Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 576/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151. , art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 165 poz 1 art. 54 ust. 2
law: Rozporządzenie (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i  dobrostanu zwierząt

SENTENCJA

Dnia 5 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 roku sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. M. O.-K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł., po rozpatrzeniu odwołania D. Z., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] nr [...].

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. (określany dalej jako "PLW" lub jako organ I instancji) odmówił zmiany swojej decyzji z dnia [...] nr [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzją z dnia [...] zawieszono odbiór mleka surowego przeznaczonego do przerobu na żywność z gospodarstwa D. Z., ponieważ gospodarstwo nie spełniało wymagań weterynaryjnych zawartych w części A: ogólne przepisy higieny dla produkcji podstawowej i powiązanych działań Załącznik I produkcja podstawowa rozporządzenia (WE) 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 139/55, 30.4.2004 z późń. zm.) oraz w Rozdziale I "Surowe mleko-produkcja podstawowa" Sekcja IX Załącznika III rozporządzenia (WE) 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 139/55,30.4.2004 z późń. zm.).

W dniu 30 października 2014 r. D. Z. i L. Z. złożyli w organie I instancji wniosek o przywrócenie dostaw mleka surowego do zakładu przetwórczego.

Na skutek powyższego wniosku, w dniu 7 listopada 2014 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w gospodarstwie D. Z., w trakcie której zostały wykazane liczne uchybienia sanitarno-weterynaryjne. Stwierdzone uchybienia według organu I instancji stanowiły naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 139/55,30.4.2004 z późń. zm.) oraz rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 139/55,30.4.2004 z późń. zm.),co skutkowało stwierdzeniem, iż gospodarstwo D. Z., nie spełniało wymagań weterynaryjnych zawartych w wymienionych przepisach i wydaniem decyzji z dnia [...] o odmowie zmiany własnej decyzji z dnia [...]

Z powyższą decyzją nie zgodziła się D. Z., wnosząc od niej odwołanie.

W dniu 16 grudnia 2014 r. przeprowadzono ponowną kontrolę w gospodarstwie strony, która wykazała, że nie usunięto żadnych uchybień stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 7 listopada 2014 r.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu 2 lutego 2015 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę gospodarstwa D.Z. i stwierdził: niewłaściwy stan sanitarno-higieniczny pomieszczenia do doju (zabrudzone ściany, podłogi, obecność kur i ich odchodów); brak oświetlenia w oborze oraz pomieszczeniu przeznaczonym do pozyskiwania mleka; w pomieszczeniu przeznaczonym do doju zwierząt brak bieżącej wody (brak instalacji wodno-kanalizacyjnej). Ponadto stwierdzono brak urządzeń do mycia rąk oraz brak czystej odzieży ochronnej dla osób dokonujących dojenia i zajmujących się surowym mlekiem. Kontrola wykazała również brak środków do mycia i dezynfekcji sprzętu, oraz zabrudzony skorodowany pojemnik na mleko służący do zbierania surowego mleka. W pomieszczeniu przeznaczonym do doju stwierdzono nieszczelny otwór okienny (częściowo zabezpieczony płytą drewnianą) oraz uszkodzony próg drzwi. Podczas kontroli nie przedstawiono książeczki zdrowia i zaświadczenia do celów sanitarno-epidemiologicznych osoby dokonującej udoju.

Stwierdzone uchybienia według organu I instancji stanowią naruszenie zapisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 139/55,30.4.2004 z późń. zm.) oraz rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 139/55,30.4.2004 z późń. zm.), co skutkowało stwierdzeniem, iż gospodarstwo D. Z., nie spełniało wymagań weterynaryjnych zawartych w wymienionych przepisach i wydaniem przez organ I instancji decyzji z [...] nr [...] odmawiającej zmiany swojej decyzji nr [...] z dnia [...].

W odwołaniu od tej decyzji D. Z. wniosła o jej uchylenie i zmianę decyzji zawieszającej odbiór mleka surowego przeznaczonego do przerobu z jej gospodarstwa. Strona podniosła, iż ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny jest nieprawdziwy, a stwierdzone zabrudzenia związane były z bieżącą eksploatacją pomieszczeń i nie mają charakteru trwałego. Ponadto strona zarzuciła, że sposób prowadzenia kontroli świadczy o złej woli kontrolera.

Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia bądź innego zakwestionowania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w R.. Jego zdaniem postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ I instancji bez uchybień mogących mieć wpływ na wynik postępowania, choć faktycznie w postępowaniu przed organem I instancji zastała naruszona zasada czynnego udziału w postępowaniu, o której stanowi art. 10 § 1 K.p.a. Niemniej jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ organ II instancji w dniu 15 kwietnia 2015 r. skierował zawiadomienie do strony i otrzymał odpowiedź, w której stwierdziła ona, iż zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia korzystnej dla niej decyzji. Zatem, uznać należało, że zostało zapewnione przysługujące stronie prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Dalej organ odwoławczy zauważył, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji, są ustalenia z kontroli przeprowadzonej przez tenże organ w dniu 2 lutego 2015 r. w gospodarstwie odwołującej. Z przedstawionego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli gospodarstwa pozyskującego mleko nr 1012/0202/2015 z dnia 2 lutego 2015 r. wynikają w sposób precyzyjny przywołane w uzasadnieniu decyzji fakty. W protokole kontroli w rubryce opis niezgodności zaznaczonych w kolumnach "W, P i N" dokonano opisu stwierdzonych w wyniku kontroli stanu faktycznego, w tym ujawnionych nieprawidłowości oraz ich zakresu. W protokole również znajduje się adnotacja, iż D. Z. odmówiła podpisania protokołu. W ocenie organu II instancji zgromadzony materiał dowodowy daje w pełni uzasadnione podstawy do podjęcia przez organ I instancji decyzji z dnia [...]

Organ II instancji wyjaśnił także, iż uwzględnił podnoszony przez odwołującą zarzut "złej woli kontrolera:" i w celu szczegółowego rozpatrzenia sprawy, w dniu 20 maja 2015 r. w gospodarstwie D. Z. przeprowadził oględziny gospodarstwa, które jednoznacznie potwierdziły ustalenia organu I instancji, stwierdzając zły stan higieniczny gospodarstwa. Mianowicie, stwierdzono niewłaściwy stan higieniczny pomieszczeń przeznaczonych do doju (brak bieżącej wody, brudne, nierówne ściany, podłoga brudna, niezmywalna, nie zachowane warunki higieniczne) co stanowi naruszenie pkt. 2 ust. II części A Załącznika I Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych.

W pomieszczeniu do przelewania mleka stwierdzono niezachowane warunki higieniczne: obecność pajęczyn, brudne ściany, szafki, ogólny nieład, nieszczelne pomieszczenie, drewniana brudna podłoga, co stanowi naruszenie wymagań ujętych w pkt. 3 ust. II A Rozdziału I Sekcji IX, Załącznika II Rozporządzenia 853/2004.

Stwierdzono również brak miejsca do mycia sprzętu do doju oraz pojemników przeznaczonych do kontaktu z mlekiem, co stanowi naruszenie zapisów ujętych w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Załącznik III, Sekcja IX Rozdział I ust. II A pkt. 4. Ustalono także, że brak jest urządzeń do mycia rąk oraz czystej odzieży ochronnej dla osób dokonujących dojenia i zajmujących się surowym mlekiem, co sprzeczne jest z rozporządzeniem (WE) 853/2004 Załącznik III, Sekcja IX, Rozdział I ust. II C pkt. 1 i 2.

Podczas oględzin strona nie przedstawiła zaświadczenia do celów sanitarno-epidemiologicznych osoby dokonującej udoju, co stanowi niezgodność z zapisem rozporządzenia (WE) 852/2004 Załączniki część a ust. II pkt.4 lit e.

Nadto w trakcie oględzin odwołująca odmówiła podpisania protokołu oględzin oraz możliwości utrwalenia stanu faktycznego za pomocą aparatu fotograficznego i wyjaśniła, że obecnie nie posiada środków finansowych na usunięcie stwierdzonych niezgodności.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone oględziny wykazały, iż gospodarstwo D. Z. jest w złym stanie higienicznym, co potwierdziło ustalenia poczynione przez organ I instancji, a tym samym jednocześnie zaprzecza twierdzeniom odwołania, iż ustalenia poczynione w trakcie kontroli organu I instancji odbiegały od stanu faktycznego i świadczyły o złej woli kontrolera.

