Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1001/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 63 i nast.
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi D sp. z o. o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 9 maja 2022 r. nr SKO.4102.22.2022 w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 9 października 2020 r., D. Sp. z o. o. z siedzibą w P. (dalej: strona, inwestor, skarżący), reprezentowana przez pełnomocnika B. K. (dalej: strona, inwestor), wystąpiła do Wójta Gminy C. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie kontenerowej gazowej elektrowni kogeneracyjnej w miejscowości P. Do wniosku dołączono m. in. kartę informacyjną o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz mapę ewidencyjną obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać. We wniosku wskazano, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wójt Gminy C. (dalej: organ pierwszej instancji), działając na podstawie przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydał obwieszenie i zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Realizując ustawowe obowiązki, wynikające z art. 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S., zwracając się z prośbą o wyrażenie opinii w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji wskazanego przedsięwzięcia. Pismami z 1 grudnia 2020 r., 1 maja 2021 r. oraz 15 marca 2021 r., wymienione organy nadesłały pisma stwierdzające, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia obejmującego budowę kontenerowej gazowej elektrowni kogeneracyjnej w m. P.

W sprawie realizacji wymienionego przedsięwzięcia wpłynęły do organu sprzeciwy mieszkańców, dotyczące realizacji przedsięwzięcia.

Organ pierwszej instancji decyzją z 6 października 2021 r., nr[...] , działając na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji dla wnioskowanego przedsięwzięcia, wskazując że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym.

W wyniku odwołania inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując że przedmiotowa decyzja wydana została przedwcześnie, gdyż nie wyjaśniono istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 25 lutego 2022 r., nr[...], działając na podstawie art. 63 ust. 1 i ust. 4, art. 65 ust. 2 i 3, art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie określił zakres raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że odległość planowanego przedsięwzięcia od obszaru Natura 2000 wynosi około 200m i ze względu na hałas, odór i wzmożony ruch pojazdów znacznie obciąży ten obszar. Organ zaznaczył przy tym, że planowane przedsięwzięcie stanowi duże ryzyko pożaru lub wybuchu. Wskazał też, że obszar jest terenem chronionym, posiadającym naturalne elementy krajobrazu i stąd koniecznym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Inwestor. W zażaleniu, złożonym pismem z dnia 15 marca 2022 r., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 12 § 1, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Strona wskazała, że organ bezpodstawnie przyjął, że planowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, nie uzasadniając swojego stanowiska. Jednocześnie postanowieniu zarzucono pominięcie stanowisk zaprezentowanych przez organy opiniujące. Ze względu na wskazane naruszenia, Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia 9 maja 2022 r. nr SKO.4102.22.2022, utrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy, podzielając argumentację wyrażoną w kwestionowanym rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 63 i art. 65 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a także § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał, że istotą sprawy jest kwestia dopuszczalności wydania przez organ postanowienia o stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Celem postępowania w tej sprawie jest określenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska, związanych z planowaną inwestycją, a co za tym idzie, ułatwienie oceny czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnej decyzji upoważniającej do jej realizacji. Kolegium podzieliło pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji, że z dokonanych ustaleń wynika, iż zachodzi obawa oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Obszar ten podlega ochronie akustycznej, a przedsięwzięcie znacząco je obciąży ze względu na bliskie sąsiedztwo z planowaną inwestycją (około 200m.). Organ podniósł również kwestię zagrożenia pożarem, ze względu na magazyn słomy, zlokalizowany w pobliżu. Odniesiono się również do stanowisk organów opiniujących, które zostały przeanalizowane w toku postępowania. Zdaniem Kolegium, rozpatrując zasadność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ nie jest związany opiniami organów współdziałających i powinien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Wprawdzie jest to obligatoryjny element procedury zmierzającej do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednak to organ prowadzący postępowanie ocenia te opinie i w oparciu o nie stwierdza czy dla danego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę oddziaływania czy też nie. Reasumując, Kolegium zaznaczyło że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń i należycie uzasadnił swoje stanowisko w sprawie, a zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący.

Pismem z dnia 21 czerwca 2022 r., skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył Inwestor. Wskazał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zarzucił temu postanowieniu naruszenie:

- art. 7 w związku z art. 77, art. 80, i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i niepodjęcie przez organy wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

- art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia w sposób nie odpowiadający wymogom tergo artykułu,

- art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuzasadnione stwierdzenie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co prowadzi do przewlekłości postępowania w sprawie wydania decyzji,

- art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, która zobowiązuje organ do rozpoznania merytorycznego sprawy w pełnym zakresie, w tym do ustosunkowania się do treści wszystkich zarzutów wniesionego zażalenia,

- art. 63 ust 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne zastosowanie i stwierdzenie że zachodzi obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy i okoliczności sprawy wskazują, że brak jest do tego podstaw.

W motywach skargi strona uzasadniła postawione zarzuty, powtarzając co do zasady argumentację prezentowaną już w toku postępowania odwoławczego. Zaznaczono, że organy nie wskazały w oparciu o jakie dowody ustalono, że planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i na czym to oddziaływanie miałoby polegać. Strona podkreśliła też, że planowane przedsięwzięcie będzie odpowiednio zabezpieczone od strony technicznej, przez wyposażenie w system detrakcji i detektory gazu. Inwestycja zostanie usytuowana na utwardzonym terenie, odgrodzonym i zabezpieczonym przed osobami postronnymi. Inwestycja nie będzie emitować hałasu, nie będzie również uciążliwa zapachowo. Strona zakwestionowała również całkowite pominiecie przez organ stanowisk organów opiniujących. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Sądowa kontrola działania administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, odbywa się z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem (por. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (pkt 1 i pkt 2). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ostatniej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Sąd administracyjny ma przy tym na uwadze taki stan prawny i faktyczny, jaki istniał w dacie wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości oraz nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, czy też wolności gospodarczej.

Badając legalność zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Kolegium z dnia 9 maja 2022 r. nr SKO.4102.22.2022, którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 25 lutego 2022 r., nr [...] , Sąd uznał, że odpowiada ono prawu, dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a w szczególności przepis art. 61 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 63.

W myśl art. 59 ust. 1 omawianej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

Nie ulega wątpliwości, że organ pierwszej instancji wypowiadając się w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko winien uprzednio uzyskać opinię właściwych organów (art. 64 ust. 1 ustawy). Każdy z nich dysponuje bowiem szczegółowymi informacjami związanymi z zakresem swojej działalności, a co za tym idzie jest w stanie ocenić - już na podstawie informacji zawartych we wniosku o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych - jaki może być potencjalny zakres oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia. Jeżeli zagrożenia związane z jego realizacją są trudne do przewidzenia, to zasada przezorności obliguje organy administracji do nałożenia takiego obowiązku. Natomiast jeżeli z wstępnej oceny informacji wynika, że oddziaływanie konkretnego przedsięwzięcia jest możliwe do przewidzenia bez konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, to zasada przezorności pozwala na odstąpienie od obowiązku jego opracowania" (K. Gruszeczki, Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych a zasada przezorności. Teza nr 5. PiP 2007/3/85). Ponadto, podejmując w tej materii rozstrzygnięcie organ zobowiązany jest kierować się kryteriami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając wskazane w tym przepisie uwarunkowania:

W niniejszej sprawie upoważnione ustawowo organy, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. przedstawiły opinie o jednakowej treści tzn. brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez Spółkę przedsięwzięcia polegającego na budowie kontenerowej gazowej elektrowni kogeneracyjnej w miejscowości P. na działce nr [...].

O ile jednak organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, o których mowa w art. 64 ust. 3 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 wymienionej ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zdecydował się w stosunku do planowanego przedsięwzięcia nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko (zob: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 810/17).

Zauważyć przy tym należy, że opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przyjęta klasyfikacja wynika z przepisu § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwentnie zatem, inwestor przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 2 ustawy, obowiązany był do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Podkreślić należy, że przeprowadzanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest celem samym w sobie, ale ma umożliwić ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacją planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a tym samym ułatwić ocenę, czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych rozstrzygnięć w sprawie. Dlatego też w art. 61 ust. 1 ustawy określono, w ramach jakich postępowań administracyjnych ocena oddziaływania jest przeprowadzana. W rozwiązaniu tym należy zwrócić uwagę, że w przeciwieństwie do wcześniejszych postanowień art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, przewidującego, że dla tego samego przedsięwzięcia postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się tylko raz, w obecnej chwili postępowanie to może być przeprowadzone więcej niż raz. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 61 ust. 1 ustawy regułą jest przeprowadzanie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych (zob. K. Gruszecki; Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex/el. 2020).

W przypadku analizowanej sprawy zasadnie organy podniosły, iż zachodzi obawa, że przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Obszar ten znajduje się w bliskim sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji, stąd powyższa obawa jest w pełni zasadna, z uwagi na zagrożenie pożarem, czy zwiększonym hałasem.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy konieczne jest więc przeprowadzenie bardziej pogłębionego postępowania wyjaśniającego, pozwalającego na weryfikację wszystkich podnoszonych okoliczności sprawy, odnoszących się zarówno do zastrzeżeń i obaw mieszkańców tych okolic, jak i twierdzeń i wskazań Skarżącej Spółki.

Należy przy tym podkreślić, iż stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko nastąpiło w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji odrębną decyzją, uchyloną następnie przez Kolegium, z uwagi na możliwość znaczącego negatywnego odziaływania tej inwestycji na obszar Natura 2000, odmówił Inwestorowi wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego zamierzenia. Uchylając jednak tę decyzję Kolegium wskazało na potrzebę należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie. Aby uznać, że stan faktyczny wypełnia hipotezę określonego przepisu prawa materialnego konieczne jest bowiem wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest bowiem decyzją uznaniową, ale ma charakter związany. Stąd organ właściwy do jej wydania winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać decyzję, gdy inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy.

W niniejszej sprawie organy administracji stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por. uzasadnienie zaskarżonego postanowienia). Zakres i lokalizacja wskazuje na możliwość wystąpienia potencjalnego oddziaływania na środowisko. Z tego też względu rozpatrując sprawę w kontekście kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uznano za konieczny obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określono zakres raportu. Procedura oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko umożliwi ustalenie wszystkich aspektów sprawy i wyjaśnienie istniejących wątpliwości co do rozmiaru przedsięwzięcia i jego potencjalnego oddziaływania, skumulowanego z istniejącymi obciążeniami dla środowiska i na wszystkie jego elementy, a także na ludzi mieszkających w sąsiedztwie. Powyższe, zdaniem Sądu, wskazuje na zasadność wydanego rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania Spółki do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.