Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3129/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Miar (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy spółki O. sp. z o.o. (zwaną dalej spółką/skarżącą) na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] cofającej spółce zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ I instancji wszczął postępowanie na podstawie pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w S. z dnia [...] czerwca 2014 r, w którym ustalono, że technicy warsztatu zatrudnieni w tej spółce: D. W. i M. R. wykonywali w dniu [...] maja 2014 r. czynności związane ze sprawdzaniem tachografów cyfrowych, zainstalowanych w pojazdach marki [...] o numerach rejestracyjnych: [...], oraz w dniu [...] maja 2014 r., w pojazdach marki [...] o numerach rejestracyjnych: [...]. Czynności te wykonywane były poza miejscem wskazanym w zezwoleniu Nr [...] jako miejsce prowadzenia działalności. Wskazał, że powyższe fakty zostały potwierdzone przez ww. techników warsztatu w załączonych do protokołu oświadczeniach. Ww. technicy warsztatu wskazali ponadto, że korzystali podczas ww. czynności z baz drogowych nieujętych w wykazie wyposażenia pomiarowego stosowanego do sprawdzania tachografów cyfrowych przez ww. warsztat, w tym z bazy drogowej nieposiadającej ważnego świadectwa wzorcowania, zlokalizowanej na terenie siedziby M. W. sp. z o. o. i na tej bazie wyznaczali wartość współczynnika charakterystycznego pojazdu "w".

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., organ I instancji cofnął O. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] grudnia 2012 r., zmienione decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Zezwolenie to uprawniało spółkę do prowadzenia działalności pod adresem: ul. Z. [...], [...] Z.

O ponowne rozpoznanie sprawy wniosła spółka zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie przepisów art 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez braki uzasadnienia prawnego rozumianego jako wyjaśnienie stronie sensu norm prawnych mających zastosowanie w sprawie oraz wytłumaczenie, jak zarzuty wysuwane wobec Spółki w zakresie posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu wypełniają powołaną przez organ przesłankę rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu. Podniosła naruszenie art. 11 KPA - zasady przekonywania, art. 8 KPA - zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, a także art. 7, art. 77 i art. 80 KPA - przekroczenie granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego i zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ponieważ postępowanie jurysdykcyjne co do cofnięcia zezwolenia oraz przedstawienie przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego nasuwa wnioski o niespójności i wybiórczości przeprowadzonej analizy i jej wyników, podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek wykazania, że strona dopuściła się naruszenia i to w stopniu rażącym. Uznała, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych poprzez błędną wykładnię przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, a to poprzez interpretowanie "rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu", o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w wypadku stwierdzenia wykonania czynności poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu jako przesłanki wystarczającej dla cofnięcia zezwolenia, podczas gdy organ zaniechał oceny występowania okoliczności, o której mowa w art. 13 ust. 3 cyt. ustawy, jak również zaniechał oceny, czy ewentualne naruszenie miało charakter rażącego naruszenia. Generalnie wskazywała, na błędne ustalenia, które miały wpływ na wynik sprawy.

Organ wskazał, że podczas przesłuchań techników warsztatu przeprowadzonych w dniu [...] marca 2015 r. D. W. zeznał, że wszystkie czynności związane ze sprawdzeniem ww. tachografów cyfrowych zostały wykonane przy ul. Z. [...] w Z. Świadek M. R. również zeznał, że wszystkie czynności związane ze sprawdzeniem ww. tachografów zostały wykonane przy ul. Z. [...] w Z., lecz po okazaniu mu wydruku dziennego czynności kierowcy z karty z dnia 30 maja 2014 r. wykonanego z jego karty warsztatowej zmienił zeznania i zeznał, że na terenie spółki M. W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wyznaczył jedynie współczynnik charakterystyczny pojazdu "w", a pozostałe czynności miały miejsce na terenie warsztatu tachografów cyfrowych przy ul. Z. [...] w Z. W ocenie organu, wydruki wykonane w czasie kalibracji przedmiotowych tachografów cyfrowych wskazują, że wszystkie czynności związane ze sprawdzeniem ww. tachografów były dokonywane kolejno przez jedną osobę w dniu 29 maja 2014 r. pomiędzy godz. 11.32 i godz. 14.17. Czynności wykonane w dniu 29 maja 2014 r. trwały od godziny 11:32 do godziny 14:17 (czasu UTC) i były przeprowadzone sukcesywnie we wszystkich zgłoszonych pojazdach, jeden po drugim, w kilkuminutowych odstępach. Czynności wykonane w dniu 30 maja 2014 r. trwały od godziny 11.20 do godziny 12.04 (czasu UTC) i były przeprowadzone w obu pojazdach, jeden po drugim, w kilkuminutowych odstępach. Powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie w treści zeznań przedstawiciela M. W. sp. z o.o. - świadka G. K., który w trakcie przesłuchania w dniu 5 maja 2014 r. zeznał, że normalną praktyką w tej spółce, w przypadku gdy trzeba dokonać sprawdzenia o kalibracji tachografów w większej ilości nowych pojazdów, jest wykonywanie tych czynności w siedzibie spółki, w P. Tylko w pojedynczych przypadkach pojazdy jeździły do siedziby O. sp. z o. o. Kierował nimi wtedy jeden, zawsze ten sam pracownik M. W. sp. z o.o. Przyjętą praktyką spółki było niewyjeżdżanie poza teren spółki nowymi pojazdami.

