Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1668/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Mendecka Sędziowie NSA Eugeniusz Christ (spr.) Asesor WSA Teresa Randak Protokolant Olga Stiefel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 2, 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.) art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 1, ust.2, ust. 3, ust. 7, ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), art. 1, art. 2, ust. 1 pkt 1, art. 6 a ust. 4 ust. 6, ust. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym ( Dz. U. z 1993 r. Nr 84, poz. 131 ze zm.) uchwały Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawki podatku od nieruchomości na rok 2003 oraz zwolnień od tego podatku oraz art. 233 § 1 pkt 2 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ) – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.po rozpatrzeniu odwołania pana T. W. od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2003 uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie [...] zł, i ustaliło wymiar podatku od nieruchomości na rok 2003 w kwocie [...] zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy ustalił, że zaskarżoną decyzją Burmistrz P. na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 143 § 2 Ordynacji podatkowej uchylił decyzję z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2003 i ustalił nowy wymiar podatku na rok 2003 w wyższej kwocie. Organ odwoławczy wskazał, że wznowione postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie podatkowe potwierdziło nabycie przez stronę w dniu [...] 2002 r. nieruchomości położonej w P. o pow. [...] ha a ponadto w dniu [...] 2003 r. podatnik złożył "informację w sprawie podatku od nieruchomości", w której zgłosił do opodatkowania nowo zakupiony grunt oraz znajdujące się na nim budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - stolarstwo. Nowo zakupiona nieruchomość podlegała opodatkowaniu od października 2002 r. co w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej było nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. nieznaną organowi wydającemu decyzję dającą podstawę do wznowienia postępowania i ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego za rok 2003 w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podatnik kwestionował istnienie przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania podatkowego tzn. naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz zasadność opodatkowania 450 m2 gruntu zajętego pod drogę publiczną i przystanek autobusowy, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Podatnik podniósł, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. Burmistrz P. dysponował wiedzą na temat posiadania opodatkowanej nieruchomości, gdyż powziął ją z innych postępowań – w tym budowlanego, co powodowało, że nie zachodziła przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Następnie organ odwoławczy przywołał treść wskazanych w decyzji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzając, że są to przepisy prawa materialnego umożliwiające zmianę decyzji ostatecznych ustalających podatek za dany okres. Natomiast tryb zmiany takich decyzji reguluje art. 254 lub art. 240 Ordynacji podatkowej w zależności od daty powstania okoliczności faktycznych mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, tzn. czy powstały przed dniem decyzji (art. 240) czy po jej wydaniu ( art. 254 ). Ustalił, iż decyzja z dnia [...] r. wydana przez organ pierwszej instancji orzekająca stronie wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2003 stała się ostateczna. Postępowanie w tej sprawie wznowiono z urzędu na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej a następnie organ pierwszej instancji uchylił swoją własną decyzję z dnia [...] r. opodatkowując cały zakupiony przez stronę w dniu [...] 2002 r. grunt wraz z budynkami i budowlami jako związany z działalnością gospodarczą.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą wymiaru podatku w zakresie opodatkowania gruntów są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zawiadomienie o zmianie przedmiotowych danych ewidencyjnych z dnia [...] 2003 r. wpłynęło do organu podatkowego w dniu [...] 2003 r. czyli przed wydaniem decyzji w dniu [...] r., a więc nie można skutecznie twierdzić, że okoliczność nabycia gruntów nie była znana organowi w dniu wydania decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego.

W ocenie organu odwoławczego jedyną okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania i na tej podstawie ustalenie nowego wymiaru podatku na rok 2003, ale tylko w zakresie nowo zakupionych budynków i budowli jest fakt złożenia przez stronę dopiero w dniu [...] 2003 r., a więc po wydaniu decyzji w dniu [...] r. wykazu nieruchomości. Była to okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji i nieznana organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy zauważył, iż fakt złożenia w dniu [...] 2002 r. wniosku o potwierdzenie zgłoszenia o zamiarze przystąpienie do robót nie wymagających pozwolenia na budowę oraz wydania przez Burmistrza P. decyzji o warunkach zabudowy nie świadczy o tym, że organ podatkowy posiadał wiedzę o okolicznościach mających wpływ na ustalenie podatku, gdyż były to okoliczności związane z postępowaniem budowlanym a nie podatkowym. Następnie organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia należnego zobowiązania pieniężnego za 2003 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący pan T. W. zaskarżył w całości powyższą decyzję zarzucając jej niezgodność z prawem mającą wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie przepisu art. 240 § 1, pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, ze spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania określone w tym przepisie oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania w sprawie.

Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że już we [...] 2002 r. Burmistrz P. wiedział, że jest on właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] bowiem w dniu [...] 2002 r. podatnik złożył w Urzędzie Miejskim w P. wniosek o potwierdzenie zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do robót nie wymagających pozwolenia na budowę, a ponadto w dniu [...] 2002 r. Burmistrz P. wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącego dowody te wprost wskazują na to, że okoliczność zakupu przez podatnika w dniu [...] 2002 r. przedmiotowej nieruchomości nie była dla Burmistrza P. nową okolicznością faktyczną czy nowym dowodem w rozumieniu art. 240 § 1, pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Według skarżącego nie sposób przyjmować istnienia sytuacji, w której ten sam organ administracji publicznej z jednej strony posiada wiedzę o okolicznościach mających wpływ na ustalenie podatku, gdyż powziął ją w związku z prowadzeniem innego postępowania niż podatkowe, a z drugiej strony – występując jako organ podatkowy – twierdził, że nie dysponuje tymi informacjami w dacie wydania decyzji, które następnie wzrusza w trybie wznowieniowym.

Skarżący wskazał na przepis § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji budynków i gruntów ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ) podnosząc, że wynika z niego istniejący z urzędu obowiązek wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków wynikających z dokumentacji architektoniczno – budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, a o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych Starosta ma obowiązek zawiadamiać organy podatkowe – w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiarów podatku i od nieruchomości, rolnego i leśnego. Skarżący stwierdził, że nie powinno go obciążać to, że w dacie wydania nakazu płatniczego decyzji z dnia [...] r. Starosta nie dokonał aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w kierunku oznaczenia nowego właściciela, choć posiadał stosowne informacje pochodzące od podatnika i notariusza sporządzającego umowę, ani też nie powiadomił odrębnie Burmistrza P. o dokonanych zmianach w ewidencji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i przyjętą w decyzji argumentację.

W piśmie z dnia [...] 2004 r. skarżący zauważył, że organ podatkowy, podejmując decyzję w dniu [...] r. o ustaleniu wymiaru podatku za rok 2003 posiadał wiedzę o całości majątku skarżącego co pozwalało mu prawidłowo ustalić wysokość podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez wojewódzkie sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, a więc legalności podjętych rozstrzygnięć co oznacza, że Sąd nie bada w zasadzie kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości.

Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienia uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana wyżej regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub daje podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku ( art. 152 ustawy p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala ( art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( t.jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności faktyczne czy też nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji to takie, które istniały już w momencie wydania decyzji ostatecznej, a nie takie, które powstały już po jej wydaniu.

Należy przy tym zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA/ Ol 1194/03, że "art. 240

§ 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej rozróżnia dwie przesłanki wznowienia postępowania, które mogą ale nie muszą wystąpić łącznie. Jedną z nich są nowe okoliczności faktyczne a drugą nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Pod pojęciem "nowe" rozumieć należy nie tylko okoliczności i dowody nowo odkryte ale także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, o ile spełnione są pozostałe warunki analizowanego przepisu. Nowy dowód może natomiast wykazać istnienie nowej okoliczności, wykazując błąd w dotychczasowych ustaleniach faktycznych. Nie można jednak utożsamiać obu wymienionych przesłanek ( Prz. Podat. 2005/1/47 ).

