Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 684/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 § 6 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca) Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Referent Ewelina Piskorek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi O[...] P[...] S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz O[...] P[...] S.A. w W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 684/15

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej - SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta [...] z dnia [...]. nr [...] w sprawie określenia O. P. S.A. (dalej – spółka, skarżąca, strona) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że w dniu 21 stycznia 2009 r. do organu podatkowego I instancji wpłynęła deklaracja strony na podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2009, w której wykazano do opodatkowania:

- powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą: 1367 m2,

- powierzchnię budynków związanych z działalnością gospodarczą: 1,5 m2,

- wartość budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą: [...] zł, oraz należny łączny podatek w kwocie [...]zł.

W dniu 16 lutego 2009 r. spółka złożyła korektę tej deklaracji, w której do opodatkowania wykazała:

- powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: 1.367,00 m2,

- budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o pow.: 1,5m2,

- wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] zł,

- wartość budowli sieciowych za miesiąc styczeń: [...] zł oraz należny podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2009 w łącznej kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu korekty wyjaśniła, że w dniu 31 stycznia 2009 r. miała miejsce sprzedaż części budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jej nabywcą jest T. sp. z o.o. i to na tej spółce spoczywa obowiązek podatkowy jako nabywcy budowli.

W dniu 17 lutego 2009 r. do organu podatkowego wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości za rok podatkowy [...] złożona przez T. sp. z o.o., w której do opodatkowania wykazano budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o wartości [...] zł oraz należny podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł.

Natomiast w dniu 12 maja 2014 r. do organu podatkowego I instancji wpłynęła informacja przekazana przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. w sprawie wyniku kontroli nr [...] przeprowadzonej w skarżącej spółce, wskazująca na istnienie wątpliwości, co do prawidłowości danych wykazanych w złożonej deklaracji w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009 (zaniżenie wartości budowli do opodatkowania tj. wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej). W związku z powyższym strona została zobowiązana do złożenia kolejnej korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2009.

Z uwagi na brak reakcji w tym zakresie, postanowieniem z dnia [...] wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2009 w prawidłowej wysokości. W ramach prowadzonego postępowania zobowiązano spółkę do przedstawienia wykazu środków trwałych, zlokalizowanych na terenie Gminy T. z podaniem ich wartości wynikającej z ewidencji środków trwałych. W wyniku kolejnych wezwań strona skarżąca pismem z dnia 3 listopada 2014 r. wykazała za rok podatkowy 2009 wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy T. w kwocie [...]zł wskazując jednocześnie, że linie te samodzielnie (bez kanalizacji kablowej) nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l. i jako takie nie mogą stanowić przedmiotu opodatkowania.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. organ podatkowy I instancji określił stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009 w kwocie [...]zł, przyjmując do opodatkowania: grunty o pow. 1367 m2 i powierzchnię budynku 1,5 m2 (wielkości wykazane w złożonych deklaracjach). Przy ustaleniu podstawy opodatkowania budowli w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych przyjął wartość [...] zł (za cały rok podatkowy 2009) tj. w wielkości wykazanej przez spółkę (pismo z dnia 3 listopada 2009 r.), a pozostałą wartość budowli w wielkościach wykazanych przez podatnika w zgłoszonych deklaracjach podatkowych za rok podatkowy 2009.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że sporne kable telekomunikacyjne mimo, że przebiegają przez kanalizację niebędącą własnością spółki, to w dalszym ciągu stanowią budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co wynika z treści art. 2 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. Telekomunikacyjne linie kablowe mieszczą się w zakresie pojęcia "sieci technicznych" i "sieci uzbrojenia terenu" i wraz z kanalizacją kablową (nawet jeśli nie stanowi ona własność spółki) stanowią całość techniczno-użytkową. Z tego tytułu mieszczą się w definicję budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Od powyższej decyzji pełnomocnik spółki złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego. W uzasadnieniu podkreślił, że od lutego 2009 r. spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, natomiast nadal jest właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Oznacza to, że w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji kablowej, pozostaje inny podmiot niż właściciel linii kablowych, same linie kablowe nie mogą zostać uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowanie samych linii kablowych za 2009 r. oznaczałoby naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 1 u.p.o.l. Argumentując swoje stanowisko przytoczył tezy wyroku NSA z dnia 27 maja 2014r. sygn. akt II FSK 1498/12.

