Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 538/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49a ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2168
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2019 roku sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2019r. znak sprawy: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 49a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2033 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa) w zw. z art. 134 i art. 124 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Krajowych w [...] (zwany dalej: Dyrektor RDLP) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez R. B. (zwanego dalej: odwołujący się; skarżący) w sprawie określenia wysokości odszkodowania z tytułu szkód w uprawie dyni zwyczajnej należącej do R. B., posadowionej we wsi [...], gmina [...] prowadzonej na działkach nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działce nr [...] o powierzchni [...] ha, obwód łowiecki nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wywodził, że zgodnie z art. 46d ust. 1 ustawy właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego [...] Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Odwołanie to wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5 ustawy. Na tym tle organ wskazał, że protokół ów sporządzono i podpisano w dniu [...] listopada 2018 r. i od tego dnia należało liczyć bieg terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem, strona wniosła odwołanie po terminie, o czym w ocenie organu świadczy data widniejąca na protokole ([...] listopada 2018 r.) oraz data wniesionego odwołania ([...] marca 2019 r.) skierowanego do Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] (zwanego dalej: Nadleśniczym) i [...] kwietnia 2019 r. skierowanego do Dyrektora RDLP. Organ uznał za niezasadne argumenty odwołania, jakoby protokół nie został podpisany przez poszkodowanego (R. B.). Wskazano, że z treści wniosku o zgłoszeniu szkody wynika, że poszkodowany umocował pełnomocnika (R. B.) do działania w jego imieniu. Pełnomocnictwo obejmowało prawo do działania we wszelkich kwestiach dotyczących szacowania szkody w uprawach. Obejmowało zatem również umocowanie pełnomocnika do podpisania protokołu w imieniu poszkodowanego.

Kolejno organ wskazał, iż przepisy Prawa łowieckiego nie regulują kwestii postępowania organu w przypadku uchybienia przez stronę terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 46d ust. 1 ustawy. W konsekwencji zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej: Kpa), na podstawie odesłania zawartego w art. 49a ust. 1 Prawa łowieckiego.

Zgodnie z art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Reasumując organ stwierdzi, że z uwagi na uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania, wydanie niniejszego postanowienia było uzasadnione.

Skargę na powyższe postanowienie złożył R. B. działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie w tym art. 6 Kpa, art. 7 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa, art. 126 w zw. ze 107 § 3 Kpa w zw. z art. 11 Kpa;

2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 8 Kpa w zw. z art. 11 Kpa;

3. przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- naruszenie art. 46f w zw. z art. 46a ust. 1, 2 i 4, 46c ust. 5 oraz art. 46d ust. 1 ustawy w związku naruszeniem art. 7 art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 Kpa poprzez błędne ustalenie, że protokół ostatecznego szacowania szkody pozbawiony daty jego sporządzenia stanowi protokół, o którym mowa w art. 46d ust. 1 ustawy, w sytuacji, gdy w sprawie nie sporządzono protokołu ostatecznego szacowania szkody, który spełnia wszystkie przewidziane prawem wymagania,

- naruszenie art. 46f w zw. z art. 46d ust. 1 Prawa łowieckiego poprzez błędne ustalenie, że odwołanie do Dyrektora RDLP zostało wniesione do po upływie 7 - dniowego terminu wynikającego z art. 46d ust. 1 ustawy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ, które będzie skutkowało zajęciem przez organ merytorycznego stanowiska w sprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg nom przepisanych.

Uzasadniając rozstrzygnięcie skarżący opisał stan faktyczny w sprawie szeroko opisując zastrzeżenia jakie wnosił do samej metodologii i procesu szacowania szkód oraz wskazując jak organ winien szkodę oszacować.

Kolejno skarżący wywodził, iż nie jest profesjonalistą i złożył odwołanie od operatu szacunkowego z dnia [...] listopada 2018 r. do Nadleśnictwa, w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy protokół szacowania szkody. Podkreślił, że nie został on pouczony, do jakiego organu należy wnieść odwołanie od operatu szacunkowego, czy też od protokołu ostatecznego oszacowania szkody.

