Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 958/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi Towarzystwa Handlowego A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" r. Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art. 50 ust, 1 i 4, art. 52 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 1 i 3 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717), po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Zarządu Dróg Mostów i Zieleni, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie istniejącej ulicy oraz budowie nowego fragmentu ulicy "[...]" (na odcinku od ulicy "[...]" do ulicy "[...]") wraz z budową minidworca autobusowego przy "[...]" w "[...]" , na szczegółowo wskazanych w decyzji działkach Gminy w zarządzie MZDMiZ, zarząd ZTM oraz na działkach Skarbu Państwa, użytkowanych przez Państwową Szkołę Muzyczną, PPHU A i Przedsiębiorstwo Budowlane.

W motywach decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art. 53 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym ogłoszono o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast właściciele działek oraz zarządzający terenami zostali uwzględnieni jako strony postępowania.

Odwołanie od tej decyzji wniosło Towarzystwo Handlowe A Sp.

z o.o. z siedzibą w "[...]", zarzucając decyzji naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zasady ochrony interesów osób trzecich. Podniosło, iż realizacja inwestycji ograniczy dostęp do Centrum Handlowego B, utrudniając korzystanie z tej nieruchomości. Wniosło o zmianę zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania powołano się na wskazania lokalizacyjne, wynikające z wcześniejszych decyzji Prezydenta Miasta, dotyczących pozwolenia na budowę centrum handlowo-usługowego w "[...]" przy "[...]". Podano, iż decyzjami tymi ustalona została funkcja obiektu: handlowo-usługowa; powierzchnia zabudowy 0,8 powierzchni działki oraz system komunikacji zabudowy w formie zespołu 5-ciu zatok postojowych, które miały przebiegać wzdłuż ulic określających parcelę przy: ul. "[...]" zatoka nr "[...]" (15 stanowisk) i zatoka nr 2"[...]" (14 stanowisk), ul. "[...]" zatoka nr "[...]" (11 stanowisk), ul. "[...]" zatoka nr "[...]" (9 stanowisk) i zatoka nr "[...]" (10 stanowisk). Zarzucono, że według zaskarżonej decyzji podlegają likwidacji miejsca parkingowe przy ul. "[...]", ponieważ w tym miejscu jest planowana zatoka (przystanek) dla autobusów miejskich. Wskazano, że projektowane zatoki postojowe po obu stronach nowo budowanej ulicy "[...]" stwarzać będą uciążliwości w zakresie parkowania samochodów, gdyż auta oczekujące przed sygnalizacją świetlną na skrzyżowaniu ulic "[...]" i "[...]" zablokują wyjazd z tych zatok (co ma miejsce obecnie przy korzystaniu z zatok przy ul. "[...]"). Podano, że spółka jako inwestor centrum handlowego, wykonała stanowiska postojowe z własnych funduszy oraz przygotowała plac stanowiący własność miasta pod tymczasowy parking, zawierając umowę dzierżawy terenu. Stwierdzono, że realizacja inwestycji utrudni dojazd samochodów osobowych do Centrum Handlowego B, co będzie miało wpływ na realizację funkcji handlowo-usługowej. Podniesiono, że Prezydent Miasta przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji przebudowy drogi powinien był uwzględnić istniejący stan zabudowy, w tym możliwość korzystania z centrum handlowo-usługowego przy "[...]". Wskazano, iż w najbliższym sąsiedztwie planowana jest budowa innych obiektów o funkcji handlowo-usługowej oraz mieszkalnej. Stwierdzono, że miasto musi brać pod uwagę aspekt stale rosnącej liczby samochodów i brak miejsc postojowych.

W związku z powyższym strona odwołująca zaproponowała odstąpienie od budowy nowego fragmentu ulicy "[...]" oraz budowy minidworca autobusów miejskich,

a ruch drogowy przeprowadzić z ulicy "[...]" po fragmencie starej ulicy "[...]"

i "[...]" do ulicy "[...]", a pozostałą część "[...]" przeznaczyć

z tymczasowego na stały.

