Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1106/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 1a, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: par. 52 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 106 par. 3, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21, art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędziowie NSA Edyta Anyżewska, NSA del. Grażyna Jarmasz, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 136/07 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 30 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r. o sygn. III SA/Wa 136/07 oddalił skargę A. S. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 30 października 2006 r. o nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. Jako podstawę prawną wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. (dalej: P.p.s.a.).

1.2. Uzasadniając wyrok WSA w Warszawie podał, że decyzją z dnia 30 października 2006 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), SKO w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r., w której ustalono skarżącej wymiar podatku od nieruchomości położonej w L.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że mimo braku zmian w ewidencji gruntów i budynków poświadczonych przez starostę, dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości należąca do skarżącej działka potraktowana została według stawki "grunty pozostałe".

1.3. SKO w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, powołując art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 7a u.p.o.l. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej: u.p.o.l.). Wskazano, że organy podatkowe są związane danymi z ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotową działkę sklasyfikowano w w.w. ewidencji jako "B", czyli stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454; dalej: rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r.) są to grunty przeznaczone na tereny mieszkaniowe. Tereny takie, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c/ u.p.o.l., podlegają opłatom jako grunty pozostałe. Skarżąca wskazała przedmiotowy grunt jako "grunty pozostałe" w formularzu z dnia 27 kwietnia 2004 r., a wysokość stawek podatku od nieruchomości wynika z uchwały Rady Miasta L. nr [...] z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie podatków i opłat lokalnych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dnia 7 grudnia 2005 r. Nr 267, poz. 8729, dalej: uchwała RM) i nie narusza przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.

1.4. Wnosząc skargę do WSA w Warszawie skarżąca podniosła, że SKO w W. nie ustosunkowało się do wszystkich zarzutów, w szczególności dotyczących: niezgodnej z prawem ingerencji Urzędu Miasta L. w bazę danych o ewidencji gruntów (potwierdzoną przez M. Urząd Wojewódzki), niezachowania procedur administracyjnych przy dokonywaniu zmian w ewidencji gruntów, niezgodności zapisów w bazie danych z postanowieniami rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., braku protokołu wykonania (przyjęcia prac wykonanych przez A.(...)). Dodano, że w.w. dowód jest wyłącznie wewnętrzną notatką, podpisaną zarówno po stronie wykonawcy i przyjmującego przez tę samą osobę. Starosta L. (jedyny uprawniony organ) nie potwierdził zakończenia i przyjęcia prac przygotowujących zmiany w ewidencji gruntów.

1.5. Odpowiadając na skargę, SKO w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji.

2. Oddalając skargę, WSA w Warszawie powołał art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., dodając, że wg art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Wskazanie wprost na dane w w.w. ewidencji koresponduje z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm. (dalej: P.g.k.). Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji reguluje § 68 ust. 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.

Sąd I instancji wskazał, że według wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r. sporna działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i nieruchomości jako "B", czyli grunty przeznaczone na tereny mieszkaniowe. Tereny takie, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l., podlegają opłatom jako grunty pozostałe, a wysokość stawek podatku od nieruchomości została ustalona w oparciu o uchwałę RM.

Dodano, że dla podatku od nieruchomości podstawowe znaczenie mają dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji gruntu, gdyż w myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z w.w. ewidencji. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego (art. 194 O.p). Powołanie się na inne przeznaczenie gruntu niż wynika z ewidencji oraz na błędy w postępowaniu dotyczącym zmian w ewidencji gruntów i budynków, nie ma wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Prowadzenie i aktualizacja ewidencji należy do starosty, a w przypadku wprowadzenia zmian w ewidencji organy podatkowe zobowiązane są do ich uwzględnienia.

Za niezasadny uznano zarzut pobieżnego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, gdyż skarżąca nie wskazała na czym naruszenie to polegało, a Sąd nie stwierdził takich naruszeń. Dodano, że wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz informacja skarżącej w sprawie podatku od nieruchomości były wystarczające do wydania decyzji.

3. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego), zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o uchylenie w całości tegoż wyroku i przekazanie sprawy do WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) oraz przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Formułując podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 P.ps.a. zarzucono naruszenie: art. 1a ust. 3 pkt 1 i 5 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że przy wymierzaniu podatku od nieruchomości w zakresie gruntu o powierzchni 1.500 m² nie wzięto pod uwagę w dalszym ciągu ważnego dokumentu urzędowego - zaświadczenia o zmianie danych ewidencji gruntów z dnia 4 stycznia 2002 r., ale oparto się na kopiach dokumentów nie mających charakteru urzędowego, tj.: karcie jednostki opodatkowania z dnia 6 lutego 2006 r. i wypisie z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r.

