Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 505/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 194
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 14 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1463
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 534/21 w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 8 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 534/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.J. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach (dalej: SKO) z dnia 8 kwietnia 2021 r. w przedmiocie zobowiązania łącznego na rok 2021.

Skargę kasacyjną wywiodła skarżąca. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I.1 naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj. art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2020 r., poz. 1463 ze zm., dalej: u.l.) poprzez przyjęcie za prawidłowe zarządzenia nr [...] Starosty Ł. z dnia 30 grudnia 2016 r., pomimo, iż uproszczony plan urządzenia lasu nie może być sprzeczny z miejscowym planem, tj. nie może wskazywać gruntów do zalesienia, jeżeli miejscowy plan ustala inne przeznaczenie gruntu.

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) poprzez nieprzeprowadzenie dowodów potwierdzających nieprawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nie zawarciu w uzasadnieniu orzeczenia stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzez brak wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, zwłaszcza poprzez ogólnikowe uzasadnienie, iż w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy prawidłowo ustalił wymiar podatku opierając się wyłącznie na klasyfikacji gruntu w ewidencji gruntów.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), ze względu na konieczność rozpoznania jej bez zbędnej zwłoki oraz na ograniczenia związane z sytuacją pandemiczną. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Żaden z postawionych w niej zarzutów nie zasługuje bowiem na uwzględnienie.

Odnośnie do zarzutu z pkt I.1 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 14 ust. 3 u.l., który stanowi, że grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisu tego Sąd nie zastosował i co istotne nie mógł zastosować. Po pierwsze, zaskarżona decyzja nie rozstrzyga o zalesieniu gruntów, więc choćby z tej przyczyny organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji nie stosowali art. 14 ust. 3 u.l. Po drugie, na temat regulacji zawartej w tym przepisie w ogóle nie wypowiedział się Sąd w zaskarżonym wyroku, więc zarzut jego niewłaściwej wykładni jest zupełnie nietrafny.

Sąd pierwszej instancji poddał ocenie prawidłowość decyzji w przedmiocie zobowiązania łącznego za 2021 r., bo tego przedmiotu dotyczyła zaskarżona decyzja. Podstawą prawną tej decyzji nie były przepisy ustawy o lasach, lecz przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 333, ze zm.) i ustawy z dnia 30 października 200 2 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2019, poz. 888 ze zm.), które normują kwestie dotyczące podatku rolnego i leśnego. Zastosowano w niej też art.21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm. – dalej: u.p.g.k.), gdyż przepis ten nakazuje organom podatkowym uwzględnienie przy wymiarze podatków danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W skardze nie zarzucono naruszenia żadnego z tych przepisu, więc nie podjęto nawet próby skutecznego zwalczenia zaskarżonej decyzji.

Odnośnie do zarzutu z pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej przede wszystkim podnieść należy, że nie spełnia on wynikającego z art. 183 § 1 i art. 176 w związku z art. 174 P.p.s.a. wymogu precyzyjnego wskazania podstawy kasacyjnej. Zarzucono bowiem naruszenie art. 194 O.p., bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, mimo że zawiera on trzy takie jednostki. Wobec tego co najwyżej można powiedzieć, że organy podatkowe postąpiły zgodnie z 194 § 1 O.p. uwzględniając przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego dane z ewidencji gruntów.

Odnośnie do zarzutu z pkt II.2 petitum zauważenia wymaga, że nie wykazano wpływu zarzucanego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. na wynik sprawy, co jest konieczne w świetle postanowień art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (uwaga ta pozostaje aktualna do zarzutu z punktu II.1). Zatem zarzut ten uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niemniej jednak wskazać można, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie. Zawiera bowiem: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji w wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia i co istotne, wyrok poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odnośnie do wszystkich postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, należy podnieść, iż wbrew regulacjom wcześniej przywołanych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ogóle nie zostały one uzasadnione. O żadnym przepisie wskazanym jako naruszony nawet nie wspomniano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

s. B. Woźniak s. J. Sokołowska s. J. Pruszyński