Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 70/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-02-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 oraz art. 61 par 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpatrzeniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. oraz I. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.M. oraz I. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

R. M. oraz I. Ś., reprezentowani przez [...] W. Ś., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r. wymierzającą R. M. oraz I. Ś. Usługi Transportowe s.c. karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Pełnomocnik skarżących zawarł jednocześnie wniosek o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że mimo wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego skarżących, że wniosek dotyczy "zawieszenia" to jednak należało przyjąć, że intencją radcy prawnego faktycznie było złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy w myśl, którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w tej sytuacji należy zastosować ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania aktu. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

W przedmiotowej sprawie, profesjonalny pełnomocnik nie uzasadnił wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwiając tym samym jego ocenę przez Sąd.

W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.