Wskazując na brzmienie art. 3 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.Z. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i uchylenie decyzji w przedmiocie spełnienia przesłanek weterynaryjnych do obioru mleka surowego przeznaczonego do przerobu na żywność z gospodarstwa oraz zwolnienie od kosztów postępowania. Skarżąca powtórzyła zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji i stwierdziła, że wymienione w trakcie kontroli zabrudzenia związane były z bieżącą eksploatacją pomieszczeń i nie miały charakteru trwałego. Podobnie należy jej zdaniem ocenić stan odzieży. Jeśli zaś chodzi o instalację elektryczną to istnieje ona od wielu lat. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy uchylił się od dokonania kontroli instancyjnej orzekając wyłącznie na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł.wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Na wstępie należy wskazać, że w podstawie prawnej decyzji organu I instancji poza przepisami ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji weterynaryjnej (Dz. U. Nr 112 z 2010 r., poz. 744 ze zm.), ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006r. nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz rozporządzeń U.E. wskazano także przepis art. 155 K.p.a., który jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych postępowanie prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie tego przepisu może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron.

Zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. nie może prowadzić do wydania aktu administracyjnego niezgodnego z obowiązującym prawem. Organ dokonujący weryfikacji decyzji ma obowiązek stosować przepisy normujące załatwienie sprawy co do istoty obowiązujące w dniu tej weryfikacji, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej ( vide: wyrok NSA z 28.03.2013r. sygn. akt II OSK 2325/11 – LEX nr 1332683).

W wyroku z dnia 14.01.2015r. WSA w Łodzi w sprawie sygn. akt II SA/Łd 986/14 (LEX nr 1635109) również jednoznacznie stwierdził, że przewidziana w art. 155 K.p.a. możliwość zmiany decyzji ostatecznej odnosi się jedynie do sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy administracyjnej organ administracji publicznej mógł był podjąć różne wariantowe rozstrzygnięcia. Tryb ten służy tym samym jedynie do zmiany rozstrzygnięcia na inne, również możliwe do wydania w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. nie jest więc możliwe w sprawach, które nie są rozpoznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Nie ulega w ocenie Sądu wątpliwości, że przepis ten w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania i błędnie został powołany przez organ.

Skarżąca we wniosku z dnia 30.10.2014 r. domagała się bowiem "przywrócenia dostaw mleka surowego z jej gospodarstwa", a w odwołaniu z dnia 11.12.2014r. wyraźnie powołała się na zmianę stanu faktycznego polegającą na naprawieniu stwierdzonych uchybień stanowiących podstawę wydania decyzji nr [...] z dnia [...] o zawieszeniu z dniem 23.01.2013 r. odbioru mleka surowego z jej gospodarstwa do przerobu na żywność. W tej sytuacji zbędnym było wzywanie strony do złożenia dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie (vide: wyrok NSA z dnia 20.02.2014 r. sygn. akt II OSK 2257/12 – LEX nr 1461248).

Wniosek strony nie mógł być zatem zakwalifikowany jako złożony w trybie art. 155 K.p.a., a wyłącznie w oparciu o § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii ( tekst jedn. Dz. U. 2014.1472) i postępowanie organu I instancji de facto zmierzało do zastosowanie właśnie tego przepisu.

Zgodnie z powołanym przepisem Powiatowy lekarz weterynarii, w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 882/2004", wydaje decyzje administracyjne w sprawie:

1) zastosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 2;

2) cofnięcia środków, o których mowa w art. 54 ust. 2.

Jednym ze środków, o których mowa w art. 54 ust. 2 jest zawieszenie działania lub zamknięcie całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu (pkt e). Środek ten zastosowany został przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. decyzją nr [...] z dnia [...]