W piśmie z dnia [...] marca 2019 r. Nadleśniczy stwierdził, iż Nadleśnictwo nie jest organem odwoławczym w postępowaniu, a to na podstawie art. 46f ustawy, zaś sam skarżący znów nie otrzymał żadnego pouczenia o możliwych środkach odwoławczych, a wówczas nadal działał jako nieprofesjonalista.

Kolejno skarżący wywodził, że po otrzymaniu powyższego pisma z Nadleśnictwa, stosownie do dyspozycji art. 46f ustawy złożył odwołanie do Dyrektora RDLP, albowiem z pisma tego antycypował, iż obwód łowiecki, na terenie którego wystąpiła przedmiotowa szkoda został wyłączony z wydzierżawiania i przekazany w zarząd nadleśnictwa [...] Lasy Państwowe.

W następnej kolejności skarżący przeszedł do merytorycznego uzasadnienia zarzutów podnosząc, co następuje.

Zdaniem skarżącego z przepisów ustawy wynika niewątpliwie, że ustalenie i wypłata odszkodowania za szkody łowieckie poprzedzona jest określoną w ustawie specyficzną do tego rodzaju spraw procedurą. W pierwszej kolejności po wpływie wniosku od osoby uprawnionej dzierżawca lub zarząd obwodu łowieckiego dokonuje szacowania szkody, które składa się z oględzin, a następnie szacowania ostatecznego. Niezwłocznie po zakończeniu oględzin dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego sporządza protokół, który musi zawierać określone w ustawie elementy, w tym m. in. imiona i nazwiska osób biorących udział w oględzinach, datę sporządzenia protokołu oraz datę dokonania oględzin oraz czytelne podpisy osób biorących udział w oględzinach. Protokół oględzin znajdujący się w aktach sprawy, w ocenie skarżącego, warunków tych nie spełnia, albowiem nie zawiera daty sporządzenia protokołu, a jedynie datę oględzin ([...].10.2018 r.) oraz przede wszystkim nie zawiera podpisu wszystkich osób biorących udział w oględzinach.

Jego zdaniem, w akt sprawy nie wynika także, że skarżący w ogóle protokół ten podpisał. Organ sformułował bowiem jedynie domniemanie faktyczne, iż w imieniu skarżącego protokół podpisany został przez R. B.. Zdaniem skarżącego jednakże na żadnym z etapów postępowania, owo pełnomocnictwo nie zostało przedłożone czy udokumentowane przez organ.

W ocenie skarżącego, protokół powinien zawierać pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niego odwołanie.

Z uwagi na fakt, iż protokół takiego pouczenia nie zawierał, przyjąć należy, zdaniem skarżącego, iż odwołanie z dnia [...] kwietnia 2019 r. wniesione zostało w terminie - skoro skarżący nie został w ogóle pouczony o możliwości wniesienia odwołania od ostatecznego protokołu oszacowania szkody, a także od operatu szacunkowego i w jakim terminie należy je wnieść oraz do jakiego organu.

Kolejno skarżący wywodził, że organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przed wydaniem postanowienia może być konieczne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Organ w pierwszej kolejności weryfikuje istnienie legitymacji skargowej podmiotu skarżącego decyzję organu pierwszej instancji, a następnie bada, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Zdaniem skarżącego organ winien dokładnie zbadać czy wcześniejsze pisma kierowane do skarżącego zawierały wszelkie pouczenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wywodził, że termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 46d ust. 1 ustawy wynosił 7 dni od dnia podpisania protokołu szacowania ostatecznego, o którym mowa w art. 46c ust. 5 ustawy, a z akt sprawy wynika, że protokół ten został sporządzony i podpisany przez R. B., działającego jako pełnomocnik poszkodowanego, w dniu [...] listopada 2018 r. i od tego dnia należało liczyć upływ terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem R. B. wniósł "oba" odwołania po terminie, o czym świadczy data odwołania skierowanego do Nadleśniczego - [...] marca 2019 oraz Dyrektora RDLP - [...] kwietnia 2019 r.

