Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1789/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca.), Sędziowie Sędzia WSA - Katarzyna Radom, Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi : Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8.012014 r. uzupełnionym pismem z dnia 20.01.2014r. Z. M. (dalej: Strona, Skarżąca, Podatnik) prowadząca działalność gospodarczą pn. "A" w S. przy ul. K. [...] zwróciła się do Burmistrza S. z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za HM IV ratę 2013 r. z uwagi na trudną sytuację finansową. Organ I instancji ustalił, że z konta podatkowego podatniczki wynika , że na dzień wniesienia podania posiadała zaległości z tytułu III i IV raty podatku od nieruchomości w wysokości 5.074 zł. Podatnik jako przyczynę złej sytuacji finansowej prowadzonego hotelu podał zmianę organizacji ruchu poprzez zamknięcie wjazdu z ulicy K. w ulicę K..

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego i przeanalizowaniu argumentów strony, Burmistrz S. decyzją z dnia [...] 2014r., nr [...] odmówił stronie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za III i IV ratę 2013r. w łącznej kwocie 5074 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że :

- argument podatnika o rosnących stratach i konieczności zwolnienia 4 pracowników w roku 2012 i kolejnych 2 pracowników w roku 2013 w związku z drastycznym spadkiem dochodów nie znajduje potwierdzenia w dowodach znajdujących się w aktach sprawy, gdyż różnica w przychodach za rok 2012 w stosunku do roku 2010 to kwota 44.687,47zł. Natomiast "astronomiczna" strata na działalności 2012r. jest wynikiem wykazanych dużo większych niż w 2010 r. kosztów działalności gospodarczej, które wzrosły o kwotę 99.280,22zł. Koszty działalności gospodarczej w stosunku do przychodów za 2012r wynoszą ponad 120% tak więc zwolnienie 4 pracowników nie wpłynęło na zmniejszenie kosztów. Rok 2013 to rok, gdzie wbrew twierdzeniom Strony, przychody zwiększyły się w stosunku do roku 2012 o kwotę 3.981,34 zł a poprzez zmniejszenie kosztów o kwotę 60.528,39 zł strata na działalności zmniejszyła się do kwoty 17.287,15 zł tj. o kwotę 64.509,73 zł przy i tak wysokich kosztach wynoszących 104,33 % w stosunku do przychodów,

- zatem w ocenie organu podatkowego ponoszone straty nie są spowodowane spadkiem obrotów poprzez zmianę organizacji ruchu przy ul. K., ale wysokimi kosztami działalności gospodarczej jakie Strona wykazuje, nie wyjaśniając jednocześnie z czego one wynikają. Ponadto ze złożonego oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że Strona nie posiada żadnych innych zaległości zarówno w stosunku do ZUS , Urzędu Skarbowego lub za media.

Od decyzji tej Strona złożyła odwołanie, w którym nie zgodziła się z rozstrzygnięciem podjętym w zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U. z 2012 r. poz.749), dalej "O.p.", poprzez przyjęcie, że Strona nie znajduje się w wyjątkowych okolicznościach uzasadniających zwolnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Powołując się na art.233§3 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w przypadku decyzji wydanych w sprawach, w których rozstrzygnięcie zależne jest od uznania administracyjnego, kontrola orzecznictwa organów samorządu terytorialnego sprawowana w II instancji przez samorządowe kolegia odwoławcze ogranicza się przede wszystkim do badania prawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego w I instancji oraz badania formalnej prawidłowości decyzji.

W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała przesłanek, które z uwagi na ich wyjątkowy i nadzwyczajny charakter przemawiałyby za umorzeniem zaległości podatkowej. Podane we wniosku o ulgę i w odwołaniu argumenty dotyczące trudnej sytuacji finansowej strony nie są w ocenie organu odwoławczego wystarczające do uznania, że w sprawie zaistniał ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowych będących przedmiotem wniosku strony. Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że trudna sytuacja finansowa nie jest wystarczającą podstawą umorzenia zaległości podatkowej. Trudności finansowe wynikające z czynników, na które strona nie mogła wpłynąć lub których nie mogła przewidzieć - uzasadniałyby ważny interes strony.

Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że Strona zgodnie z zeznaniem PIT - 36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013r. , wykazała stratę w kwocie 17.287, 15 zł (przychód 399.256, 11 zł - koszty uzyskania przychodów 416.543, 26 zł) . Strata ta wynika jak strona oświadcza w odwołaniu z faktu reklamowania hotelu oraz remontu hotelu. W hotelu jak podnosi Strona wymieniony został dach, odnowiono elewację , wymieniono kotłownię , podniesiono standard wszystkich pokoi. Poniesienie powyższych wydatków przez podatnika zdaniem organu nie stanowi okoliczności i dostatecznej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległego podatku. Poczynione nakłady zwiększają bowiem wartość posiadanego majątku nieruchomego i stanowią faktycznie inwestycję mającą na celu poprawę świadczonych usług. Ponadto zauważył organ, że kwota zaległości podatkowych to 5.074 zł co stanowi zaledwie 1,25% przychodów za rok 2013, a jej zapłata nie powinna zachwiać płynnością finansową podatnika.

W skardze na ww. decyzję Strona wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie art.67a§1 O.p. poprzez przyjęcie, że nie znajduje się w ciężkiej i wyjątkowej sytuacji uzasadniającej zastosowanie tego przepisu. W uzasadnieniu wskazała, że decyzją Burmistrza S. z 2010 r. zmieniono organizację ruchu samochodowego, co spowodowało, że do hotelu dojazd samochodami osobowymi jest bardzo utrudniony, a autobusami niemożliwy. Miało to wpływ na obroty z działalności hotelu, a wprowadzenie zakazu wjazdu na ulice K. od ulicy K. jest niezrozumiały i niczym nieuzasadniony. Spadek obrotów spowodował konieczność zwolnienia 4 pracowników w 2012 r. i 2 w roku 2013.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W myśl treści przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz.1270 ze zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji i postanowień z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje i postanowienia podlegają uchyleniu (art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do treść przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast w myśl art. 67b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a O.p., które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Prawidłowa wykładnia przywołanych wyżej przepisów prawa jednoznacznie wskazuje, że przesłankami do udzielenia przez organy podatkowe ulg w spłacie zobowiązań podatkowych (tzw. ulg uznaniowych) przewidzianych w rozdziale 7a działu III O.p., są "ważny interes podatnika lub interes publiczny". Te właśnie, ewentualnie zaistniałe u podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (przedsiębiorcy) okoliczności "uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym", jako pierwsze w rozpatrywanej sprawie, były przedmiotem analiz przeprowadzonych przez organy podatkowe. Dopiero stwierdzenie zaistnienia w sprawie przesłanek "ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego" warunkujących umorzenie zaległości podatkowych, uprawnia organy podatkowe do rozważania ograniczeń w udzielaniu podatnikowi ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, wprowadzonych przez normodawcę w przepisach art. 67b § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 1 ust 1 lit. "h" rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis ( Dz.U. UE. L. 379.5 z dnia 28 grudnia 2006 r.). Jeżeli bowiem organy podatkowe po przeprowadzeniu pełnego postępowania wyjaśniającego w sprawie dojdą do wniosku, że nie zachodzą przesłanki "ważnego interesu lub interesu publicznego" to w ogóle nie będziemy mieli do czynienia z udzieleniem ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami, czyli podatnik nie otrzyma pomocy. Jeżeli zatem podatnik nie otrzyma pomocy w formie tej ulgi, to również bezprzedmiotowe staje się rozważanie zasad związanych z udzielaniem pomocy publicznej w oparciu o unormowania obowiązujące w Unii Europejskiej. Najpierw bowiem musi nastąpić udzielenie pomocy (decyzja pozytywna o umorzeniu zaległości), aby można było przejść do rozważania wszelkich obowiązujących zasad udzielania pomocy publicznej (w tym ograniczeń ich stosowania – na przykład w kontekście "podmiotu zagrożonego") podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 20.12.2013 r. sygn. akt II FSK 339/12).

Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów O.p., w oparciu o które prowadzono postępowanie oraz na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Organy w toku postępowania podjęły czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek tej decyzji. Ustalenia organów uzasadnione są zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 O.p.

Decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możliwości dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o umorzenie zaległości podatkowych jest niedopuszczalna.

Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ podatkowy zobowiązany jest (korzystając z systemu ocen pozaprawnych) skonkretyzować użyte w art. 67 § 1 O. p. pojęcia niedookreślone o charakterze klauzul generalnych: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". Pojęcia te ograniczają zakres stosowania uznania, wskazują bowiem sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości podatkowej.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II FSK 1652/10, LEX nr 1121075), sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r., I SA/Lu 944/12, LEX nr 1298349).

Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

Pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania.

Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Problem uznania pojawi się wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego "interesu podatnika" bądź "interesu publicznego", wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (m.in. wyrok NSA z 26 sierpnia 2010 r., II FSK 689/09).

Analizując z kolei konstrukcję uznania administracyjnego, także przy uwzględnieniu poglądów piśmiennictwa prawniczego, NSA w cytowanym wyroku z dnia z dnia 21 lutego 2012 r. o sygn. akt II FSK 1652/10), zwrócił uwagę, że w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu. Zatem nawet w sytuacji wystąpienia przesłanek wskazanych w analizowanym tu przepisie, nie zobowiązuje to organu podatkowego do udzielenia ulgi. Przepis ten nie wyznacza bowiem decyzji organu podatkowego, lecz pozostawia mu wybór co do jej podjęcia (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2011 r., II FSK 425/10, LEX nr 895907). W tym ostatnim z cytowanych orzeczeń NSA stwierdził, że przy stosowaniu uznania nie dochodzi do naruszenia art. 7 Konstytucji RP, nakazującego organom władzy publicznej działać na podstawie i w granicach prawa. W niniejszej sprawie normą prawną upoważniającą do stosowania uznania jest bowiem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Upoważnienie to zostało sformułowane w sposób wyraźny, niebudzący wątpliwości.

Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przeglądu i analizy części poglądów judykatury w tej kwestii dokonał WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 marca 2013 r., (I SA/Lu 612/12, LEX nr 1302814), a jej wynikiem jest możliwość wskazania na kilka głównych tez precyzujących te niedookreślone pojęcia. Zatem w świetle orzecznictwa "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku.

"Interes publiczny" to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto przesłanki umorzenia (a więc ważny interes podatnika i interes publiczny) należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Sądy administracyjne wskazują także, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Istotne też jest, że "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, iż to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p.

Odnośnie pojęcia "interesu publicznego" analiza orzecznictwa pozwala na sformułowanie jednolitego poglądu, według którego pojęcie to należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych.

Istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniesionej w tej sprawie skargi posiadają również przepisy Ordynacji podatkowej, regulujące tryb postępowania dowodowego. Z przepisu art. 180 § 1 O.p. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl przepisu art. 180 § 2 O.p., jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Przepis art. 189 § 1 O.p. wskazuje, że organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu. W doktrynie prawnej akcentuje się, że z ogólnej zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. oraz z nałożonego na organ podatkowy obowiązku zebrania z urzędu całego materiału dowodowego wynika, że ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym ciąży na organie podatkowym. Jedynym negatywnym następstwem nieprzedstawienia w terminie dowodu jest nieuwzględnienie tych dowodów przez organ podatkowy przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy (por. komentarz do ustawy - Ordynacja podatkowa, autorstwa Barbary Adamiak, Janusza Borkowskiego, Ryszarda Mastalskiego i Janusza Zubrzyckiego, Oficyna Wydawnicza "Unimex", str. 627-628). W tym przejawia się zasada współdziałania podatnika z organem podatkowym w wyświetleniu prawdy materialnej sprawy, zwłaszcza w tej ich kategorii, w których podatnik z konkretnych faktów wywodzi określone przesłanki i jedynie on znajduje się w posiadaniu potwierdzających je dowodów. W razie ich nieprzedstawienia, na wezwanie organu podatkowego, musi ponosić negatywne konsekwencje tego stanu rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1143/11, zasadnie wskazał, że "podatnik, aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie winien ujawniać wszystkie fakty, czy też dowody będące w jego posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy, szczególnie w przypadku rozstrzygania przez organy o prawie podatnika do ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, bowiem to podatnik występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi".

W uzasadnieniu wniosku o udzielenie ulgi w postaci umorzenia podatku od nieruchomości (podobnie w skardze) Strona wskazała, że decyzją Burmistrza S. z 2010 r. zmieniono organizację ruchu samochodowego, co spowodowało, że do hotelu dojazd samochodami osobowymi jest bardzo utrudniony, a autobusami niemożliwy. Miało to w jej ocenie wpływ na obroty z działalności hotelu, a wprowadzenie zakazu wjazdu na ulice K. od ulicy K. jest niezrozumiały i niczym nieuzasadniony. Spadek obrotów spowodował konieczność zwolnienia 4 pracowników w 2012 r. i 2 w roku 2013.

