Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 919/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchylająca decyzję Wójta

Gminy (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i umarzająca postępowanie organu I instancji.

W podstawie prawne decyzji powołano art 17 pkt 1, art 105 § 1 i art 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.").

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2016 r. B.W. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do organu I instancji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 836 położonej w W. dla inwestycji określonej jako: "postępowanie naprawcze - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudową odcinka sieci wodociągowej",

decyzją nr [...] z dnia[...] grudnia 2016 r., znak: [...] organ I instancji ustalił na rzecz skarżącej, P.S. oraz P.W. warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego w miejscowości W., gmina , na działce nr ew. 836 i 837, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P 37/2006,

na skutek odwołania G. S. i Z. S. od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

w piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że wcześniej dokonała korekty wniosku złożonego w dniu 30 sierpnia 2016 r. dla przedsięwzięcia pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudową odcinka sieci wodociągowej, na działkach nr 836 i 837, w której określiła się jako jedyny inwestor tego zadania i w dalszym ciągu podtrzymała oświadczenie w tym zakresie. Jednocześnie przedłożyła uwierzytelnioną kopię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I Ns [...], stwierdzającego nabycie spadku po zmarłej K.S.,

następnie przygotowano projekt decyzji o warunkach zabudowy i skierowano do organów właściwych w sprawie dokonania uzgodnienia tego projektu, o czym zostały poinformowane strony postępowania,

w piśmie z dnia 5 marca 2018 r. G. S. i Z. S. zgłosili swoje zastrzeżenia, ponadto zaznaczyli, że decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. " znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) nakazał rozbiórkę przedmiotowej inwestycji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w dniu 26 lutego 2018 r. oddalił skargę na tę decyzję,

zawiadomieniem z dnia 6 kwietnia 2018 r., organ I instancji poinformował strony w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a następnie wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanego obiektu budowlanego.

Odwołanie od powyższe decyzji złożyli G. i Z. S..

Rozpoznając odwołanie organ II instancji opisaną na wstępie decyzją uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jako bezprzedmiotowe.

W swoim uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że przedmiotem postępowania jest sprawa administracyjna zmierzająca do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudową odcinka sieci wodociągowej na działkach nr ew. 836 i 837 położonych w W. Dalej wyjaśnił, że skoro inwestycja została już zrealizowana, to decyzja o warunkach zabudowy mogła być wydana jedynie w związku z prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniem legalizacyjnym. Tymczasem ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], WINB nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego (jego części), z uwagi na niewywiązanie się przez inwestora z nałożonego obowiązku. Skoro postępowanie legalizacyjne w związku, z którym miała zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy zostało już ostatecznie zakończone, to podstawa do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy odpadła. Dlatego postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone. Z uwagi na to, że organ I instancji wydał decyzję merytoryczną, jako pozbawioną podstaw prawnych należało ją uchylić i umorzyć postępowanie. Bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie pozostaje, zdaniem organu II instancji, kwestia wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2018 r. oddalającego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...], gdyż nie rzutuje ona na walor ostateczności decyzji rozbiórkowej.

W skardze do Sądu B.- W. zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie:

- art. 77 § 1, 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. przez dokonanie przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego oceny na podstawie części materiału dowodowego, kiedy zobowiązany był rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

- art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w sytuacji braku podstaw do jej uchylenia.

- 105 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania z racji jego bezprzedmiotowości w sytuacji w której przesłanki do jego umorzenia nie zostały spełnione.

- art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozpatrywanej sprawie jest niedopuszczalne.

- art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 48 ust. 3 P.b. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu Kolegium, iż wydanie warunków zabudowy dopuszczalne jest wyłącznie w toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego i tylko do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie.

- art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, poprzez uniemożliwienie inwestorowi wydania decyzji o warunkach zabudowy i pozbawienie go możliwości zabudowy własnych nieruchomości bez uzasadniających to okoliczności i podstaw.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w sprawie nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania. Podniosła, że istnienie obiektu nie wyklucza możliwości wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy choćby w sytuacji, jak w niniejszej sprawie, wszczęcia postepowania legalizacyjnego. Również wydanie decyzji rozbiórkowej nie może prowadzić do automatycznych wniosków o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, których uzyskanie miało na celu legalizację obiektu. Skarżąca podkreśliła przy tym, że inny jest zakres przedmiotowy decyzji rozbiórkowej inny warunków zabudowy. Jak podała Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 listopada 2017 r. nakazał inwestorowi rozbiórkę budynku, jednakże w części, położonego na działce o nr 836, tymczasem decyzja Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2018 r ustalała warunki zabudowy dla obiektu budowlanego w miejscowości W. położonego nie tylko na działce 863, ale również ustalała warunki zabudowy dla niezabudowanej nieruchomości działki nr 837.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do postawionych zarzutów naruszenia:

- art 77 § 1 i art 80 K.p.a. poprzez dokonanie oceny na podstawie części materiału dowodowego organ wskazał, że bez znaczenia jest to, że rozbiórka dotyczyła tylko jednej działki nr 836 , bowiem sporny budynek zlokalizowany jest w całości na tej działce,

