Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 803/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr) Protokolant st.sekr.sąd. Henryka Pawlak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 maja 2006 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrosty wartości nieruchomości; oddala skargę. /-/M.Górecka /-/J.Szaniecka /-/A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

II S.A./Po 803/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy ustalił jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, oznaczonej nr geod. [...] o pow. [...]m 2 i opłatę w wysokości [...]zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, oznaczonej numerem geod. [...]o powierzchni[...]m2 , które położone są w J. gm. S., stanowiące własność firmy "A" sp. z o.o., sprzedane K.S. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji powołał się na uchwałę Rady Miejskiej w Nr XXXIV/402/2001 z dnia 30 maja 2001r. , którą uchwalono zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości J., dla działek położonych przy ul. [...], oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]- zmiana przeznaczenia z upraw polowych i upraw polowych stanowiących rezerwę dla działalności gospodarczej na tereny aktywizacji gospodarczej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i komunikacji na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ustalając jednorazową opłatę od wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 30 %. Organ I instancji podał, iż wskutek owej zmiany miejscowego planu dla przedmiotowego terenu, z upraw polowych na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne wartość gruntu objętego tymże planem wzrosła . W dniu [...] 2001r. aktem notarialnym rep. A nr [...] została zbyta działka nr [...] i [...] (akt notarialny: działki powstały w wyniku podziału nieruchomości oznaczonej według ewidencji gruntów jako działka nr [...] i [...] ). Opierając się na sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego operacie szacunkowym wyceny nieruchomości i biorąc pod uwagę treść uchwały Rady Miejskiej z dnia 30.05.2001r. ustalającą opłatę z tytułu wzrostu nieruchomości, organ I instancji podał, że jednorazowa opłata z tego tytułu dla działki nr [...] wynosi kwotę [...] zł a dla działki nr [...] - kwotę [...] zł.

Organ przy tym wskazał, iż pomiędzy uchwaleniem miejscowego planu dla tego terenu a zbyciem przedmiotowej nieruchomości, jej właściciel poniósł nakłady o łącznej kwocie [...] zł dla działki nr [...] i [...] zł dla działki nr [...] jednak w obowiązującym na dzień wydania decyzji stanie prawnym żadne nakłady nie podlegają odliczeniu. Zmiana przepisów odnoszących się do rozliczania nakładów nastąpiła z dniem 22.09.2004r. , zaś ustawa z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw nie przewiduje stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych i nie zakończonych przed wejściem w życie tejże ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] wniosła Spółka z o.o "A" wnosząc o zmianę skarżonej decyzji i zaliczenia na poczet wymierzonej opłaty wartości poniesionych przez odwołującego nakładów. Ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji w całości i orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy z uwzględnieniem faktu dokonania przez odwołującego nakładów podnoszących wartość nieruchomości.

Odwołujący zarzucał skarżonej decyzji:

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP tj. zasady zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa- zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady nie działania prawa wstecz,

- naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony,

- naruszenie art. 8 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa,

- naruszenie art. 9 k.p.a. tj. zasady obowiązku organów do udzielania informacji faktycznej i prawnej,

- naruszenie art. 12 k.p.a. i 35 k.p.a. , poprzez nieuwzględnienie nakazu szybkości załatwiania spraw administracyjnych,

- naruszenie art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1 i art. 11 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu odwołujący podał, że decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] wydaną w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu i przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z tym uzasadnieniem, że nakłady dokonane po uchwaleniu planu , a przed sprzedażą nieruchomości podlegają odliczeniu oraz, ze nakłady poniesione na uzbrojenie terenu mają wpływ na wartość nieruchomości. Obecnie w skarżonej decyzji tychże nakładów nie uwzględniono, w tym sensie m, że organ I instancji nie umniejszył naliczonej opłaty o dokonane przez odwołującego nakłady wskazując, iż zmienił się stan prawny regulujący zasady odliczania nakładów.

Odwołujący powołując się na art. 2 Konstytucji RP i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 czerwca 2000r. podnosił, że zasada zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa gwarantuje ochronę przed nagłymi nieprzewidywalnymi zmianami prawa, które podważają podstawowy jego cel jakim jest regulowanie zachowań człowieka.

Tę ochronę odnosił do jego sytuacji wskazując, iż zmiana z dniem 22 września 2004r. stanu prawnego regulującego kwestię pomniejszenia opłaty o wartość poniesionych nakładów, nie może zmienić w tym zakresie sytuacji prawnej odwołującego, który nabył słusznie prawo do odliczenia poniesionych nakładów na nieruchomość i jedynie wskutek wadliwej z winy organu I instancji decyzji obecnie nie może ze swojego prawa do odliczenia nakładów skorzystać.

