Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 580/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-06-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do dokonania innej czynności
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2021 r. sprawy z wniosku A. O. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na uchwałę Zarządu Powiatu S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z Dyrektorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Sąd - pismem z 29 stycznia 2021 r. - wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi) przez podanie numeru PESEL. Wobec braku odpowiedzi na wezwanie Sąd - postanowieniem z dnia 25 lutego 2021 r. - odrzucił skargę.

Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uzasadniała, że nigdy nie podjęto próby doręczenia jej przesyłki poleconej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Informowała, że złożyła skargę w urzędzie pocztowym celem wyjaśnienia przyczyn braku doręczenia przesyłki i niepozostawienia awizo (kopię skargi dołączyła do wniosku).

Pismem z 21 maja 2021 r. (doręczonym 25 maja) Sąd wezwał skarżącą do przedstawienia wyniku ww. postępowania reklamacyjnego, na które to wezwanie do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie odpowiedziała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie zart. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.

Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005; s. 333). Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane nieuwaga i zaniedbanie leżące po stronie skarżącej.

Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Samo uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku

o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie takich okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Podkreślić przy tym trzeba, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek dbałości

o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg sprawy zainicjowanej skargą, zasadnym jest wymaganie od strony maksimum staranności.

W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez skarżącą okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności. Skarżąca brak swojej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi upatruje w braku powiadomienia jej przez pracowników urzędu pocztowego o przesyłce poleconej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi.

Zdaniem Sądu okoliczności te nie uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było niezawinione. W aktach sprawy znajduje się koperta, w której przesłano wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi. Wynika z niej, że przesyłka została wysłana na podany przez skarżącą adres do korespondencji i była dwukrotnie awizowana (1 lutego i 9 lutego 2021 r.), a skutek jej doręczenia nastąpił 15 lutego 2021 r. Skarżąca natomiast nie zdołała przedstawić takich argumentów i/lub dowodów, które mogłyby podważyć domniemanie prawidłowości doręczenia przesyłki, np. pozytywne rozpatrzenie przez operatora pocztowego reklamacji. W ocenie Sądu w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest niewątpliwie koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przeciwdowodu nie może stanowić samo oświadczenie strony o braku awizo. Sąd nie zanegował sytuacji, że mogą zdarzyć się indywidualne przypadki nieprawidłowego doręczania wezwań adresatom oraz brak pozostawionego awiza, jednakże w rozpatrywanej sprawie nie zostało to w sposób przekonywujący udowodnione, bądź w wysokim stopniu uprawdopodobnione.

Nie można zatem uznać, że w okolicznościach tej sprawy operator pocztowy nie pozostawił w skrzynce pocztowej dwukrotnego awizo. Skarżąca zaś tej oceny nie podważyła, gdyż nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu, z którego wynikałoby, że pracownik operatora pocztowego zawiadomienia o awizowaniu przesyłki nie pozostawił w skrzynce oddawczej. W tych warunkach uprawnione jest stwierdzenie, że skarżąca nie przedstawiła wyniku postępowania reklamacyjnego, które mogłoby uprawdopodobnić jej argumentację o braku pozostawienia awizo w skrzynce pocztowej przez pracownika operatora pocztowego. Poza tym podnoszona argumentacja - co do zasady - nie prowadzi do wykazania braku winy skarżącej

w niedochowaniu terminu, lecz stanowi próbę obalenia domniemania o skutecznym doręczeniu przesyłki w trybie doręczenia zastępczego (art. 73 p.p.s.a.).

Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak

w sentencji postanowienia.