Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2057/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 41, 194 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2015 r. ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego S. S. kwotę 1617 (tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

1. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach [...] listopada - [...] grudnia 2013 r. przeprowadził kontrolę w przedsiębiorstwie [...]. W trakcie kontroli ustalił, że przedmiotem działalności ww. przedsiębiorstwa jest zbieranie odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych, w tym odpadów zakaźnych. Na podstawie kart ewidencji odpadów stwierdził, że kontrolowany podmiot przetwarza zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne, tj. odpady o kodach: 18 01 03*, 18 02 02*, 18 01 82*, 18 02 03* i 18 01 02*, poprzez ich unieszkodliwianie w instalacji do autoklawowania zlokalizowanej we W., przy ul. [...]. W trakcie kontroli ustalił również, że odpad o kodzie 18 01 02* był częściowo przekazywany do termicznego unieszkodliwienia, a w części poddany autoklawowaniu. Stwierdził, iż strona prowadzi przetwarzanie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych bez wymaganego zezwolenia na przetwarzanie.

Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu [...] grudnia 2013 r.

2. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...] wymierzył S. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: "skarżący"), karę pieniężną w wysokości [...] zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.).

3. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że decyzja ta oparta została o zarządzenie pokontrolne wydane niezgodnie z prawem. Zdaniem skarżącego zarządzenie pokontrolne zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, ponieważ przepisy ustawy o odpadach, a w szczególności art. 95, nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej po poprawkach Senatu, w związku z czym nie mogą być stosowane w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej. Podał, że notyfikacja projektu przepisów technicznych ustawy o odpadach miała miejsce, kiedy projekt tych przepisów był w fazie prac na poziomie rządowym. Następnie po przyjęciu ustawy przez Sejm, na etapie Senatu, dokonane zostały zmiany w przepisach polegające m.in. na tym, że zakazano unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w procesach innych niż spalanie, tj. zaostrzono przepisy techniczne.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony praw nabytych poprzez nieuwzględnienie, iż skarżący ma prawo do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych poprzez autoklawowanie do 20 kwietnia 2015 r. - na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2005 r. nr [...].

Ponadto podniósł, że w związku ze złożeniem skargi do WSA we Wrocławiu dotyczącej niezgodności zarządzenia pokontrolnego z prawem, występuje ustawowa przesłanka do zawieszenia postępowania, ponieważ w razie uznania przez sąd niezgodności zarządzenia pokontrolnego z prawem, decyzja wymierzająca karę będzie bezpodstawna.

4. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja 2014 r.

W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji zasadnie stwierdził, że strona prowadzi działalność polegającą na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych poprzez ich autoklawowanie, czyli wbrew art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach. Stwierdził także, że nie można zgodzić się z argumentacją strony dotyczącą naruszenia przez organ I instancji zasady ochrony praw nabytych. Podał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2014 r., sygn. akt: II OSK 2626/12 poprzednio wydane zezwolenie na unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych oraz weterynaryjnych metodą autoklawowania, obowiązywały tylko do dnia wygaśnięcia tych decyzji i w tym zakresie art. 10 ustawy nowelizującej z 22 stycznia 2010 r. wyłącznie skrócił ten okres do 12 miesięcy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku notyfikacji art. 95 ustawy o odpadach, po jego zmianie na etapie Senatu stwierdził, że nie może mieć on wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 7 Konstytucji RP działają na podstawie i w granicach prawa, czyli w tym przypadku w trybie obowiązujących przepisów ustawy o odpadach. Ponadto art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, na podstawie którego została wydana decyzja przez [...] WiOS, został objęty procedurą notyfikacji i nie był zmieniany w trakcie obrad Senatu w dniu 12 grudnia 2012 r. Zatem w rozpatrywanym przypadku, dotyczącym braku uregulowanego stanu formalnoprawnego -w zakresie przetwarzania odpadów, art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach ma w pełni uzasadnione zastosowanie.

