Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2268/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 1 pkt 3, art. 245 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia patentu oddala skargę


UZASADNIENIE

H. P. (dalej też jako "skarżący", "uprawniony") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2016r. nr [...] - działającego w trybie postępowania administracyjnego utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzającą wygaśnięcie z dniem 23 sierpnia 2014 r. patentu pt. "[...]" oznaczonego numerem [...] z powodu nieuiszczenia w wyznaczonym terminie opłaty za 5. rok ochrony patentu,

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 90 ust.l pkt 3 i art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 z późn. zm.]– zwanej "p.w.p."

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. (doręczoną w dniu 30 listopada 2015 r.) stwierdził wygaśnięcie z dniem 23 sierpnia 2014 r. patentu oznaczonego numerem [...] pt. "[...]", z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 5. rok ochrony.

Uprawniony wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu uprawniony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Urzędu z dnia [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu argumentował uchybienie terminu kilkoma okolicznościami. Zdaniem uprawnionego nieuiszczenie opłaty okresowej w wymaganym terminie było spowodowane problemami zdrowotnymi uprawnionego, tj. ciężkim złamaniem nogi wiosną 2015 r., brakiem pomocy ze strony rzecznika patentowego oraz nieprzekazaniem uprawnionemu decyzji stwierdzającej wygaśnięcie patentu o numerze [...] przez portiera w budynku mieszkalnym uprawnionego. Wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy uprawniony wniósł zaległą opłatę za 5. rok ochrony przedmiotowego patentu.

Urząd Patentowy uznał, że z uwagi na dopełnienie warunków przewidzianych w art. 58 k.p.a. przywrócenie terminu w niniejszej sprawie jest konieczne i przychylił się do prośby zgłaszającego wydając w dniu 2 września 2016 r. postanowienie o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po rozpoznaniu tego wniosku Urząd Patentowy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołał się na art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., który stanowi, żej patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. Zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 224 ust. 2 przedmiotowej ustawy opłaty za dalsze okresy ochrony powinny być uiszczane z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony. Wyjątkowo opłaty takie mogą być uiszczane w ciągu sześciu miesięcy po upływie powyższego terminu, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej (art. 224 ust. 4 zd.l). Powyższy termin dodatkowy nie podlega jednak, w myśl art. 224 ust.4 zd. 2 ustawy p.w.p., przywróceniu.

W przedmiotowej sprawie organ ustalił, że ostatnim dniem 4 roku ochrony patentu oznaczonego numerem [...] był 23 sierpnia 2014 r. Oznacza to, że podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za kolejny - piaty rok ochrony - upływał w tym właśnie dniu. Zgodnie jednak z art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p. opłata za 5. rok ochrony patentu wraz z opłatą dodatkową w wysokości 30% opłaty należnej mogła być przez uprawnionego wniesiona w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie, tj. do 23 lutego 2015 r.

Ocenił, że z uwagi na to, że uprawniony nie wniósł wymaganej opłaty w żadnym z powyższych okresów, a zarazem w świetle art. 224 ust. 4 zd. 2 ustawy p.w.p. nie ma możliwości przywrócenia terminu do wniesienia opłaty okresowej za kolejny rok ochrony patentu.

Urząd Patentowy RP uznał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione ustawowe warunki, określone w art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy p.w.p., wymagane do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 23 sierpnia 2014 r. oznaczonego numerem [...].

Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia uchybienia terminu zgodnie z art. 243 ust. 6 p.w.p. Stosownie do tej normy, do terminów uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu postępowania z powodu siły wyższej.

Jednakże w doktrynie i orzecznictwie pojęcie siły wyższej ujmowane jest jako zdarzenie zewnętrzne, posiadające nadzwyczajny charakter i któremu nie można zapobiec. Do niniejszej kategorii zaliczane są zdarzenia o charakterze katastrof przyrodniczych (np. powodzie, huragany, trzęsienia ziemi) lub nadzwyczajnych zaburzeń życia zbiorowego (np. wojna, rozruchy), które uniemożliwiają uprawnionemu dokonanie określonej czynności.

