Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 972/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 130 a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi G.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów wynikających z przechowywania, oszacowania oraz likwidacji samochodu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G.W. kwotę 4354 (cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt cztery) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia G.W. należności w łącznej kwocie 25.131,14 zł z tytułu kosztów przechowywania i likwidacji samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji dokonali zabezpieczenia i usunięcia z drogi pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], ze względu na to, że kierujący pojazdem G.W. nie posiadał ubezpieczenia OC oraz wydali dyspozycję usunięcia tego pojazdu z drogi nr [...]. W chwili zatrzymania G.W. był niepełnoletni. Pojazd pozostawiono na parkingu strzeżonym firmy P.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komenda Powiatowa Policji zawiadomiła G.W. o usunięciu pojazdu z drogi oraz o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu strzeżonego w okresie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi.

W toku postępowania wyjaśniającego ostatecznie ustalono, że właścicielem pojazdu jest P.D., który nabył pojazd na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] marca 2008 r. Pismem z dnia [...] października 2009 r. Komenda Powiatowa Policji zawiadomiła P.D. o usunięciu pojazdu z drogi i możliwości jego odbioru z parkingu strzeżonego.

Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Starostwo Powiatowe wezwało P.D. do odebrania pojazdu z parkingu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania oraz poinformowało właściciela, że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie 30 dni skierowany zostanie wniosek do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu. Ponieważ pojazd [...] nie został odebrany z parkingu w wyznaczonym terminie, Starosta skierował do Sądu Rejonowego wniosek o orzeczenie jego przepadku. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...], orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. W postępowaniu tym nie uczestniczył G.W..

W dniu [...] czerwca 2013 r. Starosta zlecił demontaż pojazdu, który został przeprowadzony przez uprawniony podmiot.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ zawiadomił P.D. i G.W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz likwidacji pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

Następnie decyzją z dnia [...] maja 2016r. Starosta ustalił wysokość należności w łącznej kwocie 25.131,14 zł tytułem kosztów wynikających z przechowywania od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] czerwca 2013 r., oszacowania oraz likwidacji samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i zobowiązał solidarnie P.D. i G.W. do zapłaty kwoty określonej w pkt 1 decyzji w terminie określonym w art. 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1131 ze zm.).

2. W odwołaniu wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik G.W. zarzucił decyzji organu I instancji:

1) naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w tym bezpodstawne przyjęcie, że odwołujący się miał wiedzę w zakresie toczącego się postępowania i świadomie nie odbierał pojazdu narażając się na koszty związane z jego przechowywaniem i likwidacją;

2) naruszenie art. 30 kpa, w zw. z art. 28 kpa i art. 10 i 11 kodeksu cywilnego polegające na przyjęciu, że odwołujący się w dniu [...] kwietnia 2008 r. posiadał legitymację procesową i uznanie, że powiadomienie KPP z dnia [...] kwietnia 2008 r. zostało skutecznie doręczone G.W.,

3) naruszenie art. 8, 9, 10 § 1, 39,40 § 1, 73 § 1 i 109 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie oraz art. 127 § 1 i art. 128 kpa poprzez pozbawienie strony możliwości ich zastosowania.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik wskazał, że w czasie, gdy organ Policji przesłał zawiadomienie o usunięciu pojazdu z drogi, odwołujący się miał 17 lat i w związku z tym posiadał jedynie ograniczoną zdolność do czynności procesowych. W tej sytuacji wszelkie zawiadomienia i pisma powinny być doręczane przedstawicielowi ustawowemu Pana G.W.. Przez osiem lat odwołujący się nie otrzymywał żadnej korespondencji w sprawie i dopiero teraz doręczono mu decyzję ustalającą obowiązek solidarnej zapłaty kosztów przechowywania i likwidacji pojazdu.

3. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że materialną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W ocenie Kolegium bezsporne było, że pojazd został usunięty z drogi przez funkcjonariuszy policji z przyczyny wskazanej w art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, to jest z uwagi na nieokazanie przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c tej ustawy.

W toku postępowania ustalono, że właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia z drogi był P.D.. Pojazd ten nie został odebrany przez właściciela pomimo upływu 3-miesięcznego okresu przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym określonego w art. 130a ust. 10 ustawy i pomimo wyznaczenia dodatkowego, 30-dniowego terminu do odbioru pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu.

W tej sytuacji zdaniem Kolegium należało przyjąć, że spełnione zostały wszystkie warunki przewidziane w art. 130a ust. 10 i ust. 10a ustawy wymagane do wydania decyzji w przedmiocie zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu.

Kolegium wskazało, że właściciela pojazdu obciążają koszty przechowywania pojazdu naliczone dopiero od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej - ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.), czyli od 4 września 2010 r. Datą końcową naliczenia kosztów przechowania był zaś moment zakończenia postępowania (art. 130a 10h ustawy).

W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił i obciążył właściciela i kierującego pojazdem kosztami przechowania pojazdu. Do wyliczenia należności przyjęto stawki za przechowywanie pojazdów ustalone w uchwałach Rady Powiatu: Nr XIII/64/2007 z dnia 26 października 2007 r., Nr Ll/290/2010 z dnia 29 października 2010 r. i Nr XIII/74/2011 z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdów z drogi i ich parkowanie na parkingach strzeżonych.

Jeśli chodzi o kierującego pojazdem w chwili zatrzymania G.W. organ wskazał, ze zgodnie z treścią art. 130a ust. 10i ustawy – Prawo o ruchu drogowym jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h tej ustawy.

Odnosząc się zawartego w odwołaniu zarzutu dotyczącego braku pełnej zdolności do czynności prawnej odwołującego się w czasie usunięcia pojazdu z drogi wyjaśnił, że dyspozycja usunięcia pojazdu lub czynność jego usunięcia (odholowania) nie miały charakteru czynności publicznoprawnej. Dyspozycję usunięcia pojazdu należy, w ocenie Kolegium zaliczyć do tzw. czynności prawnych nieistniejących, tzn. zdarzeń faktycznych stwarzających pozory czynności prawnej.

Podobnie należało traktować zawiadomienie o usunięciu pojazdu z drogi przesłane odwołującemu się przez organ Policji. Zawiadomienie to odebrane przez odwołującego się w dniu [...] kwietnia 2008 r. nie wywarło bowiem żadnych skutków w postaci nadania odwołującemu się praw lub obowiązków, w związku z czym kwestia zakresu zdolności odwołującego się do czynności prawnych w dniu odbioru zawiadomienia nie miały znaczenia z punktu widzenia przedmiotu postępowania.

W czasie prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów przechowywania i likwidacji pojazdu, jak również w dacie wydania zaskarżonej decyzji odwołujący posiadał już pełną zdolność do czynności prawnych.

4. W skardze wniesionej z zachowaniem terminu i warunków formalnych G.W. domagał się uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości zarzucając im:

1) naruszenie art. 7,77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym bezpodstawne uznanie że strona postępowania, tj. odwołujący się ma wiedzę w zakresie toczącego się postępowania, świadomie nie odbiera pojazdu, jest pouczona o skutkach, zwłaszcza majątkowych nieodebrania pojazdu i tym samym świadomie naraża się na koszty związane z przechowywania, oszacowania oraz likwidacji pojazdu,

2) naruszenie art. 30 w zw. z art. 28 kpa w związku z art. 10 i 11 kodeksu cywilnego polegające na przyjęciu, że G.W. w dniu [...] kwietnia 2008 roku posiadał legitymację procesową i uznanie że powiadomienie Komendy Powiatowej z dnia [...] kwietnia 2008 roku o usunięciu z drogi w/w pojazdu z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie zostało prawidłowo doręczone i może wywoływać skutki prawne,

3) naruszenie art. 8, 9, 10 § 1, 39, 40 § 1, 73 § 1 i 109 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie oraz art. 127 § 1 i art. 128 kpa przez pozbawienie strony możliwości ich zastosowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik G.W. przedstawił podobne argumenty jak w odwołaniu podnosząc, że organy pozbawiły stronę skarżącą możliwości obrony swych praw. Skarżący nie został bowiem powiadomiony o usunięciu z drogi pojazdu i pouczony o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie, gdyż w dniu dokonania tych czynności – [...] kwietnia 2008 r. G.W. miał lat 17.

Zdaniem skarżącego powiadomienie o obowiązku odbioru samochodu i skutkach niewykonania obowiązku winno być skierowane do przedstawiciela ustawowego małoletniego. W jego ocenie usunięcie i umieszczenie pojazdu na parkingu nastąpiło zatem wskutek władczych działań organów państwa na mocy norm prawa o publicznym, administracyjnoprawnym charakterze, a nie na podstawie innego tytułu prawnego. Zawiadomienie o konieczności usunięcia pojazdu traktować należało jako jedyny zasadniczo moment w którym strona skarżąca mogła przeciwdziałać kosztom przechowywania, oszacowania i likwidacji pojazdu.