W dniu 13 marca 2015 r. do SKO wpłynął wniosek pełnomocnika spółki o uchylenie decyzji Wójta [...] i umorzenie przedmiotowego postępowania, w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego.

SKO po analizie zarzutów odwołania oraz wniosku z dnia 11 marca 2015 r. a także materiału dowodowego zebranego w sprawie, postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego stwierdziło, że jest w posiadaniu informacji, że przed Sądem Okręgowym w W. [...] Wydział Cywilny, w miesiącach październik-listopad 2014 r. zawisły sprawy zainicjowane na podstawie art. 199a § 3 O.p. w zw. z art. 1891 k.p.c., przez jednostki samorządu terytorialnego (Prezydenta Miasta W., Prezydenta W. i Prezydenta Miasta G.) przeciwko T. S.A i T. Sp. z o.o. (sygn. [...], [...], [...]) o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa wynikającego z umowy sprzedaży oraz leasingu zwrotnego, zawartej pomiędzy tymi podmiotami w dniu 31 stycznia 2009 r. Zdaniem SKO wniesienie do sądu powszechnego powództwa o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa na podstawie wskazanej wyżej umowy spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia we wszystkich postępowaniach podatkowych, prowadzonych w stosunku do T. S.A. (obecnie O. P. S.A.), za rok podatkowy 2009 na terenie całego kraju, w tym w rozpoznawanej sprawie. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło z dniem wniesienia do sądu pierwszego żądania tj. od dnia 16 października 2014 r. sygn. [...]. Tym samym SKO uznało, że zarzut przedawnienia zobowiązania podnoszony przez spółkę jest bezzasadny.

SKO nie podzieliło również zarzutów odwołania dotyczących braku możliwości opodatkowania kabli telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej w sytuacji, gdy każdy z tych elementów stanowi własność innego podmiotu. Podkreśliło, że przepisy u.p.o.l. nie przewidują uzależnienia opodatkowania budowli od zastosowania kryterium podmiotowego, na które wskazywał pełnomocnik spółki. Dodało, że zgodnie z art. 2 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania może być zarówno budowla (jako całość) oraz część budowli, a jedyny wskazany przez ustawodawcę warunek opodatkowania budowli (lub ich części) - to okoliczność ich związania z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym uznało, że telekomunikacyjną linię kablową można uznać za przedmiot opodatkowania gdyż spełnia wszystkie przewidziane prawem dla takiej kwalifikacji kryteria tj.:

a) stanowi budowlę, tj. "samodzielnie" może być uznana za całość techniczno- użytkową,

b) jest budowlą i zarazem z innym obiektem tworzy kolejną budowlę,

c) jest częścią budowli i wraz z innymi instalacjami i urządzeniami składa się na całość techniczno-użytkową,

d) jest urządzeniem budowlanym zapewniającym możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.

W konsekwencji SKO uznało, że wbrew argumentacji odwołania trudno byłoby znaleźć jakiekolwiek uzasadnienie dla odstąpienia od pobrania podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy części obiektu budowlanego należą do różnych podmiotów, podczas gdy te same części są z kolei opodatkowane tym podatkiem, jeśli ich właścicielem jest ten sam podmiot.

Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta [...] z dnia [...] oraz o zwrot kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz w związku z art. 70 § 1 O. p. - przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2009, co powinno w ocenie skarżącej skutkować uchyleniem decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzeniem postępowania za ten rok podatkowy,

2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej pomimo, iż począwszy od 2 lutego 2009 r. - ze względu na to, że kanalizacja kablowa i linie kablowe w niej położone stały się własnością różnych podmiotów, przestały być one budowlą w rozumieniu u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że SKO wydając zaskarżoną decyzję orzekło w sprawie zobowiązania podatkowego przedawnionego, gdyż takim było ono w momencie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że decyzja organu podatkowego I instancji winna zostać uchylona (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 O. p.), a postępowanie podatkowe w tej sprawie umorzone.

