Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 251/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1 i 2, art. 135, art. 174 pkt 1 i 2, art. 176, art. 183 § 1, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 64, art. 217 § 1 i § 2 pkt 2, art. 218 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 531 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1030
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. Spółki z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1326/12 w sprawie ze skargi M. P. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. P. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Prezesa Głównego Urzędu Miar 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1326/12 oddalił skargę M. P. Spółki z o.o. w K. (dalej: Spółka) na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar (dalej: Prezes GUM) z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. Spółka wystąpiła do Prezesa GUM o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. o przejęciu na zasadzie sukcesji uniwersalnej; art. 531 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1030), dalej: k.s.h. praw i obowiązków wynikających z treści zezwolenia udzielonego przez Prezesa GUM decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] na czas nieokreślony S. C. D. S. sp. z o.o. w S.-J. na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. Uzasadniając wniosek Spółka argumentowała, że stosownie do ustaleń planu podziału spółki S. C. D. S. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki tego podmiotu jako spółki dzielonej, więc dane w zakresie podmiotowym zawarte w zezwoleniu powinny zostać zaktualizowane na jej rzecz.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezes GUM po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2012 r., którym odmówił Spółce wydania zaświadczenia o przejęciu praw i obowiązków wynikających z zezwolenia z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]. Organ wyjaśnił, że nie prowadzi żadnych ewidencji i rejestrów dotyczących danych spółek prawa handlowego w zakresie ich łączenia, podziału i przekształcania, a przez to nie posiada żadnych danych co do podziału S. C. D. S. sp. z o.o. Skoro podstawą wniosku Spółki o wydanie zaświadczenia były przedstawione przez nią dane, nie były to dane będące w posiadaniu organu w myśl art. 218 § 1 k.p.a. A zatem wydanie zaświadczenia polegałoby na dokonaniu oceny prawnej zmian podmiotowych spółek, co w świetle art. 218 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalne.

W skardze do WSA w W. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Argumentowała, że do przejścia na spółkę zezwolenia doszło z mocy prawa na podstawie art. 531 § 2 k.s.h., a potwierdzeniem tego stanu rzeczy powinno być wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 217 i art. 218 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes GUM wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w tej sprawie.

Wyrokiem z dnia 11 października 2012 r. WSA w W. skargę oddalił.

Sąd I instancji wskazał, że na podstawie art. 531 § 1 k.s.h. spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem, wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału. Zgodnie z treścią art. 531 § 2 k.s.h. na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia, w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. W literaturze dotyczącej zagadnień sukcesji uniwersalnej w sferze prawa administracyjnego przyjmuje się zasadę ograniczonej sukcesji administracyjnoprawnej wynikającą z art. 531 § 2 k.s.h. Akt administracyjny wiąże tak długo, jak długo elementy decydujące o indywidualizacji aktu nie zostaną zmienione. Dlatego też bez wyraźnego przepisu prawa przejście praw i obowiązków administracyjnoprawnych byłoby niedopuszczalne. Przejście tych praw i obowiązków może ulec następującym ograniczeniom:

– przepis ustawy lub decyzja o udzieleniu koncesji, zezwolenia, ulgi, wyraźnie wyłączają przejście na sukcesorów;

– spółce przejmującej lub nowo zawiązanej przysługują tylko te prawa i obowiązki, które zostały jej przydzielone w planie podziału i pozostają w związku z przydzielonym w planie podziału składnikiem majątku spółki dzielonej;

– gdy koncesje i zezwolenia zostały udzielone instytucji finansowej, a organ koncesyjny zgłosił sprzeciw co do planu podziału (art. 531 § 6 k.s.h.); sukcesja nie dotyczy tych praw i obowiązków, które zostały przyznane (powstały) przed dniem 1 stycznia 2001 r.

W tej sprawie skarżąca Spółka powoływała się na obowiązek aktualizacji danych wynikający z art. 16d ust. 3a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1069), dalej: u.p.m. w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), dalej: u.s.t.c. obligujący do wskazania aktualnych danych podmiotu. Stosownie do treści art. 16d ust. 3a u.p.m. przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, jest obowiązany zgłaszać Prezesowi wszystkie zmiany danych, o których mowa w art. 16c ust. 3 i 4, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Art. 6 ust. 1 u.s.t.c. stanowi, że prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw lub sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji wymaga uzyskania zezwolenia. W myśl ust. 2 tego przepisu Prezes GUM, w trybie decyzji, wydaje zezwolenie na wniosek przedsiębiorcy lub innej jednostki. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 u.s.t.c. wniosek powinien zawierać:

1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy;

1a) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie zakresu świadczenia usług;

