Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SO/Wa 1/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2012 r po rozpoznaniu wniosku R. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I,II, III, IV kwartał 2006 r. oraz I kwartał 2007 r. p o s t a n a w i a odmówić stronie skarżącej przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym– tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne.

R. C., dalej jako skarżący lub strona, wnioskiem z 3 stycznia 2013 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku powołał się na:

- status osoby bezrobotnej;

- prowadzenie wspólnego gospodarstwa z synem – inwalidą

- miesięczne dochody w gospodarstwie 950,- zł (p asieka i zasiłek inwalidzki);

-posiada oszczędności w wysokości 2,5 tys zł oraz 1000 EU

W wykonaniu wezwania referendarza sądowego nadesłała postanowienie o umorzeniu egzekucji komorniczej (wyniku wniosku wierzyciela), ugodę dotyczącą spłat należności, zaświadczenie o wysokości obrotu, informację o przychodach, wyciąg z rachunku bankowego, zakwestionowaną decyzję.

Referendarz sądowy, zauważa, ze skarżący zadeklarował posiadanie ok. 2 tys zł oszczędności, nie wspominają o kwocie 1 tys EUR. Wobec oznaczenia w formularzu PPF wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 32826 zł, referendarz sądowy wskazuje, ze należny wpis od tej wartości to kwota 985 zł. Natomiast skarżący oznaczył – jako oszczędności – kwoty przewyższające przywołane 985 zł i nie wskazał okoliczności uniemożliwiających przeznaczenie posiadanych zasobów na zaspokojenie należności sądowych.

Ubocznie referendarz sądowy zauważa tylko – nie odmawiając skarżącemu prawa kwestionowania całej decyzji podatkowej - że zgodnie z uchwałą NSA 28 stycznia 2008 r. I FPS 7/07, "w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze." Stwarza to możliwość oznaczenia jako wartości spornej z zakwestionowanej decyzji łączną kwotę podatku należnego, nieprawidłowo obliczonego. Wpis należny od tej kwoty skarżący jest także w stanie wygospodarować z posiadanych oszczędności.

Z tych powodów referendarz sądowy, uznał, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1, § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.