Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 136/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant St. sekr. sąd. Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie :zasiłku celowego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy pierwszoinstancyjną decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, działającego z upoważnienia Rady Miasta o przyznaniu D.Ł. zasiłku celowego na miesiąc styczeń 2004 r. w kwocie 90 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu żywności i pokrycie innych niezbędnych potrzeb, przyjmując za podstawę art. 3, art. 4 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej oraz przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Tytułem uzasadnienia organ rozstrzygający wskazał na sytuację rodzinną i majątkową D.Ł., samotnie prowadzącej gospodarstwo domowe, chorującej przewlekle, co pozbawiło ją zdolności by podjąć zatrudnienie, pozbawionej stałych źródeł dochodów, uzyskującej jedynie dodatek mieszkaniowy w kwocie 187,12 zł, a do listopada 2003 r. zasiłek okresowy w kwocie 220 zł miesięcznie, gdy podjęła aktualnie prawne kroki dla uzyskania świadczenia rentowego. W tych okolicznościach kwotę przyznanego na wniosek zainteresowanej zasiłku celowego na poczet pokrycia części podstawowych potrzeb bytowych, organ rozstrzygający uznał za w pełni adekwatną do stanu faktycznego, a w konsekwencji odpowiadającą prawu, gdy ustalenie jej wysokości pozostaje w ramach uznania administracyjnego, które nie jest dotknięte wadą dowolności. Nadto może zainteresowana ubiegać się o świadczenia innej kategorii z tytułu pomocy społecznej, w myśl unormowań ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, a z drugiej strony nie można pominąć ograniczonego zasobu funduszy przeznaczonych na pomoc społeczną, przy znacznej liczbie osób ubiegających się o jej przyznanie, spełniających wymogi dla objęcia tą kategorią ochrony.

Na powyższe skargę złożyła D. Ł., polemizując z konkluzją wyprowadzoną z oceny okoliczności odnoszących się do jej sytuacji rodzinnej i majątkowej, która zdaniem samej skarżącej uzasadnia przyznanie pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego w wyższej kwocie niż ta ustalona mocą kwestionowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko prawne wraz z jego argumentacją.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego, skierowane do skarżącej zawiadomienie o terminie rozprawy zostało zwrócone z adnotacją o jej zgonie.

W zaistniałej sytuacji proceduralnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z unormowaniem art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, zasiłek celowy ma na celu pokrycie w całości lub w części podstawowych, niezbędnych potrzeb bytowych osoby zainteresowanej, tytułem przykładu obejmujących koszty leków i leczenia, zakupu odzieży i opału, remontu mieszkania, a wyliczenie to jest otwartym.

Obowiązująca regulacja przedmiotowego zakresu wskazanej kategorii świadczenia z pomocy społecznej uzasadnia jego jurydyczną kwalifikację, jako ściśle związanego z osobą, do której jest bezpośrednio adresowane, a zatem wobec jej śmierci już w toku postępowania sądowoadministracyjnego została zrealizowana hipoteza art. 161 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów, na mocy dyspozycji ostatnio przywołanego unormowania art. 161 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.