Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3148/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 174, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1, art. 107
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Leszek Kamiński /spr./ sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. B. M. i A. im. L. Z. w K. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 908/13 w sprawie ze skargi Z. B. M. i A. im. L. Z. w K. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 19 lutego 2013 r. nr ... w przedmiocie nakazu usunięcia drzew i krzewów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 908/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. B. M. i A. im. L. Z. w K. S.A. z siedzibą w K., zw. dalej skarżącą lub zakładem, na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 19 lutego 2013 r. w przedmiocie nakazu usunięcia drzew i krzewów.

W motywach zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki podał, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działek oznaczonych numerem ew. ... i ..., obręb .. Ś., w K. Działki te położone są w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w międzywalu rzeki W. Przeprowadzona przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. Z. Z. W. K. Nadzór Wodny w K. w dniach 25 i 26 stycznia oraz 13 lutego 2012 r. inwentaryzacja drzew i zakrzaczeń lewego brzegu rzeki W. od km ... do km ... odcinek od Mostu K. do awanportu górnego S. W. D. wykazała, że na przedmiotowych działkach rosną drzewa i krzaki. Następnie w oparciu o wyżej przeprowadzoną inwentaryzację, w dniu 12 lipca 2012 r. dokonano komisyjnej kwalifikacji drzew i zakrzaczeń do wycinki. W skład komisji weszli przedstawiciele: Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Z. Z. W. k., Nadzoru Wodnego w K. oraz Wydziału Zieleni Miejskiej Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.. Komisja zakwalifikowała do wycięcia rosnące na działce nr ew. ... drzewa: wierzby – 2 szt., jesion – 1 szt., brzoza – 1 szt., dzika śliwa – 1 szt. oraz 5 m² zakrzaczeń wierzby, a na działce nr ew. ... drzewa: olchę czarną – 4 szt., topolę – 1 szt. oraz 3 m² zakrzaczeń bzu czarnego (w stopie wału p. powodziowego). W toku postępowania organy wykazały, że rosnące w międzywału na przedmiotowych działkach drzewa i zakrzaczenia, wyszczególnione w decyzji organu pierwszej instancji, mogą powodować ograniczenie spływu wód, oddziaływać na podpiętrzenie fali powodziowej oraz osadzanie się materiału naniesionego przez rzekę, co może wpływać na zmniejszenie przekroju międzywala. Tym samym, ich usunięcie przyczyni się do zapewnienia właściwych warunków przepływu wód powodziowych.

Sąd Wojewódzki uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 7 sierpnia 2012 r., co potwierdza zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 9 sierpnia 2012 r. Wprawdzie w zawiadomieniu błędnie wskazano, że postępowanie zostało wszczęte w dniu 24 kwietnia 2012 r. na wniosek Zarządu Zlewni W. z dnia 20 kwietnia 2012 r. Faktem jest, że Zarząd Zlewni W. pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r., które wpłynęło do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu 24 kwietnia 2012 r., zwrócił się o wydanie decyzji dotyczącej wycinki drzew i krzewów na lewym brzegu W., odcinek km ... – ... od Mostu K. do awanportu górnego SW D. W załączeniu do tego pisma przesłano inwentaryzację drzew i zakrzaczeń tego odcinka W. wskazanych do wycinki, dokumentację fotograficzną oraz wypisy z rejestru gruntów i wyrysy z mapy ewidencyjnej z naniesionym porostem. W piśmie tym zawnioskowano o przeprowadzenie komisyjnej kwalifikacji drzew do wycinki. Komisyjnej kwalifikacji drzew oraz zakrzaczeń do wycinki dokonano w dniu 12 lipca 2012 r. Z czynności tej sporządzono protokół, Zarząd Zlewni W. przesłał do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Wydział Ośrodka Koordynacyjno-Integracyjnego Ochrony Przeciwpowodziowej. Zarząd Zlewni W., jako jednostka organizacyjna Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. nie posiada osobowości prawnej i służy do pomocy w wykonywaniu zadań należących do kompetencji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Mając na uwadze powyższe, Sąd Wojewódzki stwierdził, że Zarząd Zlewni W. nie ma przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 7 listopada 2012 r. Jako terenowa jednostka organizacyjna Regionalnego Zarządu przygotował materiał do wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 88l ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145, ze zm.), zw. dalej Prawem wodnym. Pozwoliło to Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wszcząć z urzędu w dniu 7 sierpnia 2012 r. postępowanie administracyjne w oparciu o ww. przepis. Zatem przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 7 sierpnia 2012 r., a nie w dniu 24 kwietnia 2012 r., jak w nim błędnie napisano. W dniu 14 sierpnia 2012 r. Prezes zakładów zapoznał się z aktami sprawy. Inwentaryzacja i kwalifikacja drzew i krzaków do wycięcia została przygotowana przez wyspecjalizowane podmioty przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie. Zatem strona skarżąca po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie miała możliwość zakwestionowania tego materiału w zakresie dotyczącym przedmiotowych działek, co wskazuje, że w sprawie nie został naruszony art. 10 § 1 k.p.a.

