Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1269/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Mariusz Kotulski ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Nawojowa z dnia 30 marca 2005 r. Nr XXXII/192/05 w zakresie § l pkt 7, § 6 ust. 1 i 3 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gmina Nawojowa - wieś Popartowa stwierdza nieważność § l pkt 7, § 6 ust. II §6 ust. 3 zdanie piąte zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski pismem z dnia 13 października 2005r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XXXII/192/05 Rady Gminy Nawojowa z dnia 30 marca 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa - wieś Popardowa w zakresie: § 1 pkt 7, § 6 ust.1 oraz § 6 ust.3 zdanie piąte.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwałą Nr XXXII/192/05 z dnia 30 marca 2005r. Rada Gminy Nawojowa uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi Popardowa. W objętymi zaskarżeniem przepisami: § 1 pkt 7 użyto definicji pojęcia "standardy środowiska" - przy czym nie ma przepisów wprowadzających takie pojęcie, a Prawo ochrony środowiska posługuje się pojęciem "standardy jakości środowiska" i definicja tego pojęcia jest inna niż określona w uchwale; § 6 ust.1 określono zakazy i nakazy obowiązujące na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu, które nie są jednak spójne z zawartymi w § 4 rozporządzenia nr 27 Wojewody Nowosądeckiego z 1.10.1997r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Województwa Nowosądeckiego i są ich dowolną interpretacją; § 6 ust.3 zdanie piąte jest sprzeczny z art.7 ustawy z dnia 3.02.1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż do zalesień mogą być przeznaczone wyłącznie tereny wyznaczone pod takie przeznaczenie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Nawojowa oświadczył, iż Rada Gminy Nawojowa nie mogła dokonać zmiany uchwały z dnia 30.03.2005r., nr XXXII/192/05 w 30 dniowym terminie od dnia wniesienia skargi z uwagi na konieczność zachowania procedury wskazanej w art. 27 ustawy z dnia 27.03.2003r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Odpowiednia procedura zmiany zaskarżonej uchwały została już wszczęta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999r. Dz. U. nr 15, poz. 139 z późn. zm.)

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie były zaskarżone przez organ nadzoru § 1 pkt 7, § 6 ust.1 oraz § 6 ust.3 uchwały Nr XXXII/192/05 Rady Gminy Nawojowa z dnia 30 marca 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa -wieś Popardowa.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podstawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podstawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, niezasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r., K 25/97, publ. OTK z 1997r., nr 3-4, poz.35).

Stąd też unormowania zawarte w aktach prawa miejscowego - a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - muszą być jednoznaczne. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Wojewody zawarte w skardze, iż definicja pojęcia "standardów środowiska" zawarta w § 1 pkt 7 zaskarżonej uchwały niczemu w zasadzie nie służy. Brak jest bowiem regulacji normatywnych posługujących się takim pojęciem, a zbliżone pojęcie "standardy jakości środowiska" - funkcjonujące w ustawie z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz.627 z późn. zm.) zostało w niej już zdefiniowane przez ustawodawcę (art.3 pkt 34 powołanej ustawy).

Podobnie ocenić należy § 6 ust.1 zaskarżonej uchwały, wprowadzający nakazy i zakazy na terenie obejmującym Obszar Chronionego Krajobrazu Województwa Nowosądeckiego, które nie są spójne z nakazami i zakazami ustalonymi w § 4 rozporządzenia Wojewody Nowosądeckiego z dnia 1.10.1997r, nr 27 w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Województwa Nowosądeckiego. Co więcej dla spójności obowiązujących regulacji normatywnych i unikania powtarzania obowiązujących już przepisów zasadną jest konkluzja wojewody, iż wystarczającym jest zamieszczenie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisu, że na określonym terenie obowiązują nakazy i zakazy wynikające z rozporządzenia nr 27 Wojewody Nowosądeckiego z dnia 1.10.1997r.

Wreszcie zasadnym jest twierdzenie strony skarżącej, że § 6 ust.3 zdanie piąte o brzmieniu: "Dopuszcza się zalesiania gruntów rolnych nie ujętych w planie, jeżeli są to grunty klasy V lub VI, są położone na stokach o nachyleniu 15% lub z występującymi procesami erozyjno-osuwiskowymi, są gruntami okresowo zalewanymi albo są gruntami zdegradowanymi w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych" jest sprzeczny z art.14 ust.3 ustawy z dnia 28.09.1991r. o lasach (t.j. z 2005r. Dz.U. nr 45, poz.435 z późn. zm.), gdyż do zalesień mogą być przeznaczone wyłącznie tereny wyznaczone pod takie przeznaczenie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem powołany zapis przepisu § 6 ust. 3 zdanie piąte zaskarżonej uchwały dopuszcza zalesianie gruntów, które mają w planie charakter gruntów rolnych. Zapis ten nie pozwala na precyzyjne wskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które grunty rolne przeznaczone zostały pod zalesienie. Tymczasem obszar gruntów przeznaczonych do zalesienia winien być jednoznacznie określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżone: § 1 pkt 7, § 6 ust.1 oraz § 6 ust.3 uchwały Nr XXXII/192/05 Rady Gminy Nawojowa z dnia 30 marca 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Nawojowa - wieś Popardowa zostały podjęte z przekroczeniem właściwości i posiadanym przez Radę Gminy Nawojowa władztwem planistycznym i to uzasadnia zastosowanie art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie uchwała ta w powyższym zakresie podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270).

Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.