Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 21/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i A. G. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący M. S. i A. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż postanowienie dotyczące wstrzymanie wykonalności decyzji nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Organ wskazał ponadto, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] wstrzymał natychmiastową wykonalność decyzji organu I instancji do czasu wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl zaś art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Należy zatem zauważyć, iż w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli jest brak określonego w pkt 1-4a ww. ustawy aktu lub czynności organu administracji, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu administracji publicznej wyznaczają bowiem akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Skarga na bezczynność jest więc dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień na które służy zażalenie, postanowień kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym bądź zabezpieczającym, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji następuje w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 141 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z uwagi na fakt, iż k.p.a. nie przewiduje wniesienia zażalenia, na tego rodzaju postanowienia strona może je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Jednocześnie należy zauważyć, iż postanowienie to nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

A zatem nie można uznać, że mieści się ono w katalogu opisanym w art. 3 § 2 pkt 2 - 3 ustawy p.p.s.a., gdyż nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie, nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jak również nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym czy zabezpieczającym. A zatem nie można wnieść skargi na bezczynności organu w zakresie braku wydania postanowienia, które nie mieści się we wskazanych wyżej przepisach.

Dlatego też opisany w skardze brak działania organu dotyczy sprawy, w której wyłączono sądowoadministracyjny tryb zaskarżenia, co powoduje niemożność skutecznego wniesienia skargi na bezczynność na podstawie przepisów p.p.s.a. Nie jest bowiem dopuszczalna skarga na bezczynność organu nie dotyczących postanowień mieszczących się w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.