Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 68/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

SENTENCJA

Dnia 12 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia [...] września 2019r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] grudnia 2019r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust 3 pkt 3, art. 24 ust 1 pkt 2 i ust 3, art. 26 ust 1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708 z poźn. zm.) dalej jako "ustawa SENT", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] września 2019 r., nr [...] o nałożeniu na Spółkę A. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zgłoszenie przez przewoźnika do rejestru zgłoszeń danych niezgodnych ze stanem faktycznym.

Wskazane wyżej decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2018r. funkcjonariusze Służby Celno - Skarbowej przeprowadzili kontrolę środka przewozowego – ciągnika o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował J. P.. Kontrola dotyczyła realizacji obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. W toku kontroli stwierdzono na podstawie dokumentu CMR nr [...], że ww. pojazdem przewożony był towar o nazwie olej palmowy o masie [...] kg., klasyfikowany do kodu CN 1511, przeznaczony dla Spółki B. w W.. Podmiotem wysyłającym była Spółka C. Przedmiotowy towar przewożony był z N. do P. .. Przewoźnikiem towaru była Spółka A. z siedziba w S. . W trakcie kontroli sprawdzono zgodność danych zawartych w zgłoszeniu SENT ze stanem faktycznym. Kontrolujący stwierdzili rozbieżność polegająca na zgłoszeniu [...] innego numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego, niż stwierdzono w trakcie kontroli. Do rejestru zgłoszeń podano numer rejestracyjny [...], gdy faktycznie kontrolowany pojazd posiadał

nr rejestracyjny [...].

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] listopada 2018r. nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości [...] zł za zgłoszenie przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towaru [...]

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] lutego 2019 r., po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spólkę A., uchylił decyzje organu I instancji, wskazując, ze w sprawie koniecznym było przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie przesłanek słusznego interesu przewoźnika czy interesu publicznego, uzasadniającego ewentualne odstąpienie od wymierzenia kary.

Rozpoznając sprawę ponownie Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. wskazana wyżej decyzja z dnia [...] września 2019r.,

nr [...] nałożył na Spółkę A. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zgłoszenie przez przewoźnika do rejestru zgłoszeń danych niezgodnych ze stanem faktycznym.

W uzasadnieniu decyzji, organ wskazując na naruszenie polegające na zgłoszeniu przez przewoźnika do rejestru zgłoszeń danych niezgodnych ze stanem faktycznym, wymaganych zgodnie z art. 5 ust 4 pkt 3 ustawy SENT, uznał, że w sprawie nie występują okoliczności, które wypełniałyby przesłankę ważnego interesu podatnika. W toku postępowania strona nie wykazała, że wystąpiły zdarzenia , które uniemożliwiłyby podmiotowi wypełnienie ciążących na nim obowiązków. Z dokumentów, które organ zgromadził w trakcie postępowania wynika, że strona reguluje terminowo i systematycznie swoje zobowiązania wobec Skarbu Państwa. Ewentualna zaplata kary pieniężnej, w ocenie organu, nie jest w stanie zachwiać jej płynnością finansową lub uniemożliwić jej funkcjonowanie na rynku bądź zagrozić upadłością spółki. Zdaniem organu, w interesie publicznym byłoby odstąpienie od nałożenia na stronę kary, gdyby jej wymierzenie w sposób negatywny oddziaływało na funkcjonowanie potencjalnie dużej liczby obywateli, czy też podmiotów gospodarczych, uczestników życia społecznego, czy gospodarczego. Organ wskazał również, że w odniesieniu do należności wynikających z kar, należy mieć na uwadze szczególny charakter należności: sposób ich powstania i tytuł określających istotę wyrażającą się w tym, że obok funkcji dochodowej Skarbu Państwa, na pierwszy plan wysuwa się funkcja sankcyjna. Z tego powodu odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, co do zasady obciążone jest negatywną oceną z punktu widzenia interesu publicznego.

