Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 389/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 134, art. 135, art. 200, art. 206
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 101 pkt 1
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: art. 105, art. 264 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 81c ust. 2 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 maja 2017r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Gminy S. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 maja 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) po rozpatrzeniu odwołania A. F. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 15 marca 2017 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości wykonanych robót budowlanych obejmujących odwodnienie drogi gminnej nr [...], ul. O. w miejscowości S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że Gmina S. zrealizowała budowę drogi gminnej na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 02.03.2012 r. wydanej przez Starostę . Inwestor dokonał zmian w sposobie odwodnienia drogi mających postać nieistotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zmiana ta polegała na rezygnacji z wykonania przepustu w km 0 + 160, ze względu na brak zgody właściciela działki przyległej oraz wykonaniu w zamian trzech przepustów kaskadowych w rowie przydrożnym.

W efekcie wniesionej skargi mieszkańców ul. O. dotyczącej wadliwego odwodnienia wspomnianej drogi, PINB wszczął postępowanie naprawcze i postanowieniem z dnia 23.09.2014r. nałożył na Gminę S. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31.10.2014r. oceny technicznej wykonanego odwodnienia ul. O. Przedłożona, a następnie uzupełniona ocena techniczna określiła nowe rozwiązanie sposobu odwodnienia drogi.

Decyzją z dnia 17.07.2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nałożył na Gminę S., obowiązek wykonania określonych w niej czynności, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami odwodnienie drogi gminnej nr [...], ul. O. w miejscowości S. w terminie do dnia 31 grudnia 2015r.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli G. K. i A. F..

Decyzją z dnia 4.09.2015 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając prawidłowość przeprowadzonego w tym zakresie postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Skargę na tę decyzję złożył A. F. podnosząc, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, co uzasadnia zastosowanie procedury przewidzianej w art. 71a Prawa budowlanego.

Wyrokiem z dnia 4.02.2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1022/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ nie wskazał podstawy prawnej prowadzenia zamierzonego postępowania, w tym nie wyjaśniono, który z przypadków wymienionych w art. 50 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego zaistniał. Ponadto w ocenie Sądu, nakładając na inwestora obowiązek wykonania odprowadzenia wód opadowych trasą przebiegającą m.in. przez działkę nr 1019/4 organ powinien uzyskać zgodę jej właścicieli na wykonanie rowu, zaś takiej zgody nie było.

Prowadząc ponowne postępowanie organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia w terminie 7 dni oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie odnoszącym się do wszystkich działek przez które ma przebiegać odwodnienie, zgodnie z przedłożoną oceną techniczną. W odpowiedzi inwestor poinformował, że uzyskanie takiej zgody w wyznaczonym terminie jest niemożliwe.

Wobec zaistniałych okoliczności, organ I instancji postanowieniem z dnia 13.06.2016 r. nałożył na Gminę S. obowiązek przedłożenia nowej oceny technicznej.

W dniu 27.09.2016 r. inwestor przedłożył uzupełnienie do wcześniej sporządzonej oceny technicznej, wraz z propozycją odstąpienia od wykonania odcinka rowu krytego o długości 83,5 mb na działce nr 1019/4 i w zamian wykonania przedłużenia rowu melioracyjnego o ok. 140 mb przebiegającego przez działki nr 828 i 830.