- art 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art 48 ust. 3 P.b. bowiem realizacja inwestycji jest przeszkodą do wydana decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym – wobec braku podstaw od wydania decyzji o warunkach zabudowy za chybione uznał zarzuty naruszenia art 1 ust. 2 pkt 7, art 6 ust. 2, art31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art 140 K.c., za chybiony uznał również zarzut naruszenia art 138 § 2 K.p.a., jako że nie miał w sprawie zastosowania,

- art 105 § 1 K.p.a. wobec wykazanej niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy,

- art 138 § 2 K.p.a., gdyż nie miał on w sprawie zastosowania,

- za niemający znaczenia uznał fakt braku prawomocności decyzji rozbiórkowej, wskazując, że ostateczność decyzji jest wystarczająca do przyjęcia, że postępowanie legalizacyjne zostało zakończone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

W pierwszej kolejności wypada podnieść, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli natomiast wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej p.p.s.a.). Stosownie to tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem swej skargi strony uczyniły decyzję SKO o uchyleniu decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i umorzeniu postępowania organu I instancji.

Zaskarżoną decyzję oparto na treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a.

Wbrew twierdzeniom skargi wniosek w niniejszej sprawie B. B. dotyczył zrealizowanej inwestycji, w stosunku do której toczyło się postępowanie naprawcze. Wynika to wprost z treści wniosku z dnia 29 sierpnia 2016 r. (data wpływu 30 sierpnia 2016 r.), którym skarżąca zwróciła się do Wójta o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 836 położonej w W. dla inwestycji określonej jako: "postępowanie naprawcze - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudową odcinka sieci wodociągowej". Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [....] Wójt ustalił warunki zabudowy - na rzecz: B. B. , P.S., P.W. - dla przedsięwzięcia inwestycyjnego w miejscowości W., gmina , na działce nr ew. 836 i 837, w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P 37/2006. Na skutek odwołania G. S. i Z. S. od ww. decyzji Wójta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...]uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. (data wpływu organu 26 stycznia 2018 r.) B.W. m. in. wyjaśniła, że wcześniej dokonała korekty wniosku złożonego w dniu 30 sierpnia 2016 r. dla przedsięwzięcia pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudową odcinka sieci wodociągowej, na działkach nr 836 i 837, w której określiła się jako jedyny inwestor tego zadania i w dalszym ciągu podtrzymuje oświadczenie w tym zakresie. Jednocześnie przedkłada uwierzytelnioną kopię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...], stwierdzającego nabycie spadku po zmarłej K.S..

Bezspornie więc przedmiotem postępowania jest sprawa administracyjna zmierzająca do ustalenia warunków zabudowy na rzecz B. W. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudową odcinka sieci wodociągowej na działkach nr ew. 836 i 837 położonych w W..

Zarzuty skargi dotyczące różnic w przedmiocie postępowania w niniejszej sprawie, a przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] są oczywiście chybione.

Objęte wnioskiem o warunki zabudowy były działki nr 836 i nr 837.

Jak wynika z analizy urbanistycznej do decyzji organu I instancji działka nr ew. 836 - jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym w centralnej części działki: l,60m od granicy z działką nr ew. 837 (objętej decyzją), 1,50m od granicy działki nr ew. 835, (południowe naroże części budynku), l,90m od granicy działki nr ew. 835, (północne naroże części budynku), 12,20m od granicy działki nr ew. 838, (zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), 7,40m od drogi wewnętrznej we władaniu gminy (w sposób nie powodujący naruszenia minimalnej odległości posadowienia budynku od strony drogi wewnętrznej, zgodnie z ustawą o drogach publicznych). Działka nr ew. 836 jest wyposażona w niezbędne elementy uzbrojenia terenu. Przez działkę przechodzi wodociąg, który należy przebudować zgodnie z przepisami odrębnymi, ponieważ, wnioskowany budynek mieszkalny zlokalizowany został na czynnym wodociągu gminnym. Bryła wnioskowanego budynku stanowi obiekt o 2- 3 kondygnacjach nadziemnych mieszkalnych wraz ze strychem. Budynek posiada dach dwuspadowy o spadku głównych połaci dachowych od około 22° do około 45°, o kierunku głównej kalenicy dachu prostopadłym (część wyższa budynku) i równoległym (część niższa budynku) do elewacji frontowej budynku. Część niższa budynku posiada 2 kondygnacje nadziemne, bez strychu.

Działka nr ew. 837 - jest zabudowana altaną, usytuowaną na granicy z działką nr ew. 836, która także jest objęta wnioskiem i jest własnością inwestora oraz w odległości 4m od działki nr ew. 838. Działka nie jest wyposażona w niezbędne elementy uzbrojenia terenu. Przez działkę przechodzi sieć kanalizacyjna.