Pismem z dnia 20 września 2006r. Miejski Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni

wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż Koncepcja przebudowy i budowy nowego przebiegu ulicy "[...]" powstała na początku lat 80-tych. Miała na celu zamknięcie układu komunikacyjnego śródmieścia "[...]" i stworzenie "obwodnicy śródmieścia" ( ul. "[...]", "[...]", "[...]", "[...]") , która odciąży komunikacyjnie rondo "[...]". Dlatego ulica "[...]" projektowana jest jako droga klasy Z (zbiorcza). Zadanie to w strategii miasta "[...]" stanowi jeden z priorytetów. Inwestor wskazał, że w dniu "[...]".r. zostało wydane wskazanie lokalizacyjne Nr "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie centrum handlowo-usługowego w sąsiedztwie planowanego przebiegu ulicy "[...]"), w której zobowiązano inwestora do umieszczenia w programie funkcjonalnym zabudowy parkingu dla samochodów osobowych klientów, na minimum pięćdziesiąt stanowisk. Ponadto wskazano konieczność opracowania projektu odcinka ulicy łączącego ul. "[...]" z ul. "[...]", tj. nowego odcinka ulicy "[...]".

Inwestor podał, iż w związku z ograniczoną powierzchnią terenu Zarząd Miasta zaakceptował propozycję urządzenia wymaganych przez Urząd Miasta w decyzji lokalizacyjnej parkingów dla klientów projektowanego centrum handlowego na terenie gminnym, okalającym projektowane centrum handlowe, zobowiązując inwestora do partycypacji w kosztach budowy parkingów. Po złożeniu przez inwestora zatwierdzonej przez Miejski Zarząd Dróg Mostów i Zieleni koncepcji obsługi komunikacyjnej centrum handlowo-usługowego, przedstawiającej usytuowanie wymaganych miejsc parkowania dla klientów oraz nowego przebiegu ulicy "[...]", Urząd Miasta wydał w dniu "[...]"r. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji Nr "[...]". Następnie "[...]"r. została wydana decyzja nr I"[...]" zatwierdzająca pod względem urbanistycznym i architektonicznym plan realizacji na budowę centrum handlowo-usługowego, będącą podstawą do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Plan realizacyjny, będący złącznikiem w/w decyzji, zawiera projektowaną ulicę "[...]" oraz miejsca parkingowe dla klientów usytuowane na gruntach gminnych wokół projektowanego centrum.

Dalej inwestor wskazał, iż przed terminem otwarcia centrum handlowego, "[...]"r., Towarzystwo Handlowe A wystąpiło do Zarządu Miasta z prośbą o nieodpłatne przekazanie pod tymczasowy parking sąsiadującego z centrum handlowym terenu przeznaczonego pod budowę ulicy "[...]". Jednocześnie Towarzystwo A zobowiązało się do likwidacji parkingu z chwilą przystąpienia do przebudowy ulicy "[...]".

W dniu "[...]" r. została zawarta pomiędzy Gminą a Towarzystwem Handlowym A umowa dzierżawy na teren gminny sąsiadujący z centrum handlowym,

z przeznaczeniem na tymczasowy parking. W umowie zaznaczono, że w przypadku przeznaczenia terenu pod inwestycję Gminie przysługuje prawo miesięcznego terminu wypowiedzenia umowy. Gmina nie pobierała opłat za dzierżawę terenu. Dzierżawca miał ponieść koszt urządzenia tymczasowego parkingu oraz pokrywać koszty bieżącego utrzymania. Powołując się na niniejszą umowę Towarzystwo A wystąpiło 21.07.1997r. z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy na urządzenie tymczasowego parkingu. Decyzja o warunkach zabudowy została wydana "[...]"r, dotyczy realizacji inwestycji: "polegającej na budowie parkingu tymczasowego, na terenie projektowanego pasa drogowego- przedłużenia ulicy "[...]" w "[...]". Dnia 17.10.1997r. zostało wydane pozwolenia na budowę tymczasowego parkingu o nawierzchni żwirowej. Towarzystwo A wykonało tymczasowy parking o nawierzchni żwirowej, a Gmina przedłużała umowę dzierżawy terenu do dnia 31.12.2001 r. Towarzystwo A nie wystąpiło do Gminy o dalsze przedłużenie umowy. Od 01.01.2002r. do dnia dzisiejszego Gmina ponosi koszty eksploatacji tymczasowego parkingu gruntowego

z własnych środków, z zamiarem jego likwidacji po uzyskaniu pozwolenia na budowę nowego przebiegu ulicy "[...]".

