Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1439/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 50 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 8 sierpnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Jacek Chlebny /spr./ sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. S. Z. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2012r. sygn. akt II SA/Kr 1528/11 w sprawie ze skarg F. S. Z. S.A. z siedzibą w K. i Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz F. S. Z. S.A. z siedzibą w K. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 16 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi S. Z. S.A. z siedzibą w K. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lipca 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

2. Wnioskiem z [...] kwietnia 2007 r. K. K. I. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wystąpiło o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci elektroenergetycznej [...] i [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...] oraz częściach działek nr [...],[...],[...] obr. [...][...] przy ul. O. w K.".

3. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla powyższego zamierzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, nie uznając zasadności odwołania wniesionego przez S. Z. S.A., decyzją z [...] lipca 2008 r. utrzymało wymienione rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Kr 935/08 uchylił zaskarżoną przez S. Z. S.A. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lipca 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] lutego 2008 r., stwierdzając, że zostały one wydane z naruszeniem prawa procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Sąd I instancji wyjaśnił, że sporna inwestycja ma polegać na budowie sieci elektroenergetycznej [...] i [...] na oznaczonych działkach, jednakże okoliczność ta nie jest wystarczające do ustalenia w jakim trybie mają zostać ustalone warunki jej lokalizacji. Jest to spowodowane tym, że organy orzekające w sprawie nie poczyniły ustaleń umożliwiających stwierdzenie, czy wnioskowane zamierzenie, wymienione w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ma znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe/wojewódzkie/krajowe), umożliwiające traktowanie go jako celu publicznego. Powyższa wadliwość, jak wskazano w wyroku, skutkowała odstąpieniem przez Sąd od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien podjąć czynności umożliwiające kwalifikację przedmiotowej inwestycji na tle obu przesłanek przewidzianych w art. 2 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalając "znaczenie" inwestycji, organ powinien wziąć pod uwagę takie cechy jak jej rozmiar, cel któremu inwestycja ma służyć, doniosłość inwestycji z punktu widzenia interesów lokalnych czy ponadlokalnych oraz inne warunki, które mogą być uznane za istotne z punktu widzenia brzmienia przepisu. Z uwagi na to, iż inwestycja dotyczy budowy sieci energetycznej, ustalenie "znaczenia" inwestycji powinno odbywać się również z uwzględnieniem przepisów ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.), przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz prawa unijnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 648/09 oddalił skargę kasacyjną K. H., uczestnika postępowania, od powyższego wyroku, przyjmując, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że przeprowadzone postępowanie nie pozwoliło na uznanie, czy w warunkach przedmiotowej sprawy sporna inwestycja ma cechy inwestycji celu publicznego (art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie pozwala na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Koniecznym jest bowiem również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju.

6. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] września 2010 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci elektroenergetycznej [...] i [...] na częściach działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (obr. [...] K.) przy ul. O. w K.", umarzając jednocześnie postępowanie dla części zamierzenia objętego ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. (Uchwała Rady Miasta Krakowa z [...] maja 2010 r. nr [...]), położonego na częściach działek nr [...],[...],[...],[...] (obr. [...] K.).

Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że planowanej inwestycji nie można postawić zarzutu braku cechy ogólnej dostępności, albowiem budowa spornej sieci elektroenergetycznej będzie fragmentem sieci energetycznej należącej do przedsiębiorstwa energetycznego E. S.A., stosownie do art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego. Po wykonaniu wnioskowanego fragmentu sieci przedsiębiorstwo energetyczne nie będzie mogło odmówić przyłączenia się do niej kolejnych odbiorców. Zatem przedmiotowy odcinek sieci będzie służyć nie tylko do zasilania zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, ale także do zasilania wszystkich potencjalnych odbiorców energii elektrycznej w tym obszarze, o ile przedsiębiorstwo energetyczne uzna, iż istnieją ku temu techniczne i ekonomiczne warunki. Według Prezydenta Miasta Krakowa, pozwala to uznać, że budowa sieci energetycznej na terenie objętym wnioskiem stanowi działanie o znaczeniu lokalnym, służące zaopatrzeniu ludności w energię elektryczną, będące równocześnie zadaniem własnym gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym).

