Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 872/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania S. S. (dalej: Podatnik bądź Skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2018 r., nr [...] określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2014r. – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania za maj i czerwiec 2014r. i określił te zobowiązania w nowej, niższej wysokości; pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wynika, że przeprowadzona u Skarżącego kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014r. oraz podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014r. wykazała nieprawidłowości w ewidencjonowaniu transakcji dokonanych w maju i czerwcu 2014r., które skutkowały nieprawidłowością rozliczenia podatku w kolejnych okresach rozliczeniowych.

Stwierdzono, że Skarżący – prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży samochodów osobowych i furgonetek oraz używanych mebli - zawyżył podatek naliczony za maj 2014 r. w związku z błędnym (dwukrotnym) zaewidencjonowaniem faktury VAT oraz nieprawidłowym zaewidencjonowaniem nabycia pojazdu, a także nie zaewidencjonował sprzedaży samochodu Mercedes-Benz E220 o wartości 92.384,39 zł dokonanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w czerwcu 2014r.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2018 r. organ I instancji określił Podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2014r.

W odwołaniu od tej decyzji Podatnik zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego m.in.: art. 121, art. 122, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.)- zwanej dalej Op. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a także przepisów prawa materialnego - art. 9 ust. 2, art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( t. j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) – zwanej dalej ustawą.

W odwołaniu Skarżący podkreślił, że zakupiony przez niego samochód marki Mercedes Benz E220 przeznaczony był do osobistego użytku, nie zaś do dalszej odsprzedaży z zyskiem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że zakupił go w Austrii w dniu 27 września 2013 r od firmy L. do celów prywatnych, niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, co potwierdza treść umowy kupna/sprzedaży, dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy, ekspertyzy technicznej oraz umowy komisu, w których figurują wyłącznie dane osoby fizycznej, nie zaś nazwa firmy. Podkreślił też, że samochód nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych firmy ani nie dokonano odliczenia podatku VAT.

Dokonaną przez organ I instancji ocenę polegającą na przyjęciu, że zakup ww. samochodu nastąpił na cele działalności gospodarczej Podatnik uznał za dowolną, a argumenty wskazane przez ten organ w zaskarżonej decyzji za niewystarczające. Podkreślił, że argumentem przemawiającym za słusznością stanowiska organu nie może być wystąpienie, czy też niewystąpienie przez właściciela do naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia niezbędnego do rejestracji samochodu sprowadzonego zza granicy - jest to bowiem jedynie uprawnienie, a nie obowiązek. O zakupie na cele działalności gospodarczej nie świadczy też wzrost ceny - wartość rynkowa samochodu wzrosła bowiem w związku z jego naprawą. W chwili nabycia samochód był uszkodzony, co uzasadniało znaczne obniżenie ceny przez sprzedającego (opinia rzeczoznawcy), a na wzrost wartości rynkowej samochodu wpływ miały dodatkowo koszty poniesione na sprowadzenie pojazdu na terytorium Polski, koszt podatku akcyzowego i koszt opinii rzeczoznawcy. Tezy organu o nabyciu pojazdu w celach handlowych, w ocenie Skarżącego nie potwierdza również krótki okres pozostawania pojazdu w dyspozycji Podatnika na terytorium Polski.

Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję w zakresie powyżej opisanym, nie uwzględnił zarzutów odwołania w części dotyczącej niezewidencjowania przez Skarżącego sprzedaży samochodu w czerwcu 2014r. stwierdzając, że sprzedaż ta nastąpiła w ramach prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej.

Odniósł się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i podkreślił, że w roku 2014 podatnik nabył od austriackiej firmy L. 5 samochodów za łączną kwotę 48.750 EUR, a okoliczności faktyczne tychże nabyć – w tym również nabycie sprzedanego w czerwcu 2014r. Mercedes-Benz E220 – wskazują na to, że wszystkie nabycia dokonane zostały w ramach powadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej.

Odnosząc się do szczegółów transakcji organ zauważył, że umowa zakupu zawarta została w dniu 27 września 2013 r. na terytorium Austrii. Samochód został nabyty w stanie uszkodzonym (uszkodzony przód i tył samochodu), opłacony gotówką w kwocie 6.200 Euro. Umowa została podpisana przez sprzedającego, brak natomiast podpisu strony kupującej. W deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego jako datę powstania obowiązku podatkowego wskazano dzień 4 kwietnia 2014r. a jako podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym - kwotę 25.827 zł. We wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, stan pojazdu w dniu zakupu określono jako uszkodzony, transportowany na lawecie.

