Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1254/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 121, art. 122, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Hieronim Sęk, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 764/10 w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I.C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 1200 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 764/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę I. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 października 2010 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2008 r.

Z przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy wynika ,że decyzją z dnia 11 sierpnia 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A., innego rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2008 r. niż zadeklarowane przez podatniczkę.

Organ I instancji stwierdził, że skarżąca błędnie zakwalifikowała świadczone przez siebie usługi pod nazwą "występ kabaretu", "występ autorski kabaretu", "występ zespołu" i "oprawa artystyczna imprezy" do grupy PKWiU ex 92 i sprzedaż tych usług ze stawką 7% i zwolnioną, podczas gdy mieszczą się one w grupie PKWiU ex 74 i podlegają opodatkowaniu 22% stawką VAT.

Ponadto strona zawyżyła podatek naliczony w maju, czerwcu i wrześniu 2008 r., wynikający z faktur dokumentujących zakup odzieży, portfela na płyty, obuwia damskiego, maszynek do golenia, toreb i artykułów spożywczych. Strona błędnie zaksięgowała 5 faktur dokumentujących zakup usług noclegowych i gastronomicznych dla 106 osób w hotelu, zawyżając tym samym podatek naliczony za maj, lipiec i październik 2008 r. z uwagi na fakt, iż nie świadczyła w 2008 r. usług turystyki ani przewozu osób i nie przysługiwało jej prawo do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług gastronomicznych i noclegowych. Skarżąca błędnie zaksięgowała również w maju 2008 r. fakturę korygującą nr [...] z 12 czerwca 2008 r.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z 28 października 2010 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazał, że kwestią sporną jest zakwalifikowanie dla celów statystycznych usług świadczonych przez skarżącą i związana z tym wysokość stawki podatkowej. Po przeanalizowaniu zeznań i oświadczeń skarżącej, a także dowodów w postaci opinii GUS w Warszawie z 22 czerwca 2010 r., jak też Urzędu Statystycznego w L. stwierdził, iż usługi wymienione w zakwestionowanych fakturach, jako usługi "występu kabaretu", "występu autorskiego kabaretu", "występu zespołu" i "oprawy artystycznej imprezy" są usługami agenta występującego w imieniu artystów tzw. impresariat artystyczny, mieszczącymi się w PKWiU podanym przez GUS w W. i podlegają opodatkowaniu VAT stawką 22%. W ocenie organu dowodem potwierdzającym taki stan rzeczy jest przede wszystkim złożone przez Skarżącą oświadczenie z 22 stycznia 2010 r. oraz zeznania z 11 maja 2010 r. Skarżąca wyjaśniła, iż do jej obowiązków należało wyszukiwanie firm zainteresowanych zorganizowaniem występu kabaretu na imprezie firmowej, czuwanie nad właściwym wykonaniem zlecenia, czyli zapewnienia dotarcia wykonawcy na miejsce występu, zapewnienie aparatury i sprzętu technicznego, zakwaterowania, wyżywienia, ochrony itp. Zakres obowiązków był uzależniony od wymagań klienta i ewentualnie podpisanej umowy. Strona nie organizowała sama imprez, oprócz jednego występu - zespołu M. Zleceniodawcami były ośrodki kultury, urzędy miejskie oraz zakłady pracy. Ponadto skarżąca zeznała, iż sprzedawane przez nią usługi pod nazwą "występ kabaretu" i "występ autorski kabaretu" stosowane zamiennie, polegały na pośredniczeniu między kabaretami, a zleceniodawcą. Następnie skarżąca negocjowała warunki, na podstawie których kabaret ma wystąpić tj. uzgadniała długość i charakter występu, wynagrodzenie reprezentowanego kabaretu itp. Usługi pod nazwą "oprawa artystyczna imprezy" zgodnie z protokołem przesłuchania strony polegały na tym samym, co usługi "występu kabaretu" i "występu autorskiego kabaretu" przy czym faktura taka wystawiana była w sytuacjach, gdy kabaret oprócz występu prowadził całą imprezę, zapowiadał innych wykonawców, przeprowadzał konkursy, zabawy, wręczał nagrody.

Organ odwoławczy zwrócił się o wydanie opinii w zakresie zaklasyfikowania świadczonych usług według symbolu PKWiU do GUS w W. Odnosząc się natomiast do opinii statystycznej przedłożonej przez stronę, organ stwierdził, że odpowiedź uzyskana z Urzędu Statystycznego w L. i odmienne zaklasyfikowanie świadczonych przez skarżącą usług (do grupowania PKWiU ex 92) związane jest z przedstawieniem we wniosku opisu wykonywanych usług niezgodnego ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie. Materiał zebrany w aktach sprawy dowodzi, że skarżąca świadczyła usługi agenta występującego w imieniu artystów. Tym samym przedłożona przez skarżącą opinia przedstawia odmienną klasyfikację, która wbrew jej twierdzeniom nie może świadczyć o wadliwości rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji.

Za udowodnione uznał, iż skarżąca błędnie zakwalifikowała, jako sprzedaż ze stawką 7% sprzedaż - występ autorski, występ kabaretu i oprawę artystyczną oraz wykazywała jako sprzedaż zwolnioną - występ kabaretu oraz oprawa artystyczna. Organ I instancji właściwie przyporządkował w zaskarżonej decyzji rozliczenie poszczególnych faktur z opisem: "występ kabaretu", "występ autorski kabaretu" do stawki 22% VAT, a rozliczenie faktur wynikających ze sprzedaży biletów na koncert zespołu "M." do stawki 7 % VAT.

W skardze złożonej do sądu administracyjnego pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, zarzucając: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na dokonaniu przez organ błędnych ustaleń faktycznych, będących wynikiem błędów w postępowaniu dowodowym, w szczególności poprzez przyjęcie, że świadczone przez skarżącą usługi są sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU nr 74.90.20.00 "Pozostałe usługi profesjonalne, techniczne i handlowe, gdzie indziej niesklasyfikowane (wg PKWiU z 2008 r.) i odpowiednio PKWiU 74.87.17-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane" (wg PKWiU z 2004 r.) oraz PKWiU 74.84.16-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane" (wg PKWiU z 1997 r.); naruszenie przepisów postępowania polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wykazania istotnych w sprawie okoliczności, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność stwierdzenia, w jaki sposób przebiegała ich współpraca ze skarżącą, a w konsekwencji, jaki charakter miały usługi świadczone przez stronę. Naruszenie przepisów prawa materialnego polegało na przyjęciu, że skarżąca bezpodstawnie zastosowała preferencyjne stawki VAT do świadczonych przez siebie usług oraz na zakwestionowaniu uwzględnienia w kosztach podatkowych wydatków na przedmioty wykorzystywane przez skarżącą do prowadzonej działalności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

WSA uznając, że skarga jest niezasadna stwierdził ,że zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy usługi wykonywane przez skarżącą określone w zakwestionowanych przez organy podatkowe fakturach jako: "występ kabaretu", "występ autorski kabaretu", "występ zespołu", "oprawa artystyczna imprezy" podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 22%, czy też korzystają ze zwolnienia z tego podatku.

Wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy trzeba mieć na względzie, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2008r.), podstawowa stawka podatku VAT wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Według ust. 2 wskazanego artykułu, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Istotny jest również przepis art. 43 ust. 1 tej ustawy , zgodnie z którym zwalnia się od podatku m.in. usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.

Tak sklasyfikowane usługi nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług z art. 43 ust. 1 ustawy o VAT , w szczególności nie zaliczają się do usług wymienionych w poz. 11 załącznika nr 4. Zatem w ocenie Sądu I instancji celem tej normy jest objęcie zwolnieniem usług twórców, artystów, wykonawców oraz podmiotów współtworzących z nimi widowisko kulturalne (zajmujących się oprawą muzyczną, dźwiękiem oświetleniem, kostiumami, scenografią). Takiego charakteru nie mają usługi świadczone przez podatniczkę, które polegały na pośredniczeniu w zawieraniu umów, wyszukiwaniu klientów i oferowaniu im usługi reprezentowanych kabaretów.

