Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3588/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 137
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 707/13 w sprawie ze skargi R. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 707/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę R. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 marca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a."

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że zasadniczym motywem zaskarżonego rozstrzygnięcia było przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. skuteczności doręczenia decyzji Dyrektora UKS pełnomocnikowi skarżącego – A. O. Organ odwoławczy stwierdził, że dokonane w przeddzień tego doręczenia cofnięcie pełnomocnictwa nie miało znaczenia dla podejmowania czynności procesowych, gdyż stan wiedzy organu o istnieniu pełnomocnictwa powinien być oceniony na dzień dokonania konkretnej czynności, w tym przypadku nadania przesyłki na adres ustanowionego pełnomocnika. W ocenie Dyrektora, w dniu 5 listopada 2013 r., w którym wysłano rzeczoną decyzję, pełnomocnictwo było skuteczne. Mając na uwadze sposób obliczania terminu określony w art. 12 § 1 i § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "O.p.") organ stwierdził, że bieg ww. terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 22 listopada 2012 r. i upłynął dnia 5 grudnia 2012 r. Odwołanie zostało natomiast wniesione w dniu 22 stycznia 2013 r., czyli już po upływie terminu przewidzianego w art. 223 § 1 pkt 1 O.p., co wyklucza możliwość jego rozpatrzenia przez organ odwoławczy.

Organ wyjaśnił, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie należy do uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej, nakazującej zastosowanie się do dyspozycji art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Organ dodał, że w dniu 15 marca 2013 r. wydał, w związku z wnioskiem skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu postanowienie odmawiające przywrócenia tego terminu. Zatem zobligowany był uznać, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu i w konsekwencji rozstrzygnąć sprawę w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Tym samym, po upływie terminu do wniesienia odwołania wspomniana decyzja Dyrektora UKS stała się ostateczna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2013 r. R. B. zarzucił mu naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, w szczególności art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 2 i art. 150 § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez uznanie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu w sytuacji nieskutecznego doręczenia decyzji odwołanemu pełnomocnikowi, opierając się na postanowieniu z dnia 15 marca 2013 r. odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wraz z jego argumentacją.

W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2013 r., skarżący podtrzymał twierdzenia zawarte w skardze i dodał, że organ nie doniósł się do powołanego przez niego orzeczenia NSA, które potwierdzało jego stanowisko.

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 707/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę R. B..

W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy prawidłowo uznał - po uprzednim, odmownym rozpoznaniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - że termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie upłynął w dniu 5 grudnia 2012 r., skutkiem czego stwierdził wniesienie przez skarżącego odwołania z uchybieniem terminu.

Zaznaczono na wstępie, że w kwestii skuteczności doręczenia przedmiotowej decyzji Sąd I instancji wypowiedział się w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 706/13 oddalającym skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 marca 2013 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. Sąd uznał za zasadne przeniesienie tej wypowiedzi na grunt rozpatrywanej sprawy.

Wyjaśniono zatem, że zgodnie z art. 145 § 2 O.p. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Pełnomocnictwo zostaje skutecznie ustanowione w momencie złożenia go do akt sprawy (art. 137 § 3 O.p.), gdyż stosownie do art. 126 O.p. w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada pisemności. Analogicznie, za moment cofnięcia pełnomocnictwa należy przyjąć datę złożenia do akt sprawy pisma o cofnięciu/wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści przepisu art. 94 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "K.p.c."), do którego odsyła art. 137 § 4 O.p. Stosownie do art. 94 § 1 K.p.c., wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do przeciwnika i innych uczestników – z chwilą doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. Na gruncie przepisów o postępowaniu podatkowym przepis ten należy interpretować w ten sposób, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do organu podatkowego dopiero z chwilą zawiadomienia go o tym. W konsekwencji, co znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie, stan wiedzy organu o istnieniu pełnomocnictwa powinien zostać oceniony na dzień dokonania konkretnej czynności, w tym wypadku nadania przesyłki na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Nadanie przesyłki w sposób prawidłowy na wskazany adres wiąże się również z oceną skuteczności jej doręczenia.

