym: pierwsze za okres od dnia 7 stycznia 2014 r. do dnia 21 stycznia 2014 r. oraz drugie za okres od dnia 22 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. Ponadto wręczył pełnomocnikowi skarżącej dokumenty, w tym decyzję Wojewody z dnia 27 grudnia 2013 r. Brat asystentki nie potrafił wyjaśnić, dlaczego asystentka była w posiadaniu tych dokumentów oraz dlaczego ich nie zwróciła wcześniej. Wyjaśnił jedynie, że ze względu na nagły nawrót choroby siostra musiała poddać się leczeniu w Szpitalu Uniwersyteckim w K. na Oddziale Psychiatrii, ale chcąc ukryć ten fakt i bojąc się o możliwą utratę pracy, złożyła wniosek o urlop wypoczynkowy, mając nadzieję, że w tym czasie jej stan ulegnie na tyle poprawie, że będzie mogła wrócić do pracy. Ponadto pełnomocnik skarżącej podał, że jego asystentka od 2003 r. pozostaje w leczeniu, pod opieką lekarza psychiatry, zaś w październiku 2012 r. stwierdzono jej niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym. Jednakże pełnomocnik zaznaczył, że przez cały okres pracy stan asystentki był stabilny, a choroba była w fazie remisji i przez cały okres pracy asystentka nie korzystała ze zwolnienia lekarskiego, ani urlopu na żądanie. Pełnomocnik podkreślił również, że przez cały ten okres zachowanie asystentki nie budziło obaw i dała się ona poznać, jako osoba dokładna, zaangażowana w pracę, odpowiedzialna sumienna i dobrze zorganizowana. Zatem jedynym wyjaśnieniem zachowania asystentki w okresie od 3 stycznia 2014 r. może być, zdaniem pełnomocnika, nagły nawrót choroby. Dlatego, w ocenie pełnomocnika, w sprawie zachodzą podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż miały miejsce okoliczności świadczące o braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, zaś kwestię przywrócenia terminu do wniesienia skargi pozostawił ocenie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", ponieważ z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że, przyczyna uchybienia terminu ustała 31 stycznia 2014 r. Zatem złożenie wniosku w dniu 1 lutego 2014 r. nastąpiło z zachowaniem terminu i dlatego wniosek podlegał merytorycznemu rozpoznaniu.

Stosownie do art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 2 ppsa w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 479/07 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega też wątpliwości, że wina pełnomocnika strony i osób, którymi posługuje się ten pełnomocnik, może obciążać stronę.

Jednakże w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy pełnomocnika skarżącej. Treść wniosku o przywrócenie terminu oraz dołączone do niego dokumenty, w szczególności zaświadczenia lekarskie z dnia 21 stycznia 2014 r. i 31 stycznia 2014 r. oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wskazują, że w dniu 3 stycznia 2014 r. zaistniały nadzwyczajne okoliczności dotyczące asystentki pełnomocnika skarżącej polegające na tym, że nastąpiło pogorszenie jej stanu zdrowia. Zdaniem Sądu choroba asystentki była nagła i niespodziewana i na tyle poważna, że spowodowała uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 27 grudnia 2013 r. i w świetle tych okoliczności nie można zarzucić asystentce lekkomyślności czy niedbalstwa. W rezultacie też nie można przypisać winy pełnomocnikowi skarżącej. Zatem, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, gdyż w okresie od 3 stycznia do 31 stycznia 2014 r. miały miejsce takie okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły pełnomocnikowi wniesienie skargi w terminie.

W związku z powyższym zachodziły podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa.