Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1184/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 105 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 3, art. 2 pkt 10 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 306a- art. 306b par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (sprawozdawca), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący – M. D. 18 listopada 2011r. złożył do Urzędu Skarbowego w S. wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT- 24). Do wniosku załączył następujące dokumenty:

- wniosek o wykorzystanie opłaty skarbowej w kwocie 160 zł dołączonej do wniosku VAT-24 z 17 października 2011 r.,

- oświadczenie, że zakupiony środek transportu będzie służył do użytku prywatnego niewykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej,

- pokwitowanie za sprzedaż pojazdu z 29 czerwca 2011r. sporządzone w języku niemieckim wraz z jego tłumaczeniem z języka niemieckiego na język polski,

- dowód rejestracyjny pojazdu sporządzony w języku niemieckim.

Z podanych we wniosku VAT-24 informacji wynika, że 29 czerwca 2011r. Skarżący nabył w Niemczech od H. K. samochód marki [...], o przebiegu 22.100 km, który został dopuszczony do użytku 17 listopada 2009r. Załączone do wniosku pokwitowanie za sprzedaż pojazdu z 29 czerwca 2011r. wskazywało, że Skarżący kupił pojazd bez silnika, skrzyni biegów i innych części technicznych.

Postanowieniem z [...] listopada 2011r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedmiotowa transakcja budzi wątpliwości co do rzetelności i faktycznych okoliczności jej przeprowadzenia, a tym samym zachodzi podejrzenie, że pokwitowanie za sprzedaż pojazdu, dotyczące transakcji zakupu samochodu osobowego może być umową pozorną. Zdaniem organu istnieje podejrzenie, że złożony 18 listopada 2011r. wniosek został złożony celem ominięcia przepisów prawa podatkowego.

W zażaleniu na ww. postanowienie Skarżący zarzucił organowi I instancji, że nie odniósł się:

1) do wszystkich zgromadzonych w sprawie dokumentów, polemizując jedynie z przedłożoną fakturą zakupu przedmiotowego samochodu, nie odnosząc się w ogóle do dowodu z dokumentu w postaci wydruku ze stacji serwisowej odczytu elektronicznego licznika kilometrów,

2) do wyjaśnień Skarżącego, że sprzedawca chcąc oszukać kupującego wpisał mniejszą ilość kilometrów, co można było stwierdzić dopiero w autoryzowanym serwisie oraz, że pod groźbą zwrotu kupionego samochodu sprzedawca wystawił poprawioną fakturę z innym przebiegiem.

Zdaniem Skarżącego, w świetle złożonych dokumentów, stwierdzenie organu I instancji, że przedmiotowa transakcja budzi wątpliwości co do rzetelności i faktycznych okoliczności jej przeprowadzenia, i że zachodzi podejrzenie, że pokwitowanie ze sprzedaży pojazdu może być umową pozorną jest gołosłowne i pozbawione jakiegokolwiek sensu.

Do zażalenia Skarżący dołączył oświadczenie z autoryzowanego serwisu dotyczące prawidłowego odczytu przebiegu licznika celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] lutego 2012r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Powołując się na art. 105 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej "u.p.t.u." oraz art. 306a § 2 pkt 1 i § 3 oraz art. 306b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej O.p., Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż rozpatrując przedmiotowy wniosek organ podatkowy bierze pod uwagę przede wszystkim stan faktyczny wynikający z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów. To do osoby żądającej wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., należy udowodnienie braku obowiązku uiszczenia podatku.

Organ wskazał, iż w wyniku czynności sprawdzających ustalono, że wniosek VAT-24 z 18 listopada 2011r. dotyczący zakupu w dniu 29 czerwca 2011r. samochodu osobowego marki [...], o przebiegu 22.100 km, dopuszczonego do użytku 17 listopada 2009r., został złożony przez Skarżącego po raz drugi. Pierwszy wniosek VAT-24 o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego ww. samochodu Skarżący złożył 17 października 2011r. Postanowieniem z [...] października 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił Skarżącemu wydania tego zaświadczenia, w uzasadnieniu wskazując, że z załączonych przez Skarżącego dokumentów, tj. wniosku VAT-24 i pokwitowania za sprzedaż pojazdu (w których wskazano przebieg odpowiednio: 4.000 km i ok. 4.200 km) jednoznacznie wynika, że doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu. Skarżący winien więc złożyć informację o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środka transportu na formularzu VAT-23 oraz dowód zapłaty podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 103 ust. 6 u.p.t.u.

W ocenie organu odwoławczego na podstawie przedstawionych przez Skarżącego dokumentów nie można jednoznacznie ustalić stanu faktycznego sprawy.

Po pierwsze, nie można w sposób jednoznaczny ustalić przebiegu zakupionego samochodu, gdyż we wniosku VAT-24 złożonym 17 października 2011r., jak i w załączonym do niego oświadczeniu Skarżący wykazał przebieg 4.000 km. W pokwitowaniu za sprzedaż pojazdu wskazano przebieg 4.200 km. Natomiast w dokumencie EXAMINER Smart z 17 października 2011r. odczyt wartości km wynosi 20.796.Taki sam przebieg wskazał Skarżący w wyjaśnieniu z 17 października 2011r. złożonym do wniosku VAT-24. Z kolei we wniosku VAT-24 złożonym 18 listopada 2011r., jak i załączonym do niego oświadczeniu, Skarżący wykazał przebieg 22.100 km.. Również w załączonym pokwitowaniu za sprzedaż pojazdu wskazano przebieg ok. 22.100 km. Następnie w postępowaniu zażaleniowym Strona złożyła oświadczenie Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego D. z 2 grudnia 2011r. dotyczące załączonego dokumentu EXAMINER Smart, w którym stwierdzono, że w samochodzie [...] brak jest możliwości zafałszowania bądź przestawienia wskazań licznika elektronicznego. Ponadto z oświadczenia Skarżącego wynika, że po sprawdzeniu przebiegu samochodu w autoryzowanym serwisie sprzedawca wystawił poprawioną fakturę.

W ocenie organu, Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że w dołączonym do wniosku VAT-24 z 17 października 2011r. pokwitowaniu za sprzedaż pojazdu z 29 czerwca 2011r. przebieg 4.000 km został wskazany omyłkowo. Zarówno pokwitowanie za sprzedaż samochodu złożone wraz z wnioskiem 17 października 2011 r., jak i złożone 18 listopada 2011 r. są datowane na dzień 29 czerwca 2011 r.

Dodatkowo organ wskazał, że składane przez Skarżącego wyjaśnienia są niespójne. Z treści zażalenia wynika bowiem, że dopiero po sprawdzeniu w autoryzowanym serwisie przebiegu i zagrożeniu sprzedawcy zwrotem zakupionego samochodu wystawił on poprawioną fakturę, a oba pokwitowania za sprzedaż pojazdu wystawione są 29 czerwca 2011 r. Natomiast dokument EXAMINER Smart datowany jest na 17 października 2011 r., a oświadczenie firmy D. zostało wystawione 2 grudnia 2011r.

Zdaniem organu wątpliwość również budzi fakt, iż tłumaczenia przysięgłe obu pokwitowań za sprzedaż pojazdu mają taką samą datę i ten sam numer, zaś z zażalenia Skarżącego wynika, że po odczytaniu zapisu z komputera samochodu sprzedający wystawił nowe pokwitowanie za sprzedaż pojazdu.

W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające wydania przedmiotowego zaświadczenia.

W skardze na ww. postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 233 § 1 ust. 1 w zw. z art. 239 i art. 306a § 2 pkt 1 O.p. oraz art. 105 ust. 1 pkt. 2 u.p.t.u. Nawiązał do swojego stanowiska wyrażonego w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Wskazał, iż w pierwszym wniosku o wydanie zaświadczenia, złożonym 17 października 2011r., przez niedopatrzenie wpisano, iż przebieg pojazdu wynosi 4.000 km, a kwestie związane z zaistniałą pomyłką wyjaśnił w zażaleniu. W ocenie Skarżącego bezzasadny jest zarzut wskazujący na nieprzedłożenie dokumentów potwierdzających zaistnienie przedmiotowej pomyłki, gdyż przebieg zakupionego samochodu został prawidłowo potwierdzony w dokumencie sprzedaży, we wniosku VAT-24 i oświadczeniu serwisu.

W kwestii daty na pokwitowaniach Skarżący ponownie wyjaśnił, że pokwitowanie to zostało wystawione przez niemieckiego sprzedawcę według procedur jego kraju. Zdaniem Skarżącego również pozostałe zarzuty organu są pozbawione racji.

W konsekwencji za niezrozumiałe uznał stanowisko organów obu instancji, które na podstawie przedłożonych dokumentów nie mogły jednoznacznie ustalić stanu faktycznego sprawy, wkonsekwencji odmawiając wydania przedmiotowego zaświadczenia.

Powołując się na orzecznictwo sądów administarcyjnych wskazał, że postępowanie określone w art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej jest postępowaniem wyjaśniającym, nie jest natomiast sensu stricto postępowaniem dowodowym, a zatem nie mają do niego zatsosowania zasady gromadzenia dowodów uregulowane w przepisach Działu IV O.p.

Podniósł również, iż jedynym celem wydania przez organ zaświadczenia jest fakt potwierdzenia lub wykluczenia istnienia obowiązku podatkowego, wiążącego się z podjętymi przez wnioskodawcę działaniami. Aby tego dokonać organ obowiązany jest jedynie do zbadania, w oparciu o przedłożone dokumenty, czy doszło do nabycia towaru i czy wiąże się z tym obowiązek w podatku od towarów i usług. Wszelkie działania wykraczające poza ten wskazywany zakres nie powinny mieć miejsca, nie przewidują tego bowiem przepisy prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.". Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że wydano go z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c. p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymujące w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie odmowy wydania Skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie podatku od towarów i usług lub brak obowiązku w tym zakresie z tytułu nabycia środka transportu. Zgodnie z art. 105 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. Zdaniem organu podatkowego, ponieważ w rozumieniu u.p.t.u. był to nowy środek transportu, z mocy art. 9 ust. 3 tej ustawy należało zastosować przepisy o opodatkowaniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jako nowy środek transportu. Dlatego też przedmiotowe zaświadczenie nie mogło zostać wydane.

Zaistniały spór dotyczy klasyfikacji przedmiotowego samochodu jako nowego środka transportu, a w szczególności kwestii spełniania przez ten środek transportu warunków technicznych określonych w omawianym przepisie, a w konsekwencji okoliczność, czy mieści się on w kategorii pojazdów wymienionych w załączniku nr 1 u.p.t.u.

Zgodnie z art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u., przez nowe środki transportu rozumie się przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe wymienione w poz. 1-4, 9, 10 i 15-20 załącznika nr 1 do ustawy, napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechały nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta.

Wątpliwości organu budzi spełnienie kryterium przebiegu pojazdu, z uwagi na fakt dokonanej przez Skarżącego zmiany wartości tego parametru w stosunku do pierwotnie deklarowanej. Zdaniem organu dowody przedstawione przez Skarżącego na potwierdzenie wymaganego przebiegu do uznania samochodu za nie będący nowym środkiem transportu nie są dostatecznie wiarygodne.

Zdaniem Sądu wątpliwości tych nie można interpretować na niekorzyść podatnika, nie wyjaśniając ich istoty, jednocześnie obowiązek ten przerzucając na podatnika, w sytuacji gdy wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 105 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u Skarżący przedstawił wszystkie wymagane przepisami prawa podatkowego dokumenty, a także stosowne zaświadczenia, w tym dotyczące badań technicznych samochodu. Należy podkreślić, iż z zaświadczeń tych od samego początku, tj. sprawdzenia po raz pierwszy w autoryzowanym polskim serwisie stanu elektronicznego licznika samochodu wynikało, iż pojazd ten faktycznie przejechał ponad 20 tys. km. Wobec takiego wyniku ekspertyzy technicznej pojazdu, jej nieuwzględnienie przez organ tylko na podstawie innej wartości przebiegu pojazdu podanej pierwotnie w umowie sprzedaży samochodu nie może mieć miejsca bez zakwestionowania wyników samego badania technicznego, jako niezgodnych ze stanem rzeczywistym. Stan ten zdaniem organu w związku z przedstawioną przez Stronę dokumentacją był na tyle niejasny (niejednoznaczny), iż nie można go było de facto ustalić celem wydania stosownego zaświadczenia, czym organ przede wszystkim uzasadnia przyjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Tymczasem w ocenie Sądu stan ten wynika z badania technicznego pojazdu przeprowadzonego już po sprowadzeniu pojazdu do kraju. Organ pominął bowiem fakt nabycia przedmiotowego pojazdu bez silnika, czego konsekwencją był brak możliwości weryfikacji stanu licznika (elektronicznego) i tym samym danych podanych przez sprzedającego w zawartej umowie sprzedaży. Było to możliwe dopiero po uruchomieniu pojazdu w kraju i przeprowadzeniu badań diagnostycznych, co szczegółowo wyjaśnił Skarżący w drugim ze złożonych wniosków o wydanie zaświadczenia, przedstawiając powody zaistniałej różnicy (pomyłki). Organ takiej argumentacji jednak nie uwzględnił, poprzestając na stwierdzeniu braku wiarygodności przedstawionych przez Stronę dokumentów, czym naruszył w ocenie Sądu przepisy O.p. dotyczące wydawania zaświadczeń, w szczególności nie przeprowadzając w tym zakresie postępowania wyjaśniającego.

Ponadto w uzasadnieniu odmowy wydania zaświadczenia o jakie wnosił Skarżący organ podatkowy powoływał się na brak podstaw do potwierdzenia istnienia lub nieistnienia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportowego na terytorium kraju, gdyż przedłożone przez stronę dokumenty nie odpowiadały treści zawartej w samym wniosku. W ocenie organu podatkowego na ich podstawie nie można było dowieść, że sprzedawca samochodu w dacie jej dokonywania był jego właścicielem, gdyż w dowodzie rejestracyjnym wpisane są inne osoby.

Należy w tym miejscu zauważyć, że tryb w jakim podjęte zostało zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ma charakter szczególny, co wynika z przepisów O.p. w zakresie wydawania zaświadczeń przez organy podatkowe, w związku z art. 105 u.p.t.u. Specyfika tej procedury polega na znaczącym uproszczeniu i odformalizowaniu postępowania administracyjnego, organ podatkowy działa bowiem w granicach żądania wnioskodawcy i w granicach prawa, natomiast ograniczony jest zakres czynności dowodowych jakie może podejmować. Zgodnie z treścią art. 306 b § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2 ww. przepisu stanowi, że przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Treść regulacji prawnych zawartych w przepisach art. 306 a – art. 306 b O.p. dowodzi, że ustalenia czynione w ramach ww. postępowania ograniczają się do dowodów (dokumentów, ewidencji, rejestrów) będących w posiadaniu organu podatkowego lub dostarczonych przez wnioskodawcę, które jedynie w niezbędnym zakresie winny być przez organy podatkowe potwierdzone w ramach czynności wyjaśniających.

W świetle wskazanych regulacji prawnych i celu omawianego postępowania należy wskazać, że podejmowane w tym trybie działania nie powinny wykraczać poza zakres żądania wnioskodawcy, co odnosi się tak do kompetencji organów podatkowych jak i oczekiwań wnioskodawcy. Zakres czynionych ustaleń niezbędnych do wydania zaświadczenia o żądanej treści winien być wyznaczony zakresem przepisu prawa (zwłaszcza w sytuacji gdy z niego wynika potrzeba wydania zaświadczenia) i żądania wnioskującego. Tym samym wykraczanie poza wskazane granice nie powinno skutkować odmową wydania zaświadczenia.

