Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3538/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Z. P. kwotę 171 zł (słownie: sto siedemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalił wobec Z. P. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego (podatek od nieruchomości 4116 zł, podatek rolny 158 zł, podatek leśny 0 zł) na 2009 rok w kwocie 4274 zł od nieruchomości położonej w W., działki nr ew. [...], [...] z obrębu [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], [...], [...] z obrębu [...]. Do opodatkowania przyjęto: grunty pozostałe o powierzchni 52 + 2954 m2 + 6495 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 435 m2 + 150 m2 , lasy 0,172 ha, użytki rolne 1,6912 ha (hektarów przeliczeniowych opodatkowanych 1,0825).

W uzasadnieniu opisano stan faktyczny sprawy oraz wskazano przesłanki merytoryczne i prawne, którymi kierował się Prezydent m. W. podejmując rozstrzygnięcie. W szczególności wskazano, iż powierzchnię użytkową i rodzaj budynków ustalono na podstawie oświadczenia podatnika z 2005 r. oraz ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy z mocy zapisu art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przy ustalaniu wiążą dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym. Dane zawarte w tej ewidencji są wiążące dla organu podatkowego, który nie jest władny do ich kwestionowania czy korygowania. Nie ma zastosowania zasada wpisu z datą wsteczną to jest zmiany uwidocznione w ewidencji mają wpływ na wysokość podatku od daty wprowadzenia zmian. W roku 2007 działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] stanowiły grunty rolne o powierzchni 2,3407 ha. W dniu 19 października 2007 r. nastąpiła zmiana ich klasyfikacji. Działka nr [...] od tej pory stanowi tereny mieszkaniowe B i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką dla gruntów pozostałych, część działki nr [...] o powierzchni 0,172 ha stanowi lasy, działka nr [...] stanowi tereny rekreacyjno-wypoczynkowe Bz, działka nr [...] stanowi drogi. Nie jest drogą publiczną, dlatego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Drzewostan na działce nr [...] nie przekracza wieku 40 lat i podlega zwolnieniu z podatku leśnego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682, z późn. zm.) – dalej: "ustawa o podatku leśnym". Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm.) – dalej: "u.p.o.l.", zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Ponieważ budynki te znajdują się na działce nr [...], od 19 października 2007 r. przestały być położone na gruntach rolnych i zaczęły podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynki pozostałe.

Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. Nie zgodziła się z opodatkowaniem posiadanego przez nią gruntów i zmianami ich klasyfikacji. W jej ocenie postępowanie powinno być zawieszone do czasu rozpatrzenia wniosku o korektę zapisów w ewidencji. Zmiana ta zakończyła się tylko w odniesieniu do działki nr [...] i zastosowano prawidłowe wyliczenie w podatku za rok 2011. Termin realizacji wniosku Strony w zakresie działek nr [...] i [...] jest możliwy w połowie roku 2011. Działki te zostały zatem wpisane do rejestru bez podstawy prawnej i podatek od nich strona kwestionuje. Kto i jaki miał interes że wystąpił z wnioskiem o podział nieruchomości i fikcyjne przekwalifikowanie tych działek. Powinny być nadal opodatkowane podatkiem rolnym. Kwalifikacje gruntów i budynków można uznać za błędną, ponieważ Prezydent m. W. oparł ją na podstawie rejestru gruntów niezgodnego ze stanem faktycznym. Można odejść od zapisów ewidencji jeżeli są niezgodne ze stanem faktycznym. Niemal w tej samej sprawie toczyło się już postępowanie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przyznało Stronie rację.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości podatku rolnego oraz wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, iż ustaliło wysokość podatku rolnego na 151 zł oraz kwotę łącznego zobowiązania pieniężnego na 4267 zł.

