Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 778/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6093 Spółki wodne i związki wałowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 127 par. 3, 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008r. sprawy ze skargi Spółki [...] w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej zmiany w statucie spółki wodnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków Spółki [...] w R. z dnia [...] r. nr [...] zmieniono statut Spółki dodając doń nowy § 161 szczegółowo określający zasady ustalania stawek należności za dostarczanie wody i odprowadzanie oraz oczyszczanie ścieków, a także regulujący kwestie opłat abonamentowych za przyłącza wodne i wysokości opłat za techniczne zabezpieczenie możliwości przyłączenia do kanalizacji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta M. zatwierdził zmiany w statucie Spółki [...] uchwalone wskazaną wyżej uchwałą. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zmiany są zgodne z art. 166 ustawy "Prawo Wodne".

W trakcie badania, na wniosek Burmistrza Miasta i Gminy K., akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja z dnia [...] r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej k.p.a.). W konsekwencji zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformowało strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. numer [...] stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej zmiany w statucie Spółki [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż statut spółki wodnej powinien określać zasady ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków, w przypadku prowadzenia działalności, o której mowa w art. 164 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.). Starosta właściwy miejscowo dla siedziby spółki wodnej zatwierdza statut spółki (również zmiany do statutu) w drodze decyzji, a w przypadku niezgodności statutu z prawem starosta wzywa do usunięcia niezgodności statutu z prawem w określonym terminie, a jeżeli niezgodności nie zostaną usunięte - odmawia, w drodze decyzji, jego zatwierdzenia (art. 165 ust. 3 w zw. z ust. 6 ustawy). Prawo wodne nie precyzuje zasad ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Uprawnienie to, zgodnie z art. 173 ust. 1 należy do walnego zgromadzenia członków spółki. Jednak regulacja taka może odnosić się jedynie do członków spółki. Akt statutowy nie może bowiem działać na "zewnątrz", kształtując prawa i obowiązki podmiotów nie będących członkami Spółki. Nadto spółka nie dysponuje właściwym umocowaniem do realizacji zadania własnego Gminy dotyczącego kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków , a tym samym podstawy do ustalania opłat związanych z realizacją tego zadania. Również brak jest umocowania Spółki do eksploatacji gminnych wodociągów i realizacji zadania gminy w zakresie zaopatrzenia w wodę. Wprawdzie bowiem w dniu [...] r. pomiędzy Gminą K. a Spółką zawarto umowę o oddaniu w eksploatację wodociągu, urządzeń wodnych oraz innych obiektów, oraz o przekazaniu zadania jednak wyrokiem Sądu Okręgowego w C. Wydział I Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt. [...], Spółka została zobowiązana do wydania wszystkich urządzeń wodociągowych przejętych od Gminy. Sąd przyjął, iż umowa ta była zawarta w celu obejścia prawa o zamówieniach publicznych, co powoduje jej nieważność. Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dn. [...] r. syg. akt [...] oddalił apelacje obu stron od tego orzeczenia, w uzasadnieniu podzielając pogląd Sądu Okręgowego o nieważności umowy z [...] r. Tym samym, zważywszy na bezwzględny charakter sankcji nieważności umowy z art. 58 k.c. (dla wywołania nieważności umowy nie jest potrzebne jej stwierdzenie przez sąd czy inny organ) oraz jej skutki (nieważność istnieje od momentu zawarcia umowy) przyjąć trzeba, iż Spółka w wyniku zawarcia umowy w [...] r. nie uzyskała od niej również umocowania do wykonywania zadania publicznego polegającego na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie wreszcie z ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm. zwaną dalej: ustawą z 2001 r.) ceny i opłaty określane są w taryfie, przygotowywanej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, podlegającej zatwierdzeniu przez radę gminy. W tym przypadku, uprawnienia należące do organu stanowiącego gminy zostały bezprawnie "przejęte" przez Spółkę. W konsekwencji decyzja Starosty Powiatu M. zatwierdzająca zmiany w statucie Spółki [...] w sytuacji, kiedy Spółka bezprawnie przejęła od Gminy K. zadanie publiczne polegające dostarczaniu wody i odbiorze ścieków oraz związany z wykonywaniem tego zadania majątek i tym samym bezprawnie przyjęła zasady ustalenia cen i opłat § 161 statutu - została podjęta z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, które uniemożliwiają stwierdzenie nieważności badanej decyzji Starosty. Od dnia doręczenia decyzji nie upłynęło dziesięć lat, nie wywołała ona również nieodwracalnych skutków prawnych.