7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z [...] lipca 2011 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] września 2010 r., podzielając w całości ustalenia przyjęte w sprawie przez organ I instancji w odniesieniu do wykładni pojęcia "inwestycji celu publicznego" oraz charakteru wnioskowanej sieci elektroenergetycznej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniach złożonych przez S. Z. S.A. oraz Spółdzielnię Mieszkaniową [...], organ odwoławczy wskazał, że projekt kwestionowanej decyzji nie wymagał dodatkowych uzgodnień w zakresie zagrożenia powodziowego oraz ochrony przyrody. Kolegium wyjaśniło, że art. 84 ustawy z dnia 18 lipca 201 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145) został uchylony przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159). Uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska spornej inwestycji leżącej w otulinie B. Parku Krajobrazowego nie było zaś konieczne na podstawie art. 53 ust. 5 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem uzgodnienia tego rodzaju dokonywane są jedynie w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) otuliny parku krajobrazowego nie traktuje zaś za formę ochrony przyrody.

8. Zaskarżonym wyrokiem z 16 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi S. Z. S.A. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lipca 2011 r.

Sąd I instancji wskazał na dopuszczalny zakres kontroli sądowej zaskarżonej decyzji związany z tym, że rozpatrywana sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uznając zasadność wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 16 stycznia 2009 r. wskazał, że organy administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinny podjąć stosowne czynności umożliwiające kwalifikację spornej inwestycji na tle obu przesłanek przewidzianych w art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Skoro zatem w wyroku z 16 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał tylko zbadanie, czy w sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, przeprowadzana aktualnie kontrola sądowa może ograniczyć się tylko do tej kwestii.

Według Sądu I instancji, nie można zarzucić orzekającym organom naruszenie prawa przy ustaleniu, że inwestycja budowy sieci elektroenergetycznej [...] i [...] jest inwestycją celu publicznego. Sąd w całości popiera bowiem wywód orzekających w sprawie organów, iż pojęcie "cel publiczny", oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich. Według art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Budowa sieci elektroenergetycznej ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne, albowiem zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym zaspakajanie takich potrzeb jak zaopatrzenie w energię elektryczną należy do zadań własnych gminy, a dostęp do niej, czyli możność przyłączenia, będą mieli także potencjalni odbiorcy spoza tego terenu - po spełnieniu technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio we wskazanym rozumieniu ma znaczenie dla całej gminy.

9. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła S. Z. S.A. z siedzibą w K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a.

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka zarzuciła Sądowi I instancji mylne ustalenie zakresu związania poprzednim orzeczeniem, co skutkowało wydaniem wyroku z pominięciem merytorycznego zbadania zarzutów sformułowanych w skardze (zarzut naruszenia art. 4a pkt 2, art. 84 i art. 79 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego, czy też naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. `6 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody). Z treści uzasadnienia wyroku z 16 stycznia 2009 r. wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył swoje wywody wyłącznie do kwestii określenia charakteru inwestycji celu publicznego, wskazując, że wadliwość decyzji zachodząca w warstwie faktycznej jest na tyle istotna, że kontrola decyzji w pełnym zakresie (w zakresie zastosowanych przepisów prawa materialnego) jest niemożliwa.

Skarżąca spółka za błędną uznaje przyjętą przez Sąd ocenę charakteru planowanej inwestycji. Sąd nie rozważył bowiem celu i rozmiaru inwestycji, jej doniosłości z punktu widzenia interesów lokalnych oraz znaczenia inwestycji w kontekście przepisów Prawa energetycznego i aktów wykonawczych dotyczących tej ustawy, a więc przesłanek wskazanych w zaleceniach sformułowanych w wyroku z 16 stycznia 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10. Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

Trafnie skarżąca spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania (art. 153 i art.141 § 4 p.p.s.a.), wynikające z wadliwego określenia zakresu związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Warszawie z 16 stycznia 2009 r. oraz wyroku NSA z 27 kwietnia 2010 r. oddalającym skargę kasacyjną od tego orzeczenia.

11. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że związanie sądu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania opiera się na zakazie dokonywania przez sąd w nowym postępowaniu ustaleń interpretacyjnych sprzecznych z wyrażonym przez sąd w poprzednim orzeczeniu stanowiskiem. Nadawanie związaniu takiej treści powoduje, że przy ponownym wyrokowaniu w sprawie, która była już rozpoznawana, istotnym zagadnieniem pozostaje prawidłowe określenie przez sąd administracyjny przedmiotu związania. W wyroku z 15 marca 2012 r. sygn. II OSK 2562/10 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że ocena prawna musi zostać we wcześniejszym orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym przez niego orzeczeniu. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Oznacza to tym samym, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z przedstawionych przez sąd w uzasadnieniu orzeczenia rozważań.

12. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął, iż w świetle stanowiska sformułowanego w wyroku z 16 stycznia 2009 r. kontrola sądowa zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lipca 2011 r. ograniczyć się powinna jedynie do odpowiedzi na pytanie, czy budowa sieci elektroenergetycznej [...] i [...] ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tę kwestię Sąd we wskazaniach co do dalszego postępowania kazał bowiem organom orzekającym w sprawie ponownie rozważyć, mając na uwadze potrzebę ustalenia znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego spornego zamierzenia.

