Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1508/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.156 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. P. i J. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. i J. P. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. K. pozwolenia na budowę silosu przejazdowego na kiszonkę.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany

i udzielił H. K. pozwolenia na budowę silosu przejazdowego na kiszonkę wg załączonego projektu budowlanego na terenie położonym w miejscowości [...], na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem 500.

Wnioskiem z 19 maja 2014 roku J. i J. P. wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania, podnosząc, iż pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowieniem z [...] lipca 2014 roku Wojewoda [...] odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji Starosty [...], natomiast postanowieniem z [...] lipca 2014 r. Wojewoda [...] , w trybie art. 61 a kpa, odmówił wnioskodawcom wszczęcia postępowania, zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - postanowieniem z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2874/14 uchylił rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji.

Następnie decyzją z [...] września 2016 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 w związku za art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej kpa) i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 290) po wszczęciu na wniosek J. P. i J. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu H. K. pozwolenia na budowę silosu przejazdowego na kiszonkę wg załączonego projektu budowlanego na terenie położonym w miejscowości [...], na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numer [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Po przedstawieniu przesłanek wynikających z art. 156 § 1 kpa oraz kręgu podmiotów uznawanych za strony postępowania w trybie zwykłym i w trybie stwierdzenia nieważności, Wojewoda wyjaśnił, że J. P. i J. P., którzy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...], są właścicielami działki oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem [...], która względem działki oznaczonej numerem [...] znajduje się od strony północnej.

Przedmiot inwestycji - silos, został zaprojektowany w odległości 13,6 m od granic działki numer [...] będącej we własności wnioskujących, około 17,5 m od usytuowanego na działce numer [...] budynku mieszkalnego oraz około 22 m od znajdującej się na tej działce studni. Natomiast granica działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...], będącej własnością Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w [...] znajduje się

w odległości około 3 m od projektowanego zamierzenia.

Dalej Wojewoda podał, że zapisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U.

z 1997 r., nr 132, poz. 877 ze zm.), które obowiązywały w dacie wydania analizowanej decyzji, tj. 7 marca 2012 roku, nie określały warunków sytuowania silosów na kiszonkę względem innych obiektów budowlanych, czy też nieruchomości. Zapis § 8 powyższego rozporządzenia odnosił się jedynie do odległości sytuowania silosów na zboże i pasze

o pojemności większej niż 100 ton. Normy odległościowe dla budowli rolniczej, jaką jest silos na kiszonkę zostały wprowadzone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 marca 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 18 kwietnia 2013 r.) i obowiązują obecnie.

Następnie Wojewoda uznał, że J. P. i J. P. posiadali interes prawny, do zainicjowania postępowania nieważnościowego, bowiem ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, interes taki posiada również Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w [...], która dysponuje prawem własności do działki oznaczonej numerem [...].

Wywiódł dalej, iż zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010, nr 243, poz. 1623 t. j. ) obowiązującej na dzień 7 marca 2012 r., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, które

w jego ocenie zostały spełnione. Dodatkowo wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - w szczególności wbrew twierdzeniom skarżących nie miał tu zastosowania § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) dotyczący zabudowy przemysłowej w tym magazynowej. Silos na kiszonkę jest budowlą rolniczą,

a nie magazynową. W jego ocenie nie miał również zastosowania § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczący zbiorników na nieczystości ciekłe. Kiszonka to rodzaj zakonserwowanej paszy, np. z zielonek, parowanych ziemniaków lub wysłodków. Natomiast studnia betonowa BS na sok

z kiszonki stanowi część projektowanego silosu. Soki z kiszonki nie są nieczystościami ciekłymi w rozumieniu przepisów prawa, a zbiornik nie zbiornikiem na nieczystości ciekłe.

W podsumowaniu Wojewoda podniósł, że w dacie wydania analizowanej decyzji kwestionowana inwestycja zachowuje przewidzianą w przepisach prawa odległość od znajdującej się na działce numer [...] studni, która oddalona jest od silosu o około 20 m. Natomiast soki z kiszonki odprowadzane mają być do studni na odcieki. W związku

z czym ochrona ujęcia wody na działce numer [...] została zapewniona.

