Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 855/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 61 a
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art 124 ust 1
journal: Dz.U. 2018 poz 91
law: Ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Iwona Niżnik - Dobosz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Firma A na postanowienie Wojewody z dnia 11 czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 kwietnia 2019 r. znak: WG-II.6821.80.2018, działając w oparciu o przepis art. 61 a Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a.") w związku z art. 124 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n."), Starosta Suski odmówił wszczęcia postępowania na wniosek T.D. S.A. z siedzibą w Krakowie:

w pkt 1 - w sprawie o wydanie decyzji dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w Stryszawie, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 8516 o pow. 0,4512 ha, objętej księgą wieczystą nr KR1 B/00027441/9, w celu zezwolenia na zajęcie części nieruchomości pod pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji Jeleśnia - Sucha Beskidzka o szerokości 20 m po 10 m od osi linii i powierzchni ograniczenia wynoszącej 1 m2 w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania obszaru Żywiecczyzna. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ Jeleśnia oraz rozbudową stacji GPZ Sucha i GPZ Zabłocić";

w pkt 2 - w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości opisanej w pkt 1 ww. decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania obszaru Żywiecczyzna. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ Jeleśnia oraz rozbudowa stacji GPZ Sucha i GPZ Zabłocić."

Zażalenie na ww. postanowienie Starosty Suskiego złożyła T.D. S.A. z siedzibą w Krakowie podnosząc, iż "Skoro decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. musi jednoznacznie wskazywać nie tylko przebieg inwestycji ale i zakres uszczuplenia władztwa właściciela, a przez to uszczuplenie należy rozumieć nie tylko ograniczenie związane bezpośrednio z posadowieniem czy podwieszeniem na działce przewodów napowietrznej linii (bądź też innych urządzeń), ale - zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyżej powołanym wyroku WSA w Rzeszowie (sygn. akt II SA/Rz 742/17) - również strefę pasa technologicznego i strefę pasa ochronnego, w którym obowiązują ograniczenia w zakresie zagospodarowania terenu, to odmowa ograniczenia nieruchomości, mimo iż znajduje się ona w zakresie pasa technologicznego, była bezzasadna. Obszar pasa technologicznego stosownie do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Stryszawa nr XX/161/16 28 grudnia 2016 r.), związany z przebiegiem dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV wyznaczony został na 20 m w zakresie ochrony przed polem elektroenergetycznym, w granicach którego obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia określone w przepisach odrębnych dotyczących lokalizacji sieci energetycznej (§ 4 pkt 13, § 6 pkt 8 ppkt 5) niezależnie od tego czy na danej działce posadowione i/lub podwieszone są urządzenia przesyłowe. W tym stanie rzeczy wynikający z ustanowienia 20 m pasa technologicznego zakres ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości ma istotne znaczenie także z punktu widzenia realizacji inwestycji, wymagającej wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., uwzględniającej ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, powstałe nie tylko z uwagi na posadowienie i/lub podwieszenie na danej nieruchomości urządzeń przesyłowych, ale i w związku z ich posadowieniem i/lub podwieszeniem, na sąsiedniej działce, nawet jeżeli dana nieruchomość znajdzie się jedynie w obszarze pasa technologicznego bez urządzeń przesyłowych, w szczególności z uwagi na:

1) zakazy oraz ograniczenia wynikające z oddziaływania pola elektrycznego i pola magnetycznego linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV,

2) obowiązek udostępnienia nieruchomości, o którym mowa w art. 124 ust. 6 u.g.n. albo egzekwowanie tego obowiązku odnosi się do sytuacji, w których Starosta wydał wcześniej decyzje o ograniczeniu sposobu korzystania z danej nieruchomości (por. NSA z dnia 20.10.2009 I OSK 4/09 LEX 595366)."

Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 11 czerwca 2019 r., znak WS-VI.7536.1.49.2019.KA utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W jego uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 a k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na ww. postanowienie służy zażalenie.

Przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być nie tylko brak legitymacji procesowej wnoszącego żądanie (przesłanka podmiotowa), ale także wynikać to może z innych przyczyn. Najczęściej będą to względy przedmiotowe np. brak istnienia przedmiotu, którego dotyczy wniosek. Jednak okoliczność zaistnienia przeszkody przedmiotowej musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Jeżeli bowiem konieczne jest przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego, które w efekcie może doprowadzić do wniosku, iż zachodzi przeszkoda przedmiotowa w dalszym prowadzeniu postępowania, to w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego będzie bezprzedmiotowe i w tym zakresie winna zostać wydana decyzja administracyjna (o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego - art. 105 § 1).

