Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2761/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  87  ust.  1,  art.  93  ust.  3,  art.  17
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską
article: art. 107  ust.  1,  art.  108
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
article: art. 40c  ust.  5 ,  art.  40 f - 40 h,  art.  13b  ust.  1
journal: Dz.U. 2007 nr 231 poz 1702
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych - tekst jednolity.
article: art. 37  ust.  2  pkt  1
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.
article: art. 7,77  par.  1,  art.  6,8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Protokolant - st. sekr. sąd. Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi R. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków z tytułu dopłat; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. (zwanego dalej: stroną lub skarżącym) jest decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego (zwanego dalej Prezesem ARR, organem odwoławczym lub II instancji) nr [...] z [...] października 2013r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. (zwanego dalej Dyrektorem ARR lub organem I instancji) nr [...] z [...] września 2013r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków z tytułu dopłat.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z [...] czerwca 2013 r. skarżący zwrócił się o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie. We wniosku oświadczył, iż w okresie 3 lat podatkowych (2011-2013) otrzymał pomoc de minimis w rolnictwie w wysokości 1.626,75 EUR od Dyrektora ARR. W związku z powyższym organ I instancji decyzją o nr [...] z [...] lipca 2013 r. przyznał stronie dopłatę w wysokości 23.872 zł o równowartości 5.623,16 EUR.

W wyniku uzyskanej informacji od Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. ustalono, że decyzją nr [...] z [...] czerwca 2012 r. przyznano stronie pomoc de minimis w rolnictwie w wysokości 6.659 zł, stanowiącą równowartość 1.561,50 EUR z tytułu szkód powstałych w wyniku ujemnych skutków przezimowania w okresie zimowym 2011/2012.

W związku z powyższym Dyrektor ARR postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. wszczął postępowanie dotyczące odzyskiwania kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych środków przyznanych decyzją z [...] lipca 2013 r. Następnie decyzją z [...] września 2013r. organ I instancji stwierdził, że kwota 23.872 złotych przyznana decyzją z [...] lipca 2013r. stanowi kwotę nienależnie pobranych środków i podlega zwrotowi wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w okresie 3 lat podatkowych skarżący otrzymał pomoc o charakterze pomocy de minimis w rolnictwie o łącznej wartości 37.295 zł stanowiącą równowartość 8.811,41 EUR, przyznaną 3 decyzjami: 1) nr [...] z [...] września 2012 r. w wysokości 6 764 zł (równowartość 1 626,75 EUR); 2) nr [...] z [...] czerwca 2012 r. w wysokości 6.659 zł (równowartość 1 561,50 EUR); 3) nr [...] z [...] lipca 2013 r. w wysokości 23. 872 zł (równowartość 5 623,16 EUR). Pomoc ta przekroczyła limit w wysokości 7.500 EUR wskazany w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. UE L z 2007r., nr 337, s. 35, ze zm. dalej: "rozporządzenie nr 1535/2007"). W związku z powyższym kwota 23.872 zł przyznana decyzją z [...] lipca 20013r. stanowi kwotę nienależnie pobranych środków i podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej dla odsetek od zaległości podatkowych liczonych od dnia [...] sierpnia 2013r.

Prezes ARR w wyniku rozpoznania odwołania zaskarżoną decyzja z [...] października 2013r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora ARR z [...] września 2013r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący składając wniosek z [...] czerwca 2013 r. oświadczył, iż w latach 2011-2013 otrzymał jedynie pomoc udzielona przez Dyrektora ARR w P. Dlatego też, na podstawie tego oświadczenia Dyrektor ARR decyzją z [...] lipca 2013 r. przyznał dopłatę w wysokości 23 872 zł, która według wówczas posiadanej wiedzy przez organ nie przekraczała limitu 7 500 EUR.

