Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 428/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 249a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 15 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1573/15 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2015 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1573/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie z wniosku P. B. z dnia 28 stycznia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł skargę na ww. decyzję z dnia 5 czerwca 2015 r., w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. wniosek skarżącego oddalił. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem skarżący wniósł sprzeciw, który postanowieniem Sądu z dnia 28 października 2015 r. został oddalony. Z kolei zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r., o sygn. akt II FZ 979/15. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W dniu 28 stycznia 2016 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 1573/15, odrzucił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r., o sygn. akt II FZ 210/16, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r. stało się prawomocne z dniem 15 kwietnia 2016 r. Następnie starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 maja 2016 r., na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako P.p.s.a.), umorzył postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. Skarżący złożył sprzeciw podnosząc, że nie ma możliwości sądowego dochodzenia swoich praw w sytuacji, w której nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Ponadto wskazał, że jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. wskazując na treść art. 249a P.p.s.a. postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy umorzył.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych, gdyż jego dochody drastycznie spadły.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był przepis art. 249a P.p.s.a., zgodnie z którym postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy umarza się jeśli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne. W niniejszej sprawie - jak wskazał Sąd pierwszej instancji - Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r., o sygn. akt II FZ 210/16, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r., mocą którego została odrzucona skarga wywiedziona w niniejszej sprawie. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r. stało się prawomocne z dniem 15 kwietnia 2016 r. Powyższe oznacza zatem, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd została ostatecznie i prawomocnie zakończona. W konsekwencji stwierdzono, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, zainicjowane przez skarżącego wnioskiem z dnia 28 stycznia 2016 r. należy umorzyć, bowiem rozpoznanie tego wniosku, na skutek uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu skargi, stało się zbędne. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela i za słuszną uznaje ocenę wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji. Mając zatem na uwadze stan sprawy zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało uznać za prawidłowe. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne w rozumieniu art. 249a P.p.s.a.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.