Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 987/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant: ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego A.O. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: Prezes NFZ) - działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., zwaną dalej "ustawą o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A. O. – N. w P. (dalej także: skarżący) od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nieuwzględniającej odwołania skarżącego N. od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie rokowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, na obszarze rejonu operacyjnego nr [...]

– utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2010 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] listopada 2009 r. ogłosił postępowanie prowadzone w trybie rokowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego, na obszarze rejonu operacyjnego nr [...] na okres obowiązywania umowy od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] grudnia 2010 r.

Do udziału w postępowaniu zaproszono trzech świadczeniodawców:

- N., ul [...], [...] D.;

- N., [...], [...] P.;

- S. w S., ul. [...], [...] S.

Szczegółowe warunki udzielania świadczeń, objętych przedmiotem postępowania, ustalone zostały zarządzeniem Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne.

Do postępowania zostały złożone trzy oferty:

- oferta nr [...] N., przy ul. [...], [...] D.;

- oferta nr [...] N., [...], [...] P.;

- oferta nr [...] S. w S., ul. [...], [...] S.

Dnia [...] grudnia 2009 r. w siedzibie [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...] nastąpiło otwarcie złożonych ofert. Komisja konkursowa w części jawnej postępowania dokonała weryfikacji ofert pod względem spełnienia przez oferentów warunków formalnych. Komisja nie stwierdziła braków formalnych.

Następnie zespół kontrolujący, powołany przez komisję konkursową, działając na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zaproszenia do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 273, poz. 2719), przeprowadził kontrolę u obu oferentów biorących udział w postępowaniu konkursowym.

W związku z powyższym w dniu [...] grudnia 2009 r. zespół kontrolujący, podczas kontroli przeprowadzonej u oferenta – N. stwierdził posiadanie przez wskazanego świadczeniodawcę środka transportu wyposażonego w wymagany sprzęt oraz ustalił, iż dane zawarte w Formularzu Ofertowym złożonym przez skarżącego są zgodne ze stanem rzeczywistym zastanym podczas kontroli oferenta.

Jednocześnie w dniu [...] grudnia 2009 r. zespół kontrolujący, podczas kontroli przeprowadzonej u drugiego oferenta – S. w S., również stwierdził posiadanie przez wskazanego świadczeniodawcę środka transportu wyposażonego w wymagany sprzęt oraz ustalił, iż dane zawarte w Formularzu Ofertowym złożonym przez S. w S. są zgodne ze stanem rzeczywistym zastanym podczas kontroli Oferenta. W protokole kontroli określanym jako "Wyniki kontroli oferenta" komisja kontrolna stwierdziła, iż miejsce wyczekiwania wskazane w ofercie S. w S. pod adresem ul. [...] w S. jest zgodne ze stanem rzeczywistym.

Ponadto w dniu [...] grudnia 2009 r. zespół kontrolny powołany przez komisję konkursową przeprowadził kontrolę oferenta –N.

Na podstawie złożonych i wczytanych zapytań ofertowych i ankiet ofert biorących udział w postępowaniu system komputerowy Narodowego Funduszu Zdrowia wygenerował automatycznie "Ranking otwarcia". Podczas sporządzania rankingu otwarcia dokonano wstępnej oceny i porównania ofert złożonych do przedmiotowego postępowania. N. otrzymał 121 pkt., w tym za kryterium ciągłość 45 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 61 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt. Natomiast drugi z oferentów biorący udział w przedmiotowym postępowaniu – S. w S. otrzymał 125 pkt., w tym za kryterium ciągłość 45 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 65 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt. Trzeci z oferentów M. P. – N. otrzymał 40,5 pkt., w tym za kryterium ciągłość 9 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 16,5 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt.

W dniu [...] grudnia 2009 r. wszyscy oferenci biorący udział w postępowaniu zostali zaproszeni przez komisję konkursową do wzięcia udziału w negocjacjach w sprawie ustalenia liczby świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny świadczeń opieki zdrowotnej. W dniu [...] grudnia 2009 r. po przeprowadzeniu stosownych negocjacji z oferentami sporządzono protokoły końcowe z negocjacji.

W dniu [...] grudnia 2009 r. w części niejawnej postępowania komisja konkursowa dokonała ostatecznej oceny i porównania ofert złożonych do postępowania. W "Rankingu końcowym" skarżący N. otrzymał 121 pkt., w tym za kryterium ciągłość 45 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 61 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt. Natomiast drugi z oferentów biorący udział w przedmiotowym postępowaniu – S. w S. otrzymał 125 pkt., w tym za kryterium ciągłość 45 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 65 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt. Trzeci z oferentów – M. P. – N. otrzymał 40,5 pkt., w tym za kryterium ciągłość 9 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 16,5 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt.

W dniu [...] grudnia 2009 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania prowadzonego w trybie rokowań, w wyniku którego wybrana została oferta złożona przez S. w S. W dniu [...] grudnia 2009 r. stosowna informacja o rozstrzygnięciu postępowania oraz wniosek o zawarcie umowy zostały umieszczone na tablicy ogłoszeń w [...] Oddziale Wojewódzkim NFZ oraz na stronie internetowej oddziału.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący A. O. – N. złożył do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania.

W wyniku rozpatrzenia w/w odwołania Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wydał w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzję nr [...], w której nie uwzględnił w/w odwołania, wskazując w uzasadnieniu, że sporne postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący A. O., działając za pośrednictwem Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ - złożył odwołanie od w/w decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia.

Skarżący zarzucił w/w decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ naruszenie:

1) art. 148 pkt. 1 ustawy o świadczeniach - poprzez nieuwzględnienie kryteriów ciągłości, kompleksowości, dostępności, jakości udzielanych świadczeń, kwalifikacji personelu, wyposażenia w sprzęt i aparaturę medyczną przy wyborze oferty złożonej przez S. w S.;

2) art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach - poprzez uznanie, iż nie zachodziły podstawy do odrzucenia oferty S. w S., w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego, S. w S. złożył nieprawdziwe oświadczenie w ofercie;

3) art. 146 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o świadczeniach - poprzez naruszenie warunków wymaganych od świadczeniodawców ustalonych przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zarządzeniem nr [...] z dnia [...] października 2009 r.;

4) art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zaproszenia do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 273, poz. 2719) - poprzez uznanie, iż nie było podstaw do żądania od skarżącego wyjaśnień dotyczących przeprowadzonego postępowania odnośnie certyfikatu ISO a także uznanie, iż nie było podstaw do żądania dokumentów potwierdzających informacje przekazane w toku postępowania przez skarżącego, w sytuacji, gdy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 102 ust. 5 pkt 25 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. taki obowiązek spoczywał na komisji konkursowej;

5) art. 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach w związku z art. 132 ust. 2 tej ustawy - poprzez uznanie, iż wybór oferty świadczeniodawcy S. w S. jest prawidłowy, pomimo, iż świadczeniodawca S. w S. ma zawarte umowy z osobami udzielającymi świadczeń opieki zdrowotnej u innego świadczeniodawcy;

6) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach - poprzez uznanie, iż w toku postępowania nie zostały naruszone zasady uczciwej konkurencji;

7) naruszenie § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004r. - poprzez uznanie, iż przeprowadzona przez komisję konkursową kontrola jest prawidłowa;