4) wskazanie miejsca świadczenia usług.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca Spółka powstała przez wydzielenie organizacyjne i finansowe z S. C. D. S. sp. z o.o. jako spółki dzielonej, a więc stała się nową osobą prawną. Oznacza to, że w takiej sytuacji faktycznej i prawnej art. 16d ust. 3a u.p.m. w zw. z art. 6 ust. 3 u.s.t.c. nie mają zastosowania. Obowiązek aktualizacji danych wynikający z powołanych wyżej przepisów dotyczy jedynie S. C. D. S. sp. z o.o. jako spółki tzw. starej, czyli dzielonej. Natomiast, jeżeli w wyniku podziału dokonanego zgodnie z art. 531 k.s.h. wyodrębniono nową osobę prawną, wymaga to wydania decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym, zaś domaganie się w takiej sytuacji wydania zaświadczenia nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Sąd podkreślił w tym kontekście, że z uwagi na pewność obrotu wydanie deklaratoryjnej decyzji administracyjnej jest niezbędne, a ograniczenie się organu do wydania zaświadczenia jest niewystarczające, ponieważ postępowanie o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony.

Sąd I instancji podzielił także stanowisko Prezesa GUM, że przedłożenie przez skarżącą Spółkę kserokopii dokumentów takich jak: ogłoszenie o podziale spółki S. C. D. S. oraz odpis KRS spółki M. P. nie daje podstawy do przyjęcia, że dokumenty te znajdowały się w posiadaniu organu w rozumieniu art. 217 w zw. z art. 218 k.p.a.

W tym stanie rzeczy WSA w W. przyjął, że zaskarżone postanowienia wydano zgodnie z prawem.

II

Skargę kasacyjną złożyła Spółka.

Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ewentualnie o uchylenie wyroku i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Wnosząca skargę kasacyjną działając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego:

1. art. 531 § 2 k.s.h. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że przejście na spółkę przejmującą z dniem podziału wszelkich praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej na podstawie tego przepisu oznacza, że konieczne jest wydanie decyzji o charakterze deklaratoryjnym w celu potwierdzenia, że do takiego przejścia doszło;

2. art. 2 ust. 4 w zw. z art. 16d ust. 3a u.p.m. w zw. z art. 6 ust. 3 u.s.t.c. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie przez Sąd, że z uwagi na to, że doszło do wydzielenia spółki skarżącej na podstawie art. 528 i nast. k.s.h., wyżej wymienione przepisy nie mają zastosowania, gdyż obowiązek aktualizacji danych przez Prezesa GUM dotyczy jedynie S. C. D. S. sp. z o.o. jako spółki tzw. starej;

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 pkt 1 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepisy te nie zostały przez Sąd zastosowane w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym ich zastosowanie w ten sposób, że Sąd nie uchylił zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia, podczas gdy zostały one wydane z ewidentnym naruszeniem:

1. art. 217 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że przedłożenie przez skarżącą dokumentów aktualizacyjnych Prezesowi GUM i posiadanie ich przez ten organ nie daje podstawy do przyjęcia, że dokumenty te znajdowały się w posiadaniu organu w rozumieniu tychże artykułów, a co za tym idzie brak było podstaw do wydania zaświadczenia;

2. art. 134 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie możliwe jest wydanie przez organ administracji publicznej decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej przejście praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej na spółkę skarżącą powstałą na podstawie podziału dokonanego na podstawie art. 528 i nast. k.s.h. w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje Prezesowi GUM uprawnienia do wydania takiej decyzji, a ponadto o takim przejściu wprost stanowi art. 531 § 2 k.s.h.

Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ w u.p.m. ani w u.s.t.c., ani w k.s.h. nie ma ograniczeń co do przejścia na spółkę wydzieloną zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. Również w treści samej decyzji nie wprowadzono ograniczeń odnośnie jej przenoszenia.

Wnosząca skargę kasacyjną stanęła na stanowisku, że skoro u.s.t.c. nie zawiera przepisów normujących aktualizację danych podmiotu, któremu udzielono zezwolenia, wymienionych w art. 6 ust. 3 tej ustawy, zastosowanie powinien znaleźć odpowiednio art. 16d ust. 3a u.p.m. Zatem w przypadku zmiany danych podanych we wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca powinien zgłosić na piśmie Prezesowi GUM wszystkie zmiany tych danych, a Prezes powinien je gromadzić. Uznanie, że Prezes GUM nie jest prawnie zobowiązany do prowadzenia rejestru obejmującego dane wskazane w art. 6 ust. 3 u.s.t.c. oraz ich zmiany, stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego, czyli art. 2 ust. 4 w zw. z art. 16d ust. 3a u.p.m. w zw. z art. 6 ust. 3 u.s.t.c. Prezes GUM, jako podmiot wydający zezwolenie na prowadzenie warsztatu musi prowadzić rejestr zezwoleń, chociażby w celach kontrolnych.