W ocenie odwołującego stan faktyczny jaki obecnie zaistniał narusza zasadę niedziałania prawa wstecz bowiem nowe przepisy zmieniają sytuację prawną obywatela, którą dotychczasowe prawo regulowało jako bardziej korzystną. Zdaniem odwołującego brak przepisów przejściowych w zmienionej ustawie nie ma wpływu na jego uprawnienie, gdyż obowiązek pomniejszenia opłaty o dokonane nakłady zaktualizował się jeszcze pod rządami poprzednich przepisów. Odwołujący wskazywał, że organ administracji nie udzielił odwołującemu informacji faktycznej i prawnej, przez co odwołujący poniósł szkodę a to narusza przepisy art. 9,8 i 7 k.p.a. Dodatkowo wskazał na naruszenie przez organ administracji przepisów art. 12 i 35 k.p.a. i zwłoka w wydaniu decyzji wywołana – zdaniem odwołującego pozornymi czynnościami organu- odbiła się negatywnie na sytuacji prawnej odwołującego. Odwołujący podnosił, że nie kwestionuje tego, że wskutek zmiany miejscowego planu wartość jego nieruchomości wzrosła lecz nie zgadza się z wysokością naliczonej przez organ . W tym względzie odwołujący podał, iż- jego zdaniem- winna zostać ona umniejszona o wartość poniesionych nakładów a nadto wskazał, ze wzrost wartości nieruchomości stanowiący podstawę do nałożenia opłaty na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może obejmować wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej nakładami dokonanymi przez odwołującego.

Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji słusznie uznał, że zaistniały przesłanki wymienione w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do naliczenia jednorazowej opłaty planistycznej i ta okoliczność nie była przez odwołującego kwestionowana. Zdaniem organu odwoławczego słusznie też postąpił organ I instancji nie pomniejszając opłaty o wartość nakładów poniesionych na nieruchomość bowiem zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. Tak więc skoro organ administracji orzeka według stanu prawnego obowiązującego w dacie rozpoznania sprawy, toteż wskutek zmiany z dniem 22 września 2004r. art. 37 ust. 2 ustawy, poniesione nakłady na nieruchomość nie mogły być uwzględnione.. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa (zasady praw nabytych) oraz zasady nie działania prawa wstecz wskazał, że zarzuty te stanowią krytykę braku przepisów przejściowych w ustawie z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004r. nr 141, poz. 1492), jednak brak przepisów intertemporalnych uznać należy za błąd legislacyjnych, co nie oznacza- zdaniem organu odwoławczego-, że na organy stosujące prawo przesuwa się odpowiedzialność kreowania normy przejściowej bowiem są to organy stosujące , a nie stanowiące prawo. Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, iż nieuzasadnione są zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7,8,9,12 i 35 k.p.a. Co do przepisów art. 12 i 35 k.p.a.- organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego, ze wezwanie jego przez organ do złożenia kserokopii pozwolenia na budowę i dziennika budowy było czynnością pozorną zmierzającą do przedłużenia postępowania.

Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] wniosła Spółka z o.o "A" żądając z powołaniem się na art.,. 145 & 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji jak i ją poprzedzającej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] ewentualnie uchylenia w całości w/w decyzji.

Skarżonym decyzjom zarzucono:

- naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenia zasady zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa, zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady niedziałania prawa wstecz,

- rażące naruszenie przepisu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie tego, że przy określaniu wysokości opłaty wynikającej z powołanego przepisu pod uwagę brany jest wzrost wartości nieruchomości, który nastąpił wyłącznie w związku ze zmianą planu miejscowego,

- rażące naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy j,.w., poprzez nieuwzględnienie, że przepis ten w jego brzmieniu obowiązującym po dniu 22 września 2005r. nie stosuje się do stanów i zdarzeń powstałych w okresie obowiązywania przepisów dotychczasowych a ponadto, poprzez nieuwzględnienie, że jedyne kryterium przeznaczenia ma znaczenie przy określaniu wartości nieruchomości stanowiącej podstawę do nałożenia opłaty na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy,

- naruszenie art. 7,8 i 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania słusznego interesu strony, zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz zasady obowiązku organów do udzielania informacji faktycznej i parnej,

- rażące naruszenie przepisu art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu jako strony tego postępowania,

- rażącym naruszeniu przepisu art. 12 i 35 k.p.a., poprzez naruszenie nakazu szybkości załatwiania spraw administracyjnych,

- rażące naruszenie przepisu art. 107 k.p.a., poprzez naruszenie nakazu właściwego uzasadniania decyzji,