Zdaniem organu zgromadzone w sprawie dowody wskazały, że usługa kalibracji tachografów cyfrowych w ww. pojazdach została przeprowadzona w dniach 29 maja 2014 r. i 30 maja 2014 r., na terenie M. W. sp. z o.o. w P., to jest poza wyraźnie wskazanym w zezwoleniu miejscem świadczenia usług przy ul. Z. [...] w Z.

Zdaniem organu materiał dowodowy wskazał, że technicy warsztatu prowadzonego przez O. sp. z o.o. ul. Z. [...], [...] Z., posługiwali się kartami warsztatowymi poza miejscem usług tego warsztatu. Działanie takie stanowi, w świetle art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy, rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy, rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu obliguje Prezesa Głównego Urzędu Miar do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie przez O. sp. z o.o. ul. Z. [...], [...] Z. warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na naruszenie przepisów art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez braki uzasadnienia prawnego rozumianego jako wyjaśnienie stronie sensu norm prawnych mających zastosowanie w sprawie oraz wytłumaczenie, jak zarzuty wysuwane wobec Spółki w zakresie posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu wypełniają powołaną przez organ przesłankę rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, naruszenie art. 11 KPA - zasady przekonywania, art. 8 KPA - zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, a także art. 7, 77 i 80 KPA - przekroczenie granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego i zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez błędną wykładnię przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu.

Jego zdaniem organ w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji nie wskazuje, jakie obowiązki w zakresie miejsca świadczenia usług zostały przez Stronę naruszone i nie przedstawia oceny, na czym polegało jego zdaniem rażące naruszenie, i co stanowi o bezprawności tego naruszenia, a dalej organ w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nadal nie wyjaśnia, w jaki sposób naruszenie to - w ustalonej przez organ formie - miało stopień rażący i tym samym uzasadniający cofnięcie zezwolenia. Tak samo organ w zaskarżonej decyzji - poza przytoczeniem brzmienia przepisów, na podstawie których dopatrzył się rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu - milczeniem pomija wytłumaczenie adresatowi decyzji sensu normatywnego przepisów, które organ ma na myśli, poprzestając na niewystarczającym stwierdzeniu, że treść przepisu jest kategoryczna. Wskazując na powyższe zastrzeżenia stwierdził, że uzasadniają one zarzut wadliwości kwestionowanej decyzji, dający z kolei podstawę do jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, ponieważ wadliwości wskazane wyżej są naruszeniem art. 107 § 1 i 3 KPA w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jego zdaniem niedostatek uzasadnienia prawnego (wraz z subsumpcją mających zastosowanie przepisów prawa materialnego) czyni zaskarżoną decyzję wadliwą w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego, ponieważ uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia stronie, jak w okolicznościach indywidualnych sprawy organ dostrzegł i ocenił bezprawność zachowania Strony, że aż w konsekwencji organ czuł się zobligowany zastosować środek najbardziej dolegliwy w postaci cofnięcia zezwolenia.

Wskazał, że poza szerokim przytoczeniem wyników kontroli i ustaleń faktycznych, a także szczątkowym przywołaniem przepisów prawa, organ zawarł uzasadnienie prawne rozstrzygnięcia.

Uznał, że żaden dowód bezpośrednio i wyraźnie nie wykazuje, że czynności sprawdzenia, w tym kalibracji były wykonane w P., czyli poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu. Jego zdaniem z prostego zestawienia danych o stanie drogomierzy oraz o czasach wykonania czynności wynikających z kart warsztatowych nie można wyprowadzić niewątpliwych wniosków i w konsekwencji nie można mówić o rażącym naruszeniu warunków prowadzenia warsztatu. Skutki, które wywoływałoby rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu muszą być skutkami zarówno gospodarczymi, jak i społecznymi tej rangi, że ich wystąpienie, w ocenie organu, powoduje, że nie mogą one być zaakceptowane i wymagają wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych.

