Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1387/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 24
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka (spr.), Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Dąbrowa Zielona z dnia 26 lutego 2013 r. nr XXVIII/181/2013 w przedmiocie przedłużenia czasu obowiązywania dotychczasowych taryf opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Gminy w D. przedłużyła do dnia [...] r. obowiązywanie dotychczasowych taryf opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę z ujęcia wody w S., wynikających z wniosku z dnia [...] r.

Uchwała, jak wynika z jej części nagłówkowej, podjęta została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. zwanej dalej: u.s.g.), oraz art. 24 ust. 9a ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. 2006, Nr 123, poz. 858 z późn. zm. zwanej dalej: u.z.z.w.).

Pismem z dnia 5 lipca 2013 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. zaskarżył powyższą uchwałę wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z uwagi na sprzeczność z art. 24 ust. 9a u.z.z.w.

W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że w dniu [...] r. Wójt Gminy D. złożyła do Rady Gminy wniosek o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie Gminy D. - dla ujęcia pozostającego w administrowaniu Urzędu Gminy D. Stosownie do treści art. 24 ust. 5 ustawy rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, bądź o odmowie ich zatwierdzenia, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku. Rada Gminy D.nie podjęła jednak w przewidzianym prawem terminie stosownej uchwały, a tym samym taryfy te obowiązywały od [...] r. do dnia [...] r. Zgodnie bowiem z treścią art. 24 ust. 8 ustawy, jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały w terminie, o którym mowa w ust. 5, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf. Następnie w dniu [...] r. Wójt Gminy D. złożyła do Rady Gminy wniosek o zatwierdzenie kolejnej taryfy wskazując okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Rada Gminy w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zatwierdzenia zaproponowanych taryf. Jednakże w dniu [...] r. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym Nr [...] stwierdził ww. nieważność uchwały Nr [...] r. jako podjętej po upływie 45-dniowego terminu. Gmina prawidłowo pouczona o możliwości zaskarżenia aktu nadzoru do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Wojewoda wskazał następnie, iż zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 5a ustawy w razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf albo niestwierdzenia nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. Rozstrzygnięcie nadzorcze zostało doręczone do Urzędu Gminy D. w dniu [...] r., a zatem czas obowiązywania dotychczasowych taryf, czyli tych obowiązujących od dnia [...] r. do dnia [...] r., przedłużył się o 90 dni, to jest do dnia [...] r.

W takim stanie faktycznym i prawnym przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (Gmina D.) zobowiązane było zdaniem Wojewody, ponownie złożyć wniosek do Rady Gminy o zatwierdzenie nowych taryf, które mogłyby obowiązywać od dnia [...] r. Jednak z przedłożonych organowi nadzoru dokumentów nie wynika, by wniosek taki został złożony.

Zdaniem Wojewody [...] od dnia [...] r. brak jest zatem obowiązujących na terenie Gminy D. taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Dlatego też - w ocenie organu nadzoru - uchwała Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. przedłużała taryfy, które de facto nie obowiązywały.

Kontynuując swe wywody Wojewoda wskazał następnie, iż celem zbadania okoliczności i motywów, jakie legły u podstaw podejmowanej uchwały Nr [...] z dnia [...] r., pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Wójta Gminy D. o doręczenie materiałów przedłożonych radnym w zakresie dotyczącym projektu uchwały w sprawie przedłużenia czasu obowiązywania dotychczasowych taryf opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, która została podjęta na sesji w dniu [...] r., jak również o przesłanie uzasadnionego wniosku o przedłużenie taryf, o którym mowa w art. 24 ust. 9a ustawy wraz z informacjami, o których mowa w art. 24 ust. 9b cyt. ustawy.

Z uzasadnienia skierowanego do Rady Gminy w D. z dnia [...] r. wynika jednak jedynie, iż wójt wnioskowała o przedłużenie dotychczasowych taryf o kolejne 10 miesięcy, tj. do końca 2013 r. mając na uwadze zachowanie jednolitej stawki ceny wody obowiązującej na terenie Gminy D. (oprócz urzędu na terenie gminy działa jeszcze Gminny Zakład Gospodarki Komunalnej w D.). We wniosku brak jest natomiast informacji dotyczących zakresu świadczonych usług oraz warunków ekonomicznych uzasadniających przedłużenie obowiązywania dotychczasowych taryf. W przekonaniu organu nadzoru winny być to warunki ekonomiczne leżące po stronie konkretnego przedsiębiorstwa składającego wniosek, nawet jeżeli jest nim gmina, a na nie relacje pomiędzy wysokością opłat pobieranych przez różne przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne.