Z wyjaśnień Podatnika wynika, że przed zakupem przedmiotowego samochodu zapoznał się z jego stanem technicznym, a do czasu sprowadzenia samochodu zza granicy gromadził części na jego naprawę, po czym samochód stał się przedmiotem umowy komisu z dnia 5 maja 2014 r. zawartej pomiędzy Podatnikiem, a firmą komisanta w R. w ramach której został sprzedany 1 czerwca 2014 r. na rzecz obywatela Włoch – P. N., za cenę 28.400 Euro.

Organ zauważył też, że naprawa samochodu doprowadziła go do stanu sprzed uszkodzenia – w umowie komisu zawarto zapis, że samochód został naprawiony, a cena sprzedaży koresponduje z wartością pojazdu bez uszkodzeń określoną w opinii biegłego rzeczoznawcy.

Organ podkreślił, że zgodnie z wpisem w CEIDG przedmiot działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika, zarówno w kontrolowanym okresie, jak i w dacie zawarcia przedmiotowej umowy, obejmował transport drogowy towarów (49.41.Z) - Podatnik posiadał stosowne licencje do wykonywania transportu - a także sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek (45.11 .Z), konserwację i naprawę pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli (45.20.Z). W okresie objętym kontrolą Podatnik dokonał nabycia 9 samochodów osobowych oraz sprzedaży 5 samochodów.

Oceniając powyższy stan faktyczny, organ odwoławczy zwrócił uwagę przede wszystkim na fakt, że Podatnik nie dokonał rejestracji sprowadzonego samochodu ani też nie ubiegał się nawet o wydanie zaświadczenia niezbędnego do dokonania rejestracji przedmiotowego samochodu. Skoro bowiem przedmiotowy samochód - jak twierdzi Podatnik - przeznaczony miał być nie do sprzedaży w ramach prowadzonej działalności ale do użytku osobistego, Podatnik zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego powinien był czynić starania w celu uzyskania możliwości używania tego samochodu na terenie kraju. Brak starań w kierunku zarejestrowania sprowadzonego samochodu w kraju, świadczy zdaniem organu o braku deklarowanego zamiaru po stronie Podatnika. Tym samym organ stwierdził, że zachowanie Podatnika w żaden sposób nie koresponduje z twierdzeniem, że poczynione działania były nakierowane na wykorzystywanie samochodu do celów prywatnych. Przeciwnie, w świetle okoliczności sprawy oraz zasad doświadczenia życiowego, za uzasadniony uznano wniosek, że nabycie, naprawa a po osiągnięciu zamierzonego celu odstąpienie od rzekomego, pierwotnego zamiaru wykorzystania auta do celów prywatnych, bez wskazania jakiejkolwiek okoliczności wyjaśniającej tę zmianę, stanowi wyraz realizowania przez Podatnika zamiaru odsprzedaży tego samochodu z zyskiem.

Organ odwoławczy stwierdził wobec tego, że krótki okres pomiędzy sprowadzeniem pojazdu do kraju, jego naprawą i oddaniem w komis, brak rejestracji samochodu w kraju, znaczący wzrost ceny, nieuzasadnione oddanie w komis, w sytuacji gdy Podatnik sam zajmował się handlem samochodami - wskazują na fakt, że zakupiony samochód nie został kupiony do osobistego użytku, ale w celu jego dalszej odsprzedaży z zyskiem. Wobec tego zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy organ odwoławczy uznał za trafną ocenę organu I instancji, że Podatnik mimo obowiązku nie zaewidencjonował sprzedaży samochodu Mercedes-Benz E220 dokonanej w czerwcu 2014 r., w ramach działalności gospodarczej.

W skardze na powyższą decyzję – w zakresie czerwca 2014r. - Skarżący, wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że sprzedaż przez Skarżącego samochodu Mercedes Benz powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT,

- art. 9 ust. 2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że nabycie samochodu Mercedes Benz miało charakter wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów pozostającego w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą,

- art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że sprzedaż samochodu Mercedes Benz została dokonana przez Skarżącego w ramach prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, dokonując sprzedaży samochodu Mercedes Benz wystąpił on w charakterze podatnika podatku VAT,

- art. 99 ust. 12 ustawy poprzez nieprawidłowe ustalenie, że zachodzą przesłanki do określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. w innej wysokości niż w kwocie wynikającej ze złożonej przez skarżącego deklaracji,

- art. 21 § 3 Op. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżący, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. we właściwej wysokości i w konsekwencji błędne wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r.,

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów poprzez błędne przyjęcie, że czynność sprzedaży przez Skarżącego samochodu Mercedes Benz należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą, zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkowało błędnym przypisaniem skarżącemu w odniesieniu do tejże sprzedaży statusu podatnika VAT,

- art. 121 § 1 Op. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że jakkolwiek pojazd samochodowy wypełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, którego sprzedaż, co do zasady, jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, to ta konkretna sprzedaż z czerwca 2014r. nie została dokonana w ramach prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu.