W przedmiotowej sprawie, odwołując się do definicji legalnych zawartych w przepisach prawa budowlanego organ I instancji uznał, iż decyzja oparta na art. 124 u.g.n., ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, jest szczególnym rodzajem wywłaszczenia, którego istota polega na wydaniu zezwolenia na czasowe zajęcia nieruchomości celem posadowienia oraz utrzymania pod ziemią, na ziemią lub nad ziemią określonych obiektów linowych lub urządzeń, a tym samym wyklucza możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego wynikającego z samego wyznaczenia pasa technologicznego, bowiem w samej treści omawiany tryb nie zawiera takich przesłanek.

Ograniczenia w korzystaniu z przedmiotowej nieruchomości - jak wskazuje strona żaląca się - wynikają już z treści planu miejscowego, co czyni zbytecznym wydaniem w tym zakresie decyzji administracyjnej.

Z powyższych względów odmowa wszczęcia przez organ I instancji postępowania z wniosku T.D. S.A. z siedzibą w Krakowie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w Stryszawie, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 8516 o pow. 0,4512 ha (pkt 1), z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia była zasadna.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, a dotyczących tego, iż "wymagającej wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., uwzględniającej ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, powstałe nie tylko z uwagi na posadowienie i/lub podwieszenie na danej nieruchomości urządzeń przesyłowych, ale i w związku z ich posadowieniem i/lub podwieszeniem, na sąsiedniej działce, nawet jeżeli dana nieruchomości znajdzie się jedynie w obszarze pasa technologicznego bez urządzeń przesyłowych, w szczególności z uwagi na: 1) zakazy oraz ograniczenia wynikające z oddziaływania pola elektrycznego i pola magnetycznego linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV, 2) obowiązek udostępnienia nieruchomości o którym mowa w art. 124 ust. 6 u.g.n. albo egzekwowanie tego obowiązku odnosi się do sytuacji, w których Starosta wydał wcześniej decyzje o ograniczeniu sposobu korzystania z danej nieruchomości (por. NSA z dnia 20.10.2009 I OSK 4/09 LEX 595366)", wskazać należy, iż zgodnie z rysunkiem planu (k.a. 12 organu I instancji) oraz treścią załączników graficznych (k.a. 124 organu I instancji) do decyzji organu I instancji, na działce nr 8516 zlokalizowany będzie jedynie pas technologiczny sieci napowietrznej o szerokości 20 m, a planowana powierzchnia ograniczenia wynosić będzie 1 m2. W tym zatem zakresie ograniczenie sposobu korzystania z działki nr 8516 nie powinno wynikać z decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, gdyż już wynika ono z zapisów planu miejscowego Rady Gminy Stryszawa dla m. in. wsi Stryszawa, zgodnie zuchwałą Rady Gminy Stryszawa nrXX/161/16 z 28 grudnia 2016 r., będącego wszak aktem prawa miejscowego. Powyższa informacja została dodatkowo potwierdzona pismem Wójta Gminy Stryszawa z dnia 20 marca 2019 r. znak: IPP-67.27.1.2.2019.

Z uwagi natomiast na fakt, iż powyższe okoliczności wynikały już z treści samego wniosku, czyniło to bezzasadnym wszczynanie postępowania administracyjnego w żądanym przez wnioskodawcę zakresie.

Natomiast odnosząc się do punktu 2 zaskarżonego postanowienie wskazać należy, iż zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest immanentnie związane z decyzją dotyczącą ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.

Dodany ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 206, póz. 1590) - ust. 1a w art. 124 u.g.n. stanowi, iż w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Należy zauważyć, iż taka konstrukcja przepisów art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. powoduje, że -jak wskazuje się w doktrynie prawa - "mamy (...) do czynienia z dwiema decyzjami -pierwotną (wywłaszczeniową lub zezwalającą na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności" (por. E. Bończak- Kucharczyk, Komentarz do art.124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX 2011).

Decyzja oparta o przepis art. 124 ust. 1a nie ma samodzielnego bytu prawnego i zależy od istnienia wcześniejszej decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust.l lub 124a u.g.n. (por. odpowiednio wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1253/10, LEX nr 1068975).