Spółka A. wniosła odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, podnosząc, m.in., że błędne podanie numeru rejestracyjnego pojazdu w zgłoszeniu; zamiast [...] podano nr [...], było drobnym błędem literowym wynikającym ze zwykłego niedopatrzenia, a nie celowym działaniem. Wszystkie pozostałe informacje w zgłoszeniu były poprawne.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., wskazał, powołując uzasadnienie projektu ustawy SENT, że ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, Dalej argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towarów (...). Jak wyjaśnił organ, głównym zatem zamysłem ustawy SENT jest oddziaływanie prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów, czemu służyć ma nieuchronność, katalog i wysokość kar. Dalej organ wskazał, że skoro strona dokonała uzupełnienia zgłoszenia przed rozpoczęciem przewozu towaru w systemie SENT niezgodnie z istniejącym stanem faktycznym, to niezależnie od tego, czy z powodu niedopatrzenia, pomyłki czy też świadomie, naruszyła przepis art. 6 ust 3 ustawy SENT, co dało organowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Organ stwierdził nadto, że w przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu istnieje obowiązek nałożenia kary, drugorzędne znaczenie zaś ma przyczyna powstania stwierdzonych naruszeń. Przepisy ustawy o SENT nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek oczywistych błędów lub pomyłek. Jak wyjaśnił organ, tylko precyzyjne zarejestrowanie wszystkich danych w systemie umożliwia prawidłową identyfikację wszystkich podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu.

Jednocześnie organ nie doszukał się przesłanek określonych w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, skutkujących możliwością odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Według organu, jak wynika z zebranego materiału dowodowego wskazywane przez stronę okoliczności nie wypełniają przesłanki ważnego interesu podatnika, czyli wystąpienia nadzwyczajnego, niespodziewanego zdarzenia, które uniemożliwiłoby podmiotowi wypełnienie ciążących na nim obowiązków wynikających z ustawy SENT. Strona w toku postępowania nie wykazała, aby jej interes w odstąpieniu od nałożenia kary był na tyle ważny, aby równoważył odstąpienie od zasady nakładania kar pieniężnych z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT.W ocenie organu, obciążenie karą nie spowoduje pogorszenia kondycji finansowej strony i nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Organ wskazał, że strona nie zalega z żadnymi płatnościami z tytułu jakichkolwiek składek, opłat czy też podatków, które regulowane są w sposób terminowy, nie są wobec strony prowadzone postępowania egzekucyjne,

a z informacji przekazanych przez urząd skarbowy wynika, że spółka uzyskuje stały zysk.

Odnosząc się do pojęcia interesu publicznego, organ wskazał, że należy go rozpatrywać na dwóch płaszczyznach: ekonomicznej i pozaekonomicznej sytuacji zobowiązanego. Okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem organu, z całą pewnością nie wskazują, aby nałożenie kary na spółkę doprowadziło do jej upadku i likwidacji, a w konsekwencji pozbawiłoby pracowników firmy źródła zarobkowania, co ewentualnie zmusiłoby ich o zwrócenie się o pomoc finansową do państwa. Nie wystąpiły także inne istotne przesłanki, które dawałyby organom uprawnienie do odstąpienia od nałożenia kary, z uwagi na występujący interes publiczny. Organ podkreślił również, że szeroko rozumiany interes publiczny w monitorowaniu przewozu towarów wynika przede wszystkim z zagrożenia występowania "szarej strefy" i oszustw podatkowych w handlu towarami uznanymi za wrażliwe. Jest to interes publiczny tym bardziej ważny, ponieważ jest powiązany ze zwiększeniem pewności i rzetelności podmiotów legalnie prowadzących działalność gospodarczą związaną z przewozem towarów. Kary pieniężne, o których mowa w ustawie SENT służą szczególnie istotnemu i ważkiemu interesowi publicznemu, jakim jest zwalczanie niepożądanych i patologicznych zjawisk, w szczególności nie płacenie należnych podatków, wyłudzeń nienależnych zwrotów.

Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 ,art. 9, art. 10 i art. 68 k. p. a poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] grudnia 2019r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] września 2019 r., nr [...] o nałożeniu na Spółkę A. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zgłoszenie do rejestru zgłoszeń danych niezgodnych ze stanem faktycznym.

