Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 321/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i ust. 4
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 7, 9, 77 par 1, 80, 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: 141 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz ( spr.) sędzia del. WSA Ewa Ibrom Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 920/09 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 920/09, po rozpoznaniu skargi J. S. , uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Pismem z dnia 21 stycznia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach zawiadomił J. S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń, informując o treści art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 26 ustawy o broni i amunicji.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wydał w dniu [...] lutego 2009 r. decyzję, którą cofnął stronie pozwolenie na broń palną gazową na podstawie przepisów art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

J. S. pismem z dnia 16 lutego 2009 r. odwołał się od tej decyzji informując, że orzeczenie lekarskie dostarczy do końca lutego 2009 r., ponieważ jest właśnie na etapie jego uzyskiwania.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, wydał w dniu [...] kwietnia 2009 r. decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób i mienia, jest zobowiązana raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, wydane przez upoważnionego lekarza i psychologa potwierdzające, że może ona dysponować bronią. Obecna ustawa weszła w życie z dniem 20 marca 2000 r. i od tej daty biegnie pięcioletni termin aktualizacji orzeczeń lekarskich i psychologicznych dla osób posiadających pozwolenie na wymieniony rodzaj broni. Tak więc, strona zobowiązana była do przedstawienia tych orzeczeń jeszcze w marcu 2005 r. Nie uczyniła tego nawet po zawiadomieniu w dniu 21 stycznia 2009 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, ani nie załączyła ich do odwołania od decyzji cofającej to pozwolenie. Skoro przez ponad trzy lata nie zostały podjęte żadne działania w celu wykonania obowiązku określonego w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, to nie są wiarygodne twierdzenia zawarte w odwołaniu, że odwołujący potrzebuje więcej czasu na ich dostarczenie.

Organ stwierdził ponadto, iż uprawniony naruszył także zasady określone w art. 26 powołanej ustawy, bo w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu nie zawiadomił o tym organu Policji, co oznacza, iż spełniona została także dyspozycja art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy, w myśl której właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w takim przypadku. Wykazano, że strona zmieniła miejsce stałego pobytu w 2001 r. i do chwili obecnej nie zawiadomiła o tym właściwego organu Policji i do tego faktu się nie odniosła. Zdaniem organu realizacja tego obowiązku ma istotne znaczenie dla sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem jego wykonanie leży w interesie społecznym, którego racje nakazuje uwzględniać przepis art. 7 k.p.a.

Na powyższą decyzję J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o anulowanie decyzji cofającej mu broń, ponieważ wymagane zaświadczenia przekazał organowi pocztą. Wyjaśnił, że nie wiedział o zmianie ustawy, ponieważ nie śledził zmian w prawie. Kiedy taka informacja do niego dotarła, uzyskał wymagane prawem zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi m.in. przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy, tj. wydawanych przez upoważnionych - lekarza i psychologa i stwierdzających, że osoba badana nie należy do osób z zaburzeniami psychicznymi, wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, uzależnionych od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych.

W przepisie art. 52, będącym przepisem przejściowym wyżej powołanej ustawy, zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń" wydawanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Ustawodawca zachowując w mocy "stare" pozwolenia nie zwolnił ich posiadaczy z obowiązku poddawania się okresowym badaniom lekarskim i psychologicznym przewidzianym w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Obowiązek przedkładania ww. badań nie pozostaje w związku z ważnością pozwoleń (ich bezterminowością), albowiem niewywiązanie się z obowiązku nie powoduje utraty ważności pozwoleń. Może natomiast skłonić właściwe organy Policji do wszczęcia procedury zmierzającej do cofnięcia pozwolenia.

