Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2091/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch szyldów reklamowych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga D. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch szyldów reklamowych. Ww. skarga została wniesiona przez pełnomocnika adwokata B. G. Do skargi nie dołączono pełnomocnictwa.

Zarządzeniem z dnia [...] września 2018 r., doręczonym przy piśmie z dnia [...] września 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do strony skarżącej, pod rygorem odrzucenia skargi, o wpłacenie na konto Sądu wpisu sądowego, a ponadto do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa.

Strona skarżąca wezwanie Sądu otrzymała w dniu [...] września 2018 r.

Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych stwierdzono, że na konto Sądu od strony skarżącej nie wpłynęła kwota z tytułu należnego wpisu sądowego. Nie uzupełniono także braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Brakiem formalnym obarczona jest skarga, do której podpisująca ją osoba nie złożyła dokumentu, z którego wynikałoby jej upoważnienie do reprezentacji skarżącego w dacie złożenia skargi. Oznacza to bowiem, że nie zostało wykazane umocowanie osoby, która podpisała skargę do działania w imieniu strony skarżącej. Tego rodzaju brak formalny możliwy jest do uzupełnienia, o czym stanowi cytowany wyżej art. 49 § 1 p.p.s.a. Takim właśnie brakiem dotknięta była skarga złożona w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji Sąd umożliwił stronie uzupełnienie braku formalnego skargi, wskazując właściwy sposób postępowania, a mianowicie wyznaczając siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku (liczony od doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do wezwania, tj. odrzuceniu skargi. Wskazano również na czym polegać ma uzupełnienie braku formalnego.

Wskazać należy także, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego, ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Powyższy obowiązek potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Powyższe brzmienie art. 46 § 3 p.p.s.a. zostało wprowadzone przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 15 sierpnia 2015 r. Dotychczas, przed wspomnianą nowelizacją, przepis ten stanowił, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa - nie zawierał zatem sprecyzowania "przed sądem", co było źródłem niejasności przy stosowaniu tego przepisu i wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Obecnie przepis ten nie budzi wątpliwości. W takiej sytuacji strona jest obowiązana uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć pełnomocnictwo, względnie jego wierzytelny odpis. (por. postanowienie NSA II OZ 690/17 z dnia 28 czerwca 2017 r. – www.orzeczenia.nsa. gov.pl).

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że niezależnie od treści wymienionych przepisów, dodatkowo wezwaniem z dnia [...] września 2017 r. zobowiązano do złożenia pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu skarżącego, z zastrzeżeniem rygoru odrzucenia skargi. Jednoznaczna treść zarządzenia wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi nie mogła wywołać u fachowego pełnomocnika żadnych wątpliwości co do obowiązku podlegającego wykonaniu. Mimo to, wskazany brak formalny nie został usunięty, co oznaczało, że skarga nie została złożona przez osobę uprawnioną.

Niniejsze wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] września 2018 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych zaczął więc biec w dniu [...] września 2018 r. i upłynął w dniu [...] września 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania strona nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. Strona także nie uiściła wymaganego wpisu od skargi.

Zgodnie z art. 220 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.

W niniejszej sprawie skarżący pomimo prawidłowo doręczonego wezwania nie uiścił wpisu sądowego, ani nie uzupełnił braków formalnych skargi, poprzez nienadesłanie pełnomocnictwa.

Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

3