W ocenie skarżącej kasacyjnie odmowa wydania żądanego zaświadczenia przez Prezesa GUM, pomimo że posiadał on aktualne dane podmiotu przejmującego zezwolenie stanowiła naruszenie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spółka dostatecznie uzasadniła wydanie zaświadczenia. Ponadto zdaniem skarżącej spółki nie ma żadnego przepisu prawa, który by nakładał na Prezesa GUM obowiązek wydawania decyzji potwierdzających ich przejście z mocy prawa na inny podmiot. Przeciwne uznanie Sądu I instancji narusza konstytucyjną zasadę działania organów na podstawie i w granicach prawa.

Do przejścia na Spółkę zezwolenia doszło z mocy prawa na podstawie art. 531 § 2 k.s.h., a potwierdzeniem tego stanu rzeczy powinno być wydanie zaświadczenia w myśl art. 217 i art. 218 k.p.a.

Prezes GUM skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem istnieją podstawy do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna Spółki została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W takich przypadkach Sąd II instancji jest zobowiązany w pierwszej kolejności dokonać oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż ocena sposobu kontroli dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie prawidłowości stosowania przez organy prawa materialnego jest możliwa tylko w sytuacji ustalenia, że sąd rozpoznając skargę nie naruszył przepisów formalnych.

Skarga kasacyjna Spółki jest nieuzasadniona.

Strona skarżąca kasacyjnie pośród zarzutów wskazuje na naruszenie przez wyrok WSA w W. art. 145 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Zdaniem Spółki naruszenie tych przepisów polega na ich niewłaściwym zastosowaniu, czyli nieuwzględnieniu skargi w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne spawy jednoznacznie wskazywały na wadliwość postanowień Prezesa GUM, a to powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Takim działaniem wyrok WSA w W. naruszył treść art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., gdyż zaaprobował stanowisko Prezesa GUM, zgodnie z którym ten organ nie posiadał stosownych dokumentów, które stanowiłby podstawę do wydania zaświadczenia potwierdzającego przejście na Spółkę zezwolenia uprawniającego do działalności w zakresie legalizacji tachografów na skutek wydzielenia Spółki z podmiotu pierwotnego, czyli S. C. D. S. sp. z o.o. Wychodząc z tego naruszenia Spółka wskazała także na naruszenie art. 134 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 64 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP polegające na przyjęciu, że w sprawie Spółki możliwe jest wydanie decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej przejście na Spółkę uprawnień wynikających z zezwoleń przysługujących Spółce macierzystej i, że podstawą takiej decyzji może być art. 531 § 2 k.s.h.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu stwierdzić należy, że jest on nietrafny, przy czym NSA podkreśla, że brak usprawiedliwienia prawnego dla tego zarzutu znajduje oparcie w kilku przyczynach. Główna kwestia wiąże się z formalną poprawnością zarzutu. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Z treści art. 176 p.p.s.a. wynika, że ma ona spełniać warunki pisma procesowego, a nadto wskazywać skarżone orzeczenie i zakres jego zaskarżenia oraz ma powoływać podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Wreszcie ma zawierać wniosek co do sposobu orzekania przez Sąd II instancji. Judykatura przyjmuje, że wskazane elementy skargi kasacyjnej są przesłankami konstytuującymi ten środek prawny, przy czym dopuszcza, że strona może wadliwie określić podstawy kasacyjne, bez powołania właściwych przepisów p.p.s.a. o ile z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywieść jaki jest zakres i rodzaj stawianych zarzutów. W przypadku, gdy tych właściwości skargi kasacyjnej nie można ustalić, Sąd II instancji nie ma podstaw do rozpoznania skargi, gdyż nie może domniemywać zakresu i podstaw kontroli wyroku objętego taką skargą (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1).