Podkreślono, że z treści pisma R. B. z dnia [...] października 2018 r. (doręczonego do Nadleśnictwa [...] w dniu [...] października 2018 r.) zawierającego wniosek o zgłoszenie szkody wynika, że oprócz dokonania zgłoszenia skarżący jednocześnie ustanowił pełnomocnika - swojego ojca R. B. do działania w sprawie. W treści tego pisma wskazano również, że udzielone pełnomocnictwo obejmuje wszelkie działania w kwestiach związanych z szacowaniem zgłaszanej szkody wyrządzonej w uprawie dyni przez zwierzynę (dziki, sarny, jelenie).

Wobec powyższego, nieuzasadnione są twierdzenia Skarżącego, jakoby "na żadnym z etapów niniejszego postępowania, owe pełnomocnictwo nie zostało przedłożone czy udokumentowane przez organ". Co więcej, nie sposób się zgodzić z twierdzeniami, że protokół oględzin nie został podpisany przez osoby biorące udział w oględzinach skoro w imieniu Skarżącego obecny był jego pełnomocnik - R. B., co jednoznacznie wynika ze zgromadzonych akt postępowania.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, dotyczącego braku pouczenia go o przysługującym prawie do odwołania, organ wskazał, że zarówno w art. 46a ust. 4, jak i 46c ust. 5 ustawy nie wskazuje pouczenia jako koniecznego elementu protokołu. Oznacza to, zdaniem organu, że pouczenie nie stanowi elementu obligatoryjnego protokołu. Ponadto, zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 5 ustawy Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, określił, w drodze rozporządzenia wzory protokołów, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. Ani obecnie obowiązujące wzory protokół ani poprzednio obowiązujące nie zawierały w swojej treści pouczenia o prawie do wniesienia odwołania. Wobec powyższego wbrew twierdzeniom skarżącego, pouczenie nie stanowi , w ocenie organu, niezbędnego elementu protokołu szacowania szkody na gruncie przepisów Prawa łowieckiego.

Końcowo podkreślono, że mając na uwadze, że przedmiotem skargi jest postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania zawarte w niej zarzuty dotyczące sposobu wyliczenia odszkodowania nie mają znaczenia dla sprawy i pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości wydanego w sprawie postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Należy również wskazać ma wstępie, iż Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również w całości argumentację przedstawioną przez organ II instancji, uznając ją za logiczną oraz oparta na obowiązujących przepisach.

Gwoli przypomnienia wskazać zatem należy, że wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. R. B. zwrócił się do Nadleśnictwa [...] o oszacowanie szkody wyrządzonej przez zwierzynę w na jeżącej do niego uprawie dyni zwyczajnej, na opisanych wcześniej działkach nr [...] oraz [...]. Jednocześnie udzielił pełnomocnictwa, do działania w swoim imieniu, dla ojca – R. B., które to pełnomocnictwo obejmowało wszelkie działania w kwestiach dotyczących opisanej powyżej szkody.

W ocenie Sadu nie budzi najmniejszych wątpliwości, że podpisujący w toku postępowania dokumenty – R. B. – działał w umocowaniu i nie podważono skutecznie zakresu, ani ważności jego pełnomocnictwa. Zarzuty skarżącego w tej mierze są gołosłowne i pozbawione podstaw.

W katach sprawy znajduje się protokół nr [...]/2018 r. (k. 4 i następne akt administracyjnych), w którym pełnomocnik poszkodowanego sam wyraźnie wskazał, że "Końcowe rozliczenie odbyło się dopiero [...].11.2018 r.". W tych okolicznościach, wobec zarzutów skarżącego, dotyczących braku na protokole daty jego sporządzenia, nie ulga wątpliwości, że nastąpiło to najpóźniej dnia [...] listopada 2018 r.

Tę samą datę wskazuję protokół (bez numeru) znajdujący się w aktach administracyjnych (k. 3 i następne) podsiany również prawidłowo i na mocy ważnego umocowania przez R. B..