Argumentem za uwzględnieniem wniosku strony o umorzenie zaległości podatkowej nie może być zmiana organizacji ruchu dokonana w 2010r. tj. wprowadzenie zakazu wjazdu w ulicę K. od ulicy K.. Okoliczność ta wystąpiła ponad 3 lata temu i nie stanowi przeszkody do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez Stronę. Ponadto celowość i zgodność z prawem wzmiankowanej zmiany organizacji ruchu nie może być rozstrzygana w niniejszym postępowaniu podatkowym do czego zdaje się zmierzać Strona.

Jak wynika z przedłożonych zeznań podatkowych PIT-36L Strona w 2010 r. wykazała przychód w kwocie 439.962,21 zł., w 2012 r. 395.274,77 zł. a w 2013 r. 399.256,11 zł. Z powyższego wynika, że spadek obrotów oscylował w graniach 10% i nie był spowodowany zapewne wyłącznie zmianami w organizacji ruchu drogowego w S., ale także remontem hotelu - Strona wskazała, że dokonywała remontu hotelu (w tym podniesienia standardu pokoi).

Zgodnie z zeznaniem PIT - 36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013r. , Strona wykazała stratę w kwocie 17.287,15 zł (przychód 399.256, 11 zł - koszty uzyskania przychodów 416.543, 26 zł). Strata ta wynika jak Strona oświadcza z faktu reklamowania hotelu oraz remontu hotelu . W hotelu jak podnosi Strona wymieniony został dach, odnowiono elewację , wymieniono kotłownię, podniesiono standard wszystkich pokoi. Poniesienie powyższych wydatków przez podatnika jak słusznie zauważył organ podatkowy nie stanowi okoliczności i dostatecznej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległego podatku. Poczynione nakłady zwiększają bowiem wartość posiadanego majątku nieruchomego i stanowią faktycznie inwestycję mającą na celu poprawę świadczonych usług. Ponadto zauważyć należy, że kwota zaległości podatkowych to 5.074 zł co stanowi zaledwie 1,25% przychodów za rok 2013 a jej zapłata nie powinna zachwiać płynnością finansową podatnika.

Trudno zakwestionować stanowisko organu II instancji, że sytuacja finansowa strony nie jest tak zła jak ją przedstawia skoro jak wynika z oświadczenia o stanie majątkowym ponosi co miesiąc opłaty (poz. A1 oświadczenia) w wysokości 7000 zł, a nie posiada oprócz wnioskowanej zaległości podatkowej żadnych innych zaległości np. w stosunku do ZUS, Urzędu Skarbowego, banku, czy innych wierzycieli publicznoprawnych czy cywilnoprawnych.

Z powyższego wynika, że Strona uiszcza swoje zobowiązania cywilnoprawne, oczekując jednocześnie umorzenia należności publicznoprawnej - zaległości w podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dostrzegło trudną sytuację finansową strony ale zauważyło, że uzyskują ona przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej - hotelu co rokuje na możliwość spłaty przedmiotowej zaległości podatkowej np. w ratach (w przypadku złożenia przez stronę wniosku i uzyskania decyzji pozytywnej). Ta ocena nie narusza reguły określonej w art.191 O.p.

Podkreślić należy, że niepowodzenia finansowe w działalności gospodarczej w zasadzie nie stanowią o istnieniu ważnego interesu podatnika, gdyż są one objęte ryzykiem gospodarczym podmiotu podejmującego działalność gospodarczą. Koniunktura odzwierciedla cykliczny przebieg procesu gospodarowania i odnosi się zarówno do stanu jak i dynamiki zjawisk i procesów gospodarczych. Gospodarka charakteryzuje się pewnymi stałymi tendencjami: wzrosty, spadki, stagnacja. Wahania koniunkturalne dotyczą wszystkich nieizolowanych gospodarek i są normalnym zjawiskiem w gospodarce wolnorynkowej (por. M.Kolasa, Teoria realnego cyklu koniunkturalnego, Studia i Prace Kolegium Zarządzania i Finansów SGH, 2012 Zeszyt nr 119). W tych okolicznościach uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.