Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 243/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego B. C. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek. ,


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Stosownie do powyższego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy doradcę podatkowego B. C. (k. 34).

Na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. doradca podatkowy B. C. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych dla doradcy podatkowego (k. 51).

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego

z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia złożony na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. oświadczenia takiego nie zawiera (k. 51).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesądzono jednoznacznie, iż wynagrodzenie pełnomocników, w tym również doradców podatkowych musi zawierać takie oświadczenie. W postanowieniu z dnia 23 listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II FSK 1821/10, LEX nr 742308) wskazał, iż " oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wpłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie sądu w trybie art. 49 p.p.s.a".

W konsekwencji wniosek doradcy podatkowego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, niezawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony. Pogląd ten znajduje również odzwierciedlenie w doktrynie (vide: T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 644; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 599.

W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., orzeczono jak w sentencji.