Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 595/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-10-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku K.F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie: powstanie długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący K.F. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie: powstanie długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i podatku od towarów i usług .

Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Natychmiastowe uregulowanie należności może skutkować upadłością jego przedsiębiorstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności

(por. postanowienie NSA z dnia 18.06.2004r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r., GZ 138/2004, LEX

nr 281811).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że decyzja ta jest merytorycznie niesłuszna. Ponadto według skarżącego natychmiastowe uregulowanie należności może skutkować upadłością jego przedsiębiorstwa. Przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 752 zł. Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest postępowaniem wpadkowym, w którym sąd nie rozstrzyga o istocie sprawy. Te okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być brane pod uwagę. Nie można uznać za na szkodę majątkową zapłacenie kwoty 752 zł, gdyż jest możliwy zwrot spełnionego świadczenia. Zatem nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.