Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 832/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął M. G., skarżącemu z niniejszej sprawie, pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim w ilości 2 egzemplarzy.

Postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na broń zostało wszczęte w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...]mocą którego M. G. został uznany winnym popełnienia wykroczenia określ nego w art. 92 § 1 k.w. i przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. i skazany na łączną karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na 20 zł.

Organ odwołując się w uzasadnieniu decyzji do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy uznał, iż spełniona została przesłanka, o której mowa w tym przepisie do cofnięcia w/w pozwolenia, bo M. G. należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.

Popełnienie przez M. G. wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji (art. 92 § 1 k.w.) oraz przestępstw umyślnych przeciwko funkcjonariuszowi Policji (art. 222 § 1 i art. 226 § 1 k.k.) wzbudza bowiem, zdaniem organu, uzasadnioną obawę że może on użyć posiadanej przez siebie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skazanie strony prawomocnym wyrokiem świadczy o lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa. Działanie było przy tym skierowane wprost przeciwko funkcjonariuszom publicznym, pośrednio zaś przeciwko działalności instytucji państwowej powołanej do ochrony bezpieczeństwa publicznego. M. G. nie daje zatem, w ocenie organu, gwarancji, że w przyszłości będzie przestrzegać przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności dotyczących bezpiecznego posiadania i używania jej zgodnie z przeznaczeniem.

W toku postępowania administracyjnego M. G. złożył wniosek o odstąpienie od cofnięcia pozwolenia na broń, który uzasadnił poprzednią niekaralnością, zamiłowaniem do łowiectwa i pozytywną opinią Koła Łowieckiego "K." w T.

Organ uznał jednak, iż wniosek ten i opinia nie może skutkować pozytywnym rozstrzygnięciem, bo charakter wykroczenia i popełnionych przestępstw stanowił wystarczającą przesłankę do przyjęcia, iż istnieje uzasadniona obawa, że M. G. może użyć broni niezgodnie z przeznaczeniem.

W odwołaniu od tej decyzji M. G. zwrócił się z prośbą o odstąpienie od cofnięcia pozwolenia na broń i podniósł, że jest odpowiedzialnym mężem i ojcem, prowadzi spore gospodarstwo rolne, nigdy nie był karany i nie miał problemów z wymiarem sprawiedliwości. Ma dobrą opinię i to co wydarzyło się [...] maja 2005 r. w G. jest dla niego wielkim szokiem. Nie było, jak podał, jego zamiarem obrażać funkcjonariuszy Policji, a tym bardziej napadać na kogokolwiek. Całe zajście to ciąg nieporozumień i nadmiernej nerwowości. Jednocześnie M. G. przeprosił policjantów za to wydarzenie i zachowanie. Stwierdził, że wyrok Sądu przyjmuje ze zrozumieniem i z pokorą i nigdy nie użyłby broni przeciwko komukolwiek.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. i art. 18 ust 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu strona jako osoba, która dopuściła się czynu zabronionego wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji oraz przeciwko działalności instytucji państwowych nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji, a konsekwencją jest przekonanie organu, że M. G. nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, i naruszenie przez niego porządku prawnego budzi obawy, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego co skutkuje w świetle art. 18 ust 1 pkt 2 cyt. ustawy cofnięciem pozwolenia na broń.

W skardze na tą decyzję M. G. wniósł o uchylenie obu w/w decyzji w całości, przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania zgodnie ze spisem kosztów złożonych przed zamknięciem rozprawy albo w przypadku niezłożenia wpisu wg norm przepisanych.

Skarżący zarzucił rażącą obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez uznanie, że z uwagi na naruszenie przez niego porządku prawnego czynami z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. istnieje przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń podczas, gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych zarzucanych czynów, fakt jego dotychczasowego nienagannego trybu życia, ostrożnego przechowywania i użytkowania posiadanej broni oraz pozytywnych opinii lokalnej społeczności, pracowników i lokalnych władz samorządowych prowadzi do stwierdzenia, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 15 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj. art. 77 § 1 k.p.a. przez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, w szczególności przez nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego celem ustalenia, czy zachodzą przesłanki cofnięcia pozwolenia, co skutkowało jednostronną, nie uwzględniającą całokształtu okoliczności podmiotowych, oceną materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli zaskarżonych aktów administracji publicznej z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego nie zaś, co wymaga podkreślenia w rozpoznawanej sprawie, wg kryteriów słusznościowych.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając skargę z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 2-6. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, iż cofnięcie pozwolenia na broń przez organ Policji jest obligatoryjne w każdym przypadku ujawnienia, że osoba, która posiada pozwolenia na broń została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, którego popełnienie skutkuje obawą użycia broni w celu sprzecznym z porządkiem prawnym i interesem bezpieczeństwa publicznego. Podkreślić należy iż przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest w świetle powyższego jedynie uzasadniona obawa co do użycia broni w takim celu, nie zaś faktyczne użycie broni w takim celu.