Mając na uwadze powyższe należy daniem organu nadzoru stwierdzić, że podjęcie przez Radę Gminy w D. uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przedłużenia czasu obowiązywania dotychczasowych taryf opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę nie nastąpiło z dokonaniem przez Radę właściwej oceny stanu faktycznego i prawnego.

W konsekwencji powyższych nieprawidłowości należy uznać, iż uchwała Nr [...] z dnia [...] r. podjęta została, zdaniem Wojewody, z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego skarga jest uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że istotnie w dniu [...] r. złożyła do Rady wniosek o zatwierdzenie kolejnych taryf. Jednakże uchwała o zatwierdzeniu taryf została podjęta przez Radę Gminy dopiero w dniu [...] r., a zatem już po upływie 45-dniowego terminu. Okoliczność ta spowodowała stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Jednakże wbrew zapatrywaniu skarżącego, fakt stwierdzenia nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf z uwagi na jej podjęcie przez Radę Gminy po upływie ustawowego terminu nie powoduje nieważności opracowanych i zweryfikowanych przez Wójta Gminy taryf, które z mocy ustawy zaczęły obowiązywać po myśli art. 24 ust. 8 ustawy po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o ich zatwierdzenie. W ocenie zatem Rady Gminy D. jeżeli uchwała o zatwierdzeniu taryf została podjęta przez ten organ po upływie zakreślonego przez ustawę terminu, stwierdzenie jej nieważności ma taki skutek jakby jej w ogólne nie było, uzasadniając stosowanie nowych taryf na zasadzie art. 24 ust. 8 tej ustawy. Skutek opisany bowiem w tym przepisie następuje niejako automatycznie z chwilą upływu 45-dniowego terminu zastrzeżonego do orzekania w sprawie przez Radę Gminy. Konkludując, w ocenie Rady Gminy w opisywanej tu sytuacji nie ma zastosowania przepis art. 24 ust. 5a ustawy. Z całą pewnością w przepisie tym mowa bowiem o skutkach stwierdzenia nieważności uchwały z innych przyczyn aniżeli podjęcie jej przez Radę Gminy po terminie orzekania ustanowionym w ust. 5.

W konsekwencji w następstwie wejścia taryf w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o ich zatwierdzenie, Rada Gminy mogła zaskarżoną w skardze uchwałą Nr [...] dokonać przedłużenia czasu ich obowiązywania, albowiem ustawodawca pozwala na przedłużenie obowiązywania taryf niezależnie od procedury wejścia ich w życie (uchwała rady gminy lub skutek przewidziany w art. 24 ust. 8 ustawy).

W ocenie Rady Gminy D. wniosek o przedłużenie obowiązywania taryf był również zgodny z art. 24 ust. 9a i 9b przywołanej ustawy. Wbrew zapatrywaniu skarżącego wskazana w uzasadnieniu wniosku potrzeba zachowania jednolitej stawki ceny wody odnosi się nie tylko do relacji opłat pobieranych przez różne przedsiębiorstwa wodociągowe, lecz stanowi potwierdzenie niezmiennej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa wodociągowego postulującego przedłużenie obowiązywania taryf, z uwzględnieniem zatem wszystkich wcześniej opracowanych pozycji kosztowych, które Radzie Gminy były znane. W ocenie Rady Gminy przewidziany w ustawie obowiązek podania we wniosku informacji dotyczących zakresu świadczonych usług ma na celu umożliwienie Radzie należyte rozeznanie zakresu działania przedsiębiorstwa, z czym nie ma problemu w niewielkiej Gminie D. Nadto przepis art. 9a i 9b w istocie adresowany jest nie do Rady lecz przedsiębiorstwa wodociągowego, pozwalając odmówić przedłużenia obowiązywania taryf jeżeli wniosek nie został należycie uzasadniony. Rada gminy decyduje zatem o wniosku uznaniowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) kognicji sądu administracyjnego podlegają m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego w tym akty prawa miejscowego, przy czym przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g. wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie tego terminu nie jest dopuszczalne. W takim przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu administracyjnego, nie będąc związanym jakimkolwiek terminem. W niniejszej sprawie organem nadzoru jest Wojewoda [...], który nie skorzystał z możliwości wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, a obecnie zakwestionował zgodność z prawem zaskarżonej uchwały w drodze skargi do sądu administracyjnego, w trybie art. 93 ust 1 u.s.g.

Stosownie z kolei do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zdaniem składu orzekającego zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności Zaskarżona uchwała podjęta została bowiem w sposób istotnie naruszający art. 24 ust. 9a u.z.z.w.

