Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 715/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 10.069 zł (słownie: dziesięć tysięcy sześćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z [...] czerwca 2013 r. określił Skarżącej – A. Sp. z o. o. z/s w P. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2008 rok, za nieruchomość będącą współwłasnością A. Sp. z o. o. oraz L. Sp. z o.o., położone na terenie [...] W., na kwotę 1.432.045 zł.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że powyższa nieruchomość zabudowana jest budynkiem C. wraz z dwupoziomowym parkingiem znajdującym się bezpośrednio pod budynkiem C. oraz jego częścią oddylatowaną od kondygnacji budynku handlowego. W ocenie organu parking podziemny znajdujący się bezpośrednio pod budynkiem nie może być uznany za odrębną budowlę, jak chce tego Skarżąca. Prezydent W., powołał się na opinię sporządzoną przez inż. Z. O., uzupełnioną przez biegłego w trakcie rozprawy przeprowadzonej przed SKO, zgodnie z którą parking zlokalizowany pod budynkiem C. przy ul. [...] w W. jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i spełnia warunki dla budynków podane w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Powyższe świadczy o tym, że przedmiotowy parking jest obiektem budowlanym, trwale związanym z gruntem, wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Musi być więc kwalifikowany jako części budynku C..

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 191 w zw. z art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "O.p.", art. 122 w zw. z art. 187 O.p., art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] grudnia 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określiło A. Sp. z o. o. oraz L. Sp. z o. o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2008, za nieruchomość przy ul. [...] na kwotę 1.269.633 zł.

W uzasadnieniu wskazało, że 26 lipca 2007 r. przeprowadzone zostały przez pracowników Biura Podatków i Egzekucji Urzędu W., za zgodą pełnomocnika A. Sp. z o.o., oględziny hipermarketu A. na nieruchomości w rejonie ulic [...] i [...], w [...]. W protokole oględzin wskazano, że parking podziemny znajdujący się pod C. - jako jego kondygnacja podziemna - stanowi część budynku centrum handlowego, a jego powierzchnię użytkową o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) dalej: "u.p.o.l."] należy uwzględnić określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Organ skonkludował, że analiza materiału dowodowego, w tym wskazanego wyżej protokołu oględzin, a także planu centrum handlowego, projektu jego budowy, pozwolenia na budowę, które znajdują się w aktach sprawy o numerze [...], wskazują, że parking podziemny stanowi integralną część centrum handlowego zarówno pod względem architektonicznym jak i funkcjonalnym.

Odnosząc się do powoływanej przez organ pierwszej instancji opinii biegłego inż. Z. O. SKO wskazało, że wprawdzie opinia ta dotyczy przedmiotu opodatkowania w niniejszym postępowaniu, jednak została ona sporządzona na potrzeby innego postępowania, dotyczącego określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003. Zatem nie wiąże organu w tej sprawie.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 191 w zw. z art. 197 § 1 O.p., tj. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na dokonaniu dowolnej i błędnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, przez potraktowanie za wyłącznie wiarygodne: dowodu z planu C., projektu jego budowy, pozwolenia na budowę oraz protokołu oględzin nieruchomości z dnia 26 lipca 2007 r., i przyjęcie na ich podstawie, iż parking pod budynkiem C., jest parkingiem podziemnym, podczas gdy posadowiony w zagłębieniu gruntu, a ponadto stanowi integralną część C. zarówno pod względem architektonicznym jak i funkcjonalnym i znajduje się na kondygnacji -1 budynku, podczas gdy parking nie jest częścią wymienionego budynku, nie stanowi jego integralnego fragmentu;

2. art. 122 w zw. z art. 187 O.p. (będące konsekwencją naruszenia art. 191 O.p.), polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez brak dokonania prawidłowej kwalifikacji prawnej jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości parkingu znajdującego się pod budynkiem C., prowadzącym do uznania, że parking podziemny pod budynkiem C. jest częścią tego budynku i stanowi razem z budynkiem integralną "całość" oraz, że posiada przegrody budowlane wydzielające go z przestrzeni, podczas gdy parking nie jest częścią wymienionego budynku, nie znajduje się pod ziemią i nie stanowi jego integralnego fragmentu oraz nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych,

