Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 866/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w zakresie wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia - przyznać A. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w L.


UZASADNIENIE

Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu podał, że od dwóch lat jest osobą bezrobotną, aktualnie nie ma prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Obecnie nie ma dochodów i środków do życia. Od stycznia 2013 r. pozostaje w separacji orzeczonej przez sąd. W utrzymaniu pomaga mu matka. Jest współwłaścicielem mieszkania o pow. 40 m2 oraz domu o pow. 60 m2, który wymaga kapitalnego remontu i obciążonego hipoteką z tytułu zaciągniętego kredytu w wysokości 72.275 zł. Koszty utrzymania mieszkania ponosi w całości żona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, że skarga w niniejszej sprawie została odrzucona na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "ppsa"). Orzeczenie to nie jest prawomocne.

Tym samym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy może zostać rozpoznany co do ewentualnych przyszłych kosztów postępowania.

Zgodnie z art. 245 § 1 i 2 ppsa, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. takim jakiego żąda skarżący, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego.

Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadzało się zatem do zbadania, czy w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka wynikająca z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym uzależnione jest od wykazania, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście dostatecznych środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący. Tym samym skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet należności związanych z postępowaniem sądowym. Prawo pomocy ma bowiem służyć jedynie tym osobom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (np. osobom bezrobotnym, korzystającym z pomocy społecznej, czy też otrzymującym bardzo niskie świadczenia emerytalno-rentowe).

Skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, a ponadto jego stan zdrowia wymaga leczenia. Zatem sytuacja materialna, życiowa strony jest na tyle trudna, że obecnie nie pozwala mu realnie na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania. Trzeba zauważyć, że skarżący zainicjował kilkadziesiąt spraw. Wobec tego sytuację skarżącego należało oceniać w zestawieniu z wysokością kosztów postępowania nie tylko w tej sprawie, ale także wszystkich pozostałych.

Z tych względów, na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, orzeczono jak w sentencji.