Odnosząc się do spełnienia przez zaprojektowaną inwestycję - silos na kiszonkę - zachowania norm odległościowych względem zabudowy znajdującej się na działkach oznaczonych numerem [...] i [...] wskazał, iż w dacie wydania analizowanej decyzji, nie obowiązywały przepisy, które wskazywałby na konieczność zachowania jakichkolwiek odległości w stosunku do nieruchomości i obiektów w bezpośrednim sąsiedztwie.

Natomiast fakt obowiązywania na dzień złożenia wniosku przez J. i J. P. § 8a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

z 7 października 1997 r. i wynikający z tego zapisu warunek zachowania odległości,

o którym mowa w pkt 1, tj. 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach, pomimo niezachowania tej odległości przez zaprojektowaną inwestycję (w dacie złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji) nie może wpływać na uznanie, iż analizowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Uwzględniając zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004, nr [...], Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) obowiązującego na sąsiadującym z inwestycją terenie działek oznaczonych numerami [...] i [...], organ I instancji stwierdził , że przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu tych działek zgodnie z ich przeznaczeniem.

Ponadto kontrolowana decyzja Starosty Nyskiego nie narusza rażąco innych przepisów, nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Rozpoznając odwołanie J. P. i J. P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

Uzasadniając decyzję, po przedstawieniu stanu sprawy organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], jest budowa silosu przejazdowego do magazynowania kiszonki dla bydła na działce nr ew. [...] w [...].

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

Inwestor H. K. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę

z dnia 15 lutego 2012 r. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działka o nr ewid. [...]) na cele budowlane, zatem jak podał organ odwoławczy, należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wyjaśnił dalej, iż z akt sprawy wynika, że fragment działki nr ew. [...], na którym realizowana była inwestycja objęty był uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w części dotyczącej wsi [...]. Przedmiotowa inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem RS (w części opisowej planu oznaczonym symbolem RSp). Stosownie do § 6 ust. 2 teren oznaczony symbolem RSp stanowi teren zabudowy mieszkaniowej zagrodowej siedliskowej. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 7 przez zabudowę zagrodową siedliskową należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych, położone w przestrzeni niezabudowanej - o powierzchni gospodarstwa przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...]

Organ odwoławczy odniósł się do definicji zabudowy zagrodowej - § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanych decyzji), przez którą należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Przytoczył definicję gospodarstwa rodzinnego oraz gospodarstwa rolnego w świetle kodeksu cywilnego.

Analizując powyższe kwestie GINB doszedł do przekonania, że realizacja spornego przedsięwzięcia na terenie oznaczonym [...], na którym dopuszczalna jest zabudowa zagrodowa, w rozumieniu podanych przepisów, nie narusza rażąco prawa, bowiem projektowane obiekty mogą być postrzegane jako elementy gospodarstwa rolnego w powyższym znaczeniu.

W rezultacie, jak podał organ odwoławczy lokalizacja spornej inwestycji na działce nr ew. [...] położnej w [...], nie narusza rażąco ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w części dotyczącej wsi [...], w zakresie przeznaczenia terenu.

Zatem kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 ze zm.) odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej:

- od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi

oraz od budynków inwentarskich -15 m,

od innych budynków - 8 m,

od biogazowni - 15 m,

od składu węgla i koksu -15 m,

od granicy działki sąsiedniej - 5 m.

Wywiódł, że z projektu budowlanego nie wynika czy projektowany silos na kiszonkę ma pojemność większą niż 100 ton i w związku z powyższym nie można jednoznacznie wskazać, iż ww. § 8 rozporządzenia będzie miał zastosowanie

w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego, nawet gdyby przedmiotowy silos na kiszonkę miał pojemność większą niż 100 ton, to nie można mówić aby jego usytuowanie rażąco naruszało prawo, gdyż z projektu zagospodarowania terenu (zob. projekt budowlany rys. 1, str. 9) wynika, że silos przejazdowy na kiszonkę znajduje się w odległości 13,6 m od granicy z działką nr ew. [...] (będącą własnością odwołujących się), w odległości ok. 17,5 m od znajdującego się na tej działce budynku oraz

w odległości 3 m od granicy z działką nr ew. [...].