Jak już wyżej stwierdzono, konieczną przesłanką wznowienia postępowania jest ustalenie, że owe nowe okoliczności lub dowody istniały lecz nie były znane organowi w dniu wydania decyzji. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja jako przesłanka wznowienia postępowania z urzędu wskazuje na nową okoliczność faktyczną w postaci złożenia przez stronę – dopiero w dniu 31 grudnia 2003 r. ( a więc po wydaniu decyzji w dniu [...] r.), wykazu nieruchomości. Jest to zdaniem organu odwoławczego okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji i nie znana organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy bliżej nie uzasadnił swojego stanowiska w tej kwestii. Nie wykazał dlaczego uznał, że wykaz nieruchomości złożony w dniu [...] 2003 r. istniał już w dniu wydania decyzji w dniu [...] r. Skoro nie kwestionował daty sporządzenia i złożenia przedmiotowego wykazu to nie mógł jednocześnie stwierdzić, że fakt ten istniał już w wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Nie można bowiem uznać za okoliczność faktyczną nieznaną wcześniej organowi podatkowemu brak złożenia wykazu nieruchomości w ustawowym terminie od daty wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy organ podatkowy prawidłowo wypełniając ciążące na nim obowiązki na podstawie dostępnych mu informacji w tym zawiadomienie o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowych nieruchomości z dnia [...] 2003 r. mógł, po wszczęciu postępowania podatkowego, dokonać stosownych ustaleń co do osoby i przedmiotu opodatkowania. Z zawiadomień wynikało bowiem, że aktualnym właścicielem gruntu, a tym samym i posadowionych na nim budynków stał się skarżący, wskazano podstawę zmiany, rodzaj, poprzednich współwłaścicieli itd.

Organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób należyty czy zawiadomienie o zmianie w rejestrze gruntów dotyczyło również zmiany w rejestrze budynków skoro przedmiotowa transakcja obejmowała kupno sprzedaż nieruchomości gruntowej zabudowanej i w sposób oczywisty w latach wcześniejszych powinna być opodatkowana. O ile bowiem okazałoby się, że budynki położone na tej nieruchomości byłyby ujęte w odpowiednim rejestrze i ponadto, że poprzedni właściciele tych gruntów i budynków zawiadomili organ podatkowy o tym, iż wobec sprzedaży nieruchomości nie ciąży na nich stosowny obowiązek podatkowy z tego tytułu wówczas, jak słusznie zauważył to organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji w stosunku do gruntów, nie można byłoby skutecznie twierdzić, że okoliczność nabycia budynków i ich powierzchnia oraz sposób użytkowania nie była znana organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji o łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2003. Gdyby natomiast wydano decyzję w której przedmiotowa nieruchomość i położone na niej budynki i budowle zostały opodatkowane za 2003 r., którą skierowano do byłych już właścicieli, to wówczas okoliczność ta miałaby istotne znaczenie dla ustalenia stanu wiedzy organu podatkowego co do istnienia lub nieistnienia faktu lub dowodów w dacie wydania decyzji ustalającej wymiary podatków skierowanej do skarżącego za 2003 r.

Bez zbadania tych zdarzeń nie można bowiem zasadnie twierdzić, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji i nie znane organowi podatkowemu są nowe i wyszły na jaw dopiero w dacie oczywiście spóźnionego złożenia przez podatnika wymaganego prawem wykazu obejmującego zaistniałe zmiany mające wpływ na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego, Należy przy tym pamiętać, że spóźniony wykaz dotyczy przedmiotowych nieruchomości z dnia [...] 2003 r. jako dowód powstał dopiero w dacie jego sporządzenia, a więc nie istniał w dniu wydania decyzji tj. [...] r. Nie mógł więc być nowym dowodem w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dopiero fakt jego spóźnionego złożenia w organie podatkowym ujawnił nową okoliczność faktyczną pozwalającą na stwierdzenie nieistnienia tego dokumentu i niepowiadomienia organu podatkowego o zaistniałej zmianie, w odpowiednim czasie, co mogło stanowić istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną mającą wpływ na wymiar obowiązku podatkowego skarżącego.