Sąd wskazał, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, wydana zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ma charakter uznaniowy. Uznaniowość nie oznacza jednak pozostawiania organowi całkowitej i niekontrolowanej swobody w tym względzie, bowiem jej granice wyznaczają z jednej strony przesłanki zawarte w wyżej wymienionym przepisie, z drugiej zaś przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ, podejmując decyzję administracyjną, jest zatem związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Oznacza to, że musi on przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Winien także w sposób należyty i wyczerpujący informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie wyczerpująco zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji jak też Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach nie przestrzegali tych reguł procesowych. Nie można przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie organ, miał podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie dopełniając, przewidzianego w art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, nie przedstawił orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Przede wszystkim Sąd stwierdził, że fikcja powszechnej znajomości prawa nie ma zastosowania na gruncie prawa administracyjnego, gdzie jedną z naczelnych zasad jest obowiązek udzielania informacji prawnej stronom przez organy prowadzące postępowanie (art. 9 k.p.a.). Obowiązki organów Policji w zakresie informowania i wyjaśniania stronie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych w postępowaniu o wydanie i cofnięcie pozwolenia na broń wynikają z art. 9 k.p.a. i powinny być rozumiane na tyle szeroko, by strona z braku stosownej informacji nie poniosła szkody.

Sąd zwrócił uwagę, że organ I instancji przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie wezwał skarżącego do przedłożenia aktualnych badań lekarskich i psychologicznych, zakreślając mu w tym celu odpowiedni termin. O treści obowiązujących przepisów skarżący został pouczony dopiero pismem zawiadamiającym go o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Przy czym nie został tym pismem wezwany do wykonania badań i przedłożenia stosownych zaświadczeń, lecz jedynie zaproszono go do udziału w sprawie. Organ nie sprecyzował jednak jakie działania i w jakim terminie ma podjęć strona, aby uniknąć negatywnych skutków zaniechania. Skarżący, po otrzymaniu zawiadomienia, nie był bezczynny w niniejszej sprawie i jak wynika z treści odwołania próbował ustalić z prowadzącym jego sprawę termin przedłożenia dokumentów, lecz nie wskazano mu żadnego konkretnego terminu. W odwołaniu datowanym 16 lutego 2009 r. skarżący, nawiązując do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, deklarował wolę przedstawienia orzeczenia lekarskiego. Poinformował, że jest w trakcie jego uzyskiwania. Wskazał przy tym, że wymaga to czasu i wyraził przypuszczenie, że uda mu się przedłożyć orzeczenie do końca lutego 2009 r. Organ mimo to nie zareagował i nadal nie zakreślił mu konkretnego terminu na przedstawienie niezbędnych dokumentów ani nie wyjaśnił, że poza orzeczeniem lekarskim należy także przedstawić orzeczenie psychologiczne.

W dniu 13 marca 2009 r. wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach orzeczenie lekarskie nr 1 /2009, stwierdzające, że J. S. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i może dysponować bronią. Organ II instancji wydając w dniu [...] kwietnia 2009 r. decyzję w trybie odwoławczym, a więc po upływie ponad miesiąca od nadesłania orzeczenia lekarskiego, nie odniósł się do tego faktu. Ponadto w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można podzielić stanowiska organu, że zaistniała fakultatywna przesłanka cofnięcia J. S. pozwolenia na broń określona w art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie pozwolenia z tej podstawy prawnej nie mogło bowiem nastąpić, ponieważ skarżący przed wszczęciem postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na broń nie był, stosownie do art. 9 k.p.a., uprzedzony o skutkach niedopełnienia tego obowiązku.

Zdaniem Sądu, nie można przyjąć, że skarżący w tym zakresie został prawidłowo pouczony przez organ wydający mu zezwolenie na broń gazową. Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 24 marca 1994 r. został poinformowany między innymi o obowiązku zgłoszenia organowi w terminie 14 dni zmiany stałego miejsca zamieszkania. Jednakże obowiązująca w tej dacie ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych nie zawierała przepisu, który byłby odpowiednikiem art. 18 ust. 5 pkt 3 obecnej ustawy. Skoro poprzednio obowiązująca ustawa nie przewidywała możliwości cofnięcia pozwolenia na broń z powodu niedopełnienia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, to naruszenie tego obowiązku przez J. S. na gruncie obecnie obowiązującej ustawy, która takie skutki przewiduje, nie może powodować cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji, gdy o takiej sankcji skarżący nie został wcześniej uprzedzony przez organ.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a), tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn.zm.), poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w rozpoznawanej sprawie organ nie miał podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie dopełniając obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, nie przedstawił orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, podczas gdy z brzmienia ww. przepisów wyraźnie wynika, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, a niespełnienie tego obowiązku uprawnia organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń;

2) naruszenie przepisów postępowania - (art. 174 pkt 2 p.p.s.a), tj.: art. 141 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez sąd administracyjny, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że organ przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z ww. normami.