SKO w W. w uzasadnieniu powołało się na teść art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w roku 2009, art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 ustawie o podatku leśnym, art. 1, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, z późn. zm.) – dalej: "ustawa o podatku rolnym". Wskazało, że w październiku 2007 r. część gruntu przy ul. N. w W. została przeklasyfikowana z gruntów rolnych na tereny mieszkaniowe, lasy, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe i drogi. Jak słusznie zauważył Prezydent m. W., organy podatkowe nie są właściwe do kwestionowania i korygowania zapisów w ewidencji gruntów. Już od wielu lat w orzecznictwie sądów administracyjnych, jako przeważający, można przyjąć pogląd o decydującej (przesądzającej) roli zapisów z ewidencji gruntów i budynków, m.in. do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości gruntowych, w tym także do podatku rolnego (m. in. wyroki NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, WSA w Białymstoku z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 320/08, WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 51/08). Chociaż pojawiają się też głosy w piśmiennictwie fachowym, iż ewidencja gruntów i budynków z definicji skazana jest na nieaktualność, ponieważ rejestruje zdarzenia, które zaistniały wcześniej. Możliwość kwestionowania danych zawartych w ewidencji dotyczy w niektórych przypadkach danych podmiotowych (to jest określenia właścicieli innych niż figurujących w ewidencji gruntów czy posiadaczy samoistnych gruntów "prywatnych" - por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 903/09, istnienie decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej - por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2957/05). SKO w W. zatem nie uwzględniło argumentu Strony o możliwości odejścia od zapisów w ewidencji gruntów. Kolegium nie jest również uprawnione do badania, kto zdecydował o zmianie klasyfikacji niektórych gruntów należących do Strony. Ewidencje przez dłuższy okres nie są zmieniane, bądź też przy ich aktualizacji popełniane są błędy. W takich sytuacjach zawsze powinno się uruchamiać procedury weryfikacyjne. W analizowanej sprawie taką procedurę Skarżąca uruchomiła i już częściowo zakończyła się ona sukcesem. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie dotyczącym zakwalifikowania określonego użytku gruntowego do wyłączonych spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości, np. użytków rolnych lub lasów i budynków nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.) wywołuje skutki podatkowe w podatku od nieruchomości wyłącznie na przyszłość, to jest z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji i wobec tego pozostaje ona bez wpływu na istnienie obowiązku podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 570/08). Zmiana klasyfikacji części nieruchomości z powrotem na grunt rolny została dokonana w kilka lat po roku 2009 i nie mogła zostać uwzględniona przy obliczaniu podatku za rok 2009. Ponieważ, jak wskazano wyżej, ewentualne dalsze zmiany zapisów w ewidencji gruntów, będą wiązać organy podatkowe dopiero od ich wprowadzenia, nie ma możliwości zawieszenia postępowania podatkowego dotyczącego roku 2009 do czasu rozpatrzenia przez organy nadzoru geodezyjnego i kartograficznego wszystkich wniosków Strony. Grunt sklasyfikowany jako droga słusznie został opodatkowany podatkiem od nieruchomości, ponieważ podlegał temu podatkowi jako grunt niezajęty pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.o.p.l.). Zmiana klasyfikacji gruntów została ujawniona w ewidencji gruntów w październiku 2007 r. Wywołała ona skutki podatkowe od listopada 2007 r. Nie zmieniła się powierzchni budynków ani ich przeznaczenie, jednakże ze względu na utratę charakteru rolnego przez działkę, na której się znajdowały, budynki gospodarcze przestały być zwolnione z podatku od nieruchomości jako budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.o.p.l.) ponieważ grunt klasyfikowany jako B nie jest gruntem gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym (Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.). Powierzchnię budynków znajdującej się na opodatkowanej nieruchomości podała Strona w złożonych kilka lat temu informacjach o gruntach, o lasach i o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Brak jest danych świadczących, iż powierzchnia budynków uległa zmianie. Bez znaczenia dla sprawy są decyzję wydawane przez SKO w W. wcześniej, ponieważ dotyczą innych lat, w których stan faktyczny i prawny nieruchomości był inny.

SKO w W. jednak zwróciło uwagę, że przy wyliczeniu wysokości podatku rolnego w tabeli na drugiej stronie uzasadnienia decyzji doszło do błędu rachunkowego, który wywarł wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. W rubryce "kwota należna" dla wiersza "użytki rolne ha przeliczeniowe op." wpisano 151,01 (zł), natomiast w wierszu 12 "razem podatek rolny" powtórzono tę kwotę jako 158 zł, a zatem zawyżono wysokość podatku rolnego o 7 zł. Wysokość podatku rolnego powinna wynosić 151 zł. Oznacza to również mniejszą o 7 zł wysokość łącznego zobowiązania podatkowego, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji w tym zakresie i ustalenie wysokość zobowiązania podatkowego na 4267 zł.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO w W. z dnia [...] października 2011 r.

Skarżąca stwierdziła, że decyzja SKO w W. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta m. W. powinny być uchylone, ponieważ organy przyjęły za podstawę wymiaru podatku dane z ewidencji gruntów i budynków, które nie odpowiadają stanowi faktycznemu.

