Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3009/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wykładni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

II FSK 3009/16 P O S T A N O W I E N I E Dnia 21 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia del. WSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku S. M. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 3009/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 313/16 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 19 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2011 oraz określenia od tej kwoty ryczałtu postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3009/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 313/16 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 19 lutego 2016 r. w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2011 oraz określenia od tej kwoty ryczałtu.

Wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię ww. wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wnioskodawca w piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 r. formalnie żądał sprostowania, uzupełnienia i wykładni wskazanego na wstępie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Według art. 157 § 1 P.p.s.a strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Stosownie zaś do art. 158 P.p.s.a. sąd który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Analiza uzasadnienia złożonego wniosku wskazuje, że intencją skarżącego było żądanie dokonania wykładni wyroku. Należy bowiem zauważyć, że we wniosku nie wskazano niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. W zakresie ewentualnego uzupełnienia wyroku trzeba mieć na uwadze, że w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3009/16 Sąd orzekł o całości skargi kasacyjnej (oddalił skargę kasacyjną), zamieścił w wyroku także dodatkowe orzeczenie, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, a to orzeczenie o kosztach postępowania.

Wobec powyższego wniosek skarżącego z dnia 13 kwietnia 2017 r. mógł i powinien zostać potraktowany jako wniosek o dokonanie wykładni wyroku.

Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejednoznaczny, niejasny lub zawiły, utrudniający ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, a więc powodujący powstanie uzasadnionych, rzeczywistych wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku powinna więc zmierzać do usunięcia tych wątpliwości. Instytucja ta nie może natomiast prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego oraz pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może także służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy, jak również uzupełnieniu rozstrzygnięcia. Nie może też zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy też jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może też stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 406/09; z dnia 23 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2097/10; z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OSK 1196/11; z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2866/12; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.p).

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do wniosku i wątpliwości skarżącego wyrażonych we wniosku uznał, że w uzasadnieniu wyroku zajął jednoznaczne stanowisko co do kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji z dniem 31 grudnia 2016 r. Przychylając się do stanowiska Sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący w złożonej deklaracji nie ujawnił wszelkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wyjaśniono, że ta okoliczność w powiązaniu z brzmieniem art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) doprowadziła do sytuacji, w której zachodzi przesłanka z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako O.p.) powodująca, że przedawnienie prawa do wydania decyzji następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Wyjaśniono także, że w zakresie przychodów, które nie zostały ujawnione w ewidencji przychodów nie powstało zobowiązanie podatkowe według art. 21 § 1 pkt 1 O.p.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.