Zatajenie przez stronę informacji o otrzymaniu pomocy de minimis w rolnictwie od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, spowodowało przyznanie przez organ I instancji dopłaty w ww. wysokości, co skutkowało tym, że producent rolny w 2013 r. otrzymał pomoc de minimis w rolnictwie w wysokości przekraczającej limit pomocy 7 500 EUR, tj. pomoc o łącznej wysokości 8 811,41 EUR.

Organ II instancji, powołując się na art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1535/2007 oraz stanowisko Komisji Europejskiej zawarte w piśmie z [...] sierpnia 2008 r., AGR 20883 stanął na stanowisku, że jeżeli przyznana, pomoc przekroczy próg pomocy de minimis, to cała kwota pomocy podlega zwrotowi, a nie tylko jej część przekraczająca próg.

W związku z powyższym stwierdził, że Dyrektor ARR, po uzyskaniu informacji o pomocy de minimis przyznanej skarżącemu decyzją z [...] czerwca 2012 r., słusznie zażądał zwrotu całej kwoty dopłaty udzielonej na podstawie swojej decyzji z [...] lipca 2013 r., tj. 23 872,00 zł stanowiącej równowartość 5 623,16 EUR.

Pismem z [...] listopada 2013r., uzupełnionym pismami z [...] i [...] stycznia 2014r. skarżący złożył skargę na decyzję Prezesa ARR z [...] października 2013r. Skarżący powołując się na art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1535/2007 wskazał, że Agencja Rynku Rolnego miała obowiązek sprawdzić wielkość uzyskanej przez niego pomocy de minimis w ocenianym okresie. Zdaniem skarżącego, gdyby organ wywiązał się ze swoich obowiązków określonych przepisami art. 7 i 77 § 1 a także 6 i 8 k.p.a., to pomoc jaką otrzymałby skarżący byłaby pomniejszona o otrzymaną pomoc z ARiMR. W związku z powyższym strona stoi na stanowisku, że zwrot nadmiernie pobranej dotacji winien dotyczyć tylko części przekraczającej limit 7.500 EUR.

Zdaniem strony kara jaką ma zapłacić jest niewspółmierna do stwierdzonej winy zwłaszcza, że organ wydający decyzje nie sprawdził w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz przed wydaniem decyzji nie poczekał na odpowiedź z ARiMR na zadane pytanie.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARR podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przyznana skarżącemu pomoc w wysokości 23.872 złotych, podlega zwrotowi w całości, czy też tylko w części przekraczającej limit 7.500 EUR.

Zdaniem skarżącego winien on dokonać zwrotu nadmiernie pobranej dotacji tylko w części przekraczającej limit 7.500 EUR. Natomiast organ odwoławczy stoi na stanowisku, że skarżący winien zwrócić całą kwotę otrzymaną decyzją z [...] lipca 2013r.

Zdaniem Sądu prawidłowo stanowisko prezentuje organ w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska (Dz.U. z 2004r., nr 90, poz. 864/2, dalej: “TWE") z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Podobny zapis zawiera art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004r., nr 90, poz. 864/2, dalej: “TFUE").

Jednakże na mocy odrębnych przepisów unijnych ustalono wyjątki od powyższej zasady i wskazano kiedy określona pomoc może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. W myśl pkt 6 i 7 preambuły rozporządzenia Rady (WE) Nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczącego stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa (Dz. Urz. UE L z 14 maja 1998 r., nr 142 s. 1, ze. zm. – dalej: "rozporządzenie nr 994/98") wskazano, że jest właściwym aby Komisja, przyjmując przepisy wyłączające kategorie pomocy z obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 93 ust 3 Traktatu (Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska (Dz.U. z 2004r., nr 90, poz. 864/2, dalej: “TWE"), określiła cel pomocy, kategorie beneficjentów i progi ograniczające pomoc podlegającą wyłączeniu, zasady regulujące kumulację pomocy i warunki monitorowania w celu zapewnienia zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem. Jest właściwym, aby umożliwić Komisji, przy przyjmowaniu przez nią przepisów wyłączających niektóre kategorie pomocy spod obowiązku zgłoszenia określonego w art. 93 ust. 3 Traktatu, dołączenie dalszych szczegółowych warunków w celu zapewnienia zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem (pkt 7).