Za nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu powyższych przepisów nie mogą być uznane argumenty przedstawione przez uprawnionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przede wszystkim uprawniony nie był zobowiązany do ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu przed Urzędem, bowiem decyzję o samodzielnym występowaniu w sprawie lub podejmowaniu czynności przez pełnomocnika pozostawia się woli strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt: II OSK 1397/05). O ile jednak uprawniony zdecydował się samodzielnie występować przed Urzędem, winien zapoznać się z zasadami dotyczącymi wnoszenia opłat za kolejne lata ochrony patentu, gdyż nieznajomość przepisów nie stanowi uzasadnienia dla braku opłaty za 5. rok ochrony patentu w wymaganym terminie.

Usprawiedliwieniem dla uchybienia terminu na wniesienie opłaty za 5. rok ochrony przedmiotowego patentu nie może być również drugi argument przedstawiony przez uprawnionego, tj. ciężkie złamanie nogi skutkujące pobytem w szpitalu. Jak podniósł uprawniony miało to miejsce wiosną 2015 r., natomiast termin na wniesienie opłaty trwał do 23 lutego 2015 r., a więc zakończył się przed tym zdarzeniem. Ponadto, jak wynika z akt niniejszej sprawy, w dniu 4 marca 2015 r. uprawniony osobiście odebrał w Urzędzie Patentowym dokument patentowy o numerze [...]. Z powyższego wynika, iż w terminie przewidzianym na dokonanie płatności za 5. rok ochrony patentu o numerze [...] uprawniony był w stanie działać samodzielnie i mógł uczynić zadość wymogom niezbędnym do utrzymania ochrony patentu w mocy. Na marginesie, należy zwrócić uwagę, iż dokonanie opłaty za kolejny rok ochrony nie jest czynnością wymagającą nadmiernego wysiłku i dodatkowych czynności, jak np. wizyta w Urzędzie czy złożenie wniosku.

Ostatni z argumentów uprawnionego dotyczący odebrania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. przez nieupoważnionego portiera Urząd uznał jako nie mający wpływu na obowiązek terminowego uiszczania opłat za ochronę. Przedmiotowa decyzja była bowiem jedynie skutkiem nieuiszczenia opłaty w terminie przez uprawnionego.

Opisane przez uprawnionego okoliczności nie stanowią więc przeszkód o charakterze obiektywnym faktycznie uniemożliwiających uprawnionemu wywiązywanie się z ciążących na nim zobowiązań związanych z utrzymywaniem w mocy praw własności przemysłowej.

W skardze na w/w decyzję skarżący zarzucił Urzędowi Patentowemu RP naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 225 ust 3 p.w.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że uprawniony nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu na uiszczenie opłaty za 5. rok ochrony patentu oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny wpływu całokształtu czynności dokonywanych przez uprawnionego na uprawdopodobnienie braku jego winy w uchybieniu terminu na wniesienie opłaty urzędowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nieuiszczenie opłaty za 5. rok ochrony patentu było wynikiem szeregu zdarzeń i okoliczności, które, zdaniem skarżącego, uzasadniają brak winy w powyższym uchybieniu. Skarżący stwierdził, iż do dnia wizyty w Urzędzie w sprawie "związanej z wdrażaniem patentu", tj. do czerwca 2016 r. nie miał wiedzy o tym, że patent o numerze [...] wygasł. Powyższe było spowodowane faktem, iż uprzednio zrezygnował z usług rzecznika patentowego oraz nie posiadał decyzji o udzieleniu patentu, która zawiera wskazówki o płatnościach, natomiast w kwietniu 2015 r. uległ wypadkowi, który spowodował ogromne opóźnienie w jego aktywności zawodowej oraz społecznej. Skarżący wskazał, iż nie otrzymał również decyzji o wygaśnięciu patentu, która została odebrana przez osobę nieupoważnioną, przez co nie miał również wiedzy o wygaszeniu patentu. Skarżący podniósł także, iż jego głównym celem jest wdrożenie przedmiotowego patentu i w związku z tym poniósł ogromne koszty finansowe oraz organizacyjne, co wskazuje, jego zdaniem, na całkowitą nieświadomość dotyczącą wygaśnięcia patentu.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t. z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej cyt. jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przesłanek takich Sąd nie dopatrzył się zarówno w świetle argumentacji skargi, jak i z urzędu.

