Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 660/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48 § 1, art. 51 § 1, art. 52 § 1, art. 57 § 1 i § 4
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 roku sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja w tej części, nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o: a) uznaniu M.A. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia 2 czerwca 2014 r. b) braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdził, że M.A. spełnia warunki określone w art.2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz.674 ze zm.). Jednak nie wypełnia warunków niezbędnych do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wymienionych w art.71 oraz 73 ust.5,6 i 7 tejże ustawy.

M.A. w odwołaniu od tej decyzji opisał przebieg pracy zawodowej. Podał, że spełnił warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że pracodawca wypłacił mu ekwiwalent za trzy miesiące, za który odprowadzono podatek według norm prawnych. W jego ocenie okresy, za które przyznano wynagrodzenie wlicz się do okresu zatrudnionego pracownika do pracy, natomiast czas pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, która powoduje utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego czasu pracy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] ([...]) utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że M.A. został zarejestrowany w Państwowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu 12 sierpnia 2012 r.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 20 sierpnia 2012 r. przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ administracyjny ustalił, że skarżący w okresie 6 miesięcy przed dokonaniem rejestracji rozwiązał stosunek pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika i w związku z tym zastosował sankcję przewidzianą w art.75 ust.1 pkt 3 i ust.2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy st5anowiązym, że w takim przypadku zasiłek przysługuje bezrobotnemu dopiero po upływie 180 dni od dnia rejestracji.

Następnie w dniu 15 lutego 2013 r. Prezydent Miasta [...] (nr 4405/vzw/02/12) przyznał M.A. prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100 % zasiłku podstawowego na okres 1 dni od dnia 17 lutego 2013 r. Kolejną decyzją z dnia 25 lutego 2013 r. orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 18 lutego 2013 r. z powodu upływu okresu jego pobierania.

Następnie, na wniosek strony, Prezydent Miasta [...] w decyzji z dnia 23 lipca 2013 r. zmienił pkt 2 własnej decyzji z dnia 20 sierpnia 2012 r. i orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100 % zasiłku podstawowego określonego w art.72 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia... od dnia 28 sierpnia 2012 r. na okres 6 miesięcy. Zasiłek został wypłacony za okres od 28.08.2012 r. do dnia 27 lutego 2013 r.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, kogo uważa się za osobę bezrobotną w rozumieniu art.2 ust.12 i art.1 ust.3 pkt 1 i 2 lit.a-g, lit.i, j, l oraz art.1 ust.3 pkt 2 lit.h ustawy o promocji zatrudnienia...

Skarżący utracił status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni, w związku z czym mógł uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie na okres uzupełniający – art.73 ust.5 i ust.7 ustawy o promocji zatrudnienia...

Z akt sprawy wynika, że M.A., nabywając od dnia 28 sierpnia 2012 r. zasiłek dla bezrobotnych uzyskał możliwość pobierania go przez okres 6 miesięcy, tj. przez okres 28.08.2012 – 27.02.2013 r. na podstawie art.71 ust.1 i 2 i art.73 ust.1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia...

Dalej organ wskazał, ile wynosił okres pobierania zasiłku zgodnie z art.73 ust.1 pkt 1 w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 maja 2014 r. i jakie warunki miały na to wpływ.

Do okresów wymaganych do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie zalicza się okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych – art.79 ust.2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Z akt sprawy wynika, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu 2.06.2014 r., dlatego do ustalenia uprawnień zasiłkowych analizą objęto okres od dnia 1 grudnia 2012 do dnia 1 czerwca 2014 r., tj. 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania.

M.A. przed dokonaniem rejestracji był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Robót Mostowych A. w Ł. w okresie od 16 lipca 2008 r. do 31 maja 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy.

W pkt 5 świadectwa pracy zamieszczono informację "przerwa w świadczeniu pracy z okresie od 28.07.2012 r. do 5 czerwca 2013 r. Przywrócenie do pracy nastąpiło wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. – z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt [...]. Z okresu w/w zatrudnienia zaliczeniu do wymaganych 365 dni podlega wyłącznie okres od 6 czerwca 2013 r. do 31 maja 2014 r. tj. 360 dni. Ten okres, krótszy niż wymagane 365 dni nie daje podstaw do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tym bardziej, że wyczerpał cały okres zasiłkowy.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił błędną interpretację przepisu art.71 ust.1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia... z uwagi na "ekwiwalent" wystawiony za 3 miesiące pozostawania bez pracy.

Organ administracyjny II instancji wniósł o oddalenie skargi, powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z akt administracyjnych wynika, że umowa o pracę z M.A. została rozwiązana przez pracodawcę bez wypowiedzenia na podstawie art.52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz.94 ze zm.)

Należy zauważyć, że z dniem 27 lipca 2012 r. skarżący utracił status osoby zatrudnionej ( zapis świadectwa pracy z dnia 30 lipca 2012 r.). W wyniku złożonego odwołania Sąd Rejonowy dla Ł. – Śródmieście Sąd [...] wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2013 r. przywrócił skarżącego do pracy w Przedsiębiorstwie Robót Mostowych A. SA w Ł. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy (k.176 akt administracyjnych).

W związku z powyższym rodzi się pytanie, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy miało podane wyżej rozstrzygnięcie.

W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów powszechnych i administracyjnych dominuje stanowisko, ze wyrok przywracający pracownika restytuuje stosunek pracy na przyszłość. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II PK 18/11 stwierdził, że "Orzeczenie o przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach ma charakter mieszanej konstytutywno – deklaratoryjny.

Konstytutywny charakter tego orzeczenia wyraża się w tym, ze doprowadzi ono do odrodzenia stosunku pracy, jaki istniał przed zakwestionowanym rozwiązaniem umowy pracy, deklaratywny zaś w tym, że zobowiązuje pracodawcę do zatrudnienia pracownika. Co prawda stosunek pracy zostaje reaktywowany z mocy orzeczenia o przywróceniu do pracy, ale jego materialna skuteczność w świetle art.48 § 1 k.p. w zw. z art.57 § 4 k.p. powstaje dopiero od daty zgłoszenia przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy , przy czym początek siedmiodniowego terminu dla zgłoszenia gotowości do pracy liczy się od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o przywróceniu pracownika do pracy (LEX nr 1044004).

Tym samym orzeczenie przywracające pracownika nie działa ex tunc, nie unieważnia bezprawnego działania pracodawcy z mocą wsteczną, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, to jest od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia gotowości do pracy w związku z prawomocnym orzeczeniem.

Zgodnie z tym, stosownie do art.57 § 1 k.p. pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy , przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mnie niż za 1 miesiąc.

Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia (art. 51 § 1 w zw. z art.57 § 4 k.p.).

Zawarte w tym przepisie określenie "o wliczeniu do okresu zatrudnienia" nie pozostawia wątpliwości, że dany podmiot w tym okresie nie pozostawał w zatrudnieniu, a zatem nie miał statusu pracownika, a jedynie ustawodawca powyższy okres nakazuje traktować jako okres zatrudnienia. Tym bardziej dotyczy to okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia.

Okresów tych jedynie ze względu na ustalanie uprawnień pracowniczych pozwala się by nie traktować jako przerwy skutkujących utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia., tzn. uprawnień związanych ze stażem pracy.

Jak to podkreślił Sąd Najwyższy przepis art.51 § 1 zd.2 k.p. zapobiega utracie uprawnień nabytych przed bezprawnym rozwiązaniem stosunku pracy, nie stwarza natomiast podstawy do uzyskania w okresie pozostawania bez pracy nowych uprawnień ( wyrok SN z dnia 16 lutego 2006 r. II PK 199/06 OSNP z 2008 r., nr 11-12,poz.160).

W ocenie Sądu w tym składzie nie można przepisów ustawy o promocji zatrudnienia... powołanych w uzasadnieniu decyzji rozpatrywać w oderwaniu od treści wskazanych wyżej przepisów Kodeksu pracy.

Organ odwoławczy tego nie uczynił, mimo zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Tym samym naruszył przepisy art. 77 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a.

Stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

To oznacza, że Sąd nie mógł dokonywać własnych ustaleń i wykładni przepisów prawa, jeżeli organy administracyjne tego nie uczyniły w granicach danej sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ocenić wpływ na powstanie prawa do zasiłku M.A. wyroku przywracającego skarżącego do pracy – fakt wypłacenia mu wynagrodzenia w świetle art. 51 § 1 zd.2 k.p., z uwzględnieniem rozważań Sądu. Należy również zbadać wpływ na jego obecne uprawnienia do zasiłku ze względu na treść dwóch decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 lipca 2013 r. i 19 sierpnia 2013 r.

Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit.c i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

D.Cz.