Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 56/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania, wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] II SAB/Bd 56/20 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Ł. K. na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się przewlekłości postępowania, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierza Burmistrzowi Miasta grzywnę w kwocie [...](pięćset) zł; 3. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej kwotę [...](sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. J. F. (dalej określany jako Skarżący) złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania zarzucając, że Burmistrz S. nie załatwia sprawy w terminie, poprzez wydanie stosownej decyzji.

Skarżący podkreślił, że od czterech lat organ tłumaczy swoje zachowanie skomplikowanym charakterem sprawy, lecz nigdy nie wyjaśnia, na czym ten skomplikowany charakter polega. Według Skarżącego sprawa nie jest skomplikowana, gdyż odnalezione przez niego dokumenty w postaci map zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i polskie prawo nakazuje brać je pod uwagę przy rozgraniczaniu nieruchomości. Skarżący wskazał, że składał ponaglenie, w odpowiedzi na które Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyznaczyło Burmistrzowi S. termin załatwienia sprawy do [...] listopada 2019 r. Następnie, Burmistrz zawiadomił strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy przypadającym na dzień [...] grudnia 2019 r. i powiadomił Samorządowe Kolegium Odwoławcze o przedłużeniu postępowania, tłumacząc to trudnościami ze znalezieniem geodety. Skarżący wskazał, że organ na swojej stronie internetowej zamieścił we wrześniu 2019 r. zaproszenie do złożenia oferty cenowej na wykonanie rozgraniczenia działek, które następnie z powodu braku ofert ponowił w październiku 2019 r. Skarżący zarzucił w tej mierze, że zaproszenia zostały umieszczone na stronie internetowej organu w takim miejscu, które trudno było potencjalnym zainteresowanym odnaleźć. Nadto, nie zostały one opublikowane na żadnym ogólnopolskim portalu dotyczącym przetargów. Zdaniem Skarżącego, poczynione w sprawie ustalenia, wytyczne Sądu oraz opinia geodety pozwalają organowi na wydanie decyzji o uchyleniu jego ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości bez zbędnej zwłoki.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz S. wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania i czynności podejmowane w sprawie, podając, że Skarżący podanie wszczynające postępowanie wniósł w piśmie z [...] grudnia 2015 r., zwracając się o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza S. znak: [...] z [...] września 2015 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych nr ewid.: [...] , [...] , [...] , położonych w obrębie K., gm. S., powiat m. Ww. decyzją na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Burmistrz zatwierdził jako prawnie obowiązujące granice i znaki graniczne opisane w protokole granicznym z [...] marca 2015 r. przez geodetę w toku postępowania rozgraniczeniowego. Burmistrz stwierdził, że granica pomiędzy nieruchomościami - działką o nr ewid. [...] a nieruchomościami sąsiednimi przebiega zgodnie z opisem granic i szkicem wykazanymi w ww. protokole granicznym. Strony oświadczyły, że ustalone granice uznają za obowiązujące i nie zgłaszają zastrzeżeń do ich przebiegu. Stanowiło to podstawę do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Operat rozgraniczeniowy przyjęty został do Powiatowego Zasobu Dokumentacji Geodezyjnej i Kartografii, czym zakończona procedura rozgraniczenia działek w K. Skarżący, wnosząc o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, wskazał na nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, tj. mapę katastralną z 1862 r. oraz mapę z 1957 r.

Organ wskazał na główne przyczyny, które miały wpływ na termin załatwienia przedmiotowej sprawy. W jego ocenie, wpływ na termin załatwienia sprawy miał stopień jej skomplikowania oraz konieczność przeprowadzenia ponownej oceny dowodów. Napotkano na trudności w znalezieniu firmy lub geodety do sporządzenia operatu. Dwukrotnie uruchamiano procedurę wyznaczenia firmy lub geodety do sporządzenia/aktualizacji operatu, wskazując termin do [...] października 2019 r. Brak było ofert. W grudniu 2019 r. oraz w styczniu 2020 r. również poczyniono starania w wyłonieniu firmy geodezyjnej z wolnej ręki, co nie przyniosło efektu. Oferty przedłożone firmom geodezyjnym z powiatu m. oraz spoza powiatu nie zostały podjęte. W związku z brakiem ofert w kolejnych postępowaniach związanych z zamówieniami publicznymi, mimo ogłoszenia na stronie biuletynu informacji publicznej oraz dodatkowo telefonicznego zawiadomienia firm z powiatu m., nie było możliwe, żeby organ zakończył postępowanie. Wobec powyższego skarga winna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej powoływana jako ppsa) przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak efektywnych działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści tych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 53 § 2b ppsa formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Z akt sprawy wynika, że Skarżący wypełnił powyższy wymóg, składając stosowne ponaglenie (pismo z 31.07.2019 r. w aktach administracyjnych).

Przechodząc to merytorycznego rozpoznania skargi, należy zauważyć, że zarzuca ona bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania – przez Burmistrza S. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W związku z tym ocenę, czy w kontrolowanym postępowaniu rozgraniczeniowym doszło do zarzucanej bezczynności i przewlekłości w załatwieniu sprawy, trzeba poprzedzić koniecznym rozgraniczeniem zakresów obu skarg przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 oraz art. 149 ppsa, tj. skarg: na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd w niniejszym składzie podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.07.2012 r., II OSK 1031/12, zgodnie z którym nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności" przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (w skrócie kpa), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 kpa. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 oraz art. 149 ppsa sprowadza się więc do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" wprowadzona do kpa z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 kpa wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.

Z kolei pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2017, art. 3 Nb 78), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 37 Nb 4). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 5.07.2012 r., II OSK 1031/12). Potwierdza to definicja legalna "przewlekłości" wprowadzona do kpa z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2).

Kierując się powyższym, Sąd uznał, że Burmistrz S. dopuścił się zarzucanej mu przewlekłości w prowadzeniu postępowania.

Zgodnie z art. 12 kpa organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Wskazany przepis normuje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego – zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym możliwym czasie. W doktrynie podnosi się, że zasada ta ma dla skuteczności ochrony interesu społecznego oraz interesu jednostki istotne znaczenie i należy do kardynalnych zasad dobrego postępowania. Przewlekłość zawsze jest bowiem zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych, podważa w oczach społeczeństwa autorytet władzy oraz oddala moment wykonania nakazu prawa (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, art. 12 Nb 1, i tam przywołana literatura). Realizacja wskazanej zasady jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy oraz ustanawiającymi środki ochrony przed przewlekłością i bezczynnością organów administracji publicznej, a także statuującymi odpowiedzialność pracownika organu administracji publicznej.

W myśl ogólnej reguły z art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, z tym że – zgodnie z § 2 tego artykułu – niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 36 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Bezspornie, powyższe reguły odnoszą się także do przewidzianego w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.; w skrócie pgk) postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, w tej jego fazie, w której toczy się ono przed organem administracji (wójtem, burmistrzem, albo prezydentem miasta), gdyż na tym etapie jest to postępowanie w sprawie indywidualnej rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. (por. art. 33 ust. 1 pgk)

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że istotne okoliczności faktyczne tej sprawy są niesporne. W szczególności jest poza sporem, że:

- decyzją z 29 września 2015 r. Burmistrz S. zatwierdził jako prawnie obowiązujące granice i znaki graniczne opisane w protokole granicznym z dnia 10 marca 2015 r. przez geodetę [...] ;

- podaniem z 21 grudnia 2015 r. (data wpływu do Urzędu 28 grudnia 2015 r.) Skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza S. z 29 września 2015 r.;

- po wznowieniu postępowania Burmistrz decyzją z 13 kwietnia 2016 r. odmówił uchylenia decyzji z 29 września 2015 r.;

- w wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 13 lipca 2016 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia;

- w kolejnych zawiadomieniach przedłużano załatwienie sprawy do 15 września 2016 r., następnie do 20 października 2016 r.

- postanowieniem z 20 października 2016 r. Burmistrz S. odmówił wznowienia postępowania;

- wskutek złożonego przez Skarżącego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z 12 grudnia 2016 r. uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;

- postanowieniem z 30 stycznia 2017 r. Burmistrz wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 29 września 2015 r.;

- Burmistrz decyzją z 28 marca 2017 r. odmówił uchylenia decyzji z 29 września 2015 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości;

- w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Skarżącego odwołania decyzją z 27 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z 28 marca 2017 r.

- zawiadomieniem z 6 września 2018 r. poinformowano stronę, że nowy termin załatwienia sprawy to 31 października 2018 r.;

- wskutek skargi wniesionej przez Skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sąd ten w wyroku z 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1195/17, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 lipca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. z 28 marca 2017 r. i wskazał, że organ przed wydaniem decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości jest zobowiązany dokonać oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami;

- Burmistrz 27 lipca 2018 r. wystąpił do geodety o ponowne wykonanie czynności ustalania przebiegu granic z uwzględnieniem stanowiska wskazanego w wyroku Sądu; w swojej opinii z 19 października 2018 r. geodeta wykazał, że przydatność ww. dowodów w sprawie jest niewystarczająca;

- w toku postępowania Skarżący składał ponaglenia na działania Burmistrza S. w sprawie przewlekłości postępowania dotyczącego uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji z dnia 29 września 2015 r., które postanowieniami z 4 października 2018 r. oraz 14 grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za niezasadne;

- w piśmie z 3 listopada 2018 r. Skarżący wniósł zarzuty do pisma geodety oraz wniósł o zaprzestanie naruszania prawa przez Burmistrza;

- 29 listopada 2018 r. ponownie zawiadomiono Skarżącego o załatwieniu sprawy w późniejszym terminie, tj. do 31 stycznia 2019 r.;

- Burmistrz wydał 31 stycznia 2019 r. decyzję, w której odmówił uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji z 29 września 2015 r.;