Wskazać w tym miejscu należy, że Wojewoda [...] sformułował wobec skarżonej uchwały dwa zarzuty. Po pierwsze jego zdaniem w dacie gdy podjęto uchwałę Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. taryfy wynikające z wniosku z dnia [...] r. nie obowiązywały. W odczuciu Wojewody podjęcie przez Radę uchwały po upływie przewidzianych prawem 45 dni i w konsekwencji stwierdzenie nieważności tejże uchwały powoduje, stosownie do art. 24 ust. 5a u.z.z.w., iż dotychczasowe taryfy obowiązują jeszcze przez 90 dni, a następnie tracą moc. W efekcie podjętą następnie zaskarżoną uchwałą przedłużono taryfy w istocie już nie obowiązujące. Po drugie zdaniem Wojewody podjęcie przez Radę Gminy w D. uchwały Nr [...] w sprawie przedłużenia czasu obowiązywania dotychczasowych taryf nastąpiło, z uwagi na brak stosownego uzasadnienia wniosku, bez należytego rozeznania przez Radę okoliczności sprawy.

Pierwszego z postawionych przez Wojewodę [...] zarzutów Sąd nie podziela. Wskazać bowiem w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 ust. 5 u.z.z.w. rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia przez przedsiębiorstwo wniosku, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Stosownie zaś do art. 24 ust. 8 tejże ustawy jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały w terminie, o którym mowa w ust. 5, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf.

Niedochowanie przez radę 45-dniowego terminu powoduje zatem jednoznacznie określony w ustawie skutek w postaci wejścia w życie, po upływie 70 dni, zaproponowanych i zatwierdzonych taryf na taki okres, jaki wskazany został we wniosku. Skutek ten, w przypadku niedochowania przez radę 45-dniowego terminu, w którym to czasie mogła podjąć uchwałę w przedmiocie zweryfikowanych przez wójta taryf, następuje automatycznie, niezależnie od tego czy rada, która uchybiła terminowi po jego upływie uchwałę w przedmiocie taryf podejmie, czy też nie podejmie, a w razie jej spóźnionego podjęcia (które nie wywołuje już zatem żadnych skutków prawnych) czy Wojewoda stwierdzi jej nieważność, czy też nie stwierdzi. Przepis art. 24 ust. 8 u.z.z.w. ma zatem charakter normy szczególnej w stosunku do art. 24 ust. 5a ustawy, stosownie do którego w razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. Podzielając w tej mierze twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę uznać należy, iż ustęp ten, w zakresie konsekwencji co do obowiązywania taryf odnosi się do przypadków stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały z innych przyczyn niż przekroczenie 45-dniowego terminu, w tym bowiem przypadku konsekwencje przekroczenia terminu uregulowane są w ust. 8 przywołanego artykułu.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że relacja pomiędzy obydwiema normami nie została przez ustawodawcę uwypuklona w sposób klarowny i jednoznaczny. Odmienna wykładnia przywołanych ustępów, zastosowana w skardze przez organ nadzoru, prowadziłaby jednak nieuchronnie do paradoksalnego wniosku, iż pomiędzy ust. 8 a ust. 5a istnieje ewidentna sprzeczność w zakresie skutków uchybienia przez radę 45-dniowemu terminowi przewidzianemu do podjęcia uchwały. Gdyby bowiem obydwa ustępy dotyczyły tego samego stanu faktycznego to oznaczałoby to, że zbyt późne, już po upływie 45 dni, zatwierdzenie taryf, a następnie stwierdzenie z tej właśnie przyczyny przez organ nadzoru nieważności uchwały powodowałoby dwa skutki, ewidentnie wzajemnie się wykluczające. Z jednej bowiem strony spóźnienie rady powodowałoby po upływie 70 dni od dnia przedłożenia wniosku wejście w życie zweryfikowanych przez wójta nowych taryf (ust. 8), z drugiej strony powodowałoby przedłużenie na okres 90 dni od przedłożenia rozstrzygnięcia nadzorczego obowiązywania taryf dotychczasowych. Jedynym zatem logicznym sposobem interpretacji jest uznanie, jak to powyżej wskazano, iż obydwa ustępy dotyczą w istocie innych stanów faktycznych, ust. 8 art. 24 ma charakter szczególny w stosunku do ust. 5a, a w konsekwencji wprowadzenie odmiennych skutków w sferze obowiązywania taryf jest w pełni uzasadnione.

W konsekwencji stwierdzić należy, że skoro w dniu [...] r. Wójt Gminy D. złożyła do Rady Gminy wniosek o zatwierdzenie kolejnych taryf wskazując jako planowany okres ich obowiązywania okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., a Rada Gminy w ciągu 45 dni nie podjęła stosownej uchwały (uchwałę tę Nr [...] podjęła dopiero w dniu [...] r.) to stosownie do art. 24 ust. 8 u.z.z.w. taryfy zweryfikowane uprzednio przez Wójta weszły w życie po 70 dniach od przedłożenia wniosku z mocą obowiązującą do dnia [...] r. Zarzut zatem organu nadzoru, iż podejmując w dniu [...] r. uchwałę o przedłużeniu obowiązujących taryf Rada odniosła się do taryf już w obrocie prawnym nie istniejących uznać należy za nietrafny.

Podzielić należy natomiast przekonanie Wojewody [...], iż podjęta uchwała narusza art. 24 ust. 9a ustawy z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w ust. 9b przywołanego artykułu. Podkreślenia bowiem wymaga w tym miejscu, że możliwość przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowych taryf z uwagi na uproszczony tryb postępowania stanowi wyjątek od generalnych zasad zatwierdzania taryf. Stąd przyznane w tej mierze radzie gminy uprawnienie zostało przez ustawodawcę obwarowane kreślonymi warunkami. Stosownie bowiem do ust. 9a przywołanego artykułu rada nie może podjąć uchwały przedłużającej czas obowiązywania dotychczasowych taryf z własnej inicjatywy, a jedynie na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Wniosek ten nadto musi być uzasadniony. Nie trzeba wprawdzie, w myśl ust. 9c, dołączyć do niego szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz planu, jednakowoż zgodnie z art. 24 ust. 9b w jego uzasadnieniu zamieszcza się w szczególności informacje dotyczące zakresu świadczonych usług oraz warunków ekonomicznych uzasadniających przedłużenie obowiązywania dotychczasowych taryf. Ocena jakości, rzetelności i racjonalności uzasadnienia pozostawiona została oczywiście uznaniu rady gminy, daniem Sądu rada nie może jednak podjąć uchwały, o której mowa, w razie braku wniosku bądź braku uzasadnienia spełniającego ustawowe wymogi.

Stwierdzić w tym miejscu należy, iż kwestionowana przez Wojewodę [...] uchwała z dnia [...] r. została przez Radę podjęta pomimo braku uzasadnienia wniosku, o którym mowa w ustępach przywołanych powyżej, w sposób rażący naruszając tym samym art. 24 ust. 9a w zw. z ust. 9b ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Skierowanym do Rady wnioskiem Wójt wnioskowała bowiem o przedłużenie dotychczasowych taryf o kolejne 10 miesięcy, tj. do końca 2013 r. mając na uwadze "zachowanie jednolitej stawki ceny wody obowiązującej na terenie Gminy D." To jednozdaniowe wskazanie, odwołujące się nie do warunków ekonomicznych uzasadniających przedłużenie obowiązywania dotychczasowych taryf (przemawiających zarówno przeciwko podwyższeniu opłat jak i przeciwko ich obniżeniu), lecz przywołujące jedynie chęć zachowania oderwanej od ekonomicznego uzasadnienia jednolitości w gminie nie wskazuje ani wymaganych w przepisach informacji dotyczących zakresu świadczonych usług, ani warunków ekonomicznych uzasadniających zachowanie dotychczasowych opłat. Nietrafna jest w tej mierze sformułowana w odpowiedzi na skargę argumentacja, iż "wskazana w uzasadnieniu wniosku potrzeba zachowania jednolitej stawki ceny wody odnosi się nie tylko do relacji opłat pobieranych przez różne przedsiębiorstwa wodociągowe, lecz stanowi potwierdzenie niezmiennej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa wodociągowego postulującego przedłużenie obowiązywania taryfy z uwzględnieniem zatem wszystkich wcześniej opracowanych pozycji kosztowych, które Radzie Gminy były znane". Uzasadnienie wniosku o którym mowa ma bowiem wskazywać nie uprzednie pozycje kosztowe lecz wskazywać dlaczego nie ma ekonomicznych powodów do tego by bądź to podnieść stawki opłat bądź też je obniżyć. Uzasadnienia takiego, wymaganego prawem, ewidentnie brak we wniosku z dnia 15 stycznia 2013 r., żadne dowody nie wskazują też na to by zostało ono Radzie przedłożone w formie odrębnego dokumentu (okoliczności takiej Wójt Gminy nie podnosi).

Z tych też względów kwestionowana uchwała nie mogła się ostać i podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.