Inwestor podkreślił, że Towarzystwo A otrzymało pozwolenie na budowę centrum handlowego na określonych w decyzji lokalizacyjnej warunkach i przystąpiło do budowy centrum będąc świadomym istniejącego i projektowanego układu komunikacyjnego. Bezzasadny jest argument, iż realizacja inwestycji naruszy interes Towarzystwa A. Korzystanie z tymczasowego parkingu było dużym udogodnieniem dla klientów centrum przez ostatnich 9 lat. Jednak był to stan tymczasowy i Gmina zmuszona jest przystąpić o realizacji od dawna planowanej inwestycji drogowej.

Ponadto Inwestor podał, iż parking przy ul. "[...]" zostanie rzeczywiście zlikwidowany i powstanie w tym miejscu zatoka autobusowa niezbędna do zachowania płynności ruchu w ul. "[...]". Budowa zatoki stworzy dogodne połączenie komunikacyjne z centrum handlowym dla osób korzystających z komunikacji MPK. Wskazał, iż z myślą o centrum handlowym zostały zaprojektowane zatoki parkingowe po obu stronach projektowanej ulicy "[...]", które zrekompensują zlikwidowane miejsca parkingowe przy

ul. "[...]". Ponadto zamknięta dla ruchu zostanie ulica "[...]", gdzie stworzona zostanie również możliwość parkowania. Zamknięcie tej ulicy usprawni również ruch w ulicy "[...]". Ilość miejsc parkingowych w nowym układzie komunikacyjnym pozostanie taka sama jak w istniejącym. Stwierdził również, iż dalsze funkcjonowanie parkingu tymczasowego naraża na niebezpieczeństwo jego użytkowników oraz jadących ulicą "[...]", ponieważ wjazd i wyjazd z parkingu, w związku z bardzo dużym natężeniem ruchu

w ulicy "[...]" odbywa się z łamaniem przepisów.

Decyzją z dnia "[...]" r. nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozpoznanie przedmiotowego odwołania przekazane zostało do jego właściwości na podstawie postanowienia Prezesa Rady Ministrów z dnia "[...]" r.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że zamierzenie inwestycyjne, wnioskowane przez Miejski Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni, należy do inwestycji celu publicznego (art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podało, iż do tego rodzaju inwestycji zastosowanie mają przede wszystkim przepisy art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazało, iż brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu wnioskowanej inwestycji powoduje konieczność wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ podniósł, iż koncepcja przebudowy i budowy nowego przebiegu ulicy "[...]" stanowi w strategii miasta "[...]" jeden z priorytetów. Jest to koncepcja wieloletnia, mająca na celu zamknięcie układu komunikacyjnego śródmieścia miasta "[...]"

i stworzenie "obwodnicy śródmieścia", odciążającej inne ciągi komunikacyjne. Koncepcja ta była znana również odwołującemu, bowiem z kolejnych decyzji wydawanych na rzecz Towarzystwa Handlowego A wynika, że było ono świadome istniejącego i projektowanego układu komunikacyjnego. Zdaniem Kolegium dotychczasowe rozwiązania komunikacyjne, w tym lokalizacja zatok oraz tymczasowy parking były uzależnione od wdrożenia powyższej koncepcji.

Rozważając zarzuty podniesione w odwołaniu Kolegium uznało, że nie mogą one stanowić wystarczającej przeciwwagi dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdziło, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza prawa własności ani innych praw odwołującego. Podkreśliło, iż strona nie zabezpieczyła parkingu na swojej nieruchomości i korzystała jedynie przez pewien czas z parkingu tymczasowego, którego aktualnie nawet nie dzierżawi. Zdaniem organu korzystanie z nieruchomości będzie nadal możliwe zgodnie z jej przeznaczeniem, ponieważ potencjalni klienci będą mieli możliwość dojazdu środkami komunikacji publicznej, a także samochodami przy określonej liczbie miejsc parkingowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Towarzystwo Handlowe A sp. z o.o. zarzuciło naruszenie i błędne zastosowanie art. 54 pkt 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniosło, że lokalizacja inwestycji, polegająca na przebudowie ulicy "[...]" z budową minidworca autobusowego przy Pl. "[...]", utrudni korzystanie z jego nieruchomości. Wniosło o częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji, w zakresie dotyczącym likwidacji miejsc parkingowych przy ul. "[...]" i planowanej w tym miejscu budowy zatoki autobusów miejskich, a także uchylenie w tej części utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi spółka zarzuciła, że organ odwoławczy mało wnikliwie odniósł się do podniesionych w odwołaniu argumentów, dotyczących wskazań lokalizacyjnych oraz pozwolenia na budowę centrum handlowo-usługowego w "[...]" przy Pl. "[...]". Stwierdziła, że w decyzjach tych wielkość obiektu i jego usytuowanie było narzucone przez Prezydenta Miasta, stąd skarżąca nie miała możliwości zabezpieczenia parkingu na własnej nieruchomości gruntowej, która wcześniej stanowiła własność Gminy.