8) § 7 ust. 2 Zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w związku z pkt. 5.9.1. załącznika nr 3 do w/w zarządzenia - poprzez uznanie, iż wymagania dotyczące wyposażenia medycznego środka transportu wodnego dotyczą wymagań w zakresie wyposażenia medycznego środka transportu drogowego.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący uzupełnił swoje odwołanie od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Prezes NFZ - działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] – utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] stycznia 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko organu I instancji – stwierdził, iż ocena ofert przeprowadzona była prawidłowo w oparciu o zarządzenie Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżącego Prezes NFZ stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 134 i 148 ustawy o świadczeniach, ponieważ w trakcie przedmiotowego postępowania Fundusz zapewnił równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Zdaniem organu odwoławczego wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem udostępnione zostały oferentom na takich samych zasadach. Prezes NFZ stwierdził, iż przystępując do postępowania skarżący mógł i powinien zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców oraz kryteriami oceny ofert, które były dla wszystkich biorących w przedmiotowym postępowaniu udział jednakowe. Organ wskazał, że kryteria oceny ofert w przedmiotowym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zostały określone w zarządzeniu Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Organ wskazał, że szczegółowe parametry kryteriów oceny określone zostały w tabeli 1.9.1 w załączniku nr 1 do zarządzenia w sprawie określenia kryteriów oceny ofert. Natomiast sposób oceny ofert pod względem kryterium ceny, dla wszystkich rodzajów i zakresów świadczeń opieki zdrowotnej, określono w załączniku nr 2 do w/w zarządzenia. Prezes NFZ stwierdził, że oferty obu świadczeniodawców, biorących udział w przedmiotowym postępowaniu, zostały porównane zgodnie ze wszystkimi kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach, a więc kryterium jakości, kompleksowości oraz ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, wobec czego komisja konkursowa nie mogła pominąć tych elementów przy ocenie i porównaniu ofert. Prezes NFZ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu komisja dokonała wyboru oferenta, którym jest S. w S., który uzyskał 125 pkt., w tym za kryterium ciągłość 45 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 65 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt. Natomiast skarżący N. otrzymał 121 pkt., w tym za kryterium ciągłość 45 pkt., kompleksowość 10 pkt., jakość 61 pkt., natomiast za kryterium ceny 5 pkt. Organ odwoławczy wskazał, że kryterium różnicującym te oferty było: kryterium jakości (S. w S. - 65 pkt., N. - 61 pkt.). Prezes NFZ stwierdził, że N. uzyskał za kryterium jakości o 4 pkt. mniej, niż S. w S., ponieważ odpowiadając na pytanie nr 4.1.1 zawarte w Formularzu Ofertowym, które brzmi: "Czy na dzień złożenia oferty świadczeniodawca posiada certyfikat ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania w rejonie operacyjnym?" - stwierdził, że nie posiada certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania w rejonie operacyjnym, dlatego też za odpowiedź na to pytanie otrzymał 0 pkt. Natomiast – jak podniósł Prezes NFZ – drugi podmiot, tj. S. w S. udzielił odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, wskazując, iż posiada certyfikat ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania w rejonie operacyjnym, co spowodowało przyznanie 4 pkt. W związku z tym Prezes NFZ uznał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż podczas spornego postępowania naruszono: art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach - poprzez nieuwzględnienie kryteriów ciągłości, kompleksowości, jakości i ceny oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 cyt. ustawy - poprzez naruszenie warunków wymaganych od świadczeniodawców, a ustalonych przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia zarządzeniem [...] z dnia [...] października 2009 r. Zdaniem Prezesa NFZ analiza dokumentacji dotyczącej postępowania wskazuje, iż komisja konkursowa dokonała porównania ofert świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu konkursowym zgodnie z kryteriami oceny określonymi w przepisach prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z warunkami przedmiotowego postępowania możliwe było wybranie tylko jednej oferty, która uzyskała najwyższą sumaryczną liczbę punktów za poszczególne kryteria oceny ofert. Oferta skarżącego nie została wybrana, gdyż – jak wskazał Prezes NFZ - do postępowania złożona została oferta, która uzyskała wyższą ocenę punktową i jako korzystniejsza została wybrana w celu zawarcia umowy.

Prezes NFZ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż S. w S. nie posiadał, na dzień złożenia oferty, certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania w rejonie operacyjnym, a tym samym nie zgodził się również z twierdzeniem strony, iż nastąpiło naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach poprzez uznanie, iż nie zachodziły podstawy do odrzucenia oferty S. w S. Zdaniem organu z dokumentacji postępowania jasno wynika, iż do oferty S. w S. dołączono certyfikat ISO wydany S. w S. w dniu [...] czerwca 2009 r. przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w zakresie: świadczenie usług medycznych w Izbie Przyjęć, Szpitalnym Oddziale Ratunkowym i Pogotowiu Ratunkowym (Zespoły Ratownictwa Medycznego i transportu sanitarnego). Oznacza to, jak stwierdził Prezes NFZ, iż na dzień złożenia oferty, S. w S. posiadał certyfikat ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania przy ul. [...] w P. w rejonie operacyjnym nr [...], ponieważ certyfikat ISO przedstawiony przez tego oferenta dotyczy wszystkich miejsc wyczekiwania w rejonach, gdzie zgodnie z Księgą Rejestrową, zatwierdzoną przez Wojewodę [...], S. w S. realizuje świadczenia opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż potwierdzeniem posiadania przez S. w S., na dzień złożenia oferty, certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania przy ul. [...] w P. w rejonie operacyjnym nr [...] może być Księga Jakości dołączona do certyfikatu ISO przyznanego temu Oferentowi, w której wskazuje się, iż na obszarze działalności Pogotowia Ratunkowego w S. funkcjonują 3 jednostki ratownictwa medycznego, w tym jedna z tych jednostek ratownictwa medycznego (specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego) stacjonuje w P. przy ul. [...].

Prezes NFZ nie zgodził się ponadto ze stroną skarżącą, iż podczas postępowania konkursowego doszło do naruszenia art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. - poprzez uznanie, iż nie było podstaw do żądania od skarżącego wyjaśnień dotyczących przeprowadzonego postępowania odnośnie certyfikatu ISO, a także uznanie, iż nie było podstaw do żądania dokumentów potwierdzających informacje przekazane w toku postępowania przez skarżącego, w sytuacji, gdy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 102 ust. 5 pkt 25 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. taki obowiązek spoczywał na komisji konkursowej. Organ odwoławczy podniósł, iż w dniu [...] grudnia 2009 r. oraz [...] grudnia 2009 r., czyli po terminie składania ofert do postępowania (po [...] grudnia 2009 r.) oraz po terminie otwarcia złożonych do postępowania ofert (po [...] grudnia 2009 r.), skarżący N. przedstawił komisji konkursowej dokumentację dotyczącą posiadania certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania w rejonie operacyjnym. W związku z powyższym Prezes NFZ zauważył, iż mimo dołączenia przez stronę skarżącą w dniu [...] grudnia 2009 r. stosownej dokumentacji dotyczącej certyfikatu ISO, trzeba uznać, iż za posiadanie takiego certyfikatu ISO N. nie mógł uzyskać 4 pkt. za spełnienie wymogu posiadania właściwego certyfikatu ISO, ponieważ 4 pkt. przyznaje się oferentowi, który posiada certyfikat ISO na dzień złożenia oferty, zaś w dniu [...] grudnia 2009 r., w którym mijał termin do składania ofert, N. - nie posiadał certyfikatu ISO, uzyskując go dopiero w dniu [...] grudnia 2009 r. Prezes NFZ zauważył, iż § 17 ust. 4 zarządzenia Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stwierdza, że po upływie terminu składania ofert oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Oznacza to, iż mimo przedstawiania nowych elementów do oferty, po terminie składania ofert, wiążącym dla oferenta jest to, co przedstawił w swojej ofercie w dniu składania oferty. Dokumenty potwierdzające uzyskanie certyfikatu ISO zostały dostarczone komisji konkursowej już po terminie składania ofert do spornego postępowania konkursowego.

Prezes NFZ nie zgodził się z również z zarzutem naruszenia art. 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach w związku z art. 132 ust. 2 tej ustawy - poprzez uznanie, iż wybór oferty świadczeniodawcy S. w S. jest prawidłowy, pomimo, że świadczeniodawca S. w S. ma zawarte umowy z osobami udzielającymi świadczeń opieki zdrowotnej u innego świadczeniodawcy. Organ odwoławczy, powołując się na brzmienie oraz cel wprowadzenia przepisu art. 132 ust. 3 cyt. ustawy, stwierdził, iż żaden przepis obowiązującego prawa nie zabrania zakładowi opieki zdrowotnej zatrudniania personelu, który udziela świadczeń opieki zdrowotnej w ramach kilku umów zawartych przez inne zakłady opieki zdrowotnej z Funduszem. Oznacza to, zdaniem organu, iż lekarz może udzielać świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz kilku zakładów opieki zdrowotnej, jeśli ma z nimi podpisaną umowę o udzielanie tych świadczeń opieki zdrowotnej w ich imieniu, a zarazem taki lekarz nie ma podpisanej indywidualnej umowy z Funduszem. Jednocześnie organ zauważył, iż zgodnie z § 6 ust. 4 ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484) lekarz, pielęgniarka, ratownik medyczny, itd., udzielający świadczeń opieki zdrowotnej u danego świadczeniodawcy w określonym czasie nie może udzielać, w tym samym czasie, świadczeń opieki zdrowotnej u innego świadczeniodawcy. W związku z powyższym organ zauważyć, iż podczas spornego postępowania konkursowego komisja konkursowa, analizując oferty złożone do postępowania, dokonała sprawdzenia, czy nie zachodzi konflikt dotyczący czasu pracy personelu. Zdaniem Prezesa NFZ analiza czasu pracy personelu zgłoszonego do ofert obu świadczeniodawców wykazała, iż w tych ofertach nie występuje konflikt dotyczący czasu pracy personelu.

