Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 379/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 94 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

1. Prezydent Miasta B., po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zajęcia przez K. H. (właściciela działki nr ewid. gr. [...] obręb 17 – B.) pasa drogowego ul. M. w B. (dz. nr ewid. gr. [...] obręb 17 – B.) oraz ul. P. w B. (dz. nr ewid. gr. [...] obręb 17 – B.), bez zgody zarządcy drogi, poprzez umieszczenie ogrodzenia z blachy na słupkach i korzystanie z zajętego terenu na wyłączność, decyzją z [...] maja 2019 r. nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 242.060,00 zł.

2. Na skutek wniesionego przez K. H. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] stycznia 2020 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że kwestią zasadniczą, wymagającą wyjaśnienia w sprawie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego jest, czy istotnie takie zajęcia pasa nastąpiło. Decyzja o wymierzeniu kary może być wydana wyłącznie wówczas, gdy znany jest przebieg granic pomiędzy nieruchomościami, stanowiącymi pas drogowy a nieruchomością należącą do strony postępowania - wówczas dopiero będzie możliwe ustalenie, czy teren, który został zajęty jest pasem drogowym, a jeżeli tak, to jaka jego powierzchnia uległa zajęciu. Wskazano przy tym, że na wniosek K. H. postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi jako działki nr [...] i [...]. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. postępowanie rozgraniczeniowe zostało zawieszone z urzędu z uwagi na toczące się w SR w B. postępowanie w sprawie [...] dotyczące przeniesienia własności nieruchomości za wynagrodzeniem w trybie art. 231 K.c. Kolegium stwierdziło, że wynik postępowania rozgraniczającego jest niezbędny do wyjaśnienia sprawy niniejszej. Wyjaśnienia wymaga także, zdaniem Kolegium, czy do zajęcia nieruchomości należących obecnie do Gminy B. doszło po wyznaczeniu granic pasa drogowego ulic M. i P.

3. Postanowienie Prezydenta Miasta B. z [...] maja 2019 r. o zawieszeniu postępowania rozgraniczeniowego do czasu zakończenia toczącego się w Sądzie Rejonowym w B. postępowania sądowego w sprawie [...] zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nr [...] z [...] lipca 2019 r. Na skutek skargi K. H., WSA w B. wyrokiem z [...] października 2019 r. wydanym w sprawie [...] uchylił postanowienia organów obydwu instancji. Zdaniem sądu prejudykatem powinna być sprawa o rozgraniczenie, ponieważ w jej wyniku może okazać się bezprzedmiotowe roszczenie o wykup fragmentów nieruchomości, o które ubiega się K. H. Wskazano, że spór sprowadza się do tego, czy wąskie fragmenty działek o nr [...] (ok. 30 m2) i [...] (ok. 23 m2) powinny przynależeć do pasa drogowego czy tez powinny wchodzić w skład działki skarżącego o nr [...]. Źródłem konfliktu pomiędzy skarżącym a Prezydentem Miasta B. jest wątpliwa granica pomiędzy przedmiotowymi działkami. Skoro spór dotyczy, przede wszystkim granicy, to pierwszeństwo w zażegnaniu sporu będzie wynikać z rozgraniczenia, a nie z wykupu fragmentu działek, które to fragmenty bez dokonania rozgraniczenia, nie wiadomo – czyją stanowią własność. Wyrok nie jest prawomocny.

4. Następnie postanowieniem, wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w B. z [...] lutego 2020 r. nr [...], zawieszono postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi gminnej - ulicy M. i P. w B. W uzasadnieniu organ stwierdził, że od ustalenia przebiegu granic pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami zależy dalszy kierunek podejmowanych czynności w niniejszym postępowaniu administracyjnym, finalne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji.

5. W zażaleniu od tego postanowienia K. H. zarzucił, że zostało ono wydane w oparciu o nieprawomocną decyzję Kolegium z [...] stycznia 2020 r., będącą przedmiotem postępowania sądowego w sprawie [...] a także nieprawomocny wyrok WSA w Białymstoku wydany w sprawie [...].