Wbrew zarzutom skargi, w której poza powołaniem przepisów, nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności, których organ nie wziął pod uwagę ustalając stan faktyczny, zdaniem Sądu, ustalenia te nie budzą wątpliwości.

W dniu [...] kwietnia 2018r. funkcjonariusze Służby Celno - Skarbowej przeprowadzili kontrolę środka przewozowego – ciągnika o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował J. P.. Kontrola dotyczyła realizacji obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. W toku kontroli stwierdzono na podstawie dokumentu CMR nr [...], że ww. pojazdem przewożony był towar o nazwie olej palmowy o masie [...] kg., klasyfikowany do kodu CN 1511, przeznaczony dla Spółki B. w W.. Podmiotem wysyłającym była Spółka C Przedmiotowy towar przewożony był z N. do P. . Przewoźnikiem towaru była Spółka A. z o.o. z siedzibą

w S. .. W trakcie kontroli sprawdzono zgodność danych zawartych w zgłoszeniu SENT ze stanem faktycznym. Kontrolujący stwierdzili rozbieżność polegającą na zgłoszeniu [...] innego numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego, niż stwierdzono w trakcie kontroli. Do rejestru zgłoszeń podano numer rejestracyjny [...], gdy faktycznie kontrolowany pojazd posiadał

nr rejestracyjny [...].

Poza sporem również pozostaje to, że pojazd skarżącej skontrolowany został po przekroczeniu granicy państwa na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości G., co oznacza, że przewóz na terytorium kraju został rozpoczęty.

Nie budzi zatem wątpliwości, że na skarżącej, jako przewoźniku, o którym mowa

w art. 2 pkt 8 ustawy SENT, wykonującym przewóz towarów, rozumiany jako przemieszczanie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej albo krajowej sieci kolejowej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku (art. 2 pkt 9 ustawy SENT), ciążyły obowiązki wynikające z tej ustawy. Poza sporem jest również to,

że strona skarżąca dokonała zgłoszenia danych, w związku z wykonywanym przewozem, zatem podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi są bezzasadne.

Stosownie do treści art. 6 ust 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Jak wynika zaś z ust 3 lit.c) wskazanego przepisu, w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie o: ,m.in., numery rejestracyjne środka transportu.

W przypadku zaś, gdy przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy SENT nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostaje to, że do rejestru zgłoszeń podano numer rejestracyjny pojazdu [...], gdy faktycznie kontrolowany pojazd posiadał nr rejestracyjny [...]., co legło u podstaw nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej na podstawie wskazanych wyżej przepisów.

Nakaz nałożenia wskazanej kary nie ma jednak charakteru bezwzględnego, jak bowiem wynika z art. 24 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Zatem, kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było to, czy w realiach niniejszej sprawy, wobec skarżącej można było zastosować wskazany wyżej przepis art. 24 ust. 3 ustawy SENT, pozwalający na odstąpienie od nałożenia kary.

W ocenie Sądu, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, rozważając tę kwestię należało w pierwszej kolejności odwołać się do celów, jakie przyświecały ustawodawcy, wprowadzenia do obrotu prawnego przepisów ustawy SENT.

Jak wynika zaś z uzasadnienia projektu ustawy SENT (zob. uzasadnienie rządowego projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, s. 3, druk nr 1244, Sejm RP VIII kadencji, www.sejm.gov.pl), ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu wskazano, że była potrzeba wprowadzenia tej ustawy, ponieważ wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płaciły należnych podatków oraz dokonywały wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru.

Z powyższego wynika, że celem wprowadzenia ustawy SENT i nałożonych na jej mocy obowiązków na przedsiębiorców, była ochrona legalnego handlu towarami uznanymi przez krajowego prawodawcę za wrażliwe, ułatwienie walki z szarą strefą oraz ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT i akcyza), a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów.