Do strony skarżącej żaden z organów nie wysyłał już żadnej korespondencji. Dopiero w roku 2016 tj. po ośmiu latach G.W. otrzymał decyzję ustalającą koszt przechowywania, oszacowania i likwidacji pojazdu i zobowiązująca go do zapłaty solidarnie z P.D. kwoty w wysokości 25.131,14 zł.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej ppsa).

6. Stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia jest niesporny i nie budzi wątpliwości. Z akt administracyjnych wynika, że dnia [...] kwietnia 2008 r. wydana została dyspozycja usunięcia przedmiotowego pojazdu, który został umieszczony na parkingu strzeżonym. Nie są sporne i nie budzą wątpliwości również dalsze czynności i rozstrzygnięcia podejmowane w sprawie, w tym dotyczące przepadku pojazdu oraz wysokości należnych za usuniecie, przechowanie i likwidację pojazdu kosztów. Kwestia sporna dotyczy jedynie solidarnej odpowiedzialności skarżącego i w tej mierze podnosi on, że w dacie zatrzymania, usunięcia pojazdu i zawiadomienia go o tej czynności oraz umieszczeniu pojazdu na parkingu – był on osobą małoletnią a więc nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych. Na tej właśnie podstawie strona skarżąca zwalcza skutki wynikłe z dyspozycji usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Zdaniem organów, w szczególności Kolegium, dyspozycja usunięcia pojazdu lub czynność jego usunięcia (odholowania) oraz zawiadomienie o usunięciu pojazdu z drogi przesłane odwołującemu się przez organ Policji nie miały charakteru czynności publicznoprawnej i pozostały bez wpływu na ważność postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów.

7. Oceniając zgodność z prawem wydanych w sprawie decyzji należy wskazać, że ich podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy art. 130a ustawy– Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 tej ustawy pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Usunięty z drogi pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5). Zgodnie z ust. 7, wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również dowodu uiszczenia kaucji.

Stosownie zaś do ust. 10 starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Przy czym, starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (ust. 10a).

Na podstawie art. 130a ust. 10e cytowanej ustawy w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

8. Jeśli chodzi o kwestie kosztów zgodnie z art. 130a ust. 10h tej ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Z treści cytowanych przepisów wynika, że koszty o których mowa w ust. 10h art. 130a ustawy ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. Z treści ust. 10h art. 130a wynika, że postępowanie to obejmuje nie tylko usunięcie pojazdu i jego przechowywanie, ale także oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie usuniętego i nie odebranego pojazdu.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu II instancji, że przepisy art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie zawierają bowiem regulacji, która umożliwiłaby uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kosztów, o których mowa w ust. 10h, takich okoliczności jak to, czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru usuniętego pojazdu dołożono należytej staranności lub czy właściciel (osoba uprawniona) został prawidłowo i terminowo powiadomiony o możliwości odbioru tego pojazdu. Zgodnie z ust. 10e art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym okoliczności te są badane tylko przez sąd powszechny w sprawie o przepadek pojazdu.

Z treści art. 130a ust. 10h wynika, że wysokość kosztów, o których mowa w tym przepisie, jest wyliczana jako suma kosztów poniesionych w efekcie wykonania opisanych tam czynności (koszt usunięcia pojazdu, koszt przechowywania pojazdu ustalony z uwzględnieniem art. 130a ust. 6 ustawy, koszt oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia pojazdu). Ich wysokość nie została uzależniona od tego np, z uwagi na jakie okoliczności wydano dyspozycję usunięcia pojazdu, czy niezwłocznie powiadomiono właściciela pojazdu lub (osobę uprawnioną do odbioru) o jego usunięciu i możliwości odbioru, a także z jakich przyczyn właściciel nie odebrał pojazdu w wyznaczonym terminie.