W oparciu o sporządzoną ocenę techniczną, decyzją z dnia 25.10.2016 r. PINB nałożył na Gminę S. obowiązek wykonania określonych czynności mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami, odwodnienia drogi gminnej nr [...], ul. O. w miejscowości S. w terminie do dnia 30 kwietnia 2017 r. W wyniku złożonego przez A. F. odwołania, WINB decyzją z dnia 19.12.2016 r., uchylił powyższą decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że wykonanie czynności określonych w decyzji nie spowoduje odprowadzenia wód opadowych z rejonu drogi gminnej. Wskazane w uzupełnieniu do opinii rozwiązanie, na którym organ oparł swoją decyzję nie wskazywało w jaki sposób powinna być odprowadzona woda z rowu przydrożnego, lecz wyłącznie sugerowało, że poprzez wykonanie rowu równoległego do ul. O. (i to nie na całej długości), w znacznej od niej odległości nastąpi zmniejszenie ilości wód opadowych spływających do rowu. Organ II instancji uznał, że w rowie przydrożnym nadal będzie gromadzić się woda z ulicy O. jak i terenów przyległych, albowiem rów nie posiada żadnego odprowadzenia. Zaleganie wody w rowie zostało potwierdzone wynikami kontroli oraz liczną dokumentacją fotograficzną, co może świadczyć o niewielkim stopniu infiltracji wody w rowie. Zgodnie ze stanowiskiem WINB, dążąc do usunięcia nieprawidłowości w odwodnieniu drogi organ powinien uwzględnić wymagania określone w § 101 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowiącym, że "Urządzenia do powierzonego odwodnienia pasa drogowego powinny zapewnić sprawne odprowadzanie wody".

W piśmie z dnia 31.01.2017 r. Gmina S. wniosła o umorzenie w całości postępowania podnosząc, że inwestycja została wykonana zgodnie z udzielonym pozwoleniem na realizację inwestycji drogowej i wprowadzonymi zmianami projektowymi, Gmina uzyskała pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej inwestycji, przyczyną stagnacji wody jest niekontrolowany wypływ wód opadowych z posesji przyległych do drogi.

Uznając powyższe okoliczności decyzją z dnia 13.03.2017 r. PINB umorzył postępowanie administracyjne. Organ I instancji stwierdził, że postępowanie dowodowe oraz analiza stanu faktycznego sprawy wykazały, iż będący przedmiotem niniejszego postępowania sposób odwodnienia drogi nie podlega reglamentacji ustawy Prawo budowlane, nie mają też zastosowania przepisy techniczno-budowlane. W tych warunkach brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygania sprawy.

W odwołaniu od tej decyzji A. F. podnosił, że organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji WINB z dnia 19.12.2016 r. oraz wyroku WSA w Kielcach z dnia 4.02.2016 r. sygn. akt II SA/Ke 1022/15.

Rozpatrując odwołanie WINB nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji odnośnie bezprzedmiotowości postępowania wskazując, że przedmiot postępowania istnieje i jest nim wadliwie wykonane odwodnienie drogi. Projekt budowlany zapewniał odwodnienie drogi i dopiero na etapie jej realizacji inwestor odstąpił od przyjętego rozwiązania nie wykonując przepustu w km 0 + 160. Rozwiązanie zamienne w postaci studni kaskadowych nie zdało egzaminu, podobnie jak wykonanie fragmentu rowu równoległego do ulicy O., oddalonego od niej o ponad 100m, które nie zapewnia odprowadzenia wody z rowu. Wynikiem stagnacji wody w rowie nie jest również niekontrolowany spływ wód opadowych z przyległych posesji, gdyż jest to naturalny spływ zgodny z ukształtowaniem terenu. Zdaniem organu, zakłócenie naturalnego spływu wód nastąpiło poprzez przebudowę drogi, podniesienie jej niwelety. Zaprojektowany rów miał na celu zebranie wody zarówno z pasa drogowego jak i z terenu przyległego, a następnie przepustem w km 0 + 160 odprowadzenie jej do odbiornika w kierunku północnym.

Wskazując na konieczność prowadzenia postepowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że w wypadku ustalenia braku możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, lub gdy strona nie przejawia koniecznej w tym kierunku inicjatywy, organ ma obowiązek nakazać zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, celem zagwarantowania bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom danego obiektu oraz ochrony osób trzecich. Podejmując dalsze czynności organ powinien ponownie ocenić zebrane w sprawie dowody i przeprowadzić postępowanie mając w szczególności na względzie warunek określony w § 101 pkt 1 cyt. rozporządzenia.

