Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 416/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a pkt 7, art. 17, art. 18, art. 19 § 1 i § 4, art. 26 § 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: § 6 ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 137 poz 1541
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 22 § , art. 65 § 1, art. 134 i art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 roku sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddziału w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 416/10

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. (dalej: ZUS II Oddział w Ł.) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. (dalej: Naczelnik II US Ł.-B.) z dnia [...] w sprawie uznania się niewłaściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i odmowie przyjęcia do realizacji tytułów wykonawczych o numerach [...]– [...], wystawionych na B. S.-P.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) [dalej u.p.e.a.].

Z załączonych akt administracyjnych wynika, że ZUS II Oddział w Ł. w dniu 5 listopada 2009 r. wystawił tytuły wykonawcze o numerach: od [...] do [...] (które w dalszej części postępowania zostały przenumerowane na numery: od [...] do [...]) obejmujące należności pieniężne należne od B. S.-P. z tytułu nieuiszczonych składek na ubezpieczenie zdrowotne, ubezpieczenie społeczne, na FP i FGŚP. Odpisy tytułów wykonawczych Dyrektor II Oddziału ZUS w Ł. doręczył zobowiązanej w dniu 13 listopada 2009 r.

W toku podjętych czynności Dyrektor II Oddziału ZUS w Ł. ustalił, iż zobowiązana nie pobiera świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego, ani też nie jest zatrudniona, nie pobiera zasiłku chorobowego, nie są znane inne wierzytelności przypadające jej z innych praw ani posiadane rachunki bankowe. Jednocześnie pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. ww. organ wezwał B. S.-P. do wyjawienia nieruchomości oraz praw majątkowych, czego zobowiązana nie uczyniła.

W dniu 3 czerwca 2009 r. ZUS II Oddział w Ł. skierował do Naczelnika II US Ł.-B. i Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. pisma z prośbą o udzielenie informacji, czy B. S.-P. posiada nadpłatę z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych lub z tytułu zwrotu podatku VAT. W pismach tych naczelnicy urzędów skarbowych zostali również poproszeni o wskazanie nazw banków oraz numerów kont bankowych zobowiązanej.

W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. poinformował, iż B. S.-P. nie figuruje w prowadzonej przez niego ewidencji podatników, a Naczelnik II US Ł.-B. zawiadomił, iż zobowiązana: nie posiada nadpłaty z tytułu podatku VAT, z tytułu podatku dochodowego i nie zgłosiła posiadania rachunku bankowego.

Następnie, przy piśmie z dnia 28 grudnia 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. w związku z bezskutecznością egzekucji prowadzonej przez Dyrektora II Oddziału ZUS w Ł. przekazał do Naczelnika II US Ł.-B. przedmiotowe tytuły wykonawcze, celem dalszego prowadzenia egzekucji.

Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 19, art. 20 i art. 123 k.p.a. w zw. z art. 17 u.p.e.a. Naczelnik II US Ł.-B. uznał się niewłaściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i odmówił przyjęcia do egzekucji tytułów wykonawczych, wystawionych na B. S.-P. Pouczył także, że na postanowienie zażalenie nie przysługuje. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego, Dyrektor ZUS II Oddział w Ł. "nie wykorzystał w pełni swoich możliwości do stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 19 § 4 u.p.e.a.".

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie, ZUS II Oddział w Ł. wniósł o uchylenie ww. postanowienia uznając odmowę przyjęcia tytułów wykonawczych za bezzasadną. Wskazał, że z uwagi na bezskuteczność postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Dyrektora II Oddziału ZUS, skierowanie tytułów wykonawczych do Naczelnika II Urzędu Skarbowego Ł.-B. celem dalszego prowadzenia egzekucji jest zgodne z dyspozycją § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz.1541 z późn. zm.). Zarzucił, że Naczelnik II US Ł.-B. wymaga od Dyrektora II Oddziału ZUS w Ł. ustalenia ruchomości i nieruchomości zobowiązanej, mimo iż sam powołuje się na art. 19 § 4 u.p.e.a., z którego wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości stosowania egzekucji z tych składników majątku przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wskazał ponadto, iż w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS gromadzone są informacje o rachunkach bankowych zobowiązanej i podleganiu ubezpieczeniom przez zobowiązaną z innych tytułów niż działalność gospodarcza. ZUS dysponuje także informacjami na temat pobierania przez zobowiązaną świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Wszystkie powyżej wymienione informacje zostały zweryfikowane, dodatkowo podjęto czynności zmierzające do ustalenia majątku zobowiązanej w celu zastosowania wszystkich środków egzekucyjnych wskazanych w art. 19 § 4 u.p.e.a., a dowody na to załączono do tytułów wykonawczych. Podkreślił, że żaden przepis u.p.e.a. nie dopuszcza możliwości odmowy przyjęcia tytułów przez naczelnika urzędu skarbowego. Art. 29 § 2 u.p.e.a. reguluje jedynie instytucję zwrotu tytułu wierzycielowi, ale żaden z przewidzianych tam przypadków nie zachodzi w tej sprawie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że przepisem regulującym zwrot tytułów wykonawczych w trybie u.p.e.a. jest art. 29 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji zwracając tytuł wierzycielowi, jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. Z treści przytoczonego art. 29 wynika – zdaniem organu – że zwrot tytułów wykonawczych wierzycielowi może nastąpić w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ egzekucyjny na podstawie art. 29 § 1 ww. ustawy, przed wszczęciem egzekucji administracyjnej.