Uznał, że doszło do naruszenia podstawowych gwarancji procesowych dla strony wynikających z zasad postępowania administracyjnego - zasady przekonywania oraz zasady pogłębiania zaufania do organów państwa zwłaszcza w związku z nieostrością przesłanki określonej w art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych.

Zdaniem Strony motywy organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, poza oceną o niezasadności zarzutów oraz o prawidłowości ustaleń faktycznych co do rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, nie odwołują się do szczegółowej analizy indywidualnego stanu rozpoznawanej sprawy.

Podkreśla, że o cofnięciu zezwolenia decyduje się na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 tylko wobec rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu. Wskazuje, że przepis ten w związku z ust. 2 pkt 3 tego artykułu stanowi, że rażącym naruszeniem warunków prowadzenia warsztatu jest m.in. posługiwanie się kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, tym niemniej jednak każdorazowo orzekając o cofnięciu zezwolenia powinno być stwierdzone, czy rzeczywiście doszło do rażącego naruszenia warunków.

Wskazując na powyższe uznaje, że brak było podstaw do cofnięcia zezwolenia na mocy art. 13 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych.

Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] października 2015 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. cofającej spółce zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Sąd zauważył, że Organ wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji było ustalenie, że w dniach 29 i 30 maja 2014 r. dwaj technicy warsztatu zatrudnieni w spółce O. wykonali czynności związane ze sprawdzaniem tachografów cyfrowych, zainstalowanych w pojazdach marki [...] o numerach rejestracyjnych: [...], na terenie przedsiębiorstwa M. W. sp. z o.o., ul. [...] [...], w miejscowości P., to jest poza miejscem wskazanym w zezwoleniu Nr [...] jako miejsce prowadzenia warsztatu. Powyższe ustalono na podstawie wydruków dziennych z przyrządu rejestrującego, wydruków dziennych z karty kierowcy, wydruków zdarzeń i usterek z przyrządu rejestrującego. Dokumenty te wykazały, że przedmiotowe pojazdy nie przemieszczały się przed wykonaniem kalibracji, w dniach 29 i 30 maja 2014 r., pomiędzy godz. 00.00 i godziną wykonania czynności związanych z kalibracją. Powyższe wynika ze stanu drogomierzy oraz zapisu, że w dniach 29 i 30 maja 2014 r. do żadnego spośród zainstalowanych w ww. pojazdach tachografów cyfrowych nie była wkładana ani karta kierowcy ani karta warsztatowa inna niż karta warsztatowa wykonującego kalibrację technika warsztatu. Do chwili dokonania sprawdzenia tachografu w dniu wykonania kalibracji pojazdy te nie przemieszczały się. Wykaz zdarzeń i usterek nie wykazał także prowadzenia żadnego z ww. pojazdów bez karty kierowcy lub karty warsztatowej.