Skargę na decyzję WINB złożyła Gmina S. wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania:

- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.,

- art. 32a ustawy o z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t. Dz.U z 2008r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.),

- § 28 i 29 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015. 1422 j.t. z dnia 2015.09.18),

- art. 39 ust. 1 pkt 9) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2016.1440 j.t. z dnia 2016.09.09),

- art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U.2016.290 z dnia 2016.03.08).

W uzasadnieniu podniesiono, że inwestycja związana z rozbudową ul. O. została zrealizowana zgodnie z decyzją o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej z dn. 02.03.2012 wydanej przez Starostę . Podczas realizacji robót budowlanych wprowadzono nieistotne zmiany w projekcie budowlanym w postaci wprowadzenia rozwiązania zastępczego, umożliwiającego odprowadzenie wód opadowych rowem przydrożnym w kierunku ulicy K. oraz rezygnację z budowy przepustu w kilometrze 0+160,00. Wody opadowe spływające od kilometra 0+300,00 realizowanej drogi w kierunku wschodnim do ulicy K. nie mogły być odprowadzone projektowanym uprzednio przepustem w kilometrze 0+160 tj. mniej więcej w połowie odcinka zlewni w najniższym miejscu niwelety drogi oraz wynikającym z naturalnego ukształtowania terenu, przyległego do drogi. Rozwiązaniem zastępczym, które zostało wprowadzone było wspomniane wyżej odprowadzenie wód opadowych w kierunku ul K. (droga powiatowa) poprzez zastosowanie przepustów kaskadowych ze studniami rewizyjnymi, regulującymi i redukującymi różnicę wysokości pomiędzy wlotem i wylotem przepustu. Studnie rewizyjne zastosowano na zjazdach w km: 0+060,00, 0+097,00 i 0+132,00.

Zdaniem skarżącego, zmiana sposobu odwodnienia nie stanowi istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i nie narusza art. 32a ustawy o z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ponieważ przepis ten przewiduje że odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, w zakresie objętym projektem zagospodarowania terenu w liniach rozgraniczających drogi, nie stanowi istotnego odstąpienia, o którym mowa wart. 36a Prawa budowlanego, jeżeli nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisane szczególnymi. Natomiast zgodnie z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego nieistotne odstąpienie zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne. Ponieważ wykonanie odwodnienia nie wykracza poza granice pasa drogowego jak również nie wymagało uzyskana opinii, uzgodnień i pozwoleń, nie można go zakwalifikować jako istotnego odstąpienie zatwierdzonego projektu budowlanego. Powyższe stanowisko potwierdził w swoim wyroku z dnia 4 lutego 2016r. WSA w Kielcach (sygn. akt II SA/Ke 1022/15).

Akcentując okoliczność, że obiekt budowlany jakim jest droga, stanowi wraz z urządzeniami instalacjami całość techniczno-użytkową skarżący zauważył, iż rowy służące odprowadzeniu wody z terenu drogi nie stanowią samodzielnego obiektu budowlanego, ale urządzenie budowlane związane z drogą i służące jej odwodnieniu. Na skutek zmiany sposobu odwodnienia drogi nie doszło ani do zmiany sposobu użytkowania drogi, ani nawet sposobu użytkowania odwodnienia. W dalszym ciągu bowiem droga służy celom komunikacyjnym, a jej odwodnienie ma służyć odprowadzeniu wody z rejonu drogi.

Zdaniem skarżącej, droga została wybudowana zgodnie z decyzją o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej z dn. 02.03.2012, pozwolenie na użytkowanie zostało wydane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego . Podstawą wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego drogi, były dokumenty złożone przez Inwestora Gminę S. zgodnie z art. 57 ustawy Prawo budowlane z 1994r., w związku z art. 32 powołanej ustawy z dnia 10.04.2003r. to jest: oświadczenia kierownika budowy, o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. W oświadczeniu kierownik budowy określił również zmiany jakie dokonano w trakcie realizacji inwestycji, jako zmiany nieistotne.