Wyrazy " wyjdą na jaw" użyte w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ( obecnie także w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa – Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu" ( patrz wyd. NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1454/99 – ONSA 2001/3/123 ). Skoro organowi podatkowemu była znana okoliczność zmiany właściciela dokładnie określonej nieruchomości oznaczonej w klasyfikacji jako Bi – inne tereny zabudowane, to nie mógł on dowodzić, iż nieznane mu były okoliczności, że na przedmiotowej nieruchomości usadowiono budynek lub budynki.

Wznowienie postępowania z urzędu może nastąpić tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże w sposób nie budzący wątpliwości, że nie wiedział, ani nie mógł wiedzieć o okolicznościach faktycznych i dowodach będących podstawą do wznowienia postępowania. Podstawą taką może być błędne ustalenie stanu faktycznego. Jednakże wówczas organ podatkowy musi przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe, wyjaśniające, aby ustalić czy ta nowa okoliczność faktyczna występowała, wykluczając możliwość wiedzy o tym fakcie organu podatkowego w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Wykazanie faktu nieistnienia w dacie wydania takiej decyzji, wymaganego prawem, dokumentu stanowiącego podstawę do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, nie może stanowić "nowej okoliczności faktycznej" o ile organ podatkowy nie udowodni, że bez tego dokumentu nie mógł wiedzieć o okolicznościach z niego wynikających przed ostatecznym załatwieniem konkretnej sprawy podatkowej. Nową okolicznością faktyczną istotną dla sprawy była bowiem zmiana podmiotu, na którym ciąży obowiązek podatkowy, a nie przedmiotu opodatkowania, który nie uległ zmianie co do swojej powierzchni w przypadku gruntów i budynków.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy konkretnej osoby, podatnika powstaje w chwili powstania odpowiednich, przewidzianych w tej ustawie okoliczności. Okolicznością taką może być nabycie nieruchomości przez osobę fizyczną.

Fakt ten zobowiązuje nabywcę do złożenia właściwemu organowi gminy wykazu nieruchomości w terminie 14 dni od dnia dokonania tej czynności prawnej. Brak wypełnienia tego obowiązku nie powoduje jednak niemożliwości ustalenia przez organ podatkowy właściwej wysokości zobowiązania podatkowego. Innymi słowy "wykaz nieruchomości" i jego złożenie nie rodzi obowiązku podatkowego po stronie aktualnego właściciela podlegających opodatkowaniu przedmiotów lecz sam fakt bycia właścicielem ( posiadaczem ) nieruchomości decyduje o obowiązku podatkowym tej osoby. W przypadku osób fizycznych "Wykaz nieruchomości" ma charakter zeznania podatkowego" wykazującego stan faktyczny i nie jest zdarzeniem o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Zobowiązanie podatkowe w tym wypadku powstaje w sposób opisany w art. 21

§ 1 pkt 2 cytowanej ustawy w formie konstytutywnej decyzji podatkowej właściwego organu podatkowego ( art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ), a więc z dniem doręczenia takiej decyzji.

Organ odwoławczy nie odniósł się do twierdzeń podatnika dotyczących stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ). Przepisy tego rozporządzenia określają m.in. sposób prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych z uwzględnieniem potrzeb związanych z wykonywaniem zadań określonych w art. 21 ustawy – prawo geodezyjne i kartograficzne ( wymiar podatków i świadczeń ). Ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali i dane dotyczące właścicieli nieruchomości ( § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia ). Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek określonych podmiotów. O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe – w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków : od nieruchomości, rolnego i leśnego ( § 49 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ) przy czym zawiadomienia te powinny zawierać w szczególności informacje opisane w § 49 ust. 2 cytowanego rozporządzenia w tym oznaczenie odpowiednich jednostek rejestrowych gruntów, budynków i lokali oraz pozycji kartotek budynków i lokali, w których nastąpiły zmiany.