W ocenie skarżącej pozwy wniesione przez W., Gminę W. oraz Gminę G. nie zawiesiły biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009, w przedmiotowej sprawie, przez co art. 70 § 6 pkt 3 O.p., nie znajduje w niej zastosowania.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., spółka ponownie wskazała, że od lutego 2009 r. przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała jedynie właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W jej ocenie w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą być uznane budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie prezentowanego stanowiska strona powołała szereg orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga w sprawie niniejszej jest uzasadniona, gdyż kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Podstawową kwestą wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ocena istnienia zobowiązania podatkowego określonego kontrolowaną decyzją. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 9 u.p.o.l. osoby prawne mają obowiązek składania deklaracji podatkowych oraz samoobliczania podatku bez wydawania w tym zakresie decyzji podatkowej. W przypadku tych podmiotów podatek od nieruchomości powstaje z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Zatem do spółki prawa handlowego zastosowanie w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości ma art. 70 O.p. W § 1 tego artykułu określony jest jeden termin przedawnienia dla wszystkich zobowiązań – wynoszący 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, wskazać należy, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r. i do tego dnia skarżącej powinna była zostać doręczona ostateczna decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości.

W sprawie niniejszej taka sytuacja nie wystąpiła, albowiem ostateczna decyzja wydana w dniu [...] została pełnomocnikowi skarżącej doręczona w dniu 21 kwietnia 2015 r.

Organ odwoławczy, uznał, że w sprawie zaistniała okoliczność skutkująca przerwaniem biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 3 O.p., związana z zainicjowaniem przez jednostki samorządu terytorialnego (Prezydenta Miasta W., Prezydenta W. iPrezydenta Miasta G.) przed Sądem Okręgowym w W. [...] Wydział Cywilny, w miesiącach październik-listopad 2014 r. postępowań przeciwko skarżącej (dawniej - [...] S.A.) i [...] sp. z o.o. (sygn. [...], [...], [...]) na podstawie art. 199a § 3 O.p. w zw. z art. 1891 k.p.c., o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa wynikającego z zawartej między tymi podmiotami umowy sprzedaży oraz leasingu zwrotnego z dniu 31 stycznia 2009 r.

Dokonując oceny prawidłowości przyjętego przez organ podatkowy stanowiska należy się odwołać do treść art. 70 § 6 pkt 3 O.p. zgodnie z którym, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Regulacja ta jest skorelowana z treścią art. 199a O.p., który pozwala organowi podatkowemu w razie wystąpienia w sprawie wątpliwości, co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, na występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa w trybie art. 1891 k.p.c.

Odnosząc się do wskazanych regulacji stwierdzić należy, że wprowadzenie przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 3 O.p. przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podyktowane było tym, by w sytuacji stwierdzenia przez organ w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy istotnych wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, uzasadniających wystąpienie w trybie art. 199a O.p. do sądu cywilnego o ich rozstrzygnięcie, organ ten miał szanse uwzględnić wynik tego postepowania w wydanym rozstrzygnięciu. Innymi słowy, aby czas rozpatrywania sprawy przez sąd cywilny nie pozbawił organu podatkowego możliwości (na skutek upływu terminu przedawnienia) możliwości orzekania w sprawie. W przeciwnym razie występowanie do sądu cywilnego o rozstrzygnięcie istotnych wątpliwości, co do okoliczności mających wpływ na kształt zobowiązania podatkowego byłoby pozbawione sensu, z uwagi na brak możliwości zastosowania się do uzyskanego w tym postępowaniu orzeczenia sądu.

Jeśli chodzi o możliwość zastosowania art. 70 § 6 pkt 3 O.p. w konkretnej sprawie, należy zwrócić uwagę na zakres związania organu podatkowego prawomocnym wyrokiem, wydanym w sprawie zainicjowanej wnioskiem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego. W kwestii tej należy odwołać się do przepisów art. 365 § 1 i art. 366 k.p.c. Zgodnie z art. 365 § 1 orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei art. 366 k.p.c. stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.

W orzecznictwie wskazuje się, że zagadnienie prawomocności materialnej wyroku wydanego przez sąd w innej sprawie odnosi się do faktu jego istnienia, a przejawia się w mocy wiążącej, ocenianej od strony podmiotowej i przedmiotowej. Granice podmiotowe wyznaczone są składem uczestników postępowania prawomocnie zakończonego, chyba że ustawa wyraźnie wskazuje na związanie także innych osób (art. 365 § 1 in fine k.p.c.). Jeśli nie zachodzi tożsamość podmiotowa, to rozstrzygnięcie określonego zagadnienia prawnego w jednej sprawie nie wyłącza dopuszczalności jego badania i oceny w innej sprawie. Oznacza to, że podmioty, które nie były stronami i których nie obejmuje rozszerzona prawomocność materialna wcześniejszego wyroku, nie są pozbawione możliwości realizowania swego prawa we własnej sprawie, także wtedy, gdy łączy się to z kwestionowaniem oceny, wyrażonej w innej sprawie, w zakresie przesłanek orzekania. Wiąże się to z koniecznością zapewnienia stronie prawa do sądu umożliwiającego właściwą ochronę jej praw. (por. wyrok SN z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt I CSK 727/12, LEX nr 1523363),

Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r. (sygn. akt I UK 191/10, LEX nr 896481) Sąd Najwyższy wskazał, że powszechnie przyjmuje się, iż moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu charakteryzuje się dwoma aspektami. Pierwszy aspekt (prawomocność w sensie pozytywnym) oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak to przyjęto we wcześniejszym prawomocnym wyroku, co gwarantuje poszanowanie dla orzeczenia sądu ustalającego lub regulującego stosunek prawny stanowiący przedmiot rozstrzygnięcia. Określone w art. 365 § 1 k.p.c. związanie stron, sądów oraz innych organów i osób treścią prawomocnego orzeczenia wyraża nakaz przyjmowania przez nie, że w objętej nim sytuacji stan prawny przedstawiał się tak, jak to wynika z sentencji wyroku. Natomiast negatywna strona prawomocności materialnej polega na wykluczeniu możliwości ponownego rozpoznania sprawy między tymi samymi stronami co do tego samego przedmiotu. Jest to negatywna przesłanka procesowa, określana jako powaga rzeczy osądzonej, czyli res iudicata, która została uregulowana w art. 366 K.p.c. (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, LEX nr 345525 oraz z dnia 23 czerwca 2009 r., II PK 302/08, LEX nr 513001). Stwierdzenie, że art. 365 § 1 k.p.c. przypisuje prawomocnemu orzeczeniu sądu moc wiążącą nie tylko wobec stron i sądu, który je wydał, lecz również innych sądów, organów państwowych oraz organów administracji publicznej, a w wypadkach prawem przewidzianych także innych osób, oznacza jedynie tyle, że żaden z wymienionych podmiotów nie może negować faktu istnienia prawomocnego orzeczenia i jego treści, niezależnie od tego, czy był, czy nie był stroną tego postępowania. Jednakże mocy wiążącej prawomocnego wyroku w rozumieniu art. 365 § 1 k.p.c. nie można rozpatrywać w oderwaniu od art. 366 k.p.c., który przymiot powagi rzeczy osądzonej odnosi tylko "do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami." Granice przedmiotowe powagi rzeczy osądzonej określa przedmiot rozstrzygnięcia i jego podstawa faktyczna, natomiast jej granice podmiotowe obejmują tożsamość obydwu stron procesu, a więc powoda i pozwanego, a także ich następców prawnych. Zatem związanie sądu prawomocnym orzeczeniem, zapadłym w innej sprawie, na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. występuje w zasadzie przy tożsamości nie tylko przedmiotowej, ale i podmiotowej obu tych spraw. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt III AUa 1935/12, opubl. LEX nr 13626930).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie wniesienie pozwów przez Prezydentów miast: W., W. i G., nie stanowi wskazanej w art. 70 § 6 pkt 3 O.p. przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wyroki te, zapadłe w procesie opartym o powództwo przeciwko tej samej spółce, wytoczone na podstawie art. 1891 k.p.c., nie będą korzystały z rozszerzonej prawomocności i nie będą wiążące dla organu podatkowego rozstrzygającego w niniejszej sprawie.

W konsekwencji należy zatem przyjąć, ze w sprawie niniejszej nie wystąpiła okoliczność przewidziana w art. 70 § 6 pkt 3 O.p. skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Jak bowiem wyżej była mowa regulacji zawartej w tym przepisie nie sposób odczytywać w oderwaniu od treści art. 199a O.p. Oznacza to, że do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia doszłoby jedynie w sytuacji, w której organ prowadzący postępowanie sam zwróciłby się do sądu cywilnego, w trybie przewidzianym w art. 199 a O.p. o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa.

Podsumowując, organ podatkowy ponownie rozstrzygając tę sprawę ustali czy zaszły w niej inne przewidziane przepisami prawa okoliczności, które mogły mieć wpływ na przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia, a w razie ich braku postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzy.

Z podanych względów i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji. Postanowienie w przedmiocie kosztów uzasadniają przepisy art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.