Sąd uznał za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej . W toku postępowania podatkowego organy poddały ocenie wszystkie dowody zgromadzone w sprawie. W szczególności przeanalizowano wyjaśnienia skarżącej, zawierane umowy, a także uzyskane opinie statystyczne.

Sąd I instancji ocenił, iż trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że zawarty w tym wniosku opis świadczonych usług jest odmienny od wskazanych powyżej wyjaśnień skarżącej. Wynika z niego, że skarżąca zajmuje się oprawą artystyczną imprez, na którą składają się występy wynajętych artystów, usługi scenograficzne, realizacja nagłośnienia i oświetlenia. Skarżąca podała, że przygotowuje wykonawców do występu – pisze i wybiera teksty, dobiera, w tym szyje, kostiumy, opracowuje podkład muzyczny i oświetlenie, choreografię, a także zajmuje się realizacją programu – kieruje ekipą techniczną, ustala kolejność występów, prowadzi imprezę. W sytuacji zatem , gdy przedstawiony opis jest niezgodny ze stanem rzeczywistym, stwierdzonym na podstawie wcześniejszych wyjaśnień samej skarżącej, organ odwoławczy zasadnie nie uwzględnił w podejmowanym rozstrzygnięciu wydanej na podstawie tego opisu opinii klasyfikacyjnej.

Biorąc pod uwagę powyższe, organy podatkowe prawidłowo wyliczyły kwotę VAT od usług określonych jako: "występ kabaretu", "występ autorski kabaretu", "występ zespołu" i "oprawa artystyczna imprezy" z zastosowaniem stawki podatku 22%. Skutkowało to pomniejszeniem przychodu skarżącej o różnicę między kwotą VAT przyjętą przez podatniczkę, a ustaloną przez organy podatkowe.

Sąd odniósł się również do podniesionych w skardze zarzutów podważających zakwestionowanie przez organy podatkowe części wydatków poniesionych na podstawie faktur: z 15 czerwca 2008r. wystawionej przez C. P. sp.z o.o. o wartości netto 158,08 zł (VAT 33,27 zł) dokumentującej zakup portfela na płyty, obuwia damskiego, herbaty, kawy, maszynek do golenia, kokosanek, torby reklamowej, torby trolley oraz z 26 września 2008r. wystawionej przez sklep Puszysty Pan o łącznej wartości netto 175,40 zł (VAT 38,60 zł) dokumentującej zakup 4 koszul. W toku postępowania podatkowego skarżąca nie kwestionowała oceny organów, iż wydatki te, tak zostały poniesione na potrzeby osobiste podatnika.

Uznał, że zarówno w świetle orzecznictwa jak i art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT , w zw. z art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , nie mogły być one uznane za koszty prowadzenia działalności gospodarczej wydatki, które ponosi każda osoba fizyczna i to niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też nie.

Sporne wydatki będące wydatkami typowo konsumpcyjnymi nie są związane bezpośrednio z przychodem podatnika. W przypadku wydatków, które zaspokajają również potrzeby osobiste i stąd pozostają bez związku z osiąganiem przychodów, że dopiero wykazanie, że utraciły one charakter osobisty może pozwolić na uznanie ich za koszt uzyskania przychodu. Okoliczności tej skarżąca nie wykazała, w szczególności nie wnioskowała o przesłuchanie artystów kabaretowych (na co wskazuje dopiero w skardze). Z zebranych dowodów nie wynika, aby skarżąca była zobowiązana do ponoszenia wydatków na zakup koszul i maszynek do golenia, kawy, herbaty, ciastek, a treść umów zawieranych ze zleceniodawcami wskazuje, że do zapewnienia artystom poczęstunku zobowiązani byli zleceniodawcy, a nie skarżąca.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżony wyrok oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153,poz. 1270 ze zm. ) dalej P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) polegające na przyjęciu błędnych ustaleń faktycznych, a więc naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, będące wynikiem nieuzasadnionego przyjęcia, że skarżąca prowadziła działalność agenta występującego w imieniu artystów kabaretowych (tzw. impresariat artystyczny), podczas kiedy jej działalność nie charakteryzowała się cechami właściwymi dla czynności agenta; powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w razie dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, tj. przyjęcia, iż skarżąca nie wykonywała czynności agenta, a działała wyłącznie we własnym imieniu i na własny rachunek, brak byłoby podstaw do uznania przez WSA w Białymstoku w zaskarżonym orzeczeniu prawidłowości ustaleń przyjętych za podstawę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28.10.2010 r., sygn. [...], a w konsekwencji skarga wniesiona przez skarżącą podlegałaby uwzględnieniu;

2) naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, związane z nieuzasadnionym przyjęciem (będącym wynikiem dokonania oceny materiału dowodowego wbrew wiedzy i doświadczeniu życiowemu), że fakt nabywania przez Skarżącą przedmiotów służących zwykle do codziennego użytku, np. maszynek do golenia, koszul męskich, dowodzi tego, że w taki właśnie sposób przedmioty te były wykorzystywane, a także z bezpodstawnym przyjęciem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stanowisko, że skarżąca wykonywała czynności agenta; powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w razie dokonania prawidłowej oceny dowodów, tj. przyjęcia, iż nabywane przez skarżącą przedmioty codziennego użytku służyły prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, skarga wniesiona przez skarżącą podlegałaby uwzględnieniu;

3) naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie poprzez oddalenie skargi mimo zaniechania zebrania przez organy pełnego materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków (aktorów kabaretowych, zleceniodawców) na okoliczność stwierdzenia, w jaki sposób przebiegała ich współpraca ze skarżącą, a w konsekwencji jaki charakter miały usługi świadczone przez skarżącą, a także na okoliczność ustalenia, czy przedmioty nabywane przez skarżącą służyły wykonywanej przez nią działalności gospodarczej; powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe stwierdzenie przez WSA w Białymstoku, iż organy zaniechały prawidłowego zebrania materiału dowodowego, byłoby równoznaczne ze stwierdzeniem istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy (zaniechaniem przeprowadzenia istotnych dla sprawy dowodów na okoliczności wykonywania przez skarżącą zarzucanych jej czynności agenta artystów kabaretowych), a w konsekwencji oznaczałoby konieczność uwzględnienia skargi;

4) naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną ocenę legalności procesu ustalania stanu faktycznego przez organ z punktu widzenia wymagań proceduralnych a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, iż organ prawidłowo przyjął, że skarżąca prowadziła działalność agenta występującego w imieniu artystów kabaretowych (tzw. impresariat artystyczny), podczas kiedy jej działalność nie charakteryzowała się cechami właściwymi dla czynności agenta; powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w razie dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, tj. przyjęcia, iż skarżąca nie wykonywała czynności agenta, a działała wyłącznie we własnym imieniu i na własny rachunek, brak byłoby podstaw do uznania przez WSA w Białymstoku w zaskarżonym orzeczeniu prawidłowości ustaleń przyjętych za podstawę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28.10.2010 r., sygn. [...], a w konsekwencji skarga wniesiona przez skarżącą podlegałaby uwzględnieniu;

5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny tj. przez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy niezgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, a w szczególności przypisanie mniejszej wiarygodności przedstawionej przez skarżącą opinii klasyfikacyjnej z dnia 06.09.2010 r. wraz z wnioskiem, na podstawie którego opinia ta została wydana aniżeli opinii klasyfikacyjnej uzyskanej przez organ podatkowy; powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe stwierdzenie przez WSA w Białymstoku, iż organy zaniechały prawidłowego zebrania materiału dowodowego, byłoby równoznaczne ze stwierdzeniem istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji oznaczałoby konieczność uwzględnienia skargi;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, tj.:

1) naruszenie art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z poz. 156 załącznika nr 3 do ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. oraz art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. w zw. z poz. 11 załącznika nr 4 do tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2008 r, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ww. przepisy nie znajdują zastosowania do usług świadczonych przez skarżącą, mimo że miały one charakter uzasadniający ich zastosowanie;

2) naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do końca listopada 2008 r. w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ww. przepisy nie pozwoliły skarżącej na uwzględnienie w kosztach podatkowych wydatków na nabycie przedmiotów codziennego użytku, wykorzystywanych faktycznie w sposób odmienny od ich zwykłego przeznaczenia, tzn. w działalności gospodarczej skarżącej;

3. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z poz. 156 załącznika nr 3 do tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. w zw. z poz. 11 załącznika nr 4 do tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2008r., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do końca listopada 2008 r. w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez akceptację popełnionego przez organy administracji publicznej naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania ww. przepisów prawa materialnego i oddalenie skargi w sytuacji, gdy podlegała ona uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w sytuacji istnienia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, sprawiłoby, że wniesiona przez skarżącą skarga podlegałaby uwzględnieniu;

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.).

