Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1105/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej jako "organ", "Minister") działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "k.p.a.") po rozpoznaniu wniosku P. z siedzibą w P. (dalej jako "skarżąca", "Izba") o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2014 r., znak [...], wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji w sprawie udzielenia Stowarzyszeniu A. z siedzibą w W. (dalej jako "Z.") zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, wraz z wnioskami alternatywnymi, stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 18 lipca 2014 r. Stowarzyszenie A. z siedzibą w W. wniosło do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] lutego 1995 r. (znak [...]), zmienionej decyzją z dnia [...] października 1998 r. (znak [...]), a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. (znak [...]) w sprawie udzielenia Z. zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi.

W dniu 3 września 2014 r. Minister wydał postanowienie wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji w sprawie udzielania Z. zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Postanowienie zostało doręczone Z. w dniu 8 września 2014 r. Stroną ww. postępowania był wyłącznie wnioskodawca, tj. Z., a w jego toku nie wpłynął do Ministra jakikolwiek wniosek organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu na prawach strony.

W dniu 10 września 2014 r. P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra, wnosząc o:

dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej na prawach strony i ponowne rozparzenie przez Ministra sprawy zakończonej postanowieniem;

alternatywnie, o dopuszczenie Izby do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej na prawach strony i doręczenie zaskarżonego postanowienia celem wniesienia środka odwoławczego;

alternatywnie, o wyjaśnienie na wniosek Izby w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji w sprawie udzielania Z. zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, tak jak to zostało uczynione w zaskarżonym postanowieniu.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. wskazała, że powzięła wiadomość o wydaniu przez Ministra zaskarżonego postanowienia od jednego z członków Izby, bowiem odpis tego postanowienia został złożony przez Z. do akt postępowania sądowego, w którym członek I. jest stroną pozwaną. Skarżąca nie zgadza się z wykładnią zezwolenia Z. na zbiorowe zarządzanie dokonaną zaskarżonym postanowieniem.

I. wskazała, że zaskarżone postanowienie ma znaczenie dla całego rynku podmiotów korzystających z utworów objętych zbiorowym zarządem sprawowanym przez Z., które są zrzeszone w I. Natomiast ani Izba, ani żaden jej członek nie miał wiadomości o wniosku Z. i toczącym się w tym zakresie postępowaniu, którego rezultatem było wydanie zaskarżonego postanowienia. Nie było zatem praktycznej możliwości złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony jeszcze przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. I. wskazała również, iż powinna być zawiadomiona przez Ministra o ww. postępowaniu na podstawie art. 31 § 4 k.p.a., mając na uwadze między innymi fakt, że w przeszłości zgłaszała Ministrowi swoje zainteresowanie postępowaniami dotyczącymi zakresu zezwolenia Z.

W dniu 9 października 2014 r. Z. przedłożył swoje stanowisko odnośnie wniosku I. wnosząc o nieuwzględnianie wniosków Izby jako niedopuszczalnych. Z. wskazał, że argumentacja skarżącej nie uwzględnia brzemienia art. 31 § 1 k.p.a., zgodnie z którym zgłoszenie udziału w postępowaniu przez organizację na prawach strony uzależnione jest od sytuacji, w której postępowanie administracyjne jest w toku. Zdaniem Z., skoro Izba nie została dopuszczona do udziału w zakończonym postępowaniu na prawach strony zarówno w postępowaniu, którego przedmiotem było wydanie decyzji zezwalającej Z. na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, jak i w zakończonym postępowaniu w przedmiocie wyjaśnienia treści tej decyzji, wniosek I. o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach strony i o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem jest niedopuszczalny.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] stwierdził niedopuszczalność wniosku P. z siedzibą w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2014 r. znak [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że jeżeli organizacja społeczna nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, to nie ma ona również legitymacji do złożenia odwołania. Podał, że organizacja społeczna korzysta z prawa strony od chwili wydania postanowienia o dopuszczeniu jej do udział w toczącym się postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że I. nie była ani stroną, ani podmiotem na prawach strony postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie. Ponadto przed wydaniem przez zaskarżonego postanowienia skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o dopuszczenie jej do udziału we wspomnianym postępowaniu na prawach strony stosowanie do art. 31 § 2 k.p.a., zgodnie z którym warunkiem skuteczności wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest pozostawanie tego postępowania w toku. Ponadto wniosek I. z dnia 10 września 2014 r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej na prawach strony i ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do Ministra już po zakończeniu postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie. Skoro do zakończenia postępowania toczącego się przed organ I instancji, w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie, I. nie złożyła wniosku o dopuszczenie jej do udziału w tym postępowaniu na prawach strony oraz nie uzyskała statusu podmiotu na prawach strony, nie miała tym samym legitymacji procesowej do skutecznego wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem.