Ponadto art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 994/98 stanowi, że Komisja może, w drodze rozporządzenia przyjętego zgodnie z procedurą określoną w art. 8 niniejszego rozporządzenia, postanowić, że uwzględniając rozwój i funkcjonowanie wspólnego rynku, niektóre kategorie pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 92 ust. 1 i w związku z tym zostają wyłączone z procedury zgłoszenia przewidzianej w art. 93 ust. 3, pod warunkiem że pomoc przyznana temu samemu przedsiębiorstwu w ciągu danego okresu nie przekroczy pewnej stałej wielkości.

Przepis art. 93 ust.3 TWE otrzymał na mocy artykułu 12 Traktatu z Amsterdamu zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nim akty (Dz.U. z 2004r., nr 90, poz. 864/31) nową numerację, zgodnie z tabelą ekwiwalencyjną zamieszczoną w Załączniku do tego Traktatu, stanowiącym jego integralną część i tak art. 93 ust. 3 to art. 88 ust. 3, a art. 92 to odpowiednio art. 87, a art. 8 to art. 17 TWE.

Realizując ww. delegację Komisja wydała rozporządzenie nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1535/2007 za niespełniającą wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i tym samym za zwolnioną z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu, uważa się pomoc, która spełnia warunki określone w ust. 2-7 niniejszego artykułu.

Ust. 2 art. 3 rozporządzenia nr 1535/2007 stanowi, że łączna kwota pomocy de minimis przyznana jednemu przedsiębiorstwu nie może przekraczać 7.500 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Pułap ten stosuje się bez względu na formę pomocy i jej cel. Okres, który należy wziąć pod uwagę, ustala się poprzez odniesienie do lat podatkowych stosowanych przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim.

Jeśli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie może ona być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu. W takim przypadku nie można ubiegać się o objęcie zakresem niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego rodzaju środka pomocy, ani w chwili przyznania takiej pomocy ani później.

Maksymalna skumulowana kwota pomocy de minimis przyznanej przedsiębiorstwom sektora produkcji rolnej przez państwo członkowskie w okresie trzech lat podatkowych nie przekracza wartości określonej w załączniku (art.. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1535/2007).

Należy również wyjaśnić, że oprócz przepisów unijnych mających zastosowanie w sprawie także ustawodawca krajowy doprecyzował przepisy dotyczące pomocy de minimis. Dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mające charakter pomocy de minimis w rolnictwie są przyznawane przez Agencję Rynku Rolnego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (tekst jednolity Dz. U. z 2012, poz. 633, ze zm., dalej: "ustawa o ARR").

Zgodnie z art. 40c ust. 5 ustawy o ARR dopłaty mają charakter pomocy de minimis w rolnictwie i są udzielane zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, z zastrzeżeniem art. 40f-40h.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 59 poz. 404 ze zm.) podmiot ubiegający się o pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat obrotowych, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis w rolnictwie otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.

Po przedstawieniu podstaw prawnych mających zastosowanie w sprawie w pierwszej kolejności należy podkreślić, że bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 4 ust 2 rozporządzenia nr 1535/2007, który stanowi, że Państwo członkowskie przyznaje pomoc de minimis dopiero po sprawdzeniu, czy nie spowoduje ona, że łączna kwota pomocy de minimis otrzymanej przez przedsiębiorstwo w referencyjnym okresie składającym się z bieżącego roku podatkowego i dwóch poprzedzających lat podatkowych, przekroczy pułapy ustalone w art. 3 ust. 2 i 3.