6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium stwierdziło, że o zawieszeniu postępowania rozgraniczeniowego orzeczono ostatecznym postanowieniem, które jest wiążące i podlega wykonaniu. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie nie wstrzymało automatycznie jego wykonania, a żaden z organów właściwych nie wydał postanowienia wstrzymującego jego wykonanie. Również w sprawie [...] nie doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Stąd też oparcie się na okoliczności zawieszenia postępowania rozgraniczeniowego byłoby dopuszczalne. Jednak to nie ta okoliczność była podstawą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Zasadniczym powodem obligującym do jego zawieszenia było to, że rozgraniczenie spornych nieruchomości nie może być dokonane przed zakończeniem postępowania w sprawie cywilnej [...]. Organ odwoławczy podniósł, że aby ocenić czy wystąpiło w sprawie zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego, konieczne jest ustalenie nie tylko faktu prowadzenia postępowania sądowego. Niezbędne jest jeszcze wykazanie, że bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd nie jest możliwe wyjaśnienie i rozstrzygnięcie sprawy, w której postępowanie jest zawieszane. Wskazano, że w niniejszym przypadku Kolegium już raz się wypowiadało stwierdzając, że nie jest możliwe prawidłowe ustalenie, czy doszło i w jakim zakresie do zajęcia pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, jeżeli nie są ustalone granice pasa drogowego obu przedmiotowych ulic (postanowienie z [...] października 2019 r., nr [...]). Jeżeli bowiem będące przedmiotem sporu ogrodzenie nieruchomości strony znajdowało się w okresie, jakiego dotyczy sprawa, na jego działce lub na jej granicy z działkami gminy, to o żadnym zajęciu pasa drogowego nie może być mowy. Jeżeli zaś w jakiejś części ogrodzenie to znajdowało się na nieruchomości gminy, bez ustalenia miejsca, w którym ww. nieruchomości ze sobą graniczą, nie da się zmierzyć zajętej powierzchni. W konkluzji stwierdzono, że skoro sprawa rozgraniczenia nieruchomości nie może zostać rozstrzygnięta przed zakończeniem sprawy cywilnej, to związek przyczynowo-skutkowy okoliczności zawiśnięcia rozpatrywanej w niej kwestii ze stanem, w jakim będzie możliwe wyjaśnienie i rozstrzygnięcie sprawy zajęcia pasa drogowego obu ww. dróg gminnych jest, zdaniem Kolegium, oczywisty.

Odnosząc się do zarzutu oparcia postanowienia na nieprawomocnym wyroku WSA w Białymstoku z [...] października 2019 r. ([...]), Kolegium stwierdziło, że w niniejszym przypadku wyrok ten nie stanowił podstawy postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego. Na mocy tego orzeczenia uchylono postanowienia o zawieszeniu postępowania rozgraniczeniowego. Ponieważ jest to orzeczenie nieprawomocne, nie wywołuje skutków prawnych. Dlatego prawidłowo przyjęto, że postępowanie rozgraniczeniowe jest zawieszone.

7. Skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego wniósł K. H. i zarzucił naruszenie:

- art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, przez jego błędną wykładnię przejawiającą się w objęciu nieuprawnionym zakresem pojęcia pasa drogowego części gruntu znajdującego się w granicach ewidencyjnych nieruchomości należących do jednostki samorządu terytorialnego, co zdaniem skarżącego, zostało wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w którym Kolegium błędnie utożsamia grunt stanowiący własność publiczną z pasem drogowym drogi publicznej, podczas gdy orzecznictwo i jurysprudencja wskazują, że granice ewidencyjne nieruchomości - także tych sklasyfikowanych w całości jako klasoużytek "dr" - nie mają w ogóle znaczenia dla ustalenia rzeczywistych linii granicznych pasów drogowych dróg publicznych;