Sporządzonym na dzień [...] listopada 2018 r. Operat szkody łowieckiej wskazuje również, że dnia [...] listopada 2018 roku policzono uszkodzone dynie pozostawione na polu, a z czynności tych sporządzono protokół, stanowiący załącznik nr [...] do opinii. Wskazano także, iż w czynności brał udział m.in. pełnomocnik poszkodowanego – [...] R. B.. Z operatu wynika również, co stanowi w pewien sposób kontekst niniejszej sprawy, że podczas kontroli dokonanego zbioru przedstawiciel Nadleśnictwa stwierdził, że na przyczepie z uszkodzonymi przez zwierzynę dyniami (podlegającymi wycenie) znajdowały się także m.in. dynie, które nie były uszkodzone przez zwierzynę łowną. Niektóre nie posiadały żadnych uszkodzeń, były tez przypadki świeżych uszkodzeń polegających np. na pęknięciu warzywa. Z tego powodu zmieniono wariant wyliczenia szkody.

Przechodząc do rozważań prawnych wskazać należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono postanowienie wydane w oparciu o art. 134 Kpa, który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Z mocy art. 49a ust. 1 ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania prowadzonego przez nadleśniczego lub dyrektora regionalnej dyrekcji [...] Lasy Państwowe w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd wyjaśnia również, że pojęcie odpowiedniego stosowania przepisów oznacza w zależności od okoliczności, że przepisy, do których następuje odesłanie, stosuje się wprost, bez żadnych modyfikacji, bądź stosuje się je z odpowiednimi modyfikacjami, uwzględniającymi specyfikę danej regulacji prawnej, względnie nie stosuje się przepisów, do których następuje odesłanie w ogóle, ze względu na ich bezprzedmiotowość, względnie sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla danych stosunków prawnych.

W myśl art. 46 dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany do wynagradzania szkód wyrządzonych m.in. w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny. Szacowania szkód oraz ustalania wysokości odszkodowania dokonuje zespół składający się z: 1) przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego; 2) przedstawiciela dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego; 3) właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda (art. 46 ust. 2 ustawy). Wniosek o szacowanie szkód, o w tym ustalenie wysokości odszkodowania, właściciel albo posiadacz gruntów rolnych składa do dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego. Szacowanie szkody składa się z oględzin a także z szacowania ostatecznego. Natomiast w myśl art. 46 ust. 7 ustawy, w przypadku szkód wyrządzonych w płodach rolnych, szkód wyrządzonych przez dziki na łąkach i pastwiskach oraz szkód w uprawach, jeżeli szkoda powstała i została zgłoszona bezpośrednio przed sprzętem lub w jego trakcie, dokonuje się wyłącznie szacowania ostatecznego.

Powyższy przepis miał zastosowanie w sprawie, bowiem szkoda została wyrządzona w uprawie dyni przez wskazane zwierzęta. W myśl art. 46c ust. 5 ustawy, niezwłocznie po zakończeniu szacowania ostatecznego dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego sporządza protokół, w trzech jednobrzmiących egzemplarzach po jednym dla każdego członka zespołu, o którym mowa w art. 46 ust. 2 ustawy, czyli także dla właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda. Natomiast wypłaty odszkodowania dokonuje dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego w terminie 30 dni od dnia sporządzenia protokołu z szacowania ostatecznego, od którego nie wniesiono odwołania - art. 46c ust. 8 ustawy.

Zgodnie z art. 46d ust. 1 ustawy, właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego [...] Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoczony przeczy zarzutom skarżącego, wskazując, iż data podpisania protokołu jest niewątpliwa, podobnie jak prawidłowa reprezentacja skarżącego, a podnoszone przez skarżącego okoliczności nie znajdują odzwierciedlanie w materiale dowodowym, zaś zarzuty nie są wiarygodne.

Należy zatem stwierdzić, iż żadne z odwołań wniesionych przez skarżącego nie było wniesione w terminie, a wręcz z jego sporym uchybieniem. Wskazuje na to proste zestawienie dat podniesione przez organ.