Przykładem naruszenia tej zasady jest rozpoznawana sprawa, w której organy podatkowe podjęły działania zastrzeżone dla innych organów administracji, kwestionując brak ciągłości uprawnień właścicielskich podmiotu dokonującego sprzedaży samochodu na rzecz Skarżącego. Tymczasem zgodnie z treścią art. 105 ust. 1 - ust. 3 u.p.t.u. naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających uiszczenie przez podatnika podatku, w przypadkach, o których mowa w art. 103 ust. 3 i 4, lub brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. Jednocześnie zgodnie z ust. 2-3. tego przepisu, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego. Wniosek zawiera w szczególności :1) dane identyfikujące pojazd; 2) datę pierwszego dopuszczenia pojazdu do użytku; 3) przebieg pojazdu; 4) cenę nabycia pojazdu przez wnioskodawcę; 5) dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy pojazdu na rzecz wnioskodawcy. Do wniosku załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Przywołane regulacje jednoznacznie wskazują w jakim celu organ podatkowy winien wydać omawiane zaświadczenie – jego zakres ogranicza się do potwierdzenia lub wykluczenia istnienia obowiązku podatkowego, wiążącego się z podjętymi przez wnioskodawcę czynnościami prawnymi lub faktycznymi. Zakres działań jakie w ramach prowadzonego postępowania zaświadczeniowego winny podjąć organy podatkowe ogranicza się do zbadania, na podstawie przedłożonych przez Stronę dokumentów, czy doszło do nabycia towaru i czy wiąże się z tym obowiązek w podatku od towarów i usług. Potwierdza to także regulacja dotycząca treści wymaganych dokumentów, które winien załączyć wnioskodawca. Ustalenia wykraczające poza opisany zakres nie powinny być prowadzone w tym postępowaniu, gdyż nie przewidują tego przepisy prawa podatkowego.

Należy w tym miejscu zauważyć, iż zagadnienie dotyczące prawa własności do nabywanego samochodu rozważane są w ramach innego postępowania. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Z dalszych przepisów ww. ustawy i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych wynika, że organy dokonujące rejestracji pojazdu są uprawnione do badania uprawnień właścicielskich podmiotów wnioskujących o rejestrację zakupionych (nabytych) pojazdów, -w tym celu mogą prowadzić postępowanie administracyjne. Powołane przepisy określają także jakimi dowodami pomiot winien udowadniać istnienie swych praw, także w sytuacji gdy zapisy w dowodzie rejestracyjnym nie odpowiadają treści umowy sprzedaży pojazdu.

Jak wynika z treści art. 105 u.p.t.u. zaświadczenie w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług przywozu środka transportu jest wydawane w celu jego rejestracji i przedkładane innemu organowi administracji, który w ramach przyznanych kompetencji obowiązany jest zbadać istnienie uprawnień właścicielskich do tego pojazdu. Zgodnie z art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym, niniejsze zaświadczenie jest tylko jednym z wielu dokumentów, które musi dostarczyć rejestrujący pojazd. Należy także zwrócić uwagę na charakter samego zaświadczenia, które jak stanowi przepis art. 306 a § 3 O.p. - potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Jeśli zatem postępowanie prowadzone przez uprawnione do tego organy ujawni nierzetelność umów lub innych dokumentów w oparciu o które wydano rzeczone zaświadczenie – straci ono swą aktualność.

Konkludując, przedstawione okoliczności dowodzą, że odmowa wydania zaświadczenia, o jakie wnosiła Skarżąca, nie miała uzasadnionych podstaw prawnych, a organ podatkowy wykroczył poza przyznane mu kompetencje naruszając powołane wyżej przepisy, w szczególności art. 105 u.p.t.u. oraz art. 306 a § 3 i § 4 i art. 306 b O.p. Odmawiając wiarygodności dokumentom podlegającym ocenie w ramach prowadzonego przez organy podatkowe postępowania organy te nie wyjaśniły w przekonujący dla Sądu sposób dlaczego nie dają im wiary, w związku z czym dokonane ustalenia stanu faktycznego, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy, nie mogły zostać uznane za właściwe i wystarczające.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji winien kierować się ustaleniami poczynionymi przez Sąd, który w zaistniałych okolicznościach uznając, że organy podatkowe naruszyły wskazane przepisy zarówno prawa materialnego jak i procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.

Zakres, w jakim uchylone postanowienia organów obu instancji nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.