Danymi ewidencjonowanymi dotyczącymi gruntów położonych w granicach obrębu są m.in. dane dotyczące budynków stanowiących część składową gruntu oraz dane o usytuowaniu budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności.

Organ odwoławczy nie mógł więc z jednej strony stwierdzić, że okoliczność nabycia gruntów była znana organowi podatkowemu przed dniem wydania decyzji ostatecznej a z drugiej strony nie zastosować tej samej miary do budynków posadowionych na tych gruntach o ile ujęte zostały w zawiadomieniu o zmianie z dnia [...]

2003 r. lub w innym wymaganym przez prawo zawiadomieniu o takich zmianach.

Dlatego też rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy poczyni ustalenia co do istnienia wskazanych wyżej okoliczności, zebrany materiał dowodowy podda stosownej analizie i oceni czy organ podatkowy wydając decyzję ostateczną posiadał lub mógł posiadać wiedzę o budynkach stanowiących część składową przedmiotowego gruntu.

Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty skargi stwierdzające, że organ podatkowy – z innych źródeł – posiadał wiedzę o danych dotyczących przedmiotów opodatkowania za 2003 r. Podatnik nie wykazał tej okoliczności. Nie udowodnił, że dokumenty na jakie się powołuje kierowane do innych organów niż podatkowe bądź stanowiące decyzję w innej sprawie niż podatkowe były tej natury, że stanowiły dowód lub okoliczność wyłączających stosowanie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy w tym przypadku burmistrz miasta, wydając decyzję podatkową działa na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego w konkretnej sprawie podatkowej. Wiedza jaką ewentualnie nabył w toku rozstrzygania innych spraw i to w roku wcześniejszym niż dany rok podatkowy, co do prawa własności nieruchomości, nie ma znaczenia prawnopodatkowego, skoro wiążą go dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przed dniem złożenia przedmiotowego wykazu nieruchomości i w dacie wydania decyzji ostatecznej organ podatkowy nie mógł znać wartości budowli podlegający opodatkowaniu, gdyż okoliczność ta aczkolwiek istniejąca w dniu wydania decyzji wyszła na jaw dopiero w chwili jej określenia przez podatnika. ( art. 4 ust. 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ).

Tym samym rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że nie ujawnienie tego faktu w stosownym terminie skutkuje wznowieniem postępowania i możliwością wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto wykaz nieruchomości składa się właściwemu organowi podatkowemu co oznacza konieczność określenia tego właśnie organu z uwagi na pełnioną przez niego funkcję, jako adresata przyjmującego wykaz. O tym w jakiej roli występuje dany organ administracji decyduje zakres jego kompetencji w konkretnej sprawie a nie ogół posiadanych uprawnień.

Na koniec należy wskazać, że organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy w sprawie a wydając decyzję oparł się na tym materiale ustalając inne niż powołane w decyzji organu pierwszej instancji faktyczne przesłanki nakazujące wznowienie postępowania przy czym nie wywiązał się z obowiązku przewidzianego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i nie wyznaczył stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skoro w odwołaniu podatnik kwestionował moment ujawnienia się danej okoliczności w związku z obowiązkami wynikającymi z treści przepisów cytowanego rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.

Z tych względów wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a.) Sąd skargę uwzględnił, a na mocy art. 152 ustawy p.p.s.a. orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji. Sąd nie rozstrzygnął o kosztach postępowania z uwagi na brak wniosku strony w tym przedmiocie ( art. 209 i 210 § 1 ustawy p.p.s.a.).