W ramach zgłoszonej podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie: (1) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej: P.u.s.a.), poprzez zaniechanie zbadania, czy znajdujące się w aktach organu I instancji kopie dokumentów, tj. karta jednostki opodatkowania oraz wypis z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r. są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. w związku z § 52 ust. 1 i 2 oraz załącznikiem nr 5 ust. 1 pkt 18, 19 i 20 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Dodano, że zaniechanie zbadania w.w. okoliczności skutkowało błędnym sklasyfikowaniem należącego do skarżącej gruntu o powierzchni 1.500 m² jako gruntu posiadającego oznaczenie "B" (w rejestrze gruntów), chociaż grunt ten cały czas nosi formalnie oznaczenie "R-B" oraz "Lz-B" (zawiadomienia o zmianach według stanu na dzień 4 stycznia 2002 r.). Wskazano, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ od tego, jak sklasyfikowany jest grunt w ewidencji gruntów, zależy, jak będzie opodatkowany grunt podatkiem od nieruchomości; (2) art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. z oryginału wypisu z rejestru gruntów odnośnie działki skarżącej, która była przedmiotem decyzji w sprawie podatku od nieruchomości, chociaż przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazano, że zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ WSA zaniechał czynności dowodowej, która jednoznacznie usunęłaby wątpliwości co do obecnego sklasyfikowania gruntu skarżącej; (3) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia charakteru prawnego kopii dokumentów, tj. karty jednostki opodatkowania z dnia 6 lutego 2006 r. oraz kopii wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r., jak również przyczyn, dlaczego decyzja organu I instancji wydana została w dniu 6 lutego 2006 r., a kopia wypisu z rejestru gruntów nosi datę 13 marca 2006 r. Dodano, że uchylenie się WSA od wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku w.w. okoliczności miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak jest merytorycznych argumentów wskazujących podstawy do sklasyfikowania gruntów skarżącej podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2006 r. odmiennie, niż żąda skarżąca. Tym samym ograniczona została możliwość oceny w.w. wyroku co do jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Uzasadniając skargę kasacyjną, powołano art. 1a ust. 3 pkt 1 i 5 u.p.o.l. wskazując, że WSA nie powołał się na w.w. przepis, ale stwierdził, że art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, że wiążąca dla organów jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem strony, zasada ta wynika z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. Dodano, że WSA słusznie stwierdził, że organy podatkowe są związane danymi z ewidencji gruntów, jednak sam nie stosował się do danych znajdujących się w tej ewidencji, a wynikających z dokumentów urzędowych. Według skarżącej, jedynym dokumentem urzędowym zawierającym dane z ewidencji gruntów L. odnośnie działki skarżącej jest zawiadomienie o zmianie danych w ewidencji gruntów według stanu na dzień 4 stycznia 2002 r. Dokument ten należy uznać za urzędowy, ponieważ oprócz wszelkich danych obejmujących informacje z ewidencji gruntów posiada również pieczęć urzędową "Urząd Miejski w L.", imię i nazwisko osoby reprezentującej organ oraz jej podpis. Według tego zawiadomienia, skarżąca posiada 0,1129 ha użytków sklasyfikowanych jako "R-B" oraz 0,0371 ha użytków sklasyfikowanych jako "Lz-B". Za dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 ust. 1 O.p. nie można uznać karty jednostki opodatkowania z dnia 6 lutego 2006 r., ani wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r., ponieważ nie spełniają one wymagań stawianych uwierzytelnionym komputerowym wypisom z rejestru gruntów określonym w § 52 ust. 1 i 2 oraz załączniku nr 5 ust. 1 pkt 18, 19 i 20 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. Dodano, że treść wypisu z rejestru gruntów stanowi m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument i jej podpis, pieczęć urzędowa organu i podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej. Do akt sprawy złożono pisma, na których jedyne pieczęci urzędowe to te, z których treści ma wynikać, że dokonano poświadczenia za zgodność. Ale w.w. poświadczenie jest wadliwe, gdyż nie wiadomo, kto poświadczył za zgodność: brak imienia i nazwiska i podpisu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, powołano art. 175 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP, art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., wskazując, że obowiązkiem WSA było przeprowadzenie kontroli dochowania wymaganej prawem procedury w odniesieniu do następujących okoliczności: czy w aktach sprawy znajdują się dokumenty urzędowe, czy dokumentem urzędowym jest zawiadomienie o zmianie według stanu na dzień 4 stycznia 2002 r., czy dokumentami urzędowymi są poświadczone za zgodność (bez wskazania osoby poświadczającej i podpisu) kopie karty jednostki opodatkowania z dnia 6 lutego 2006 r. oraz wypis z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r. Naruszenia art. 3 ust. 1 P.p.s.a. skarżąca upatruje w tym, że WSA nienależycie przeprowadził kontrolę decyzji SKO w odniesieniu do dochowania procedury art. 194 § 1 O.p. w związku z § 52 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 5 ust. 1 pkt 18, 19 i 20 rozporządzenia z 29 marca 2001 r.

Naruszenie art. 106 § 3 P.p.s.a. polegało, zdaniem skarżącej, na nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. z oryginału wypisu z rejestru gruntów odnośnie działki skarżącej. Zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ WSA zaniechał czynności dowodowej, która jednoznacznie usunęłaby wątpliwości co do obecnego sklasyfikowania przedmiotowego gruntu. Dodano, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty o rozbieżnej, a nawet sprzecznej treści co do sklasyfikowania 1.500 m² użytków należących do skarżącej. Według zawiadomienia o zmianie (stan na dzień 4 stycznia 2002 r.), grunty sklasyfikowano jako "R-B" oraz "Lz-B", a według kopii karty jednostki opodatkowania oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r., użytki te sklasyfikowano jako "B" - grunty pozostałe. Obowiązkiem WSA było przeprowadzenie z urzędu dowodu z dokumentu - aktualnego wypisu z ewidencji gruntów, gdyż karta jednostki opodatkowania jak i wypis z rejestru gruntów są kopiami poświadczonymi za zgodność przez nieznaną osobę (brak imienia i nazwiska tej osoby i jej podpisu). W.w. pism nawet w oryginale nie można uznać za dokumenty urzędowe, ponieważ wystawione zostały z naruszeniem zasad wynikających § 52 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 5 (m. in. ust. 1 pkt 18, 19 i 20) rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Jeżeli więc pismo w oryginale nie może być uznane za dokument urzędowy w rozumieniu w.w. rozporządzenia czy art. 194 ust. 1 O.p., to nie może nim zostać, gdy zostaną sporządzone kopie tego dokumentu opatrzone pieczęciami.

Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przejawia się, zdaniem strony, w tym, że uzasadnienie wyroku WSA nie zawiera wyjaśnienia charakteru prawnego kopii dokumentów: karty jednostki opodatkowania z dnia 6 lutego 2006 r. oraz kopii wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r., jak również przyczyn, dla których decyzja organu I instancji wydana została w dniu 6 lutego 2006 r., a kopia wypisu z rejestru gruntów nosi datę 13 marca 2006 r. Uchylenie się WSA od wyjaśnienia w.w. okoliczności miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak jest merytorycznych argumentów wskazujących podstawy do sklasyfikowania przedmiotowych gruntów w sposób odmienny niż żąda skarżąca (nieopodatkowywania podatkiem od nieruchomości działki gruntu o powierzchni 1.500 m²). Brak jakichkolwiek rozważań WSA oznacza, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku twierdzenie, że materiał dowodowy został zgromadzony w sposób zupełny, nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. Dodano, że WSA nie może powoływać się na wypis z ewidencji gruntów i budynków, skoro ten wypis w aktach sprawy z dnia 13 marca 2006 r. jest tylko kopią pisma (a nie poświadczoną za zgodność kopią dokumentu urzędowego).

Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Wobec oparcia skargi kasacyjnej na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. w pierwszej kolejności rozpoznaniu winny podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jednakże z uwagi na to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu naruszenia prawa materialnego, zasadne będzie odniesienie się do niego w pierwszej kolejności.

4.1. Otóż formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) wskazano na naruszenie art. 1a ust. 3 pkt 1 i 5 u.p.o.l. Przechodząc do omówienia tegoż zarzutu w pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest podatek od nieruchomości za 2006 r. Tymczasem ustęp 3 art. 1a dodany został do u.p.o.l. przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249 poz. 1828) zmieniającej u.p.o.l. z dniem 1 stycznia 2007 r. W związku z tym, że podniesiony przez skarżącą przepis art. 1a ust. 3 pkt 1 i 5 u.p.o.l. nie obowiązywał w 2006 r., nie może być brany od uwagę w sprawie, której przedmiotem jest podatek od nieruchomości za ten rok.

4.2. Natomiast przechodząc do oceny zarzutów sformułowanych w oparciu o podstawę naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uwzględnić wskazany jako pierwszy zarzut naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., poprzez "zaniechanie zbadania, czy znajdujące się w aktach organu I instancji kopie dokumentów (...) są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. w związku z § 52 ust. 1 i 2 oraz załącznikiem nr 5 ust. 1 pkt 18, 19 i 20 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r." oraz związany z powyższym zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez "niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wyjaśnienia charakteru prawnego kopii dokumentów (...)".