Skarżący wywiódł, że nieprawidłowo oceniono charakter dokonanych przez niego czynności związanych z nabyciem i sprzedażą samochodu Mercedes Benz, a zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne nie są wystarczające do stwierdzenia, że sprzedaż przedmiotowego samochodu posiadała znamiona profesjonalnego obrotu gospodarczego, który stosownie do treści art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu. W ocenie Skarżącego, sprzedaż przedmiotowego samochodu należy zakwalifikować jako sprzedaż majątku prywatnego, a podejmowane przez niego działania należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, gdyż celem nabycia samochodu była chęć dokonania jego naprawy i wykorzystywania do celów prywatnych, a wydatki na naprawę poniesiono nie w celu podniesienia wartości pojazdu, lecz celem przywrócenia jego stanu do stanu poprzedniego, zdatnego do używania. Podatnik podkreślił, że samochód Mercedes Benz nigdy nie był wykorzystywany przez niego w ramach działalności gospodarczej, a wydatki związane z jego naprawą nie stanowiły kosztu uzyskania przychodów w ramach tej działalności. Wyjaśnił, że samochód został wstawiony do sprzedaży komisowej z uwagi na fakt, że właścicielem komisu był sąsiad.

Skarżący podkreślił, że dla uznania za podatnika VAT koniecznym jest stwierdzenie że dokonywane czynności cechuje profesjonalizm a Podatnik działa w sposób zawodowy, zorganizowany i ciągły. Okoliczności te są spełnione, gdy sprzedawca podejmuje aktywne czynności w zakresie obrotu towarami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców, usługodawców tj. prowadzi działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym: marketingowe, reklamowe. W ocenie Skarżącego nie ma podstaw do stwierdzenia, że prowadził działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a także podkreślił że na "aktywność handlową" musi wskazywać ciąg pewnych okoliczności, a sporadyczna wyprzedaż prywatnego majątku nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaważył, co następuje:

Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną przez Skarżącego podstawą prawną, rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Wyjątek przewidziany w ostatnio powołanym przepisie – z uwagi na przedmiot zaskarżenia w sprawie – nie ma zastosowania.

W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu jedynie w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego wpływ lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w zakreślonych wyżej granicach Sąd nie stwierdził zarzucanych jej naruszeń prawa - zarówno wskazanych norm prawa materialnego, jak i przepisów procesowych - uznając tym samym, że rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przy tym uznał, że zaskarżona decyzja zapadła na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe w sposób wystarczająco dokładny, wyczerpujący oraz nie budzący wątpliwości, przy prawidłowym wykorzystaniu materiałów dowodowych zebranych w sprawie.

Spór w sprawie dotyczy kwestii zaliczenia bądź wyłączenia z zakresu prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej dokonanej przez niego w czerwcu 2014r. sprzedaży samochodu Mercedes Benz – co determinuje kwestię opodatkowania VAT tej czynności prawnej na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy.

W ocenie Skarżącego sporny samochód został zakupiony do majątku prywatnego, o czym świadczy treść dokumentów zakupu, prywatne źródło finansowania zarówno samego zakupu pojazdu, jak i jego naprawy, a także nieujęcie tego pojazdu w prowadzonej ewidencji podatkowej.

W ocenie organu całokształt okoliczności faktycznych, w tym zwłaszcza fakt niepodjęcia czynności w celu zarejestrowania pojazdu na terytorium kraju, zaprzecza prezentowanej przez Skarżącego tezie o zakupie przedmiotowego samochodu dla celów prywatnych. Skoro bowiem Podatnik nie podjął czynności w celu umożliwienia sobie faktycznego korzystania z pojazdu w celu prywatnym, zgodnym z przeznaczeniem tego pojazdu według twierdzeń skarżącego – nie można przyjąć tezy, że zakup pojazdu dokonywany był w celach innych, aniżeli zarobkowa działalność gospodarcza, tym bardziej że przedmiotem działalności gospodarczej Podatnika jest handel samochodami, a okoliczności zakupu naprawy i sprzedaży spornego samochodu są identyczne jak czynności wykonywane przez podatnika w ramach prowadzonej działalności.