Trzeba bowiem podkreślić, że przepis ten skierowany jest do Państwa członkowskiego i nakłada na nie obowiązek sprawdzenia czy pomoc nie przekroczy kwoty 7.500 EUR. Jednakże powyższy przepis należy interpretować w zgodzie z art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1535/2007 który stanowi, że Państwo członkowskie uzyskuje od każdego beneficjenta oświadczenie o tym, że całkowita kwota otrzymanej przez niego pomocy nie przekracza pułapu określonego w art. 3 ust. 2. W przypadku gdy pułap ten zostaje przekroczony, dane państwo członkowskie zapewnia zgłoszenie Komisji środka pomocy powodującego przekroczenie pułapu lub zwrócenie go przez beneficjenta. Powyższe wynika także z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1535/2007 który wskazuje, że w przypadku gdy państwo członkowskie stworzyło centralny rejestr pomocy de minimis, zawierający pełne informacje dotyczące wszystkich przypadków pomocy de minimis objętej zakresem niniejszego rozporządzenia i przyznanej przez organ tego państwa członkowskiego, wymóg określony w ust. 1 akapit drugi nie ma zastosowania, jeżeli rejestr obejmuje okres co najmniej trzech lat. Polska jeszcze takiego rejestru nie stworzyła. Dlatego też wymaga od podmiotów ubiegających się o pomocy złożenia bądź zaświadczeń bądź tak jak w przedmiotowej sprawie oświadczeń.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie wskazany obowiązek nałożony na Państwo członkowskie został wykonany, gdyż organ zażądał od wnioskodawcy złożenia oświadczeń o przyznanej pomocy de minimis (wniosek o przyznanie dopłaty). Następnie po ich sprawdzeniu, czyli po dodaniu wskazanej w tym wniosku wysokości dotychczas uzyskanej przez skarżącego pomocy de minimis z wysokością pomocy, o którą ubiegała się strona, organ przyznał pomoc, gdyż łączna jej wysokość nie przekroczyła 7.500 EUR. Należy podkreślić, że to skarżący był beneficjentem pomocy i to on zna wszelkie dane (do czasu stworzenia rejestru), które wskazują na wysokość uzyskanej wcześniej pomocy. Zarówno przepisy unijne (art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1535/2007) jak i krajowe (art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej) w sposób precyzyjny nakładają obowiązek - przedstawienia zaświadczeń lub oświadczeń dotyczących pomocy de minimis - na podmiot ubiegający się o uzyskanie pomocy. Rolą natomiast organu jest przede wszystkim sprawdzenie na podstawie złożonych zaświadczeń lub też oświadczeń czy pomoc w danym okresie nie przekroczy limitu 7.500 EUR. Z tego obowiązku Dyrektor ARR się wywiązał. Natomiast strona skarżąca obecnie próbuje przerzucić odpowiedzialność za nieprzestrzeganie ww. przepisów na organ administracji publicznej. Trzeba także podkreślić, że w dacie wydania decyzji z [...] lipca 2013r. organ prawidłowo przyznał wnioskowaną pomoc. Dopiero późniejsze ustalenia wskazały, że udzielona pomoc była nienależna. Zasadnie Prezes ARR wskazał, ze skierowanie przez organ I instancji pisma z [...] lipca 2013 r. do Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w sprawie udzielenia informacji o przyznanej pomocy de minimis m. in. [...] w G., miało na celu zweryfikowanie prawdziwości oświadczeń składanych przez wnioskodawców i wyeliminowaniu ewentualnych nadużyć.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że w wypadku złożenia wniosku o przyznanie pomocy, gdzie łączna kwota pomocy przekracza pułap 7.500 EUR taka pomoc nie mogłaby zostać udzielona nawet do wysokości nieprzekarczającej tego pułapu. Dlatego też, gdyby nawet przyjąć hipotetycznie, że organ miał obowiązek sprawdzenia uzyskanej wcześniej pomocy poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (zwrócenie się do innych organów z określonym zapytaniem), to w wypadku złożenia wniosku o pomoc, której łączna kwota przekracza 7.500 EUR (tak jak w sprawie), to organ I instancji winien odmówić udzielenia takiej pomocy w całości. Na powyższe wprost wskazuje cytowany wyżej art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1535/2007, który wskazał, że jeżeli pomocy przekracza pułap, to nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu. Termin "nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia" należy interpretować w kontekście art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1535/2007 i w konsekwencji należałoby uznać taką pomoc za spełniającą wszystkie kryteria określone w art. 87 ust. 1 Traktatu (art. 107 TFUE) i tym samym pomoc taka musiałaby zostać zgłoszona na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu (art. 108 TFUE).