Ustosunkowując się z kolei do twierdzeń strony skarżącej, iż podany w ofercie przez S. w S. skład personalny w zakresie lekarza medycyny ratunkowej jest nieprawidłowy, Prezes NFZ podniósł, iż – wbrew stanowisku strony - wykazanie przez S. w S. w ofercie lekarzy: M. K. i M. K. – nastąpiło zgodnie z przepisami prawa, ponieważ S. w S. miał podpisane z tymi lekarzami umowy na udzielanie w jego imieniu świadczeń opieki zdrowotnej, natomiast wskazani lekarze nie składali oświadczeń, przed terminem składania ofert do postępowania konkursowego oraz przed terminem jego rozstrzygnięcia, iż nie wyrażają zgody na przedstawienie ich danych w ofercie S. w S. Organ wskazał, iż z oświadczeń w/w lekarzy z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika, iż umowy z [...] maja 2009 r. zawarte z S. w S. nie zostały wypowiedziane, w związku z powyższym umowy te obowiązywały w dniu składania ofert do postępowania konkursowego, a także w dniu rozstrzygnięcia tego postępowania, czyli wskazani lekarze byli zobowiązani do wykonywania obowiązków wynikających z umów zawartych z S. w S.

Prezes NFZ nie zgodził się ponadto z zarzutem naruszenia § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. Organ odwoławczy zauważył, iż kontrole przeprowadzone u obu świadczeniodawców biorących udział w spornym postępowaniu konkursowym nie wykazały braku wymaganych od oferentów środków transportu drogowego wraz z właściwym wyposażeniem medycznym tych środków transportu drogowego. Wskazane kontrole przeprowadzone u oferentów nie wykazały – zdaniem organu - braków w wymaganym sprzęcie, zarówno w N., jak również w S. w S. Organ zwrócił uwagę, że punkt 6.5 Polskich Norm PN-EN 1789:2008, przenoszących europejskie normy zharmonizowane, noszący tytuł "Wykaz wyposażenia", w "Tabeli 13 – Leki" wskazuje na leki przeciwbólowe będące składnikami wyposażenia ambulansu. W związku z powyższym organ uznał, że tylko ten element podlegał kontroli komisji konkursowej prowadzącej postępowanie konkursowe. Zdaniem Prezesa NFZ obaj kontrolowani oferenci posiadali leki wymagane prawem powszechnie obowiązującym. Jednocześnie organ wskazał, że w punkcie 6.5 Polskich Norm PN-EN 1789:2008 przenoszących europejskie normy zharmonizowane w "Tabeli 12 - Wyposażenie diagnostyczne", w rubryce pod pozycją 2 znajduje się aparat do automatycznego pomiaru ciśnienia krwi (rozmiar mankietów 10 cm. - 66 cm.) oraz aparat dopplerowski będący składnikiem wyposażenia ambulansu. W związku z powyższym Prezes NFZ uznał, że spełnienie wymagania określonego w rubryce 2 "Tabeli 12 - Wyposażenie diagnostyczne" znajdującej się w punkcie 6.5 Polskich Norm PN-EN 1789:2008, podlegało kontroli komisji konkursowej prowadzącej postępowanie konkursowe. Zdaniem organu obaj kontrolowani oferenci spełniali wskazane, w rubryce 2 "Tabeli 12 - Wyposażenie diagnostyczne", wymaganie, co zostało potwierdzone w protokołach kontroli przeprowadzonych u tych oferentów.

Prezes NFZ, ustosunkowując się do zarzutu, iż S. w S., składając ofertę, nie posiadał odpowiedniego zabezpieczenia ambulansu w środki łączności – stwierdził, iż S. w S. spełniał w/w warunek na dzień złożenia oferty, albowiem - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - ambulans wyposażony był we właściwe środki łączności. Jednocześnie Prezes NFZ zauważył, iż stosowna kontrola przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2009 r. w S. w S. potwierdziła posiadanie przez wskazanego oferenta wymaganych środków łączności określonych w punkcie 6.5 Polskich Norm PN-EN 1789:2008 przenoszących europejskie normy zharmonizowane. Organ podniósł, iż ambulans przedstawiony do kontroli był wyposażony w wymagany Polskimi Normami PN-EN 1789:2008 przenoszącymi europejskie normy zharmonizowane: nadajnik-odbiornik radiowy zainstalowany w pojeździe; przenośny nadajnik-odbiornik radiowy; dostęp do publicznej sieci telefonicznej np. przez zwyczajny nadajnik radiowy lub przenośny telefon (komórkowy); przenośny alarmowy układ przywołujący (liczba na osobę, może być elementem przenośnego odbiornika radiowego) oraz wewnętrzną łączność między kierowcą i przedziałem dla pacjenta.

Prezes NFZ nie zgodził się także z zarzutem skarżącego, iż S. w S., składając ofertę do postępowania konkursowego, nie posiadał odpowiedniego zabezpieczenia ambulansu w zestaw narzędzi, czyli nie posiadał odpowiedniego zabezpieczenia ambulansu w materiały ratownicze i ochronne. Organ uznał, że stosowna kontrola przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2009 r. w S. w S. potwierdziła posiadanie przez wskazanego Oferenta wymaganych materiałów ratowniczych i ochronnych określonych w "Tabeli 18 - Materiały ratownicze i ochronne" w punkcie 6.5 Polskich Norm PN-EN 1789:2008 przenoszących europejskie normy zharmonizowane. Ambulans był wyposażony m.in. w wymagane lampy oraz narzędzia ratownicze (zestaw).

Jednocześnie Prezes NFZ uznał, że nie można się zgodzić z twierdzeniem strony skarżącej, iż podczas postępowania konkursowego komisja kontrolna, podczas kontroli ambulansów oferentów biorących udział w postępowaniu konkursowym, ustalając wyposażenie ambulansów, brała pod uwagę wymagania dotyczące wyposażenia medycznego środka transportu wodnego. Według organu odwoławczego z dokumentacji dotyczącej postępowania konkursowego wynika, iż ustalając posiadanie przez oferentów wymaganego wyposażenia medycznego środka transportu drogowego, komisja kontrolna kierowała się przepisami ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, wymogami ustalonymi w zarządzeniu Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne, a dotyczącymi wyposażenia medycznego środka transportu drogowego oraz wskazaniami dotyczącymi wyposażenia medycznego środka transportu drogowego określonymi w punkcie 6.5 Polskich Norm PN-EN 1789:2008 przenoszących europejskie normy zharmonizowane.

Prezes NFZ wskazał ponadto, iż skarżący zarzucił, że z treści Statutu S. w S. wynika brak wśród komórek organizacyjnych tego podmiotu komórki bądź jednostki odpowiedzialnej za ratownictwo medyczne, a to powoduje brak możliwości realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne przez S. w S. Ustosunkowując się do tego zarzutu, Prezes NFZ stwierdził, że nie można się z nim zgodzić, gdyż w § 6 ust. 1 pkt 3 Statutu S. w S. stwierdza się, iż do zadań Zakładu należy udzielanie bezzwłocznie pomocy osobom, które uległy wypadkowi lub nagle zachorowały - pomoc doraźna. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż wskazane w treści § 14 Statutu jednostki i komórki organizacyjne, wchodzące w skład Zakładu, nie powodują powstania podstawy do twierdzenia, iż S. w S. nie posiada jednostki lub komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne. W Statucie S. w S. nie wskazuje się, która z jednostek lub komórek organizacyjnych określonych w § 14 Statutu odpowiada za udzielanie konkretnych świadczeń opieki zdrowotnej. Oznacza to, zdaniem Prezesa NFZ, iż jednostki i komórki organizacyjne wskazane w § 14 Statutu realizują zadania leżące w gestii S. w S., w szczególności realizują zadania określone w § 6 Statutu S. w S. Jednocześnie organ zauważył, iż zgodnie z § 10 Statutu S. w S. organizację procesu udzielania świadczeń zdrowotnych określa Regulamin Porządkowy Zakładu ustalony przez Dyrektora S. w S., a zatwierdzony przez Radę Społeczną Zakładu. W związku z powyższym w Regulaminie Porządkowym S. w S. określa się, która jednostka lub komórka organizacyjna wskazanego świadczeniodawcy odpowiada za udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne. Nawiązując do powyższego organ zauważył, iż podstawą do stwierdzenia posiadania przez oferenta komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne w określonym miejscu wyczekiwania jest Księga Rejestrowa prowadzona dla określonego Świadczeniodawcy przez właściwego Wojewodę. Organ wskazał, że w Księdze Rejestrowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. prowadzonej dla S. w S. w "Dziale III - Komórki organizacyjne zakładu i ich profile medyczne" w rubryce oznaczonej jako Lp. 38 wskazuje się komórkę organizacyjną zajmującą się Medycyną Ratunkową (zespół specjalistyczny S2), a mieszczącą się pod adresem: ul. [...] w P. W związku z powyższym Prezes NFZ zauważył, iż S. w S. posiada komórkę organizacyjną mieszczącą się w P. przy ul. [...], której zadaniem jest udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu nieprzedłożenia przez S. w S. dokumentów potwierdzających tytuły prawne do lokali znajdujących się w miejscach wyczekiwania, wskazanych przez świadczeniodawcę, a usytuowanych w S., W. oraz P., Prezes NFZ stwierdził, iż S. w S. nie przedłożył tytułu prawnego do lokalu znajdującego się w miejscu wyczekiwania w P., przy ul. [...], ponieważ, podobnie jak każdy inny oferent, nie był zobowiązany do przedłożenia komisji konkursowej dokumentów potwierdzających tytuł prawny do tego lokalu. Powołując się na § 13 ust. 1 zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2009 r., Prezes NFZ uznał, że we wskazanym przepisie nie stwierdza się, iż oferent musi złożyć do oferty dokument potwierdzający jego prawo do lokalu. Organ stwierdził ostatecznie, że z dokumentacji dotyczącej postępowania konkursowego wynika, że S. w S. złożył stosowne oświadczenie, iż posiada tytuł prawny do korzystania z lokalu w P., przy ul. [...]. Prezes NFZ zaznaczył, iż z dokumentacji dotyczącej spornego postępowania wynika, że w dniu [...] grudnia 2009 r. odbyła się kontrola miejsca wyczekiwania S. w S. Organ wskazał, że jednym z ustaleń przytoczonej kontroli było stwierdzenie, iż budynek znajdujący się w P. przy ul. [...] jest wykorzystywany przez S. w S., ale jego właścicielem jest organ założycielski S. w S.