Mając powyższe na uwadze Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy o broni i amunicji osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. Obowiązek ten dotyczy wszystkich osób, które uzyskały pozwolenie na broń do ochrony osobistej, a zatem i tych, którym - tak jak skarżącemu - wydano je na podstawie nieobowiązującej już ustawy z 1961 roku o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. Wprowadziła go ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która mocą art. 52 zachowała ważność takich pozwoleń na broń, tym samym poddając posiadaczy "starych" pozwoleń wszystkim powinnościom ustalonym jej przepisami. Ustawa ta weszła w życie z dniem 20 marca 2000 r. i od tej też daty biegnie pięcioletni termin aktualizacji orzeczeń lekarskich i psychologicznych dla osób posiadających pozwolenie na wymieniony rodzaj broni. Tak więc skarżący obowiązany był do przedstawienia orzeczeń jeszcze w marcu 2005 r. Nie uczynił tego nawet po zawiadomieniu w dniu 21 stycznia 2009 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, ani nie załączył ich do odwołania od decyzji cofającej to pozwolenie. Zatem skarżący przez ponad trzy lata nie podjął żadnych kroków, aby obowiązek określony w art. 15 ust. 4 ustawy wykonać. Nie przedstawiając bowiem orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, skarżący de facto nie potwierdził, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy, tj. osób z zaburzeniami psychicznymi lub znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej (pkt 2), wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3) czy uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). W przypadku skarżącego jest to kwestia o tyle istotna, że posiadając od wielu lat pozwolenie na broń palną gazową nigdy badań w tym zakresie nie przechodził i nie przedkładał organom Policji orzeczeń psychologicznego i lekarskiego.

Z punktu widzenia interesu publicznego nie jest zatem zasadne zachowanie skarżącemu pozwolenia na broń. Ustawodawca dał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do cofnięcia pozwolenia w takich przypadkach, jak niniejsza sprawa. W myśl, bowiem art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji może cofnąć pozwolenie, jeżeli osoba je posiadająca nie zastosuje się do obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Zachowanie więc pozwolenia na broń uzależnione jest od spełniania przez jego posiadacza rygorystycznych wymogów ustawy, a jednym z nich jest przedstawienie aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających możliwość dysponowania bronią. Oceniając zatem zebrany materiał dowodowy w świetle dyspozycji art. 7 k.p.a., należało w niniejszej sprawie przyznać bezwzględny prymat interesu społecznego przed słusznym interesem strony w posiadaniu pozwolenia.

Skarżący kasacyjnie organ stwierdził, że organy administracji nie mają obowiązku indywidualnego powiadamiania obywateli o zmianach obowiązujących przepisów prawa. Akty prawne mające moc ogólnie obowiązującą ogłaszane są w Dziennikach Ustaw Rzeczpospolitej Polskiej i każdy obywatel może samodzielnie zapoznać się z ich treścią. W tym zakresie nie można skutecznie powoływać się na niewiedzę, nieznajomość prawa lub występować z roszczeniem do organów administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek zamiejscowy w Warszawie z dnia 31 stycznia 2002 r. sygn. akt. V SA 2649/01 - niepubl.). Zarzut zatem naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 9 k.p.a., jest niezasadny. Twierdzenie przez Sąd I instancji, że organ I instancji przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie wezwał skarżącego do przedłożenia aktualnych badań lekarskich i psychologicznych, zdaniem organu, nie jest prawidłowe.