W przypadku zmiany okoliczności faktycznych sprawy Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. w oparciu o wniosek skarżącej uprawniony był do wydania zgodnie z § 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. decyzji o cofnięciu środka, o którym mowa w art. 54 ust. 2

"rozporządzenia nr 882/2004", czyli zawieszenia odbioru mleka surowego do przerobu na żywność. Wydanie tej decyzji uzależnione zaś było od zmiany stanu faktycznego polegającego na usunięciu uchybień stanowiących podstawę wydania decyzji z dnia [...] o zastosowaniu środka przewidzianego w art. 54 ust. 2 pkt e.

Istotne dla rozstrzygnięcia wniosku D. Z. było zatem ustalenie, czy w jej gospodarstwie usunięto nieprawidłowości stwierdzone w 2012 r.

Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej organy administracji przeprowadziły w tym zakresie wszechstronne i wyczerpujące postępowanie dowodowe, zgodne z wymogami art. 7, 77 i 80 K.p.a. W gospodarstwie skarżącej przeprowadzono bowiem aż trzy kontrole: 7 listopada 2014 r., 2 lutego 2015 r. i 20 maja 2015 r. Ta ostatnia przeprowadzona została w toku postępowania odwoławczego w związku z zarzutem "złej woli kontrolera" i potwierdziła ustalenia organu I instancji, stwierdzając zły stan higieniczny gospodarstwa, w tym niewłaściwy stan higieniczny pomieszczeń przeznaczonych do doju (brak bieżącej wody, brudne, nierówne ściany, podłoga brudna, niezmywalna, nie zachowane warunki higieniczne), co stanowi naruszenie pkt. 2 ust. II części A Załącznika I Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych.

W pomieszczeniu do przelewania mleka stwierdzono niezachowane warunki higieniczne: obecność pajęczyn, brudne ściany, szafki, ogólny nieład, nieszczelne pomieszczenie, drewniana brudna podłoga, co stanowi naruszenie wymagań ujętych w pkt. 3 ust. II A Rozdziału I Sekcji IX, Załącznika II Rozporządzenia 853/2004.

Stwierdzono również brak miejsca do mycia sprzętu do doju oraz pojemników przeznaczonych do kontaktu z mlekiem, co stanowi naruszenie zapisów ujętych w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Załącznik III, Sekcja IX Rozdział I ust. II A pkt. 4. Ustalono także, że brak jest urządzeń do mycia rąk oraz czystej odzieży ochronnej dla osób dokonujących dojenia i zajmujących się surowym mlekiem, co sprzeczne jest z rozporządzeniem (WE) 853/2004 Załącznik III, Sekcja IX, Rozdział I ust. II C pkt. 1 i 2.

Podczas oględzin skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia do celów sanitarno-epidemiologicznych osoby dokonującej udoju, co stanowi niezgodność z zapisem rozporządzenia (WE) 852/2004 Załączniki część a ust. II pkt.4 lit e. Wyniki kontroli ujęte zostały w protokole oględzin, którego podpisania skarżąca odmówiła. Okoliczność ta w żaden sposób nie może dyskwalifikować, czy też podważać wiarygodności tego dokumentu i wyników kontroli tym bardziej, że są one tożsame z ustaleniami i wnioskami dwóch poprzednich.

Skoro skarżąca nie usunęła nieprawidłowości w prowadzonym przez nią gospodarstwie, stanowiących podstawę zastosowania środka przewidzianego w art. 54 ust. 2 pkt e, Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. nie był uprawniony do wydania decyzji o cofnięciu tego środka, a tym samym zmiany decyzji z dnia [...].

W tym stanie rzeczy, pomimo częściowo błędnie określonej podstawy prawnej decyzja organu I instancji, jak i organu odwoławczego w ocenie Sądu odpowiada prawu.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. ustosunkował się również do zarzutu naruszenia przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, o której stanowi art. 10 § 1 K.p.a. Skierował bowiem do skarżącej w dniu 15 kwietnia 2015r. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na to zawiadomienie skarżąca stwierdziła, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia korzystnej dla niej decyzji. W konsekwencji należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż stronie zapewnione zostało prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Z przytoczonych powyżej względów skarga jako niezasadna podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 19 w zw. z § 2 ust. 1, 2 i 3 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461).

a.tp.