W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione, przy czym Sąd miał na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy p.p.s.a., która stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarżący oparł skargę na zarzucie naruszenia prawa materialnego, jednakże by dokonać oceny prawidłowości zastosowania przepisów art. 224 i 225 p.w.p. należało w pierwszej kolejności ustalić, czy przyjęty stan faktyczny uzasadniał ich zastosowanie.

Innymi słowy, zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy, a więc bez naruszenia przepisów postępowania. Warunkiem wstępnym formułowania wniosków na tle prawa materialnego jest bowiem – co do zasady – brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego.

Należy podkreślić, że zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 244 ust. 1 p.w.p. od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). Precyzuje ją ust. 11, który stanowi, że do postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 12-14, przepisy k.p.a. dotyczące rozpatrywania odwołania od decyzji.

W konsekwencji, co należy podkreślić, cechą postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 k.p.a. jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji I -instancyjnej, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozstrzygnąć, dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie, w sposób umotywowany, wskazać, jakie okoliczności nie zostały udowodnione (wyroki NSA w Warszawie z dnia 2000.11.02, sygn. akt V SA 856/00 (LEX Nr 50108) oraz z dnia 2001.07.19 sygn. akt V SA 3872/00 (LEX nr 78936)).

Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz ustosunkowanie się w decyzji do złożonych dowodów, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 107 § 3 k.p.a. Dopiero bowiem pewność, że ustalenia faktyczne zostały poczynione niewadliwie, zezwala na formułowanie przesądzających ocen co do zaistnienia w konkretnym przypadku przesłanek uregulowanych przez prawo materialne.

W niniejszej sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, że postępowanie prowadzone w trybie art. 90 ust. 2 i 3 p.w.p. nie jest postępowaniem spornym. Nieuiszczenie opłaty okresowej w wymaganym terminie powoduje wygaśnięcie patentu i daje Urzędowi Patentowemu kompetencję do wydania decyzji stwierdzającej to wygaśnięcie (art. 90 ust. 1 pkt 3 i ust. 2).

Zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. Art. 90 ust. 2 p.w.p mówi, że w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające wygaśnięcie patentu. Przy czym zgodnie z ust. 3 art. 90 p.w.p. patent wygasa, z zastrzeżeniem ust. 4, w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z jakim ustawa wiąże skutek wygaśnięcia patentu. Data wygaśnięcia patentu powinna być potwierdzona w decyzji. Ust. 4 stanowi, że wygaśnięcie patentu z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku. Normy te uzupełnia także art. 52 ust. 2 p.w.p., który mówi, że udzielenie patentu następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony. W razie nieuiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie, Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu.

Niezależnie od tej kwestii, należało - przy ponownym rozpatrzeniu wniosku, dokonać ustaleń stanu faktycznego i interpretacji norm p.w.p. do oceny "przewidzianego" terminu opłaty za 4 rok ochrony. A następnie, analizy prawnej art. 225 p.w.p., w szczególności powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji ust. 3 i 4, który odróżnia dwa stany faktyczne:

- w ust. 3 stan, kiedy m.in. została wydana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu, z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1 i decyzja taka może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty,

- w ust. 4 stan, kiedy przepisy ust. 1-3 (art. 225) stosuje się odpowiednio w przypadku nieuiszczenia w terminie wskazanym w art. 224 ust. 1 zdanie drugie, opłaty za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłaty wymaganej do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.