Odległość silosu od granicy z działką nr ew. [...]jest mniejsza niż określona

w ww. § 8 rozporządzenia, to jak podał GINB, należy zwrócić uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż działki o nr ew. [...] i [...] położone w [...], na dzień wydania weryfikowanej decyzji stanowiły grunty orne ([...]), a ponadto mają

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziane to samo przeznaczenie - tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej siedliskowej. Zatem nawet jeśli doszło do uchybienia ww. § 8 rozporządzenia, to nie zaburza ono miejscowych stosunków przestrzennych w stopniu, który nie byłby możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządnego państwa.

Ponadto nie stwierdzono również, aby przedmiotowa inwestycja w sposób rażący naruszała pozostałe przepisy ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., gdyż nie każde naruszenie prawa jest rażące, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które jest niewątpliwe oraz powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno- ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy.

Skargę na powyższą decyzję złożyli J. i J. P. (dalej skarżący), zaskarżając decyzje w całości, zarzucając jej naruszenie prawa:

art. 156 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w toku postępowania organ sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy inwestycja nie ma zgodności z miejscowym planem, zabudowa, która pomiędzy budynki o funkcji mieszkalnej wprowadza obiekt związany ze składowaniem odpadów lub nieczystości na przemysłową skalę jest niedozwolona;

art. 156 §1 pkt 2 art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie polegające na przyjęciu, że § 8 rozporządzenia nie będzie miał zastosowania,

w sytuacji gdy organ nie poczynił wyjaśnień, które określiłby pojemność silosu;

art. 156 §1 pkt 2 kpa i art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane oraz § 35 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie polegające na tym, że organy jak dotąd zaakceptowały zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która w sposób oczywisty zagraża nieruchomości skarżących w sposób faktyczny i prawny, w tym szczególnie poprzez oddziaływanie na wody i ich studnię;

§ 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego polegające na tym, że skarżone w sprawie decyzje nie eliminują z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, nie wiadomo jaką pojemność ma silos oraz jak oddziałuje na otoczenie, zatem pozwolenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa;

art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko [Dz.U z 2016 poz. 353] w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, która nie uwzględnia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa.

Skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania

w tym kosztów zastępstwa procesowego według właściwych norm.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają przepisom prawa.

Wskazać należy, że żądanie skargi może być uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ocenie Sądu powyższe przesłanki nie mają miejsca w niniejszej sprawie.

Ponadto Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 kpa. Podkreślenia wymaga, że tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 kpa, nie rozstrzyga zaś

o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Niewątpliwie rzeczą organu w postępowaniu nieważnościowym nie było rozpatrzenie sprawy co do jej istoty, a jedynie ustalenie czy kontrolowana decyzja

z dnia [...] marca 2012 r. Starosty [...] zatwierdzająca projekt budowlany

i udzielająca pozwolenia na budowę silosu przejazdowego na kiszonkę, była obarczona którąś z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). W orzecznictwie wskazuje się, że termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący" to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży".

Niewątpliwie rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej

w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym (znacznym) ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona

w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy

w całości lub w części (wyrok NSA 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95).

W tej sytuacji nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Z uwagi na to, że przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, od takich wad, które przez swoje istnienie lub przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego.

Przechodząc zatem na grunt sprawy niniejszej, Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że w stosunku do decyzji Starosty [...] z [...] marca 2012 r. nie zaistniała jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 kpa, skutkująca koniecznością wyeliminowania jej z obrotu, zatem zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie zatem stwierdziły organy, iż w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do najdalej wysuniętego zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dotyczące braku sprawdzenia przez organ – zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazać należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 13 sierpnia 2004 r., dotyczący wsi [...], wskazuje, iż inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] (w części opisowej planu [...]). § 6 ust. 2 planu - teren oznaczony symbolem [...] stanowi teren zabudowy mieszkaniowej zagrodowej siedliskowej. Natomiast z § 3 ust. 7 powołanego planu, przez zabudowę zagrodową siedliskową należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarskie i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych położone w przestrzeni niezabudowanej – o powierzchni gospodarstwa przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...].

