Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 770/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust.3
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 31 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 roku sprawy ze skargi L. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. uznał L. W. z dniem 19 czerwca 2012 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Uzasadniając wydaną decyzję wyjaśnił, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż L. W. w dniu rejestracji spełniała warunki określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 ze zm.) uznania za osobę bezrobotną. Natomiast nie zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w okresie 30 dni od dnia zwolnienia z zakładu karnego.

L. W. odwołała się od decyzji organu administracji publicznej I instancji do Wojewody Ł., wyjaśniając że spóźniła się tylko o 1 dzień. Nie wynikało to z jej winy. Została zwolniona z zakładu karnego po uchyleniu przez Sąd Najwyższy wyroku, na podstawie którego została osadzona w zakładzie karnym. Opuściła zakład karny w ciągu kilku godzin od momentu dotarcia do miejsca osadzenia korzystnego dla niej orzeczenia Sądu Najwyższego. Nie została przez nikogo pouczona o obowiązku zgłoszenia się do urzędu pracy w terminie 30 dni.

Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit e, art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że L. W. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w celu rejestracji. Zgodnie z art. 71 ust.1 pkt 2 lit. a i e ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

- był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 a – 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych, bądź

- wykonywał prace w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Prawo do zasiłku, zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy, przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary.

L. W. w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy ( 19.06.2012 r.) spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym. Osobie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, spełniającej kryteria przyznania statusu bezrobotnego przysługuje zasiłek dla bezrobotnego, po udokumentowaniu okresu uprawniającego do jego nabycia. Zdaniem organu odwoławczego L. W. nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

L. W. od dnia 11.04.2007 r. do dnia 17.05.2012 r. przebywała w zakładzie karnym. Zważając na datę rejestracji, to jest 19.06.2012 r. organ odwoławczy przyjął, że skarżąca nie spełniła podstawowego warunku uzyskania prawa do zasiłku dla osób zwolnionych z zakładów karnych, bowiem nie zgłosiła się do urzędu pracy w okresie 30 dni od dnia zwolnienia. Zatem przyznanie skarżącej prawa do zasiłku nie mogło nastąpić w oparciu o art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Termin określony w tym przepisie jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu.

Wobec powyższego rozpatrzenie kwestii uprawnień zasiłkowych skarżącej mogło nastąpić na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy. Skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, to jest od dnia 18 grudnia 2010 r. do dnia 18 czerwca 2012 r. łącznie przez okres 365 dni nie udokumentowała wykonywania odpłatnie pracy w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, w czasie wykonywania której otrzymywała wynagrodzenia z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w wysokości co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z treści zaświadczenia o wykonywaniu pracy z dnia 17 maja 2012 r. wynika, że skarżąca podczas odbywania kary pozbawienia wolności wykonywała pracę w okresie od dnia 28 października 2010 r. do dnia 30 maja 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, zaś od dnia 8 listopada 2011 r. do dnia 17 maja 2012 r. w wymiarze 7/8 etatu. Do okresu uprawniającego do zasiłku organ zaliczył okres wykonywania pracy przez skarżącą od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 stycznia 2011 r. ( 31 dni). W okresie tym wykonywała pracę w zakładzie karnym i otrzymywała wynagrodzenie, którego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę minimalnego wynagrodzenia za prace. Do okresu uprawniającego do zasiłku organ nie zaliczył świadczenia pracy w okresie od 18 grudnia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. i od 1 stycznia 2011 r. do 30 maja 2011 r. oraz od 8 listopada 2011 r. do 17 maja 2012 r. z uwagi na osiąganie wynagrodzenia w kwocie niższej niż połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę. W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie spełnia przesłanek nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wskazanych w przepisach art. 71 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to jest udokumentowała okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku wynoszący 31 dni i nie spełniła podstawowego warunku nabycia tego prawa na zasadach ogólnych, to jest nie zgłosiła się w powiatowym urzędzie pracy w okresie 30 dni od zwolnienia z zakładu karnego.

L. W. wniosła skargę na decyzję Wojewody Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, uznając że decyzja jest dla niej krzywdząca. Podniosła, iż przed aresztowaniem otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych spełniając wszystkie warunki do jego przyznania. Pracowała również w zakładzie karnym.

Wojewoda Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentacje przedstawioną wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. 2012.270 dalej: p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wojewoda Ł. wydając zaskarżoną decyzję naruszył prawo materialne – art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietna 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej: ustawa). Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią zdania pierwszego powołanego wyżej przepisu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności.

W zdaniu drugim ustępu 3 art. 71 ustawy przewidziano, że w przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary. Przepis w tej części dotyczy grupy osób pozbawionych wolności już w trakcie pobierania zasiłku, więc po spełnieniu przesłanek warunkujących prawo do tego świadczenia. Skorzystanie z uprawnienia do zasiłku, w okresie skróconym o czas pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary, nie zostało obwarowane w zdaniu drugim ust. 3 art. 71 ustawy obowiązkiem zarejestrowania się w okresie 30 dni od zwolnienia z zakładu karnego. Obowiązek zarejestrowania się w terminie 30 dni od dnia zwolnienia dotyczy natomiast pozostałych bezrobotnych zwolnionych z zakładów karnych i aresztów, którzy w dniu pozbawienia wolności nie nabyli prawa do tego świadczenia.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca nabyła na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. prawo do zasiłku od dnia 10 marca 2007 r. na okres 6 miesięcy. Została pozbawiona wolności w dniu 11 kwietnia 2007 r. Pobierała zasiłek od dnia 10 marca 2007 r. do dnia 10 kwietnia 2007 r. ( k. 33 akt administracyjnych- zaświadczenie z dnia 11.01.2008 r.). Uprawniona zatem była, nawet po upływie okresu 30 dni od daty zwolnienia z zakładu karnego, skutecznie domagać się zasiłku na okres skrócony o czas pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę uwzględni ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

A. B.