W rozpatrywanej sprawie skarżący ustanowił pełnomocnika w dniu 30 października 2012 r. (pełnomocnictwo zostało złożone w organie podatkowy w dniu 31 października 2012 r.), a decyzja kończąca postępowanie przed organem podatkowym pierwszej instancji została wysłana na adres pełnomocnika w dniu 5 listopada 2012 r. Informację o wypowiedzeniu pełnomocnictwa Dyrektor UKS otrzymał natomiast w dniu 20 listopada 2012 r. Kolejność wymienionych czynności procesowych pozwala na stwierdzenie, że wysyłając w dniu 5 listopada 2012 r. ww. decyzję wymiarową na adres pełnomocnika organ, dokonał tej czynności według stanu wiedzy, ustalonego na podstawie akt sprawy, przypadającego na dzień wydania i wyekspediowania przesyłki drogą pocztową. Odwołanie pełnomocnictwa 15 dni po wysłaniu decyzji jest okolicznością, na którą organ podatkowy nie miał wpływu i nie mógł uwzględnić w toku podejmowanych czynności procesowych. W świetle powyższego brak jest zatem podstaw do zaakceptowania poglądu skarżącego, że skuteczność doręczenia winno oceniać się na dzień odebrania przez pełnomocnika przesyłki zawierającej decyzję.

W tej sytuacji, nie było podstaw do doręczenia decyzji skarżącemu, jak to uczynił Dyrektor UKS w dniu 30 listopada 2012 r. po powzięciu informacji o cofnięciu pełnomocnictwa. Podobnie, w świetle dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawnej nie miało oparcia w przepisach prawa skierowanie przez Dyrektora UKS wezwania do odwołanego pełnomocnika o zwrot doręczonej mu decyzji.

W konsekwencji, wobec skuteczności doręczenia w dniu 21 listopada 2012 r. pełnomocnikowi skarżącego ww. decyzji Dyrektora UKS, odwołanie od tej decyzji mogło zostać wniesione najpóźniej w dniu 5 grudnia 2012 r. Wniesienie zaś odwołania w dniu 22 stycznia 2013 r. uprawniało organ odwoławczy do stwierdzenia uchybienia terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., gdyż odwołanie złożono po upływie czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Tym samym, bezpodstawne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 2 i art. 150 § i 2 w związku z art. 121 § 1 O.p.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, zarzucono mu naruszenie przepisów postępowania, tj:

a) art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2, art. 223 § 2 pkt 1 O.p. oraz art. 145 § 2 i art. 150 § 1 i 2 O.p. poprzez uznanie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, w sytuacji nieskutecznego doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z dnia 2 listopada 2012 r. odwołanemu pełnomocnikowi w dniu 21 listopada 2012 r.,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo, że organ II instancji nie zbadał przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji żądając zarówno zwrotu ww. decyzji od odwołanego pełnomocnika, jak i ponownie doręczając ją na adres strony skarżącej, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że działanie takie nie znajduje podstawy prawnej w sytuacji uznania, iż doręczenie decyzji w dniu 21 listopada 2012 r. było skuteczne, co dodatkowo znalazło potwierdzenie w uzasadnieniu skarżonego wyroku,

c) art. 141 § 4 P.p.s.a. wobec zlekceważenia istotnego faktu, że strona poprzez niewłaściwe działanie organu I instancji została wprowadzona w błąd co do prawidłowości doręczenia spornej decyzji w dniu 21 listopada 2012 r. na adres odwołanego pełnomocnika, a co wbrew twierdzeniu organu II instancji negatywnie przełożyło się na jej sytuację prawną.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty chybione.

W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego dokonane w dniu 21 listopada 2012 r. doręczenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. pełnomocnikowi strony było prawidłowe, czego skutkiem było rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Z przepisu art. 136 O.p. wynika, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przepisy art. 137 § 2 i 3 O.p. przewidują z kolei, że pełnomocnictwo może być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu (§ 2), a pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa; przy czym adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictw (§ 3). Jeżeli zatem strona prawidłowo ustanowiła pełnomocnika, wówczas – zgodnie z wyrażoną w art. 145 § 2 O.p. zasadą oficjalności doręczeń – wszelkie pisma procesowe, w tym również decyzje i postanowienia, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek doręczać pełnomocnikowi strony.

Ordynacja podatkowa nie reguluje natomiast wprost materii dotyczącej cofnięcia pełnomocnictwa, która w rozpoznawanej sprawie doprowadziła do powstania sporu. Artykuł 137 § 4 O.p. odsyła do stosowania przepisów prawa cywilnego w zakresie nieuregulowanym, co zdaniem Sądu oznacza konieczność stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 444–445).