Zdaniem strony skarżącej likwidacja miejsc parkingowych przy ul. "[...]",

w celu budowy na tym miejscu zatoki dla autobusów miejskich, jest nieuzasadniona ze względu na bliską odległość planowanego minidworca, który zabezpiecza potrzeby

w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podał, iż nie obwiniał skarżącego o niezabezpieczenie sobie "własnego" parkingu, tylko stwierdził ten fakt. Kolegium zauważyło, że nie jest powołane do oceny czy i na jakim etapie decyzje władz miasta "[...]" były zasadne bądź nie. Podniosło, że rozwój miast "wymusza" korygowanie wcześniejszych uwarunkowań. Organ wskazał, iż nie są mu znane lokalne uwarunkowania miasta "[...]", przy wydaniu decyzji kierował się przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oceniał zebrany w sprawie materiał dowodowy. Podkreślił, że przepis art. 54 pkt 2 lit. d wskazanej ustawy odnosi się do ochrony interesów prawnych osób trzecich, a nie interesów faktycznych. Podał, że z utrwalonej linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych i odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych.

Pismem procesowym z dnia 27 grudnia 2006r. Towarzystwo Handlowe A sp. z o.o., reprezentowane przez radcę prawnego, ustosunkowując się do treści odpowiedzi na skargę, podniosło, że nie neguje, iż realizacja inwestycji celu publicznego, polegająca na rozbudowie dróg miejskich powinna korzystać z pierwszeństwa przed interesem osób trzecich. Jednak tam, gdzie jest to możliwe ze względu na interes osób trzecich powinna być dokonana stosowna korekta. Pełnomocnik podniósł, że organ odwoławczy powinien był zapoznać się

z uwarunkowaniami komunikacyjnymi miasta "[...]". Natomiast nie badając tego Kolegium nie mogło wydać bezstronnej decyzji, uwzględniającej interes skarżącego i to nie tylko faktyczny, lecz także prawny, wynikający z art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż planowana inwestycja powoduje ograniczenie dostępu do korzystania z nieruchomości skarżącego.

Pełnomocnik podkreślił ponownie, że nie jest uzasadniona budowa minidworca autobusowego przy "[...]" z jednoczesną budową przystanków autobusowych przy ul. "[...]", która odbywać się ma kosztem zmniejszenia istniejących dotychczas lub mogących powstać w przyszłości miejsc parkingowych, ułatwiających dostęp do korzystania z nieruchomości skarżącego, który posiadając na tym terenie duży obiekt handlowy powinien tych miejsc mieć jak najwięcej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zasada legalności, wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a. )

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. ( art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku strony skarżącej nie narusza prawa, a w szczególności nie narusza jej interesu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie istniejącej drogi, budowie nowego jej fragmentu oraz budowie minidworca autobusowego.

Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ - co należy podkreślić, choć nie było to kwestionowane przez stronę skarżącą- przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), celami publicznymi są m. in.: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne

i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Ponadto zaskarżona decyzja, została wydana zgodnie z przepisami cytowanej powyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. od 50 do 58).

W myśl art. 50 ust. 1 tej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu wnioskowanej inwestycji,

w związku z tym zaistniała przesłanka do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wskazać należy także, iż inwestor - Miejski Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni

, złożył stosowny wniosek o wydanie decyzji, zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy. Natomiast sama decyzja spełnia wymogi formalne określone w art. 54 ustawy.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 56 omawianej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Oznacza to, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje

w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja spełnia te wymagania.

Strona skarżąca podważa legalność przedmiotowej decyzji, podnosząc, iż została ona wydana z naruszeniem art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych,

a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Zdaniem skarżącej decyzja narusza jej interesy, gdyż realizacja inwestycji spowoduje utrudnienie w korzystaniu z centrum handlowo-usługowego z powodu likwidacji miejsc parkingowych ułatwiających dostęp do nieruchomości.

Podniesiony zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczy jedynie naruszenia interesu faktycznego.

