Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1377/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie: oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "(...)" maja 2020 r., nr "(...)", Minister Infrastruktury (dalej: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: "Dyrektor" lub "organ I instancji") z dnia "(...)" marca 2020 r., nr "(...)", nakazującą A.M.(dalej: "skarżący" lub "strona") rejestrację 22 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 22 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 14 982 złotych.

Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm., dalej: "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a.").

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 8 lipca 2019 r. upoważnieni przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. pracownicy przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem: ul. "(...)", "(...)", zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności skarżącego pod firmą "(...)". Kontrola została przeprowadzona w obecności S. S. (dalej "pracownik"). W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 22 odbiorniki telewizyjne. Na podstawie ustnego oświadczenia pracownika ustalono, iż okres używania odbiorników wynosił jeden miesiąc. Ponadto pracownik oświadczył, iż obiekt jest czynny sezonowo. W 2019 r. jest czynny od początku czerwca, a 22 odbiorniki telewizyjne w lokalu zajmowanym przez Stronę są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu lecz uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie jest możliwe z uwagi na obecność gości, którzy zajmują pokoje. Z powyższych czynności sporządzono protokół kontroli oraz notatkę w formie załącznika do protokołu i informację RODO.

Pismem z dnia 19 września 2019 r., organ l instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, informując zarazem o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Po zakończeniu postępowania w tej sprawie, w dniu 23 marca 2020 r. organ I instancji wydał decyzję Nr "(...)"nakazującą skarżącemu rejestrację 22 odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 22 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 14 982 złotych. W uzasadnieniu organ podkreślił, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, oświadczenia pracownika i listy czynności z przeprowadzonej kontroli.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2020 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, 7, 75 § 1, 80 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał na okoliczność, że jedynym dowodem w sprawie są słowa uczestniczącego w kontroli pracownika- S.S., który nie miał żadnego uprawnienia (upoważnienia) do udzielania jakichkolwiek informacji odnośnie ilości odbiorników RTV znajdujących się na terenie pensjonatu. Skarżący podkreślił, że ww. pracownik uczestniczący w kontroli był samozatrudniony jako kucharz, nie bywał w pokojach dla gości, nie wiedział jak są one wyposażone i czy są wyposażone w odbiorniki. Ponadto podniósł, iż kontrolerzy nie oglądali pokoi znajdujących się w pensjonacie.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia "(...)" maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia "(...)" marca 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości okoliczność używania przez stronę w dniu kontroli 22 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Odnosząc się do kwestii braku sprawdzenia przez osoby kontrolujące, czy w pokojach znajdują się odbiorniki RTV, organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowane jest stanowisko, że ustalenia kontroli odnośnie odbiorników RTV mogą być dokonane w drodze bezpośredniej obserwacji na miejscu albo pośrednio - w formie oświadczenia wiedzy osób biorących udział w kontroli. Ponadto w realiach kontroli wykonywanej u przedsiębiorców i obejmujących hotele kontrola wykonywana jest w sezonie, gdy pokoje "pracują", czyli są zajęte przez gości. Kontrolerzy nie mają przy tym uprawnień, aby kontrolować zajęte pokoje i informacja o ich zajęciu przez gości jest różnoznaczna z odmową ich okazania, czym kontrolerzy są związani. W konsekwencji ustalenia kontroli muszą więc opierać się na oświadczeniach wiedzy osób biorących w niej udział.

Organ odwoławczy podkreślił, że jest to okoliczność typowa dla hoteli czy pensjonatów, a ustalenia oparte na oświadczeniu kontrolowanego (pośrednie) zostały uznane za równoważne z bezpośrednią obserwacją. Innymi słowy kontrolerzy nie muszą sami zobaczyć i włączyć telewizorów w pokojach hoteIowych lub odbiorników radiowych w samochodach służbowych, aby stwierdzić ich obecność i sprawność Zastępuje je oświadczenie, które musi jednak pochodzić od osoby niewątpliwie posiadającej stosowną wiedzę.