Pismem z dnia [...] r. Spółka [...] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się nadto wstrzymania wykonania decyzji oraz wyznaczenia posiedzenia. W obszernym uzasadnieniu wskazała m.in. iż w świetle unormowań Prawa wodnego Kolegium błędnie uznało, że spółka wodna nie może ustalać, w stosunku do osób innych niż członkowie, należności za usługi związane z dostarczaniem wody i odprowadzaniem ścieków. Błędnie też Kolegium uznało, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków podczas gdy w rzeczywistości ustawa ta w ogóle nie odnosi się do spółek wodnych.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy, jako prawidłową, swoją decyzję z dnia [...] r. wskazując w uzasadnieniu, oprócz przytoczenia argumentów podnoszonych już poprzednio, iż zadanie publiczne może realizować sama gmina albo podmiot, któremu gmina go "powierza". Spółka byłaby uprawniona do jego realizacji dysponując stosowanym upoważnieniem wynikającym z czynności powierzenia. Wyrok sądu cywilnego, nakazujący Spółce zwrot urządzeń wodociągowych, opiera się na tezie o bezwzględnej nieważności umowy zawartej między Gminą a Spółką w roku [...] r. Tym samym bezprawne jest wykonywanie tego zadania przez Spółkę, jak i dysponowanie urządzeniami wodociągowymi. Jeśli zatem Spółka nie wykonuje przedmiotowego zadania publicznego, to nie może określać zasad ustalania cen i opłat z tym związanych. Kolegium wskazało także, iż na wniosek Spółki [...] w R., podczas ponownego rozpatrywania sprawy zwołało na dzień [...] r. rozprawę administracyjną. Podczas rozprawy pełnomocnik Spółki [...] przedstawił min. stenogram z posiedzenia sejmowej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] r. na którym to posiedzeniu omawiano poprawki do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne. Zarówno przedstawiciele Spółki [...] jak i przedstawiciele Gminy K. oraz Starostwa Powiatowego w M. podtrzymali swoje argumenty prezentowane podczas całego postępowania oraz złożyli analogiczne wnioski jak do czasu rozprawy.

Pismem z dnia [...] r. Spółka [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję SKO w C., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając nadto Kolegium, iż nie odniosło się do wskazanych wówczas kwestii, nie wzięło pod uwagę wyjaśnień i nadal uparcie twierdzi, że w sprawie znajduje zastosowanie ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę podczas gdy zdaniem skarżącej Spółka działa wyłącznie na podstawie ustawy Prawo wodne. Skarżąca ponownie podkreśliła też, iż zarzut braku kompetencji Spółki Wodnej do ustalania cen i opłat w statucie jest bezpodstawny. W statucie Spółki [...] nie ustalono bowiem cen i opłat, a jedynie zasady ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Obowiązujące przepisy prawne - Ustawa Prawo Wodne, przyznają bowiem spółkom wodnym kompetencje do ustalania wysokości należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zaskarżona decyzja, wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] r., podjęta została przez skład orzekający po części tożsamy ze składem orzekającym, który uprzednio wydał rozstrzygnięcie podlegające kontroli organu. Jak wynika z akt sprawy jeden z członków Kolegium uczestniczył bowiem zarówno w podjęciu w dniu [...] r. rozstrzygnięcia nr SKO [...] stwierdzającego nieważności wskazanej wyżej decyzji Starosty Powiatu M., jak też w ponownym rozpoznaniu tej samej sprawy na skutek wniesionego przez strony na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. wniosku. Wskazać należy zatem w tym miejscu, iż stosownie do art. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. To czy przepis ów należy odnieść także do sytuacji gdy w wyniku złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powtórnie orzeka w sprawie samorządowe kolegium odwoławcze od lat budziło wątpliwości, a orzecznictwo sądowe było w tym zakresie niejednolite. Aktualnie kwestię tę przesądził jednak Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 22 lutego 2007 r. podjął w składzie siedmiu sędziów uchwałę o sygn. II GPS 2/06 stwierdzającą, iż artykuł 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Zdaniem bowiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawsze tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ, trzeba bezwzględnie rozważyć czy nie zaszły przesłanki określone w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Dokonując tego, należy przez pracownika rozumieć osoby zatrudnione w urzędzie organu na podstawie stosunku pracy, umocowane do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź z mocy prawa. Te same przepisy o wyłączeniu pracownika i pracownika organu kolegialnego mają także zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego, który wcześniej brał udział w wydaniu kontrolowanej decyzji. Mają one, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, także zastosowanie do pozaetatowego członka kolegium, który - poza brakiem możliwości przewodniczenia składowi orzekającemu - ma w zakresie orzekania takie same uprawnienia i obowiązki jak członek etatowy.