Organ wyjaśnił ponadto, że powyższych ustaleń nie zmienia okoliczność, że wniosek I. o ponowne rozpatrzenie sprawy zawierał wniosek o dopuszczenie do udziału w niniejszej sprawie. Skarżąca nie może obecnie skutecznie domagać się rozpatrzenia wniosku o dopuszczenie do sprawy, jako że postępowanie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ani w pierwszej, ani w drugiej instancji nie toczy się.

Odnosząc się do alternatywnych wniosków skarżącej zawartych w piśmie z dnia z dnia 10 września 2014 r., organ odwoławczy wskazał, że głównym przedmiotem żądania było dopuszczenie P. do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej na prawach strony i ponowne rozparzenie sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Dopiero na wypadek nieuwzględniania wniosku głównego, skarżąca sformułowana alternatywne wnioski. W ocenie organu na gruncie k.p.a. nie występuje instytucja znana w postępowaniu cywilnym pod nazwą tzw. roszczeń alternatywnych bądź ewentualnych. Istotą postępowania administracyjnego jest to, że toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej. W związku z tym obowiązuje zasada "jedna sprawa - jedna decyzja". W konsekwencji alternatywne wnioski sformułowane na wypadek nieuwzględnienia wniosku głównego nie mają racji bytu na gruncie k.p.a.

Organ odwoławczy odnosząc się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że nie było podstaw do zawiadomienia I. w trybie art. 31 § 4 k.p.a., o toczącym się przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego postępowaniu z wniosku Z. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Z. na wykonywanie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Organ wyjaśnił, że celem postępowania uregulowanego w art. 113 § 2 k.p.a. jest usunięcie niejasności co do treści decyzji, w szczególności gdy jest ona niejednoznaczna na skutek użytych w niej ogólnych sformułowań lub zastosowanych skrótów lub wtedy, gdy decyzja jest zawiła w stopniu, który utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Ponadto wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji polega jedynie na wskazaniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens w dacie jej wydania, a nie na jej interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej. Tym samym w toku postępowania o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie dochodzi do kształtowania materialnoprawnej sytuacji strony poprzez przyznanie lub cofnięcie wcześniej przyznanych jej uprawnień. Ponadto zawiadomienie, o którym mowa w art. 31 § 4 k.p.a. ma charakter uznaniowy, a mając na uwadze charakter rozpatrywanej sprawy w trybie art. 113 § 2 k.p.a., nie było zasadne zawiadamiać o postępowaniu jakiejkolwiek organizacji społecznej, gdyż organ wydając rozstrzygnięcie w nie mógłby wziąć pod uwagę ewentualnego stanowiska organizacji społecznej zgłoszonego w toku takiego postępowania.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła P. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 31 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a., art. 144, art. 127 § 3, art. 113 § 2 i art. 7 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że jeżeli organizacja społeczna nie brała udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, to nie ma ona również legitymacji do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści decyzji, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nakazuje rozpatrzenie zasadności dopuszczenia takiej organizacji do udziału w postępowaniu, a w przypadku gdy jest ono zasadne, jednoczesne rozpoznanie złożonego przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że nie miała wiedzy na temat toczącego się postępowania i nie mogła złożyć swojego wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jeszcze w jego toku.