3. art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji nieodpowiadającego wymogom ustawowym, w szczególności w wyniku braku wystarczającego i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz szczegółowego odniesienia się do wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, co odnosi się do ustalenia, czy parking pod budynkiem C. posiada fundamenty, czy jest trwale związany z gruntem i - przede wszystkim - czy posiada (ewentualnie jakie) przegrody budowlane, niewskazanie przyczyn, dla których organ uznał za wiarygodne wyłącznie dowody z planu C., projektu jego budowy, pozwolenia na budowę oraz protokołu oględzin nieruchomości z dnia 26 lipca 2007 r., oraz niewskazanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, w tym powodów odmowy wiarygodności wyjaśnieniom i dowodom przedłożonym przez Skarżącego w szczególności poprzez brak wskazania na jakiej podstawie organ ustalił, że parking znajdujący się pod C., jest częścią tego budynku i stanowi z budynkiem C. integralną "całość" oraz, że posiada cechy budynku, w tym przegrody budowlane wydzielające go z przestrzeni;

4. art. 1a ust. 1 pkt 1 upol poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a) przesłanka uznania obiektu budowlanego za budynek - wydzielenie przestrzeni za pomocą przegród budowlanych - nie wymaga zamknięcia obiektu ze wszystkich stron i zabezpieczenia jego wnętrza przed wpływem czynników zewnętrznych,

b) pionowe przegrody budowlane wydzielające budynek z przestrzeni mogą stanowić jedynie rozstawione w dużych odległościach od siebie słupy konstrukcyjne i wolna przestrzeń pomiędzy nimi (nie będąca żadnym elementem budowlanym], które (słupy) nie zamykają i nie izolują, przestrzeni wewnętrznej od środowiska zewnętrznego oraz nie stanowią przegród izolacyjnych,

c) ażurowa przegroda budowlana może wydzielać obiekt z otaczającej go przestrzeni, oraz poprzez błędną wykładnię zawartego w omawianym przepisie pojęcia "przegroda budowlana", polegającą na przyjęciu, że przegroda taka nie musi być nieprzeniknioną przegrodą izolacyjną,

d) dla zaistnienia wydzielenia z przestrzeni budynku wystarczające jest, aby występujące przegrody (słupy konstrukcyjne rozstawione od siebie w dużych odległościach) zakreśliły granice obiektu, podczas gdy zwrot ten należy tłumaczyć w ten sposób, że przegrody budowlane muszą oddzielać budynek jako całość od otaczającej go wolnej przestrzeni, co oznacza, że obiekt musi posiadać przegrody budowlane ze wszystkich stron oraz, że pod względem funkcjonalnym wydzielać obiekt z przestrzeni mogą ściany danego obiektu budowlanego,

e) bez względu na sposób w jaki przedmiotowa część budynku C., zajęta na parking, wydzielona jest z przestrzeni, nie pozostawia wątpliwości, iż przedmiotowy parking wydzielony jest z przestrzeni, a tym samym, filary i słupy zakreślające granice parkingu podziemnego są wystarczające dla stwierdzenia, że mamy do czynienia z obiektem budowlanym wydzielonym z przestrzeni, podczas gdy przegrody budowlane muszą oddzielać budynek jako całość (trójwymiarową przestrzeń wewnątrz) od otaczającej go zewnętrznej przestrzeni, co oznacza, że obiekt musi posiadać przegrody budowlane zupełne, ze wszystkich stron;

5. art. 1a ust. 1 pkt 2 upol, przez niewłaściwe zastosowanie, a w istocie brak zastosowania, do parkingu położonego pod budynkiem C., który jako nie spełniający przesłanek definicji budynku z upoi, na skutek braku wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, stanowi budowlę;

6. art. 1a ust. 1 pkt 5 upol poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a) powierzchnia użytkowa budynku może być zmierzona jako powierzchnia ograniczona jedynie słupami nośnymi, podczas gdy wymieniony przepis wskazuje, że powierzchnia użytkowa musi być mierzona po wewnętrznej długości wszystkich ścian zewnętrznych, wydzielających obiekt z przestrzeni;

b) zgodnie z definicją powierzchni użytkowej budynku zawartą w omawianym przepisie, parking pod C. - jako jego kondygnacja podziemna (co stanowi błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem parking nie jest kondygnacją podziemną) - stanowi część budynku C., a jego powierzchnię należy uwzględnić określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podczas gdy brak wydzielenia parkingu z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych uniemożliwia ustalenie powierzchni użytkowej parkingu, która stanowiłaby podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kategorii "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", kondygnacja parkingu nie znajduje się pod ziemią, a sam parking nie posiada powierzchni użytkowej w rozumieniu upoi;

7. art. 2 ust. 1 pkt 2 upol, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż parking położony pod C. winien być kwalifikowany jako część budynku – C. i jako ta część opodatkowany na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 upoi w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 upol, podczas gdy parking stanowi budowlę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

W dniu 23 października 2014 r. p.o. Kierownika Sekretariatu Wydziału III Urszula Bargiel w rozmowie telefonicznej poinformowała kierownika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że w aktach podatkowych sprawy o sygn. akt III SA/Wa 715/14 nie znajdują się dokumenty (projekt budowlany, pozwolenie na budowę, protokół oględzin nieruchomości z lipca 2007 r.) na które powoływał się organ w zaskarżonej decyzji, natomiast informacja organu, że dokumenty te znajdują się przy sprawie o sygnaturze organu [...] jest niemożliwa do zweryfikowania, z uwagi na fakt, że sprawa o tej sygnaturze nie została zarejestrowana w systemach informatycznych Sądu (vide notatka z dnia 23 października 2014r., karta 49 akt sądowych). .

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ dostarczył kserokopie żądanych dokumentów niepoświadczone z oryginałem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z powodów innych, niż w niej wskazanych.

Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Mówiąc innymi słowy sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi, odpowiadają prawu – por. wyr. NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. Poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej " p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast w myśl postanowień § 2 tego artykułu organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia i zarzuty skarżących.

Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji, przedkładane sądowi winny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową. Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji.

Powyższe wymagania wynikają przede wszystkim z treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. jako zasad proceduralnych, a także przepisów szczegółowych w zakresie zbierania i dokumentowania dowodów oraz art. 54 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne - wyr. NSA z 9 września 2005 r., FSK 1925/04, LEX nr 173085. Dołączone do akt głównych akta administracyjne odgrywają podstawową rolę w kontroli zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej – por. B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2009, s. 56. Jest to logiczna konsekwencja zasady, że sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu faktycznego i prawnego, będącego podstawą ich wydania. Mówiąc innymi słowy, dołączone do akt głównych akta administracyjne pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy przyjęty w toku postępowania przed organem administracji publicznej stan faktyczny znajduje w nich uzasadnienie.

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdza, że ustalony w niej stan faktyczny nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, z tytułu nieruchomości znajdującej się w W. przy ul. [...], na której posadowione jest C., z parkingiem podziemnym znajdującym się pod budynkiem centrum handlowego. Spór w tej sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy wspomniany parking winien być - na potrzeby podatku od nieruchomości- kwalifikowany, jako budynek, czy budowla, a jego istota sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym spełniona jest przesłanka uznania rzeczonego parkingu za budynek w postaci wydzielenia przestrzeni za pomocą przegród budowlanych.

SKO uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając co do istoty sprawy stwierdziło, że powoływana w decyzji pierwszoinstancyjnej opinia biegłego inż. Z. O. na temat "czy parking zlokalizowany pod budynkiem C. w W. jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w budowlanych", co prawda dotyczy przedmiotu opodatkowania w niniejszym postepowaniu, niemniej jednak została sporządzona dla potrzeb konkretnego postępowania. SKO w sprawie odwołania od decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2003 oceniło, że zachodzi konieczność powołania biegłego. Jednakże, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, ustalenia poczynione przez organ w toku innego postępowania nie wiążą organu w odrębnym postępowaniu. SKO powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym plan centrum handlowego, projekt jego budowy, pozwolenie na budowę oraz protokół oględzin nieruchomości doszło do wniosku, że parking podziemny stanowi integralna część centrum handlowego zarówno pod względem architektonicznym jak i funkcjonalnym. W rezultacie, powołując się na przepis art.1a ust.1 pkt 5 u.p.o.l. stwierdziło, że, filary i słupy zakreślające granice parkingu sa wystarczające dla stwierdzenia, że mamy do czynienia z obiektem budowlanym wydzielonym z przestrzeni.

Problem w tym, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentacji, na którą powołuje się organ odwoławczy, a która stanowiła podstawę dokonanego przez organ rozstrzygnięcia. Zawarta w uzasadnieniu decyzji informacja, że akta znajdują się przy sprawie [...] okazała się nieprzydatna dla ich zlokalizowania w sądzie, bowiem jak wynika z notatki p.o. kierownika sekretariatu z 23 października 2014r. sprawa pod wskazaną sygnaturą nie została zarejestrowana w systemach informatycznych Sądu. O braku dokumentacji, jak również konieczności jej złożenia SKO zostało poinformowane (vide: notatka z dnia 23.10.2014r). W odpowiedzi na powyższe w dniu 24 października 2014r. na biuro podawcze Sądu zostały złożone niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie : protokołu oględzin, projektu zagospodarowania terenu, decyzji Burmistrza Gminy W. zezwalającej na użytkowanie, projektu architektoniczno-budowlanego. Nie została złożona opinia biegłego Z. O.. Podkreślić należy, ze składając wskazane wyżej kserokopie SKO nie wnosiło o zakreślenie terminu, celem przedłożenia Sądowi wskazanych wyżej materiałów w oryginałach, lub w kserokopiach poświadczonych za zgodność z oryginałem.