Jednocześnie wskazał, że decyzja organu I instancji nie została wydana w oparciu o zarządzenie pokontrolne, lecz na podstawie ustaleń kontroli, które zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...]. Potwierdza to art. 12 ust. 1 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686). Zarządzeniem pokontrolnym nałożono na stronę obowiązki, które wynikają z mocy prawa i powinny być przestrzegane w trakcie wykonywania działalności gospodarczej. Podał, że zarządzeniem pokontrolnym zobowiązano stronę m.in. do zaprzestania przetwarzania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w instalacji do dezynfekcji parowej (autoklawowanie), natomiast rozpatrywana sprawa dotyczy kary pieniężnej za prowadzenie działalności gospodarczej bez uregulowanego stanu formalnoprawnego w zakresie przetwarzania odpadów. W związku z tym, odnosząc się do twierdzenia, jakoby zachodziła przesłanka do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, określanej dalej jako "kpa"), organ odwoławczy uznał, że zaskarżenie zarządzenia pokontrolnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie stanowi zagadnienia wstępnego.

5. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 8 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na przepisach ustawy o odpadach, której projekt - po istotnych poprawkach Senatu - wbrew obowiązkom przewidzianym w art. 8 i art. 9 Dyrektywy nr 98/34/WE nie został notyfikowany Komisji Europejskiej;

- art. 7 Konstytucji RP i art. 6 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów nieobowiązujących - w związku z brakiem notyfikacji zmienionego projektu ustawy Komisji Europejskiej.

Ponadto ostrożności procesowej skarżący zarzucił:

- niezgodność art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, bowiem zakazanie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w sposób inny niż spalanie stoi w sprzeczności z zasadą zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz społeczną gospodarką rynkową o wysokiej konkurencyjności,

- niezgodność art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach z art. 22 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w ten sposób, iż narusza zasadę wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadę wyjątkowości jej ograniczania.

Skarżący nie zgodził się z argumentacją organu odwoławczego, iż brak notyfikacji art. 95 ustawy o odpadach nie miał wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy. W ocenie skarżącego art. 95 ustawy o odpadach miał znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ jedynie na podstawie tego przepisu organ mógł stwierdzić, czy unieszkodliwianie niebezpiecznych odpadów medycznych i weterynaryjnych prowadzone przez skarżącego jest zgodne z prawem. Podał, że art. 95 ustawy o odpadach nie może być stosowany, zatem należy stwierdzić, że obecnie brak jest regulacji dotyczącej sposobu unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Zdaniem skarżącego oznacza to, że nie można stwierdzić, czy prowadzenie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w procesie autoklawowania, jest zgodne z prawem, czy też nie ze względu na brak powszechnie obowiązującej regulacji w tym zakresie. Skoro art. 95 ustawy o odpadach nie może być stosowany, to nie jest możliwe uzyskanie zezwolenia na przetwarzanie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w jakimkolwiek procesie, skoro - z powodu braku notyfikacji art. 95 ustawy o odpadach - ustawodawca nie wymienia żadnego dopuszczalnego sposobu przetwarzania tych odpadów. Zatem wg skarżącego, w związku z tym, czy dany sposób przetwarzania odpadów jest prawnie dozwolony, organ nie mógł stwierdzić, że doszło do naruszenia prawa, a tym samym nie mógł nałożyć kary.

Następnie, wskazując na niezgodność art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach z art. 22 Konstytucji RP podał, że wcześniej obowiązująca oraz aktualna ustawa o odpadach w wersji przyjętej pierwotnie przez Sejm dopuszczały unieszkodliwienie niebezpiecznych odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych również poprzez autoklawowanie. Zwrócił uwagę, że w niektórych krajach Unii Europejskiej autoklawowanie niebezpiecznych odpadów medycznych i weterynaryjnych jest metodą dominującą. Podniósł także, że w Polsce brak jest mocy przerobowych spalarni odpadów niebezpiecznych w celu unieszkodliwienia wszystkich wytworzonych zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, co stanowi zagrożenie epidemiologiczne.

6. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zagadnienie podnoszone przez skarżącego, dotyczące konieczności rozstrzygnięcia, czy art. 95 ustawy o odpadach jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/14/WE oraz czy podlega procedurze notyfikacji, nie może zasługiwać na uwzględnienie i stanowić argumentu przesądzającego w przedmiotowej sprawie, ponieważ jest zagadnieniem odrębnym od tego, z powodu którego organ I instancji nałożył karę na skarżącego. Podkreślił, iż przedmiotem postępowania było stwierdzenie naruszenia przepisów w postaci prowadzenia działalności polegającej na przetwarzaniu zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych bez odpowiedniego zezwolenia wymaganego art. 41 ustawy o odpadach, w sytuacji, gdy skarżący posiadał jedynie zezwolenie na ich zbieranie, które obligowało go do przekazania zebranych odpadów podmiotowi uprawnionemu do ich unieszkodliwienia zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. poprzez ich termiczne przekształcenie w spalarni odpadów niebezpiecznych.

Organ nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącego, jakoby w Polsce moc przerobowa spalarni odpadów niebezpiecznych była niewystarczająca do unieszkodliwienia wszystkich wytworzonych zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Zwrócił uwagę, że skarżący wyraził jedynie własny pogląd na ten temat, nie popierając go żadnymi wiarygodnymi dowodami. Ponadto w ocenie organu uwzględnienie argumentu skarżącego dotyczącego zagrożenia epidemiologicznego jako przyczyny i usprawiedliwienia unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych we własnym zakresie bez wymaganego zezwolenia, stanowiłoby jednoznaczne przyzwolenie na nagminne nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

7. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Rady nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

8. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2014 r., nr [...] o wymierzeniu S. S. kary pieniężnej w wysokości [...] zł, dla której materialnoprawną podstawę stanowił art. 41, w zw. z art. 194 ust. 1 pkt 4 powoływanej wyżej ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 tej ustawy, prowadzenie zbierania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów (art. 41 ust. 2 ustawy). Organem właściwym jest starosta, za wyjątkiem spraw zastrzeżonych do kompetencji marszałka województwa i regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 41 ust. 3 i 4 ustawy). Zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza odpadów, który powinien zawierać numer identyfikacji podatkowej (NIP) i numer REGON posiadacza odpadów, o ile został nadany, wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do zbierania, oznaczenie miejsca zbierania odpadów, wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów, szczegółowy opis stosowanej metody lub metod zbierania odpadów, przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska, oznaczenie przewidywanego okresu wykonywania działalności w zakresie zbierania odpadów, opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli działalności objętej zezwoleniem, opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta była prowadzona, a także informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów (art. 42 ust. 1 ustawy). Według regulacji zawartej w przepisie art. 46 ust. 1 ustawy, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska (pkt 1); jest niezgodny z planami gospodarki odpadami (pkt 2); jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego (pkt 3). Przy czym w myśl definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy - ilekroć w ustawie jest mowa o "gospodarowaniu odpadami", rozumie się przez to zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Z kolei "zbieranie odpadów" ustawa definiuje jako gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b (art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy). Zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas określony, nie dłuższy niż 10 lat. W ustawie tej nie przewidziano ani aneksowania zezwolenia, ani też przedłużania jego okresu ważności (trwania).

9. W niniejszej sprawie, okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości. Strona skarżąca nie kwestionuje, że nie uzyskała zezwolenia na przetwarzanie odpadów metodą autoklawowania. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska oparł te ustalenia na przeprowadzonej w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2013 r. kontroli w przedsiębiorstwie [...], ul. [...], [...]. [...] WIOŚ na podstawie kart ewidencji odpadów ustalił, że kontrolowany podmiot przetwarza zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne, tj. odpady o kodach: 18 01 03*, 18 02 02*, 18 01 82*, 18 02 03* i 18 01 02*, poprzez ich unieszkodliwianie w instalacji do autoklawowania zlokalizowanej we W., przy ul. [...]. W trakcie kontroli ustalono również, że odpad o kodzie 18 01 02* był częściowo przekazywany do termicznego unieszkodliwienia, a w części poddany autoklawowaniu. Zarządzeniem pokontrolnym nr [...] zobowiązano stronę m.in. do zaprzestania przetwarzania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w instalacji do dezynfekcji parowej (autoklawowanie).