Zdaniem Skarżącej, za zasadnością dopuszczenia Izby do udziału w postępowaniu i rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przemawia ratio legis udziału organizacji społecznej w postępowaniu, jak i sam przedmiot tego postępowania, jakim jest wykładnia treści zezwolenia na zbiorowe zarządzanie, która ma znaczenie dla całego rynku korzystających z praw autorskich objętych zbiorowym zarządem Z. Skarżąca powołała się na orzeczenie NSA, z którego wywodzi, że

o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w danej sprawie można mówić, kiedy postępowanie to jest w toku, gdyż instytucja ta nie funkcjonuje samodzielnie, abstrakcyjnie, w oderwaniu od konkretnej sprawy, jednakże ten pogląd musi być konfrontowany z okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Zdaniem skarżącej za słuszny należy przyjąć pogląd, iż organizacja społeczna może być dopuszczona do udziału w postępowaniu, które jest w toku, o tyle zasada ta nie ma charakteru absolutnego. Minister nie skonfrontował tej zasady z okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy - brak wiedzy skarżącej o toczącym się postępowaniu, a także skutek jaki wywierać będzie postanowienie o wykładni treści (zakresu) zezwolenia Z. na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi.

W ocenie skarżącej merytoryczne rozpatrzenie wniosku mogło prowadzić do uznania jego słuszności i spowodować, że postanowienie Ministra o wykładni treści zezwolenia Z. zostałoby uchylone, tudzież utrzymane w mocy, co z kolei otworzyłoby drogę do kontroli sądowoadministracyjnej omawianej wykładni treści zezwolenia Z., z punktu widzenia jej zgodności z prawem.

I. podkreśliła również, że postępowanie zakończone wydaniem postanowienia z [...] września 2014 r. było postępowaniem zmierzającym do wyjaśnienia treści zezwolenia Ministra na zbiorowy zarząd w trybie art. 113 § 2 k.p.a. a Minister powinien był wziąć pod uwagę, że jest to specyficzna sytuacja, ponieważ zezwolenia na zbiorowy zarząd prawami autorskimi lub pokrewnymi mają niejako skutek szerszy niż zwykła decyzja administracyjna adresowana do danej strony, co wynika z uregulowań ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a także z uwagi na to, że treść takiego zezwolenia (a zatem i jego wykładnia) rzutuje na zakres domniemania prawnego w zakresie legitymacji do zarządzania prawami autorskimi czy zakresu żądań informacyjnych. Skarżąca wskazała, że wykładnia zezwolenia Z. ma znaczenie dla całego rynku podmiotów korzystających z utworów objętych zbiorowym zarządem Z., w tym także dla członków Izby. Wykładnią powyższych decyzji związane są również sądy powszechne, rozstrzygające spory pomiędzy Z., a korzystającymi z praw autorskich objętych zarządem tej organizacji

Zdaniem Skarżącej, Minister otrzymawszy wniosek Z. powinien był w pierwszej kolejności na podstawie art. 31 § 4 poinformować o tym podmioty mogące być zainteresowane postępowaniem, w tym I., jako organizację zrzeszającą przedsiębiorców obsługujących czołowych nadawców telewizyjnych i indywidualnych klientów rynku krajowego, tym bardziej, że w przeszłości I. zgłaszała swoje zainteresowanie tego typu postępowaniami. Skarżąca wskazała, że dopiero konfrontacja twierdzeń Z. oraz organizacji reprezentującej korzystających z praw zarządzanych przez Z. przyczyniłaby się do bardziej obiektywnego stanowiska Ministra w zakresie wykładni treści zezwolenia Z. Tymczasem, uwzględnienie przez Ministra jedynie interesu Z. stanowiło brak poszanowania zasad prowadzenia postępowania wynikających z art. 7 k.p.a., w szczególności w zakresie poszanowania interesu społecznego. Ponadto w sytuacji sporu cywilnego Z. z korzystającymi z praw objętych zbiorowym zarządem tej organizacji, członkowie Izby nie mogą kwestionować w postępowaniu cywilnym sposobu tego zezwolenia, gdy powołuje się na nie Z.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Organ wyjaśnił również, że ewentualne uczestnictwo I. w wymienionym postępowaniu oraz zajęcie jakiegokolwiek stanowiska przez I. w jego toku nie mogłoby w żaden sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie wydane przez Ministra, którego istota sprowadzała się wyłącznie do wskazania, jak organ wydający decyzję rozumiał sens własnego rozstrzygnięcia w dacie jej wydania.