Sąd Wojewódzki argumentował, że decyzja nakazująca wycięcie drzew lub krzewów, zgodnie z art. 88l ust. 11 Prawa wodnego wymaga uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w toku postępowania administracyjnego uzyskał takie uzgodnienie, gdyż Regionalny Dyrektor ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 30 października 2012 r. uzgodnił pozytywnie projekt decyzji. Postępowanie uzgodnieniowe jest odrębnym postępowaniem od postępowania głównego. Strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżyła postanowienie uzgodnieniowe, a tylko taka sytuacja procesowa mogłaby mieć wpływ na treść zaskarżonych decyzji. Zdaniem Sądu, skoro postanowienie to nie było zaskarżone, zarzut przedwczesnego wydania decyzji przez organ pierwszej instancji pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonych decyzji.

Sąd Wojewódzki wskazał, że uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., według którego, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Jest to przepis regulujący współdziałanie organów przy wydawaniu decyzji. Istota unormowania polega na tym, że inny organ ma przedstawić swoje stanowisko w określonym zakresie. Oznacza to, że wymóg uzgodnienia oparty jest na założeniu, iż w określonym zakresie konieczne jest zajęcie stanowiska przez inny organ, niż organ właściwy do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Zatem, tryb wskazany w art. 106 k.p.a. ma zastosowanie w sytuacji, w której przed podjęciem decyzji organ zwraca się o wyrażenie stanowiska do innego organu administracji publicznej. Sąd zauważył, że zakres uzgodnienia obejmuje zamierzoną treść decyzji przedstawioną w projekcie decyzji. Co za tym idzie, może mieć ono decydujący wpływ na końcowe rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu głównym. Wynik postępowania uzgodnieniowego w postaci odmowy uzgodnienia ma charakter wiążący.

Sąd Wojewódzki argumentował, że organ pierwszej instancji w decyzji wskazał ilość i rodzaj drzew i krzewów podlegających wycięciu. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwentaryzacja drzew i krzewów podlegających usunięciu w ramach tej decyzji znajduje się w aktach sprawy. Zatem na podstawie inwentaryzacji, do której decyzja się odwołuje, możliwe jest zidentyfikowanie drzew i krzewów objętych nakazem usunięcia. Sąd Wojewódzki zauważył również, że wszystkie drzewa objęte inwentaryzacją oznaczone zostały przypisaną im liczbą porządkową, która, jak wskazuje dokumentacja fotograficzna została naniesiona na każde drzewo w terenie celem umożliwienia ich identyfikacji.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 88l ust. 11 w zw. z art. 88l ust. 7 pkt 2 Prawa wodnego w zw. z art. 106 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie została uzgodniona z właściwym organem, bowiem została wydana bez wprowadzenia zapisów wskazanych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 30 października 2012 r. o warunkowym uzgodnieniu projektu decyzji,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami naruszającymi przepisy:

a) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a., poprzez uznanie, że brak zawiadomienia strony o terminie oględzin konwaliduje późniejsze zapoznanie się strony z aktami sprawy, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa,

b) art. 107 k.p.a., przez pominięcie w treści decyzji identyfikacji drzew i krzewów przeznaczonych do wycinki oraz abstrakcyjne odesłanie w tym zakresie do "akt sprawy",

c) art. 61 § 1 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że postępowanie w spawie zostało wszczęte z urzędu w dniu 7 sierpnia 2012 roku, podczas gdy w zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania oraz decyzji organ wyraźnie wskazał, iż w dniu 24 kwietnia 2012 r. wszczął postępowanie na wniosek Zarządu Zlewni W.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z treścią postanowienia z 30 października 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił uzgodnić pozytywnie projekt decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej "pod warunkiem wprowadzenia do decyzji zapisu dotyczącego konieczności przeniesienia budek lęgowych ptaków, umieszczonych na drzewach przeznaczonych do usunięcia, na drzewa pozostawione do pielęgnacji". W ocenie skarżącej, decyzja z dnia 7 listopada 2012 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie zawiera zapisów spełniających wymagania ww. postanowienia. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nakazał jedynie dokonanie wycinki poza okresem lęgowym ptaków. Tym samym, w ocenie skarżącej, doszło do oddalenia skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana wbrew warunkom nałożonym na organ w postanowieniu o uzgodnieniu.

