Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 60/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia - odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

R. G. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta

W., z uwagi na niewykonanie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2005 r., którym Kolegium uchyliło w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący wniósł m.in. o zobowiązanie Prezydenta W. do niezwłocznego załatwienia powyższej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych.

Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

z późn. zm.; - dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz poglądów wyrażanych w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Przepis ten stanowi bowiem, iż

na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym

na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia,

o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej.

Z akt sprawy nie wynika z kolei, aby skarżący wystąpił z ponagleniem

do organu wyższego stopnia.

Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.