Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 400/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie postępowanie umorzono
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 2 , art. 17 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków [...]-M. G. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Przewozów Regionalnych Spółki z o.o. Oddziału [...] w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznania sprawy I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie umarza; III. zasądza od Przewozów Regionalnych Spółki z o.o. Oddziału [...] w K. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 128 zł (sto dwadzieścia osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 7 kwietnia 2014 r. ([...]) na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do Informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) dyrektor Oddziału A. Spółki z o.o. Przewozy Regionalne odmówił A.K. udostępnienia informacji publicznej dotyczącej zatrudnienia osób uprawnionych do kontroli biletów w pociągach w A. Sp. z o.o., powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r., które do spółki wpłynęło w dniu 22 kwietnia 2014 r. A.K. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

W dniu 5 czerwca 2014 r. A.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję z dnia 7 kwietnia 2014 r.

Postanowieniem z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 962/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę tę odrzucił jako wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia.

W dniu 23 października 2014 r. A.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność A. spółki z o.o. Oddziału w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 16 kwietnia 2014 r. o ponowne rozpoznanie sprawy wnosząc o: uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji; zobowiązanie strony przeciwnej do rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 16 kwietnia 2014 r.; zakreślenie organowi 14 dniowego terminu na załatwienie sprawy i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżący podał, że wniosek z dnia 16 kwietnia 20114 r. do chwili złożenia skargi nie został rozpatrzony, co uzasadnia zarzut bezczynności.

W odpowiedzi na skargę z dnia 7 listopada 2014 r. Spółka wniosła o oddalenie skargi, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem sprawa i umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do podjęcia czynności. Wskazała, że decyzją z dnia 7 listopada 2014 r. [...] ) wydaną na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej dyrektor A. Spółka z o. o. Oddział w K. po rozpoznaniu wniosku A.K. o ponowne rozpoznanie sprawy ponownie odmówił udzielenia informacji publicznej.

Wskazała też, że w okresie pomiędzy wydaniem decyzji z dnia 7 kwietnia 2014 r. a złożeniem wniosku o ponowne rozpoznanie spraw nie zaszły zmiany co do zasad ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Spółka uznała zatem, że - skoro jej stanowisko pozostaje niezmienne - nie ma potrzeby wydawania ponownie decyzji.

Do odpowiedzi na skargę dołączono decyzje z dnia 7 listopada 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane to, że wskazany przez skarżącego podmiot jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, oraz że, choć jest jedynie jednostką organizacyjną osoby prawnej, posiada zdolność sądową w postępowaniu wszczętym skargą w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Za takim rozumieniem roli jednostki organizacyjnej (oddziału) osoby prawnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, wywodząc legitymację bierną takiej jednostki ze szczególnych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia (por. wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1680/13 oraz z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1858/13).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe rozstrzygnięcia reguluje przepis art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 sąd zobowiązuje podmiot do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku jej bezzasadności.

W dacie wniesienia skargi Oddział A. Spółki z o.o. Przewozy Regionalne niewątpliwie pozostawał w stanie bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten został złożony w dniu 16 kwietnia 2014 r. i winien być rozpoznany najdalej w dniu 30 kwietnia 2014m r. (art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

W toku postępowania sądowego bezczynność ta ustała, bowiem w dniu 7 listopada 2014 r. stosowana decyzja została wydana.

Zgodnie z art. 149 § 1 zd. 1. Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wobec faktu, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został załatwiony, wydanie orzeczenia stosownego do cytowanej regulacji stało się zbędne. Dlatego w tej części, na podstawie art. 161§ 1 pkt 3 ppsa postępowanie, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć.

Zgodnie jednak z art. 149 § 1 zd. 2. w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle jednolitego obecnie orzecznictwa sądów administracyjnych regulacja ta nie może być rozumiana jako zakaz sądowej oceny charakteru bezczynności, która miała miejsce, a ustała w toku postępowania sądowego (np. przywoływane przez Skarżącą orzeczenia : NSA z dnia 26 lipca 2012 II OSK 1360/12, z dnia 13 listopada 2012 r. I OSK 2626/12). Uwzględnieniem skargi na bezczynność organu jest także potwierdzenie, że bezczynność taka miała miejsce w dacie wniesienia skargi. W tym kontekście użyte w przepisie sformułowanie "jednocześnie" należy odczytywać jako dotyczące zarówno orzeczenia, którym Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu (bo ten w dacie wyrokowania nie został jeszcze podjęty), jak i orzeczenia, w którym Sąd dokonuje oceny charakteru potwierdzanej bezczynności organu.

Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie reguluje kryteriów oceny, o której mowa. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do przedmiotu i okoliczności sprawy.

A Oddział Spółki wydał w sprawie decyzję po upływie ponad 6 miesięcy od dnia, w którym wydanie tej decyzji było możliwe. Nie można jednak pominąć tej okoliczności, że jednostka ta nie jest organem administracji publicznej, a jedynie podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Rola organu administrującego została jej powierzona ustawą szczególną, stosowaną przez ten podmiot sporadycznie. Istotne jest też to, że bezczynność dotyczyła ponownego rozpatrzenia sprawy, po wydaniu pierwszej decyzji, oraz że bezczynność ta w istocie do dnia wniesienia skargi nie była przez skarżącego kontestowana.

Z powyższych powodów należało stwierdzić, że bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie naruszała prawa w sposób rażący.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.