Ponadto, zdaniem skarżącej, został on pozbawiony możliwości uczestnictwa w czynnościach dowodowych (oględzinach) przeprowadzanych przez organy. Skarżąca argumentował, że nie można uznać, iż brak prawidłowego zawiadomienia strony o terminie oględzin konwaliduje późniejsze zapoznanie się strony z aktami sprawy. W ocenie skarżącej, Sąd błędnie uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił ilość i rodzaj drzew i krzewów podlegających wycięciu. Skarżąca argumentowała, że aby decyzja zezwalająca na usunięcie drzew była wykonalna, musi zawierać kompletny wykaz drzew przewidzianych do usunięcia. Zaś organ dokonując odniesień poza ramy decyzji nie zamieścił w uzasadnieniu żadnych wskazówek umożliwiających identyfikację dokumentów w aktach sprawy, tj. niewskazana została karta akt sprawy, data sporządzenia dokumentu, ani znak sprawy. Skarżąca wskazała, że rażące uchybienia w tym zakresie odnoszą się do obowiązku usunięcia 8 m2 zakrzaczeń na działkach ... oraz ... bez podania, jaka powierzchnia ma być usunięta na poszczególnych działkach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której, w rozpatrywanej sprawie, się nie dopatrzono. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącej, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wymogom, nie zawiera też zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Wojewódzkiego, że Zarząd Zlewni W. k. z siedzibą w K., jako jednostka organizacyjna Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. nie posiada osobowości prawnej i służy do pomocy w wykonywaniu zadań należących do kompetencji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., a co za tym idzie nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Słusznie zatem zarówno organ jak i Sąd uznał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu 7 sierpnia 2012 r.

Wszczęcie postępowania prowadzonego z urzędu następuje poprzez podjęcie pierwszej czynności w sprawie przez organ administracji publicznej, który według swej oceny jest właściwy do jej załatwienia w drodze decyzji administracyjnej. Przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi formę realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego ma umożliwić stronom realizację uprawnień procesowych określonych przepisami k.p.a. przez podejmowanie przez nie czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Z tego też względu, istotne jest to czy strony powzięły wiadomość o wszczęciu postępowania administracyjnego. Uzyskanie przez stronę informacji o wszczęciu postępowania administracyjnego w określonej sprawie umożliwia stronie podjęcie stosownych działań w danej sprawie i pozwala na zadbanie o należytą ochronę własnych interesów prawnych (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2394/10).

W niniejszej sprawie skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania oraz, w tej samej dacie, o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W dniu 14 sierpnia 2012 r. Prezes Zarządu skarżącej spółki zapoznał się z aktami sprawy, zatem miał on możliwość zakwestionowania inwentaryzacji w zakresie dotyczącym działek oznaczonych nr ew. ... i ..., co wskazuje, że w sprawie nie został naruszony art. 10 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów ani zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a., ani zarzut naruszenia art. 61 § 1 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponadto, w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca wskazuje jednak tylko na rzekome uchybienia, nie kwestionując faktu, że spółka miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonej inwentaryzacji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a., przez pominięcie w treści decyzji identyfikacji drzew i krzewów przeznaczonych do wycinki oraz abstrakcyjne odesłanie w tym zakresie do "akt sprawy", wskazać należy, że podnosząc przedmiotowy zarzut skarżąca pominęła, iż przepis 107 k.p.a. składa się z kilku jednostek redakcyjnych i zaniechała określenia, który jej zdaniem przepis został naruszony. Jak wskazano na wstępie zarzut naruszenia prawa powinien być postawiony wyraźnie, w przypadku przepisu podzielonego na jednostki redakcyjne, autor skargi kasacyjnej powinien określić konkretnie, którą normę naruszono. Zasada związania zarzutami skargi kasacyjnej nie pozwala sądowi kasacyjnemu konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, czy też w inny sposób korygować (por. wyroki NSA: z dnia 30 marca 2004 r., GSK 10/04 oraz z dnia 7 września 2004 r., FSK 102/04, CBOSA).