Organy stwierdziły zatem, że strona prowadzi działalność polegającą na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych poprzez ich autoklawowanie, czyli wbrew art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach, który stanowi, że "zakaźne odpady medyczne lub zakaźne odpady weterynaryjne unieszkodliwia się przez termiczne przekształcanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych". Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 145) posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie ustawy prowadził działalność w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów, jest obowiązany dostosować warunki techniczne prowadzenia działalności do przepisów ustawy oraz uzyskać niezbędne decyzje w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Natomiast art. 10 ust. 2 tego aktu stanowi, że zezwolenia, pozwolenia lub decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi w zakresie dotyczącym unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów zachowują moc na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, tj. 12 miesięcy od dnia 12 marca 2010 r., czyli do dnia 12 marca 2011 r.

10. Z kolei przepis art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach który stanowi, że "administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41", ma charakter obligatoryjny i nie przewiduje żadnych odstępstw od kary.

Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące kar administracyjnych opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "sprawy karnej" i dąży do szerokiego stosowania gwarancji procesowych zawartych w art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Obywatela. W konsekwencji sprawy rozpatrywane na tle art. 6 EKPC Trybunał traktuje jako sprawy karne, niezależnie od tego jak są kwalifikowane w prawie krajowym. Z utrwalonego orzecznictwa tego Trybunału wynika natomiast, że nakładane na przedsiębiorców dolegliwe kary pieniężne mają charakter sankcji karnych w świetle przepisów EKPC (decyzja ETPC z 23 marca 2000 r. w sprawie 367/06/97 Ioannis Haralambidis, Y.Haralambidis-Liberpa Ltd p.Grecji, Lex nr 520369). Dlatego też sądowa weryfikacja prawidłowości decyzji administracyjnej nakładającej taką karę powinna odpowiadać wymogom zbliżonym do tych, jakie obowiązują w sprawie karnej (wyrok SN z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SK 1/2010, publ. OSNP 2011, nr 21-22, poz. 288; uchwały SN: z dnia 10 kwietnia 1992 r., sygn. akt I PZP 9/92, publ. OSNCP 1992, Nr 12, poz. 210, z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt III SPZP 1/07, publ. OSNP 2008, nr 13-14, poz. 205). Uznanie "sankcyjnego" charakteru kary powoduje, że zobowiązywanie do ich uiszczenia powinno spełniać, nawiązujące do zasad procedur karno-sądowych, standardy określone w Rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 13 lutego 1991 r. Nr R (91)1, w tym m.in. zasadę, że wejście w życie, po dokonaniu czynu sprzecznego z obowiązującymi normami, mniej represyjnych nowych postanowień powinno działać na korzyść podmiotu, co do którego rozważa się nałożenie sankcji.

Ze względu na brzmienie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach oraz brak przesłanki w postaci nowelizacji przepisów na korzystniejsze dla strony nie było podstaw, by odstąpić od wymierzenia kary.

11. Odnosząc się do sformułowanego przez stronę zarzutu naruszenia przepisu art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37, ze zm.), wskazać na wstępnie należy, że powołana dyrektywa służyć ma, jak wynika z jej preambuły, wspieraniu swobodnego przepływu produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów bądź środków o skutkach równoważnych jest, jak podkreślono w punkcie 2 preambuły do dyrektywy, jedną z podstawowych zasad Wspólnoty. Realizacji tego celu ma służyć jak największa przejrzystość w zakresie krajowych inicjatyw wprowadzania norm i przepisów technicznych (punkt 3 preambuły). Bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję (punkt 4 preambuły). Komisja musi w związku z tym posiadać dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych, a umożliwić ten dostęp mają państwa członkowskie poprzez powiadamianie Komisji o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych (punkt 5 preambuły). W art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE nałożono na Państwa Członkowskie obowiązek niezwłocznego przekazana Komisji wszelkich projektów przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej. Wraz z tekstem przepisów winny przekazać także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie została ona wyraźnie ujęta w projekcie oraz tekst podstawowych przepisów prawnych oraz innych regulacji, które zasadniczo i bezpośrednio dotyczą normy, jeżeli znajomość tego tekstu jest niezbędna do prawidłowej oceny implikacji, jakie niesie za sobą projekt przepisów technicznych.

Przepisy techniczne zostały zdefiniowane w tej dyrektywie jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przepisy techniczne obejmują de facto: przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych, specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem (art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE). Produkt zdefiniowano na potrzeby dyrektywy jako każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi (art. 1 pkt 1 dyrektywy), a usługę -jako każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, świadczoną normalnie za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług.

12. Organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji powinien zatem w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu braku notyfikacji przepisów ustawy o odpadach, przesądzając czy w świetle powołanych wyżej przepisów miały one charakter przepisów technicznych i czy podlegały obowiązkowi notyfikacji (o kryteriach tego badania mowa w pkt 18,19, i 20 niniejszego uzasadnienia). Podjęcie takiej analizy leży w gestii organu, a nie sądu administracyjnego, bowiem z obowiązujących rozwiązań prawnych i przyjętego – zasadniczo – kasacyjnego typu kontroli działalności administracji publicznej wynika, że wobec wyraźnego odróżnienia kontroli administracji publicznej (rozstrzygania sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej), sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej jako takiej, do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do jej istoty. Rolą sądu administracyjnego nie jest zatem załatwienie objętej skargą sprawy, niejako za organ, a jedynie zbadanie legalności podjętego przez organ rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 463/11, CBOSA). Z przedstawionych względów, na obecnym etapie postępowania Sąd nie uznał, że istnieją podstawy do sformułowania pytania prawego w sprawie zgodności krajowych uregulowań z przepisami unijnymi, o co wnioskowała strona skarżąca, wnosząc o skierowanie przez Sąd pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o treści: "Czy art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zakazane jest uchwalanie przez państwo członkowskie przepisu ograniczającego konkurencyjność w ten sposób, że zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w procesie innym niż poprzez termiczne przekształcenie w spalarniach odpadów niebezpiecznych?"

13. Zdaniem Sądu, odniesienie się przez organ przy ponownym rozpatrywaniu do kwestii, technicznego, bądź nietechnicznego charakteru przepisu art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach oraz możliwości ewentualnego zastosowania na gruncie rozpatrywanej sprawy wspominanego punktu 4 preambuły ww. dyrektywy stanowi niejako warunek wstępny oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w szczególności dotyczących naruszenia przez organy prawa wspólnotowego oraz Konstytucji RP. Merytoryczna ocena zarzutów uchybienia zasadom ochrony interesów w toku, zaufania obywateli do państwa, swobody działalności gospodarczej, czy też swobody świadczenia usług, na obecnym etapie postępowania byłaby przedwczesna.

14. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady przyzwoitej legislacji należy wskazać, że są one chybione, co wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego.

Dnia 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie rozpoznał połączone pytania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Rejonowego w [...] dotyczące naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego przez brak notyfikacji Komisji Europejskiej ustawy o grach hazardowych oraz ograniczenia swobody działalności gospodarczej w zakresie organizowania gier na automatach wyłącznie w kasynach gry. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że "notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE i rozporządzeniu w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. [...] ewentualne niedopełnienie obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej, a więc hipotetyczne zaniedbanie o charakterze formalnoprawnym unijnej procedury notyfikacji, nie pociąga za sobą automatycznie konieczności uznania, że doszło do naruszenia standardów konstytucyjnych w zakresie stanowienia ustaw". Zdaniem Trybunału uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może jednak samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Wykładnia przychylna prawu europejskiemu w żadnej sytuacji nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z wyraźnym brzmieniem Konstytucji.

Sąd nie powziął zatem wątpliwości co do naruszenia art. 7 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy przez decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2014 r., nr [...] o wymierzeniu S. S. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z późn. zm.) oraz art. 193 Konstytucji RP wynika, że każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd jest związany, na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, przepisami ustaw i Konstytucji RP i w razie wątpliwości co do zgodności z Konstytucją przepisu ustawy będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy, powinien skierować do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne (art. 193 Konstytucji RP), lecz instytucji tej nie można przypisać charakteru bezwzględnego (por. Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 2/2008 s. 71-73 oraz J. Wegner "O stosowaniu Konstytucji przez sądy administracyjne", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 4/2008, s. 55-61). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż w oczywistych sytuacjach nie można wymagać by sądy uruchamiały procedurę pytań prawnych, gdyż takie działanie byłoby nieracjonalne i naruszałoby prawo strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (por. uchwała 7 Sędziów NSA z 16 października 2006 r., sygn. akt I FPS 2/06; R. Hauser i A. Kabat, Glosa do wyroku NSA z 14 lutego 2002 r., I SA/Po 461/01 - Orzecznictwo Sądów Polskich 2003 z. 2, poz. 17, str. 74-75).