Gmina S. na wezwanie PINB wykonała i przedstawiła ocenę techniczną prawidłowości wykonanych robót budowlanych obejmujących odwodnienie drogi gminnej nr [...] ul. O. w S. Z oceny technicznej sporządzanej przez inwestora wynika, że przyczyną ewentualnej stagnacji wód opadowych w rowie nie jest nieodpowiedni sposób odprowadzania tych wód tylko ich niekontrolowany wypływ z posesji przyległych do drogi. Stwierdzono, że powierzchnia zlewni terenu przyległego nachylona w kierunku drogi od strony południowej wynosi około 7,8000 ha, natomiast sama działka drogowa wraz z elementami drogi, tj. jezdnią, chodnikiem, poboczem i rowem przydrożnym wynosi 0,3418 ha. Biorąc pod uwagę wskaźnik retencji terenu przydrożnego oraz chłonności terenów zielonych, a także nawierzchnię szczelną w postaci kostki brukowej na chodniku i szczelnej nawierzchni bitumicznej na jezdni, należy stwierdzić, że udział procentowy spływu wód opadowych z powierzchni szczelnych pasa drogowego w stosunku do całkowitej ilości wód opadowych, napływających z przyległego terenu wynosi 8,76 %.

Zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, który przywołał treść § 28 i 29 rozporządzenia, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, okresowa stagnacja wody w rowie nie jest wynikiem działań Gminy, lecz zaniechania właścicieli nieruchomości przyległych do pasa drogowego w zakresie gospodarowania wodami opadowymi na swoich nieruchomościach.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny, wobec czego zastosowanie znajduje przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych oraz sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku.

WSA w prawomocnym wyroku z dnia 4.02.2016 r. uznał, że niekwestionowane w sprawie nieprawidłowości odnośnie odwodnienia drogi należy zakwalifikować jako dotyczące stadium jej budowy, a nie stadium utrzymania i użytkowania. Z treści uzasadnienia wynika, iż Sąd nie miał wątpliwości co do konieczności podjęcia działań w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Znalezienie odpowiedniego rozwiązania tego problemu miała umożliwić nowa ocena techniczna wskazująca sposób odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowej drogi. Ponadto Sąd wyraził pogląd, którym jak już wyżej podniesiono są związane nie tylko organy ale również sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że nawet wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wspomnianej drogi, nie uniemożliwia wszczęcia postępowania naprawczego z art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Przepisy tej ustawy nie ograniczają bowiem możliwości wszczęcia postępowania naprawczego po zakończeniu budowy, lecz w art. 51 ust. 7 wprost taką możliwość przewidują.

Bezspornie, prawidłowe jest stanowisko WINB sprowadzające się do uznania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania, albowiem nadal istnieje przedmiot sprawy, którym jest wadliwie wykonane odwodnienie drogi. Powyższa kwestia była już przedmiotem oceny Sądu w cyt. wyroku z dnia 4.02.2016 r. zaś potwierdzeniem istniejącego w tym zakresie stanu rzeczy są wyniki kontroli oraz znajdująca się w sprawie dokumentacja fotograficzna obrazująca zaleganie wody w rowie, co świadczy o tym, że zastosowane rozwiązanie zamienne w postaci studni kaskadowych nie zdało egzaminu. Zgodnie z treścią § 101 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 z późn.zm.) "urządzenia do powierzonego odwodnienia pasa drogowego powinny zapewniać sprawne odprowadzanie wody". Mając na względzie wymóg zawarty w powołanym przepisie uprawnione jest twierdzenie organu II instancji, że wobec braku wskazania w jaki sposób powinna być odprowadzona woda z rowu przydrożnego, zaproponowane przez inwestora rozwiązanie w postaci wykonania fragmentu rowu równoległego do ul. O. również nie zapewni odprowadzenia wody z rowu.

Wynikający z akt sprawy stan faktyczny pozwalał Sądowi na ocenę, że brak było podstaw do umorzenia postępowania. W tej sytuacji należało decyzję PINB z dnia wydaną z naruszeniem art. 105 kpa uchylić na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a.