Konkludując, Prezes NFZ uznał, że zgodnie z art. 7 oraz art. 77 k.p.a., podjął wszelkie kroki niezbędne do zbadania całości dokumentacji przedmiotowego postępowania i jego oceny, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Analizując zebrany podczas postępowania materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, iż powyższe postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak i przepisami wydanymi na ich podstawie przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, w sposób jednolity dla wszystkich oferentów. Zdaniem Prezesa NFZ analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że nie można podzielić stanowiska skarżącego w przedmiocie naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez błędną jego wykładnię i brak stosowania w toku procedury konkursowej zasady równego traktowania wszystkich oferentów oraz zasady uczciwej konkurencji. W świetle powyższego organ podkreślił, iż postępowanie przeprowadzone przez komisję konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a na skutek niedokonania wyboru oferty N., nie doszło do naruszenia jego interesu prawnego.

W piśmie z dnia [...] marca 2010 r. skarżący A. O., reprezentowany przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] lutego 2010 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., skarżący zarzucił:

1) art. 7 k.p.a. - poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2010 roku, a tym samym naruszenie zasady prawidłowości kontroli zakwestionowanej decyzji organu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia interesu prawnego zarówno skarżącego jak również słusznego interesu społecznego,

2) art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej i zasadności przesłanek, które stanowią podstawę wydania zaskarżonej decyzji,

3) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania administracyjnego dokumentów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu, tj.:

- Polska Norma PN-EN ISO/ICE 17021 "Ocena Zgodności. Wymagania dla jednostek prowadzących audytowanie i certyfikację systemów zarządzania" - strona tytułowa oraz strona nr 27,

- Dokument obowiązkowy IAF dotyczący zasad próbkowania w procesach certyfikacji organizacji wielooddziałowych, Wydanie 1 (IAF MD 1:2007),

i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w sytuacji, gdy przeprowadzenie dowodu z przedłożonych w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2010 r. dokumentów ma istotny wpływ na okoliczności mające istotne znaczenie do sprawy,

4) art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez błędne przyjęcie, iż "Fundusz zapewnił Odwołującemu czynny udział w każdym stadium postępowania poprzez umożliwienie zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań" (strona 11 uzasadnienia), w sytuacji, gdy faktycznie Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił skarżącemu zapoznanie się z całością zebranego w sprawie materiału,

5) art. 13 § 1 k.p.a. albowiem, przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż niniejsze postępowanie nie może zakończyć się ugodą administracyjną (strona 12 uzasadnienia),

6) art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach - poprzez nieuwzględnienie kryteriów ciągłości, kompleksowości, dostępności, jakości udzielanych świadczeń, kwalifikacji personelu, wyposażenia w sprzęt i aparaturę medyczną w toku postępowania administracyjnego,

7) art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach - poprzez uznanie, iż nie zachodziły podstawy do odrzucenia oferty S. w S., w sytuacji, gdy S. w S. złożył nieprawdziwe oświadczenie w ofercie,

8) § 7 ust. 2 zarządzenia z dnia [...] października 2009 r. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne w zw. z pkt. 5.9.1. załącznika nr 3 do ww. zarządzenia - poprzez ustalenie stanu faktycznego odmiennego, niż wynika to z ustaleń dokonanych przez komisję kontrolną i Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. i błędne ustalenie, iż komisja kontrolna podczas kontroli nie uznała, iż wymagania dotyczące wyposażenia medycznego środka transportu wodnego dotyczą wymagań w zakresie wyposażenia medycznego środka transportu drogowego, a z protokołów kontroli oraz decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Oddziału [...] NFZ wynika, iż stan faktyczny jest odmienny od przyjętego przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia,

9) § 17 ust. 1 i ust. 4 zarządzenia z dnia [...] listopada 2009 r. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - poprzez uznanie, iż skarżący nie mógł uzupełnić swojej oferty o Certyfikat ISO, natomiast umożliwiono w trakcie postępowania konkursowego oferentowi S. w S. poprzez uwzględnienie doposażenia środka transportowego,

10) art. 146 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o świadczeniach - poprzez naruszenie warunków wymaganych od świadczeniodawców ustalonych przez Prezesa NFZ zarządzeniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne,

11) art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach w zw. z § 6 Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań - poprzez uznanie, iż nie było podstaw do żądania od skarżącego wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego postępowania odnośnie certyfikatu ISO, a także uznanie, iż nie było podstaw do żądania dokumentów potwierdzających informacje przekazane w toku postępowania przez skarżącego, w sytuacji, gdy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 102 ust. 5 pkt 25 ustawy o świadczeniach w zw. z art. § 6 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia, taki obowiązek spoczywał na komisji konkursowej,

12) art. 132 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy o świadczeniach - poprzez uznanie, iż wybór oferty świadczeniodawcy S. w S. jest prawidłowy, pomimo, iż świadczeniodawca ten ma zawarte umowy z osobami udzielającymi świadczeń opieki zdrowotnej u innego świadczeniodawcy,

13) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach - poprzez uznanie, iż w toku postępowania nie zostały naruszone zasady uczciwej konkurencji,

14) § 6 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. - poprzez uznanie, iż przeprowadzona przez komisję konkursową kontrola prawdziwości składanych oświadczeń przez oferentów w formularzu ofertowym jest prawidłowa,

15) art. 64 ust 4 ustawy o świadczeniach w zw. z § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie i zakresu świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych udzielanych przez pielęgniarkę albo położną samodzielnie bez zlecenia lekarza (Dz. U. z 2007 r. Nr 210, poz. 1540) - poprzez przeprowadzenie kontroli przez osoby nieposiadające specjalnych kwalifikacji,

16) art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) - poprzez wykorzystanie danych osobowych lekarzy – M. K. i M. K. bez ich zgody w postępowaniu konkursowym.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, ustosunkowując się do treści odpowiedzi na skargę udzielonej przez Prezesa NFZ - stwierdził, iż organ ten nie odniósł się merytorycznie do podnoszonych zarzutów i naruszeń przepisów prawa.

W kolejnych pismach procesowych z dnia [...] września 2010 r., a także z dnia [...] listopada 2010 r., skarżący A. O., uzupełniając swoje stanowisko zawarte w skardze - podniósł dodatkowe okoliczności, które - w jego ocenie - mają świadczyć o wadliwości spornych decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na zarzuty strony skarżącej Prezes NFZ, reprezentowany przez pełnomocnika, w pismach procesowych z dnia [...] października 2010 r. oraz [...] listopada 2010 r. wyraził swoje stanowisko w sprawie.