W nawiązaniu do zarzutu skarżącego, iż pracownik pensjonatu nie miał wiedzy na temat znajdujących się w hotelu odbiorników ani odpowiedniego upoważnienia do wypowiadania się na ten temat, organ wskazał, że pracownik udzielił konkretnych i szczegółowych informacji odnoszących się do odbiorników. Zaznaczył, iż w pensjonacie znajdują się 22 odbiorniki RTV, wszystkie są marki S., źródło sygnału to "(...)", odbiorniki używane są od czerwca.

Dodatkowo pracownik wiedział, że wszystkie pokoje są zajęte przez gości. Ponadto S.S. został opisany jako "osoba mająca wiedzę", z czym się zgodził, podpisując własnoręcznie protokół. Jednocześnie organ zaznaczył, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by dla ważności protokołu niezbędne było jego podpisanie przez osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., VI SA/Wa 1786/12).

Zdaniem organu odwoławczego, w realiach niniejszej sprawy nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, 7, 75 § 1, 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ argumentował, że protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 §1 k.p.a., traktujących jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wskazał, że w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. W protokole kontroli utrwala się bowiem przebieg i wyniki kontroli. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Złożone przez osobę uczestnicząca w kontroli oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Organ wskazał ponadto, iż protokół z kontroli był jedynym dowodem w sprawie, dowodem niekwestionowanym przez Stronę, zatem organ nie miał nawet możliwości ustosunkowania się do innych, w tym wskazania dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności albowiem innych dowodów w sprawie nie przedstawiono pomimo poinformowania Strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów.

Zdaniem organu odwoławczego zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym niniejszej sprawy. Kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV stanowi podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Oznacza to, iż protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. Jednocześnie nie jest przesłuchaniem świadka, czy też strony lecz pozyskaniem do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na ww. decyzję Ministra Infrastruktury skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy,

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 2. ust. 1, 2, 5 i 6, art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 i 7 ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1801, z późń. zm.) oraz § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie ujawnił używania 22 odbiorników telewizyjnych, a nadto, że nieujawnienie używania w. odbiorników TV trwało powyżej 14 dni, podczas gdy skarżący nie użytkował w trakcie dokonywania kontroli odbiorników telewizyjnych, a więc nie miał obowiązku ich ujawnienia, a organ błędnie podtrzymał decyzję Poczty Polskiej nakazującą rejestrację 22 odbiorników telewizyjnych i zapłaty kwoty 1498200 zł.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury nr 90/2020 i uprzedniej decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej oraz umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem prawidłowego przeprowadzenie postępowania dowodowego m.in. dowodu z zeznań skarżącego.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek ni miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, a w działaniu zarówno Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jak i Ministra Infrastruktury, Sąd nie dopatrzył się istotnych nieprawidłowości, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowania do jego oceny obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, organy miały uzasadnione podstawy do nałożenia na skarżącego obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. - za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które - niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłaty abonamentowej.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. - kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (v. art. 5 ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym, stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a., w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

W rozpatrywanej sprawie dniem stwierdzenia używania przez skarżącego niezarejestrowanych odbiorników TV był dzień kontroli, tj. 8 lipca 2019 r. Wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2018 r. (Dz. U. poz. 1066) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Zatem trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w 2019 roku za jeden odbiornik wynosi 681 złotych. Kwota ta pomnożona przez ustaloną w trakcie kontroli liczbę 22 odbiorników telewizyjnych wynosi 14 982 złotych i taka opłata została nałożona, ze względu na stwierdzenie używania przez przedsiębiorcę niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Skarżący w odwołaniu, a następnie w skardze neguje prawidłowość działania orzekających w sprawie organów, w kontekście ustalenia czy wszystkie odbiorniki znajdujące się w lokalu przedsiębiorstwa nadają się do użytku oraz faktycznie były one wykorzystywane.

W ocenie Sądu, zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego niniejszej sprawy. Wynika z niego, w sposób nie budzący istotnych wątpliwości, że w pensjonacie prowadzonym przez skarżącego - w dniu kontroli - znajdowały się odbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów TV. Ustaleń tych organ kontrolujący dokonał na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika skarżącego. Przedmiotowe oświadczenie, opatrzone datą 8 lipca 2019 r., zostało załączone do protokołu przeprowadzonej kontroli, i wynika z niego, że w kontrolowanym lokalu (pensjonacie) znajdują się 22 odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu TV. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie było natomiast możliwe w trakcie kontroli, z uwagi na udostępnienie pokoi gościom.

