Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2484/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7,8,11,77 par 1,80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 8
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.; dalej: "u.c.") oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A.M. (dalej: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji", "Wojewoda") z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

W dniu 26 kwietnia 2012 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 5 oraz art. 62 ust. 1 u.c. oraz art. 104 k.p.a., odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 u.c. Wskazał, że skarżący od 2004 r. do 2012 r. kilkakrotnie był karany wyrokami sądowymi, m.in. za nielegalne posiadanie broni, fałszowanie dokumentów oraz posiadanie wyrobów akcyzowych bez polskich znaków akcyzy. Wojewoda zauważył, że 3 ostatnie wyroki zapadły w czasie, gdy cudzoziemiec posiadał już zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone mu z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską (udzielone mu w 2010 r.). W ocenie organu I instancji ustalone w sprawie okoliczności faktyczne, tj. kilkakrotna recydywa, w tym fakt, iż ostatnie z popełnionych przez cudzoziemca przestępstw, tj. nielegalne posiadanie broni skodyfikowane jest w rozdziale XXXII pt "Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu" ustawy Kodeks karny, dają podstawę do stwierdzenia, że pobyt skarżącego w Polsce stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie organu I instancji odmowa udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.), dotyczącego poszanowania życia rodzinnego, gdyż nie stanowi o nakazie opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Wojewody dopiero w toku postępowania o wydalenie organ prowadzący powinien wziąć pod uwagę treść art. 8 ww. Konwencji, gdyż określając ramy w jakich możliwa jest ingerencja państwa w prawa jednostki do życia rodzinnego w określonych warunkach stanowi on o zapewnieniu tej jednostce ochrony prawnej.

Od powyższego rozstrzygnięcia Wojewody pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Uzasadniając stwierdził, iż cudzoziemiec został już ukarany przez Sąd, który wymierzając karę pozbawienia wolności w zawieszeniu uznał, iż zainteresowany nie powinien być izolowany od społeczeństwa za czyn, który popełnił, więc nie stanowi on poważnego zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wyrok Sądu jest karą dla cudzoziemca i nie powinien on ponosić dodatkowej kary w postaci odmowy udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nadto podniósł, że Wojewoda podobnie jak Sąd powinien dać zainteresowanemu szansę na poprawę i zastosować art. 57 ust. 1 pkt 5 u.c. w przypadku kolejnych naruszeń prawa przez cudzoziemca. Pełnomocnik skarżącego zarzucił także organowi I instancji błędną interpretację art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, stwierdzając iż nie jest to przepis powiązany tylko z postępowaniem o wydalenie, ale również w innych postępowaniach legalizacyjnych, w których pojawia się kwestia życia prywatnego i rodzinnego.

Dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazaną na wstępie i zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że skarżący przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2004 r., a w dniu 4 listopada 2004 r. Komendant Powiatowy Policji w J. zobowiązał go do opuszczenia terytorium Polski, czego skarżący nie wykonał. Dlatego też w dniu [...] lutego 2009 r. Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na nielegalny pobyt w Polsce i nie wykonanie ciążącej na nim decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący w dniu 26 lutego 2009r . wyjechał z Polski przez przejście graniczne [...]. Następnie dnia [...] września 2009 r. skarżący zawarł w m. [...] w Republice [...] związek małżeński z obywatelką polską. Dnia 26 lutego 2010 r. złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na pozostawianie w związku małżeńskim z obywatelką polską. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2010 r. odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wskazując jako podstawę odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a u.c. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu wniosku z dnia 26 kwietnia 2010 r., udzielił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 6 u.c. z terminem ważności do dnia 17 czerwca 2012 r. W toku kolejnego postępowania, na skutek wniosku z dnia 26 kwietnia 2012 r., Wojewoda ustalił, iż po uzyskaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w dniu 17 czerwca 2010 r. skarżący ponownie naruszył obowiązujący w Polsce porządek prawny i został kilkakrotnie prawomocnie skazany przez polskie sądy, m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 2012 r. (sygn. akt [...]) skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 Kk i skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat oraz karę grzywny. Cudzoziemiec w okresie od 2 czerwca 2010 r. do dnia 2 czerwca 2011 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną typu rewolwer sześciostrzałowy marki Rossi kaliber 38 mm produkcji brazylijskiej i 12 sztuk amunicji w postaci nabojów do broni palnej marki Winchester.

Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 53 ust. 1 pkt 6, art. 57 ust. 1 pkt 5 oraz art. 57 ust. 3 pkt 1 u.c. Uznał, iż okoliczności faktycznie i materiał dowodowy sprawy uzasadniają stwierdzenie, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 5 u.c., dlatego też uzasadnione jest stwierdzenie Wojewody, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowiłby zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz pozostawałby w sprzeczności z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Na ww. stwierdzenie – zdaniem organu odwoławczego – mają wpływ okoliczności pobytu skarżącego na terytorium Polski, w szczególności notoryczne i stałe naruszanie przez niego obowiązującego tu porządku prawnego, polegające na popełnianiu przez skarżącego przestępstw, w tym popełnianie przestępstw w warunkach recydywy. Bowiem część z przestępstw została popełniona przez cudzoziemca już po udzieleniu mu przez Wojewodę zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 17 czerwca 2012 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż charakter i skala popełnionych przez skarżącego przestępstw wskazuje, że uczynił on sobie dodatkowe źródło zarobku z dokonywania czynów przestępczych, co rodzi uzasadnione ryzyko, iż skarżący w dalszym ciągu będzie naruszał obowiązujący porządek prawny i dopuszczał się popełniania przestępstw. Popełnione przez cudzoziemca przestępstwa, których celem było przysporzenie mu korzyści majątkowej godziły bezpośrednio w interes finansowy (fiskalny) Rzeczypospolitej Polskiej (przestępstwa skarbowe), natomiast fakt posiadania przez skarżącego broni bez wymaganego zezwolenia stwarzało niebezpieczeństwo zagrożenia zdrowia i życia innych ludzi.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców brak jest pozytywnych rokowań w stosunku do zachowania cudzoziemca w przyszłości, który uczynił sobie źródło zarobku z popełniania przestępstw, z którego to źródła nie zrezygnował pomimo nałożonych na niego kar grzywny, posiadania przez jego i jego żonę legalnych dochodów, a także pomimo uzyskania przez niego szansy na podjęcie legalnej pracy, po udzieleniu mu w dniu [...] czerwca 2010 r. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Jednocześnie organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślił, iż art. 8 Konwencji nie ustanawia generalnego obowiązku respektowania dokonanego przez imigrantów wyboru kraju osiedlenia się, a także nie nakłada na państwo obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny. Regulacja zawarta w ww. artykule nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, pomimo notorycznego naruszania przez niego obowiązującego porządku prawnego. Wyjaśnił także, iż ewentualna konieczność opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Polski nie jest bezterminowa, zainteresowany przyjechał do Polski jako osoba dorosła, jest obywatelem Republiki [...], a więc kraju zbliżonego kulturowo z Polską, w związku z tym, mimo ewentualnej konieczności opuszczenia przez niego Polski, wzajemne stosunki pomiędzy małżonkami będą mogły, mimo niewątpliwych trudności, być utrzymywane.

Odnosząc się natomiast do treści odwołania wyjaśnił, że osądzenie zainteresowanego w postępowaniach karnych i wymierzenie mu stosownych kar nie powoduje wyłączenia rozpoznania sprawy cudzoziemca w postępowaniu administracyjnym, z uwzględnieniem konsekwencji popełnionych przez niego przestępstw na dalszy jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Konkludując Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 u.c. odmowa udzielenia zezwolenia na czas oznaczony jest obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (uzupełnioną pismem z dnia 10 listopada 2013 r.) wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

– art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.;

– art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Uzasadniając skarżący podniósł, iż organ poprzez wybiórczą analizę zebranego materiału dowodowego sformułował ogólnikowe tezy mające negatywny wpływ na wynik sprawy, bagatelizując przy tym istotne kwestie dotyczące poszanowania życia rodzinnego, wskazując na art. 8 Konwencji skupił się na subiektywnej ocenie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, lakonicznie odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącego. W ocenie skarżącego, jeżeli organy wymiaru sprawiedliwości, dokonując analizy szkodliwości czynów popełnionych przez skarżącego, nie zdecydowały się na izolowanie go od społeczeństwa i rozłączenie rodziny, tym bardziej organ wydający decyzję administracyjną powinien wziąć pod uwagę rozstrzygnięcie sądu, mając na uwadze ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, słuszny interes strony (w tym również małżonki, która w przypadku negatywnej decyzji drastycznie odczuje jej skutki) oraz poniesioną karę za naruszenie prawa, nie powinien narażać skarżącego na dodatkowe sankcje. Skoro zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ma charakter terminowy, udzielenie takiej zgody byłoby zbieżne z wyrokiem Sądu Rejonowego w S., będącej jednocześnie próbą daną przez organ skarżącemu, by ten wykazał, iż aktualnie nie stanowi zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz interesów Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi – A.M. –zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie pozwalają na ustalenie, że w toku rozpoznawania sprawy organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego lub prawa procesowego mogącego mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, co powodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny, a zaprezentowana w decyzji jego ocena pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) obywatel państwa obcego ma prawo ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas określony na terytorium RP w sytuacjach wymienionych m.in. w art. 53-54 u.c., a jedną z możliwości na uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie jest zawarcie małżeństwa z obywatelką polską – art. 53 ust. 6 u.c.

W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie organ w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia. Są one szczegółowo wymienione w art. 57 u.c. i są nimi względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (art. 57 ust. 1 pkt 5). Ten przepis organy orzekające zastosowały wywodząc, że skarżący przed i po udzieleniu mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 17 czerwca 2012 r. naruszał porządek prawny i nie przejawia jego poszanowania, popełniając przestępstwa w tym w warunkach recydywy.

Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 57 u.c. nie jest decyzją o charakterze uznaniowym, dopuszczającym pewien zakres swobody decyzyjnej organu administracyjnego. Użyty w art. 57 zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" jasno wskazuje, że w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ musi, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku (por. wyrok WSA z 1 lipca 2009 r. V SA/WA 1276/08, Lex nr. 562857).

