Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1135/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 § 1 pkt 2 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 czerwca 2013 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż odwołanie D. B. z dnia 5 kwietnia 2013 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 stycznia 2013 r., ustalającej podatniczce wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 213.417 zł, zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej jako "O.p.", regulujący szczególny (zastępczy) tryb doręczenia pism.

Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja pierwszoinstancyjna została nadana przesyłką poleconą w dniu 1 lutego 2013 r. na adres pełnomocnika podatniczki, W.B., który jest jednocześnie adresem zamieszkania strony. Z informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 5 lutego oraz w dniu 13 lutego 2013 r. A zatem skutek prawny doręczenia ww. przesyłki zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 w zw. z § 2 O.p. nastąpił w dniu 19 lutego 2013 r.

W świetle powyższego, w ocenie organu, termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu następującym po dniu uznania decyzji za doręczoną zgodnie z art. 150 O.p. Organ podkreślił, iż upływ terminu przechowywania przesyłki listowej przez pocztę rodzi skutek doręczenia w dniu jego upływu i nie może tego zmienić fakt późniejszego doręczenia decyzji stronie postępowania.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy skonstatował, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 5 marca 2013 r., zaś odwołanie D. B. wniesiono w dniu 5 kwietnia 2013 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania.

D. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 czerwca 2013 r. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 228 §1 i § 2 O.p. poprzez jego bezzasadne zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z kosztami opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że przedmiotowa sprawa związana jest jej wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Ostatecznym postanowieniem organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zatem skoro bezzasadnie odmówiono skarżącej przywrócenia terminu, to tym samym postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest nietrafne, bowiem uchybienie takowe było przez nią niezawinione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje :

Dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia według kryterium określonego w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), tj. pod względem zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie stanowi art. 228 § 1 pkt 2 O.p., stosownie do którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Nie budzi wątpliwości, że warunkiem skutecznego wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia, tj. czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Natomiast uchybienie powyższemu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, w następstwie czego decyzja staje się ostateczna, co tym samym wyklucza merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym. Stąd po przekazaniu sprawy wraz z odwołaniem organ odwoławczy w pierwszej kolejności bada, czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. W razie zaś wniesienia odwołania z przekroczeniem ustawowego terminu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.) i odstępuje od merytorycznego rozpatrzenia odwołania.

Skoro jak wskazano wyżej, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, to koniecznym jest ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji i w rezultacie czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co jest stanem obiektywnym. (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 727/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy koperta i zwrotne potwierdzenie odbioru, nie pozostawiają wątpliwości, że przesyłka polecona, zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została prawidłowo zaadresowana do pełnomocnika skarżącej, na adres stanowiący jednocześnie adres zamieszkania strony, wskazany jako adres do doręczeń. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 5 lutego 2013 r. oraz w dniu 13 lutego 2013 r.

W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, iż stosownie do treści art. 150 § 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego.

Na podstawie art. 150 § 1a O.p. adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 O.p.).

Zatem Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał decyzję podatkową za doręczoną zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 O. p. w dniu 19 lutego 2013 r. W myśl art. 150 § 2 O.p. dwukrotne awizowanie przesyłki rodzi domniemanie jej doręczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 914/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, domniemanie to nie zostało w niniejszej sprawie skutecznie obalone.

W związku z powyższym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w okolicznościach niniejszej sprawy z dniem 5 marca 2013 r. Tymczasem skarżąca złożyła odwołanie dopiero w dniu 5 kwietnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia. Odrębnym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zatem odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Tym samym organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 228 § 1 pkt 2 O.p., stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie miał na uwadze, że w sytuacji gdy odwołanie od decyzji podatkowej wniesione zostało wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, to kwestią istotną dla oceny zgodności z prawem postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest zgodność z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia tegoż odwołania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 535/10, LexPolonica nr 2601808 ).

Odnotować zatem należy, że w odrębnej sprawie ze skargi D. B. o sygn. akt I SA/Gd 1134/13 na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. oddalił skargę.

Wobec prawidłowej odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz braku innych okoliczności, mogących podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, skarga w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Końcowo podkreślić należy, że zarzuty skargi w niniejszej sprawie w istocie dotyczyły postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i były one przedmiotem oceny w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1134/13.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.