W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2015 r. skarżąca uzupełniając skargę podniosła, że przepisy nie określają jednoznacznie i kategorycznie na jakim etapie organizacja społeczna może zostać dopuszczona do udziału w postępowaniu. W ocenie skarżącej, skoro organizacja społeczna może zostać dopuszczona do udziału w sprawie także na etapie postępowania odwoławczego, nie powinno być przeszkodą dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu międzyinstancyjnym lub w biegu terminu do wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skargę należało uwzględnić.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] marca 2015r. wydane na podstawie art. 134 kpa stwierdzające niedopuszczalność wniosku P. z siedzibą w Poznaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2014 r., znak [...], wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji w sprawie udzielenia S.Z. z siedzibą w W. (dalej jako "Z.") zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, wraz z wnioskami alternatywnymi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. z przyczyn o charakterze podmiotowym może nastąpić wówczas, gdy po stronie podmiotu dokonującego tej czynności procesowej brak legitymacji odwoławczej ma charakter oczywisty i wynika z samego odwołania. Oczywisty zaś brak tej legitymacji to taki, którego ustalenie nie wiąże się z oceną interesu prawnego (por. wyrok NSA z 27 maja 2011 r. II OSK 938/10 ).

Należy także podkreślić, iż do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 in fine k.p.a.). Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań nie oznacza bezpośredniego ich stosowania. W postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy nie będą miały zastosowania takie przepisy, jak art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 ostatnie zdanie i art. 138 § 2 k.p.a. Pozostałe przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio.

Jest kwestią oczywistą, że postępowanie odwoławcze – z woli ustawodawcy – oparte jest w pełni na zasadzie skargowości. Zasada ta jasno wynika z brzmienia art. 127 § 1 kpa, który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Oznacza to, że postępowanie odwoławcze może zostać uruchomione tylko w wyniku podjęcia - przez uprawniony podmiot – czynności procesowej polegającej na wniesieniu odwołania. Zwrócić należy uwagę, że legitymację do wniesienia odwołania ma wyłącznie strona, a więc podmiot, który spełnia przesłanki, o których mowa w art. 28,29 i 30 kpa. Organizacja społeczna ma prawa strony, a zatem również prawo wniesienia odwołania, tylko wówczas gdy została dopuszczona do udziału w postępowaniu w I instancji (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 485). Stanowisko prezentowane w literaturze przedmiotu, podziela judykatura (por. wyrok WSA z 12 marca 2009 r., sygn. II SA/Bk 838/07, wyrok WSA z 20 listopada 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1771/06). A contrario zatem, jeżeli organizacja nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, to nie ma ona również legitymacji do złożenia odwołania. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że organizacja społeczna korzysta z prawa strony w rozumieniu art. 10 kpa od chwili wydania postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 kpa (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2005 r., sygn. OSK 1755/04). Zwrócić, przy tym należy również uwagę, że udział organizacji społecznych w postępowaniach administracyjnych ma na celu umożliwianie tym organizacjom prezentowanie własnego stanowiska w kwestiach, które mają znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy. W samym założeniu więc celem udziału organizacji społecznej w postępowaniu jest nie tyle wspieranie strony, której interesu prawnego sprawa dotyczy, co przedstawianie własnego stanowiska odnośnie rozpoznawanej sprawy, z wykorzystaniem środków procesowych przysługujących stronie (por. uchwała NSA z 12 grudnia 2005 r., sygn. II OPS 4/05).