- art. 152 w zw. z art. 153 K.c., przez ich błędną wykładnię i założenie, że w postępowaniu rozgraniczeniowym zostaną ustalone oprócz granic ewidencyjnych nieruchomości także rzeczywiste granice pasa drogowego dróg publicznych, oraz że wynik tego postępowania rozgraniczeniowego, czyli badania jak daleko sięga prawo własności skarżącego, pozwoli odpowiedzieć na pytanie, czy zajął on pas drogi publicznej i w zależności od ustaleń dotyczących przekroczenia rzeczywistej linii granicznej pasa drogowego drogi publicznej, które miałyby być dokonane w postępowaniu rozgraniczeniowym, możliwe będzie dalsze prowadzenie bądź umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary administracyjnej za rzekome zajęcie pasa drogowego. Skarżący zarzucił, że błędnie założono iż organ prowadzący postępowanie w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego nie ma autonomicznych kompetencji do zbadania stanu faktycznego i prawnego rzekomo zajętego odcinka pasa drogowego;

- art. 29 w zw. z art. 31 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez jego błędną wykładnię i założenie, że w postępowaniu rozgraniczeniowym zostaną ustalone oprócz granic ewidencyjnych nieruchomości także rzeczywiste granice pasa dróg publicznych oraz że wynik postępowania rozgraniczeniowego, czyli badania jak daleko sięga prawo własności skarżącego, pozwoli odpowiedzieć na pytanie, czy zajął on pas drogowy drogi publicznej i w zależności od ustaleń dotyczących przekroczenia rzeczywistej linii granicznej pasa drogowego drogi publicznej, które miałyby być dokonane w postępowaniu rozgraniczeniowym możliwe będzie dalsze prowadzenie bądź umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary administracyjnej za rzekome zajęcie pasa drogowego. Skarżący zarzucił, że ponownie błędnie założono iż organ prowadzący postępowanie w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego nie ma autonomicznych kompetencji do zbadania stanu faktycznego i prawnego rzekomo zajętego odcinka pasa drogowego;

- art. 222 K.c., przez założenie, że można uczynić z postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postępowanie o charakterze "zastępczym" w stosunku do możliwości, jakie ma właściciel nieruchomości w postaci wytoczenia powództwa negatoryjnego;

- art. 6 w zw. z art. 7, 7a, 7b i 8 K.p.a., przez zbyt ogólnikowe przyjrzenie się niniejszej sprawie, w szczególności poprzez podjęcie postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy nie ma ku temu żadnych podstaw, co miałoby naruszać zasadę praworządności oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej;

- art. 6 w zw. z art. 7, 7a, 7b i 8 K.p.a., poprzez pominięcie w treści postanowienia, że cywilne postępowanie sądowe z art. 231 K.c. zostało zawieszone do czasu zakończenia administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia i zarówno sprawa cywilna o własność, jak i administracyjna o granice, czy ustalenie klasoużytku nie stanowią prejudykatu do zawieszenia postępowania administracyjnego;

- art. 11 w zw. z art. 12 K.p.a., przez niewyjaśnienie przez Kolegium przesłanek, jakimi kierowało się przy formułowaniu niespotykanych dotychczas założeń metodologicznych wyznaczania rzeczywistych linii granicznych pasów drogowych dróg publicznych liniami własności - granicami ewidencyjnymi nieruchomości, w sytuacji gdy stanowi to poniekąd naruszenie przepisów prawa materialnego (ustawa o drogach publicznych) oraz, gdy proponowana metodologia nie znajduje oparcia w orzecznictwie i jurysprudencji;

- art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., przez nieodniesienie się przez Kolegium do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez chociażby wymienienie wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w sprawie zgromadzono szereg dowodów potwierdzających, że ogrodzenie działki nr [...] nigdy "nie wgrodziło" się w pas drogowy drogi publicznej. Skarżący zarzucił, że organy zamiast skupić się na tym materiale i podjąć autonomiczną decyzję o umorzeniu postępowania, poszukują rozwiązania problemu na gruncie prawa cywilnego oczekując, że wyjaśnienie kwestii spornego gruntu, który nie jest wykorzystywany pod pas drogowy, pozwoli określić czy postępowanie w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego należy umorzyć czy też nie.

8. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie o zwieszeniu postępowania w sprawie zajęcia przez K. H. (właściciela działki nr ewid. gr. [...] obręb 17 – B.) pasa drogowego ul. M. w B. (dz. nr ewid. gr. [...] obręb 17 – B.) oraz ul. P. w B. (dz. nr ewid. gr. [...] obręb 17 – B.), bez zgody zarządcy drogi, poprzez umieszczenie ogrodzenia z blachy na słupkach i korzystanie z zajętego terenu na wyłączność. Podstawą prawną tego zawieszenia stanowił art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z tą regulacją organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W sprawie tej organy przyjęły, że takim zagadnieniem wstępnym jest sprawa tocząca się w SR w B. sygn. akt [...], dotycząca przeniesienia własności nieruchomości za wynagrodzeniem w trybie art. 231 K.c. (czyli przyjęto tak samo jak w przypadku zawieszenia postępowania rozgraniczeniowego, że prejudykatem jest sprawa cywilna).

Merytoryczną ocenę sąd poprzedza istotną dla sprawy uwagą, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie kwestia zawieszenia postępowania. Gdy zaskarżone skargą rozstrzygnięcie organu administracji, dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej (incydentalnej) postępowania administracyjnego, sąd administracyjny nie może "wyjść" poza przedmiot postępowania wpadkowego i objąć kontrolą całości postępowania administracyjnego, w którym doszło do wydania wpadkowego rozstrzygnięcia. Gdyby to uczynił, niedopuszczalnie wkroczyłby w jurysdykcję administracyjną zastrzeżoną właściwości organów administracji publicznej i mógłby wkroczyć również w ewentualną przyszłą kontrolę sądową głównej sprawy administracyjnej. Stąd też przedmiotem oceny sądu w sprawie niniejszej jest tylko to czy zasadnie zawieszono postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego. Stąd też przedmiotem oceny sądu nie były zarzuty dotyczące nieuprawnionego utożsamiania granic ewidencyjnych dróg (granice własności publicznej) z granicami pasa drogowego. Wskazać można, że oceny tych zarzutów sąd dokonał w sprawie [...] oddalając sprzeciw od decyzji SKO z [...] stycznia 2020 r. Z kolei za bezzasadne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem organ wydając postanowienie o zawieszeniu zasadniczo nie przeprowadza postępowania wyjaśniającego. Ocenia jedynie czy zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania a jego rozstrzygnięcie i uzasadnienie sprowadza się do wykazania, że takie przesłanki miały miejsce. Zdaniem sądu organy w sprawie niniejszej wykazały, że zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w nim urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w punktach 1-3 (art. 40 ust. 2 ustawy). W orzecznictwie panuje jednolity pogląd, zgodnie z którym wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia poprzedzone winno być postępowaniem wyjaśniającym, polegającym w pierwszej kolejności na ustaleniu, czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego, następnie precyzyjnym określeniu faktycznie zajętej powierzchni, a następnie ustaleniu okresu zajmowania bez zezwolenia pasa drogowego (vide: wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2011 r., VI SA/Wa 872/11, wyrok NSA z 16 września 2009 r., II GSK 40/09, pub. CBOSA).

