Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1034/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247 w zw. z art. 58 i par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. i T. C. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

W dniu 6 lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. i I. C., do której dołączony został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 23 października 2009 r. skarżąca I. C., wykonując wezwanie Sądu, nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ponadto zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powołanego art. 247 ustawy oznacza także oczywistą niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OZ 377/04, niepubl.).

Odmienna interpretacja obowiązujących w tym zakresie przepisów prowadziłaby do nieuzasadnionego przyznawania pomocy ze środków publicznych w przypadku oczywistej bezzasadności żądań podniesionych przez skarżącego. Ponadto przyznanie pełnomocnika na danym etapie postępowania nie prowadziłoby do usunięcia wad powodujących niedopuszczalność skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi jest jej złożenie przed wyczerpaniem przysługujących stronie środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 cyt. ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

Tymczasem skarżący precyzując swoją skargę wyraźnie wskazali jako przedmiot zaskarżenia decyzję pierwszoinstancyjną, od której przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z uwagi na niedopuszczalność skargi prawo pomocy nie przysługuje.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające odmowę przyznania prawa pomocy i Sąd, na podstawie art. 247 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.