Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1438/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia: WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia niezaewidencjonowanego przychodu za 2008 r. oraz ryczałtu w podatku dochodowym od tej kwoty p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

J. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia niezaewidencjonowanego przychodu za 2008 r. w kwocie 284.087,00 zł oraz ryczałtu w podatku dochodowym od tej kwoty w wysokości 78.124,00 zł, jednocześnie występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem sądu.

Skarżąca wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji jest uzasadniony trudną sytuacją finansową podatnika związaną z brakiem jego płynności w następstwie zaległości kontrahentów, a wszczęcie egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do jej upadłości, a nadto zdaniem skarżącej przedmiotowy przychód został przez nią opodatkowany w roku 2009.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności.

W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Art. 61 § 3 P.p.s.a zawiera zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o zagrożenia, które niekoniecznie muszą występować w dacie rozpoznawania wniosku, lecz których można się spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienia NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LexPolonica).

Obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy.

W orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.).

Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Nie ulega wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji nakładającej obowiązek zapłaty podatku ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje, w postaci uszczuplenia majątku.

Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Nie wykazała ona bowiem, aby w przedmiotowej sprawie rzeczywiście zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wynika to również z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy.

W rozpoznawanym wniosku strona nie uprawdopodobniła żadnych konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że jej sytuacja finansowa jest na tyle trudna, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest wiadome nawet jakimi środkami finansowymi dysponuje wnioskodawczyni.

W ocenie Sądu, samo akcentowanie trudnej sytuacji finansowej nie może być uznane za równoważne z powołaniem się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. "Uszczerbek finansowy" - nawet znaczny - ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto, stosownie do art. 8 – 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu subiektywne obawy skarżącej dotyczące ciężkich skutków egzekucji są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.