W analizowanej sprawie odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanej w dniu 13 listopada 2009 r. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż doszło do wszczęcia przez Dyrektora ZUS II Oddziału w Ł. postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje m.in., z chwilą doręczenia przez organ egzekucyjny odpisu tytułu wykonawczego. Zatem – jak stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. – w przedmiotowej sprawie art. 29 u.p.e.a. nie mógłby znaleźć zastosowania.

W ocenie organu, skoro podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły art. 19, art. 20 i art. 123 k.p.a. w zw. z art. 17 u.p.e.a., a żaden z przepisów powołanych wyżej ustaw nie zawiera regulacji prawnej, która stanowiłaby podstawę do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie przyjęcia do egzekucji tytułów wykonawczych, na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] nie przysługuje zażalenie.

Zgodnie zaś z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania ( zażalenia)

Reasumując, organ stwierdził, że zażalenie na postanowienie, w sprawie uznania się niewłaściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i odmowy przyjęcia do realizacji przedmiotowych tytułów wykonawczych wystawionych na B. S.-P., zostało wniesione bez podstawy prawnej i jako takie jest niedopuszczalne.

Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. złożył Dyrektor II Oddziału ZUS w Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu skargi ZUS II Oddział w Ł. zarzucił przede wszystkim, że rozstrzygnięcie sprawy i wydanie postanowienia nastąpiło w oparciu o niewłaściwe przepisy, tj. w oparciu o przepisy k.p.a. a nie przepisy u.p.e.a., które regulują m.in. zasady współdziałania wierzyciela i organu egzekucyjnego. Zdaniem ZUS II Oddział w Ł., Dyrektor Izby Skarbowej, jako organ sprawujący nadzór nad egzekucją administracyjną, winien zbadać, czy współdziałanie wierzyciela, tj. II Oddziału ZUS w Ł. z organem egzekucyjnym, tj. Naczelnikiem II US Ł.-B. było zgodne z przepisami u.p.e.a. W szczególności winien ustalić, czy obowiązujące przepisy u.p.e.a. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r., nr 137, poz. 1541 ze zm.) dopuszczają w ogóle możliwość odmowy przyjęcia tytułów wykonawczych przez naczelnika urzędu skarbowego.

Powtarzając zarzuty z zażalenia ZUS podkreślił, że wierzyciel w przypadku wystąpienia przesłanki bezskuteczności egzekucji nie mógł nie przekazać tytułów wykonawczych do Naczelnika II US Ł.-B., a zatem ten nie mógł odmówić ich przyjęcia. Powyższe potwierdza – zdaniem skarżącego – art. 29 § 2 u.p.e.a., który zawiera instytucję zwrotu tytułów wierzycielowi, natomiast żaden z przepisów ww. ustawy nie dopuszcza możliwości odmowy przyjęcia tytułów przez naczelnika urzędu skarbowego. Powołany przepis bardzo precyzyjnie określa także przesłanki zwrotu tytułów wierzycielowi, z których wynika, iż tytuł wykonawczy może zostać zwrócony wierzycielowi jedynie w dwóch przypadkach, tj. jeżeli obowiązek którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a.

Reasumując, zdaniem skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. winien, po pierwsze zbadać zgodność odmowy przyjęcia tytułów przez Naczelnika II US Ł.-B. z przepisami u.p.e.a., w szczególności w kontekście zapisów art. 26 i art. 29 ww. ustawy, a następnie dokonać rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu co do meritum sprawy, tj. powinien albo uchylić postanowienie Naczelnika II US Ł.-B. albo utrzymać je w mocy. Zamiast tego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. niedopuszczalność zażalenia, a tym samym nie wypełnił dyspozycji art. 23 § 4 pkt 2 w zw. z art. 26 i art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. stanowi podstawę do jego uchylenia.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd jest wyłącznie legalność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika II Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...]. Poza oceną Sądu muszą więc znaleźć się te zarzuty, które dotyczą zgodności z prawem postanowienia organu I instancji.