Na marginesie wskazać jednak należy, że w decyzji jasno i precyzyjnie określono, które drzewa i krzewy należy przeznaczyć do wycinki. Organ uznał, że wyciąć trzeba 4 szt. olchy czarnej, 2 szt. wierzby, 1 szt. topoli, 1 szt. jesiona, 1 szt. brzozy, 1 szt. dzikiej śliwy znajdujące się na przedmiotowych działkach – z inwentaryzacji jasno wynika, że 4 szt. olchy czarnej znajdujące się na przedmiotowych działkach, przeznaczone do wycinki to drzewa oznaczone nr 98, 86, 134, 83; 2 szt. wierzby to nr 93, 64; 1 szt. topoli – nr 418, 1 szt. jesiona – 42, 1 szt. brzozy – 61, 1 szt. dzikiej śliwy – 76. Liczby porządkowe naniesione na każde drzewo umożliwiają ich identyfikację. Nakazując wycinkę zakrzaczeń organ wskazał na konieczność usunięcia 8 m2 zakrzaczeń (wierzba i czarny bez) w specyfikacji na przedmiotowych działkach znajduje się wyłącznie 8 m2 zakrzaczeń tego typu, pozostałe zakrzaczenia - 0,5 m2 to wiąz, którego wycinki organ nie nakazał. Sąd Wojewódzki również nie miał wątpliwość, że drzewa i krzewy przeznaczone do wycinki wskazano prawidłowo. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z twierdzeniem Sądu Wojewódzkiego, że na podstawie inwentaryzacji, do której decyzja się odwołuje, możliwe jest zidentyfikowanie drzew i krzewów objętych nakazem usunięcia.

Końcowo, nie był również trafny, podniesiony przez skarżącą po raz pierwszy na etapie skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (uzupełnienie ‒ wskazanie ustawy – przypis NSA) w zw. z art. 88l ust. 11 w zw. z art. 88l ust. 7 pkt 2 Prawa wodnego w zw. z art. 106 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie została uzgodniona z właściwym organem, bowiem została wydana bez wprowadzenia zapisów wskazanych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 30 października 2012 r. o warunkowym uzgodnieniu projektu decyzji.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu może zatem dojść wprost wtedy, gdy sąd mimo stwierdzenia naruszenia prawa procesowego w postępowaniu administracyjnym nie uchyli zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia), albo wtórnie, gdy powinien był stwierdzić naruszenie prawa procesowego w takim postępowaniu i w konsekwencji tego uchylić zaskarżony akt, czego nie zrobił.

W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki wskazanego przepisu nie stosował. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Naruszenia przepisów art. 88l ust. 11 w zw. z art. 88l ust. 7 pkt 2 Prawa wodnego w zw. z art. 106 k.p.a., należało zatem powiązać z tym przepisem, który Sąd zastosował, tj. art. 151 p.p.s.a., zarzucając jego naruszenie przez nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należało bowiem zwalczać to, jak Sąd orzekł (oddalił skargę), a nie to czego ewentualnie nie uczynił (nie uchylił zaskarżonej decyzji), mimo że w opinii skarżącej powinien był to uczynić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I FSK 1555/13, z dnia 7 listopada 2014 r., LEX nr 1590692)

Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca zmierzała do wskazania, że Sąd Wojewódzki powinien był stwierdzić naruszenie prawa procesowego i w konsekwencji tego uchylić zaskarżony akt, czego nie zrobił.

Zdaniem skarżącej, naruszenie postępowania administracyjnego miało polegać na braku uzgodnienia decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska spowodowanym brakiem wprowadzenia do decyzji zapisów dotyczących przeniesienia budek lęgowych ptaków.

Jak wyżej wskazano naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy powiązać z istotnym wpływem uchybienia na wynik sprawy. Zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", oznacza konieczność ustalenia, czy w konkretnej sprawie dane uchybienie mogło spowodować wydanie orzeczenia o innej treści niż to, które rzeczywiście zostało wydane. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu potencjalnej możliwości odmiennego wyniku sprawy.

W tych okolicznościach należy wskazać, że po pierwsze, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca ogranicza się jedynie do wskazania, że w decyzji nie uwzględniono jednego z zapisów postanowienia organu uzgadniającego decyzję. Nie wiadomo jednak, czy zapis ten faktycznie powinien być umieszczony w decyzji dotyczącej wycinki konkretnych drzew. Nie wskazano bowiem czy na drzewach przeznaczonych do wycinki umieszczono budki lęgowe dla ptaków, czy też nie. W przypadku, gdy na drzewach przeznaczonych do wycinki nie ma takich budek zapis taki byłby bezcelowy, co za tym idzie nie musiał zostać umieszczony w przedmiotowej decyzji. Po drugie, skarżąca nie uprawdopodobniła, że umieszczenie tego zapisu mogłoby zmienić wynik sprawy. W ocenie Sądu umieszczenie w decyzji zapisu o konieczności przemieszczenia budek w żaden sposób nie wpłynęłoby na zmianę decyzji która nakazuje wycinkę drzew rosnących w strefie szczególnego zagrożenia powodzią. Zmiana lokalizacji budki nie wpływa bowiem na ocenę czy rosnące w ww. strefie drzewa i krzewy stanowią zagrożenie powodziowe, a z tego względu drzewa te zostały przeznaczone do wycinki. Finalnie ponownie podkreślić należy, że zarzut ten po raz pierwszy podniesiony został na etapie skargi kasacyjnej, nie może wiec zostać uwzględniony, gdyż rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.