Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 867/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2007r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w oparciu o art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. i Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 90 poz. 575 z późn. zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej – [...], która to choroba wymieniona została w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115 ).

Z motywów wskazanego rozstrzygnięcia wynikało, iż J. S. pracował w latach [...]–[...] jako [...], w kontakcie z [...], jednak bez pomiaru [...], w latach [...]–[...] jako [...] również w kontakcie z [...], pochodzącym z tego samego źródła co w latach wcześniejszych, również bez pomiarów [...]. Następnie w latach [...]–[...] jako [...] w kontakcie z [...] występującym podczas [...], jednakże bez określenia [...]. W latach [...]–[...] pracując na stanowisku [...] pozostawał w kontakcie z [...] o [...], a w latach [...] do [...], jako [...]– [...] pracował w kontakcie z [...] o [...].

Dwie orzekające w sprawie kompetentne placówki medyczne nie rozpoznały jednak u niego choroby zawodowej – [...].

Lekarze Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. stwierdzili bowiem u strony stan po [...].

Przeprowadzona diagnostyka [...] obejmująca [...] i [...] wykazała [...]. Powołując się na brak narażenia na [...] stwarzający ryzyko [...] w okresie zatrudnienia badanego trwającym od [...] r., a także na [...] i związany z nią nietypowy dla zawodowego [...],[...], a także wskazując u J. S. na [...], diagnozujący badanego lekarze orzekli o braku możliwości rozpoznania u niego choroby zawodowej [...].

Na skutek odwołania się od wydanego orzeczenia lekarskiego placówki medycznej I stopnia, J. S. został zbadany przez lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie również rozpoznano u badanego stan [...].

Placówka diagnostyczna II stopnia powołując się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych wskazała, iż stan narządu [...] badanego nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Nie ma cech klinicznych wymienionego w wykazie chorób zawodowych [...], a także nie spełnia kryterium [...].

J. S. zakwestionował, w złożonym przez siebie odwołaniu, stanowisko organu inspekcji sanitarnej podnosząc, iż pracował na stanowisku [...] przez okres 35 lat i była to praca w szczególnych warunkach. Narażony był na [...], co doprowadziło go do utraty zdrowia, w czym upatruje prawo do renty zawodowej i dodatku do renty.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając wyrażoną tam opinię o braku możności stwierdzenia u odwołującego choroby zawodowej w przypadku braku rozpoznania choroby zawodowej narządu [...] przez dwie placówki medyczne właściwe do orzekania w sprawie ze względu na nie spełnienie kryteriów diagnostyczno-orzeczniczych ustalonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115 ).

Nie godząc się ze stanowiskiem przedstawionym w przytoczonej decyzji, J. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której podniósł, iż zaskarżona decyzja jest niesłuszna. Pracując jako [...] narażony był na [...]. Była to praca w szczególnych warunkach i uzasadnia żądanie przyznania mu odszkodowania oraz dodatku do renty czy emerytury z powodu [...].

Odpowiadając na skargę, organ inspekcji sanitarnej, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i przytoczył dotychczasowo podnoszone argumenty.

Również uczestnik postępowania, Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. w S., wniósł w odpowiedzi na skargę, o uznanie jej za bezzasadną wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym wydawanych przez organy administracji decyzji. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym.

Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd administracyjny kontrolujący daną decyzję, władny jest ją wzruszyć. Bierze przy tym pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, a także bada sprawę z urzędu, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.

Na wstępie trzeba także wskazać, iż sądom administracyjnym nie została przyznana kompetencja do samodzielnego orzekania w sprawach praw i obowiązków stron, tym samym żądanie skarżącego zawarte w jego skardze o przyznaniu mu odszkodowania i dodatku do renty czy emerytury nie jest możliwe do uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a także nie znajduje podstawy prawnej w regulacji, jaką stanowi ustawa z dnia 14 marca 1985 r. i Inspekcji Sanitarnej, ani też rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W oparciu bowiem o wskazane przepisy, w postępowaniu prowadzonym przez organy inspekcji sanitarnej rozstrzyga się wyłącznie o istnieniu choroby zawodowej u pracownika, bądź stwierdza się jej brak. Nie przyznaje się natomiast żadnych świadczeń o charakterze majątkowym.

Dokonawszy zatem kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przywołane wyżej normy prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie przeprowadzono w sposób zgodny z przepisami prawa procesowego zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, poz. 1115) zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie wykazu chorób zawodowych.

Przede wszystkim wskazać należy, iż stosownie do § 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Ocenę narażenia zawodowego, odnosi się m.in. do sposobu wykonywania pracy, a więc określenia stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometrażem czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie narządów.

Jak wynika z brzmienia wskazanej normy prawnej, chorobą zawodową nie jest każde schorzenie, na które zapada pracownik w trakcie wykonywania pracy, lecz takie schorzenie, które wymienione zostało w wykazie chorób zawodowych, a nadto którego etiologia związana jest z warunkami pracy.

Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że uprawnione po myśli wskazanego wyżej przepisu jednostki orzecznicze, zarówno pierwszego, jak i drugiego stopnia, rozpoznały u skarżącego [...]. Rozpoznanie to nie odpowiada schorzeniu ujętemu pod pozycją [...] wykazu chorób zawodowych.

Jeśli więc obie jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej, a stwierdzone zmiany chorobowe nie odpowiadały żadnej z chorób wymienionych w wykazie – to niekorzystnym dla strony decyzjom nie można zarzucić sprzeczności z prawem.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzeczenia lekarskie wydane w sprawie wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalistycznych i są rzeczowo i przekonywająco uzasadnione. Odpowiadają zatem warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i stanowią należytą podstawę do wydania decyzji uwzględniającej treść tych orzeczeń. Organy inspekcji sanitarnej nie mogą bowiem rozstrzygać o istnieniu choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w cytowanym rozporządzeniu w sprawie wykazu chorób zawodowych, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i jest przekonywująco uzasadnione.

Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie toczącej się w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej dokonywana jest przez organ inspekcji sanitarnej przy uwzględnieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Wbrew zarzutom skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy inspekcji sanitarnej rozpoznające sprawę, dopełniły swoich obowiązków wynikających z wymienionych wyżej przepisów procedury administracyjnej.

W sposób przekonywujący uzasadniły brak możliwości stwierdzenia, iż występująca u skarżącego choroba narządu [...] jest chorobą zawodową w rozumieniu prawa. Trzeba bowiem zauważyć, iż organy inspekcji sanitarnej nie kwestionowały występowania u niego schorzenia [...]. Nie kwestionowali tego również lekarze jednostek orzeczniczych. Odnosząc jednak stwierdzone schorzenia do ujętych w wykazie chorób zawodowych uznały, iż różny jest ich charakter, a tym samym brak jest możliwości stwierdzenia choroby zawodowej. Ponownie należy zauważyć, iż chorobą zawodową jest wyłącznie takie schorzenie, które widnieje w wykazie sporządzonym przez ustawodawcę, a decyzja wydana w tym przedmiocie nie ma cech uznania administracyjnego. Opinie lekarskie jednostek orzeczniczych I i II szczebla były jednomyślne w tym zakresie, a ich uzasadnienie jednoznaczne i logiczne.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego bądź materialnego, a tylko taki wzgląd w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. mógłby stać się przyczyną uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy – działając w granicach właściwości sądu ograniczonej do badania zgodności z prawem zaskarżonych decyzji administracyjnych, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.