W konsekwencji powyższych uwag zaskarżona decyzja, jako wydana w niewłaściwym składzie, musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

Notabene wskazać w tym miejscu należy, że nawet gdyby powyższe uchybienie nie miało miejsca wniesiona skarga i tak musiałaby odnieść skutek, choć głównie z przyczyn w niej nie podniesionych. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja Kolegium wydana została bowiem bez wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji podjęte rozstrzygnięcie uznać należy za przedwczesne. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż realizacja ustanowionej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99, LEX 53964.

Zdaniem Sądu Kolegium wskazanych wyżej wymogów nie dochowało w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a przedłożone Sądowi akta sprawy zawierają luki uniemożliwiające pełną, merytoryczną ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd podziela wyrażony przez Kolegium pogląd o wadliwości decyzji Starosty Powiatu M. w tej części, w której zatwierdza ona zmiany w Statucie Spółki [...] dotyczące zasad ustalania należności za dostarczanie wody. Wskazać bowiem należy, iż w myśl art. 166 ust. 1 pkt 3a ustawy Prawo wodne statut spółki wodnej określać winien m.in. zasady ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Jednocześnie jednak przywołany przepis podkreśla, iż statut winien zawierać wskazane postanowienia jedynie wówczas gdy spółka prowadzi działalność, o której mowa w art. 164 ust. 2 ustawy, t.j. działalność umożliwiającą osiągnięcie zysku netto. Tym samym nie prowadzenie działalności, o której mowa w przywołanym przepisie, wyłącza dopuszczalność ustanawiania w statucie zasad ustalania należności. W konsekwencji nie prowadzenie w celu osiągnięcia zysku wymienionych w art. 164 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy usług polegających na zapewnieniu wody dla ludności, jej uzdatniania i dostarczania, a także odprowadzania i oczyszczania ścieków powoduje, iż umieszczenie w statucie postanowień regulujących zasady odpłatności jest niedopuszczalne. Dodać jeszcze należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego podnoszącego, że działalność spółki wodnej jest regulowana jedynie przepisami Prawa wodnego w myśl art. 164 ust. 4 ustawy do prowadzenia działalności polegającej na zapewnieniu wody dla ludności i ochrony wód przed zanieczyszczeniami stosuje się odpowiednio art. 8-10 oraz przepisy wydane na podstawie art. 11 i 13 cytowanej wyżej ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Jak podkreśla się w doktrynie obie ustawy zarówno Prawo wodne jak i ostatnio przywołana ustawa z 2001 r. nie są wobec siebie konkurencyjne. Mają bowiem wprawdzie wspólne zakresy dotyczące wymagań ochrony środowiska, jednak poza tym wspólnym zakresem każda z nich ma swój własny odrębny zakres przedmiotowy i własny, samodzielny cel, z wyłączeniem możliwości powstania kolizji w stosowaniu przepisów obu ustaw. Art. 164 ust. 4 Prawa wodnego podkreśla tym samym odrębności uregulowań ustawowych, gdyż powołana ustawa z 2001 r. zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzanie ścieków bytowych określa jako zadania własne gmin wykonywane za pomocą komunalnych przedsiębiorstw wodno-kanalizacyjnych. Z tego względu działalność ta nie może stanowić statutowej działalności spółek wodnych – J. Szachułowicz: Prawo wodne. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2006, s. 348. Spółka wodna może zatem działalność tę prowadzić jedynie wskutek skutecznego powierzenia jej takich zadań przez gminę. Niewątpliwym natomiast w sprawie jest, iż takie skuteczne powierzenie nie nastąpiło. Jak już bowiem powyżej wskazano pomiędzy Spółką a Gminą K. doszło wprawdzie do zawarcia w dniu [...] r. umowy o oddaniu w eksploatację wodociągu, urządzeń wodnych oraz innych obiektów oraz przekazaniu zadania jednak prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w C. Wydział I Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt. [...], Spółka została zobowiązana do wydania (zwrotu) wszystkich urządzeń wodociągowych (sieci wodociągowej) przejętych od Gminy. Sąd przyjął bowiem, iż umowa ta była zawarta w celu obejścia prawa o zamówieniach publicznych (pominięcie procedury przetargowej) co, jak szeroko umotywowano w uzasadnieniu, oznacza jej nieważność. Tym samym, jak trafnie wskazuje Kolegium, Spółka w wyniku zawarcia w [...] r. nieważnej umowy nie nabyła prawa do dysponowania urządzeniami wodociągowymi (siecią wodociągową) od Gminy i nie uzyskała od niej również umocowania do wykonywania zadania publicznego polegającego na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W konsekwencji Spółka nie miała umocowania do prowadzenia w imieniu gminy działalności dotyczącej zaopatrzenia mieszkańców w wodę, a tym samym także do umieszczenia w statucie postanowień o zasadach ustalania za usługę tę należności. W konsekwencji naruszało prawo zatwierdzenie w tej części przez Starostę Powiatu M. wprowadzonych przez Spółkę zmian statutu. Podzielić należy także odnoszące się do zbiorowego zaopatrywania w wodę uwagi Kolegium dotyczące trybu ustalania taryf oraz udzielania zezwoleń.

Odmiennie jednak, znacznie mniej klarownie, jawi się natomiast kwestia prowadzenia przez Spółkę działalności polegającej na odprowadzaniu ścieków, a w konsekwencji dopuszczalności ustanowienia w statucie (tą samą zmieniającą statut uchwałą, zatwierdzoną przez Starostę Powiatu M.) zasad ustalania z tegoż tytułu należności. Jak bowiem wynika ze złożonego na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. oświadczenia pełnomocnika Spółki skarżąca posiada własną oczyszczalnię ścieków i w tym zakresie świadczy usługi. Okoliczność ta z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, nieznany jest tym samym zakres świadczonych przez Spółkę usług i krąg ich adresatów. Kwestia ta nie została przez Kolegium zbadana, a tym samym niejasnym jest czy może ona mieć wpływ na ewentualną dopuszczalność umieszczenia w statucie tej części nowo wprowadzonych uchwałą postanowień, które odnoszą się nie do zaopatrywania w wodę lecz odprowadzania ścieków, i w konsekwencji czy może mieć wpływ na ocenę stanowiącej przedmiot rozstrzygnięć Kolegium decyzji Starosty Powiatu M. W ramach ponownego rozpoznania sprawy rozważenia wymaga zatem czy Spółka istotnie prowadziła w dacie podjęcia zmieniającej statut uchwały wykraczającą poza pojęcie zbiorowego odprowadzania ścieków i tym samym nie objętą umową z [...] r. działalność usługową w zakresie ich oczyszczania i czy w konsekwencji w tej części stwierdzenie nieważności decyzji Starosty M. było prawidłowe.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 p.p.s.a. określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącej na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).