W tym stanie rzeczy Sąd nie może podzielić zarzutów skargi wskazujących na błędne ustalenia faktyczne. Organ przeanalizował zgromadzony w sprawie materiału dowodowego, i ustalił, że technicy warsztatu zatrudnieni w spółce: M. R. i D. W. w dniu 29 maja 2014 r. i w dniu 30 maja 2014 r., wykonywali czynności związane ze sprawdzaniem tachografów cyfrowych, zainstalowanych w pojazdach marki [...] o numerach rejestracyjnych: [...] oraz [...], na terenie spółki M. W. sp. z o.o., ul. [...] [...], w miejscowości P., poza miejscem wskazanym w zezwoleniu Nr [...] jako miejsce prowadzenia działalności. Okoliczność ta była przez nich przyznana w oświadczeniach złożonych w dniu [...] czerwca 2014 r., w trakcie czynności kontrolnych wykonanych przez pracowników Okręgowego Urzędu Miar w Szczecinie, przeprowadzonych w warsztacie tachografów cyfrowych prowadzonym przez O. sp. z o.o. z siedzibą w Z. Oświadczenia te były złożone spontanicznie i swobodnie. Wydruki dzienne z przyrządu rejestrującego, wydruki dzienne z karty kierowcy, wydruki zdarzeń i usterek z przyrządu rejestrującego wykazują, że przedmiotowe pojazdy nie przemieszczały się przed wykonaniem kalibracji, w dniach 29 maja 2014 r. i 30 maja 2014 r., pomiędzy godz. 00.00 i godziną wykonania czynności związanych z kalibracją. Powyższe wynika ze stanu drogomierzy oraz zapisu, że poza kartami warsztatowymi techników warsztatu, odpowiednio D. W. (czynności z dnia 29 czerwca 2014 r.) oraz M. R. (czynności z dnia 30 czerwca 2014 r.) nie była do żadnego spośród zainstalowanych w ww. pojazdach tachografów wkładana inna, niż wykonującego kalibrację, karta kierowcy lub karta warsztatowa. Wykaz zdarzeń i usterek nie wykazał także, prowadzenia żadnego z ww. pojazdów bez karty kierowcy lub karty warsztatowej. W tym stanie rzeczy pomimo innych oświadczeń składanych podczas przesłuchania techników organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy. Należy zauważyć, że pracownicy spółki M.W. sp. z o. o. z siedzibą we W., która zleciła O. sp. z o, o. z siedzibą w Z. usługę kalibracji tachografów cyfrowych w ww. pojazdach faktycznie potwierdzili taki stan, i wyjaśnili, że O. sp. z o. o. z siedzibą w Z. zrealizowała zleconą jej usługę kalibracji tachografów samochodowych w pojazdach marki [...] na terenie należącym do M. W. sp. z o.o., w P. przy ul. [...] [...]. Przedstawiciele wskazali, że nie posiadają wiedzy, gdzie wykonano wyznaczenie wartości współczynnika charakterystycznego pojazdu "w" w ramach kalibracji wykonanych w dniach 29 i 30 maja 2014 r. Ponadto wskazali, że dotychczasową praktyką pracodawcy było, w przypadku sprawdzeń tachografów cyfrowych zainstalowanych w większej liczbie nowych pojazdów, wykonywanie tych czynności na terenie M. W. sp. z o.o. w P.. Miejsce zrealizowania zleconej usługi kalibracji tachografów cyfrowych potwierdziła spółka M.W. sp. z o. o. z siedzibą we W. w piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r., podpisanym przez Prezesa Zarządu.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych, Prezes Głównego Urzędu Miar wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu, jeżeli podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszył warunki prowadzenia warsztatu. Zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, rażącym naruszeniem warunków prowadzenia warsztatu jest posługiwanie się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu oraz udostępnianie karty innym osobom lub stosowanie jej bez udokumentowania faktu jej użycia.

W ocenie Sądu organ właściwe ustalił, że wydruki z karty warsztatowej M. R. z dnia 31 maja 2014 roku nr [...] nie potwierdzają tego, że karta ta była dwukrotnie tego dnia wkładana do tachografów zainstalowanych w sprawdzanych pojazdach, co wskazuje że czynności sprawdzenia tachografów były wykonane w jednym czasie. Ta okoliczności, oraz fakt, że przed dokonaniem sprawdzenia, w tym kalibracji tachografów cyfrowych, ww. pojazdy nie przemieszczały się, jak również to, że były one wykonane sukcesywnie, jeden pojazd po drugim, na przestrzeni określonego czasu świadczą, że czynności te zostały dokonane w jednym miejscu. Ww. pojazdy do chwili dokonania w nich sprawdzenia zainstalowanych tachografów nie przemieszczały się, co świadczy o tym, że znajdowały się one na terenie spółki M.W. w P. przy ulicy [...] [...]. Powyższe okoliczności korespondują też z zeznaniami świadka G. K., który co prawda nie był w stanie wskazać jednoznacznie, gdzie wykonano sprawdzenia tachografów, niemniej wyraźnie podkreślił, że praktyką w jego firmie "było nie wyjeżdżanie poza teren firmy nowymi pojazdami, natomiast sprawdzenia na terenie warsztatu O. sp. z o. o. dotyczyły raczej pojazdów będących już w użytkowaniu". Stąd organ prawidłowo uznał za wiarygodne oświadczenia techników warsztatu D. W. i M. R. z dnia 10 czerwca 2014 roku, że sprawdzenia tachografów w ww. pojazdach dokonali w P. przy ulicy [...] [...], nie zaś w Z. przy ulicy Z.[...].

W tym stanie rzeczy prawidłowa jest ocena Prezesa Głównego Urzędu Miar, że zebrany w sprawie materiał potwierdza zarzut posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, w dniach 29-30 maja 2014 r. przez M. R. i D. W. techników warsztatu zatrudnionych w O. sp. z o. o. a to zasadnie, pozwoliło uznać, że doszło do rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych i zachodzą przesłanki do cofnięcia O. sp. z o. o. zezwolenia na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.