Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1538/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 września 2012 r., znak [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. odmówił J.S. nakazania Gminie C. z siedzibą w M. rozbiórki wybudowanych 20-tu miejsc parkingowych (4 zespoły parkingowe po 5 stanowisk każdy) zlokalizowanych na działkach nr ewid. Nr nr [....] w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M. - z uwagi na nie naruszenie przez inwestora przepisów Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu wskazano, że Urząd Gminy C. z siedzibą w M. reprezentowany przez Wójta Gminy C. dokonał w Starostwie Powiatowym w N. w roku 2005 dwu zgłoszeń robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę w myśl art. 29 w związku z art. 30 Prawa budowlanego. Zgłoszenia te zostały przyjęte bez sprzeciwu, na co inwestor uzyskał pisemne potwierdzenia:

- znak: [....] z dnia 28.07.2005 r. dotyczące zamiaru przystąpienia do wykonania przebudowy placu do zgromadzeń na plac rekreacyjny z elementami małej architektury w miejscowości M. na dz. ew. nr nr [....] [....] oraz

- znak: [....] z dnia 28.09.2005 r. dotyczące zamiaru wykonania przyłącza wodociągowego i kanalizacji deszczowej dla projektowanej przebudowy placu do zgromadzeń na plac rekreacyjny z elementami małej architektury w miejscowości M. na dz. ew. nr nr [....][....][....] .

Z inicjatywy J.S. (pisma z dnia 29.05.2006 r. i 20.06.2006 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie legalności dokonanej przebudowy placu, które zakończone zostało zakończone decyzją z dnia 19 maja 2008 r. umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe, z uwagi na realizację inwestycji zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i dokonanymi zgłoszeniami. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak: [....] z dnia 6.04.2009r. Stanowisko organu I i II instancji zostało podtrzymane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3.08.2009 r., sygn. akt: II SA/Kr 965/09.

W trakcie trwającego postępowania pismem z dnia 16.01.2008 r. J.S. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z wnioskiem o wydanie Gminie C. nakazu rozbiórki wybudowanych 20-tu miejsc parkingowych wybudowanych w ramach realizacji placu do zgromadzeń w miejscowości M. uzasadniając wniosek tym, że wykonanie tychże miejsc parkingowych wymagało pozwolenia na budowę, równocześnie poddając w wątpliwość zgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego rejonu.

PINB w N. wszczął pod sygn. akt: [....] postępowanie administracyjne dotyczące budowy miejsc parkingowych na placu zgromadzeń w M. , w wyniku którego w dniu 22.04.2008 r. na podstawie art 48 ust. 1 Prawa budowlanego wydał decyzję odmawiającą nakazania Gminie C. wykonania rozbiórki miejsc parkingowych wybudowanych na działkach nr ewid. Nr nr [....][....][....] . J.S. złożył odwołanie od decyzji, skutkiem czego MWINB w K. decyzją znak: [....] z dnia 27.01.2009 r. uchylił skarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę PINB w N. pozyskał pełną dokumentację stanowiącą załączniki do dokonanych zgłoszeń z roku 2005, z których wynika, że zamiar wykonania miejsc parkingowych w łącznej ilości 20 sztuk (4 zespoły parkingowe po 5 stanowisk każdy) łącznie na kilku różnych działkach ewidencyjnych, był objęty zgłoszeniem znak: [....] przyjętym bez sprzeciwu w dniu 28.07.2005 r. Informacje dotyczące budowy miejsc parkingowych zawarte zostały w projekcie zagospodarowania terenu sporządzonym na mapie do celów projektowych, rysunkach technicznych i w opisie technicznym.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 i 11 Prawa budowlanego roboty takie jak budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, jak również zatok parkingowych na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych, nie wymagają od inwestora uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Zauważono, że lokalizacja zaprojektowanych i zrealizowanych miejsc parkingowych (postojowych), nie znajduje się na jednej, lecz na kilku działkach ewidencyjnych. Dwa zespoły o łącznej liczbie 10 miejsc zlokalizowane są na działce ew. nr [....] , ale już dwa pozostałe zespoły (łącznie 10 miejsc postojowych) położone są na działkach ew. nr nr [....] i tylko fragmentarycznie na dz. ew. nr [....] . Żadne miejsce postojowe z tych dwu pozostałych zespołów nie leży w całości na działce ew. nr [....] , stąd warunek "do 10 stanowisk włącznie" na jednej działce ewidencyjnej (interpretując cytowany przepis w taki właśnie sposób) jest spełniony, aby wystarczyło roboty zrealizować na podstawie zgłoszenia bez konieczności uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji realizacji budowy nie wymagającej pozwolenia na budowę z jednoczesnym obowiązkiem zgłoszenia właściwemu organowi, a bez dokonania takiego zgłoszenia, zastosowanie miałby przepis art. 49b Prawa budowlanego (a nie art. 48 który został błędnie przywołany w decyzji PINB w N. z dnia 22.04.2008 r.). W omawianym przypadku inwestor uczynił zadość art. 30 ustawy Prawo budowlane, dokonując skutecznie zgłoszenia w 2005 roku. Ponadto oględziny terenu objętego zgłoszeniem przeprowadzone w dniu 31.08.2006 r. wykazały, że roboty budowlane inwestor zrealizował zgodnie z projektem stanowiącym załącznik do zgłoszenia i zgodnie z zakresem robót objętych zgłoszeniem. Zatem roboty budowlane polegające na budowie miejsc parkingowych (postojowych) w obrębie przebudowanego placu wykonane zostały legalnie. Inwestor nie naruszył przepisów Prawa budowlanego i nie ma tu zastosowania nakaz rozbiórki wynikający z przepisu art. 49b Prawa budowlanego. Inwestor realizując miejsca postojowe nie naruszył też obowiązujących warunków technicznych, do zastosowania których był wręcz zobligowany, bowiem zgodnie z § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.):

1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

2. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Lokalizacja miejsc postojowych nie narusza również przepisów § 19. dotyczącego minimalnych odległości od sąsiadujących obiektów budowlanych.

W trakcie postępowania przeanalizowana została również kwestia zgodności inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. dla obszaru zrealizowanych robót budowlanych. Wskazano, że organ administracji budowlano-architektonicznej ma obowiązek sprawdzenia zgodności inwestycji m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia oznacza, iż organ ten uznał, że zamierzona inwestycja nie koliduje z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to zostało podtrzymane w piśmie Starostwa Powiatowego w N. znak: [....] z dnia 20.06.2012 r.

W piśmie z dnia 3.04.2012 r. PINB w N. skierował do Wójta Gminy C. , jako organu właściwego w kwestii wyjaśnienia zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, prośbę o ustosunkowanie się do zapisu miejscowego planu o następującej treści: "Istniejący plac do zgromadzeń publicznych w centrum M. Nie dopuszcza się zagospodarowania jako trwałego parkingu. Wskazana zmiana nawierzchni asfaltowej na brukową. Możliwe częściowe zagospodarowanie zielenią niską z elementami małej architektury o wysokich walorach estetycznych". Wójt T.W. w piśmie znak: [....] z dnia 11.04.2012 r. wyjaśnił, że "nie dopuszcza się zagospodarowania całego placu jako parkingu, ponieważ przed przebudową plac był cały utwardzony i pokryty nawierzchnią asfaltową, który można było przeznaczyć na parking. W trakcie przebudowy wymieniono nawierzchnię asfaltową na brukową częściowo przeznaczając je na 4 miejsca postojowe po 5 stanowisk dla osób korzystających z placu oraz wykonano elementy małej architektury, zieleni urządzonej, co jest zgodne z ustaleniami mpzp. Ponadto miejsca postojowe (parkingowe) od strony zachodniej zlokalizowane zostały w liniach rozgraniczających pas drogi gminnej oznaczonej symbolem 6.2.KDgL."

Reasumując powyższe organ I instancji stwierdził, że przed przebudową cała powierzchnia placu była pokryta nawierzchnią asfaltową, która mogła pomieścić kilkadziesiąt samochodów osobowych jednocześnie (wielokrotność obecnych 20-tu miejsc). Przebudowa placu spowodowała ograniczenie możliwości parkowania samochodów osobowych do 20 sztuk, co zmniejsza ewentualną uciążliwość dla terenów sąsiednich wynikającą z faktu parkowania samochodów. Uciążliwości pochodzące od użytkowników placu wynikające ze sposobu użytkowania tego terenu, przy jednoczesnym braku naruszenia przepisów budowlanych ze strony inwestora, nie mogą stanowić podstawy nakazania rozbiórki obiektów budowlanych wzniesionych legalnie.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 11 lipca 2013 r., znak: [....] , po rozpatrzeniu odwołania J.S. wniesionego od powyższej decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: "Na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane nie stwierdza się podstaw do wydania Gminie C. nakazu rozbiórki wybudowanych 20 miejsc parkingowych (4 zespoły parkingowe po stanowisk każdy) zlokalizowanych na działkach nr ewid. Nr nr [....] w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M."

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że PINB właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i prawidłowo orzekł o zgodności z prawem przeprowadzonej przez Urząd Gminy w C. z siedzibą w M. inwestycji, dokonanej na podstawie zgłoszenia robót budowlanych. Z materiału dowodowego wynika, że zgłoszeniem z dnia 21 lipca 2005 r. Urząd Gminy C. z siedzibą w M. wyraził zamiar przeprowadzenia robót budowlanych polegających na przebudowie placu do zgromadzeń publicznych na plac rekreacyjny z elementami małej architektury. W zakresie tych robót mieściło się: wykonanie fontanny, wykonanie oświetlenia placu, wykonanie czterech zespołów parkingowych po 5 stanowisk każdy oraz wykonanie nowej nawierzchni placu z kostki brukowej. Pismem z dnia 28 lipca 2005 r. Inwestor został poinformowany, że zgłoszenie to zostało przyjęte bez sprzeciwu. Inwestycja została zrealizowana na działkach nr ewid. Nr nr [....][....][....] .

MWINB zgodził się z zaprezentowaną przez organ I instancji interpretacją, że z art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy, budowa taka wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej, przy czym przyjął za organem pierwszej instancji, że liczba 10 stanowisk dotyczy poszczególnych działek ewidencyjnych, a nie terenu inwestycji jako całości. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy powyższa okoliczność ma jednak - zdaniem organu - znaczenie drugorzędne z uwagi na fakt, iż zamiar wykonania miejsc parkingowych w łącznej ilości 20 sztuk (4 zespoły parkingowe po 5 stanowisk każdy) na kilku różnych działkach ewidencyjnych był objęty zgłoszeniem znak [....] , które zostało przyjęte bez sprzeciwu w dniu 28 lipca 2005 r. Ustalenia dokonane przez organ I instancji w trakcie postępowania bezspornie dowodzą, że przeprowadzone roboty są zgodne ze wspomnianym zgłoszeniem, w szczególności z projektem zagospodarowania terenu sporządzonym na mapie dla celów projektowych, z rysunkami technicznymi oraz opisem technicznym. Podkreślił, że brak wniesienia sprzeciwu jest potwierdzeniem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wprawdzie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązek kontroli, czy roboty budowlane są wykonywane na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie oznacza to jednak, że kontrola ta ma polegać na ponownym, powtarzającym czynności organu administracji architektoniczno - budowlanej, weryfikowaniu zgłoszenia. Podkreślenia bowiem wymaga, że zadania nadzoru budowlanego w zakresie przestrzegania przepisów ustawy Prawo budowlane wiążą się w głównej mierze z kontrolą spełniania wymogów bezpieczeństwa, tak podczas wykonywania robót budowlanych, jak i później w okresie użytkowania wybudowanego obiektu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 11/2009). MWINB wskazał dalej, że dokonywana przez organy nadzoru budowlanego kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego odbywać się może tylko w granicach ich właściwości, co oznacza, że organy te w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonywane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgodnie ze zgłoszeniem - nie mają podstaw do ingerencji. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, jak bowiem wynika z niekwestionowanych ustaleń organu I instancji, wykonywanie spornych robót budowlanych nie miało miejsca w warunkach określonych w art. 50 ustawy Prawo budowlane, a więc w sposób istotnie odbiegający od zgłoszenia. Organ II instancji dokonał reformacji skarżonej decyzji w zakresie doprecyzowania jej sentencji z uwagi na fakt, iż postępowanie to winno toczyć się z urzędu. Zgodnie z art. 81 ustawy Prawo budowlane podstawowym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest nadzór i kontrola nad przestrzeganiem ustawy oraz wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą, zatem należy przyjąć należy, że wszczęcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego, w zakresie usuwania naruszeń prawa budowlanego następuje z urzędu.

W skardze na powyższą decyzję J.S. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego przedmiotowa inwestycja wymagała pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia - jak przyjęły to organy nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane. Skarżący uważał, że niedopuszczalna interpretacja zapisów prawa budowlanego (art. 29 ust. 1 pkt 10) polega na założeniu, iż obiekty budowlane (miejsca postojowe) zrealizowane przez jednego inwestora w ramach jednego zgłoszenia na kilku geodezyjnie wydzielonych działkach stanowią obiekty sąsiednie i nie stanowią całości funkcjonalno-użytkowej, a działki geodezyjne są działkami sąsiednimi.

Przebudowa placu realizowana była na 7 działkach ewidencyjnych, tak więc aby nie przekroczył warunku "do 10 stanowisk włącznie" w oparciu o zgłoszenie można było na podstawie interpretacji PINB hipotetycznie zrealizować 70 stanowisk postojowych. Dodatkowo wywód PINB "dwa zespoły o łącznej liczbie 10 miejsc zlokalizowane są na działce ew. nr [....] , ale pozostałe zespoły (łącznie 10 miejsc postojowych) położone są na działkach ew. nr nr [....] i tylko fragmentarycznie na dz. ew. nr [....] " jest nieadekwatny do rzeczywistego stanu w terenie. Po dokonaniu pomiarów okazuje się, iż na działce [....] powstało powierzchniowo 11,5 miejsca postojowego (jeden zespół pięciu miejsc postojowych posiada wymiary 13,5 m x 5,2 m = 70,2 m 2, na jedno miejsce przypada więc ok. 14 m2. Fragmentaryczność zajęcia działki [....] przez "trzeci" zespół wynos 21 m2, co odpowiada 1,5 miejscu postojowemu. Powierzchnia 21 m2 stanowi w terenie trójkąt prostokątny o wymiarach h=10,5m i a=4,0m). Powyższa interpretacja powstała na potrzeby niniejszej decyzji i zmierza do zaniechania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (art. 48 ust. 1).

Niedopuszczalna manipulacja zebranym materiałem dowodowym polega na utożsamianiu przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych bez sprzeciwu przez Wydział Administracji Budowlano-Architektonicznej Starostwa Powiatowego w N. z ich zgodnością z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C.

Zdaniem skarżącego Wydział Administracji Budowlano-Architektonicznej Starostwa Powiatowego w N. nie sprawdził zgodności inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego zagospodarowania przestrzennego Gminy C. Świadczy o tym brak (nie przedstawienie przez inwestora) w zgłoszeniach i załącznikach do zgłoszeń wypisu i wyrysu z MPZP Gminy C. (na początku postępowania PINB utożsamiał projekt zagospodarowania terenu przedstawiony przez inwestora do zgłoszenia - część projektu budowlanego, jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego liny C. ). Podkreślił, że wójt nie jest organem właściwym w kwestii wyjaśniania zapisów uchwalonego MPZP w "stosunku do potrzeb". Wójt swoim piśmie znak: [....] z dnia 11.04.2012 r. wyjaśnił, że "nie dopuszcza się gospodarowania całego placu jako parkingu ponieważ przed przebudową plac był cały utwardzony okryty nawierzchnią asfaltową, który można było przeznaczyć na parking."

Wskazał, że w dniu 17.07.2012 r. zapoznał się szczegółowo z całością akt postępowania w siedzibie PINB i nie stwierdził w zgłoszeniach i załącznikach do nich (projekcie budowlanym sporządzonym przez osoby posiadające kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie) jakiejkolwiek wzmianki o ustaleniach obowiązującego MPZP dla przebudowywanego placu, nie wspominając o wyrysie i wypisie (istniejący w aktach sprawy wypis i wyrys z MPZP dołączone zostały przy moim wniosku z dnia 16.01.2008 r.). Zdaniem skarżącego celowo sporządzono projekt zagospodarowania terenu (część projektu budowlanego), aby odwrócić uwagę od zapisów MPZP.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz J.S. 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w sprawie tej Sąd dokonuje oceny wyłącznie kwestii związanych z budową miejsc parkingowych, jako że przebudowa samego placu była przedmiotem osobnego postępowania, gdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał w dniu 3 sierpnia 2009r. wyrok o sygn. IISA/Kr 965/09.

Oceniając zaskarżoną decyzję stwierdzono, że nie jest możliwa do zaakceptowania interpretacja organu I instancji, przyjęta w całości i bez zastrzeżeń przez organ II Instancji, dotycząca sposobu obliczania miejsc i stanowisk postojowych podlegających tylko zgłoszeniu. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w decyzjach organów obu instancji, zgłoszeniu zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 nr 243 poz. 1623 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Natomiast budowa taka wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, po myśli art. 30 ust. 1 pkt. 1. Do tego momentu interpretacja przepisów nie budzi wątpliwości. Niemniej dalsze wywody dotyczące tego, że warunek zwalniający z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę spełniony jest wówczas, gdy "do 10 stanowisk włącznie" znajduje się na jednej działce ewidencyjnej – jest niczym nieuzasadniony. Jest wręcz przeciwnie niż twierdzą organy. Art. 3 pkt. 10 ustawy prawo budowlanego definiując teren budowy, stwierdza, że jest to przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy. Tym samym w żadnym wypadku teren budowy, czy też często wymiennie używane pojęcie "teren inwestycji" nie wiąże się z geodezyjnie wyznaczonymi działkami ewidencyjnymi. Teren budowy czy inwestycji może zamykać się w jednej działce ewidencyjnej, ale również obejmować może takich działek kilka lub kilkanaście. W tym zakresie rację ma skarżący, przedstawiając w wywodach skargi absurdalne wyniki, do których prowadziłoby rozumowanie organu. Ponadto prawo budowlane posługuje się pojęciem "zagospodarowania terenu lub działki" (np. art. 30 ust. 3 i 4; art. 6; art. 9 ust. 3 pkt. 1, art. 33 ust. 1) i nie ulega żadnej wątpliwości, że nie są to sformułowania przypadkowe, ale ustawodawca celowo i świadomie przyjął, że różnego rodzaju inwestycje mogą obejmować różną ilość działek ewidencyjnych. Wskazano, że ustalenia organów dotyczące tego, ile stanowisk postojowych w ramach jednego miejsca parkingowego znajduje się na poszczególnych działkach ewidencyjnych nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia, czy budowa miejsc postojowych była, czy też nie była, zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Już tylko z wyżej opisanego powodu zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, jako że nadzwyczaj błędnie interpretuje przepisy prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 pkt. 10 ustawy prawa budowlanego w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W dalszej kolejności wskazano, że w niniejszej sprawie z rysunków i map zgromadzonych w aktach sprawy organu I Instancji (karty nienumerowane) wysnuć można wniosek, że z punktu widzenia przestrzennego i urbanistycznego poszczególne "miejsca postojowe" (dwa) usytuowane są po każdej ze stron placu, niezależnie do tego, że w zgłoszeniu określone zostały jako "cztery zespoły parkingowe". Z rysunków tych wynika, że miejsca postojowe po każdej z dwóch stron placu podzielone zostały przejściem dla pieszych o szerokości równej mniej więcej jednego stanowiska postojowego. Tym samym organ przyjął, że ten podział utworzył po każdej z dwóch stron placu po dwa miejsca parkingowe (nazwane "czterema zespołami parkingowymi"). Zdaniem Sądu w rzeczywistości są to dwa miejsca parkingowe - każde znajdujące się na jednej z pierzei placu. Jest to okoliczność o tyle istotna, że miejsce parkingowe, aby nie wymagało pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, nie może przekraczać 10 stanowisk postojowych. Z dalszych wywodów wynika, że okoliczność ta nie jest bezsporna. Z akt administracyjnych rzeczywiście wynika, że samo pismo zawierające zgłoszenie z dnia 21 lipca 2005r. dotyczy wykonania, między innymi, "czterech zespołów parkingowych po 5 stanowisk" natomiast dokument ten jest niespójny z innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. I tak mapa znajdując się na k. 9 akt organu I Instancji dotycząca zgłoszenia budowy fontanny na placu rekreacyjnym wskazuje na 10 miejsc z każdej strony placu, ale już mapa, na której kolorem niebieskim zaznaczono nawierzchnie parkingów, a kolorem pomarańczowym nawierzchnie placów i chodników obrazuje już 11 miejsc parkingowych od strony południowej placu oraz 12 miejsc od strony zachodniej placu. Podobnie część opisowa tegoż projektu przewiduje lokalizację 23 miejsc postojowych wokół placu. Taka sama ilość miejsc parkingowych znajduje się na wizualizacji dla obiektu "fontanna na placu rekreacyjnym" oraz innych mapach znajdujących się w aktach sprawy. Jak twierdzi organ jest to dokumentacja, która stanowiła załączniki do dokonanych zgłoszeń – przyjętych bez sprzeciwu i z której bezspornie ma wynikać, że zgłoszenie zostało dokonane prawidłowo. Zdaniem Sądu z dokumentacji opisanej powyżej nic nie wynika bezspornie, wręcz przeciwnie, budzi ona wątpliwości co do tego, co rzeczywiście zostało zgłoszone.

Sąd zobowiązał organ, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, do wyjaśnienia tych wątpliwości i rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, w sposób nienaruszający art. 7 i 77 k.p.a.. Dopiero w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy możliwa będzie ocena, czy rzeczywiście nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd wskazał przy tym, że okoliczności tej w żaden sposób nie przesądza, gdyż byłoby to przedwczesne w sytuacji niespójnego materiału dowodowego opisanego powyżej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącego dotyczącego niezgodności inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że w tym zakresie nie ma on racji. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. znajdującym się w katach sprawy (k. 51) teren placu 6.7.Kp 2 opisany został jako "istniejący plac do zgromadzeń publicznych w centrum Maniów. Nie dopuszcza się zagospodarowania jako trwałego parkingu. Wskazana zmiana nawierzchni asfaltowej na brukową. Możliwe częściowe zagospodarowanie zielenią niską z elementami architektury o wysokich walorach estetycznych." Zrealizowana przebudowa placu wraz z miejscami postojowymi na jego dwóch pierzejach ustaleń tych nie narusza. Nie można bowiem uznać, że dwa miejsca parkingowe, z ograniczoną liczbą stanowisk postojowych dla samochodów powodują, że plac jako taki zamienił się w trwały parking. We współczesnych realiach cywilizacyjnych miejsca postojowe w otoczeniu miejsc publicznych są konieczne choćby po to, aby centra miejscowości oprócz walorów estetycznych miały również choćby w minimalnym zakresie walory użytkowe, gdyż służyć mają one ogółowi mieszkańców.

Niemniej jednak, ze względu na naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, decyzja podlegała uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 8 sierpnia 2014 r., nr [....] , znak: [....] po ponownym rozpatrzeniu odwołania złożonego przez J.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia 7 września 2012r. znak: [....] , którą odmówiono Panu J.S. cyt. "nakazania Gminie C. z siedzibą w M. rozbiórki wybudowanych 20-tu miejsc parkingowych (4 zespoły parkingowe po 5 stanowisk każdy) zlokalizowanych na działkach nr ewid. Nr nr [....] [....] [....] w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M. - z uwagi na nie naruszenie przez inwestora przepisów Prawa budowlanego" - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane orzekł, że nie stwierdza się podstaw do wydania Gminie C. nakazu rozbiórki wybudowanych 20 miejsc parkingowych (2 zespoły parkingowe po 10 stanowisk każdy) zlokalizowanych na działkach nr ewid. Nr nr [....] [....] [....] w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M.

W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania i wskazano, że postanowieniem z dnia 23.04.2014r. nr [....] znak: [....] , MWINB w K. , mając na uwadze treść wyroku WSA w Krakowie z dnia 13.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1203/13, w trybie art. 136 k.p.a., zlecił PINB w N. uzupełnienie materiału dowodowego m.in. o przeprowadzenie oględzin miejsc parkingowych w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M. wraz ze sporządzeniem szkicu sytuacyjnego wykonanego odręcznie lub na kserokopii z mapy ewidencyjnej, ilustrującego ilość i położenie stanowisk parkingowych na w/w placu wraz z wykonaniem dokumentacji fotograficznej oraz pozyskanie od przedstawicieli inwestora, tj. Gminy C. , wyjaśnień w kwestii rozbieżności pomiędzy pismem zawierającym zgłoszenie z dnia 21.07.2005r., które "dotyczy wykonania - między innymi - czterech zespołów parkingowych po 5 stanowisk", a częścią graficzną zgłoszenia, na której zaznaczono większą ilość stanowisk postojowych.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego zważył, że niniejsze postępowanie dotyczy budowy miejsc parkingowych zlokalizowanych na działkach nr ewid. Nr nr [....] [....] [....] w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M. , przebudowanego na plac rekreacyjny. Przebudowa samego placu była przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przed organem I instancji pod znakiem: [....] , w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 03.08.2009r. wydał wyrok o sygn. II SA/Kr 965/09 oddalający skargę na decyzję MWINB w K. z dnia 06.04.2009r. znak: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonywanych robót budowlanych.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy związany jest, na mocy art. 153 P.p.s.a., treścią wyroku WSA w Krakowie z dnia 13.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1203/13. Stosownie do w/w wyroku w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego MWINB w K. dokonał wyjaśnienia w/w okoliczności. Z materiału dowodowego wynika, że zgłoszeniem z dnia 21.07.2005 r. Urząd Gminy C. z siedzibą w M. wyraził zamiar przeprowadzenia robót budowlanych polegających na przebudowie placu do zgromadzeń publicznych na plac rekreacyjny z elementami małej architektury. W zakresie tych robót mieściło się: wykonanie fontanny, wykonanie oświetlenia placu, wykonanie czterech zespołów parkingowych po 5 stanowisk każdy oraz wykonanie nowej nawierzchni placu z kostki brukowej. Wraz z w/w zgłoszeniem zostały załączone dwie mapy do celów projektowych (oznaczone jako rys. nr 1): na pierwszej z nich zaznaczono łącznie 23 miejsca postojowe (w tym 12 od strony zachodniej i 11 od strony południowej placu rekreacyjnego), natomiast na drugiej mapie zaznaczono łącznie 20 miejsc postojowych (po 10 miejsc od strony zachodniej i południowej placu). Także załączona do w/w zgłoszenia wizualizacja oznaczona jako rys. nr 2 przedstawia łącznie 23 miejsca postojowe (12 od strony zachodniej i 11 od strony południowej placu rekreacyjnego). Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 28.07.2005r. znak: [....] inwestor został poinformowany, że zgłoszenie to zostało przyjęte bez sprzeciwu organu administracji architektonicznej . W toku ponownie prowadzonego postępowania przed MWINB w K. w dniu 07.05.2014r. przeprowadzono oględziny, podczas których ustalono, że cyt.: "Od strony południowej placu wykonano 2 zespoły miejsc postojowych po 5 stanowisk każdy. Od strony zachodniej wykonano także 2 zespoły miejsc postojowych, każde po 5 stanowisk. Miejsca postojowe oznaczono pasami poprzecznymi i innym kolorze kostki. Zespoły miejsc postojowych rozdzielone są pasami kostki brukowej o innym kolorze, które stanowią dojście do placu (fontanny, ławki) od strony wschodniej i od strony południowej (...)". Pozyskano także wyjaśnienia Wójta Gminy C. zawarte w piśmie z dnia 07.05.2014r. znak: [....] w sprawie niespójności w ilości miejsc parkingowych przedstawionej w dokumentacji zgłoszenia z dnia 21.07.2005r., w którym wskazano cyt.: "Zarówno w zgłoszeniu, jak i w projekcie zagospodarowania dołączonym do zgłoszenia jest mowa o czterech zespołach parkingowych po 5 stanowisk i tak dokładnie zostało to wykonane. Dołączona wizualizacja nie oddaje dokładnie tego co było zaprojektowane i wykonane. Wizualizacja służyła jedynie dla pokazania efektu kolorystycznego wykonanego placu". Z zebranej w niniejszej sprawie dokumentacji wynika więc, że w niniejszej sprawie zrealizowane zostały dwa parkingi - pierwszy od strony zachodniej, drugi od strony południowej placu rekreacyjnego. Stanowisko powyższe podzielił WSA w Krakowie w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 13.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1203/13, wskazując cyt.: "Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w rzeczywistości są to dwa miejsca parkingowe - każde znajdujące się na jednej z pierzei placu". Mając na względzie powyższe oraz fakt, że na każdym z parkingów zrealizowano po 10 miejsc postojowych, należy dać wiarę oświadczeniu inwestora, iż rzeczywistą intencją było wybudowanie łącznie 20 miejsc postojowych, które określono w zgłoszeniu jako cztery zespoły parkingowe po 5 stanowisk.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 Pr. bud. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy, budowa taka wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W świetle powyższego należy wskazać na wykonane roboty budowlane budowy dwóch parkingów do 10 stanowisk włącznie, nie było wymagane pozwolenie na budowę, tylko zgłoszenie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest już stanowisko, że zgłoszenie zamiaru wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu organu architektoniczno - budowlanego wobec zgłoszenia, wyłącza co do zasady ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, chyba że rzeczywistym zamiarem inwestora było obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę (por. m. in. wyroki NSA z dnia 28.04.2004r. sygn. OSK 108/04, z dnia 7.07.2006r. sygn. II OSK 1052/05, z dnia 12.02.2008r. sygn. akt II OSK 604/06).

Pomimo stwierdzonych niespójności w treści graficznej zgłoszenia, roboty budowlane w niniejszej sprawie zostały wykonane zgodnie z opisem zamieszczonym w zgłoszeniu i jednym z załączników graficznych - rys. 1, na którym zaznaczono łącznie 20 miejsc postojowych (rozlokowanych na dwóch parkingach po 10 miejsc, położonych od strony zachodniej i południowej placu). W świetle powyższego należy uznać, iż nie wystąpiło naruszenie przepisów Prawa budowlanego, uzasadniające działania organów nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie.

Co do zarzutu zawartego w odwołaniu cyt.: "niedopuszczalna interpretacja zapisów prawa budowlanego (art. 29 ust. 1 pkt 10) polega na założeniu, iż obiekty budowlane (miejsca postojowe) zrealizowane przez jednego inwestora w ramach jednego zgłoszenia na kilku geodezyjnie wydzielonych działkach stanowią obiekty sąsiednie i nie stanowią całości funkcjonalno-użytkowej, a działki geodezyjne są działkami sąsiednimi" odwołano się do rozważań WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1203/13.

W sprawie zarzutu dotyczącego niezgodności zgłoszenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazano, że organ odwoławczy nie podziela w/w zarzutu. Umiejscowienie bowiem 20 miejsc parkingowych pełniących funkcję użytkową dla zrealizowanego miejsca rekreacyjnego nie czyni z w/w placu miejsca "trwałego parkingu". MWINB w K. przychylił się w tym zakresie do stanowiska zawartego w wydanym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 13.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1203/13 cyt.: "Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącego dotyczącego niezgodności inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to wskazać należy, że w tym zakresie nie ma on racji. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. znajdującym się w aktach sprawy, teren placu 6.7.Kp 2 opisany został jako "istniejący plac do zgromadzeń publicznych w centrum M. Nie dopuszcza się zagospodarowania jako trwałego parkingu. Wskazana zmiana nawierzchni asfaltowej na brukową. Możliwe częściowe zagospodarowanie zielenią niską z elementami architektury o wysokich walorach estetycznych." Zrealizowana przebudowa placu wraz z miejscami postojowymi na jego dwóch pierzejach ustaleń tych nie narusza. Nie można bowiem uznać, że dwa miejsca parkingowe, z ograniczoną liczba stanowisk postojowych dla samochodów powodują, że plac jako taki zamienił się w trwały parking. We współczesnych realiach cywilizacyjnych miejsca postojowe w otoczeniu miejsc publicznych są konieczne choćby po to, aby centra miejscowości oprócz walorów estetycznych miały również choćby w minimalnym zakresie walory użytkowe, gdyż służyć mają one ogółowi mieszkańców".

Organ odwoławczy dokonał reformacji skarżonej decyzji w zakresie doprecyzowania jej sentencji z uwagi na fakt, iż postępowanie to winno toczyć się z urzędu. Wskazano, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepisu tego "nie można tak interpretować, iż daje on podstawę prawną do wszczynania bądź z urzędu, bądź na wniosek postępowania w określonych sprawach administracyjnych. Decydują bowiem o tym przepisy prawa materialnego" (B.Adamiak, J.Borkowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 1987 r., SAB/Wr8/87, OSP 1990, z. 11-12, poz. 397, t. 1). Mając jednak na uwadze, że zgodnie z art. 81 ustawy Prawo budowlane podstawowym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest nadzór i kontrola nad przestrzeganiem ustawy oraz wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą, przyjąć należy, że wszczęcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego w zakresie usuwania naruszeń prawa budowlanego następuje z urzędu. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie administracyjnym utrwaliło się stanowisko, zgodnie z którym "co do zasady postępowania z zakresu nadzoru budowlanego wszczynane są z urzędu. Taki tryb odpowiada istocie nadzoru i zakresowi kompetencji organu określonych przez prawo materialne. Inicjatywa wykazana przez osobę zainteresowaną, zmierzająca do uzyskania rozstrzygnięcia organu w sprawie objętej jego nadzorczymi kompetencjami, nie musi być wnioskiem wszczynającym postępowanie w określonej sprawie. Zawsze natomiast musi być badana pod kątem potrzeby wszczynania postępowania z urzędu" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 453/08). Stanowisko organu odwoławczego w powyższym zakresie nie było kwestionowane w wydanym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 13.12.2013r. sygn. akt II KA/Kr 1203/13.

Podniesiono, że organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do działania zgodnie z prawem, a swobodna interpretacja przepisów ustawy Prawo budowlane jest niedopuszczalna. Do obowiązków organu nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem tych przepisów. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 08.08.2014r. znak: [....] złożył J.S. W skardze wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniósł, że swój wniosek z dnia 16.01.2008 r. oparł na przepisie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a tymczasem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji oparł rozstrzygnięcie na przepisie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że zaprezentowaną przez organy interpretację art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego, która odnosi się do podziału wykonanych obiektów oraz ich wzajemnym rozmieszczeniem względem siebie i zagospodarowania terenu nazwać można jako "nowatorską". Zgodnie z tą interpretacją celem wykonania np. 40 miejsc parkingowych w oparciu o zgłoszenie w sąsiedztwie pensjonatu, punktu handlowego, usługowego itp. konieczne będzie podzielenie 40 miejsc parkingowych na co najmniej 4 parkingi po 10 stanowisk. Pamiętać należy o wzajemnym rozmieszczeniu 10-cio stanowiskowych parkingów. Wskazane jest ich usytuowanie po jednym z każdej strony elewacji (ewentualnie w przypadku zasobności terenu w jednej linii). Pamiętać należy również o zachowaniu odstępu pomiędzy każdym 10 stanowiskowym parkingiem. W M. przy placu rekreacyjnym wynosi on min. 5,5m (fragment wycinka koła). Pozostawiony odstęp pomiędzy parkingami należy zagospodarować zielenią lub, gdy jest on utwardzony, wyłożyć czerwoną kostką brukową. Skarżący nie przychylił się do stanowiska zaprezentowanego w wyroku WSA w Krakowie z dnia 13.12.2014r. sygn. akt II SA/Kr 1203/13, cyt.: "... We współczesnych realiach cywilizacyjnych miejsca postojowe w otoczeniu miejsc publicznych są konieczne choćby po to, aby centra miejscowości oprócz walorów estetycznych miały również choćby w minimalnym zakresie walory użytkowe, gdyż służyć mają one ogółowi mieszkańców... "