Co więcej słusznie wyjaśnił również Prezes ARR, że obowiązek przedstawienia organowi wszystkich otrzymanych zaświadczeń o udzielonej pomocy de minimis w rolnictwie lub złożenia oświadczenia w zakresie pomocy de minimis w rolnictwie został wyraźnie sformułowany także w "Warunkach uzyskania dopłaty z tytułu użycia do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w ramach pomocy de minimis w rolnictwie", a strona we wniosku o przyznanie dopłaty oświadczyła, że zapoznała się z tym dokumentem. Także w samym wniosku w części C wniosku (Oświadczenia dotyczące pomocy de minimis w rolnictwie) opisano również obowiązek przedstawienia przez wnioskodawcę wszystkich zaświadczeń albo złożenia oświadczenia o otrzymanej bądź nieotrzymanej pomocy de minimis w okresie ostatnich trzech lat podatkowych; podana jest także wysokość limitu, tj. 7.500 EUR.

Mając powyższe na względzie bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. Trzeba przede wszystkim zauważyć, że skarżący zarzuty te kieruje w stosunku do postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] lipca 2013r. Niezależnie od powyższego to Sąd wskazuje, że zarzuty są nieuzasadnione, gdyż organ wydał orzeczenie na podstawie zebranego materiału dowodowego pochodzącego od strony i na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

Reasumując należy podkreślić, że z bezspornego stanu faktycznego wynika, iż w okresie ostatnich trzech lat podatkowych, skarżący otrzymał pomoc o charakterze pomocy de minimis w rolnictwie w wysokości 37.295 zł stanowiącej równowartość 8.811,41 EUR. Składając wniosek z 21 czerwca 2013r. o dopłatę w wysokości 23.872 zł, stanowiącą równowartość 5.623,16 EUR, przekroczył wyznaczony limit 7.500 EUR. Dlatego też organ mając na uwadze wskazane przez skarżącego dane dotyczące dotychczas uzyskanej pomocy de minimis przyznał wnioskowaną pomoc. W konsekwencji przyznana wysokość pomocy przekroczyła limit pomocy i dlatego też zasadnie organ I instancji zażądał zwrotu tej pomocy jako nienależnie pobranej na podstawie art. 13b ustawy o ARR, który stanowi, że Dyrektor oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę producenta rolnego ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków krajowych przeznaczonych na udzielanie dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Przepis art. 13b ust. 1 ustawy o ARR w związku z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1535/2007 dają podstawę do żądania zwrotu nienależnie pobranych środków. Sytuacja, w której dochodzi do nienależytego pobrania dotacji ma miejsce wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a następnie stwierdzone zostanie, że strona nie spełniła przesłanek do przyznania przedmiotowej dotacji, z czego wynika, iż środki finansowe przekazane na rachunek strony stanowią środki nienależne. Ponadto zasadnie także organ wskazał, że od kwoty nienależnie pobranej winny zostać naliczone odsetki od dnia wypłaty tej dopłaty (art. 13b ust. 2 ustawy o ARR).

Mając powyższe na względzie, słusznie organ ustalił kwotę nienależnie pobranych środków z tytułu dopłat i zażądał jej zwrotu. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.