Sąd orzekający uznał natomiast za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji WINB pomimo, że jest to decyzja kasacyjna, wydana w warunkach art. 138 § 2 kpa. Powodem uchylenia tej decyzji są bowiem niewłaściwe wskazania co do dalszego postępowania.

Dotychczasowe ustalenia dokonywane w oparciu o przedkładaną przez inwestora na wezwanie organu ocenę techniczną obiektu nie pozwoliły organowi I instancji na określenie takich obowiązków, które doprowadziłyby wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 Pb). Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w realiach niniejszej sprawy oznacza zgodne z przepisami odwodnienie drogi. Obowiązek bowiem zapewnienia sprawnego odprowadzenia wody przez urządzenia do powierzchniowego odwodnienia pasa drogowego wynika z § 101 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Należy zatem uznać, że organ wyczerpał możliwości jakie stwarza art. 81c ust. 2 Pb tj. żądania od inwestora obowiązku przedłożenia odpowiednich ocen technicznych i ekspertyz, w celu rozwiązania problemu odprowadzenia wód opadowych z rejonu przedmiotowej drogi. W ocenie Sądu nie do zaakceptowania byłaby na obecnym etapie postępowania naprawczego sugestia organu odwoławczego, że w razie braku inicjatywy ze strony inwestora odnośnie działań mających na celu doprowadzenie istniejącego stanu do zgodności z prawem może dojść do rozbiórki drogi lub jej części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Biorąc pod uwagę, że dostarczone przez inwestora oceny techniczne niedostatecznie wyjaśniły sprawę będącą ich przedmiotem tj. nieprawidłowości wykonanych robót budowlanych obejmujących odwodnienie drogi gminnej nr 379003T, ul. Ol. w miejscowości S., organ nadzoru budowlanego I instancji prowadząc ponownie postępowanie powinien skorzystać z możliwości wynikających z art. 81c ust. 4 Pb i zlecić wykonanie dodatkowej oceny lub ekspertyzy osobie z odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie projektowania dróg, na koszt podmiotu zobowiązanego do ich dostarczenia. Wysokość kosztów postępowania organ może ustalić w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 264 § 1 kpa. Nie budzi bowiem wątpliwości, że zagadnienia związane z projektowaniem dróg wymagają odpowiedniej wiedzy specjalistycznej, którą pracownicy organów nadzoru budowlanego mogą nie posiadać, co czyni koniecznym zasięgnięcie opinii rzeczoznawcy. W orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym uprawnienie organów administracji do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz przypomina przewidziany w art. 84 kpa dowód z opinii biegłego. W niniejszej sprawie opinia rzeczoznawcy powinna wskazywać rozwiązania umożliwiające odprowadzenie wód opadowych z rejonu pasa drogowego jak również zawierać ocenę zgodności tych rozwiązań z wymogami § 101 pkt 1 cyt. rozporządzenia z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dopiero wówczas organ będzie mógł określić jakie czynności należy podjąć, aby zagwarantować bezpieczeństwo wszystkim użytkownikom drogi oraz zapewnić ochronę osobom trzecim.

Należy również podnieść, że kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku organ I instancji prowadząc ponownie postępowanie powinien ustalić, która z określonych w art. 50 ust. 1 Pb podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego, występuje w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Orzeczenie o kosztach, na które złożyły się: połowa kwoty wpisu (250 zł), oparto o przepis art. 200 w zw. z art. 206 Ppsa. Sąd uznał bowiem, że realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie art. 206 Ppsa, który stanowi, że sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie tej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy.

Sąd wziął pod uwagę, że skarżący nie miał racji domagając się uznania bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania naprawczego, zaś powodem uchylenia decyzji organu II instancji były wyłącznie nieprawidłowe wytyczne co do dalszego toku postępowania w sprawie, które Sąd w niniejszym uzasadnieniu skorygował.