Jak wynika z akt postępowania intencją P. z siedzibą w P. było żądanie ponownego rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2014 r., znak [...], wyjaśniającym wątpliwości co do treści decyzji w sprawie udzielenia S. z siedzibą w Warszawie (dalej jako "Z.") zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, wraz z wnioskami alternatywnymi. Skuteczność podejmowanych przez Izbę czynności procesowych skierowanych na zainicjowanie postępowania odwoławczego, w pierwszej kolejności oceniać należy w kontekście udziału tego podmiotu w postępowaniu przed organem I instancji.

Na wstępie wyjaśnić należy ,iż wyjaśnienie wątpliwości w trybie art. 113 k.p.a. nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie treści decyzji nie może być bowiem wykorzystywane przez stronę w celu kwestionowania samej zasadności decyzji. Złożenie wniosku w trybie art. 113 k.p.a nie uruchamia nowego postępowania administracyjnego, jest jedynie rozpoznaniem kwestii interpretacyjnych po zakończeniu postępowania głównego, podczas której nie dochodzi do zmiany kręgu stron wobec postępowania właściwego.

Nie ulega wątpliwości, iż P. z siedzibą w P. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją Ministra Kultury i Sztuki z dnia [...] lutego 1995 r. (znak [...]), zmienionej decyzją z dnia [...] października 1998 r. (znak [...]), a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. (znak [...]) w sprawie udzielenia Z. zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi.

Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 kpa warunkiem skuteczności wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jest pozostawanie tego postępowania w toku. Jak wskazuje się w doktrynie, żądanie dopuszczenia do udziału w postępowanie może być wniesione w toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym przed organem I lub II instancji oraz w postępowaniu prowadzonym w jednym z trybów nadzwyczajnych (J. Borkowski [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 215).

Zgodnie z art. 104 § 1 kpa sprawę załatwia się przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Stanowisko to nie budzi kontrowersji w orzecznictwie administracyjnym, w myśl którego postępowanie administracyjne kończy się wydaniem aktu administracyjnego - decyzji - jak wynika z art.104 kpa - pozytywnej lub negatywnej (por. wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., sygn. OSK 543/04, wyrok NSA z 25 stycznia 2006 r., sygn. I OSK 207/05). Skoro zatem, w niniejszej sprawie wydanie decyzji Ministra Kultury i Sztuki nastąpiło w dniu [...] lutego 1995 r.,a wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu złożono dopiero 10 września 2014 r., to należało uznać, iż złożenie wniosku nastąpiło po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, że składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca izba nie była także stroną postępowania wpadkowego ( art. 113 kpa)nie tylko w sensie formalnym (z uwagi na brak formalnego postanowienia, o którym mowa w art. 31 § 2 kpa), ale w sensie faktycznym. Zauważyć, bowiem należy, że w toku tego postępowania (do chwili wydania i doręczenia decyzji postanowienia) skarżąca nie składała wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ani też nie występowała z pismami, czy oświadczeniami. Tak więc do chwili zakończenia postępowania przed organem skarżąca nie uzyskała statusu strony postępowania, a w konsekwencji nie miała legitymacji do zainicjowania postępowania z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej wyjaśnienia wątpliwości co do treści ostatecznej decyzji z 1995r., zmienianej decyzjami z [...] października 1998r. i [...] lutego 2003r., (por. wyrok NSA z 14 listopada 2008 r., sygn. II OSK 1363/07, a także wyrok NSA z dnia 3.02.2005r., sygn. akt OSK 1076/04). Z tego też względu trafnie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] marca 2015r. stwierdził niedopuszczalność złożonego przez skarżącą Izbę wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W świetle powyższego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie doszukał się takich naruszeń prawa zarówno procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia - skargę należało oddalić.

Z tych względów w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.