Zdaniem skarżącego przyjętą interpretację art. 29 ust. 1 pkt. 10 prawa budowlanego można odnieść do większości obiektów skazanych w art. 29 ust. 1, których granice wielkości oparte są na jednostkach miary. Ustawodawca niestety nigdzie nie wskazał, iż w oparciu o 1 zgłoszenie można realizować "krotność" obiektów nie wymagających pozwolenia na budowę, gdyż prowadziłoby to do nadużyć. Powyższe wywody odnoszące się do budowy "krotności" obiektów budowlanych mogą być bardzo przydatne (w świetle interpretacji organów nadzoru budowlanego). Zdaniem skarżącego jeszcze bardziej przydatna jest wiedza, jak wybudować parking składający się z 12 miejsc postojowych, czy też zbiornik na gnojówkę o pojemności 50m3, które będą traktowane przez organy nadzoru budowlanego jako obiekty nie wymagające pozwolenia na budowę. Zarówno sprawa ze zbiornikiem i parkingiem jest dość prosta - zbiornik należy podzielić ścianą "na pół" (wykorzystywać do innych celów, niż gromadzenie gnojówki - jeśli ma być kontrola), a na 12-to miejscowym parkingu "ukryć" 2 miejsca parkingowe i odpowiednio na 11-sto miejscowym "ukryć" 1 miejsce.

Pomimo oświadczenia Wójta Gminy C. i ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. skarżący stwierdził, że od strony zachodniej wykonano 12 miejsc, a od strony południowej 11, co odpowiada projektowi budowlanemu (ze stosownymi modyfikacjami przejść i wejść na płytę placu, wynikającymi z ukrycia miejsc parkingowych), którego integralną częścią jest plan zagospodarowania terenu na mapie sytuacyjno - wysokościowej i sporządzona na jego podstawie wizualizacja placu. Celem dowiedzenia słuszności tego twierdzenia skarżący przytoczył regulację §21 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W projekcie budowlanym zaprojektowane było po 6 miejsc o szerokości 2,3m z każdej strony wejścia. Dlatego celem likwidacji dwóch miejsc postojowych wejście poszerzono do 2,9m, a przejście do 5,9m (czerwona kostka) i dodatkowo zwiększono szerokość jednego miejsca (pola) do 3,4m. O ile od strony zachodniej ukryte musiały zostać 2 miejsca parkingowe, o tyle od strony południowej tylko 1 miejsce. Skarżący zarzucił, że tyle mamy miejsc parkingowych po zachodniej i południowej stronie, ile chcemy (tyle, ile oznaczymy szarym kolorem kostki), choć powierzchnie parkingów są 12 i 11 miejscowe. Przepisy techniczno-budowlane określają dolną granicę szerokości miejsca parkingowego, tj. 2,3 m oraz 3,6 dla osób niepełnosprawnych, natomiast nie określają górnej granicy. Opisany w skardze zabieg ukrycia miejsc parkingowych, celem uniknięcia konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, jest – zdaniem skarżącego - niezgodny z prawem, co winno skutkować uwzględnieniem skargi. W końcowej części skargi podniesiono również zarzut błędnego ustalenia kręgu stron, mogący świadczyć o nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę MWINB w K. wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesiono, iż organy nadzoru prowadziły postępowanie administracyjne w sprawie legalności wykonywanych przez inwestora robót budowlanych. Jak wykazano w toku postępowania, inwestor w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie, wobec którego nie dokonano sprzeciwu, zrealizował roboty budowlane polegające na przebudowie placu, w wyniku którego powstały m.in. miejsca postojowe kwestionowane przez skarżącego. W trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego przeprowadzono oględziny oraz uzyskano wyjaśnienia Wójta Gminy C. Organ ocenił zgromadzony materiał dowodowy i uznał, że brak jest naruszenia przepisów prawa budowlanego, które uzasadniałoby podjęcie działań przez organy nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 10 ustawy prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, a jedynie wymaga zgłoszenia. Wobec ustalenia, że inwestor zrealizował dwa miejsca postojowe, każde na jednej z pierzei, składające się z 10 stanowisk postojowych, zatem zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, bez zamiaru obejścia przepisów prawa budowlanego, organ nie miał podstaw do ingerencji w wykonane zamierzenie inwestycyjne.

Z uwagi na okoliczność, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego jest postępowaniem wszczynanym z urzędu, zaistniała konieczność zreformowania decyzji organu I instancji w ten sposób, że organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. rozstrzygnął, że nie stwierdza się podstaw do nałożenia na inwestora nakazu rozbiórki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ drugiej instancji uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji decyzji, opierając zaskarżone rozstrzygniecie na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.. Z analizy treści przepisu art. 138 § 1 i 2 K.p.a. wynika, że co do zasady orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 K.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy, zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie.

Na wstępie należy wskazać, że krąg stron ustalony przez MWINB w K. , na podstawie wypisów z rejestru gruntów (k. 95-102 akt PINB) oraz treści ksiąg wieczystych nr [....] , nr [....] , nr [....] oraz nr [....] (k. 72-118 akt WINB), jest prawidłowy. Ustalony przez organ I instancji tożsamy krąg stron nie był z resztą kwestionowany przez żadną ze stron w toku prowadzonego postępowania, a podniesiony dopiero w końcowej części skargi i poparty wywodem skarżącego zarzut błędnego ustalenia kręgu stron, jest całkowicie nieuzasadniony. Nie zaistniała żadna z okoliczności opisanych w art. 156 § 1 K.p.a.

