Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2840/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 3 § 4, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 6, art. 255 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1148/14 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. w Z. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę B. z siedzibą w Z. (dalej skarżąca lub uprawniona) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

prawo ochronne na sporny znak towarowy GREEN VALLEY nr [...], przeznaczony dla oznaczenia towarów w klasie 33: wino, zostało udzielone na rzecz skarżącej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2005 r. z pierwszeństwem od dnia 25 lipca 2002 r. Prawo to wygasło w trybie art. 168 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.) z dniem 25 lipca 2012 r.

W dniu 20 sierpnia 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek T. Company Limited z siedzibą w Sankt Petersburgu, Rosja (dalej: wnioskodawca) o stwierdzenie wygaśnięcia, z dniem 3 listopada 2010 r. prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Urząd Patentowy RP stwierdził w punkcie pierwszym wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy GREEN VALLEY o numerze [...] z dniem 3 listopada 2010 r., a w punkcie drugim przyznał wnioskodawcy od skarżącej 1900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu decyzji organ przyjął, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się wygaszenia prawa ochronnego, bowiem ubiega się o uznanie na terytorium Polski ochrony na znak towarowy GREEN VALLEY do oznaczenia towarów także w klasie 33 z pierwszeństwem od 27 października 2011 r., co do którego Urząd Patentowy RP wydał decyzję o wstępnej odmowie uznania ochrony z uwagi właśnie na istnienie prawa ochronnego na sporny znaku towarowego. Organ nie podzielił argumentacji uprawnionego, że niniejsze postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe, skoro prawo ochronne wygasło po upływie okresu, na który zostało udzielone, a uprawniony nie przedłużył tego okresu ochronnego. Zauważył, że w dacie, z jaką wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego tj. z dniem 3 listopada 2010 roku, prawo ochronne było w mocy. W ocenie organu uprawniony nie wykazał używania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na obszarze Polski w okresie kolejnych pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak, jak również nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę podzielił w całości stanowisko organu, zarówno co do istnienia interesu prawnego wnioskodawcy, jak i możliwości stwierdzenia wygaśnięcia na skutek nieużywania znaku towarowego prawa ochronnego do tego znaku, mimo, że prawo to wygasło na skutek upływu okresu na które zostało udzielona. Sąd I instancji w całości zaaprobował również pogląd organu, że skarżąca spółka nie wykazała, że faktycznie, od daty wydania decyzji ([...] listopada 2005 r.) w okresie kolejnych pięciu lat podjęła używanie spornego znaku lub, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku. Sąd powołując się na uchwałę NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GPS 1/08 wskazał, że bieg pięcioletniego okresu będzie rozpoczynał się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Z taką sytuacją (niepodjęcia w ogóle używania znaku) mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Dlatego, zdaniem Sądu, Urząd Patentowy RP prawidłowo stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego z dniem 3 listopada 2010 r.

W ocenie Sądu nie może być także podstawą do uwzględnienia skargi argumentacja skarżącej, że nie miała żadnego powodu, aby po podjęciu decyzji o zaniechaniu ochrony znaku, co miało miejsce w 2012 r., przechowywać nadal dokumenty świadczące o używaniu tego znaku w latach poprzednich. Sąd stwierdził, że oczywistym jest, iż skarżąca podejmuje suwerenne decyzje, co do archiwizowania dokumentacji, zbierania dowodów etc. związanych z udzielonym prawem ochronnym. Jednakże podejmując określone decyzje w tym zakresie musi mieć na uwadze ewentualne konsekwencje, jakie mogą wyniknąć w razie wystąpienia sporu związanego z tym prawem.

Odnosząc się do kwestii orzeczonych na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania Sąd wskazał, że podstawę orzeczenia stanowił art. 256 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Ponieważ skarżąca przegrała sprawę to w pełni znalazł zastosowanie przepis art. 98 k.p.c. Organ podał prawidłową podstawę prawną dla ustalonego na kwotę 900 zł wynagrodzenia (minimalnego) rzecznika patentowego, a także słusznie uwzględnił w zakres kosztów kwotę 1000 zł stanowiącą opłatę za wniosek w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargę kasacyjną wniosła skarżąca zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie:

a) art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 255 ust.1 pkt 3 p.w.p., poprzez niedopełnienie obowiązku sprawdzenia właściwości organu administracji do wszczęcia postępowania spornego nr 287/13 w sprawie nieistniejącego prawa ochronnego nr [...] na znak towarowy GREEN VALLEY, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi na ww. decyzję tego organu administracji z dnia [...] stycznia 2014 r.;

b) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi na decyzję UP RP z dnia [...] stycznia 2014 r. w granicach sprawy i jej rozpoznanie w oparciu o faktyczny i prawny stan sprawy, wadliwie ustalony przez organ administracji - Urząd Patentowy RP, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez:

- nieuwzględnienie w chronologii wydarzeń istotnych w rozpatrywanej sprawie, daty wydania przez Organ administracji - Urząd Patentowy RP, wstępnej odmowy uznania na terytorium Polski ochrony wynikającej z rejestracji międzynarodowej nr [...] i przemilczenie tej daty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (pierwszy wiersz strona 11 uzasadnienia), świadczące o nieuwzględnieniu istotnej okoliczności sprawy,

- nieuwzględnienie okoliczności, iż odmowa wstępna uznania na terytorium Polski ochrony wynikającej z rejestracji międzynarodowej nr [...] wydana przez organ administracji - Urząd Patentowy RP, nie ma charakteru ostatecznego i jako taka nie ograniczała żadnych praw uczestnika postępowania - ubiegającego się o ochronę w Polsce znaku towarowego GREEN VALLEY na podstawie rejestracji międzynarodowej nr [...], świadczące o nieuwzględnieniu istotnego aspektu sprawy,

- zaaprobowanie błędnie przyjętego przez organ administracji uzasadnienia interesu prawnego uczestnika postępowania w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego nr [...], zarzutem ograniczenia prawa uczestnika postępowania do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej i powołanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1646/11, pomimo iż prawo ochronne nr [...] nie stanowiło w dacie wydania odmowy wstępnej uznania na terytorium Polski ochrony wynikającej z rejestracji międzynarodowej nr [...] przez organ administracji - Urząd Patentowy RP, bezpośredniej, konkretnej i realnej przeszkody do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez uczestnika postępowania,

- zaakceptowanie błędnej oceny przez organ administracji, iż znak według prawa ochronnego [...] nie był stosowany, w sytuacji, gdy skarżąca nie mogła jedynie przedstawić dowodów jego stosowania z uwagi na obowiązujące przepisy o archiwizowaniu dokumentów finansowych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, w sytuacji podjęcia przez skarżącą decyzji o nieprzedłużaniu ochrony znaku towarowego objętego prawem ochronnym [...],

skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

2) prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.), a mianowicie:

a) art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p., poprzez tolerowanie błędnej wykładni tego przepisu przez organ administracji polegającej na przyjęciu za dopuszczalne rozpatrywanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na skutek nieużywania znaku w obrocie gospodarczym, gdy prawo to wygasło z innej przyczyny (upływ ochrony) przed złożeniem tego wniosku,

b) art. 169 ust. 6 p.w.p., poprzez tolerowanie błędnej wykładni tego przepisu przez organ administracji polegającej na uznaniu skarżącej za uprawnionego z prawa ochronnego nr [...] na znak towarowy GREEN VALLEY, choć w momencie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony na skutek braku używania tego znaku, prawo to nie istniało;

3) prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.), a mianowicie naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 p.w.p., poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. za prawidłowe zastosowanie przez organ administracji wskazanych przepisów do błędnie ustalonego stanu faktycznego, skutkiem czego Sąd I instancji uznał za prawidłową decyzję organu administracji z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdzającą wygaśnięcie z dniem 3 listopada 2010 r., prawa ochronnego [...] na znak towarowy GREEN VALLEY na skutek braku jego używania w odniesieniu do towarów objętych wskazanym prawem ochronnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji oddalił skargę na tę decyzję UP RP.

Nadto oddalając - w konsekwencji powyższych nieprawidłowości, skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2014 r. (w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy GREEN VALLEY), Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. niesłusznie rozstrzygnął również kwestię kosztów postępowania przyznanych w/w decyzją Urzędu Patentowego RP uczestnikowi postępowania od skarżącej.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., przeprowadzenie rozprawy z udziałem skarżącej oraz o zasądzenie kosztów postępowania od uczestnika na rzecz skarżącej wg norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odnosząc się do jej zarzutów w kolejności zaprezentowanej w petitum środka odwoławczego wskazać należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Nie powinno w tej sprawie budzić wątpliwości, że Sąd I instancji dokonał kontroli działalności administracji publicznej – Urzędu Patentowego RP i zastosował środek przewidziany w ustawie – art. 151 p.p.s.a.

Niezrozumiałe jest w aspekcie przedmiotu zaskarżenia – decyzji administracyjnej – zarzucanie Sądowi I instancji naruszenia art. 3 § 4 p.p.s.a. Przepis ten, w brzmieniu wiążącym w sprawie, określał właściwość sądu do rozpoznawania skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Te inne akty lub czynności, to akty niebędące m.in. decyzjami administracyjnymi, a to wszak decyzja administracyjna była przedmiotem skargi do Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że przez zarzut naruszenia wyżej powołanych przepisów w powiązaniu z art. 255 ust.1 pkt 3 p.w.p. (Urząd Patentowy - w trybie postępowania spornego - rozstrzyga sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w przypadkach określonych w art. 169) autor skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania spornego, w sytuacji, gdy prawo ochronne na znak towarowy wygasło wobec upływu okresu, na które zostało udzielone. Zauważa jednak, że tak postawiony problem to jest kwestia relacji art. 168 ust.1 pkt 1 p.w.p z art. 169 ust.1 pkt 1 p.w.p., a nie powołanych w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej przepisów normujących postępowanie sądowoadministracyjne.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.134 § 1 p.p.s.a. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. orzekł w granicach sprawy, oceniając czy zaskarżona decyzja stwierdzająca wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z dniem 3 listopada 2010 r. nie narusza prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji kontrola legalności obejmowała pełen zakres przepisów zarówno materialnych, jak i procesowych mających w tej sprawie zastosowanie.