Sąd stwierdza, że brak potwierdzeń powyższych kserokopii za zgodność z oryginałem niweczy ich wartość dowodową. Odbitka ksero lub inna kopia reprograficzna nie jest dokumentem i nie może dokumentu zastąpić. Odbitka ksero nie zawiera bowiem oryginalnego podpisu wystawcy, który stanowi conditio sine qua non istnienia dokumentu. Na odbitce ksero najczęściej figuruje podpis wystawcy, lecz nie jest to podpis oryginalny, złożony przez podpisującego bezpośrednio na danym egzemplarzu, lecz podpis "odbity", odwzorowany kserograficznie. Jeżeli zatem odbitki ksero (kserokopie) nie są odpowiednio poświadczone, to nie stanowią one dokumentu.

Z zespołu wskazanych wyżej przepisów wynika, że sąd administracyjny powinien prawidłowo i jednoznacznie ustalić – bazując na aktach administracyjnych – stan faktyczny sprawy, w oparciu o który ustali stan prawny, dokona subsumpcji i wyda rozstrzygnięcie. Niedopuszczalne jest, aby Sąd orzekał nie dysponując zebranymi i powoływanymi przez organy dokumentami, a w konsekwencji nie zapoznawczy się z nimi. W rozpoznawanej sprawie akta nie pozwalają ustalić stanu faktycznego sprawy. Powyższe powoduje, że poczynione przez SKO ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a tym samym nie poddają się weryfikacji.

Powyższe uzasadnia uchylenie – z przyczyn proceduralnych – zaskarżonej decyzji. Zaistniałe uchybienia proceduralne czynią niemożliwym odniesienie się przez Sąd do meritum sprawy.

Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że organ zbyt pochopnie zrezygnował w dowodu w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy celem uzyskania stanowiska w kwestii możliwości uznania przedmiotowego parkingu za wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Użyte w przepisie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej sformułowanie "może" a nie "obowiązany jest" wskazuje, iż prawna regulacja korzystania z opinii biegłego lub biegłych pozostawia organowi swobodę w zastosowaniu z tego rodzaju środka dowodowego, to zakres tej swobody wyznaczany jest m.in. dyrektywą zawartą w art. 122 Ordynacji, a więc zobowiązującą organ podatkowy do ustalenia faktów prawotwórczych lub innych zgodnie z prawdą materialną (zob. A. Hanusz: Zasada prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym, PiP z 2004 r., nr 6, s. 3). Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 kwietnia 2013r. sygn. akt III SA/Wa 2094/12, uchylającym decyzję SKO w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r., po przeprowadzonej przed SKO rozprawie, która nie doprowadziła do odpowiedniego skorygowania oraz wyjaśnienia wniosków i ustaleń zamieszczonych w opinii biegłego Z. O. z dnia 9 listopada 2011r., SKO powinno było zlecić sporządzenie opinii innemu biegłemu, celem uzyskania stanowiska co do kwestii uznanej przez SKO i Sąd za istotną dla rozstrzygnięcia, a mianowicie możliwości uznania, czy otaczające parking słupy nośne wraz z przestrzenią między nimi mogą być kwalifikowane jako przegrody budowlane wydzielające obiekt budowlany z przestrzeni. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga wiedzy specjalistycznej, jakiej organy podatkowe nie posiadają. Sąd w składzie orzekającym stanowisko to w pełni podziela Wprawdzie sprawa, w której zapadł powołany wyrok dotyczy innego postępowania (za inny rok podatkowy), poza sporem pozostaje jednak, że dotyczy ona tej samej strony postępowania, tego samego przedmiotu opodatkowania, a istota sporu sprowadza się do tego samego zagadnienia. Bez dowodu z opinii biegłego sprawę należy traktować jako niedojrzałą do rozstrzygnięcia, więc już tylko z tego powodu zaskarżona decyzja musi być uznana za kwalifikującą się do uchylenia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.