Dla skutecznego wniesienia pytania do Trybunału Konstytucyjnego wymagany jest związek przedstawionego zagadnienia zgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP (ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową) z rozstrzygnięciem sprawy w toczącym się postępowaniu sądowym. Realizacja tej przesłanki jest możliwa wówczas, jeżeli od odpowiedzi zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Jednak wyłącznie od oceny Sądu, a nie strony postępowania zależy, czy w rozstrzygnięcie danej sprawy wymaga przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu (tak samo wyrok NSA o sygn. akt II OSK 565/09, CBOSA). Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie na obecnym etapie postępowania nie powziął tego typu wątpliwości, które uzasadniałyby skierowanie przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o treści: "Czy art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21) jest zgodny z art. 22 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP?".

15. Podkreślić jednocześnie należy, że powoływane przez autora skargi zasady i wartości konstytucyjne nie mają w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego charakteru bezwzględnego i absolutnego. Trybunał bowiem wielokrotnie zaznaczał, że dopuszczalne jest ograniczenie wskazanych wartości i zasad konstytucyjnych, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych, posiłkując się w tym zakresie zasadą proporcjonalności.

W tym zakresie Sąd zauważa, że w orzeczeniu z 8 kwietnia 1998 r. Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 8 kwietnia 1998 r. sygn. K. 10/97, OTK ZU nr 3/1998, s. 162-163) przyjął tezę, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny i uznał za uzasadniony pogląd, że "działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek zarówno z interesami innych osób, jak i interesem publicznym, może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż prawa i wolności o charakterze osobistym bądź politycznym. Istnieje w szczególności legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, które pozwolą zminimalizować niekorzystne skutki mechanizmów wolnorynkowych, jeżeli skutki te ujawniają się w sferze, która nie może pozostać obojętna dla państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości". Należy ponadto podkreślić, że strona w wyniku omawianego stanu prawnego nie utraciła ekspektatywy prawa.

16. Nadto prezentowana przez organ wykładnia nie prowadzi do naruszenia zasady równości podmiotów. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa oznacza, iż wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się określoną i zarazem istotną cechą powinny być traktowane równo (orzeczenie TK z 13 września 1990 r., U 4/90, OTK 1990, poz. 10). Ponadto, zdaniem Trybunału, zasada równości dotycząca praw i wolności obywateli oznacza zakaz ustanawiania regulacji o charakterze dyskryminującym, jednak pod warunkiem, że adresaci norm prawnych charakteryzują się w równym stopniu określonymi cechami (orzeczenie TK z 9 marca 1988 r., U 7/87, OTK 1988, poz. 1). Z wymienionych orzeczeń wywieść można, iż zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych (orzeczenie TK z 26 kwietnia 1995 r., K 11/94, OTK 1995, poz. 12). Podobny pogląd wyraża także Sąd Najwyższy (orzeczenie SN z 26 czerwca 1992 r., III ARN 31/92, OSN 1994, nr 2, poz. 38). Wprowadzone przez ustawodawcę ograniczenie co do metody unieszkodliwiania odpadów nie zostało zróżnicowane pod względem podmiotowym i dotyczy wszystkich przedsiębiorców.

17. Niezależnie jednak od faktu, że Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, skarżąca strona może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust.1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

18. Jak wyżej podniesiono w ponownie prowadzonym postępowaniu organ oceni, czy relewantnym przepisom ustawy o odpadach można przypisać cechę przepisów technicznych i w zależności od wyniku tej analizy organ rozpatrzy zarzut braku notyfikacji przepisów.