Strona jednocześnie wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Skarżąca pismami z dnia 16 stycznia 2012 r. oraz 29 sierpnia 2012 r. poparła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd na wstępie wskazuje, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, – dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z powyższą zasadą Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej Skarżącej (zakaz reformationis in peius). Przenosząc wskazane powyżej kryteria oceny zaskarżonej decyzji na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje naruszały przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu jest oparcie rozstrzygnięć w sprawie podatkowej o dane z ewidencji gruntu, których poprawność podatnik kwestionuje. Skarżąca uważa, iż nie powinna być obciążana podatkiem ze względu na okoliczność, iż dane tam zawarte, a dotyczące rodzajów użytków gruntowych nie odpowiadały bądź nie odpowiadają stanowi faktycznemu.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika , że podstawą zastosowania i wymiaru podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s. 163). Skutkiem tego organy podatkowe, ustalając podatki zasadniczo nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej "Ordynacja podatkowa", dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków ma niewątpliwie walor "dokumentu urzędowego", a zatem dane w niej zawarte powinny stanowić podstawę do wymierzania podatku od nieruchomości. Stąd też wymiar podatku od nieruchomości powinien być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Jednakże zgodnie z § 3 powołanego wyżej przepisu Ordynacji podatkowej dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (art. 194 § 1 i 2). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94 (OSS 1994, nr 4-5, s. 164) stwierdził, że w przypadku gdy skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, najpierw powinien wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.

Należy zwrócić uwagę, iż w cytowanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej organu podatkowego na skutek zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowane wyżej stanowisko NSA i stwierdza tym samym, iż błędne jest prezentowane w decyzji organu odwoławczego jako bezwarunkowe twierdzenie, że " ... dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie dotyczącym zakwalifikowania określonego użytku gruntowego (...) wywołuje skutki podatkowe (...) wyłącznie na przyszłość, to jest z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji ...". Należy bowiem mieć na uwadze, że art. 20 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, iż ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

Wymienione powyżej dane determinują wymiar podatków zgodnie z art. 21 ust. 1 powołanej ustawy, jednakże prawidłowość tego wymiaru następuje wyłącznie w sytuacji, gdy dane te odpowiadają stanowi faktycznemu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2002 r. sygn. akt III SA 2060/01, w którym stwierdzono, iż dane z ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego mogą stanowić dokument wyjściowy dla ustalenia podstawy opodatkowania, ale wyłącznie w przypadku, gdy są zgodne ze stanem faktycznym (LEX nr 529507).

W toku postępowania podatkowego strona stosownie do art. 194 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa może powołać dowód przeczący poprawności (zgodności ze stanem faktycznym) danych, o których wyżej mowa, a organ podatkowy zgodnie z art. 180 § 1 tej ustawy ma obowiązek taki dowód dopuścić.

W przedmiotowej sprawie w toku postępowania podatkowego Skarżąca powoływała okoliczność korekty danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...] w zakresie rodzajów użytków gruntowych, która została ujawniona 10 września 2010 r. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże organy podatkowe, nie wyjaśniając przyczyn wzmiankowanej korekty, przyjęły a priori, iż nie ma ona wpływu na wymiar podatku za 2009 r. Natomiast Skarżąca w toku postępowania sądowoadministracyjnego przedstawiła zaświadczenie Prezydenta Miasta W. z 16 grudnia 2011 r. , z którego wynika, że korekta ta była wynikiem wcześniejszej błędnej oceny stanu faktycznego przez wykonawcę modernizacji. To natomiast oznacza, że informacje zawarte w ewidencji gruntów w okresie od 19 października 2007 r. do 10 września 2010 r. nie odpowiadały stanowi faktycznemu i jako takie nie mogły stanowić prawidłowej podstawy wymiaru podatków.

W niniejszej sprawie mimo, iż korekta danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...] została dokonana przed wydaniem w sprawie decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji i z oczywistych względów przyczyna tej korekty była znana przez organ, który jej dokonał, okoliczność ta nie została należycie wyjaśniona, czym organy podatkowe w ocenie Sądu naruszyły art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie Sąd zauważa, iż z powołanego wyżej zaświadczenia Prezydenta Miasta W. z 16 grudnia 2011 r. wynika także to, że "... wpisy ewidencji gruntów i budynków dotyczące użytków gruntowych dla działek nr [...] (Bz) i [...] (dr) z obrębu [...]w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 13 grudnia 2011 r. były wykazane w oparciu o niewłaściwe dokumenty, wobec czego bezpodstawne oraz, że nie były zgodne ze stanem faktycznym". Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowy I instancji winien będzie ocenić skutki przedstawionej wyżej informacji.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia naruszenia prawa procesowego dotyczącego ogólnych zasad postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.