- po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 27 marca 2019 r. uchyliło decyzję Burmistrza w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi;

- Skarżący złożył 31 lipca 2019 r. ponownie ponaglenie na bezczynność organu i przewlekłość postępowania, wskutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 19 sierpnia 2019 r. uznało m.in., że Burmistrz dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania oraz wyznaczyło termin załatwienia sprawy do dnia 29 listopada 2019 r.;

- postanowieniem z 9 września 2019 r. Burmistrz wznowił postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia, uzasadniając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

- w następstwie powyższego, Burmistrz postanowił o konieczności ponownego wykonania operatu geodezyjnego w zakresie przeprowadzenia czynności ustalenia przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami w terminie do 20 września 2019 r.;

- z uwagi na niezgłoszenie się żadnego wykonawcy ponownie uruchomiono procedurę wyznaczenia firmy lub geodety do sporządzenia/aktualizacji operatu, wskazując termin do 25 października 2019 r.; ponownie nie wpłynęła żadna oferta;

- poczyniono starania o wyłonienie wykonawcy z wolnej ręki z podmiotami geodezyjnymi z jak i spoza powiatu m., co również nie przyniosło efektu;

- w grudniu 2019 r. oraz w styczniu 2020 r. podjęto czynności zmierzające do wyboru wykonawcy z wolnej ręki - oferty przedłożone firmom geodezyjnym z powiatu m. oraz spoza powiatu nie zostały podjęte.

- w piśmie z 8 listopada 2019 r. organ poinformował Skarżącego, że napotyka trudności ze znalezieniem kontrahentów, którzy podjęliby się wykonania opracowań z zakresu prac geodezyjnych;

- kolejnym zawiadomieniem z 25 listopada 2019 r. organ poinformował o planowanym zakończeniu sprawy na 30 grudnia 2019 r.

Jak z powyższego zestawienia i akt sprawy wynika, od momentu wniesienia przez Skarżącego podania z 21 grudnia 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją rozgraniczeniową Burmistrza S. do dnia wniesienia skargi, czyli przez okres prawie 5 lat, organ co prawda podejmował czynności w sprawie, jednak czynności te podejmowane były w dużych odstępach czasu i w konsekwencji nie doprowadziły do zakończenia sprawy.

Wskazać należy, że wobec oświadczeń organu o niemożliwości podjęcia dalszych, oczekiwanych działań ze względu na odmowy realizacji czynności przez geodetów, że to obowiązkiem organu jako "gospodarza" postępowania administracyjnego jest znalezienie odpowiedniego kontrahenta, który podjąłby się dokonania czynności rozgraniczenia gruntów. Podejmowane przez organ próby znalezienia geodety okazały się nieskuteczne i prowadzone były w sposób niestaranny, skoro w przeciągu wielu miesięcy nie udało znaleźć się wykonawcy.

W tym stanie rzeczy w sposób oczywisty można zarzucić organowi przewlekłe prowadzenie postępowania, a przewlekłość ta miała charakter rażący ze względu na długotrwałość prowadzenia postępowania, brak należytej aktywności organu w tym okresie, co należało utożsamiać w znacznej mierze z opieszałością. W szczególności podkreślić należy, że zwłoka, która wystąpiła w niniejszej sprawie, została zawiniona wyłącznie przez organ, który nie działał w sprawie szybko oraz sprawnie. Organ nie dołożył należytej i oczekiwanej od organu administracji publicznej staranności, polegającej na pozyskaniu materiału dowodowego pozwalającego ustalić istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności.

Nie ulega wątpliwości, że organy administracji publicznej powinny działać efektywnie, tj. sprawnie, szybko i skutecznie, uwzględniając ekonomikę podejmowanych działań. Tym wymogom organ w skarżonym postępowaniu nie uczynił zadość. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1appsa orzekł, że Burmistrz S. dopuścił się przewlekłości postępowania, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 wyroku). "Rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a ppsa pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21.06.2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia (względnie braku zakończenia), lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W tradycyjnym ujęciu rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe". Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. To przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27.03.2013 r., II OSK 468/13; a także wyroki WSA: z 10.04.2014 r. II SAB/Wr 14/14; z 11.10.2013 r., II SAB/Po 69/13; z 11.03.2015 r., IV SAB/Po 19/15). Z taką sytuacją mamy do czynienia niewątpliwie w kontrolowanej sprawie, która toczy się już od grudnia 2015 r.

Powyższa ocena skutkowała wymierzeniem organowi w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ppsa grzywny w wysokości 500 zł, która to kwota jest w ocenie Sądu niezbędna, a zarazem wystarczająca dla spełnienia przypisanej temu środkowi funkcji prewencyjnej (w tym przypadku – w zakresie tzw. prewencji ogólnej, tj. odnoszącej się do innych spraw tego rodzaju).

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa, uwzględniając uiszczony przez Skarżącego koszt wpisu (100 zł).