Uzasadnionym jest wyjaśnić, iż wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ochrona interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Ochrona interesów osób trzecich może mieć miejsce wtedy, gdy strona wykaże, że został naruszony jej bezpośredni interes prawny, czyli należy wykazać, że dana inwestycja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa, co jednocześnie narusza interes strony. Chodzi tu zatem o interes przedmiotowo i normatywnie zobiektywizowany i skonkretyzowany (por. wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., IV SA 1731/97, LEX nr 48740, wyrok NSA z dnia 21 października 1991r. sygn. akt IV SA 853/91, wyrok WSA w Warszawie z 15.10.2004r. sygn. akt IV SA 4/02 LEX nr 164450). Interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego.

Te bowiem są źródłem uprawnień i interesów prawem chronionych.

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, chroniącego jego interes faktyczny. W takim przypadku nie można się skutecznie powołać na naruszenie interesu prawnego. Interes prawny,

w przeciwieństwie od interesu faktycznego, to interes chroniony przepisem prawa.

Wobec tego wyłącznie interes prawny podlega ochronie przewidzianej w art. 54 pkt 2 lit d). Ochronie takiej nie podlega oparty na subiektywnej ocenie interes faktyczny. Stąd wniosek, że osoby trzecie kwestionujące dopuszczalność zabudowy muszą wykazać naruszenie konkretnych przepisów prawa.

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, którego naruszenie mogłoby skutkować wadliwością zaskarżonej decyzji. Jako podstawę ochrony swego interesu, wskazała jedynie ogólny przepis art. 54 pkt 2 lit d) cytowanej ustawy (pełnomocnik strony, jako podstawę uprawnień wskazał art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ przepisu takiego w ustawie tej w ogóle nie ma, w związku

z tym należy domniemywać, iż pełnomocnik powołał regulację z nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999, Nr 15, poz.139 z późn. zm.), której odpowiednikiem jest obecnie wskazany art. 54 pkt 2 lit d). Przepis ten nie tworzy żadnych konkretnych uprawnień, ma on charakter proceduralny. Z unormowania tego wynika jedynie, że przy określaniu warunków zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, interesy osób trzecich podlegają ochronie. Jednak interesy te muszą wynikać z przepisów prawa materialnego, będących źródłem konkretnych uprawnień.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż strona skarżąca ma jedynie interes faktyczny w tym, aby inwestycja nie została zrealizowana w projektowanym zakresie. Zauważyć należy, że miejsca postojowe, których utrzymania żąda strona skarżąca, znajdują się na terenie gminnym. Decyzja nie narusza prawa własności ani innych praw podmiotowych skarżącej. Tym samym brak jest podstaw do kwestionowania legalności decyzji, ze względu na interes skarżącej.

Zauważyć w tym miejscu można, iż sąd administracyjny nie wydaje wyroków reformatoryjnych (poza wyjątkiem określonym w art. 154 p.p.s.a.), dlatego nie można uchylić decyzji tylko w części. Sąd bada legalność rozstrzygnięcia, a w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wydaje wyrok kasacyjny.

Odnosząc się natomiast do podniesionego przez stronę skarżącą argumentu, że organ odwoławczy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji w celu zapewnienia jej bezstronności, powinien był zapoznać się z uwarunkowaniami komunikacyjnymi miasta "[...]", należy wskazać, że zakres postępowania wyjaśniającego, związanego

z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa art. 53 ust. 3 pkt. 1 i 2 omawianej ustawy. Zgodnie z tym unormowaniem, właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z przepisu tego wynika, że w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji organ właściwy w sprawie ustala stan faktyczny terenu, w tym między innymi stan infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowy. Dokonuje także ustaleń w celu oceny stanu prawnego, czy - a jeżeli tak, to w jakim zakresie - będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne (np.: przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska,

o ochronie przyrody, o odpadach, Prawo geologiczne i górnicze, przepisy ustawy

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami itp.).

Stwierdzić należy, iż w decyzji lokalizacyjnej określane są ogólne warunki zagospodarowania i zabudowy terenu. Organ administracyjny na tym etapie postępowania inwestycyjnego nie analizuje szczegółowych rozwiązań, które zostaną skonkretyzowane dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Dlatego też organ odwoławczy nie musiał w ogóle analizować prawidłowości, przyjętych

w planowanej inwestycji rozwiązań komunikacyjnych.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.