W tym miejscu przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 1a pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) [dalej: u.p.e.a.], za organ egzekucyjny uważa się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. O tym, które organy pełnią funkcje organów egzekucyjnych przesądzają przepisy ustawy egzekucyjnej oraz przepisy szczególne.

Artykuł 19 § 1 u.p.e.a. ustala, że organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem § 2-8.

W art. 19 § 4 u.p.e.a. przewidziano tzw. wyspecjalizowany organ egzekucyjny, jakim jest Dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zob. szerzej Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2008, str. 78). Organ ten stosownie do treści tego przepisu jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez ten oddział, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Dyrektor oddziału ZUS występuje w podwójnej roli : wierzyciela - podmiotu uprawnionego do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym oraz organu egzekucyjnego - organu uprawnionego do stosowania w części określonych w ustawie środków egzekucyjnych w celu wyegzekwowania ciążących na zobowiązanych należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i należności pochodnych.

W rozpatrywanej sprawie bezsporny jest fakt, że doszło do wszczęcia przez Dyrektora II Oddziału ZUS w Ł. postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej B. S.–P., gdyż odpisy tytułów wykonawczych zostały jej doręczone w dniu 13.11.2009 r.( art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, zaistniał spór co do tego, który organ egzekucyjny jest właściwy do dalszego prowadzenia egzekucji, czy organ egzekucyjnym, będący jednocześnie wierzycielem, tj. Dyrektor II Oddziału ZUS w Ł., czy organ egzekucyjny jakim jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.–B.

Dyrektor Oddziału ZUS ocenił, że podjęte przez niego czynności egzekucyjne okazały się bezskuteczne i na podstawie § 6 ust. 5 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137 poz. 1541 ze zm.) skierował tytuły wykonawcze celem dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.–B.

Naczelnik II US Ł.-B., postanowieniem z dnia [...] uznał się jednak niewłaściwym do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego i odmówił przyjęcia do egzekucji tytułów wykonawczych. Pouczył jednocześnie, że na jego postanowienie nie przysługuje zażalenie. Ten pogląd podzielił również Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydając na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 i art. 18 u.p.e.a. postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez ZUS II Oddział w Ł..

W ocenie Sądu, w takim stanie faktycznym sprawy, stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jest nieprawidłowe.

W myśl art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Wskazany wyżej przepis art. 65 § 1 k.p.a. na mocy art. 18 u.p.e.a. ma również odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym.

Nie ulega wątpliwości, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010 r. organ egzekucyjny jakim jest Naczelnik II US Ł.-B. uznał się niewłaściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i odmówił przyjęcia od ZUS II Oddział w Ł. tytułów wykonawczych do egzekucji. Stwierdzenie niewłaściwości i odmowa przyjęcia tytułów wykonawczych oznaczały w tym wypadku faktyczne przekazanie sprawy z powrotem do Dyrektora Oddziału ZUS. W ocenie Sądu, z treści postanowienia jednoznacznie zatem wynika, że zostało ono wydane w przedmiocie właściwości rzeczowej organu egzekucyjnego, choć w jego podstawie prawnej nie przywołano wskazanego wyżej przepisu art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Ponieważ na postanowienie takie w myśl art. 65 § 1 zd. 2 k.p.a. przysługuje zażalenie, wierzycielowi, jakim jest ZUS II Oddział w Ł., przysługiwało zażalenie na to postanowienie na postawie art. 17 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a., mimo błędnego pouczenia w tym zakresie. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa. Z powyższych względów zażalenie wniesione z zachowaniem 7 – dniowego terminu winno zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy.

Skoro bowiem Naczelnik II US Ł.-B. przekazał sprawę zgodnie z właściwością do innego organu, a to wynika z treści orzeczenia organu I instancji, to orzeczenie to mogło być zaskarżone w toku instancji do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Pogląd, że w takim przypadku przekazania sprawy wg właściwości, wierzycielowi, tj. Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przysługuje zażalenie, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13.04.2010 r. w sprawie II FSK 2102/08 (niepublikowany). Dodatkowo zauważyć należy, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zostało doręczone zobowiązanej, mimo że wydane zostało już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, podobnie jak zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.

Osobną kwestię stanowi możliwość ewentualnego wdania się przez zainteresowane organy w spór kompetencyjny (art. 22 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), w sytuacji, gdyby żaden z nich nie uznał się za właściwy w sprawie. Nie jest jednak rolą Sądu rozstrzyganie tych kwestii .

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdzając niedopuszczalność zażalenia ZUS II Oddział w Lodzi na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] dopuścił się obrazy art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 i 18 u.p.e.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji winien merytorycznie ocenić zasadność złożonego przez stronę skarżącą zażalenia i wydać stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

R.A.