Nie sposób bowiem kwestionować w okolicznościach sprawy, że datą, od której należy liczyć bieg terminu do wniesienia odwołania był [...] listopada 2018 r. Nie ulega także wątpliwości, że daty skierowania odwołania do Nadleśniczego to: [...] marca 2019 , a do Dyrektora RDLP - [...] kwietnia 2019 r.

W myśl wyrażonej w tej ustawie regulacji termin siedmiu dni na wniesienie odwołania należy liczyć od dnia podpisania protokołu, nie zaś nawet od dnia jego dostarczenia członkowi zespołu szacującego (w tym również poszkodowanemu) szkody w tym właścicielowi upraw. Regulacja ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co powoduje, że w przypadku jej naruszenia organ właściwy do rozpoznania odwołania zobligowany jest mocą odesłania wyrażanego w art. 49a ust. 1 ustawy stwierdzić na postawie art. 134 Kpa uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznanie odwołania wniesionego w sposób sprzeczny z tymi regulacjami, oznaczałoby ich rażące naruszenie.

Brak wyraźnego pouczenia w protokole o terminie wnoszenia odwołania nie stanowi o tym, że skarżący nie naruszył przewidzianego w art. 46d ustawy terminu na złożenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej braku pouczenia o przysługujących stronie środkach prawnych Sąd w oparciu o stanowisko NSA w wyroku z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 1364/17 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), wyjaśnia że ochrona wynikająca z art. 112 Kpa nie ma charakteru absolutnego, a więc nieograniczonego. Sposób jego zastosowania jest zdeterminowany okolicznościami faktycznymi sprawy. W aktualnym orzecznictwie NSA przyjmuje się, iż błędne informacje odnośnie środka zaskarżenia w żaden sposób nie wpływają na bieg ustawowego terminu - nie zawieszają jego biegu (zob. też wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. II FSK 2125/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie stwierdza NSA w wyroku z dnia 29 sierpnia 2017 r. o sygn. akt II GSK 3250/15 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), w przypadku, gdy organ błędnie objaśnił stronie, że nie przysługuje jej odwołanie, skarga lub powództwo (a taką sytuację uznać należy za równoważną z brakiem pouczenia), zaś strona dowiedziała się o rzeczywistym stanie prawnym już po upływie ustawowego terminu do dokonania takich czynności procesowych, wówczas okoliczność braku pouczenia może jedynie stanowić podstawę do przywrócenia uchybionego terminu. Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest jednak złożenie wniosku w trybie art. 58 § 2 Kpa. Zgodnie z tym przepisem wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Odmienna sytuacja zachodzi wówczas, gdy błędne pouczenie polegało na wskazaniu stronie innego (dłuższego) terminu niż ustawa wyznacza dla danego środka zaskarżenia. Tylko wówczas przyjmuje się, że wniesienie środka prawnego po terminie należy uznać za skuteczne z mocy samego art. 112 Kpa, bez konieczności jego przywracania (tak również NSA w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. I OZ 738/18, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że nawet przy uznaniu protokołu za akt administracyjny oparty o przepisy Kpa, skarżony organ nie mógłby rozpoznać wniesionego odwołania w sposób merytoryczny. Jedyne prawidłowe rozwiązanie zaistniałego problemu, to takie jakie przyjęto w postaci postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego - 134 Kpa

W oparciu o zaprezentowane wyżej stanowisko NSA, które Sąd w pełni podziela, stwierdzić należało, iż okoliczności opisane przez skarżącego w treści wniesionego odwołania w postaci niepouczenia o prawie wniesienia odwołania, mogły stanowić podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 58 Kpa. Instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu na mocy odesłania wyrażonego w przepisach powołanej wyżej ustawy. Nie ulega jednak wątpliwości, że z powyższego wniosku skarżący nie skorzystał.

W opisanych okolicznościach należało orzec jak w sentencji, w oparciu o art. 151 Ppsa.