Nie jest zatem zasadne stanowisko Sądu, że w niniejszej sprawie nie zaistniała fakultatywna przesłanka cofnięcia J. S. pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wyraźnie stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Cofnięcie to, z powyższych względów, a także z punktu widzenia interesu publicznego było jak najbardziej zasadne.

W odniesieniu natomiast do kwestii obowiązku zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 2 ustawy o broni amunicji, organ podkreślił, że zawiadomienie to ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprawdzie ustawa z 1961 r. faktycznie nie przewidywała tego obowiązku, to jednak na uwadze należy mieć fakt, że strona zmieniła miejsce pobytu w styczniu 2001r. W tej dacie zatem była obowiązana stosować również przepisy ustawy z 1999 r. Należy przy tym dodać, że to, iż ustawa dawna nie przewidywała obligatoryjności przedmiotowego zawiadomienia nie znaczy, iż rozstrzygający sprawę pozwolenia na broń organ nie mógł faktu braku zawiadomienia nie uwzględnić w świetle przepisów o obowiązku dokładnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, wydana w oparciu o art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter uznaniowy. Uznaniowość nie oznacza jednak dowolności w rozstrzyganiu spraw przez organy Policji, jak również nie upoważnia tych organów do swego rodzaju "szablonowego" stosowania prawa w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślił, że J. S. nawet po wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie przedstawił orzeczeń lekarskich i psychologicznych, ani nie załączył ich do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Tymczasem, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, J. S. jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nadesłał orzeczenie lekarskie nr 1/2009, stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Okoliczności tej organ odwoławczy nie uwzględnił, wydając zaskarżoną decyzję i nadal jej nie zauważa mimo tego, że nie można tej kwestii uznać za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy. W gruncie rzeczy organ odwoławczy w skardze kasacyjnej prowadzi polemikę z wyrokiem Sądu pierwszej instancji nie zaważając w ogóle na elementy indywidualizujące rozstrzyganą sprawę. Po wszczęciu postępowania, którego przedmiotem jest badanie czy zaistniała przesłanka uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń nie można bowiem pominąć działań strony, której dotyczy wynik postępowania. Zatem, jeżeli strona, która pozwolenie na broń uzyskała pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych - tak jak w rozpoznawanej sprawie - w toku postępowania podejmuje kroki zmierzające do uzyskania stosownych orzeczeń lekarskich, to organy Policji powinny tą okoliczność uwzględnić i umożliwić przedłożenie tych orzeczeń. Najistotniejszą bowiem kwestią jest ustalenie, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Priorytetem w przypadku decyzji uznaniowej nie może być cofnięcie pozwolenia na broń niezależnie od okoliczności konkretnej sprawy.

Skarżący kasacyjnie organ wskazanych wyżej kwestii nie zauważa, konstruując zarzut błędnej wykładni art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, pomimo tego, że Sąd pierwszej instancji nie przedstawił błędnego rozumienia niniejszych przepisów, lecz zakwestionował ich zastosowanie. Zakwestionowanie zaś zastosowania tych przepisów, co wynika w powyższych rozważań było zaś całkowicie uzasadnione.

Również trudno jest podzielić zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności w sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie art. 141 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a więc przepisu nieistniejącego. Przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. reguluje termin sporządzenia uzasadnienia wyroku i nie posiada dalszych jednostek redakcyjnych, takich jak "pkt 1 lit. c)". Niezależnie od tego nie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż z materiału dowodowego, jak już wyżej wskazano, wynika, że organ nie przeprowadził postępowania zgodnie z tymi normami, skoro nie uwzględnił indywidualnych okoliczności stanu faktycznego i nie ocenił kroków czynionych przez stronę celem przedłożenia stosownych orzeczeń lekarskich.

Podniesionej zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii obowiązku zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu skarżący organ nie wiąże z żadnym z postawionych zarzutów, co czyni z niej jedynie polemiczną uwagę odnoszącą się do oceny tego zagadnienia dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe okoliczności na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.