W rozpoznawanej sprawie Spółka buduje zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania przez wskazanie naruszenia art. 145 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 tej ustawy. NSA musi stwierdzić, że art. 145 p.p.s.a. nie ma jednostki redakcyjnej wskazanej w zarzucie skargi. Przepis ten składa się z dwóch paragrafów, a paragraf pierwszy jest podzielony na trzy punkty, z czego w punkcie pierwszym wyszczególniono trzy podpunkty. Zatem poprawne skonstruowanie zarzutu powinno polegać na wskazaniu numeru artykułu, jego paragrafu, punktu i ewentualnie podpunktu. Skarga kasacyjna tego wymagania nie spełnia, co więcej z treści uzasadnienia również nie da się wywnioskować o jakie naruszenie chodzi autorowi skargi kasacyjnej. W tych warunkach NSA nie może dokonać kontroli wyroku WSA w W. z punktu widzenia zarzutu wskazanego jako trzeci w treści skargi. Z tego też względu nie może wypowiedzieć się co do naruszenia przez wyrok Sądu I instancji dyspozycji art. 135 p.p.s.a., gdyż zarzut niezastosowania ustawą przewidzianych środków do usunięcia naruszenia prawa wymaga w pierwszej kolejności wskazania jakie środki powinien WSA w W. stosować, a tych skarga nie określa. Wreszcie zauważyć należy, że kwestionowanie wyroku z punktu widzenia treści art. 134 p.p.s.a. także wymaga wskazania konkretnego przepisu, a więc paragrafu w tym przepisie zwłaszcza, że art. 134 § 1 p.p.s.a. odnosi się do granic rozpoznania skargi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a art. 134 § 2 p.p.s.a. związany jest z zakresem wyrokowania. Sąd w postępowaniu pierwszoinstacyjnym może naruszyć obie normy, ale to od strony wnoszącej skargę kasacyjną prawo wymaga, by wskazała, która z nich została naruszona i jakie są tego skutki. Skarga kasacyjna Spółki nie spełnia tych warunków, zatem i z tego powodu zarzut jest nieuzasadniony. Na marginesie wskazać należy, że Sąd I instancji poprawnie zastosował treść art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. Organ jest zobowiązany wydać zaświadczenie dla osoby, która żąda urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego ze względu na swój interes prawny, ale tylko w przypadku, gdy potwierdzenie faktów lub prawa wynika z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W rozpoznawanej sprawie Prezes GUM nie posiada i nie prowadzi dokumentacji, która dawałaby podstawę do wydania zaświadczenia żądanego przez Spółkę. Podstawą do wydania zaświadczenia może być tylko taka dokumentacja (ewidencja, rejestr, itp.), którą organ prowadzi w ramach ustawowego obowiązku, a nie ta którą może uzyskać od osób trzecich. Zatem Sąd I instancji prawidłowo ocenił odmowę wydania zaświadczenia i w ten sposób wyrok nie narusza prawa. Natomiast zbędne są te motywy uzasadnienia, które nie odnoszą się do interpretacji art. 217 i art. 218 k.p.a. W ocenie NSA uzasadnienie wyroku w tym zakresie nie odpowiada prawu, ale ta okoliczność nie była przedmiotem zarzutu kasacyjnego przez wskazanie wadliwości samego uzasadnienia i dlatego nie może być poddana kontroli.

Zdaniem NSA nietrafne są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 531 § 2 k.s.h., zgodnie z którą przejście na Spółkę uprawnień publicznoprawnych wymaga wydania deklaratoryjnej decyzji oraz, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 2 ust. 4 w zw. z art. 16d ust. 3a u.p.m., w sytuacji gdy Spółka powstała na skutek wydzielenia z podmiotu, który posiadał stosowne uprawnienia publicznoprawne, zatem Spółka jest następcą takiego podmiotu i te uprawnienia powinny jej przysługiwać w stosownym zakresie wynikającym z działań przekształceniowych.

Wskazane zarzuty naruszenia prawa materialnego są uchybione, gdyż przedmiotem postępowania, w którym zapadł skarżony wyrok była odmowa wydania zaświadczenia. Tak wyznaczony zakres sprawy wykluczał możliwość stosowania przepisów wskazanych w zarzucie kasacyjnym. Sprawa rozpoznawana przez Sąd I instancji wyznaczona była treścią art. 217 i art. 218 k.p.a., bo to są przepisy regulujące problematykę zaświadczeń. Zatem w tym postępowaniu organ i Sąd I instancji stosowały tylko te przepisy, a skoro tak, to nie mogły naruszyć tych norm, których nie stosowały i stosować nie mogły, nawet jeżeli Sąd I instancji podnosi w uzasadnieniu te wątki, które związane są z tymi regulacjami. Zaistnienie tej sytuacji wskazywać może na wadliwość uzasadnienia, a nie na stosowanie tych przepisów, a co się z tym wiąże, możliwość oceny poprawności wyroku z punktu widzenia ich wadliwego stosowania. NSA podkreśla, że zarzut naruszenia prawa materialnego ma także wskazywać te przepisy p.p.s.a., które naruszył Sąd I instancji w procesie sprawowanej kontroli. Skarga kasacyjna nie powołuje tych regulacji.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. NSA oddalił skargę kasacyjną, gdyż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia wyroku. Kontrolowany wyrok nie narusza prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.