Odnośnie do kryteriów, którymi organ powinien się w tym względzie kierować Sąd wskazuje, że w zakresie przepisów technicznych zapadały wyroki TSUE. W konsekwencji wyjaśnić trzeba, że związanie wykładnią TSUE w innych sprawach niż sprawa, w której zapadł dany wyrok nie wynika wprost z przepisów. Trzeba jednak mieć na względzie, że TSUE interpretuje prawo wspólnotowe, a wagę jego orzeczeń wzmacnia posługiwanie się przez Trybunał koncepcją acte éclairé, która nawiązuje do doktryny precedensu. Znajduje ona wyraz przede wszystkim w stanowisku, iż sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, nie ma obowiązku wnoszenia pytania o orzeczenie prejudycjalne, dotyczące wykładni, nie tylko wtedy, gdy podnoszona kwestia jest materialnie identyczna z wcześniej rozstrzygniętą przez TSUE, ale także wtedy, gdy poprzednie orzeczenie TSUE dotyczyło zagadnienia budzącego wątpliwości prawne, chociaż rozważane kwestie nie są, ściśle rzecz biorąc, identyczne (por. orzeczenie ETS w sprawie 283/81 CILFIT i Lanificio di Gavardo SpA przeciwko Ministerstwu Zdrowia). Zgodnie z art. 99 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości (Dz.U.UE.L.2012.265; przedtem - art. 104 § 3 Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Dz. U.UE L91.176.7, ze zm.) TSUE może w drodze postanowienia wskazać sądowi zadającemu pytanie prejudycjalne swój wcześniejszy wyrok lub właściwe orzecznictwo, jeżeli odpowiedź na to pytanie może być wyprowadzona z istniejącego orzecznictwa. W orzeczeniu z 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler przeciwko Austrii TSUE stwierdził, że przesłanka wystarczająco poważnego naruszenia prawa wspólnotowego wystąpi, jeżeli sąd krajowy orzeknie wbrew wyraźnemu orzeczeniu Trybunału w danej dziedzinie (orzeczenie to trzeba odnieść też do orzekających organów administracji państwowej). W literaturze przyjmuje się, że interpretacja prawa wspólnotowego jest ograniczona kompetencjami TSUE w tym zakresie, który ma zapewnić jednolitą interpretację tego prawa (Otwarcie Konstytucji RP na prawo międzynarodowe i procesy integracyjne pod red. K. Wójtowicza, Warszawa 2006, s. 231). Zdaniem P. Dąbrowskiej, orzeczeniom prejudycjalnym należy przyznać ogólną moc wiążącą, przez co zyskują one walor precedensów i skuteczność erga omnes (P. Dąbrowska Skutki orzeczenia wstępnego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Warszawa 2004, s. 87), jednak w literaturze podkreśla się ograniczoną moc wiążącą erga omnes (tak: A. Wróbel, Pytania prawne sądów państw członkowskich do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (Sądu Pierwszej Instancji), [w:] red. A. Wróbel, Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, Kraków 2005, s. 811). Ponadto w doktrynie istnieją poglądy, zgodnie z którymi przyjmuje się, iż orzeczeniom TSUE nie można przypisać stricte charakteru de iure, czyli precedensu charakterystycznego dla systemu common law (tak: K. Piasecki, Zarys sądowego prawa procesowego Unii Europejskiej, Warszawa 2009 r., s. 335).

Mimo, że charakter prawny i status orzeczeń TSUE nie jest jednoznaczny, to w ocenie Sądu należy przychylić się do poglądu R. Mastalskiego, zgodnie z którym orzecznictwo to wykazuje istotne cechy swoiste i z tego tytułu należy je umieścić pomiędzy typowymi orzeczeniami sądowymi, mającymi zastosowanie wyłącznie do jednej sprawy, a orzeczeniami o charakterze precedensowym (por. R. Mastalski, Wykładnia prawa podatkowego po wejściu Polski do Unii Europejskiej, "Przegląd Podatkowy" 2005 r. Nr 8, s. 4).

Należy w związku z tym zwrócić uwagę, że organ powinien przy uwzględnieniu przedstawianych wyżej poglądów odnośnie do znaczenia wyroków TS UE wziąć pod uwagę, że Trybunał ten akcentował, że z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 wynika, że pojęcie "przepis techniczny" dzieli się na trzy kategorie, tj. po pierwsze na "specyfikacje techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 3 tej dyrektywy, po drugie na "inne wymagania" określone w art. 1 pkt 4 tej dyrektywy i po trzecie na zakaz produkcji, przywozu, sprzedaży lub stosowania produktu, o którym mowa w art. 1 pkt 11 tej dyrektywy (zob. w szczególności wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03 Lindberg, Zb.Orz. s. I-3247, pkt 54 oraz z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie C-20/05 Schwibbert, Zb.Orz. s. I-9447, pkt 34).

Dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, z uwagi na cel ustawy o odpadach w postaci ochrony środowiska, a zatem przestrzegania interesu publicznego istotnym jest, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że dyrektywa 98/34 dopuszcza odstępstwa wówczas, gdy są one niezbędne, aby spełnić wymogi nadrzędne, których przestrzeganie leży w interesie ogólnym (zob. podobnie wyroki z 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-194/94 CIA Security International, Rec. s. I-2201, pkt 40 i 48 oraz z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-304/04 Lidl Italia, Zb.Orz. s. I-7865, pkt 22). W świetle orzecznictwa Trybunału szereg względów może zostać uznana za nadrzędne względy interesu ogólnego (zob. wyroki z 24 marca 1994 r. w sprawie C-275/92 Schindler, Rec. str. I-1039, pkt 58, i powołane tam orzecznictwo, oraz z 21 września 1999 r. w sprawie C-124/97 Läärä i in., Rec. str. I-6067, pkt 33).

Z kolei w wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C214/11 oraz C-217/11 (Fortuna i in.), publik. LEX nr 1170754, wyraził pogląd, co do kwalifikowania przepisów jako technicznych. Przy czym TSUE nie formułuje wyczerpującego katalogu okoliczności, które winny być przedmiotem analizy. W uzasadnieniu tego wyroku wskazane zostały jedynie przykładowe okoliczności, które winny być brane pod uwagę przy badaniu, czy dany przepis ma charakter techniczny. Trybunał wskazał, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalne "przepisy techniczne", w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2008 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. TS UE nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, takich jak "specyfikacje techniczne" (w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy) oraz "zakazy" (określone w art. 1 pkt 11 dyrektywy). Stwierdził natomiast, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu.

19. Obowiązek niestosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem unijnym dotyczy nie tylko sądów, ale również wszystkich organów rozstrzygających konkretne sprawy, co oznacza, że organ niejako z urzędu powinien ustalić czy ma do czynienia ze skuteczną normą prawną zarówno w świetle prawa krajowego, jak i unijnego. Brak procesu notyfikacji, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, stanowi istotne uchybienie proceduralne, które może (a nie musi) powodować, że odnośne przepisy techniczne nie mogą być stosowane przez sąd, a w rezultacie nie mają mocy obowiązującej wobec osób prywatnych (vide wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach: C - 303/04, C - 433/05).

20. Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu weźmie również pod uwagę, że nie ulega jednak wątpliwości, że notyfikacji, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE i implementującym ją rozporządzeniu w sprawie notyfikacji, podlegają wyłącznie przepisy techniczne. Ocena dochowania procedury notyfikacyjnej wchodzi w grę dopiero w momencie stwierdzenia, że mamy do czynienia z przepisem czy też przepisami technicznymi. Wprawdzie obowiązkiem państwa członkowskiego jest przedstawienie także przepisów, które zasadniczo i bezpośrednio dotyczą normy, jeżeli znajomość tych przepisów jest konieczna dla oceny implikacji, które niesie ze sobą projekt przepisów technicznych (art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE), to nie oznacza to, że zaniechanie notyfikacji przepisów technicznych daje podstawę do odmowy stosowania przepisów prawa krajowego niewymagających notyfikacji tylko z uwagi na to, że zostały zamieszczone w tym samym akcie prawnym i które to regulacje podejmowane są w ramach autonomii legislacyjnej danego państwa. Sąd krajowy ma obowiązek odmówić jedynie stosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego (por. wyrok TSUE z dnia 8 września 2005 r., C-303/04, Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Stradella, SrZOTSiSPI z 2005 r., 8/I-07865).

21. Rozpatrzenie wskazanych okoliczności w tym postępowaniu spowodowało brak podstaw do uznania za zasadne twierdzenia o potrzebie zawieszenia postępowania do czasu przesądzenia prawidłowości wyników kontroli.

22. We wskazanych okolicznościach i z powodu przeprowadzenia niepełnej wykładni przepisów, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Orzeczenie w punkcie II wyroku uzasadnia treść art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a.