Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 307/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 13 ust 1 i ust 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w T. na bezczynność T. Stowarzyszenia B w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że T. Stowarzyszenie B w T. dopuściło się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z [...] września 2019r.; II. stwierdza, że bezczynność w rozpoznaniu wniosku, o który mowa w punkcie I wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku wskazanego w punkcie I wyroku; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od T. B w T. na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 11 września 2019 r. , adresowanym do T. z siedzibą w T. (dalej: organ , Stowarzyszenie ) , Stowarzyszenie A. z T. (dalej: skarżący ) zwróciło się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentacji dotyczącej pozyskanych środków publicznych związanych z realizacją zadania w ramach III Otwartego Konkursu na wykonanie przez organizacje pozarządowe i inne uprawnione podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego zadania publicznego w roku 2018 w obszarze: upowszechnianie kultury fizycznej i sportu. Konkurs został ogłoszony w dniu 24 października 2018 r., a kwota przyznana na rzecz organu zobowiązanego to 47.100 zł. Skarżący wnioskował o udostępnienie:

1. kserokopii wniosku wraz z wszystkimi załącznikami złożonego przez organizację w ramach w/w konkursu,

2. kserokopii umowy wraz ze wszystkimi załącznikami, aneksami zawartej z Gminą T. na realizację w/w zadania,

3. kserokopii dokumentów rozliczeniowych w ramach realizacji umowy zawartej w zawiązku z realizacją zadania objętego w/w konkursem, w tym kserokopie wszystkich faktur dokumentujących wydatki związane z realizacją w/w zadania, na które Stowarzyszenie otrzymało dofinansowanie z Gminy T.,

4. listy imprez sportowych i innych wydarzeń, wraz z podaniem dat ich odbycia organizowanych przez Stowarzyszenie, które zostały dofinansowane z dotacji gminnej w w/w Konkursie,

5. informacji , czy w związku z wykorzystaniem przez Stowarzyszenie środków publicznych w w/w konkursie organy Gminy T. dokonały kontroli finansowej i merytorycznej sposobu i zakresu wykorzystania tych środków. Jeśli tak to wnioskowano o udostępnienie kserokopii dokumentacji dotyczącej tej kontroli,

6. kserokopii sprawozdanie końcowego z wykonania zadania publicznego, które powinno być sporządzone przez organizacją, która pozyskała środki publiczne według wzoru, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru oferty i ramowego wzoru umowy dotyczących realizacji zadania publicznego oraz wzoru sprawozdania z wykonania tego zadania w terminie 30 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego.

Pismem z dnia 17 października 2019 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 11 września 2019 r. Skarżący domagał się :

1/ zobowiązania organu do udostępnienia informacji w zakresie wniosku z dnia 11 września 2019 r.,

2/ stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3/ wymierzenia organowi grzywny,

4/ zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pomimo doręczenia przedmiotowego wniosku organowi , do dnia złożenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi, ani nie doręczono mu decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej, choć od dnia doręczenia wniosku minął już prawie miesiąc. Skarżący nie został również powiadomiony o ewentualnym wydłużeniu terminu do załatwienia sprawy w sumie do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Skarżący wywodził ,że fakt uczestnictwa w konkursie organizowanym przez Gminę T. oraz przyznanie środków publicznych w kwocie 47.100 zł. potwierdza protokół z dnia 20.11.2018 r. III otwartego Konkursu Ofert z dnia 24 października 2018 r. Podniósł, że oferty składane przez organizacje pozarządowe w ramach otwartych konkursów stanowią informacje publiczna. Informację publiczną stanowią również wszystkie żądane we wniosku informacje i dokumenty, bowiem odzwierciedlają sposób wydatkowania środków publicznych, cel wydatkowania, czy wydatkowanie nastąpiło zgodnie umową podpisana w ramach konkursu. Zatem jawność tych dokumentów wynika również z ustawy o finansach publicznych i każdy obywatel ma prawo wiedzieć, na jakie cele zostały wydatkowane środki publiczne. Z uwagi na fakt, że organ pozyskał środki publiczne od Gminy T. na realizację zadania określonego w ramach w/w Konkursu stanowiącego zadania publiczne żądana przez skarżącego informacje i dokumenty mają walor informacji publicznej.

Według skarżącego żądanie dotyczy informacji publicznej, wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej (programy w zakresie realizacji zadań publicznych, sposób ich realizacji, wykonywanie i skutki realizacji tych zadań). Skarżący powołał się przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. nr 234, poz. 1536 ze zm.) , której art. 4a przewiduje ,że organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, z wyłączeniem stowarzyszeń jednostek samorządu terytorialnego, które: 1) wykonują zadania publiczne, lub 2) dysponują majątkiem publicznym - udostępniają informację publiczną na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Z art. 4b. tej ustawy wynika ,że udostępnianie informacji publicznej następuje: 1) poprzez ogłaszanie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669), albo 2) poprzez ogłaszanie informacji publicznej na stronie internetowej organizacji pozarządowych oraz podmiotów, o których mowa w art. 4a, albo 3) na wniosek na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Natomiast w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do udostępniania informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (art. 4c tej ustawy ) .