- rażące naruszenie przepisu art. 139 k.p.a., poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację podaną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Dodatkowo wskazał – uzasadniając zarzut naruszenia art. 7.8 i 9 k.p.a. – na to, że organ odwoławczy nie wyjaśnił należycie sprawy bowiem pozostawił bez rozpoznania zarzut skarżącego naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także uzasadniając zarzut naruszenia przepisu art. 10 k.p.a skarżący podał, iż nie był on informowany o prawie do zapoznania się z aktami administracyjnymi i złożenia końcowego oświadczenia- co uniemożliwiło skarżącemu branie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący podnosił, iż winien on być przez organ administracji informowany o wszystkich okolicznościach wyceny nieruchomości w taki sposób aby przy jej dokonywaniu mógł być obecny, zaś organ I instancji odmówił skarżącemu dostarczenia odpisu operatu szacunkowego stanowiącego podstawę obliczenia opłaty i skarżący nie miał możliwości zapoznania się z jego treścią. Podobnie w tym postępowaniu zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie informowały skarżącego o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia.

Z kolei wskazując na naruszenie przepisu art. 12 i 35 k.p.a. skarżący podał, że decyzję z dnia [...]organ I instancji wydał po upływie niespełna dwóch miesięcy po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy , zaś na wydanie decyzji z dnia [...] organ odwoławczy potrzebował ponad siedmiu miesięcy aby rozpoznać odwołanie skarżącego.

Uzasadniając zaś zarzut naruszenia przepisu art. 107 k.p.a. skarżący podał, że uzasadnienie skarżonej decyzji wydanej przez organ odwoławczy nie spełnia nakazu wskazanego w tym przepisie gdyż merytorycznie nie odnosi się do zarzutów skarżącego wskazanych w jego odwołaniu.

Na koniec skarżący uzasadniając zarzut naruszenia przepisu art. 139 k.p.a. podał, iż zakaz reformationis in peius został naruszony przez organ odwoławczy bowiem orzekł on na niekorzyść skarżącego, który w wyniku swojego odwołania od decyzji organu I instancji utracił przysługujące mu uprawnienie polegające na możliwości pomniejszenia przedmiotowej opłaty o wartość poczynionych przez skarżącego nakładów.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację podaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowego skarżąca wniosła o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego , co do zgodności ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004r. Nr 141, poz. 1492) w zakresie w jakim ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych w związku z uchyleniem na mocy art. 10 pkt 4 lit. a- art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80-, poz. 717, ze zm.)- z art. 2 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są bowiem zgodne z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel lub użytkownik wieczysty sprzedaje tę nieruchomość, wójt, burmistrz (prezydent miasta) pobiera jednorazową opłatę, której wysokość ustalana jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Wartość nieruchomości zależy przede wszystkim od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie nowego bądź zmiana miejscowego planu może spowodować zarówno obniżenie jak i wzrost wartości konkretnej nieruchomości. Mając to na uwadze powołana ustawa wprowadza mechanizm wzajemnych rozliczeń gminy z właścicielem nieruchomości (użytkownikiem wieczystym) dotkniętym skutkami zmiany porządku planistycznego.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że na skutek uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości J.- wzrosła wartość przedmiotowych nieruchomości (działki nr [...] i [...]) i to w ustalonej wysokości (odwołanie od decyzji z [...] oraz od decyzji z [...] . Spornym jest jedynie problem pomniejszenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości o wartość nakładów.

Przepis art. 37 ust. 2 powołanej ustawy stanowił, iż jednorazową opłatę pomniejsza się o wartość nakładów poniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości w okresie między uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu, a dniem sprzedaży nieruchomości, jeżeli nakłady te miały wpływ na wzrost wartości tej nieruchomości.

Na podstawie art. 10 pkt 4 lit. a ustawy z 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 141 poz. 1492) wskazany przepis utracił obowiązującą moc z dniem 22 września 2004 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie stwierdziło, iż zgodnie z przepisem art. 6 kpa organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. Podstawowym miernikiem zgodności z prawem są przepisy ustawowe oraz wydane na ich podstawie w granicach udzielonego upoważnienia normatywne akty wykonawcze. Zaskarżone decyzje wydane z uwzględnieniem przepisu art. 37 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 22 września 2004 r. nie mogą być więc uznane za niezgodne z prawem materialnym.

Zasadniczy zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisu art. 2 Konstytucji RP poprzez "naruszenie zasady zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa, zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady niedziałania prawa wstecz".

W powyższym zakresie należy stwierdzić, iż do podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego należy ochrona praw nabytych i to przede wszystkim z uwagi na zasadę zaufania w stosunkach między obywatelem i państwem, a także ze względu na bezpieczeństwo polegające na pewności, że nabyte prawo podmiotowe nie zostanie w sposób nagły bez uzasadnionej przyczyny zniesione (lub ograniczone).