W uzasadnieniu projektu nowelizacji ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (druk Sejmu RP VI kadencji nr 2816), uzasadniając konieczność wprowadzenia przepisu nakładającego na właściciela pojazdu obowiązku uiszczenia należności za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu, w przypadku gdy właściciel nie odbierze pojazdu z parkingu w ustawowym terminie (art. 130a ust. 10h), stwierdzono, że to groźba uiszczenia znacznych kwot pieniężnych i poddaniu ich późniejszej egzekucji administracyjnej ma skłonić właściciela do odbioru pojazdu

z parkingu po uiszczeniu stosownych opłat. Projektowany przepis ma na celu zredukować liczbę pozostawionych i nieodebranych pojazdów, co w konsekwencji wpłynie również na poprawę stanu środowiska naturalnego, bowiem znaczną cześć pojazdów usuniętych i nieodebranych przez uprawnioną osobę stanowią pojazdy zdekapitalizowane - przedstawiające niewielką wartość (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 maja 2015 r. w sprawie II SA/Ol 147/15 (dostępny w bazie orzeczeń na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

9. Uwagi te dotyczą również osoby odpowiedzialnej solidarnie wraz z właścicielem pojazdu na zasadzie określonej w art. 130a ust. 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym wprowadzonym wyżej powołaną nowelą. Taka konstrukcja prawna budzi jednak pewne zastrzeżenia, gdyż z treści regulacji nie wynika, czy osoba odpowiadająca solidarnie z właścicielem pojazdu ta jest uczestnikiem postępowania w przedmiocie przepadku pojazdu i czy przysługują jej jakiekolwiek prawne środki ochrony mogące zapobiec powstawaniu kosztów. Problem taki jest szczególnie widoczny w sprawach, w których odpowiadający solidarnie nie ma odpowiedniego tytułu prawnego do żądania wydania pojazdu na zasadzie określonej w art. 130 ust. 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co mogłoby wpłynąć znacząco na wysokość naliczanych kosztów.

Jednakże w niniejszym postępowaniu dostrzegalna jest wada, która istotnie rzutuje na prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych, w konsekwencji kwalifikacji prawnej niezależnie od wątpliwości dotyczących samego unormowania. Zgodnie bowiem z art. 130a ust. 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym "jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h". Z treści tego przepisu wynika niewątpliwe, że przewidziana w nim odpowiedzialność solidarna, innej niż właściciel pojazdu osoby, zależna jest od dysponowania przez tę osobę pojazdem w chwili zatrzymania "na podstawie innego niż własność tytułu prawnego". Rozumując a contrario osoba władająca pojazdem bez tytułu prawnego odpowiadać solidarnie na zasadzie określonej w tym przepisie odpowiadać nie może.

10. Kwestia jaki ma być to tytuł prawny i czy ewentualnie uprawnia on władającego pojazdem w chwili zatrzymania także do żądania wydania pojazdu lub uczestnictwa w postępowaniu w przedmiocie przepadku rzeczy jest niejasne, gdyż poza wskazanym przepisem ustawa nie zawiera żadnych innych norm dotyczących tej relacji (wskazać tu należy, że projektodawca w uzasadnieniu do projektu nowelizacji poświęcił tylko jedną, nieistotną wzmiankę, w której, wbrew literalnej treści omawianego przepisu mowa jest o posiadaczu pojazdu, choć jak wiadomo posiadanie jest stanem faktycznym i nie musi wynikać z tytułu prawnego).

Rozważanie dalszych konsekwencji tej regulacji nie jest jednak na tym etapie potrzebne. Z akt sprawy oraz treści wydanych decyzji wynika bowiem, że organy nie dokonały żadnych ustaleń dotyczących tego, czy G.W. w dacie zatrzymania i wydania dyspozycji usunięcia pojazdu przysługiwał tytuł prawy do tego pojazdu, a jeżeli tak – to jaki. Ustalenie tej okoliczności, przy uwzględnieniu w tym przypadku istotnego faktu, że w dacie zatrzymania był on małoletni jest niezbędnym warunkiem oceny, czy przepis art. 130a ust. 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym może znaleźć zastosowanie w sprawie. Wymaga to przeprowadzenia postępowania dowodowego nakierowanego na ustalenie wskazanej okoliczności.

W tym też zakresie skargę, choć z innych przyczyn niż w niej podniesiono należało uwzględnić, stwierdzając naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w zakresie nieustalenia okoliczności istotnej dla kwalifikacji materialnoparwej z art. 130a ust. 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa). Ze względu na to, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego uchyleniu podległa również decyzja organu I instancji (art. 135 ppsa).

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą związane przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 ppsa).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 oraz 209 ppsa.