W odpowiedzi na skargą organ wniósł o jej oddalenie , podnosząc, że udzielił żądanej informacji. W tym zakresie wskazał ,że skarżący otrzymał za pośrednictwem radcy prawnego L. B. odpowiedź na przedmiotowy wniosek , w której przedstawiono dokumentację dotyczącą pozyskanych środków publicznych związanych z realizacją zadania w ramach III Otwartego Konkursu na wykonanie przez organizacje pozarządowe i inne uprawnione podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego zadania publicznego w roku 2018 w obszarze: upowszechnianie kultury fizycznej i sportu na kwotę 47.100 zł. Organ poinformował ,że nie był organizatorem żadnych imprez sportowych, które zostały dofinansowane z dotacji gminnej w w/w Konkursie i organ Gminy dokonał kontroli finansowej i merytorycznej (dokument: "Rozliczenie dotacji celowych za 2018 rok".). Przy czym dokument kontroli znajduje się w Urzędzie Miejskim w T. W załączeniu organ dołączył kserokopię wniosku wraz wszystkimi załącznikami złożonego przez organizację w ramach konkursu, kserokopię umowy wraz ze wszystkimi załącznikami, aneksami zawartej z Gminą T.na realizacje w/w zadania, kserokopię dokumentów rozliczeniowych w tym kserokopie faktur, kserokopię sprawozdania końcowego z wykonania zadania publicznego.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że długi czas oczekiwania na odpowiedź był spowodowany tym , że T. od kliku miesięcy nie posiada swoich grup i drużyn , ponieważ przejęła je nowopowstała spółka z o.o. G., a co za tym idzie działalność członków zarządu stowarzyszenia, którzy są wolontariuszami jest o wiele bardziej sporadyczna i mniej aktywna.

Pismem z dnia 8 czerwca 2020r. ( doręczonym w dniu 13 czerwca 2020r. ) pełnomocnik skarżącego wezwany został do ustosunkowania się w terminie 7 dni do twierdzeń organu w tym zakresie .W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie zareagował na wezwanie Sądu .

Organ w odpowiedzi na wezwanie Sądu , pismem przygotowawczym z dnia 23 lipca 2020 r. dodatkowo wyjaśnił , że "żądane dokumenty zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego bez pisma przewodniego , za pośrednictwem paczki pocztowej w dniu 2 grudnia 2019r." Na poparcie powyższego faktu organ dołączył zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki w dniu 2 grudnia 2019r. przez radcę prawnego L. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U z 2019 r., poz.1429), zwanej dalej: u.d.i.p. . Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p.

W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że stosowny wniosek skarżący złożył. Z ujawnionych okoliczności sprawy wynika, że adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował, wysłaniem do pełnomocnika skarżącego - bez pisma przewodniego - kompletu dokumentów i informacji ( doręczonych w dniu 2 grudnia 2019r.) oraz pisma z dnia 6 grudnia 2019 r. , stanowiącego jednocześnie odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie . Analiza treści powyższego pisma w kontekście złożonej przez stronę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji, a następnie czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. W przypadku pozytywnej odpowiedzi w dalszej kolejności podmiot zobowiązany powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. .

Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197).

Prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Oceniając pod takim kątem żądanie objęte przedmiotowym wnioskiem stwierdzić należy, że informacja, o której w nim mowa ma niewątpliwie walor informacji publicznej i jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Ma bowiem rację skarżący ,kiedy wywodzi ,że informacja objęta przedmiotowym wnioskiem dotyczy materii, o której mowa w art.6 ust.1 pkt 3 lit. b u.d.i.p., a więc informacji o trybie działania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęta jest bowiem informacja o faktach i dokumentach wskazujących na tryb procedowania przez podmioty wymienione w art. 4 ust.1 u.d.i.p. , w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym (komunalnym) .

Z kolei oceniając pod względem podmiotowym przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazać należy, że podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej są m.in. inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust.1 u.d.i.p.) .W tym miejscu wypada przytoczyć brzmienie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. nr 234, poz. 1536 ze zm.), zgodnie z którym działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie . Przy czym organizacjami pozarządowymi są :niebędące jednostkami sektora finansów publicznych, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym fundacje i stowarzyszenia, z zastrzeżeniem ust. 4 , co wynika z art.3 ust.2 powołanej wyżej ustawy . Stosownie do art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy organy administracji publicznej prowadzą działalność w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 2 ust. 3, prowadzącymi, odpowiednio do terytorialnego zakresu działania organów administracji publicznej, działalność pożytku publicznego w zakresie odpowiadającym zadaniom tych organów. Przy czym współpraca, o której mowa w ust. 1, odbywa się w szczególności w formie zlecenia organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 realizacji zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie , o czym stanowi art. 5 ust. 2 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy .

Ze statutu skarżącego wynika w sposób nie budzący wątpliwości , że takim podmiotem w rozumieniu art. 4 ust.1 u.d.i.p. jest adresat przedmiotowego wniosku . W związku z tym należy zaliczyć go do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej .

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno-techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna.

Oceniając pod takim kątem pismo organu z dnia 6 grudnia 2019 r. adresowane wprawdzie do Sądu , ale jednocześnie doręczone pełnomocnikowi skarżącego , czemu nie zaprzeczył on , pomimo że był wzywany do odniesienia się do twierdzeń organu w tym zakresie. Brak reakcji pełnomocnika skarżącego na wezwanie Sądu należało zatem potraktować jako milczący akcept . A w konsekwencji stwierdzić należy ,że jest wspomniane wyżej pismo było wyczerpującym odniesieniem się do żądanej przez stronę informacji .Takie działanie organu nie było jednak wystarczające dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Jak bowiem wynika z materiału aktowego sprawy wspomniane pismo zostało wystosowane do pełnomocnika wnioskodawcy po nadaniu przez niego przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu .

W tym miejscu wskazać należy ,że datą wszczęcia postepowania sądowo-administracyjnego jest dzień złożenia skargi w siedzibie organu lub dzień nadania skargi w placówce pocztowej . Przy czym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem skargi ( art. 83 §3 p.p.s.a.) . Wobec tego dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w dacie wniesienia skargi, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. W odmiennej sytuacji, tj. gdy w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, wówczas skargę należy oddalić.

Z tą ostatnią sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie , gdyż jak wskazuje na to materiał aktowy sprawy , organ zareagował na przedmiotowy wniosek dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność organu tj. w dniach 2 i 6 grudnia 2019r. Jak już powyżej wskazano, dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie Sąd zobowiązany jest do oceny, czy w dniu wniesienia skargi organ nadal pozostawał w bezczynności załatwienia wniosku skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy wniosek został przekazany drogą pocztową( 12 września 2019r. data stempla pocztowego ) , zaś skarga do sądu administracyjnego została sporządzona 17 października 2019r. , lecz brak prezentaty świadczącej o dacie jej wpływu do organu. Nie budzi jednak wątpliwości, że organ pismem z dnia 6 grudnia 2019r. udzielił odpowiedzi na wniosek.

Stwierdzić zatem należało, że w sytuacji, gdy zarzucany stan bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego ustał po dacie wniesienia przez stronę przedmiotowej skargi, to w dacie wniesienia skargi zarzucana przez wnioskodawcę bezczynność istniała.

Wypada w tym miejscu przypomnieć, że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku ( art.13 ust.1 u.d.i.p.) , przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielania informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art.13 ust.1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art.13 ust.2 u.d.i.p. . A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku.

W związku z tym ocena w takim kontekście działania organu podjętego w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie uzasadnia - na moment rozpoznania przez sąd administracyjny skargi - zarzutu jego bezczynności.

Wskazać bowiem należy, że skargę na bezczynność organu sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi. W tej sytuacji postępowanie w niniejszej sprawie w zakresie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja wystąpiła w badanej sprawie, w związku z czym wydanie wyroku w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego stało się zbędne. Z tych względów orzeczono jak w pkt III wyroku .

Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi i ustosunkował się do niego, wprawdzie z przekroczeniem terminu zakreślonego ustawą o dostępie do informacji publicznej, lecz bezczynność w zakresie faktycznego udzielenia żądanych danych wynosiła niewiele, ponad 8 tygodni. Z powyższego wynika, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miało charakteru opóźnienia znacznego i tym samym nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Natomiast ostatecznie wniosek został prawidłowo załatwiony przy wykorzystaniu przez podmiot zobowiązany właściwej prawnej formy działania. Z tych względów Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II wyroku.

Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd oddalił dalej idącą skargę w zakresie wymierzenia skarżącemu grzywny , o czym orzeczono w pkt IV sentencji wyroku. Sąd stwierdził, że opisana wyżej postawa organu wobec skarżącego nie uzasadnia nałożenia na organ grzywny, bowiem - wbrew twierdzeniom skargi - okres oczekiwania na załatwienie wniosku nie był na tyle długi, aby narażał skarżącego na istotne negatywne konsekwencje .

O kosztach postępowania (pkt V sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zaliczając do niezbędnych kosztów procesu uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego.

Końcowo wyjaśnić również należy ,że Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.