W złożonym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2010 r. uczestnik postępowania – S. w S., reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu uczestnik podniósł, iż - wbrew zarzutom skarżącego – w świetle zapisów zawartych w statucie posiada prawne możliwości udzielania świadczeń w rodzaju ratownictwo medyczne. Uczestnik zaprzeczył również twierdzeniom strony skarżącej, jakoby nie posiadał tytułów prawnych do miejsc wyczekiwania wskazanych w ofertach – przy ul. [...] w P., przy ul. [...] w W. oraz w siedzibie Szpitala przy ul. [...] w S. Uczestnik ustosunkował się ponadto do zarzutów skarżącego dotyczących załączonego do oferty certyfikatu ISO.

Obecny na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 1 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko strony i zarzuty zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie analizowana pod tym kątem skarga A. O. – N. w P. zasługuje na uwzględnienie, chociaż - co należy wyraźnie podkreślić - nie wszystkie zarzuty strony skarżącej spotkały się z akceptacją składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie.

Otóż należy - zdaniem Sądu - uznać, iż wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia dopuścił się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Według Sądu, organ w konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych nie ustalił w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście nie doszło do naruszenia przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a więc, czy nie zachodziły podstawy do odrzucenia oferty S. w S. z uwagi na złożenie nieprawdziwych oświadczeń w tej ofercie.

Tym samym organ, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny spornej decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] lutego 2010 r. wydanej w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Należy wskazać, iż na podstawie art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a. istotę zasady dwuinstancyjności można ująć, jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty, opinie i żądania i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony (tak m.in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 67 i cyt. tam uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 82).

W niniejszej sprawie skarżący A. O., odwołując się od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] stycznia 2010 r. – zarzucił w odwołaniu m.in., iż znajdujący się w aktach postępowania "Wynik kontroli" z dnia [...] grudnia 2009 r. - Tabela IV "Ocena oferty pod względem zgodności kwalifikacji i uprawnień osób z danymi wykazanymi w ofercie" - wskazuje, iż na dzień kontroli w ambulansie typu B nie było personelu do jego obsługi. Strona podniosła, że Tabela IV nie została wypełniona, co oznacza, iż komisja kontrolna nie mogła skontrolować stanu osobowego ambulansu typu B, a wymogi postępowania konkursowego zobowiązywały świadczeniodawcę do dysponowania personelem zarówno na dzień złożenia oferty, jak i na dzień podpisania umowy. Skarżący wskazał, że w dokumencie "Wynik kontroli", znajdującym się w aktach skarżącego, Tabela IV jest wypełniona w całości, poprzez wskazanie z imienia i nazwiska członków zespołu ratownictwa medycznego. Komisja konkursowa nie miała żadnych zastrzeżeń, co do przedmiotowej okoliczności. W tej sytuacji skarżący uznał zatem, że przyznanie S. w S. pełnej punktacji za ww. okoliczności, w sytuacji, gdy komisja konkursowa nie mogła zweryfikować zgodności kwalifikacji i uprawnień z danymi zawartymi w ofercie - jest naruszeniem przepisów postępowania konkursowego. Zdaniem skarżącego, skoro Tabela IV w "Wyniku kontroli" S. w S. pozostała niewypełniona, gdyż brak było stosownego personelu, to S. w S. nie mogło z tego tytułu otrzymać pełnej punktacji. Do zarzutu tego Prezes NFZ nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Kolejnym zarzutem podniesionym przez skarżącego w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2010 r., do którego Prezesa NFZ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. – jest zarzut, iż zespół wskazany w ofercie S. w S. nie stacjonuje w miejscu wyczekiwania w rejonie operacyjnym P. Powyższy zarzut potwierdzać miał, zdaniem strony skarżącej, "Wynik kontroli" - Tabela I "Czy zespól wskazany w ofercie stacjonuje w rejonie operacyjnym zgodnie z Wojewódzkim Planem Zabezpieczenia przedstawionym w rejestrze ZOZ?", gdyż komisja konkursowa podsumowała, że zespół wskazany w ofercie S. w S.nie stacjonuje w miejscach wyczekiwania w rejonie operacyjnym P. Tym samym - jak stwierdził skarżący - przyznanie S. w S. pełnej punktacji za ww. okoliczność, w sytuacji, gdy komisja konkursowa wskazała brak stacjonowania w miejscu wyczekiwania zespołu ratownictwa medycznego - jest nieprawidłowy i narusza zasady uczciwej konkurencji. W tym przypadku organ odwoławczy również nie ustosunkował się do przedmiotowego zarzutu w spornej decyzji, co - zdaniem Sądu - narusza w sposób niewątpliwy przepis art. 7 k.p.a. Analiza dokumentu "Wyniki kontroli" przeprowadzona przez stronę skarżącą wskazuje, iż S. w S. nie spełniał wymogów wskazanych w ofercie, a tym samym nie mógł otrzymać maksymalnej ilości punktów. Zdaniem Sądu zarzut ten wymagał szczególnie precyzyjnego omówienia przez Prezesa NFZ w zaskarżonej decyzji, albowiem ewentualne przyjęcie zasadności stanowiska skarżącego oznaczałoby, iż komisja konkursowa w sposób oczywisty naruszyła podstawową zasadę postępowania, tj. zasadę uczciwej konkurencji.

Według Sądu uznać należy, że skoro strona skarżąca podniosła w odwołaniu powyższe zarzuty, to bezwzględnym obowiązkiem organu II instancji było szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii i precyzyjne ustosunkowanie się do tych zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji, nie przesądzając na tym etapie postępowania zasadności w/w zarzutów skarżącego przedsiębiorcy - zgodzić się należy w pełni ze stroną, iż Prezes NFZ, wydając zaskarżoną decyzję, nie odniósł się w uzasadnieniu w sposób rzeczowy i bezpośredni do wszystkich formalnoprawnych zastrzeżeń strony dotyczących procedury konkursowej, które strona podniosła w odwołaniu od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] stycznia 2010 r.

Zdaniem Sądu, organ II instancji rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez stronę obowiązany jest rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny m.in. /w:/ wyrok z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234).

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.).

Zdaniem Sądu, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Prezes NFZ dopuścił się obrazy w/w norm postępowania, albowiem nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości postępowania konkursowego przeprowadzonego przez Oddział Wojewódzki NFZ.

W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ odwoławczy do przedstawionych przez stronę skarżącą wątpliwości, zarówno w zakresie braku personelu w ambulansie zgłoszonym w ofercie, jak i zarzutu niestacjonowania zespołu w miejscu wyczekiwania w rejonie operacyjnym P., a więc w zakresie okoliczności istotnych dla oceny zastosowania norm prawa materialnego, nie dało tej stronie możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji.

Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organ odwoławczy, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku przyjęcia zasadności tezy strony skarżącej w zakresie wadliwości ustaleń komisji konkursowej i wpływu tych ustaleń na końcowy wynik postępowania konkursowego, należałoby uznać, iż być może brak było jakichkolwiek podstaw do rozstrzygnięcia konkursu na korzyść S. w S. z jednoczesnym naruszeniem praw strony skarżącej.

W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu II instancji nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji o rozstrzygnięciu spornego konkursu.

Zdaniem Sądu należy zauważyć, iż Prezes NFZ w sposób bardzo wszechstronny ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej dopiero w odpowiedzi na skargę złożonych na etapie postępowania sądowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyraźnie odniósł się zarówno do zarzutów dotyczących braku personelu, jak i kwestii związanej z wątpliwościami skarżącego odnośnie stacjonowania zespołu w miejscu wyczekiwania.

Należy jednakże wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z poglądami doktryny oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyjmuje się, iż odpowiedź organu administracji na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinny zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne (tak m.in. A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 141 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1992 r., III SA 1838/91, ONSA 1992, nr 2, poz. 45; patrz także m.in.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1357/04).

W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż organ odwoławczy, po ponownym merytorycznym zbadaniu sprawy, powinien ustosunkować się szczegółowo do zarzutów strony skarżącej w uzasadnieniu decyzji, nie zaś dopiero w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Prezes NFZ winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego oraz ustosunkować się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji do wskazanych wyżej zarzutów skarżącego.

Niezależnie od powyższych uchybień formalnoprawnych, należy ponadto zauważyć, iż organ odwoławczy, ustosunkowując się do podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutów, nie dokonał również pełnego wyjaśnienia kwestii związanej z wątpliwościami dotyczącymi zarówno wyposażenia ambulansu zgłoszonego do konkursu, jak i kwestii braku tytułu prawnego do lokalu w miejscu wyczekiwania.

