Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1079/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2017r. po rozpoznaniu wniosku E. E. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E. E. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić E. E. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

W dniu 8 września 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1078/17 wpłynął wniosek

o przyznanie prawa pomocy E. E. uzupełniony na formularzu PPF

w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Pomimo, że wnioskodawczyni wskazała, że wniosek składa do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1078/17 uznano, że został jednak złożony do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1079/17 i w tej sprawie został rozpoznany. W sprawie VII SA/Wa 1078/17 wniosek

o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni został bowiem już rozpoznany, natomiast do wypełnienia i nadesłania formularza była w sprawie VII SA/Wa 1079/17.

Z treści nadesłanego wniosku wynika, że wnioskodawczyni jest matką samotnie wychowującą dwójkę dzieci. Wraz z dziećmi utrzymuje się z dochodów

z tytułu alimentów pobieranych na syna w wysokości 1500 złotych, córkę

w wysokości 1700 złotych oraz siebie w wysokości 300 złotych w sumie w wysokości 3500 złotych miesięcznie. Zamieszkuje w mieszkaniu należącym do jej syna.

W uzasadnieniu podniosła, że od lutego 2017r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Do sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1078/17 załączyła do wniosku zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2017r. Posiada zadłużenie czynszowe w wysokości ponad 10.000 złotych.

Wnioskodawczyni wskazała, że ponosi następujące wydatki tj. opłatę za czynsz w wysokości 1150 złotych, opłatę za energię w wysokości 150,00 złotych, opłatę za telefony 3 x 65,00 złotych, zakup środków czystości 200,00 złotych, wyżywienie 1000 złotych, przedszkole 500 złotych, zajęcia dodatkowe syna 250,00 złotych, zajęcia dodatkowe córki 250,00 złotych, przejazdy 350,00 złotych, ferie

i wakacje 450,00 zł miesięcznie x 12.

W tym stanie sprawy zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych

i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a).

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a). Zatem prawo pomocy jako instytucja stanowiąca odstępstwo od tej generalnej reguły winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe.

Przepis art. 246 § 1 p.p.s.a. wprost przenosi na stronę obowiązek wykazania, że nie ma środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania lub, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użycie w przytoczonym unormowaniu sformułowania "wykaże" oznacza, że to na stronie ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Obowiązkiem wnioskodawcy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej sytuacji rodzinnej i szeroko pojętej sytuacji materialnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Natomiast jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2015r. sygn. akt I FZ 213/15).

W rozpoznawanej sprawie oceniając wniosek skarżącej w aspekcie wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczyni nie wykazała w sposób wiarygodny i przekonujący, że zachodzą okoliczności do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Wprawdzie podała we wniosku, że jest osobą bezrobotną, samotnie wychowującą dwójkę dzieci. Powyższe informacje nie przesądzają jednak automatycznie o przyznaniu prawa pomocy. W świetle danych przedstawionych we wniosku zwrócić bowiem należy uwagę na rozbieżności pomiędzy uzyskiwanymi dochodami z tytułu alimentów w wysokości 3500 złotych miesięcznie,

a zadeklarowanymi we wniosku miesięcznymi wydatkami tj. ok. 4045 złotych. Oprócz wskazanych wydatków, które są wyższe od zadeklarowanych dochodów, wnioskodawczyni podała, że gromadzi jeszcze środki pieniężne na ferie i wakacje

w wysokości 450,00 złotych miesięcznie, rocznie zaś w wysokości 5400 złotych.

Powyższe powoduje, że oświadczenie o stanie majątkowym i dochodach złożone przez skarżącą budzi wątpliwości, co do jej faktycznej sytuacji finansowej

i możliwości płatniczych. Wnioskodawczyni natomiast nie wyjaśniła we wniosku skąd czerpie brakujące środki na pokrycie wykazanych wydatków, bądź kto pomaga jej

w utrzymaniu. Nie wskazała także posiadania żadnych oszczędności pieniężnych. Brak także informacji, że obecnie nie reguluje opłaty czynszowej za mieszkanie. Wprawdzie podała, że posiada zaległości z tego tytułu, jednakże we wniosku opłatę tą wyszczególniła, w związku z tym uznano, że obecnie ją ponosi.

Ponadto wskazać należy, że wnioskodawczyni nie wskazała, czy pobiera na dzieci świadczenia wychowawcze (500 plus). Wnioskodawczyni została pouczona

w piśmie z dnia 31 sierpnia 2017r. jakie informacje winny być zawarte we wniosku

o przyznanie prawa pomocy. Pomimo pouczenia informacji ww. zakresie wnioskodawczyni nie podała.

Przypomnieć trzeba, że z treści art. 246 p.p.s.a wynika jednoznacznie, że wnioskodawca powinien udowodnić, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uniemożliwia mu poniesienie kosztów postępowania we własnym zakresie. Strona występująca z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy powinna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania oraz wyjątkowości zwolnienia z tego obowiązku, czego konsekwencją powinno być wykazanie w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku

o przyznanie prawa pomocy. Oświadczenie niepełne oraz takie, które budzi wątpliwości nie może stanowić podstawy przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy jest bowiem instytucją wyjątkową i jako taka powinno być stosowne tylko w stosunku do osób, które w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że spełniają przesłanki do jego otrzymania.

W ocenie referendarza przedstawione przez skarżącą informacje na temat sytuacji materialnej złożone na druku PPF nie tworzą jasnego obrazu jej zdolności płatniczych. Wnioskodawczyni wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, nie przedstawiła rzetelnie i wyczerpująco swojej sytuacji finansowej,

a tym samym nie wykazała przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.