Pierwszą podstawową kwestią podlegająca ustaleniu w sprawie dotyczącej zajęcia pasa drogowego jest ustalenie czy w ogóle doszło do zajęcia tego pasa. W sprawie niniejszej istnieje spór dotyczący tego, czy wąskie fragmenty działek o nr [...] (ok. 30 m2) i [...] (ok. 23 m2) powinny przynależeć do pasa drogowego czy tez powinny wchodzić w skład działki skarżącego o nr [...]. Konieczność rozstrzygnięcia sporu o granice jest zatem kluczowa (takie same stanowisko zajął sąd w wyroku [...] oddalającym sprzeciw od decyzji z [...] stycznia 2020 r., którą to decyzją SKO nakazało organowi pierwszej instancji ustalenie przebiegu granic pomiędzy spornymi nieruchomościami). Jak słusznie wskazało Kolegium jeżeli okaże się, że przedmiotowe ogrodzenie znajdowało się w okresie, jakiego dotyczy sprawa, na działce skarżącego to nie będziemy mieć do czynienia z zajęciem pasa drogowego. Jeżeli z kolei okaże się, że w jakiejś części ogrodzenie to znajdowało się na nieruchomości gminy, to bez ustalenia granic pomiędzy nieruchomościami nie będzie możliwe określenie faktycznie zajętej powierzchni. Słusznie zatem stwierdzono, że rozpatrzenie sprawy niniejszej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przebiegu granic pomiędzy działkami o nr [...] i [...] a działką skarżącego o nr [...] i zawieszono postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Jako, że granice pomiędzy nieruchomościami wyznacza się w odrębnych postępowaniach za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi koncentrujące się wokół tego, że to organ prowadzący postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego powinien w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy podjąć autonomiczną decyzję czy do zajęcia pasa drogowego doszło, czy też nie. Bez uprzedniego ustalenia przebiegu granic w odrębnym postępowaniu nie jest możliwe stwierdzenie czy doszło do zajęcia pasa drogowego.

W sprawie niniejszej podjęto próbę ustalenia przebiegu granic tych działek działając dwutorowo. Z jednej strony skarżący wystąpił z wnioskiem o administracyjne rozgraniczenie nieruchomości z drugiej strony wystąpił z powództwem do sądu cywilnego z art. 213 K.c. (powództwo o przeniesienie własności zajętej działki za odpowiednim wynagrodzeniem). Aktualnie oba te postępowania są zawieszone. Najpierw postępowanie rozgraniczeniowe został zawieszone do czasu zakończenia postępowania sądowego toczącego się z powództwa z art. 231 K.c. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone wyrokiem WSA w Białymstoku wydanym w sprawie [...], albowiem zdaniem sądu prejudykatem powinna być sprawa o rozgraniczenie a nie sprawa o wykup fragmentu nieruchomości. Jako, że wyrok ten nie jest prawomocny (skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezydent Miasta B.), słusznie organy w sprawie niniejszej przyjęły, że póki co postępowanie rozgraniczeniowe pozostaje zawieszone. Jednocześnie jednak na skutek tego wyroku (pomimo jego nieprawomocności) swoje postępowanie zawiesił sąd cywilny (postanowienie z [...] lutego 2020 r. wydane w sprawie [...]). Zawieszając postępowanie w sprawie niniejszej (dotyczącej zajęcia pasa drogowego) organy podtrzymały swoje stanowisko, że prejudykatem jest sprawa cywilna. Zdaniem organów wynik postępowania rozgraniczeniowego a następnie wynik postępowania dotyczącego zajęcia pasa drogowego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy cywilnej z powództwa z art. 231 K.c. Inne stanowisko sądu w tej kwestii, który z kolei podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w wyroku wydanym w sprawie [...] zgodnie którym prejudykatem jest sprawa o rozgraniczenie a nie sprawa cywilna nie ma wpływu na wynik sprawy niniejszej. Istotne bowiem jest to, że musi być rozstrzygnięta kwestia granic spornych nieruchomości i do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii postępowanie o zajęcie pasa drogowego powinno być zawieszone. Odpowiedzi na pytanie w jakim trybie cywilnym (powództwo z art. 231 K.c.), czy administracyjnym (rozgraniczenie nieruchomości) powinna być rozstrzygnięta kwestia granic spornych nieruchomości, udzieli NSA w swoim prawomocnym wyroku wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Białystoku w sprawie [...]. Póki co postępowanie o zajęcie pasa drogowego zostało prawidłowo zawieszone na podstawie na art. 94 § 1 pkt 4 K.p.a. skoro oba postępowania zmierzające do ustalenia przebiegu granic pomiędzy sporymi nieruchomościami są zwieszone.

Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).