Za trafne należy uznać przywołanie przez organ odwoławczy definicji zabudowy zagrodowej, znajdującej swoje oparcie w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), przez która należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Sąd zgadza się również z odniesieniem organu do definicji gospodarstwa rolnego w oparciu o kodeks cywilny.

Prawidłowość stanowiska organu wzmacnia § 3 Rozporządzenia z 7 października 1997 r., który stwierdza, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa

o budowlach rolniczych – rozumie się przez to budowle dla potrzeb rolnictwa

i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego.

Biorą pod uwagę wymienione wyżej okoliczności zasadnie uznały organy, że realizacja przedmiotowego silosu przejazdowego na kiszonkę na terenie oznaczonym

w planie [...], na którym za dopuszczalną uznano zabudowę zagrodową nie narusza rażąco prawa.

Ponadto w ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut naruszenia § 8 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W Rozporządzeniu tym nałożono na inwestorów obowiązek zachowania odpowiednich odległości przy budowie silosów na zboże i pasze

o pojemności większej niż 100 ton. Odległości te powinny wynosić 5 m od granicy działki sąsiedniej, 8m od innych budynków oraz 15 m od otworów okiennych

i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz budynków inwentarskich. Wskazać należy, że decyzja Starosty [...] będąca przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym nie narusza przepisów Rozporządzenia, bowiem warunki w nim określone zostały spełnione w ww. decyzji.

Odległość przedmiotowego silosu jest mniejsza od granicy z działka [...] i wynosi ona 3 m od granicy, nie mniej w dacie wydawania spornej decyzji nr [...], zarówno działka [...] jak i działka [...] stanowiły grunty orne, zatem powyższe naruszenie nie stanowi naruszenia rażącego niemożliwego do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa.

Nie sposób również przyznać racji skarżącym co do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (por. wyrok NSA z 14 marca 2006 r., II OSK 643/05, LEX nr 198341).

W § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określono, iż odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, powinna wynosić – licząc od osi studni co najmniej (pkt 3) – 15 m do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. W stanie faktycznym sprawy odległość ta wynosi około 20 m od studni na działce [...] (skarżących).

Z projektu budowlanego załączonego do akt sprawy, nie wynika, czy projektowany silos na kiszonkę ma pojemność większą niż 100 t, nie można w tej sytuacji przyjąć, iż brak podania pojemności silosu (przy określeniu jego objętości w m³) stanowi rażące naruszenie prawa. § 8 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, wskazuje odległość 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zaś

w przedmiotowej sprawie odległość ta wynosi 17,5 m od budynku mieszkalnego na działce 499, co prowadzi do konkluzji, że zarzut skarżących należy uznać za chybiony.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie miał tu zastosowania art. 63 ustawy

z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – powołany w skardze.

W odniesieniu natomiast do stwierdzenia w uzasadnieniu skargi, że soki kiszonkowe są traktowane w literaturze fachowej jako odpad bardzo agresywny o dużej toksyczności, Sąd wyjaśnia, że według Wikipedii: kiszonka to pasza soczysta, np.

z zielonek, parowanych ziemniaków lub wysłodków, zakonserwowana naturalnie (biologicznie) w wyniku fermentacji lub przez dodanie specjalnego preparatu (konserwantu). Ponadto Sąd zauważa, iż przedmiotem sporu był silos na kiszonkę,

a nie na soki kiszonkowe. Skarżący nie przytoczył literatury fachowej stwierdzającej że soki kiszonkowe – są równoznaczne z kiszonką.

Ponadto skarżona decyzja nie narusza innych przepisów prawa, w tym przepisów postępowania art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 kpa, które mogłyby skutkować jej uchyleniem.

W szczególności organ prawidłowo prowadząc postępowanie - zasadnie stwierdził, że nie było przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa które pozwalałyby na stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2012 r.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.