Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2495/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2004r. sprawy ze skargi B. Sp.z o.o. z/s w T. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia Firmy U. Sp. z o.o. do wytwarzania kotłów wodnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Firma B. Sp. z o.o. z siedzibą w T., zwana dalej skarżącym, wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej nr [...] z dnia [...] maja 2003r. Mocą tej decyzji, Minister utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego ( UDT ) z dnia [...] marca 2003r.

Prezes UDT przywołaną decyzją uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. uprawniającą firmę U. z siedzibą w W. do wytwarzania kotłów wodnych i stałych zbiorników ciśnieniowych i uprawnił firmę U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. do wytwarzania kotłów wodnych zobowiązując jednocześnie uprawnionego do przestrzegania warunków uprawnienia stanowiących załącznik do decyzji. Uchylono również decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. uprawniającą firmę U. do dokonywania napraw kotłów wodnych i stałych zbiorników ciśnieniowych i umorzono postępowanie. W uzasadnieniu organ podał, iż swoim postanowieniem nr [...]. wznowił postępowanie w sprawie uprawnienia firmy U. do wytwarzania i dokonywania napraw kotłów wodnych i stałych zbiorników ciśnieniowych. Powyższe dokonało się w wyniku ustalenia, że uprawnienia mogą być wydane wyłącznie firmie U. Sp. z o.o. Ustalono też, że zaistniała konieczność zmiany uprawnienia do wytwarzania kotłów wodnych wynikająca z opracowania nowych instrukcji montażu i badań kontroli jakości. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono ponadto, że uprawnienia do napraw kotłów wodnych nadane decyzją nr [...] są bezprzedmiotowe; wymiana podzespołów zgodnie z dokumentacją techniczną nie stanowi naprawy, która jest czynnością organizacyjno techniczną nie wprowadzającą zmian parametrów technicznych lub konstrukcyjnych, a mającą na celu przywrócenie stanu zdatności użytkowej.

Odwołanie od tej decyzji, w części dotyczącej przyznania U. Sp.z o.o. uprawnienia do wytwarzania kotłów wodnych, wniósł skarżący - firma B. sp. z o.o. Domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji we wskazanej części ewentualnie jej uchylenia we wskazanej części i orzeczenia o odmowie wydania decyzji o przyznaniu uprawnienia lub uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie artykułów 7, 75, 77, 80 oraz 81 Kpa. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w szczególności poprzez

niewyjaśnienie rzeczywistego spełniania przez U. Sp. z o.o. wymagań,, które umożliwiałyby wydanie decyzji uprawniającej U. Sp. z o.o. do wytwarzania kotłów wodnych. Decyzja narusza również art. 9 i art. 10 Kpa. tj. zasady udzielania informacji, w szczególności poprzez uniemożliwienie wglądu stronie do akt postępowania i tym samym udziału tej strony w postępowaniu. Naruszenie art. 8 i 107 § 3 Kpa skarżący umotywował w ten sposób, że organ nie wskazał dowodów, na podstawie których uznał, że U. Sp. z o.o. spełnia wymagania do wydania jej uprawnienia do wytwarzania kotłów, a to stanowi rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa. Dodatkowo, skarżący zarzucił decyzji, że narusza art. 9 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym poprzez wydanie decyzji uprawniającej do wytwarzania kotłów przy braku ustawowych warunków wymaganych dla wydania takiej decyzji. W uzasadnieniu skarżący powołał się na fakt, iż to na jego wniosek, wskazujący że w Polsce nie funkcjonuje firma U., organ wznowił postępowanie administracyjne w sprawach zakończonych decyzjami z dnia [...] i [...] grudnia 1999r. podkreślił, że w złożonym wniosku wskazano uchybienia procedury w zakresie postępowania dowodowego, w wyniku których doszło do naruszenia przesłanek wydania decyzji o nadaniu uprawnienia. Skarżący, powołując się na spotkania prezesa zarządu firmy skarżącego z Prezesem UDT oraz wskazanymi pracownikami Urzędu, które miały doprowadzić do okazania akt sprawy nadania firmie U. uprawnień, stwierdził, że został pozbawiony udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności istotnych w sprawie. Dlatego, jak wywodzi, wydanie w sprawie kolejnej decyzji, bez umożliwienia skarżącemu udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się przed jego zakończeniem powoduje, że decyzja obarczona jest wadą powodującą jej nieważność. Dodatkowo podkreślił, że skoro uprawnienia zostały przyznane firmie U. Sp. z o.o. z naruszeniem ustawowych przesłanek ich nadania, winna zostać stwierdzona nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] maja 2003r. Minister Gospodarki, Pracy i polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, iż zgodnie z wymaganiami ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o dozorze technicznym ( Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zmianami ) nie może odmówić wydania uprawnienia do wytwarzania urządzeń technicznych, jeżeli wnioskujący posiada:" wdrożoną technologię, urządzenia zapewniające wytwarzanie tą technologią, zatrudnia pracowników o odpowiednich kwalifikacjach, kontrolę jakości i własne laboratoria ewentualnie wskaże laboratorium uznane przez UDT, w którym ma możliwość przeprowadzenia badań. Wnioskodawca spełnia te warunki, a więc zgodnie z jego wnioskiem wydano mu uprawnienia, które odnoszą

się wyłącznie do montażu urządzeń z zastosowaniem połączeń rozłącznych.

