Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 300/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. H. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2004 r. (sygn. akt II SAB/Wr 43/03) rozstrzygającego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. w przedmiocie samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z adaptacją strychu; postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt II SAB/Wr 43/03) zobowiązał Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla Miasta W. do wydania, w terminie 30 dni od otrzymania wyroku z uzasadnieniem, decyzji w sprawie samowolnej zmiany części poddasza na garderobę oraz samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z modernizacją adaptacji strychu w budynku przy ul. T. [...] we W. Powyższy wyrok zapadł po rozpoznaniu przez Sąd skargi K. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W.

W piśmie z dnia 17 listopada 2005 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, K. H. poinformowała, że do dnia 17 marca 2005 r. nie otrzymała decyzji w sprawie samowolnej zmiany części poddasza na garderobę oraz samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z modernizacją adaptacji strychu i wniosła o ukaranie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W.

Po wezwaniu Sadu o sprecyzowanie charakteru przedmiotowego pisma K. H. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2004 r. oświadczyła, iż jest to skarga i jednocześnie ponowiła wniosek o ukaranie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. oraz zastosowanie środków wyniku którego Inspektor wyda stosowne decyzje.

W kolejnym piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2005 r. K. H. oświadczyła, że nie wzywała organu do wykonani wyroku oraz nie występowała o załatwienie sprawy w trybie art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.

1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Jak wynika z treści przytoczonego przepisu warunkiem wniesienia przewidzianej w nim skargi jest uprzednie wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Z treści przytoczonych wyżej pism procesowych skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez K. H. wynika jednoznacznie, iż owego wezwania do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. nie wystosowała.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuci skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpatrywanej sprawie skargę należało uznać za niedopuszczalną wobec niewyczerpania przez skarżącą trybu przewidzianego w przytaczanym przepisie art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia.