Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 149/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku T. S.A. w W. o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 149/09 w sprawie ze skargi kasacyjnej T. S. A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1481/07 w sprawie ze skargi T. S. A. w W. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 9 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1998 r. postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 149/09.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 23 lipca 2010 r. T S. A. wystąpiła o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 149/09.

We wniosku Strona wskazała, że na str. 11 otrzymanego odpisu wyroku – w akapicie pierwszym stwierdza się, że kwestia uprawnień organów podatkowych do kwestionowania skutków podatkowych czynności cywilnoprawnych została przesądzona w wyroku NSA z 9 października 2007 r. Nie jest jednak powołany przepis prawa, z którego wynika powyższe uprawnienie organów podatkowych. W ocenie Strony domyślać się jedynie można, że NSA wywodzi to uprawnienie z art. 191 Ordynacji podatkowej, w związku z czym Spółka wniosła o potwierdzenie tego.

Strona wskazała ponadto, że na str. 19-21 otrzymanego odpisu wyroku stwierdza się, że organy podatkowe miały uprawnienie do różnego traktowania T. Sp. z o. o. i T1. Sp. z o.o. w identycznym stanie faktycznym i prawnym. NSA nie powołał jednak żadnego przepisu prawa, z którego wynikałoby takie uprawnienie. W związku z tym Strona wniosła o wskazanie tego przepisu.

Jednocześnie Skarżąca wskazała, że rozważa możliwość wniesienia skargi konstytucyjnej w związku ze wskazanym wyrokiem, a wspomniane wyżej braki utrudniają jej sformułowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533). Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać. Postępowanie to jednak nie dopuszcza żądania usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wskazać należy, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wykładnia ta również nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Przyjąć zatem należy, że nie może ona prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2008 r., I OZ 465/08, niepubl., z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., z dnia 5 kwietnia 2005 r. (OZ 1226/04, niepubl.).

Przechodząc do oceny wniesionego w niniejszej sprawie wniosku należy stwierdzić, że w istocie rzeczy strona polemizuje z poglądami prezentowanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, którego wykładni się domaga. Domaga się również uzupełnienia wyroku o pewne elementy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka polemika z orzeczeniem, jak i żądanie jego uzupełniania bądź zmiany w drodze ustalania podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest niedopuszczalna na drodze wniosku o wykładnię wyroku.

W związku z powyższymi konstatacjami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił dokonania wykładni wyroku.