Podkreślenia przy tym wymaga, że naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, jak i wówczas, gdy w okolicznościach danej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił. Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie.

Poza kontrolą merytoryczną pozostaje kolejny zarzut skargi kasacyjnej obejmujący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis ten wskazuje przyczyny, dla, których Sąd zobligowany jest uwzględnić skargę na decyzję (lub postanowienie). Z jasnej jego treści wynika, że do uchylenia decyzji lub postanowienia dochodzi wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie Sąd nie stwierdził takich naruszeń, wobec czego nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a zatem co do zasady, w takiej sytuacji, przy istnieniu ku temu przesłanek, ewentualnie można było zarzucić Sądowi I instancji jego niezastosowanie. O naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie można mówić wówczas, gdy sąd nie dostrzegł naruszeń proceduralnych, albo też zauważając je uznał, że nie mogły one mieć istotnego wpływy na wynik sprawy. Jednakże w obu tych wypadkach autor skargi kasacyjnej zobligowany jest, z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a., wskazać przepisy postępowania, które zostały naruszone i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie powołano żadnego przepisu normującego postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji. To sprawia, że tak sformułowany zarzut nie pozwala na dokonanie jego oceny, a tym samym pozostaje nieusprawiedliwiony.

W obrębie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 169 ust.1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 169 ust. 6 p.w.p. w obu formach.

Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. W myśl natomiast art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego.

Zarzucając mylne zrozumienie treści normy prawnej zawartej w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. skarżąca spółka błąd w wykładni upatruje w możliwości zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy prawo ochronne na znak towarowy wygasło z innej przyczyny – upływu ochrony – przed złożeniem wniosku o jego wygaszenie z powodów określonych w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (nieużywania). Stawiając ten zarzut pomija jednakże treść art. 172 p.w.p. stanowiącą, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego, a datą wygaśnięcia prawa ochronnego powinna być potwierdzona w decyzji. Ponadto, tak postawiony zarzut obejmuje kwestię stosowania art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., a nie wykładni przepisu, który określa przesłanki materialnoprawne wygaśnięcia prawa ochronnego na skutek nieużywania znaku towarowego.

Oceniając ten problem z punktu widzenia zastosowania tego przepisu w realiach tej sprawy podkreślić należy, że określona w zaskarżonej decyzji data wygaśnięcia prawa ochronnego – 3 listopada 2010 r. – jest datą wcześniejszą niż wygaśnięcie tego prawa na skutek upływu okresu, na które zostało udzielone.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut błędnej wykładni art. 169 ust. 6 p.w.p. Skarżąca spółka naruszenie tego przepisu we wskazanej w zarzucie formie upatruje w uznaniu ją za uprawnioną z prawa ochronnego "choć w momencie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony" jej prawo wygasło. Zarzut ten, jak i poprzedni obejmuje w istocie błąd w subsumcji, a nie wykładni i nie znajduje oparcia w ustaleniach tej sprawy, w której w dacie określonej w zaskarżonej decyzji skarżąca spółka była podmiotem uprawnionym z tytułu prawa ochronnego, a tym samym to na niej spoczywał obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku.

W ostatnim zarzucie skargi kasacyjnej jej autor zarzuca Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i art. 169 ust. 6 p.w.p. polegające na uznaniu za prawidłowe zastosowanie przez organ administracyjny wskazanych przepisów do błędnie ustalonego stanu faktycznego. Wskazać zatem należy, że nie można skutecznie kwestionować ustaleń poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Tym samym naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym, w ocenie skarżącego, ustaleniu faktu.

Niezależnie od tych uwag ogólnych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że błąd w zastosowaniu art. 169 ust. 6 p.w.p. skarżąca spółka upatruje przede wszystkim w tym, że wobec wygaśnięcia prawa ochronnego na skutek upływu okresu, na które zostało udzielone, a które to zdarzenie nastąpiło przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z przyczyn określonych w art. 169 ust.1 pkt 1 p.w.p., nie miała obowiązku przechowywać dowodów potwierdzających używanie znaku towarowego. W jej ocenie organ powinien ten brak obowiązku przechowywania dokumentów potwierdzić w zaskarżonej decyzji i stosownie do tego nie obciążać strony kosztami postępowania spornego. Pomijając kwestię kosztów, która nie została zakwestionowana zarzutem skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżąca nie podjęła nawet próby wykazania jakimkolwiek dowodem, że w okresie istnienia prawa ochronnego używała zarejestrowany znak towarowy.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.