Zgodnie z przyjętym powszechnie poglądem, udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną o charakterze upoważniającym. Czynność ta upoważnia pełnomocnika (daje mu kompetencję) do dokonywania czynności prawnych w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Umocowanie to trwa, co do zasady tak długo, jak długo pełnomocnictwo nie zostanie odwołane (art. 101 § 1 in principio K.c.), bądź dopóty, dopóki nie nastąpi śmierć mocodawcy lub pełnomocnika (art. 101 § 2 in principio K.c.).

W celu ustalenia momentu, z jakim organy podatkowe wchodzą w posiadanie wiedzy o cofnięciu pełnomocnictwa, należy odwołać się do art. 126 O.p., zgodnie z którym w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada pisemności oraz a contrario zastosować przepisy o udzieleniu pełnomocnictwa.

Z art. 137 § 3 O.p. wynika wprost, że pełnomocnictwo zostaje skutecznie ustanowione w momencie złożenia go do akt sprawy.

Za cofnięcie pełnomocnictwa należy zatem przyjąć datę złożenia pisma o cofnięciu pełnomocnictwa do akt sprawy. Powyższy pogląd potwierdza treść art. 94 § 1 K.p.c., zgodnie z którym wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do przeciwnika i innych uczestników – z chwilą doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. Dodatkowo, zgodnie z art. 94 § 2 K.p.c. adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych.

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że wypowiedzenie pełnomocnictwa jest skuteczne względem organu podatkowego dopiero z dniem zawiadomienia go o tej czynności procesowej, tj. odnotowania jej w aktach sprawy. Do tego dnia organ jest związany treścią pełnomocnictwa. Innymi słowy pełnomocnictwa, nawet te wypowiedziane, jeżeli odbyło się to bez wiedzy organu, nadal wywołuje skutki prawne, jak gdyby do wypowiedzenia w ogóle nie doszło. Do chwili zawiadomienia organu o cofnięciu umocowania organ, mając na uwadze zasadę oficjalności, prowadzący postępowanie ma prawny obowiązek dalszego informowania pełnomocnika o wszelkich czynnościach postępowania, jak i doręczania mu wydanych w jego toku pism. Złożenie skutecznie dokonanego cofnięcia pełnomocnictwa eliminuje pełnomocnika z dalszego udziału w postępowaniu.

Zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności podniesionego zarzutu ma więc termin zawiadomienia organu o wypowiedzeniu przedmiotowego pełnomocnictwa. Jak wynika z akt sprawy, czynność ta miała miejsce w dniu 20 listopada 2012 r. Oznacza to, że do dnia 20 listopada 2012 r. organ zobowiązany był doręczać wszelkie pisma pełnomocnikowi strony. Podjęcie próby doręczenia wydanej w dniu 2 listopada 2012 r. decyzji przez organ pierwszej instancji nastąpiło w dniu 5 listopada 2012 r., a zatem przed dniem, w którym organ powziął wiadomość o zwolnieniu pełnomocnika z reprezentacji strony. Dokonane w ten sposób doręczenie było zatem skuteczne, co skutkuje oddaleniem pierwszego z podniesionych zarzutów.

