Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1366/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska /spr./, Bożena Walentynowicz, Protokolant Elżbieta Maik, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej R. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 273/05 w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę R. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że w dniu 1 października 2004 r. Komendant Stołeczny Policji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia R. N. pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowania karne. Ustalił bowiem, że Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt VIII K 483/03, warunkowo umorzył prowadzone przeciw niemu postępowanie karne dotyczące dokonania odstrzału zająca szaraka podczas polowania zbiorowego, mimo trwającego okresu ochronnego, czyli popełnienia przestępstwa z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie.

Z kolei Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 18 października 2004 r., sygn. akt V K 1207/03, warunkowo umorzył postępowanie karne dotyczące popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 191 § 2 Kodeksu karnego i art. 13 § 1 K.k. w związku z art. 191 § 2 K.k., ustalając w wyroku, że działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, używając gróźb uszkodzenia ciała oraz przemocy w postaci szarpania za odzież i popychania na meble – w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w kwocie 44.700 zł doprowadzili inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Nadto używali gróźb pozbawienia życia tej osoby.

Komendant Stołeczny Policji uznał, że fakty te kwalifikują R. N. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym decyzją z dnia 24 listopada 2004 r. cofnął stronie pozwolenie na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Od powyższej decyzji R. N. złożył odwołanie, podnosząc, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności, iż obydwa postępowania karne zostały warunkowo umorzone, w konsekwencji czego błędnie zaliczono go do osób nieprzestrzegających obowiązujących norm prawnych.

Główny Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że strona popełniła obydwa zarzucane mu przestępstwa, przy czym jedno z tych przestępstw miało ścisły związek z myślistwem. Jakkolwiek postępowania karne zostały warunkowo umorzone, to odwołujący się jest osobą rażąco lekceważącą porządek prawny i nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i posługiwania się bronią.

Na powyższą decyzję R. N. złożył skargę do Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc że orzekające w sprawach karnych sądy jednoznacznie uznały, że właściwość i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia R. N. uzasadniają przypuszczenie, iż pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wywodząc iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyznacza generalną zasadę, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzuty skargi są sprzeczne z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, iż warunkowe umorzenie postępowania jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Sąd podkreślił także, że naruszenie obowiązujących norm prawnych nie było jednorazowym epizodem, który w ocenie postawy skarżącego mógłby nie mieć szczególnego znaczenia. Ponadto ocena sądów powszechnych dokonywana była na potrzeby spełniania przez oskarżonego przesłanek do warunkowego umorzenia postępowania karnego, natomiast ocena organów Policji miała odpowiedzieć na pytanie, czy taka osoba może być posiadaczem broni palnej.

Od powyższego wyroku R. N. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, prowadzące do przyjęcia, że warunkowe umorzenie postępowania karnego stanowi podstawę do cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską. Tym samym naruszono art. 190 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie mającej moc powszechnie obowiązującą dyrektywy interpretacyjnej instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, wydanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 maja 2000 r., sygn. akt P 1/99.

W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuchylenie decyzji w sytuacji, gdy doszło do naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów:

– art. 10 K.p.a. poprzez odstąpienie od zasady wysłuchania skarżącego w toku postępowania,

– art. 77 K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie,

– art. 67 i n. K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi czynności protokołowania w czasie przesłuchania strony,

– art. 7 K.p.a. poprzez złamanie zasady prawdy obiektywnej,

– art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 8 listopada 2005r. Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. Wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, o ile nie zachodzi nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Dla oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego niezbędne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Brak zasadnych zarzutów zgłoszonych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 – cyt. ustawy) powoduje bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ust. 145 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, iż zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku z następujących przyczyn. Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie ww. przepisu ograniczył się jedynie do wskazania paragrafu 1 tego przepisu. Natomiast paragraf ten składa się z trzech punktów regulujących odmienny przedmiot. Obowiązek przytoczenia podstawy kasacyjnej wymaga ścisłego określenia przepisu oznaczonego numerem artykułu, paragrafu, punktu. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, którego konkretnie przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. Już tylko z tej przyczyny zarzut "procesowy" nie mógł być merytorycznie rozpatrzony. Co więcej – Sąd II instancji nie kontroluje po raz drugi zaskarżonej decyzji. Nie może zatem oceniać, czy organ administracji publicznej naruszył wymienione w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienie wyroku nie zawiera żadnych rozważań w tej kwestii, a w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu, że narusza ono przez to art. 141 § 4 p.p.s.a. – określający wymogi tego uzasadnienia.

Bezzasadność zarzutów dotyczących oceny sądu w zakresie ustaleń faktycznych, poczynionych przez organy Policji, nakazuje rozważenie zarzutu naruszenia prawa materialnego na podstawie tychże ustaleń.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie – odrębne postacie naruszenia prawa materialnego:

1) błędną wykładnię – polegającą na niewłaściwym rozumieniu treści normy prawnej,

2) niewłaściwe zastosowanie – polegające na "nieadekwatności" zastosowanej normy do stanu faktycznego sprawy.

Jeżeli zarzut dotyczy błędnej wykładni, należy wskazać, jak ten przepis rozumie Sąd, na czym polega błąd w tym rozumowaniu i jak – zdaniem autora skargi kasacyjnej – przepis ten należy rozumieć.

Takich rozważań w skardze kasacyjnej brak. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że Sąd ograniczył się jedynie do zacytowania art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni (...) nie widząc potrzeby wyjaśniania treści tych przepisów. Skoro tego nie uczynił, nie mógł dokonać ich "błędnej" interpretacji.

Odnośnie zarzutu niewłaściwego zastosowania ww. przepisów należy zauważyć, że przepisy te stosował organ Policji – bo to on – a nie Sąd cofnął pozwolenie na broń. Sąd jedynie kontrolował, czy to zastosowanie było właściwe.

Podstawowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność, czy R. N. należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy) to element stanu faktycznego, a nie subsumcji przepisu prawa materialnego. Ustalenia faktyczne, jak już wyżej wskazano, nie zostały skutecznie podważone poprzez zarzut naruszenia prawa procesowego. W świetle tych ustaleń (popełnienia dwóch przestępstw w okolicznościach, które uzasadniają obawę użycia broni przez jej posiadacza) nie można było wydać innej niż zaskarżona decyzji. Okoliczność, czy skarżący figuruje w rejestrze skazanych nie ma znaczenia dla oceny cech osobowościowych posiadacza broni.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 190 Konstytucji RP należy wyjaśnić, że Trybunał Konstytucyjny nie wydał żadnego orzeczenia mogącego stanowić "dyrektywę interpretacyjną" w rozpatrywanej sprawie. Orzeczenia Trybunału są oczywiście wiążące, ale tylko w kwestiach enumeratywnie wymienionych w art. 188 Konstytucji.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie – implicite – stwierdzenie popełnienia przestępstwa. W tym przypadku kłusownictwa oraz groźby bezprawnej.

Każdy z tych czynów uzasadnia obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy). R. N. otrzymał pozwolenie na broń myśliwską "dla celów łowieckich". Strzelanie zająca w okresie ochronnym – niezależnie od innych okoliczności – stanowiło wystarczającą przesłankę podjęcia decyzji o cofnięciu tego pozwolenia.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na zasadzie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.