Tak formułowane przez Sąd I instancji zapatrywanie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje jednak za błędne. W swoich ustaleniach Sąd I instancji pominął bowiem, jak trafnie podniósł wnoszący skargę kasacyjną, treść rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, które definiowały przyczyny, z powodu których wynik kontroli sądowej decyzji z [...] lipca 2008 r. zawężony został do określenia wykładni art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przedstawienia wskazań co do dalszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że uchybienie przez organy przepisom art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. stwarza podstawę do uchylenia wszystkich wydanych w sprawie rozstrzygnięć na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co skutkowało koniecznością odstąpienia od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, do których nawiązywały pozostałe zarzuty skargi. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełna kontrola decyzji mogłaby nastąpić dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co w rozpatrywanym przypadku jednakże nie miało miejsca. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji nie mógł ograniczyć swoich rozważań jedynie do tego, czy budowa wnioskowanej sieci elektroenergetycznej spełnia cechy inwestycji celu publicznego. Sąd I instancji nie dostrzegł, że przedstawione w wyroku z 16 stycznia 2009 r. rozważania skutkowały uchyleniem obu decyzji wydanych w sprawie oraz nałożeniem na organ obowiązku ponownego przeprowadzenia w całości postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do wniosku K. K. I. [...] sp. z o.o. w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego. Taka treść rozstrzygnięcia nie pozwalała na zredukowanie obowiązków kontrolnych Sądu do potwierdzenia, że sporne zamierzenie - w oparciu o sformułowane w poprzednim wyroku wskazania - ma charakter inwestycji celu publicznego. Ocena o zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lipca 2011 r. wymagała rozważenia przez Sąd I instancji wszystkich warunków, jakie muszą zostać spełnione przy wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w myśl przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych. Uwzględnienie procesowych zasad kontroli przez sąd administracyjny decyzji administracyjnej, nakładało jednocześnie na Sąd I instancji obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze. Wnosząca skargę kasacyjną spółka trafnie wykazała, że Sąd I instancji nie wywiązał się w rozpoznawanej sprawie z powyższego obowiązku, skoro zarzuty podważające prawidłowość stanowiska przyjętego przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie nie tylko w odniesieniu do charakteru nadawanego spornej inwestycji, ale również i innych zagadnień, wskutek wadliwego zastosowania art. 153 p.p.s.a., nie stały się przedmiotem rozpoznania.

13. Powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro Sąd nie tylko odstąpił od kontroli zastosowania przez organy orzekające w sprawie powołanych w skardze przepisów prawa (art. 2 pkt 1, art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody; art. 4a pkt 2, art. 79 ust. 2 pkt 3 i art. 84 Prawa wodnego; art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji; art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), ale przede wszystkim nie poddał rozstrzygnięcia ocenie określonej w art. 134 § 1 p.p.s.a. (sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną). Zakresem rozważanego pominięcia została objęta akcentowana przez strony wnoszące skargę kwestia braku właściwego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Sąd I instancji nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia w sprawie art. 84 w związku z art. 79 ust. 2 Prawa wodnego w sytuacji, gdy twierdzenie organu odwoławczego o uchyleniu wskazanej normy strona skarżąca w całości odrzuciła z powołaniem się między innymi na regulację art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którą do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Podobnie należy ocenić zarzut braku uzgodnienia projektu decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, skoro stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznające, że otulina parku krajobrazowego nie jest formą ochrony przyrody, skarżąca uznała w skardze za błędne, wskazując na odmienne orzecznictwo sądów administracyjnych w tym względzie.

14. Na obecnym etapie postępowania, w związku z uwzględnieniem skargi kasacyjnej z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, przedwczesna byłaby ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pomimo że skarżąca spółka w skardze kasacyjnej formę naruszenia prawa materialnego łączy z dokonaniem przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to w istocie postawiony przez stronę skarżącą zarzut opiera się na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów. Nakaz rozważenia przez organ prowadzący postępowanie celów i rozmiaru inwestycji, a także jej doniosłości z punktu widzenia interesów lokalnych mieści się w wykładni art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przedstawionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 16 stycznia 2009 r. Brak prawidłowego odniesienia się przez Sąd I instancji do tak zakreślonych warunków uznania określonego zamierzenia za inwestycję celu publicznego należy traktować jako równoważny zarzutowi niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów prawa, a nie jako błąd odnoszący się do sposobu ich interpretacji.

15. Powyższe względy nakazują uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.