Mając na uwadze powyższe, konsekwencją odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 1-3 u.g.n.) jest również odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T.D. Spółka Akcyjna z siedzibą w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 61 a kpa w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., póz. 2204) polegające na odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w szczególności w oparciu o przyjęcie, że ograniczenie sposobu korzystania z działki 8516 nie powinno wynikać z decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, gdyż już wynika ono z zapisów planu miejscowego Rady Gminy Stryszawa dla m. i wsi Lachowice, zgodnie z uchwałą Rady Gminy Stryszawa nr XX/161/16 z dnia 28 grudnia 2016r., będącego aktem prawa miejscowego, podczas gdy orzeczenie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest niezbędne z uwagi na potrzebę zajęcia działki pod pas technologiczny linii 110kV zarówno na czas prac budowlano-montażowych jak i po zakończeniu inwestycji celem uzyskania dostępu do urządzeń przesyłowych (usuwanie awarii, naprawy, konserwacje itp.).

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. musi jednoznacznie wskazywać nie tylko przebieg inwestycji ale i zakres uszczuplenia władztwa właściciela, a przez to uszczuplenie należy rozumieć nie tylko ograniczenie związane bezpośrednio z posadowieniem czy podwieszeniem na działce przewodów napowietrznej linii (bądź też innych urządzeń), ale - zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyżej powołanym wyroku WSA w Rzeszowie - również strefę pasa technologicznego i strefę pasa ochronnego, w którym obowiązują ograniczenia w zakresie zagospodarowania terenu, to odmowa ograniczenia nieruchomości, mimo iż znajduje się ona w zakresie pasa technologicznego, była bezzasadna.

Obszar pasa technologicznego, stosownie do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwalonego Uchwałą Rady Gmina Stryszawa nr XX/161/16 z 28 grudnia 2016 r.), związany z przebiegiem dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV wyznaczony został na 20 m w zakresie ochrony przed polem elektromagnetycznym, w granicach którego obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia określone w przepisach odrębnych dotyczących lokalizacji sieci energetycznych (§ 4 pkt 13, § 6 pkt 8 ppkt 5), niezależnie od tego czy na danej działce posadowione i/lub podwieszone są urządzenia przesyłowe.

W tym stanie rzeczy wynikający z ustanowienia 20 m pasa technologicznego zakres ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości ma istotne znaczenie także z punktu widzenia realizacji inwestycji, wymagającej wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., uwzględniającej ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, powstałe nie tylko z uwagi na posadowienie i/lub podwieszenie na danej nieruchomości urządzeń przesyłowych, ale i w związku z ich posadowieniem i/lub podwieszeniem, na sąsiedniej działce, nawet jeżeli dana nieruchomość znajdzie się jedynie w obszarze pasa technologicznego bez urządzeń przesyłowych, w szczególności z uwagi na: 1) zakazy oraz ograniczenia wynikające z oddziaływania pola elektrycznego i pola magnetycznego linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110kV, 2) obowiązek udostępnienia nieruchomości o którym mowa w art.124 ust.6 u.g.n. albowiem egzekwowanie tego obowiązku odnosi się do sytuacji, w których Starosta wydał wcześniej decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z danej nieruchomości ( por. NSA z dnia 20.10.2009 I OSK 4/09 LEX 595366).

W ocenie skarżącego orzeczenie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest niezbędne z uwagi na potrzebę zajęcia działki pod pas technologiczny linii 110kV zarówno na czas prac budowlano-montażowych jak i po zakończeniu inwestycji celem uzyskania dostępu do urządzeń przesyłowych (usuwanie awarii, naprawy, konserwacje itp.).

Mając zatem na uwadze to, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. zezwolenie jest zgodne z planem miejscowym , a nadto wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, w ocenie skarżącego, nie zachodziły przeszkody do objęcia decyzją wydaną na w/w podstawie również działki nr 6439.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61a § 1 Kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Oznacza to, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej; 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn.

Jak wskazuje się w literaturze, niemożność wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn", to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, takie jak np. wówczas gdy spprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji, ponieważ ma charakter cywilnoprawny lub uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa albo brak przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji (W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów..., s. 9) – uogólniając, uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie (wyrok NSA z 22 lipca 2014 r., I OSK 1635/14, LEX nr 1517991).