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu " niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.

W skardze kasacyjnej jej autor wskazał jako naruszone przez Sąd I instancji przepisy postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , art. 141§ 4 P.p.s.a. w zw. z art. 121,122, art.187§ 1, art.188 i art.191 Ordynacji podatkowej stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy zarzucając , iż Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny ustalony przez organy niezgodnie ze wskazanymi przepisami Ordynacji podatkowej .

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są bezzasadne ,gdyż

Sąd I instancji nie naruszył tych przepisów, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku . W szczególności dokonując oceny legalności ustaleń dokonanych przez organy w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził , że charakter faktycznie świadczonych usług wynika z ich opisu przedstawionego przez samą skarżącą w oświadczeniu złożonym w dniu 22 stycznia 2010r., a także w wyjaśnieniach z 11 maja 2010r. Skarżąca podała, iż do zakresu jej obowiązków należało wyszukiwanie firm zainteresowanych zorganizowaniem kabaretu u siebie na imprezie firmowej, czuwanie nad właściwym wykonaniem zlecenia, zapewnienie dotarcia wykonawcy na miejsce występu, zapewnienie aparatury technicznej, zakwaterowania, wyżywienia, ochrony itp. Zakres obowiązków był uzależniony od wymagań klienta i ewentualnie podpisanej umowy. Praca polegała na dzwonieniu, wyszukiwaniu zleceniodawców chętnych zorganizować imprezę. Wynagrodzenie skarżącej w 2008r. wynosiło około 20% stawki artysty.

Usługi pod nazwą "oprawa artystyczna imprezy" - jak sama wskazała - polegały na tym samym, co usługi określone jako "występ kabaretu" i "występ autorski kabaretu", przy czym w tej sytuacji kabaret oprócz występu prowadził całą imprezę. Skarżąca w tych przypadkach "sprzedawała tylko występ", pozostałe sprawy załatwiał organizator .

W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo ocenił ,że zarówno z zawartych umów, jak i wyjaśnień skarżącej wynika, że działała ona w imieniu artystów. Zwrócił też uwagę , iż GUS ze względu na powyższe czynności zakwalifikował czynności wykonywane przez skarżącą do grupowania PKWiU 74.90.20.0 ".

Sąd I instancji prawidłowo również ocenił, że opinia statystyczna przedłożona przez skarżącą co do której , organ stwierdził, że odpowiedź uzyskana z Urzędu Statystycznego w Łodzi i odmienne zaklasyfikowanie świadczonych przez skarżącą usług (do grupowania PKWiU ex 92) związane jest z przedstawieniem we wniosku opisu wykonywanych usług niezgodnego ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie nie stanowi dowodu w sprawie. Przedłożona przez skarżącą opinia GUS w Łodzi , wbrew jej twierdzeniom nie może świadczyć zatem o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego uprawnione jest uznanie , że zebrany w aktach sprawy materiał w pełni dowodzi, że skarżąca świadczyła usługi agenta występującego w imieniu artystów i nie było potrzeby przeprowadzania na tę okoliczność dalszych dowodów.

Nieuzasadnione są w związku z tym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

W ustalonym i przyjętym za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanie faktyczny sprawy, który nie został przez autora skargi kasacyjnej skutecznie zakwestionowany uprawniona jest bowiem ocena Sądu I instancji , że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, iż sporne usługi są usługami agenta występującego w imieniu artystów (tzw. impresariat artystyczny) podlegającymi opodatkowaniu według stawki podatku w wysokości 22%. Prawidłowo również Sąd I instancji wywiódł, że wskazane przez Skarżącą wydatki nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą

Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.