W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2003r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UDT w części dotyczącej przyznania U. sp. z o.o. uprawnienia do wytwarzania kotłów wodnych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie norm prawa procesowego w ten sposób, że:

nie wyjaśniono okoliczności faktycznych o podstawowym dla sprawy znaczeniu tj. czy U. sp. z o.o. rzeczywiście spełnia warunki dla wydania jej uprawnienia do wytwarzania kotłów wodnych ( art. 7, 77, 80, 81 Kpa.),

uniemożliwiono skarżącemu branie czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 10 Kpa. ),

nie informowano skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych postępowania ( art. 9 Kpa. ),

- nierówno traktowano skarżącego i U. sp. z o.o. w

postępowaniach administracyjnych prowadzonych przed organem I

instancji (art. 8 Kpa.),

-wydane orzeczenia nie posiadały uzasadnienia prawnego i faktycznego, w szczególności nie wskazywały dowodów, na których oparł się organ orzekający przyznając uprawnienie (art. 107 § 3 Kpa. ) oraz

- wydano decyzje uprawniająca U. sp. z o.o. do produkcji kotłów

wodnych pomimo braku ustawowych przesłanek wymaganych dla

wydania takiej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podnosząc zasadniczą przeszkodę po stronie skarżącego - brak interesu prawnego czy obowiązku, co powoduje niemożność uznania go za stronę postępowania. W uzasadnieniu dodał, że B. sp. z o.o. od początku traktowany był jedynie jako inicjator postępowania, a mimo to informowany był o kolejnych etapach postępowania. Udostępniono mu wszelkie informacje, które były informacjami jawnymi w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ujawnienie wszelkich innych informacji osobom trzecim wiązałoby się z ujawnieniem poufnych danych osobom trzecim, na co jednoznacznej wskazuje opinia prawna wykonana przez prof.dr hab. W. J. K. załączona do akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ organ w rozpatrywanej sprawie nie naruszył prawa.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o dozorze technicznym ( Dz. U. nr 122, poz. 1321 ze zmianami ) organ właściwej jednostki dozoru technicznego, na wniosek wytwarzającego urządzenia techniczne oraz materiały i elementy stosowane do ich wytwarzania, naprawiającego lub modernizującego urządzenia techniczne wydaje uprawnienie po stwierdzeniu, że wytwarzający, naprawiający lub modernizujący spełnia wymagania w zakresie wytwarzania, naprawy lub modernizacji, a w szczególności jeśli spełnia warunki określone w pkt od 1 do 5 cyt. artykułu. Zgodnie z art. 28 Kpa. stroną postępowania jest podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Interes prawny ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że oparty jest na przepisach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym, stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. W orzeczeniu NSA z dnia 10 sierpnia 2001 r. ( I SA 72/00 ) uznano, że o tym, czy określonemu podmiotowi służy prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decyduje norma prawna, z której dla danego podmiotu wynikają wprost określone prawa lub obowiązki. Przepis art. 9 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym nie daje skarżącemu żadnego tytułu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu o nadanie uprawnienia innej firmie. Jak wynika z powołanego wyżej przepisu ustawy o dozorze technicznym, adresatem decyzji nadającej uprawnienie, czyli stroną postępowania administracyjnego w tej sprawie, w rozumieniu art. 28 Kpa., jest wyłącznie wytwarzający, naprawiający lub modernizujący urządzenia techniczne, który złożył wniosek o nadanie uprawnienia. W rozpatrywanej sprawie wniosek o nadanie uprawnienia złożyła firma U. sp. z o.o. i tylko ona mogła być stroną postępowania o nadanie uprawnienia.

Przepisy prawa materialnego ustawy o dozorze technicznym nie dają podstawy do traktowania jakiegokolwiek innego podmiotu, poza wnioskującym, jako strony postępowania w sprawie o nadanie uprawnienia określonemu podmiotowi. Fakt, iż B. sp. z o.o. posiada uprawnienie do produkcji kotłów wodnych, nie oznacza, że należy go uznać za stronę w innych postępowaniach w sprawie o nadanie uprawnień do produkcji kotłów wodnych. Nie ulega wątpliwości, że skarżący uzyskał swoje uprawnienie w drodze odrębnego postępowania administracyjnego, które z kolei nie może mieć żadnego wpływu na postępowanie w sprawach nadania uprawnień z wniosków innych podmiotów prawa. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone przez organ w odpowiedzi na skargę, z którego

wynika że nie uznaje on skarżącego za stronę postępowania z racji braku interesu prawnego po stronie skarżącego. Fakt ograniczonego informowania skarżącego, mającego niewątpliwie, jako producent podobnych urządzeń, interes faktyczny, o przebiegu postępowania nie mógł mieć wpływu na możliwość uczestniczenia skarżącego w postępowaniu administracyjnym z wniosku firmy U. sp. z o.o. jako strona tego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.