Przedmiot sporu w sprawie koncertuje się zatem nie tyle wokół błędnej wykładni powołanych przepisów, ale wokół oceny zebranych dowodów i ustalenia stanu faktycznego

Po analizie dowodów, w tym dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego, że zakup i sprzedaż przedmiotowego samochodu Mercedes Benz przez Skarżącego stanowił element prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że Podatnik od samego początku realizował cel, którym był zakup samochodu w celu jego odsprzedaży z zyskiem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wynika to z analizy całokształtu okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie – w tym zwłaszcza z uwypuklonego w treści zaskarżonej decyzji, faktu niepodjęcia przez Skarżącego czynności w celu zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na terytorium kraju. Gdyby bowiem rzeczywistym celem działań Skarżącego było wykorzystanie sprowadzonego samochodu do celów prywatnych - zarejestrowanie pojazdu na terytorium kraju byłoby czynnością niezbędną. Nie bez znaczenia dla przyjęcia takiego wniosku w odniesieniu do omawianej transakcji, jest przedmiot prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej, a także fakt że zakup, naprawa i sprzedaż omawianego pojazdu przebiegały według identycznego schematu jak zakup, naprawa i sprzedaż pozostałych aut. Podatnik bowiem w kontrolowanym okresie, w ramach prowadzonej działalności, zakupił i sprzedał szereg pojazdów, po uprzednim dokonaniu ich naprawy.

Mimo deklaracji wykorzystania przedmiotowego pojazdu do celów prywatnych Skarżący po dokonaniu naprawy samochodu, nie dokonał jego rejestracji, ani nie ubiegał się o wydanie zaświadczenia niezbędnego do dokonania rejestracji samochodu, a bezpośrednio po naprawie dokonał jego sprzedaży, mimo że pojazd ten po naprawie powinien był spełniać pierwotne oczekiwania Skarżącego, gdyż jak wynika z treści dokumentów zgormadzonych w aktach sprawy był w dobrym stanie technicznym, a jego późniejsza cena sprzedaży korespondowała z wartością naprawionego pojazdu określoną przez biegłego rzeczoznawcę w treści sporządzonej wyceny.

W ocenie Sądu fakt, że Podatnik odstąpił od deklarowanego pierwotnie zamiaru wykorzystania pojazdu do celów prywatnych, bez wskazania jakiejkolwiek miarodajnej przyczyny, w połączeniu z zaniechaniem starań o wydanie zaświadczenia niezbędnego do dokonania rejestracji samochodu, przekonuje o trafności wniosku organu, że od początku nie działał w rzeczywistym zamiarze zaspokojenia potrzeb własnych. Rzeczywistym motywem działania Skarżącego była chęć zyskania na sprzedaży kupionego w stanie uszkodzonym i naprawionego w ramach działalności gospodarczej samochodu.

Skarżący nie może skutecznie powołać się na okoliczność wykorzystywania przedmiotowego pojazdu do celów prywatnych, gdyż mimo że był właścicielem pojazdu przez ponad pół roku - żadne wykorzystanie pojazdu na cele prywatne nie wystąpiło. Podatnik nie podjął nawet próby zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na terytorium kraju, nie mógł wiec korzystać z niego zgodnie z przeznaczeniem.

Skarżący nie dokonał zatem żadnych czynności, świadczących o zamiarze wykorzystania samochodu w celu zaspokojenia prywatnych, osobistych potrzeb. W ocenie Sądu nie jest bowiem wystarczającym samo sfinansowanie zakupu i kosztów naprawy bez ich wprowadzenia i rozliczenia w ewidencjach czy kosztach uzyskania przychodu w ramach działalności gospodarczej. Okoliczności te stanowią bowiem jedynie część przesłanek, które w połączeniu z innymi mogłyby przemawiać na rzecz zamiaru wykorzystania towaru do celów prywatnych podatnika, jednakże w braku innych przesłanek są niewystarczające do wykazania celu wskazanego przez Skarżącego .

Sama naprawa samochodu, która niewątpliwie miała miejsce nie jest okolicznością wskazującą na zamiar przeznaczenia samochodu do celów prywatnych – gdyż tożsame czynności Podatnik regularnie wykonywał w ramach obrotu profesjonalnego w stosunku do innych pojazdów. Naprawa samochodu nie stanowi zatem przesłanki, która potwierdzałaby wersję Skarżącego. Istotnym jest natomiast, że niezwłocznie po dokonaniu naprawy samochodu Podatnik dokonał jego sprzedaży za cenę kilkukrotnie wyższą niż cena nabycia, realizując tym samym cel zarobkowy tożsamy z rodzajem i celem prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zarzucanego w treści skargi naruszenia przepisów prawa zarówno procesowego, jak i materialnego a sama Skarga, mimo że prezentuje prawidłową wykładnię przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do wyłączenia z opodatkowania sprzedaży towarów nabytych w celach prywatnych – to na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego jest bezskuteczna. Zarówno bowiem treść skargi, jak i przeprowadzone postępowania administracyjne nie dostarcza argumentów do zakwestionowania wniosków organu dotyczących zasadności opodatkowania dokonanej przez podatnika w czerwcu 2014r, przedmiotowej sprzedaży pojazdu.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.