W niniejszej sprawie spór pomiędzy skarżącym, a organami administracji architektoniczno-budowlanej dotyczył tego, czy budowa miejsc parkingowych na działkach nr ewid. Nr nr [....] [....] w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M. wymagała od inwestora uzyskania pozwolenia na budowę, czy też budowa ta wymagała jedynie dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, po myśli art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, a także, czy zaistniała niezgodność tej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Co do pierwszej z ww. kwestii należy wskazać, że organ drugiej instancji, będąc związanym na mocy art. 153 P.p.s.a. treścią wyroku WSA w Krakowie z dnia 13.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1203/13, dokonał uzupełnienia materiału dowodowego m.in. o przeprowadzenie oględzin miejsc parkingowych w obrębie placu do zgromadzeń w miejscowości M. wraz ze sporządzeniem szkicu sytuacyjnego, ilustrującego ilość i położenie stanowisk parkingowych na w/w placu wraz z wykonaniem dokumentacji fotograficznej oraz pozyskał od inwestora, tj. Gminy C. , wyjaśnienia w kwestii rozbieżności pomiędzy pismem zawierającym zgłoszenie z dnia 21.07.2005r., które "dotyczy wykonania - między innymi - czterech zespołów parkingowych po 5 stanowisk", a częścią graficzną zgłoszenia, na której zaznaczono większą ilość stanowisk postojowych. Z akt sprawy wynika, że podczas przeprowadzonych w dniu 07.05.2014r. oględzin ustalono, że od strony południowej placu wykonano 2 zespoły miejsc postojowych po 5 stanowisk każdy. Od strony zachodniej wykonano także 2 zespoły miejsc postojowych, każde po 5 stanowisk. Miejsca postojowe oznaczono pasami poprzecznymi i innym kolorem kostki. Zespoły miejsc postojowych rozdzielone są pasami kostki brukowej o innym kolorze, które stanowią dojście do placu (fontanny, ławki) od strony wschodniej i od strony południowej.

Pozyskano także wyjaśnienia Wójta Gminy C. zawarte w piśmie z dnia 07.05.2014r. znak: [....] w sprawie niespójności w ilości miejsc parkingowych przedstawionej w dokumentacji zgłoszenia z dnia 21.07.2005r.

Rzetelnie i w sposób nienaruszający art. 7 i 77 K.p.a. ustalony przez MWINB stan faktyczny nie budzi obecnie wątpliwości Sądu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zostały zrealizowane dwa miejsca parkingowe – pierwsze od strony zachodniej, drugie od strony południowej placu rekreacyjnego i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w tej kwestii przez WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1203/13. Słuszne jest stwierdzenie, że w rzeczywistości zrealizowano dwa miejsca parkingowe - każde znajdujące się na jednej z pierzei placu. Na każdym z parkingów zrealizowano po 10 stanowisk postojowych, czyli łącznie 20 stanowisk postojowych, które określono w zgłoszeniu jako "cztery zespoły parkingowe po 5 stanowisk".

W tym prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przez inwestora przepisów Prawa budowlanego w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Taka budowa wymaga jedynie zgłoszenia, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dokonane przez inwestora właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej zgłoszenie zostało przyjęte bez sprzeciwu, na co inwestor uzyskał pisemne potwierdzenia opisane w decyzji organu pierwszej instancji. Należy w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że zgłoszenie zamiaru wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu organu architektoniczno- budowlanego wobec zgłoszenia, wyłącza co do zasady ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, chyba że rzeczywistym zamiarem inwestora było obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę (por. m. in. wyroki NSA z dnia 28.04.2004r. sygn. OSK 108/04, z dnia 7.07.2006r. sygn. II OSK 1052/05, z dnia 12.02.2008r. sygn. akt II OSK 604/06). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca. Kwestia ile stanowisk postojowych w ramach jednego miejsca parkingowego znajduje się na poszczególnych działkach ewidencyjnych nie ma przy tym żadnego znaczenia dla ustalenia, czy budowa miejsc postojowych była, czy też nie była, zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, jakoby inwestor dokonał zabiegu "ukrycia" miejsc parkingowych, celem uniknięcia konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Z treści § 21 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.) wynika, że stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Przepis ten określa zatem dolną granicę szerokości stanowiska postojowego dla samochodów osobowych - co najmniej 2,3 m oraz dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne - co najmniej 3,6. Nie określa natomiast górnej granicy szerokości tych stanowisk. Należy więc stwierdzić, że inwestor zaplanował budowę miejsc postojowych zgodnie z obowiązującą w tym zakresie regulacją i nie doszło do naruszenia przepisów budowlanych.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego niezgodności inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy w pełni podzielić słuszne stanowisko WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1203/13, że zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. znajdującym się w aktach sprawy (k. 51 akt PINB) teren placu 6.7.Kp2 opisany został jako "istniejący plac do zgromadzeń publicznych w centrum M. Nie dopuszcza się zagospodarowania jako trwałego parkingu. Wskazana zmiana nawierzchni asfaltowej na brukową. Możliwe częściowe zagospodarowanie zielenią niską z elementami architektury o wysokich walorach estetycznych." Zrealizowana przebudowa placu wraz z posadowieniem miejsc postojowych na jego dwóch pierzejach tych ustaleń nie narusza. Budowa dwóch miejsc parkingowych z ograniczoną liczbą stanowisk postojowych dla samochodów nie powoduje bowiem, że plac jako taki zamienił się w trwały parking. Trafne jest stanowisko, że we współczesnych realiach cywilizacyjnych miejsca postojowe w otoczeniu miejsc publicznych są konieczne choćby po to, aby centra miejscowości oprócz walorów estetycznych miały również choćby w minimalnym zakresie walory użytkowe, gdyż mają one służyć ogółowi mieszkańców.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich naruszeń, dlatego należało orzec jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..