W sytuacji, gdy organ Policji w G. powziął wiadomość o wyroku wydanym przez Sąd Rejonowy w G. w [...] Wydziale [...] sygn. akt [...] był zatem zobligowany do cofnięcia na podstawie powołanych przepisów pozwolenia na broń palną myśliwską.

M. G., jak z powyższego orzeczenia wynika został oskarżony o to, że w dniu [...] maja 2005 r. w G. w trakcie legitymowania przez funkcjonariuszy Policji działając w ten sposób, że gwałtownie ruszył z miejsca kierowanym pojazdem, uniemożliwił wykonanie czynności służbowej i naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji przez szarpanie i odpychanie jego lewej ręki, co spowodowało otarcie naskórka nadgarstka, a także znieważył funkcjonariuszy Policji pełniących obowiązki służbowe słowami uznanymi powszechnie za obelżywe (zacytowanymi w wyroku) i Sąd uznał skarżącego za winnego tego, że nie stosując się do poleceń funkcjonariuszy Policji dotyczących okazania dokumentów gwałtownie ruszył samochodem z miejsca tj. wykroczenie z art. 92 § 1 k.w., a także za winnego popełnienia występku z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. Za popełnienie tych czynów M. G. został skazany na karę grzywny. Skazanie strony prawomocnym wyrokiem wskazuje na lekceważący jej stosunek do obowiązującego prawa. Podnoszona w skardze okoliczność, iż wyrok przyjął skarżący ze zrozumieniem, pokorą i przeprosił funkcjonariuszy za swoje zachowanie niczego w takiej ocenie postawy skarżącego nie zmienia.

Podnieść przy tym należy, iż dla tej oceny istotne znaczenie ma powołany wyżej prawomocny wyrok Sądu wiążący strony i sąd administracyjny. Nie jest rzeczą organu wdawanie się w ocenę okoliczności zdarzenia skutkującego skazaniem skarżącego i stopnia jego zawinienia.

Te okoliczności były przedmiotem oceny i rozważań Sądu Rejonowego w G. który, jak z powołanego rozstrzygnięcia wynika uznał, iż skarżący dopuścił się zarzuconych mu czynów.

Szczególnego podkreślenia, istotnego z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy wymaga okoliczność, że skarżący dopuścił się czynów zabronionych przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji oraz przeciwko działalności instytucji państwowych. Taki ich charakter wskazuje na to, iż nie daje on gwarancji przestrzegania obowiązującego prawa w tym również przepisów ustawy o broni i amunicji. Zasadnie, w tym stanie rzeczy organy Policji uznały, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez M. G. broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie niweczy, wbrew przekonaniu skarżącego, tej obawy okoliczność, iż ma on dobrą opinię w miejscu zamieszkania i pracy, a także wśród funkcjonariuszy najbliższego posterunku Policji. Takie też stanowisko przedstawił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkowując się tym samym w sposób przewidziany procedurą administracyjną do wniosku strony i złożonych przez nią dokumentów.

Posiadanie broni nie jest prawem zagwarantowanym przez Konstytucję RP. Jest to prawo reglamentowane i osoba dysponująca pozwoleniem na broń powinna wykazywać się nieskazitelną postawą i szacunkiem do obowiązującego prawa, a wyrok Sądu Rejonowego w G. wskazuje na to, iż skarżący tego wymogu nie spełnia. W świetle powyższego istniała przesłanka, o której mowa w art. 15 art. 1 pkt 6 cyt. ustawy do cofnięcia M. G. pozwolenia na broń bez konieczności przeprowadzenia dowodu na okoliczność posiadanej w środowisku opinii. Nie można zatem, wbrew wyrażonemu w skardze przekonaniu skarżącego, czynić zarzutów naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. wiążącego się z nieprzeprowadzeniem przez organ wyroku środowiskowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, trafnie oceniony przez organy był wystarczający do podjęcia zaskarżonej decyzji (jak i w/w decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji).

W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdzając naruszenia przez organy obowiązującego prawa orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji.