Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 141/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 2 pkt 1 lit a, art, 22a, art. 22c, art, 22d ust. 2,
journal: Dz.U. 2019 poz 1387
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi B. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 listopada 2019 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.473.2019.1.LS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") [...] września 2019 r. wpłynął wniosek B. B. (dalej: "Skarżąca", "Wnioskodawczyni") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.

2. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni była współwłaścicielem nieruchomości, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste. Nieruchomości te zostały sprzedane jednemu nabywcy jednym aktem notarialnym w dniu [...] czerwca 2019 r. Pierwsza nieruchomość obejmowała dwie działki gruntu; jedna oznaczona numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni 3.029 m.kw. oraz numerem [...] o powierzchni 103 m.kw. Na działkach tych w dniu sprzedaży nieruchomości posadowione były naniesienia trwałe na grunt w postaci domu mieszkalnego o powierzchni 215 m.kw. oraz budynki użytkowe o powierzchni 1.085 m.kw. oraz 67 m.kw. Nieruchomość powyższa została najpierw nabyta przez Wnioskodawczynię w ramach ustawowej współwłasności małżeńskiej, a w roku 2003 udział Wnioskodawcy we współwłasności tejże nieruchomości, na skutek dziedziczenia po zmarłym współmałżonku wraz z jednym zstępnym, wzrósł do ¾ a Wnioskodawczyni została współwłaścicielem części ¾ nieruchomości. Druga nieruchomość obejmowała dwie działki gruntu; jedna oznaczona numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni 1.211 m.kw. oraz numerem [...] o powierzchni 1.174 m.kw., na których naniesienia trwałe na grunt stanowiły: budynek użytkowy o powierzchni 55 m.kw. oraz utwardzony plac o powierzchni zbliżonej do jednej z działek gruntu, to jest około 1.100 m.kw. Wnioskodawczyni nabyła tę drugą nieruchomość w drodze zasiedzenia, w wysokości ½ udziału, w dniu [...] stycznia 2013 roku.

Wnioskodawczyni sprzedała przysługujące jej udziały w obu wskazanych wyżej nieruchomościach aktem notarialnym zawartym w dniu [...] czerwca 2019 r. Budynki gospodarcze posadowione na obu nieruchomościach były wykorzystywane w działalności gospodarczej, najpierw na potrzeby prowadzonego przez zmarłego męża Wnioskodawczyni warsztatu samochodowego. Budynki gospodarcze oraz część powierzchni nieruchomości były przez Wnioskodawczynię w ostatnich latach, do czasu ich zbycia wraz z całą nieruchomością, wynajmowane innym przedsiębiorcom, przy czym przychody z najmu tychże budynków gospodarczych wykazywane były przez Wnioskodawczynię jako przychody z działalności gospodarczej. Budynek mieszkalny oraz zielona powierzchnia nieruchomości, nie były nigdy wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej. Budynki użytkowe posadowione na pierwszej opisanej wyżej nieruchomości były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz amortyzowane w rachunku podatkowym.

W umowie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości ustalono odrębnie wartość gruntu, kierując się aktualnymi na dzień sprzedaży cenami rynkowymi metra kwadratowego gruntu dla danej lokalizacji oraz ustalono odrębnie wartość zbywczą budynków gospodarczych. Wnioskodawczyni dla celów podatku VAT wystawiła na nabywcę faktury VAT zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawczyni uznała, że przychody ze zbycia budynków gospodarczych stanowią przychody zaliczane do źródła przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.f.") uznając, że spełniają one definicję tego rodzaju przychodów w myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. We wskazanym stanie faktycznym powstały wątpliwości, do jakiego źródła przychodów zaliczyć sprzedaż gruntu, jako odrębnego składnika zbywanych nieruchomości.

3. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkami gospodarczymi, wykorzystywanymi dla potrzeb działalności gospodarczej, innej niż obrót nieruchomościami, przychód uzyskany ze sprzedaży całej nieruchomości należy przypisać odpowiednio do dwóch źródeł przychodów, to jest na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. przyjąć, że w części dotyczącej budynków gospodarczych przychód zaliczany jest do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza, a w części dotyczącej gruntu, na podstawie art. 10 ust. 8 u.p.d.o.f. przyjąć, że jest on zaliczany do źródła z odpłatnego zbycia, a obowiązek podatkowy w ramach tego źródła przychodów powstaje, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie, upłynęło mniej niż pięć lat?

4. Wnioskodawczyni wyraziła własne stanowisko, zgodnie z którym przychody ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości gruntowej należy kwalifikować do dwóch źródeł przychodów, to jest, w części dotyczącej sprzedaży gruntów kwalifikować do źródła z odpłatnego zbycia rzeczy i praw wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., a w części dotyczącej budynków gospodarczych do pozarolniczej działalności gospodarczej, o jakiej mowa w art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f.

5. W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2019 r. DKIS uznał stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości w części dotyczącej budynków gospodarczych za prawidłowe, natomiast w pozostałej części za nieprawidłowe.

6. Mając na uwadze opis stanu faktycznego oraz art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 22a ust. 1, art. 22c pkt 1, art. 22h ust. 1 pkt 1, art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. DKIS uznał, że przychód ze sprzedaży środków trwałych tj. budynków gospodarczych ujętych w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych stanowić będzie zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Również przychód ze sprzedaży budynków gospodarczych oraz części powierzchni nieruchomości które były wykorzystywane w działalności gospodarczej, niezależnie od tego, że składniki te nie były ujęte w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych prawnych, stanowić będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu zgodnie z wybraną formą opodatkowania działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię.

Natomiast w odniesieniu do sprzedaży pozostałej części nieruchomości (zielona powierzchnia nieruchomości) oraz budynku mieszkalnego, niewykorzystywanych w działalności gospodarczej, DKIS stwierdził, że znajdzie zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Wobec tego, jeżeli sprzedaż tych części nieruchomości nastąpi przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie nieruchomości będzie wówczas stanowiła źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. W związku z powyższym w ocenie organu, stanowisko Wnioskodawczyni, zgodnie z którym sprzedaż całości gruntów należy kwalifikować do źródła z odpłatnego zbycia rzeczy i praw wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. było nieprawidłowe.

Organ wskazał również, że wbrew stanowisku Wnioskodawczyni opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z cyt. art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., podlegać będzie również dochód ze sprzedaży części gruntów, które były wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni tj. były przedmiotem najmu. Stanowisko Wnioskodawczyni dotyczące zaliczenia przychodu ze sprzedaży budynków gospodarczych do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, należy uznać za prawidłowe.

7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w części w jakiej DKIS uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe, to jest, w części w jakiej uznał, iż sprzedaż gruntów, na których posadowione zostały budynki gospodarcze wykorzystywane w działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu ze źródła działalność gospodarcza oraz wnoszę o zasądzenie kosztów postępowania według stosownych przepisów. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1) art. 14c §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm., dalej: "O.p.") poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu prawnym do całości argumentacji prawnej Skarżącej wskazanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,

2) art. 120 O.p. i art. 121 §1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez zawężenie oceny prawnej wskazanej w uzasadnieniu poprzez nieuwzględnienie zasady równości wobec prawa wyrażonej w art 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz poprzez nieodniesienie się co do istoty argumentacji Skarżącej wskazanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,

3) art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez błędne przyjęcie, iż sprzedaż gruntów, na których posadowiono budynki wykorzystywane w działalności gospodarczej należy kwalifikować do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej,

4) art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.f. w zw. z art. 10 ust.2 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, na skutek błędnej wykładni tych przepisów, polegającej na uznaniu, iż sprzedaż gruntów, na których posadowiono budynki wykorzystywane w działalności gospodarczej nie kwalifikuje się do źródła przychodów z odpłatnego zbycia,

5) art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. w zw. z art. 10 ust.2 pkt 3 u.p.d.o.f. w zw. z art. 14 ust 2 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż grunty na których posadowiono budynki wykorzystywane w działalności gospodarczej mieszczą się w pojęciu środka trwałego w rozumieniu art 14 ust.2 pkt 1 u.p.d.o.f., podczas gdy wykładnia systemowa i funkcjonalna ustawy prowadzi do odmiennego wniosku,

6) art. 14 ust.2 pkt 1 u.p.d.o.f. w zw. z art 14c O.p. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej interpretacji, w jaki sposób grunt spełnia przesłankę składnika majątku wykorzystywanego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy jedynie budynki na nim posadowione wykazują taki związek,

7) art. 14 ust.2 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż treść pojęcia środki trwałe, o jakim mowa w tym przepisie wyznacza formalne kryterium ujmowania w ewidencji środków trwałych, podczas gdy wykładnia systemowa i funkcjonalna prowadzi do wniosku, iż chodzi o środki trwałe, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych mających wpływ na wysokość dochodu ze źródła działalność gospodarcza.

8. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

9. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Rozpoznając skargę na powyższą interpretację w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 57a P.p.s.a. "Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną".

10. Przechodząc do powodów oddalenia skargi wskazać należy, że zgodnie ze stanem faktycznym Skarżąca sprzedała przysługujące jej udziały w obu nieruchomościach aktem notarialnym zawartym w dniu [...] czerwca 2019 r. Budynki gospodarcze posadowione na obu nieruchomościach były wykorzystywane w działalności gospodarczej, najpierw na potrzeby prowadzonego przez zmarłego męża Wnioskodawcy warsztatu samochodowego. Budynki gospodarcze oraz część powierzchni nieruchomości były przez Skarżącą w ostatnich latach, do czasu ich zbycia wraz z całą nieruchomością, wynajmowane innym przedsiębiorcom, przy czym przychody z najmu tychże budynków gospodarczych wykazywane były przez Stronę jako przychody z działalności gospodarczej. Budynek mieszkalny oraz zielona powierzchnia nieruchomości, nie były nigdy wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej. Budynki użytkowe posadowione na jednej z nieruchomości były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz amortyzowane w rachunku podatkowym. W umowie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości ustalono odrębnie wartość gruntu, kierując się aktualnymi na dzień sprzedaży cenami rynkowymi metra kwadratowego gruntu dla danej lokalizacji oraz ustalono odrębnie wartość zbywczą budynków gospodarczych. Wnioskodawca dla celów podatku VAT wystawił na nabywcę faktury VAT zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżąca przyznała, że przychody ze zbycia budynków gospodarczych stanowią przychody zaliczane do źródła przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Uznała, że spełniają one definicję tego rodzaju przychodów w myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. We wskazanym stanie faktycznym powstały wątpliwości, do jakiego źródła przychodów zaliczyć sprzedaż gruntu, jako odrębnego składnika zbywanych nieruchomości.

11. Ramy prawne: zgodnie z art. 14 ust. 2 punkt 1 lit a u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku o wydanie interpretacji za przychód z działalności gospodarczej uważa się także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zauważyć zatem należy, że przepis ten nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych. Regulacją art. 14 ust. 2 punkt 1 lit. a u.p.d.o.f. objęty został zatem przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

12. Strona skarżąca dowodząc swoich racji powołała się de facto na pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 17 lutego 2014r., sygn. akt II FPS 8/13, zgodnie z którą "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 punkt 1 lit. a (u.p.d.o.f.) odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy." Jednak uchwała ta zapadła w innym stanie prawnym i obecnie pogląd w niej wyrażony utracił swą aktualność. W dacie jej wydania art. 14 ust. 2 pkt 1 litera a miał bowiem inne brzmienie. Do 1 stycznia 2015r. zgodnie z przywołanym przepisem przychodem z działalności gospodarczej były również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi. Tak więc uchwała ta nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie ponieważ zapadła w oparciu o inny stan prawny.

13. Ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1326) ustawodawca doprecyzował brzmienie ww. przepisu i objął jego zakresem skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku spełniających ustawowe kryteria uznania je za środki trwałe, bez względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie. Takie znaczenie wprowadzonych zmian potwierdza uzasadnienie projektu ustawy zmieniającej, gdzie wskazano wprost: "Zmiana dotycząca sposobu ustalenia przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej ma charakter doprecyzowujący. Jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności. Dotyczy to składników, które z uwagi na przewidywany okres ich używania krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych, jak również składników, których podatnik – pomimo takiego obowiązku – nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych." Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. w nowym brzmieniu należy stosować – wobec braku odmiennej regulacji – do przychodów z odpłatnego zbycia środków trwałych, które nastąpiło po 1 stycznia 2015r. Przepis ten w nowym brzmieniu słusznie zatem odniesiono do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Jednocześnie zauważyć przy tym należy, że o tym jaki składnik majątku może stanowić środek trwały decydują regulacje zawarte w art. 22a i art. 22c u.p.d.o.f., przy czym nie wszystkie wymienione w nich rodzaje składników majątku mogą podlegać amortyzacji podatkowej. Zgodnie z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a punkt 1, zwane środkami trwałymi. W myśl art. 22a ust. 2 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania: 1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych", 2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie, 3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a punkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający – zwane także środkami trwałymi.

14. Z zgodnie z art. 22c amortyzacji nie podlegają między innymi grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów. Grunty, choć nie podlegają amortyzacji, stanowią środki trwałe.(podkr. Sądu) Grunt jako odrębny od budynku środek trwały należy zaewidencjonować w miesiącu przekazania go do używania. Wydatki związane z jego nabyciem naliczone do tego dnia, powiększą jego wartość początkową. Ponadto stosownie do art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1 (tj. których wartość początkowa nie przekracza [...] zł, i co do których podatnik nie podjął decyzji o ich amortyzacji) wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 punkt 4. Z powyższych unormowań wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).

15. W kontekście powyższych uwag zgodzić się należy z organem interpretującym, że regulacją art. 14 ust. 2 punkt 1 lit. a u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015r., objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

16. Jak wskazano wyżej z przedstawionego we wniosku zdarzenia prawnego wynika, że Skarżąca sprzedała nieruchomość w stanie prawnym obowiązującym w dacie sformułowania wniosku o wydanie interpretacji. Nie budzi wątpliwości również, że nieruchomość ta wcześniej wykorzystywana była w prowadzonej działalności gospodarczej.

17. W świetle powyższego, organ interpretujący trafnie przyjął, że przychód uzyskany z tytułu ww. transakcji będzie stanowił przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, a zatem, że stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji było nieprawidłowe. Bezzasadne okazały się zatem zarzuty naruszenia przez organ art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. Nie ma również uzasadnionych podstaw zarzuty naruszenia art. 14c § 2 O.p. Wbrew stanowisku skargi zaskarżona interpretacja w sposób prawidłowy wykłada sporną treść art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy podatkowej z wystarczającym uzasadnieniem prawnym dającym Skarżącej dostateczne rozeznanie w skutkach podatkowo prawnych sprzedaży. Jako nieuzasadniony należy potraktować zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 O.p. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego sąd nie dopatrzył się naruszenia powyższych przepisów ani innych dotyczących reguł wydawania indywidualnych interpretacji.

18. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1369) należało o rzec jak w sentencji wyroku.