Zgodnie natomiast z treścią art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.), zwanej dalej u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Nie ulega wątpliwości, że art. 124 ust. 1 u.g.n. jako przepis ograniczający prawo własności nieruchomości, ma charakter uregulowania szczególnego, nie może więc być interpretowany rozszerzająco. Decyzja ta daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody. Zatem tylko wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych.

W niniejszej sprawie spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy możliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w trybie art. 124 u.g.n. w przypadku, gdy na nieruchomości objętej wnioskiem inwestor nie ma planuje założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, ani też innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W niniejszej sprawie wniosek uzasadniony został tym, że nadziałce nr 8516 na obszarze ok. 1 m2 znajduje się według dokumentacji projektowej strony skarżącej wyłącznie pas technologiczny projektowanej do lokalizacji linii elektrotechnicznej 110kV. Dokumentacja ta skorygowała przebieg linii wyznaczonej przez obowiązujący w tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - zgodnie z § 6 ust. 8 pkt. 5 planu. Według planu miejscowego działka ta w całości znajduje się w terenach rolnych, oznaczonych symbolem 14R1.

Plan miejscowy wprowadza również ograniczenia związane z wyznaczonym pasem technologicznym: "Obowiązuje zachowanie pasa technologicznego od napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV o szerokości 20 metrów (po 10 m od osi linii w obie strony) a od kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV o szerokości 4 metrów (po 2 m od osi linii w obie strony). W granicach pasów technologicznych obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia określone w przepisach odrębnych dotyczących lokalizacji sieci energetycznych." (§ 6 ust. 8 pkt. 7 planu miejscowego). Zgodnie natomiast z § 4 ust. 6 pkt. 8 planu, przy lokalizacji nowych budynków obowiązuje uwzględnienie odległości od obiektów budowlanych i sieci infrastruktury technicznej, wynikających z przepisów odrębnych, w tym: a) budynków mieszkalnych i przeznaczonych na stały pobyt ludzi w odległości nie mniejszej niż 2 metry od oznaczonej na rysunku planu symbolem Ek 110 kV osi kablowej linii elektroenergetycznej, b) budynków mieszkalnych i przeznaczonych na stały pobyt ludzi w odległości nie mniejszej niż 10 metrów od oznaczonej na rysunku planu symbolem En 110 kV osi napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej.

Niewątpliwie zatem nie ma konieczności wydania decyzji administracyjnej dla ustanowienia ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia tego pasa technologicznego. Zarówno sam pas technologiczny jak i ograniczenia związane z zagospodarowaniem terenów po których pas ten przebiega, jednoznacznie wynikają z obowiązującego aktu prawa miejscowego. Taka konieczność mogłaby ewentualnie zaistnieć w przypadku, gdyby inwestycja realizowana była na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (w sytuacji braku planu miejscowego), albo w sytuacji gdyby plan miejscowy pasa takiego nie przewidywał, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca.

Treść art. 124 ust. 1 u.g.n. nie zawiera jakiejkolwiek przesłanki dopuszczającej możliwość orzekania na jego podstawie o ustanowieniu, wnioskowanej przez inwestora, strefy ochronnej, która w swej istocie - jak wynika z wniosku inwestora - ma przede wszystkim zapewnić dostępność do wybudowanej infrastruktury na sąsiedniej nieruchomości po jej realizacji i ograniczeniu zagospodarowania terenu w granicach tej strefy. Tymczasem, zezwolenie określone w omawianym art. 124 ust. 1 służy umożliwieniu zrealizowania na nieruchomości inwestycji określonej w tym przepisie poprzez nadanie inwestorowi uprawnienia do czasowego jej zajęcia, tj. na czas realizacji inwestycji infrastrukturalnej, któremu odpowiada obowiązek dotychczasowego jej właściciela i użytkownika wieczystego udostępnienia tej nieruchomości i niekwestionowania jej zajęcia w granicach i w sposób wynikający z udzielonego zezwolenia. (tak. NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. I OSK 3353/15).

Sąd podziela zatem w całości pogląd organu wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że z treści samego wniosku wynikało już to, ze postępowanie w trybie art. 124 u.g.n. nie może zostać wszczęte. Niezasadne okazały się zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 61a Kpa i art. 124 u.g.n. Z tego względu skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.