Nie ulega wątpliwości, że pojęcie "względy bezpieczeństwa i porządku publicznego" są pojęciem nieprecyzyjnym, to jednak pod pojęciem porządku prawnego należy rozumieć przestrzeganie zasad obowiązującego w danym kraju ładu publicznego i przepisów prawa, czyli norm prawa bezwzględnie obowiązującego. Zgodzić należy się z tym, że nie każde naruszenie przepisów prawa jest równoznaczne z istotnym naruszeniem porządku prawnego. Przy ocenie zatem, czy cudzoziemiec swym zachowaniem stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego należy brać pod uwagę nie tylko sam fakt skazania ale okoliczności w jakich doszło do naruszenia przez niego przepisów prawa.

W kontrolowanej sprawie, w toku kolejnego postępowania o udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wszczętego w dniu 26 kwietnia 2012 r. organ ustalił, iż już po uzyskaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w dniu 17 czerwca 2010 r. cudzoziemiec ponownie naruszył obowiązujący w Polsce porządek prawny i został kilkakrotnie prawomocnie skazany. Bowiem wyrokami Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. (sygn. akt [...]) oraz z dnia [...] listopada 2011 r. (sygn. akt: [...]) skarżący został uznany winnym naruszenia art. 65 § 3 Kks w związku z art. 91 1 3 kks i skazany na karę grzywny za posiadanie papierosów pochodzenia zagranicznego bez polskich znaków skarbowych akcyzy (tzw. paserstwo akcyzowe). Z kolei w dniu [...] czerwca 2012 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. (sygn. akt [...]) skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 Kk i skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat oraz karę grzywny.

Wskazać należy, że przestępstwo z art. 263 § 2 Kodeksu karnego (tj. posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej i amunicji) za które między innymi został skazany cudzoziemiec jest przestępstwem umyślnym. Umyślność to działanie z zamiarem popełnienia czynu zabronionego, a więc sytuacja, w której sprawca chce lub co najmniej godzi się z popełnienie czynu zabronionego, w przeciwieństwie do sytuacji, w której mamy do czynienia z nieumyślnością, tj. sytuacją, w której sprawca nie ma zamiaru popełnienia czynu zabronionego, jednakże popełnia go na skutek niezachowania wymaganej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach (art. 9 Kodeksu karnego). Takie zachowania skarżącego świadczą o braku woli przestrzegania przez niego porządku prawnego, jednocześnie stwarzając niebezpieczeństwo zagrożenia zdrowia i życia innych ludzi.

Przedstawione okoliczności trafnie doprowadziły organy orzekające do ustalenia, że cudzoziemiec narusza prawo wykazując postawę lekceważącą do zasad porządku prawnego panującego w Polsce, nie stosuje się do norm prawnych, co uzasadnia przekonanie, że jego pobyt na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla tego porządku.

Spełnienie się jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 57 u.c. uprawniało organ do odstąpienia od badania przesłanek z art. 53 tej ustawy.

W tym miejscu wskazać należy, że okoliczność dotycząca pozostawania przez skarżącego w związku małżeńskim z Polką, które to okoliczności miałyby przemawiać za priorytetem interesu indywidualnego (dobro rodziny) nad interesem społecznym (bezpieczeństwo Państwa), były przez organ rozważane – co wynika z treści uzasadnienia. Przypomnieć należy, że powoływana przez skarżącego Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjęta w Rzymie 4 listopada 1950 r. i podpisana przez Polskę 26 listopada 1991 r. (Dz.U. 1993, Nr 61, poz. 284 ze zm.), nie gwarantuje niczym nieograniczonej ochrony rodzin przed rozłąką. Niewątpliwie interesy jednostki i interesy Państwa powinny być w tym wypadku wyważone. Ochrona interesów jednostki nie jest bezwzględna i dopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w interesy jednostki właśnie ze względu na ochronę porządku publicznego jako mająca na celu zapobieganie przestępstwom. Skarżący popełnił czyny wyczerpujące definicję przestępstwa o jakim mowa w art. 7 § 3 kodeksu karnego, co świadczy o tym, że skarżący nie zamierza przestrzegać porządku prawnego. Dlatego też za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 8 Konwencji.

Sąd zauważa także, iż konstrukcja przepisów art. 57 u.c. wskazuje, że ustawodawca przewidział w jakich okolicznościach organ, nie może odmówić zgody na zamieszkanie, w przypadku gdy przesłanką ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie jest zawarty związek małżeński z obywatelem polskim. Nie jest nim przesłanka o jakiej mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5, ale wyłącznie przesłanki z art. 57 ust 1 pkt 3 i pkt 7-9 – co wynika z art. 57 ust. 3 u.c. Ustawodawca ominął w tych uregulowaniach przesłankę względów bezpieczeństwa Państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co świadczy o tym, że przedłożył interes bezpieczeństwa Państwa nad interesem jednostki.

Sąd nie znalazł zatem podstaw, aby zarzucić postępowaniu wyjaśniającemu prowadzonemu przez organy administracyjne nieprawidłowości, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, stąd zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a, o czym orzekł, jak w wyroku.