Otóż, zdaniem Sądu, uzasadnione wątpliwości budzić mogą wyjaśnienia organu odwoławczego dotyczące kwestii kontroli listy leków, w które ma być wyposażony zespół ratownictwa medycznego. Według Sądu, w świetle przepisów zawartych w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane, nie jest jasne, czy były podstawy do ograniczenia kontroli leków, sprowadzając ją wyłącznie do kontroli leków przeciwbólowych, skoro nadal w ambulansach typu B i C muszą znajdować się leki umożliwiające wykonanie medycznych czynności ratunkowych w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Należy zauważyć, iż zgodnie z zarządzeniem nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne przez pojęcie "medyczne czynności ratunkowe" należy rozumieć "świadczenia opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, udzielane przez jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm.), w warunkach pozaszpitalnych, w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, realizowane w ramach rodzaju świadczeń: ratownictwo medyczne", natomiast przez pojęcie "stan nagłego zagrożenia zdrowotnego" - należy rozumieć "stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia". Zdaniem Sądu, w świetle tak sformułowanych definicji legalnych, stanowisko Prezesa NFZ, iż komisja konkursowa kontrolowała wyłącznie leki przeciwbólowe, bo normy tego nie wymagają, może budzić uzasadnione wątpliwości. Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze skarżącym, iż stanowisko Prezesa NFZ wydaje się błędne nie tylko co do zasady w zakresie naruszenia prawa, ale przede wszystkim zagraża dobru, jakim jest zdrowie i życie osoby znajdującej się w stanie zagrożenia życia lub zdrowia. Należy podzielić stanowisko strony, iż na pytanie znajdujące się w ankiecie "Czy na dzień złożenia oferty oferowane środki transportu wyposażone są w leki umożliwiające wykonanie medycznych czynności ratunkowych w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego?" należy odpowiedzieć pozytywnie tylko wówczas, jeżeli oferent dysponuje właściwymi lekami umożliwiającymi wykonanie czynności ratunkowych w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, a do takiej kategorii leków nie można zaliczyć - jak twierdzi organ - wyłącznie leków przeciwbólowych, gdyż stanowi to niewątpliwie wypaczenie istoty tej kontroli. Weryfikacja w tym zakresie powinna być rzetelna i potwierdzona stosownymi protokołami kontroli, tym bardziej, że odpowiedź na przedmiotowe pytanie była punktowana w ankiecie. Zdaniem Sądu zgodzić się należy zatem z zarzutem strony, że jeżeli kontrola ograniczyła się wyłącznie do leków przeciwbólowych, które mają znajdować się w ambulansie typu B, to wykonanie medycznych czynności ratunkowych w stanie zagrożenia dla zdrowia lub życia pacjenta z użyciem wyłącznie leków kontrolowanych przez komisję, a więc leków przeciwbólowych, czyni niemożliwym szybkie, sprawne i skuteczne podjęcie medycznych czynności ratunkowych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzasadnione wątpliwości budzi również stanowisko Prezesa NFZ wyrażone w zaskarżonej decyzji odnośnie "wyposażenia diagnostycznego", o którym mowa w Tabeli 12 Polskiej Normie PN-EN1789:2008. Skarżący wskazał, iż zgodnie z protokołem komisji kontrolnej, S. w S. nie dysponuje aparatem dopplerowskim. Zgodnie ze wskazaną Polską Normą środek transportu powinien dysponować "aparatem do automatycznego pomiaru ciśnienia krwi, Rozmiary mankietów 10 cm - 66 cm" oraz "Aparatem dopplerowskim, który powinien działać poprawnie w warunkach zakłóceń elektrycznych i wibracji określonych W 4.3.1. i 6.3.4". Zdaniem skarżącego S. w S. nie posiadał aparatu dopplerowskiego, co wynika z dokonanej przez komisję konkursową interpretacji wpisu 2 urządzeń w 1 rubryce, co pozwoliło na wybór jednego urządzenia. Zdaniem Sądu należy zgodzi się ze stroną skarżącą, iż wskazana Polska Norma wyraźnie wymaga, iż przytoczone powyżej dwa urządzenia muszą znajdować się łącznie w środkach transportu, co oznaczałoby w konsekwencji, iż komisja konkursowa dokonała, wbrew obowiązującemu prawu, wyboru jednego tylko urządzenia, co spotkało się z akceptacją Prezesa NFZ w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Według Sądu stanowisko to może budzić poważne wątpliwości w świetle ogłoszonego przez Prezesa NFZ w dniu [...] lutego 2010 r. Komunikatu DSM "Komunikat w sprawie warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne" wraz z załącznikiem nr 1 oraz nr 2. Należy zauważyć, iż przedmiotowy komunikat został ogłoszony przez Prezesa NFZ celem uściślenia wątpliwości w zakresie wymagań dla zespołów ratownictwa medycznego. Komunikat ten został wydany na podstawie Polskiej Normy PN-EN 1789:2008 i jak słusznie podnosi skarżący powinien odzwierciedlać wskazaną Polska Normę. Jednakże Komunikat ten wskazuje, że Prezes NFZ, dokonując zmian w przepisach określających wyposażenie środków transportu ratownictwa medycznego, wyeliminował ze składu wyposażenia aparat dopplerowski. W tej sytuacji należy podzielić wątpliwości skarżącego, iż w zakresie ustalenia okoliczności, czy S. w S. posiadał aparat dopplerowski, postępowanie Prezesa NFZ może naruszać zasady uczciwej konkurencji, a także podstawowe zasady postępowania administracyjnego zobowiązuje Prezesa NFZ do wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu poważne wątpliwości budzi również kwestia prawdziwości oświadczenia złożonego przez oferenta S. w S. w zakresie posiadania przez ten podmiot tytułu prawnego do wskazanego lokalu w miejscu wyczekiwania w P.

Otóż należy zauważyć, iż Prezes NFZ, ustosunkowując się do zarzutu nieprzedłożenia przez S. w S. dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu znajdującego się w miejscu wyczekiwania usytuowanego w P. - stwierdził, iż S. w S. nie przedłożył tytułu prawnego do lokalu znajdującego się w miejscu wyczekiwania w P., przy ul. [...], ponieważ, podobnie jak każdy inny oferent, nie był zobowiązany do przedłożenia komisji konkursowej dokumentów potwierdzających tytuł prawny do tego lokalu. Organ odwoławczy, powołując się na § 13 ust. 1 zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2009 r. - uznał, że we wskazanym przepisie nie stwierdza się, iż oferent musi złożyć do oferty dokument potwierdzający jego prawo do lokalu.

Według Sądu, o ile można zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, iż z przepisów rzeczywiście nie wynika, że oferent zobowiązany jest przedłożyć do oferty tytuł prawny do lokalu, o tyle wskazać jednak trzeba, że jeśli w toku postępowania wyjaśniającego pojawią się pewne wątpliwości w tym zakresie, to zarówno komisja konkursowa, jak i organy obu instancji muszą sporną kwestię wyjaśnić w sposób wszechstronny pod kątem prawdziwości złożonego przez danego oferenta oświadczenia.

Należy zaznaczył, iż w niniejszej sprawie zarówno do oferty złożonej przez S. w S., jak i w toku całego dalszego postępowania wyjaśniającego nie została dołączona żadna umowa najmu lokalu użytkowego, czy też jakikolwiek innych dokument potwierdzający istnienie owego tytułu prawnego do lokalu w P. Zamiast tego strona przedłożyła umowę na lokal/budynek położony w W., co – zdaniem skarżącego – było celowym działaniem S. w S., zmierzającym do ukrycia braku właściwego tytułu prawnego.

W tej sytuacji zgodzić się należy ze skarżącym, iż w świetle takiego stanu rzeczy, pojawiają się uzasadnione wątpliwości dotyczące tytułu prawnego do lokalu. Zastrzeżenia te zdają się być dodatkowo wzmocnione z uwagi na fakt, iż sam Prezes NFZ, odpowiadając pisemnie skarżącemu na jego wątpliwości co do interpretacji pojęcia "tytuł prawny do lokalu" – wskazał wyraźnie, iż celem składania takiego oświadczenia przez oferenta jest zapewnienie przez oferenta, że lokal jest w posiadaniu oferenta i nie występuje zagrożenie ograniczenia realizacji świadczeń opieki zdrowotnej z powodu braku posiadania lokalu. Według informacji udzielonej przez Prezesa NFZ, oświadczenie takie daje gwarancje, iż zespoły ratownictwa medycznego będą zlokalizowane w miejscach wyczekiwania wskazanych przez oferenta. Prezes NFZ wskazał ponadto, iż za posiadanie tytułu prawnego do lokalu oferent otrzymuje punkty, a oferent może udowodnić posiadanie lokalu za pomocą właściwych dokumentów.

Mając na uwadze powyższe, należy - zdaniem Sądu - podzielić zastrzeżenia skarżącego i wskazać, że w niniejszej sprawie budzi zasadniczą wątpliwość to, czy oferent S. w S. w ogóle dysponował w dniu składania oferty tytułem prawnym do wskazanego lokalu w miejscowości P., gdyż – pomimo wyraźnych zarzutów strony skarżącej – do dnia zamknięcia rozprawy przed Sądem zarówno organ, jaki i sam uczestnik nie przedstawili jakiegokolwiek tytułu prawnego (umowy, uchwały właściwej jednostki samorządu terytorialnego, etc.) dotyczącego spornego lokalu, z którego w sposób jednoznaczny wynikałoby uprawnienie uczestnika do prowadzenia w nim świadczeń w zakresie ratownictwa medycznego.

Konkludując, należy stwierdzić, iż interpretacja pojęcia "tytuł prawny do lokalu" winna być konstruowana poprzez uwzględnienie istotnej okoliczności, a mianowicie takiej, że oferent musi bezwzględnie dysponować "odpowiednim" lokalem w trakcie ewentualnego świadczenia usług w zakresie ratownictwa medycznego, zaś cywilnoprawna umowa najmu (lub innego kontraktu cywilnoprawnego czy też aktu prawnego ustalającego prawa do lokalu) musi być tak skonstruowana, aby nie pojawiały się jakiekolwiek uzasadnione obawy, a nawet tylko wątpliwości, co do możliwości prowadzenia w danym lokalu świadczeń w zakresie ratownictwa medycznego.

Wątpliwe wydaje się w tej sytuacji rozstrzygnięcie Prezesa NFZ zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie posiadania tytułu prawnego do lokalu przez S. w S. w miejscu wyczekiwania P. Skoro oferent nie przedstawił w toku całego postępowania stosownego dokumentu, to rodzą się poważne wątpliwości, czy S. w S., składając oświadczenie w ofercie, dysponował odpowiednim (a nie jakimkolwiek) tytułem prawnym do lokalu.

W ocenie Sądu brak jednoznacznego ustosunkowania się przez Prezesa NFZ w postępowaniu odwoławczym do kwestii podniesionych przez stronę skarżącą unormowań prawnych i wskazanych zarzutów, mających świadczyć o braku podstaw do przyjęcia tezy o prawidłowości wyposażenia ambulansu zgłoszonego do konkursu, nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji.

Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organ odwoławczy, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do stricte merytorycznych zarzutów skargi i wypowiedzenie się pod względem materialnoprawnym co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku przyjęcia zasadności tezy strony skarżącej w zakresie m.in. okoliczności dotyczących wyposażenia ambulansu, czy też braku tytułu prawnego do lokalu, należałoby uznać, iż brak było podstaw do wydania przez komisję konkursową decyzji w przedmiocie wyboru oferty S. w S.

W niniejszej sprawie należy więc podzielić zastrzeżenia strony skarżącej, iż organ II instancji, wbrew wyraźnym zarzutom strony oraz wytycznym zawartym w ustawie, dokonując oceny istnienia przesłanek koniecznych do ustalenia prawidłowości przeprowadzonego konkursu - nie dokonał wszechstronnej analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście powołanych przez stronę skarżącą norm prawnych, w tym standardów normalizacyjnych, dopuszczając się tym samym ewidentnego naruszenia przepisów m.in. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W konsekwencji Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy nie zgromadził należycie materiału dowodowego i nie odniósł się w sposób pełny do wszystkich przywołanych przez skarżącego w odwołaniu dowodów i argumentów na okoliczność braku podstaw do rozstrzygnięcia konkursu na niekorzyść skarżącego A. O. - N.

Ograniczenie się przez organ odwoławczy do wskazania wyłącznie wcześniejszych ustaleń organu I instancji, bez podjęcia jakiejkolwiek próby precyzyjnego wyjaśnienia wartości dowodowej przeciwstawionego przez stronę materiału, należy ocenić jako niewystarczające.

Mając na względzie powyższe uznać należy, że Prezes NFZ z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. nie rozważył należycie i wszechstronnie całokształtu zebranego materiału dowodowego i z naruszeniem art. 80 k.p.a. ustalił, że nie zachodziły podstawy do odrzucenia oferty S. w S. z uwagi na złożenie nieprawdziwych oświadczeń w ofercie tego podmiotu, a tym samym, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W tej sytuacji uznać należy, że organ, dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, nie powinien ograniczać się tylko i wyłącznie do wcześniejszych ustaleń organu I instancji, lecz winien dokonać szczegółowej i pełnej oceny wszystkich okoliczności podniesionych przez skarżącego przedsiębiorcę dla wykazania braku podstaw do rozstrzygnięcia konkursu na korzyść konkurenta (S. w S.), a następnie nie tylko przedstawić dowody lub argumenty przeciwne do twierdzeń strony, ale również szczegółowo i precyzyjnie uzasadnić, dlaczego podważają one stanowisko skarżącego przedsiębiorcy.

Taka całościowa analiza jest konieczna, tym bardziej, jeśli zauważymy, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, iż organy obu instancji zobowiązane były m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Należy wskazać, iż z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem.

W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez Prezesa NFZ do przywołanego przez stronę skarżącą materiału dowodowego oraz przywołanych norm prawnych i wysnutych z tego argumentów, istotnych dla oceny zastosowania norm prawa materialnego, nie dało A. O. możliwości ustosunkowania się do zarzutów (stanowiska) organu. W tej sytuacji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności spornej decyzji organu administracji publicznej.

Mając powyższe na względzie należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Prezes NFZ zobowiązany będzie dokonać jeszcze raz pogłębionej analizy całego materiału dowodowego, która pozwoli na podjęcie właściwej decyzji, zgodnej z treścią przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, kierując się stosownymi wytycznymi wskazanymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Sąd stwierdza, że obowiązkiem organu odwoławczego, w toku ponownego rozpoznania sprawy, będzie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania, w tym przede wszystkim zarzutów dotyczących braku personelu w ambulansie, zarzutu niestacjonowania zespołu w miejscu wyczekiwania w rejonie operacyjnym P., a także kwestii prawidłowego wyposażenia ambulansu w leki i aparat dopplerowski. Organ obowiązany będzie również ponownie rozważyć kwestię zarzutów dotyczących prawdziwości oświadczeń dotyczących tytułu prawego do lokalu w miejscu wyczekiwania, w kontekście istotnych celów, jakie mają przyświecać realizacji świadczeń opieki zdrowotnej (vide: cel związany m.in. z eliminacją zagrożeń realizacji tych świadczeń).

W konsekwencji - zdaniem Sądu - działanie organu II instancji naruszyło przepisy prawa w stopniu dającym pełną podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego spornej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pomimo uchylenia spornej decyzji Prezesa NFZ, zmuszony jest wyraźnie jednak wskazać, że nie wszystkie zarzuty podniesione przez stronę skarżącą - zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące kwestii związanych z posiadaniem certyfikatu ISO.

Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż S. w S. nie posiadał, na dzień złożenia oferty, certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania w rejonie operacyjnym W., a tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że nastąpiło naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach poprzez uznanie, iż nie zachodziły podstawy do odrzucenia oferty S. w S. Z dokumentacji postępowania jasno wynika, że do oferty S. w S. dołączono certyfikat ISO wydany temu podmiotowi w dniu [...] czerwca 2009 r. przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w zakresie: świadczenie usług medycznych w Izbie Przyjęć, Szpitalnym Oddziale Ratunkowym i Pogotowiu Ratunkowym (Zespoły Ratownictwa Medycznego i transportu sanitarnego). Omawiany certyfikat ISO posiada okres ważności od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. Według Sądu należy zgodzić się w tej sytuacji z Prezesem NFZ, iż na dzień złożenia oferty, S. w S. posiadał certyfikat ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania przy ul. [...] w P. w rejonie operacyjnym nr [...], albowiem certyfikat ISO przedstawiony przez tego oferenta dotyczy wszystkich miejsc wyczekiwania w rejonach, gdzie zgodnie z Księgą Rejestrową Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., zatwierdzoną przez Wojewodę [...], S. w S. realizuje świadczenia opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne. Ponadto należy uznać, iż potwierdzeniem posiadania przez S. w S., na dzień złożenia oferty do postępowania konkursowego, certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania przy ul. [...] w P. w rejonie operacyjnym nr [...] może być Księga Jakości dołączona do certyfikatu ISO przyznanego temu oferentowi. W Księdze Jakości, dołączonej do certyfikatu ISO przyznanego dla S. w S., wskazuje się, iż na obszarze działalności Pogotowia Ratunkowego w S. funkcjonują 3 jednostki ratownictwa medycznego. Jedna z tych jednostek ratownictwa medycznego (specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego) stacjonuje w P. przy ul. [...]. W związku z powyższym nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż S. w S. nie posiadał, na dzień złożenia oferty do postępowania, odpowiedniego certyfikatu ISO. Jednocześnie nie mogło dojść do naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, gdyż w tej sytuacji nie zachodziły podstawy do odrzucenia oferty S. w S., albowiem podmiot ten posiadał wymagany certyfikat ISO oraz w Formularzu Ofertowym podał informację zgodną ze stanem rzeczywistym..