Należy bowiem podnieść, że w niniejszej sprawie istota problemu sprowadzała się do nieodróżnienia przez skarżącego instytucji przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego (wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy), co było uczynione przez organ i równocześnie przyjmowanie, że przywrócenie terminu do złożenia tego środka stanowiło jednocześnie podstawę do uwzględnienia dokonanej opłaty. Organ w tym zakresie błędnie zarzuca zaskarżonej decyzji bladną wykładnię art. 225 ust. 3 p.w.p.

Innymi słowy, skarżący uważa, że uprawdopodobnienie podstaw do przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego jest równoznaczne ze skutecznym przywróceniem mu terminu do uiszczenia opłaty patentowej w sytuacji, gdy wyekspirował ostatni możliwy termin do jej uiszczenia, czyli "na wniosek zgłaszającego, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął".

Takie rozumienie art. 225 p.w.p. jest błędne, o czym jednoznacznie stanowi ust. 2 art. 225 p.w.p.

Art. 225 ust. 1 stanowi, że termin do uiszczenia opłaty, o którym mowa w art. 223 ust. 2 lub art. 224 ust. 1, może być, z zastrzeżeniem ust. 3, przywrócony na wniosek zgłaszającego, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął, uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie ze złożeniem takiego wniosku zgłaszający powinien uiścić zaległą opłatę.

Ust. 2 przewiduje, że przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest niedopuszczalne.

Ust. 3 przewiduje, że jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 223 ust. 2, albo decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1, decyzja taka może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty.

Zarzut naruszenia art. 225 ust. 3 p.w.p. także nie może być uwzględniony, bowiem jednoznacznie odnosi się do art. 223 ust. 2 ( Opłata jednorazowa za zgłoszenie może być również uiszczona w ciągu jednego miesiąca od daty doręczenia wezwania Urzędu Patentowego) i do art. 224 ust. 1 p.w.p. (Termin do uiszczenia opłaty jednorazowej za ochronę lub opłaty za pierwszy okres ochrony, określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę wymaganą do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.).

Urząd Patentowy prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie ostatnim dniem czwartego roku ochrony patentu oznaczonego numerem [...] był 23 sierpnia 2014 r. Oznacza to, że podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za kolejny - piaty rok ochrony - upływał w tym właśnie dniu. Zgodnie jednak z art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p. opłata za 5. rok ochrony patentu wraz z opłatą dodatkową w wysokości 30% opłaty należnej mogła być przez uprawnionego wniesiona w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie, tj. do 23 lutego 2015 r.

Poza sporem jest, że wszystkie wymienione terminy wyekspirowały, bowiem uprawniony nie wniósł wymaganej opłaty w żadnym z powyższych okresów. W konsekwencji, w świetle art. 224 ust. 4 zd. 2 p.w.p. nie ma możliwości przywrócenia terminu do wniesienia opłaty okresowej za kolejny rok ochrony patentu. Cytowany przepis jednoznacznie stanowi, że opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu. (art. 224 ust. 4 zd. 2 p.w.p.)

W tej sytuacji nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia przepisów procedury art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 3 k.p.a., bowiem organ prawidłowo poczynił ustalenia faktyczne i na ich podstawie prawidłowo zastosował jego subsumpcji na wskazane wyżej normy prawa materialnego.

Oznacza to, że Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał, że zostały spełnione ustawowe warunki, określone w art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy p.w.p., wymagane do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 23 sierpnia 2014 r. przedmiotowego patentu oznaczonego numerem [...]. Ww. norma stanowi bowiem, że patent wygasa na skutek: nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej (art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p.). Przy czym w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające wygaśnięcie patentu.(ust. 4) Art. 90 ust. 4 stanowi natomiast, że wygaśnięcie patentu z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku.

Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie jest uprawniony ani do dokonywania własnych ustaleń faktycznych, ale ma możliwość skonfrontowania zarzutów z materiałem dowodowym tj. uwzględnienia, czy mają istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.

W tym stanie sprawy, na mocy art. 151p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.