Jak wynika z treści decyzji organu I instancji (pkt 3.3.15) Legalizacja wykonanych robót budowlanych budynku mieszkalnego jest możliwa pod warunkiem:

przebudowy wodociągu znajdującego się pod częścią budynku (działka nr ew. 836 przez działkę nr ew. 837), zgodnie z przepisami odrębnymi oraz na podstawie warunków wskazanych przez administratora wodociągu: pismo Wójta Gminy znak: [...]z dnia [...]-05-2016;

← wykonania ściany zewnętrznej wschodniej zbliżonej do działki nr ew. 835, posiadającej cechę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60, i pokryciem dachu budynku nie rozprzestrzeniającym ognia, zgodnie z opinią, z zakresu ochrony przeciwpożarowej wydaną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń K. F. z dnia 23.11.2015r.

← spełnienia przez budynek norm i wskaźników dotyczących współczynnika przenikania ciepła dla budynków mieszkalnych, na podstawie charakterystyki energetycznej, sporządzonej zgodnie z przepisami odrębnymi,

← spełnienia przez budynek wszelkich norm i wskaźników dotyczących budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zgodnie z przepisami odrębnymi.

Przedmiot postępowania w kontrolowanej sprawie dotyczył już zrealizowanych robót budowlanych, których legalizacja była możliwa tylko w razie wykonania prac na działce nr 837.

Ponadto Sąd nie podziela zarzutów skarżącej, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., oraz art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 31 ust. 3 Konstytucji w sposób wskazany w skardze.

Sąd ponadto podziela stanowisko SKO, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi rodzaj promesy i otwiera proces inwestycyjny, którego kolejnym etapem jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Co do zasady, postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, którą inwestor zamierza dopiero zrealizować. Zatem regułą jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy przed przystąpieniem do zmiany sposobu zagospodarowania terenu lub jego zabudowy, zaś odstępstwa od tej zasady muszą wynikać z przepisów prawa. Ta zasada pozostaje w ścisłym związku z analogiczną regułą Prawa budowlanego (które reguluje kolejny etap procesu inwestycyjnego), zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych dopuszczalne jest po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego).

Szczegółowe rozważania SKO w tej mierze dotyczą możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zrealizowanego przedsięwzięcia w toku postępowania legalizacyjnego z art. 48 i art. 49 P.b. Sąd akceptując je zauważa, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. o nakazie rozbiórki została wydana w toku postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50 – 51 P.b.

Jak wynika z treści tej decyzji zalegającej w aktach na k. 158 – 162 organy nadzoru budowlanego wzywały skarżącą do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Miała ona stanowić uzupełnienie złożonego projektu budowlanego zamiennego.

Możliwość żądania przez organy nadzoru budowlanego decyzji o warunkach zabudowy w postępowaniu naprawczym jest sporna w orzecznictwie (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1451/09; wyrok NSA z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1009/11). Można jednak odnotować stanowisko, zgodnie z którym, zgodność z prawem to również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (patrz: wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 755/11). Por. także wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2162/16, w którym Sąd ten przyjął, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego.

Postępowanie naprawcze prowadzone w oparciu o art. 50 i art. 51 P.b. nie daje podstaw do żądania przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W postępowaniu naprawczym nie jest dopuszczalne stosowanie analogii z art. 48 ust. 2 pkt b P.b., bowiem przepis ten odnosi się do legalizacji samowoli budowlanej. W sytuacji natomiast, gdy obiekt budowlany zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie można uznać, że był realizowany w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 48 P.b.

Zdaniem składu orzekającego wezwanie przez organy nadzoru budowlanego inwestora o decyzję o warunkach zabudowy w postępowaniu naprawczym otworzyła dlań możliwości jej uzyskania dla zrealizowanej inwestycji z argumentacją analogiczną jak w przypadku postępowania legalizacyjnego z art. 48 – 49 P.b.

Ostatecznie jednak zakończenie postępowania naprawczego w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy uczyniło dalsze procedowanie bezprzedmiotowym i skutkowało zaistnieniem przesłanek z art. 105 § 1 K.p.a. W konsekwencji prawidłowość decyzji SKO wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. nie budzi wątpliwości.

Na marginesie Sąd zauważa, że nawet przyjęcie odmiennego stanowiska co do dopuszczalności prowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla zrealizowanej inwestycji w toku postępowania naprawczego oczywiście nie miałoby to wpływu na treść kontrolowanej decyzji.

Dokonana przez organy wykładnia przepisów u.p.z.p., w szczególności art. 59 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 i art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nie narusza wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasad proporcjonalności.

Sąd zauważa, że nieuzyskanie decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania naprawczego nie było głównym powodem wydania ostatecznego nakazu rozbiórki a sprzeczność projektu zamiennego z przepisami teczhniczno – budowlanymi.

Sąd nie podziela zarzutów skargi co do naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób całościowy materiału dowodowego sprawy. Wręcz przeciwnie, okoliczności istotne w sprawie są w zasadzie bezsporne, stanowisko skarżącej kwestionującej kontrolowane rozstrzygniecie sprowadza się do odmiennej oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.