Przechodząc do omawiania tychże zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd I instancji w odniesieniu do w.w. przepisu zauważył, że wskazanie wprost na dane w tej ewidencji koresponduje z regulacjami zawartymi w ustawie – P.g.k., która w art. 21 stanowi, że podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całej rozciągłości pogląd, że przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, iż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji. Co więcej NSA podziela również i to, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Co prawda, jak się podkreśla w doktrynie, pojęcie dokumentu urzędowego nie zostało jednoznacznie zdefiniowane, niemniej z art. 194 § 1 O.p. można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące przesłanki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa oraz sporządziły go powołane do tego organy władzy publicznej.

Nie ulega wątpliwości, że dokumentem urzędowym w rozumieniu komentowanego przepisu są ewidencje gruntów i budynków. Natomiast szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uregulowane zostały w (przywołanym przez skarżącą) rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r., które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 26 ust. 2 P.g.k. Otóż, w myśl § 52 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., komputerowe wydruki i wyrysy (...) uwierzytelnia starosta przez opatrzenie odpowiednią klauzulą, natomiast według § 52 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. treść i formę wypisów oraz wyrysów, a także treść zamieszczanych na nich klauzul określa załącznik nr 5 do rozporządzenia określający treść i formę wypisu oraz wyrysu z operatu ewidencyjnego oraz klauzul związanych z ich uwierzytelnieniem (dalej: załącznik nr 5). Stosownie zaś do ust. 1 pkt 18, 19 i 20 załącznika nr 5, treść wypisu z rejestru gruntów stanowią m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędową organu, a także podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz datę złożenia podpisu.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić (na co zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej), że znajdująca się w aktach administracyjnych kopia wypisu z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r., wyżej przedstawionych wymagań dla dokumentu urzędowego nie spełnia. Otóż w.w. wyrys co prawda zawiera imię i nazwisko osoby, która go sporządziła, jednakże wbrew ust. 1 pkt 18 załącznika nr 5 brakuje podpisu tejże osoby, nadto zawiera również pieczęć Urzędu Miasta L, jednakże brak pieczęci urzędowej organu (ust. 1 pkt 19 załącznika nr 5) oraz podpisu osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz daty złożenia podpisu (ust. 1 pkt 20 załącznika nr 5). A zatem nie można twierdzić, jak czyni to Sąd I instancji, że znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów stanowi dokument urzędowy w świetle art. 194 O.p. Co prawda na wypisie tym znajduje się pieczęć: "Zgodność z oryginałem potwierdzam. L. dnia 14.03.2006", jednakże również w tym wypadku brakuje podpisu osoby uprawnionej do poświadczania za zgodność z oryginałem. Co więcej wypis ten, jak wyżej wskazano opatrzony został datą 13 marca 2006 r., z dopiskiem: "Wypis zawiera dane według stanu na dzień: 2006-03-13", podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana dnia 6 lutego 2006 r. Należy więc zadać pytanie, w jaki sposób podstawę wymiaru podatku mógłby stanowić wypis z rejestru gruntów opatrzony datą późniejszą niż ta decyzja.

W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że wypis z rejestru gruntów z dnia 13 marca 2006 r. nie mógł stanowić podstawy do wydania w rozpatrywanej sprawie decyzji, ponieważ jest opatrzony datą późniejszą (tj. 13 marca 2006 r.) niż decyzja organu I instancji (tj. 6 lutego 2006 r.) oraz nie stanowi dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p., ponieważ nie spełnia wymagań określonych dla tego rodzaju dokumentów w § 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 oraz wymagań ust. 1 pkt 18, 19, 20 załącznika nr 5.

4.3. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił natomiast zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. oryginału wypisu z rejestru gruntów odnośnie przedmiotowej działki skarżącej, bowiem w myśl w.w. art. 106 § 3 P.p.s.a przeprowadzenie dowodu z dokumentów przez sąd I instancji jest możliwe, o ile spełnione są łącznie dwa warunki: (1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz (2) nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Tymczasem dla właściwego rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie i stwierdzenia, że dokumenty, na których oparły się organy podatkowe zostały opatrzone datą późniejszą niż decyzja organu I instancji oraz że nie spełniają wymagań, o których mowa w art. 194 § 1 O.p. i z tychże powodów nie mogą stanowić podstawy decyzji wymiarowych w rozpoznawanej sprawie, nie były niezbędne żadne dodatkowe dowody, a wystarczający był materiał znajdujący się w aktach sprawy. Prócz tego, podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie może prowadzić merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu jest jedynie ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Możliwe było natomiast w wyniku stwierdzenia w.w. nieprawidłowości nakazanie przez Sąd I instancji przeprowadzenia w.w. dowodu organom podatkowym w ramach uprawnień, jakie daje mu art. 141 § 4 P.p.s.a..

5. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji, działając na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 P.p.s.a.