Zdaniem Sądu ww. oświadczenie należy uznać za miarodajne źródło dowodowe i brak jest w niniejszej sprawie podstaw do uznania, że obecny w pensjonacie samodzielny pracownik nie posiadał wystarczającej wiedzy na temat standardu oferowanych w nim usług, zwłaszcza, że bardzo szczegółowo opisał on markę odbiorników TV, podłączony dekoder oraz termin od kiedy odbiorniki są używane. Tymczasem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia protokołu kontroli odnośnie funkcjonalności używanych w obiekcie (pensjonacie) odbiorników telewizyjnych. Oczywistym przy tym jest, że okazanie pomieszczeń i urządzeń w nich umieszczonych, byłoby najlepszym dowodem na ustalenie ilości odbiorników TV będących w stanie natychmiastowego odbioru programu. Jednakże ustawa o opłatach abonamentowych nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i ponoszenia stosownych z tego tytułu opłat. Skoro nie okazano dobrowolnie pomieszczeń udostępnianych gościom, należy uznać, że organ w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie dowodowe, opierając się przede wszystkim właśnie na oświadczeniu wiedzy obecnego w lokalu pracownika, który ze względu na szczegółowe informacje jakich udzielił był osobą dobrze zorientowaną w funkcjonowaniu obiektu hotelowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Pracownik ten oświadczył m.in., że odbiorniki używane są od miesiąca, a zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2188), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia przez niego w posiadanie odbiorników. Tym samym organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie, bez wątpienia, upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie, skoro kontrola miała miejsce w dniu 8 lipca 2019 r.

Podkreślić należy, że w zakresie rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem, jedynie na etapie kontroli istnieje możliwość ustalenia czy istotnie w danym przypadku doszło do używania niezarejestrowanego odbiornika, czy też nie. Zauważyć przy tym trzeba, na co zwrócił uwagę także organ, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, lub wręcz niemożliwy do odtworzenia, i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie ustalenia realizacji obowiązku abonamentowego, na podstawie którego wszczyna się postępowanie administracyjne.

Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a., kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli obowiązku rejestracyjnego, zdaniem Sądu, zaliczyć niewątpliwie należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Niezasadny jest przy tym zarzut skarżącego, iż pracownik – S. S. nie miał żadnego uprawnienia do udzielania jakichkolwiek informacji kontrolującym o prowadzonej przez skarżącego działalności. Zgodnie z art. 97 K.c., osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Tymczasem żaden z przepisów ustawy abonenckiej nie wymaga, by w toku kontroli, mającej na celu ustalenie wywiązywania się z obowiązków abonamentowych, uczestniczył osobiście sam przedsiębiorca lub osoba przez niego upoważniona. Osoby biorące udział w kontroli realizacji obowiązków abonenckich, nie składają bowiem oświadczeń woli wymagających dla swojej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (tak np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2016r., VI SA/Wa 95/16, Lex nr 2097750). Osoba obecna w lokalu w trakcie kontroli, a taką był pracownik pensjonatu, jak wynika z załączonego do protokołu oświadczenia, posiadał stosowną wiedzę o określonych faktach i fakty te w trakcie kontroli ujawnił, zaś skarżący ich nie podważył. Podkreślania przy tym wymaga, że do złożenia tego rodzaju wyjaśnień, stanowiących oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli, dotyczących urządzeń (telewizorów) znajdujących się w pensjonacie, nie jest konieczne żadne upoważnienie.

Z uwagi na powyższe oraz w związku ze znajdującymi się w aktach administracyjnych dowodami, Sąd stwierdził, że ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny należało uznać za wiarygodny, iż w dniu kontroli tj. 8 lipca 2019 r., w pensjonacie prowadzonym skarżącego, znajdowały się 22 odbiorniki telewizyjne, funkcjonujące od miesiąca w stanie umożliwiającym odbiór programów, które to odbiorniki nie były na dzień kontroli zarejestrowane.

W konsekwencji powyższych ustaleń, organy prawidłowo zastosowały przepis art. 7 ust. 6 u.o.a., zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy.

Konkludując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.