Jednocześnie nie można - w ocenie Sądu - zgodzić się ze skarżącym, iż podczas spornego postępowania konkursowego doszło do naruszenia art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zaproszenia do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań - poprzez uznanie, iż nie było podstaw do żądania od skarżącego wyjaśnień dotyczących przeprowadzonego postępowania odnośnie certyfikatu ISO, a także uznanie, iż nie było podstaw do żądania dokumentów potwierdzających informacje przekazane w toku postępowania przez stronę. Należy uznać, że organ odwoławczy słusznie zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż mimo dołączenia przez skarżącego A. O. – N., w dniach [...] grudnia 2009 r. oraz [...] grudnia 2009 r., stosownej dokumentacji dotyczącej certyfikatu ISO – przyjąć trzeba, iż za posiadanie takiego certyfikatu ISO strona skarżąca nie mogła uzyskać 4 punktów za spełnienie wymogu posiadania właściwego certyfikatu ISO, ponieważ 4 punkty przyznaje się oferentowi, który posiada na dzień złożenia oferty, certyfikat ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego w odniesieniu do miejsca wyczekiwania w rejonie operacyjnym. W dniu [...] grudnia 2009 r., w którym mijał termin do składania ofert, N. nie posiadał certyfikatu ISO, albowiem uzyskał go dopiero w dniu [...] grudnia 2009 r., a więc nie mógł uzyskać wspomnianych punktów za spełnienie wymogu posiadania właściwego certyfikatu ISO na dzień złożenia oferty. Poza tym z dokumentacji sprawy wynika, iż komisja konkursowa, prowadząca postępowanie konkursowe, nie posiadała żadnej wiedzy o posiadaniu przez skarżącego certyfikatu ISO, a więc trudno przyjąć, że komisji zobowiązana była do podjęcia jakichkolwiek działań polegających na żądaniu od strony skarżącej wyjaśnień w kwestii posiadania certyfikatu ISO. Dokumenty potwierdzające uzyskanie certyfikatu ISO zostały dostarczone komisji konkursowej dopiero w dniu [...] grudnia 2009 r. oraz w dniu [...] grudnia 2009 r., a więc już po terminie składania ofert.

Ponadto, zdaniem Sądu, nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż z treści Statutu S. w S. wynika brak wśród komórek organizacyjnych tego Zakładu komórki bądź jednostki odpowiedzialnej za ratownictwo medyczne, co - zdaniem strony - powoduje rzekomy brak możliwości realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne przez S. w S. Według Sądu nie można się zgodzić z powyższym zarzutem skarżącego, albowiem § 6 ust. 1 pkt 3 Statutu S. w S. stanowi wyraźnie, iż do zadań Zakładu należy udzielanie bezzwłocznie pomocy osobom, które uległy wypadkowi lub nagle zachorowały - pomoc doraźna. Jednocześnie należy stwierdzić, iż jednostki i komórki organizacyjne, wskazane w § 14 Statutu, realizują zadania leżące w gestii S. w S., w szczególności realizują zadania określone w § 6 Statutu S. w S. Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z § 10 Statutu S. w S. organizację procesu udzielania świadczeń zdrowotnych określa Regulamin Porządkowy Zakładu ustalony przez Dyrektora S. w S., a zatwierdzony przez Radę Społeczną Zakładu. W związku z powyższym w Regulaminie Porządkowym S. w S. określa się, która jednostka lub komórka organizacyjna wskazanego świadczeniodawcy odpowiada za udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne. Niezależnie od powyższego należy zgodzić się z Prezesem NFZ, iż podstawą do stwierdzenia posiadania przez S. w S. komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne w określonym miejscu wyczekiwania jest Księga Rejestrowa prowadzona dla określonego świadczeniodawcy przez właściwego Wojewodę. Należy zauważyć, iż w Księdze Rejestrowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. prowadzonej dla S. w S. w "Dziale III - Komórki organizacyjne zakładu i ich profile medyczne" w rubryce oznaczonej jako Lp. 40 wskazuje się komórkę organizacyjną zajmującą się Medycyną Ratunkową (zespół specjalistyczny S2), a mieszczącą się pod adresem: ul. [...] w P. W związku z powyższym należy uznać, iż S. w S. posiada komórkę organizacyjną mieszczącą się w w P. przy ul. [...], której zadaniem jest udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne.

Ponadto należy zauważyć, iż uczestnik postępowania w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r., zaprzeczając jakoby nie posiadał prawnych możliwości udzielania świadczeń w rodzaju ratownictwo medyczne z uwagi na brak stosownego zapisu w statucie - wskazał, że z treści § 6 pkt 3 Statutu wynika, że S. w S. może udzielać świadczeń w pomocy doraźnej, co może dodatkowo przeczyć tezie skarżącego, albowiem - jak słusznie podkreślił uczestnik - zgodnie z treścią załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie systemu resortowych kodów identyfikacyjnych dla zakładów opieki zdrowotnej oraz szczegółowych zasad ich nadawania (Dz. U. z 2004 r. Nr 170, poz. 1797), kod resortowy pomoc doraźna H.C. 4.3. obejmuje m.in. ratownicze zespoły wyjazdowe (H.C. 4.3.3.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł również zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż w niniejszej sprawie naruszono art. 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach w związku z art. 132 ust. 2 tej ustawy. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż żaden przepis obowiązującego prawa nie zabrania zakładowi opieki zdrowotnej zatrudniania personelu, który udziela świadczeń opieki zdrowotnej w ramach kilku umów zawartych przez inne zakłady opieki zdrowotnej z Funduszem. W tej sytuacji lekarz może udzielać świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz kilku zakładów opieki zdrowotnej, jeśli ma z nimi podpisaną umowę o udzielanie tych świadczeń opieki zdrowotnej w ich imieniu, a zarazem taki lekarz nie ma podpisanej indywidualnej umowy z Funduszem. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy zauważyć, iż komisja konkursowa, analizując oferty złożone do postępowania, dokonała sprawdzenia, czy nie zachodzi konflikt dotyczący czasu pracy personelu. Sąd uznał, iż organ zasadnie przyjął, że analiza czasu pracy personelu zgłoszonego do ofert obu świadczeniodawców wykazała, iż w tych ofertach nie występuje konflikt dotyczący czasu pracy personelu. Jednocześnie nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż podany w ofercie S. w S. skład personalny w zakresie lekarza medycyny ratunkowej jest nieprawidłowy. Zdaniem skarżącego nieprawidłowość ta miała rzekomo wynikać z faktu, iż dwóch lekarzy, tj. M. K. i M. K. nie wyraziło zgody na umieszczanie ich danych w ofercie S. w S. Sąd uznał jednakże, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wykazanie przez S. w S. w ofercie do postępowania konkursowego w/w lekarzy nastąpiło zgodnie z przepisami prawa, ponieważ S. w S. miał podpisane z tymi lekarzami umowy na udzielanie w jego imieniu świadczeń opieki zdrowotnej, natomiast wskazani lekarze nie składali oświadczeń, przed terminem składania ofert oraz przed terminem rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, iż nie wyrażają zgody na przedstawienie ich danych w ofercie S. w S. Z oświadczeń lekarzy M. K. i M. K. z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika wyraźnie, iż umowy z dnia [...] maja 2009 r. zawarte z S. w S. nie zostały wypowiedziane, w związku z powyższym wskazane umowy obowiązywały zarówno w dniu składania ofert do spornego postępowania konkursowego, jak i w dniu rozstrzygnięcia tego postępowania, czyli wskazani lekarze byli zobowiązani do wykonywania obowiązków wynikających z umów zawartych z S. w S.

Biorąc jednakże pod uwagę wskazane wcześniej istotne uchybienia organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że uchylona decyzja Prezesa NFZ nie będzie podlegać wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku, działając w tym zakresie na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Sąd, orzekając o zwrocie kosztów postępowania, oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).