Należy odnotować, że w analogicznym stanie faktycznym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 3/14 (wyrok z dnia 3 grudnia 2014 r., www.orzecznictwo.nsa,gov.pl). Stwierdził, że odwołanie pełnomocnictwa w trakcie okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej nie mogło wpływać na prawidłowość dokonanego doręczenia, skoro korespondencja w chwili jej nadania została prawidłowo skierowana do umocowanego przez spółkę pełnomocnika, na wskazany przez niego adres. W takiej sytuacji na pełnomocniku skarżącej spółki spoczywał obowiązek poinformowania mocodawcy o podjętych przez siebie działaniach po odwołaniu pełnomocnictwa, w tym zwłaszcza o odebraniu skierowanej do niego przesyłki. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się także w przedmiocie zagadnienia stosunku wewnętrznego obowiązującego mocodawcę i pełnomocnika: Obowiązki te należy rozpatrywać na tle odpowiedzialności byłego pełnomocnika w stosunku do mocodawcy z tytułu nienależytego wykonywania obowiązków przyjętych umową zlecenia lub inną umową kształtującą tzw. stosunek podstawowy pomiędzy pełnomocnikiem i mocodawcą. Nie można w tym miejscu pominąć regulacji z art. 740 k.c., który wprowadza trzy obowiązki przyjmującego zlecenie. Są to: obowiązek przekazywania potrzebnych informacji o przebiegu sprawy, obowiązek złożenia sprawozdania oraz obowiązek wydania wszystkiego, co przyjmujący zlecenie uzyskał przy wykonaniu zlecenia dla dającego zlecenie. O ile pierwszy z nich dotyczy etapu wykonywania zlecenia, to dwa pozostałe, a zwłaszcza obowiązek złożenia sprawozdania odnosi się do wygaśnięcia stosunku prawnego zlecenia. W rezultacie o ile po doręczeniu pełnomocnikowi oświadczenia mocodawcy o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wygasa jego tytuł prawny do dalszego działania w sprawie, to ma on nadal obowiązek informowania mocodawcy o jakichkolwiek czynnościach podjętych w sprawie po doręczeniu mu wypowiedzenia. Nie można w tym miejscu pominąć bezspornej w sprawie okoliczności, że ustanowiony przez skarżącą spółkę pełnomocnik w osobie doradcy podatkowego, pomimo zawiadomienia organu I instancji o odwołaniu pełnomocnictwa, odebrał w dniu 4 października 2012 r. skierowaną do niego przesyłkę, zawierającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 25 września 2012 r. i zamiast przekazać ją skarżącej spółce, przekazał ją w dniu 8 października 2012 r. (data wpływu) do Urzędu Kontroli Skarbowej. Nie do przyjęcia jest przyjęte przez sąd I instancji założenie, że w wyniku wypowiedzenia pełnomocnictwa, dotychczasowy pełnomocnik był zwolniony z obowiązku powiadomienia strony o podjętych przez niego czynnościach już po wypowiedzeniu pełnomocnictwa i że w takiej sytuacji obowiązek taki spoczywał na organach podatkowych.

W ramach drugiego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że dalsze, podejmowane już po prawidłowo dokonanym doręczeniu decyzji pełnomocnikowi strony, działania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu nie miały najmniejszego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Sąd podziela wprawdzie stanowisko skarżącego, że zarówno zobowiązanie pełnomocnika do zwrotu przedmiotowej decyzji, jak i podjęcie kolejnej próby jej doręczenia na adres strony skarżącej były błędne z procesowego punktu widzenia, niemniej jednak, czynności te nie wpłynęły na prawidłowość samego doręczenia, które Sąd I instancji ocenił już pozytywnie. Dokonując wstępnej kontroli terminowości wniesionego przez stronę środka odwoławczego organ odwoławczy miał obowiązek odnieść się jedynie do okoliczności, które miały znaczenie dla oceny jego dopuszczalności, co też w uzasadnieniu wydanego postanowienia uczynił.

Mając zatem na uwadze, że podnoszone w tej mierze okoliczności były obojętne dla skuteczności doręczenia Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu skargi kasacyjnej.

Podobnie, jak w przypadku drugiego z podniesionych zarzutów odnieść należy się do kwestii związanej z negatywnymi konsekwencjami, na jakie narażona została strona w wyniku działań organu pierwszej instancji (zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.).

Kluczowa dla oceny zasadności tego zarzutu ponownie jest kwestia prawidłowości doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony skarżącej, której nie zmieniają dalsze czynności wykonane przez organ. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ewentualne negatywne następstwa wiążą się w sprawie nie tyle z działaniem organu pierwszej I, lecz postępowaniem samego pełnomocnika. Pomimo wygaśnięcia łączącego go z mandantem stosunku prawnego powinien on bowiem podjąć niezbędne kroki w celu zabezpieczenia interesów strony. Zobowiązanie wynikające z cytowanego już art. 137 § 1 O.p. w zw. z art. art. 94 § 2 K.p.c. dotyczy wprawdzie profesjonalnych pełnomocników, jednakże w cenie Sądu, strona miała prawo oczekiwać od odwołanego pełnomocnika przedsięwzięcia odpowiednich kroków mających na celu zawiadomienie strony o doręczeniu mu decyzji.

W doktrynie, jak i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wszelkie działania, czy też zaniechania pełnomocnika obciąża samą stronę, która ponosi pełną odpowiedzialność za dobór osób, jakimi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych. Wybór pełnomocnika zawsze wiąże się zatem z pewnym ryzykiem, z którym strona musi się liczyć. Pogląd ten pozostaje aktualny w przypadku pełnomocników nieprofesjonalnych. Skoro więc organy podatkowe nie ponoszą w sprawie odpowiedzialności za uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z tym związany, nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.