Należy jednak mieć na uwadze, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, że "ochrona praw nabytych nie oznacza nienaruszalności tych praw, nie ma charakteru absolutnego i nie wyklucza stanowienia regulacji mniej korzystnych dla jednostki". Każda ingerencja w prawa nabyte wymaga jedynie dochowania "reguł przyzwoitej legislacji", co oznacza w szczególności, iż ustawa powinna umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej regulacji (OTK Nr 6/1996 str. 501-502).

Ustawa z 28 listopada 2003 r. weszła w życie po upływie trzech miesięcy od jej ogłoszenia.

Uchylenie przepisu art. 37 ust. 2 wbrew poglądowi skarżącej, należy uznać za zgodne z nakazem dochowania odpowiedniego okresu dostosowawczego wynikającym z określonej art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego.

Bezczynność organu administracji w wydaniu decyzji jest niewątpliwie naruszeniem określonego w art. 35 kpa terminu załatwienia sprawy administracyjnej i to niezależnie od przyczyn, które ją spowodowały. Należy jednak wskazać, iż usuwaniu ewentualnych negatywnych następstw bezczynności służą określone środki prawne jak zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy (art. 37 § 1 kpa), czy też w dalszym etapie skarga na bezczynność organu administracji.

W świetle powyższych okoliczności należy przyjąć, że brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone decyzje naruszają standardy demokratycznego państwa prawnego.

Stosownie do przepisu art. 10 § 1 kpa zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą odstąpić przed wydaniem decyzji od obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów z innych przyczyn, niż wymienione w § 2.

Czym innym jest jednak stwierdzenie, że doszło do naruszenia wskazanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym przypadku prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji,

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że uchylenie przez sąd decyzji (lub postanowienia) możliwe jest w razie stwierdzenia, co najmniej jednego z trzech naruszeń prawa:

a) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) innego naruszenia przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić jedynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c powołanej ustawy. Jednakże naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa w niniejszej sprawie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca nie kwestionowała bowiem w toku postępowania administracyjnego wysokości opłaty i podstawy jej obliczenia. Domagała się jedynie jej pomniejszenia o wartość poniesionych nakładów. Zauważyć także należy, iż skarga nie przytacza żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że naruszenie omawianego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny (art. 139 kpa).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie naruszył wymogów powołanego przepisu, skoro organ pierwszej instancji nie pomniejszył opłaty o wartość nakładów. Organ odwoławczy nie wydał więc decyzji na niekorzyść skarżącej, która wniosła odwołanie.

Zarzut odnoszący się do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 107 kpa nie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie skarżąca słusznie podnosi, iż organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo do wszystkich podniesionych zarzutów odwołania, ale uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zasadniczy bowiem problem w sprawie dotyczył stosowania przepisu art. 37 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym do 21 września 2004 r. W tym zakresie organ administracji był związany zasadą bezpośredniego działania nowej regulacji, skoro ustawa z 29 listopada 2003 r. nie zawiera przepisów przejściowych.

Wartość przedmiotowej działki (przed zmianą i po zmianie planu miejscowego) ustalona została w oparciu o operat szacunkowy sporządzony na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 230 poz. 1924).

Wbrew wywodom skargi przedstawiony operat nie "obejmuje wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej dokonanymi nakładami". Autor operatu jednoznacznie wskazał, iż grunt po zmianie planu traktowany jest jako grunt nieuzbrojony (str. 10 operatu).

Podstawą odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie może być podnoszony przez stronę skarżącą zarzut nie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w terminie określonym przepisem art. 12 i art. 35 kpa. Bezczynność organu administracji nie stanowi bowiem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, a ewentualne odszkodowawcze skutki tej bezczynności nie są rozpatrywane w trybie postępowania administracyjnego.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 9 kpa organ administracji jest obowiązany do udzielania pomocy prawnej zarówno stronom jak i innym uczestnikom postępowania.

Według strony skarżącej zarówno Burmistrz jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie udzielili niezbędnych wyjaśnień i wskazówek dotyczących postępowania w taki sposób, by skarżąca nie poniosła z powodu nieznajomości prawa.

Skarżąca nie wykazała jednak, iż naruszenie tej zasady mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść zaś wnoszonych przez skarżącą odwołań potwierdza znajomość przepisów prawa.

Nie jest zasadne żądanie skargi stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powołany przepis stanowi, iż stwierdza się nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Jak już wyżej wskazano, zaskarżone decyzje wydane zostały na podstawie określonych przepisów prawa materialnego.

Z kolei o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy.

Stwierdzone uchybienia przepisów o postępowaniu administracyjnym nie miały jednak żadnego istotnego wpływu na sposób załatwienia niniejszej sprawy.

Powyższe rozważania i wnioski stały się podstawą nieuwzględnienia przez Sąd wniosku skarżącej dotyczącego przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego i uznania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tak więc uznając , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ M. Górecka /-/ J. Szaniecka /-/ A. Łaskarzewska

hp