Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2525/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3, 23, 20
journal: Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
article: art 20, 30
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu zgłoszonego do operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty [..] z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], którą odrzucono zarzut Nadleśnictwa M., do projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy K., odnośnie zapisu dotyczącego użytków gruntowych wykazanych na działce nr [..], [...], [...], [...] i [...], obręb R., gm. K..

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podał, że skarżący domagał się zmiany użytku gruntowego Lzr-PsVI, Lzr-RV, Lzr-RVI, Lzr RVIz na użytek gruntowy Ls. Wyjaśnił, że plan urządzenia lasu dla Nadleśnictwa M. opracowany w 2006 r. na lata 2006-2015 – nie obejmuje działek [...], [...], [...], [...] i [..], obręb R., gm. K.. Zdaniem organu nie jest dopuszczalne dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, w zakresie terenów leśnych, wbrew planom urządzenia lasów. Odnosząc się do dołączonego przez Nadleśnictwo M. opisu taksacyjnego dla tych działek, organ podał, że nie jest to dokument, na podstawie którego w myśl art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, mogą być aktualizowane w ewidencji gruntów i budynków dane dotyczące działek. Kataster nieruchomości, stanowiący jednolicie prowadzony dla całego kraju system informacyjny co do gruntów, budynków i lokali nie stanowi źródła zmiany zastanego stanu. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, a także wykorzystujące informacje z tej ewidencji, nie mogą ani prowadzić własnych ustaleń co do granic i powierzchni lasu, ani orzekać wbrew treści planu urządzenia lasu. Jednocześnie organ odwoławczy wyraził pogląd, że zmiana planu urządzenia lasu stanowiącego własność Skarbu Państwa nie może być dokonana w formie aneksu, a zatem zmiana użytku dla działek wymaga uchwalenia nowego planu.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Nadleśnictwo M. podnosząc zarzut naruszenia art. 22 ust. 1, 3a i 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 3 ustawy o lasach poprzez nieuwzględnienie przy oznaczeniu użytków w postaci działek [...], [...], [...], [...] i [...] ich leśnego charakteru w rozumieniu ustawy o lasach oraz błędne ustalenia faktyczne co do charakteru przedmiotowych użytków.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowe działki nie były dotąd objęte planem urządzenia lasu. Zgodnie z art. 3 ustawy o lasach, o charakterze leśnym nieruchomości nie przesądza jej ujęcie w planie urządzenia lasu, a rzeczywisty charakter nieruchomości. O tym, że przedmiotowa działka stanowi las, w przekonaniu strony skarżącej, świadczy sporządzony dla niej opis taksacyjny.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie i w całości poparł argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] figuruje jako Lzr-RV, Lzr-RVI, Lzr-RVIz, działka nr [...] jako Lzr-RV, Lzr-RVI, Lzr-RVIz oraz w części jako użytek leśny LsVI (0,23 ha), działka nr [..] figuruje jako Lzr-RV oraz w części jako użytek leśny LsVI (0,19 ha), z z kolei działki nr [...] i [...] figurują w ewidencji jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr-PsVI).

Zarzuty zgłoszone do projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy K. zmierzał do wykazania na wszystkich wymienionych działkach użytku Ls (las).

W rozpatrywanej sprawie brak było jednak podstaw do wykazania użytku Ls na całej powierzchni wskazanych działek. W oparciu o przedstawiony opis taksacyjny nie można było stwierdzić z całą pewnością, że powyższe działki w części określonej jako użytek gruntowy Lzr-Ps oraz PsVI również stanowią las, w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach (zwanej dalej u.o.l.). By można było przyjąć, że jest to las, spełnione musiałyby być łącznie wszystkie wymogi zawarte w art. 3 u.o.l. Nie wystarczy wyłącznie wskazanie, że z punktu widzenia przyrodniczego jest to las. W zakresie normatywnym istotnym dla kontrolowanego postępowania, dla ustalenia, że grunt jest lasem nie tylko w znaczeniu przyrodniczym, ale także prawnym, konieczne jest spełnienie poza kryterium przyrodniczym (pokryciem roślinnością leśną) i kryterium przestrzennym (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej - lit. a punktu 1 art. 3 u.o.l.), bądź jednej z pozostałych przesłanek z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) czy lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków).

Należy także zauważyć, że w myśl § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz orzekania przez Sąd w tej sprawie, opis taksacyjny przedłożony przez Nadleśnictwo nie stanowi żadnego z dokumentów wymienionych w ust. 2 tego paragrafu. Jest on ogólnikowy, nie został też poparty protokołem wizji lokalnej, czy dokumentacją fotograficzną. Ponadto pełnomocnik skarżącego na rozprawie wskazał, że znajdujący się w aktach sprawy opis taksacyjny został sporządzony przez leśniczego nieposiadającego uprawnień do sporządzenia takiego opisu.

Nie było zatem możliwe przyjęcie tego opisu taksacyjnego za podstawę uwzględnienia zgłoszonego do operatu zarzutu skoro przedmiotowe działki nie zostały objęte planem urządzenia lasu.

W konsekwencji nie było podstaw do uwzględnienie zgłoszonego zarzutu. Słusznie rozstrzygnął zatem Starosta [...]., że zarzut ten podlega odrzuceniu, a kwestię wykazania właściwego - zdaniem Nadleśnictwa M. – użytku gruntowego na przedmiotowej nieruchomości winien rozstrzygnąć stosowy zapis w planie urządzenia lasu. Plan ten na lata 2006-2015 dla Nadleśnictwa M. został uchwalony. Przedmiotowo działki jak wynika z akt sprawy (m.in. odwołania) mają być objęta Planem Urządzenia Lasu Nadleśnictwa M. na kolejne lata, począwszy od 2016 r.

W ocenie Sądu – wbrew stanowisku organu odwoławczego - nie było przeszkód do ewentualnego sporządzenia zmiany tego Planu Urządzenia Lasu, w trybie art. 23 ust. 1 u.o.l., aneksem zatwierdzonym przez Ministra Środowiska. Włączenie bowiem jednej lub kilku działek leśnych do planu urządzenia lasu, prowadzi w efekcie do powiększenia łącznej powierzchni gruntów leśnych nim objętych, a w wyniku tego dochodzi do zmiany granic gruntów leśnych objętych danym planem urządzenia lasu. Istotne znaczenie ma także fakt, że zatwierdzenie zmiany owego planu urządzenia lasu przez Ministra ma charakter publicznoprawny. Wskazane uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Przedstawiona interpretacja art. 23 ust. 1 u.o.l., w ocenie Sądu, jest racjonalna i konieczna w kontekście art. 20 u.o.l., a w szczególności jego ust. 2. Nie można także niedostrzegać faktu, że plany urządzenia lasu sporządzane są zazwyczaj na długie, dziesięcioletnie okresy, w trakcie których mogą nastąpić znaczące zmiany własnościowe w zakresie obszarów leśnych i - tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie - Skarb Państwa może nabyć kolejne obszary leśne. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie stoi też na przeszkodzie właściwemu stosowaniu art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.