Dalej należy wskazać, że w art. 24 ust. 1 ustawy SENT ustawodawca posłużył się, jako materialnoprawnymi przesłankami, będącymi podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej pojęciami "ważny interes przewoźnika" lub "interes publiczny".

Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej "o.p."). Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei pojęcie " interes publiczny" to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (por. wyroki NSA z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 629/19, z 7 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1696/19).

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 18 maja 2020r., sygn. akt II GSK 220/20, że przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy bowiem również uwzględnić, czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie jest bowiem w interesie publicznym działanie organów polegające na nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych (z punktu widzenia również podatkowego) omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT (wyrok NSA z 21 listopada 2019r., sygn. akt II GSK 1133/19, wyrok WSA w Krakowie z 11 września 2019r., sygn. akt III SA/Kr 450/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2018r., sygn. akt III SA/Wr 423/18). Takie działanie organów nie powodowałoby budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a także mogłoby stanowić nadmierny legalizm.

W świetle powyższego, w tym mając również na uwadze cel wprowadzenia ustawy SENT do sytemu prawnego, nie sposób uznać, że w interesie publicznym leży automatyczne nakładanie kar na podmioty działające w sposób legalny, za wszelkiego rodzaju uchybienia, które mieszczą się w hipotezie normy prawnej art. 24 ust. 1 ustawy SENT, w tym stanowiące uchybienia formalne czy też oczywiste omyłki, jeżeli uchybienia te nie stwarzają realnego zagrożenia uszczuplenia przez dany podmiot dochodów podatkowych budżetu państwa.

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organy dokonały nieprawidłowej, zawężającej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT w zakresie użytego w tym przepisie pojęcia "interes publiczny", w szczególności bez dostatecznego rozważenia całokształtu konkretnych okoliczności i faktów istotnych dla rozstrzygnięcia.

Jak wynika z dokonanych przez organy ustaleń, skarżąca spółka działa legalnie, nie zalega z żadnymi płatnościami z tytułu jakichkolwiek składek, opłat czy też podatków, które regulowane są w sposób terminowy, nie są wobec strony prowadzone postępowania egzekucyjne, a z informacji przekazanych przez urząd skarbowy wynika, że spółka uzyskuje stały zysk. Nie wynika z ustaleń organów, aby na skutek błędnego wpisania nr rejestracyjnego pojazdu - zamiast [...] zgłoszono [...], przy czym numer rejestracyjny naczepy, na której przewożony był towar był prawidłowy, jak również wszystkie pozostałe zgłoszone dane były prawidłowe, doszło do jakiegokolwiek uchybienia w zapłacie należnych podatków.

Wskazane okoliczności w całokształcie wpływają na ocenę, czy zgodnie ze wskazanymi wyżej zasadami, w tym zasadą sprawiedliwości, proporcjonalności, zasadą zaufania obywateli do organów władzy publicznej, w interesie publicznym, rozumianym w wyżej przedstawiony sposób, leży nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej, czy też odstąpienie od jej nałożenia.

Tymczasem, jak wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, rozstrzygając o nałożeniu kary, organy wzięły pod uwagę właściwie tylko interes fiskalny państwa oraz dobrą sytuację finansową przewoźnika, która, co należy w tym miejscu podkreślić, przy ocenie przesłanki "ważnego interesu" nie może sama w sobie wykluczać odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

W konsekwencji zatem, organ ustalając i oceniając ponownie, czy w sprawie może znaleźć zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, rozważy, czy celowe jest nałożenie kary na przewoźnika z uwagi na interes publiczny, uwzględniając przedstawione wyżej okoliczności, rodzaj stwierdzonego naruszenia i jego konsekwencje, jak również mając na uwadze cel wprowadzenia w ustawie SENT kar pieniężnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał. że w sprawie nie dokonano pełnej i rzetelnej analizy zebranych dowodów ani też zastosowanych w sprawie przepisów ustawy, naruszając w ten sposób przepisy art. 120 i art. 121 § 1 O.p. a tym samym art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 24 ust. 3 ustawy SENT, wobec czego na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c , art. 135 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji