Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 197/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 5 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi P.B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz P.B. kwotę 1286 (jeden tysiąc dwieście osiemdziesiąt sześć) zł tytułem zwrotu kosztów procesu.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 197/04

U z a s a d n i e n i e

Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] Prezydenta Miasta Ł. o odmowie wydania P.B. zaświadczenia stwierdzającego, iż lokal mieszkalny nr 10, znajdujący się w budynku położonym przy ul. A 50 w Ł., jest lokalem samodzielnym.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska wyrażonego w zażaleniu, iż brak jest podstaw do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Zdaniem Wojewody przedmiotowy lokal nie spełnia wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), który stanowi, iż samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Jak wynika z zawartej w aktach sprawy inwentaryzacji architektonicznej ściana wygradzająca lokale o numerach 10 i 11 w budynku mieszkalnym położonym w Ł. przy ul. A 50, na długości wydzielającej sanitariaty tych dwóch lokali, posiada grubość 10 cm, jest ścianą działową wykonaną z cegły - 6,5 cm obustronnie otynkowaną. Tym samym, zdaniem organu II instancji, lokal ten nie jest wydzielony na całym obrysie w obrębie budynku trwałymi ścianami. Pojęcie "trwałej ściany' jest pojęciem niezdefiniowanym prawnie. Wojewoda stanął na stanowisku, że ustawodawca pozostawił ocenę spełnienia tego warunku samodzielności lokalu do uznania organu, mającego badać spełnienie przez dany lokal wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Jego zdaniem ściany o grubości około 10 cm nie można nazwać trwałą.

Powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz na Polskie Normy organ odwoławczy stwierdził, iż ściany przedmiotowego lokalu o grubości 10 cm nie spełniają wymogów w zakresie izolacyjności akustycznej. Dla ściany bez drzwi rozdzielającej przyległe mieszkania, izolacyjność ta powinna wynosić 50 dB, a ściana z cegły grubości 6,5 cm z obustronnym tynkiem nie spełnia tych wymagań. Również fakt wieloletniego zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nie stanowi, w ocenie organu II instancji, przesłanki do automatycznego wydania zaświadczenia o samodzielności tego lokalu.

Na postanowienie z dnia [...] Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P.B., wnosząc o jego uchylenie. Autor skargi podniósł, iż lokal mieszkalny nr 10, położony przy ul. A 50 w Ł., spełnia wszelkie wymogi samodzielności, o których mowa w art. 2 ust. 2 o własności lokali. Spełnione są wszelkie przesłanki, by takie zaświadczenie wydać, tzn. odpowiedni kształt i wymiary pomieszczeń w lokalu. Pojęcie "trwałej ściany" jest wprawdzie niezdefiniowane, jednakże sprowadzenie problemu do grubości ściany jest niewłaściwe. Skarżący podniósł, iż budynek przy ul. A 50 wybudowany został w roku 1918 w oparciu o wówczas obowiązujące przepisy. Dlatego nie zawsze trafne jest odnoszenie aktualnych przepisów do lokali usytuowanych w starych budynkach. Skarżący wskazał również, że gdyby lokal nr 10 nie posiadał statusu samodzielności, to nie doszłoby do wynajęcia ww. lokalu na cele mieszkalne, co nastąpiło w 1995 r. Ponadto na uwagę zasługuje fakt, iż inne lokale w tym samym budynku, mające takie samem parametry, uznane zostały przez właściwe organy za samodzielne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd w niniejszym postępowaniu ocenił legalność postanowienia z dnia [...] Wojewody [...], utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] Prezydenta Miasta Ł., o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego nr 10, położonego przy ul. A 50 w Ł..

Zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o nie ze względu m.in. na jej interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 ( 1 i ( 2 pkt 2 k.p.a.).

Zgodnie z treścią art. 218 ( 1 k.p.a., w przypadku wyżej opisanym organ administracji państwowej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Analizując zasadność wniesionej skargi stwierdzić należy, co następuje:

Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego wynika, że w istocie kwestią sporną, leżącą u podstaw odmowy wydania zaświadczenia, żądanego przez stronę skarżącą, była wykładnia przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. N 80, poz. 903 ze zm.), a w szczególności art. 2 ust. 2 tego aktu. Stosownie do treści tego przepisu samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych (...). W ocenie organów orzekających w sprawie niniejszej w pierwszej i drugiej instancji, przedmiotowy lokal mieszkalny nie spełnia wymogów stawianych przez powołany przepis. Nie można, ich zdaniem, uznać, iż ww. lokal wydzielony jest trwałymi ścianami. Z uwagi na brak legalnej definicji pojęcia "trwałe ściany" Wojewoda [...] powołał się na treść pisma z dnia 30 grudnia 1994 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Zgodnie z zawartymi w ww. piśmie wytycznymi, pojęcie "trwałe ściany" winno być interpretowane poprzez odniesienie się m.in. do przepisów w zakresie izolacyjności cieplnej i akustycznej. Stosownie zaś do ustaleń zawartych w Polskiej Normie PN.B. 02151-3/99 "Ochrona przed hałasem w budynkach – izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność akustyczna elementów budowlanych", dla ścian bez drzwi rozdzielającej przyległe mieszkania izolacyjność powinna wynosić 50 dB, a ściana z cegły o grubości 6,5 cm z obustronnym tykiem nie spełnia tych wymagań.

W ocenie Sądu administracyjnego, nie ma dostatecznych podstaw prawnych do przyjęcia stanowiska organu odwoławczego, iż pojęcie trwałości ścian należy sprowadzić do parametrów dotyczących izolacyjności akustycznej. Co do zasady przyjąć oczywiście należy, że za kryterium rozróżnienia, czy lokal spełnia warunek samodzielności, należy uznać jego właściwości architektoniczno-funkcjonalne. Skoro jednak przepisy techniczno-budowlane (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie definiują pojęcia trwałości ścian w lokalach mieszkalnych czy budynkach, to odniesienie tej cechy wyłącznie do izolacyjności akustycznej, nie zasługuje na aprobatę. Abstrahując już od tego, że organ odwoławczy w sposób dowolny, zupełnie arbitralny stwierdza, iż ściana z cegły o grubości 6,5 cm z obustronnym tynkiem (łącznie 10 cm) nie spełnia warunku izolacyjności w wymiarze 50 dB, to uznanie, że pojęcie "trwały" odnosić należy li tylko do izolacyjności akustycznej, stanowi, tak naprawdę, wprowadzenie dodatkowego kryterium, nieprzewidzianego treścią art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali.

Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, podaje, iż trwały to zdatny do użytku przez długi, dłuższy czas, nieulegający zmianom pod wpływem działania czynników zewnętrznych, mocny.

Uzależnienie zatem wydania zaświadczenia od kryterium prawem nieprzewidzianego powoduje wadliwość rozstrzygnięcia, skutkującą jego uchyleniem.

Należy się również zgodzić z poglądem zawartym w skardze, iż nie zawsze obecnie obowiązujące normy budowlane przystosowane są do budynków (usytuowanych w nich lokali), które wybudowane zostały przed 1939 r. w oparciu o wówczas obowiązujące przepisy.

Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – pkt 2 wyroku.

Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest bezprzedmiotowe (art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).