Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2592/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A.K. na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę


UZASADNIENIE

A.K.l prowadzący działalność gospodarczą – pod nazwą D., złożył w dniu [...] lipca 2011r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego (Jednostki Wdrażającej-Pośredniczącej II stopnia) wniosek o dofinansowanie projektu " [...]".

Przedmiotowy projekt złożony został w odpowiedzi na konkurs nr [...] 2011 w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytetu IX Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach, Działanie 9.3 – Upowszechnienie formalnego kształcenia ustawicznego w formach szkolnych i zarejestrowany został pod nr numerem [...].

W piśmie z dnia [...] września 2011r. Jednostka Organizująca Konkurs (Urząd Marszałkowski Województwa [...] - Departament EFS) ) poinformowała wnioskodawcę, że złożony projekt uzyskał negatywną ocenę. Wskazano, że ilość punktów przyznanych przez oceniających za spełnianie ogólnych kryteriów merytorycznych dała wprawdzie średnią arytmetyczną ocen 73, 5 pkt ( odpowiednio 62 pkt pierwszy oceniający i 85 pkt drugi oceniający ) i mimo że projekt przekroczył wymagane 60 pkt ogółem, jednakże w poszczególnych częściach ( kategoriach ) wniosku ( 3.2 i 3.5 ) projekt nie uzyskał wymaganych 60% punktów, wobec tego nie został przyjęty do dofinansowania. Przedstawiono wyniki ocen wraz z kartami oceny merytorycznej.

Wnioskodawca nie zgadzając się z wynikami oceny w dniu [...] września 2011 r. złożył protest zarzucając oceniającym pominięcie istotnych kwestii dokładnie wyjaśnionych we wniosku. W proteście zarzucono błędną ocenę w pkt 3.1, 3. 2. i 3.5. Obszernie uzasadniono stanowisko odnoszące się do szczegółowej oceny merytorycznej w zakresie przyjętej przez ekspertów obniżonej punktacji. Wnioskodawca przedstawił jedenaście zarzutów co do dokonanej oceny szczegółowej.

Protest został przez IOK uznany za niezasadny i rozpatrzony negatywnie mimo częściowego uznania stanowiska wnioskodawcy w zakresie oceny merytorycznej sekcji 3.1 i 3. 2. Instytucja Rozpoznająca Protest uznała bowiem w zakresie oceny pkt 3.1 za zasadne dwa z czterech zarzutów, w zakresie pkt 3.2 trzy z sześciu zarzutów. Pozostałe zarzuty co do oceny w w.w. kategoriach uznano za częściowo zasadne, a jeden niezasadny. IRP nie uznała natomiast zarzutu skarżącego zgłoszonego co do oceny w pkt 3.5. wniosku. W konkluzji stwierdziła, że mimo uznania znacznej części zarzutów, nie skutkuje to uwzględnieniem protestu, gdyż nie wpływa na ogólną ocenę wniosku. Negatywne rozstrzygnięcie zarzutu podniesionego przez wnioskodawcę w odniesieniu do oceny pkt 3.5 wniosku miało w tym zakresie, jak wskazano w piśmie, decydujące znaczenie. Ponadto na rozstrzygnięcie protestu nie miały wpływu zarzuty odnośnie oceny pkt 3.1 wniosku ponieważ otrzymał on w tym punkcie wymagane minimum punktów. O powyższym negatywnym wyniku protestu wnioskodawcę powiadomiono pismem z dnia [...] października maja 2010r.

Pismem z [...] października 2011 r. wnioskodawca złożył odwołanie do Instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki (Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, Departament Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym), wnosząc o ponowne sprawdzenie złożonego wniosku. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że skoro IRP w wielu spornych kwestiach podnoszonych w proteście przyznała rację beneficjentowi, uznając w większości wskazane w nim zarzuty za zasadne, niezrozumiałym jest zatem, zdaniem odwołującego się w rezultacie uznanie protestu za bezzasadny. Dalej odwołujący się wskazał, że skoro proces merytorycznej oceny zawierał błędy, projekt winien wrócić do ponownej oceny.

Instytucja Zarządzająca PO KL (Minister Rozwoju Regionalnego) w informacji o rozstrzygnięciu odwołania z dnia [...] grudnia 2011r. nie przychyliła się do stanowiska wnioskodawcy i odwołanie rozpatrzyła negatywnie.

W uzasadnieniu stanowiska wskazano, że średnia arytmetyczna z dwóch ocen wyniosła 73,5 pkt jednak wnioskowi przyznano poniżej wymaganej liczby punktów w części 3.2 - 8 pkt ( przy min. 9 ) oraz w części 3.5 - 5 pkt ( przy min. 6 pkt ). Za decydujące dla ewentualnej zmiany oceny wniosku należy , jak podano zatem uznać dwie w.w. części wniosku , których ocena nie pozwala na przyjęcie projektu.

Wyjaśniono, iż zgodnie z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach PO KL (Zasady) instytucja rozpatrująca środek odwoławczy każdorazowo dokonuje analizy, czy waga zarzutów uznanych za zasadne wpływa na ogólną ocenę wniosku i na tej podstawie wydaje pozytywne lub negatywne rozstrzygnięcie. Tym samym uznanie przez instytucję rozpatrującą środek odwoławczy niektórych argumentów projektodawcy za zasadne nie musi być jednoznaczne z jego pozytywnym rozstrzygnięciem. Instytucja rozpatrująca protest, czy odwołanie decydując o ostatecznym wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego jest zobowiązana do oceny czy ewentualne uznanie zarzutów Wnioskodawcy mogłoby wpłynąć znacząco na zmiany. ogólnej oceny wniosku.

W omawianym przypadku IOK wyjaśniła w podsumowaniu rozpatrzenia protestu, po wyliczeniu zarzutów uznanych za zasadne i częściowo zasadne oraz odrzuconych, iż nie uwzględnia wniesionego środka odwoławczego ponieważ przyjęte uwagi Wnioskodawcy nie wpływają na ogólną ocenę wniosku. Zaznaczono iż: "Negatywne rozstrzygnięcie zarzutu podniesionego przez Wnioskodawcę w odniesieniu do oceny punktu 3.5 wniosku miało w tym zakresie decydujące znaczenie." IZ PO KL potwierdza, iż IOK właściwie umotywowała wydanie negatywnego rozpatrzenie protestu. W odpowiedzi na pierwszy środek odwoławczy zaznaczono, iż uznane zarzuty Wnioskodawcy dotyczyły w większości oceny w części 3.1 i 3.4, w której projekt uzyskał pozytywną ocenę oraz w części 3.2, gdzie ocena ta była negatywna. Niemniej jednak uznanie przez IOK, iż ocena w części 3.5 była przeprowadzona poprawnie, oznacza iż ewentualna ponowna weryfikacja wniosku przyniosłaby również ogólny negatywny wynik. Tym samym kierowanie projektu do powtórnej oceny jest bezzasadne, gdyż zgodnie z Zasadami dofinansowanie może uzyskać jedynie wniosek, który we wszystkich częściach oceny uzyskał średnią arytmetyczną z dwóch ocen powyżej 60% pkt.

Z uwagi na powyższe Instytucja Zarządzająca PO KL, potwierdziła, iż Instytucja Organizująca Konkurs przeprowadziła procedurę odwoławczą prawidłowo.

Z tego względu pismem z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] poinformowano wnioskodawcę, że odwołanie rozpatrzone zostało negatywnie. Wyczerpując dyspozycję art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. Nr 84 poz. 712 ), w piśmie tym zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Powyższa informacja doręczona została wnioskodawcy w dniu [...] grudnia 2011r.

W dniu [...] grudnia 2011r. /data nadania pocztowego/ A.K.l - D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania przez Ministra Rozwoju Regionalnego Departament Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym zawarte w piśmie z [...] grudnia 2011r. nazwane przez skarżącego decyzją .

W skardze wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie decyzji jako naruszającej prawo, przeprowadzenie ponownej oceny merytorycznej przez powołanego przez Sąd niezależnego biegłego i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący, przedstawiając przebieg dotychczasowego postępowania, zarzucił błędy w zakresie dokonanej przez ekspertów oceny podkreślając, że uzasadnienie w kwestionowanych punktach nie odnosi się do treści ocenianego wniosku. Zarzucił, jak dotychczas, że skoro większość wskazanych przez niego w proteście zarzutów została przez IRP uznana, niezrozumiałym i niezgodnym z zapisami Zasad wyboru projektów jest uznanie protestu za nieuzasadniony i nie skierowanie wniosku do ponownej oceny merytorycznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego stanowiący Instytucję Zarządzającą PO KL wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska Minister podkreślił, że procedura odwoławcza ma na celu wyeliminowanie błędów popełnianych na etapie oceny. Przyznanie protestującemu racji co do określonych zarzutów nie oznacza, że wszystkie zastrzeżenia oceniających były błędne. W przypadku wniosku skarżącego część zarzutów podniesionych w proteście była zasadna, ale nie wszystkie. Odnośnie pkt 3.5 zarówno na etapie protestu jak i odwołania uznano, że argumenty oceniających były słuszne, co wpłynęło na całościową ocenę obydwu środków odwoławczych. Działania organów zdaniem Ministra były zgodne z obowiązującą procedurą, z którą składając wniosek w konkursie skarżący powinien był się zapoznać. Zarzut sformułowany wobec instytucji rozpatrującej odwołanie, że wskazała fakt, iż decydujące znaczenie miało negatywne rozstrzygnięcie zarzutu podniesionego w odniesieniu do oceny pkt 3.5, natomiast nie odniosła się do kwestii rażących błędów popełnionych w pozostałych częściach wniosku, Minister uznał za niezasadny. Wskazał ,że Zasady dokonywania wyboru projektów w ramach PO KL w części dotyczącej procedury odwoławczej (str. 67) precyzują, że instytucja rozpatrująca odwołanie nie jest zobowiązana do odnoszenia się do argumentów pozytywnie rozpatrzonych przez IOK na etapie rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712), w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W przepisach art. 30c-30d ustawy przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy).

Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć, ( rozstrzygnięcia te nie stanowią decyzji administracyjnych), przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Przepisy ustawy natomiast nie przewidują innych uprawnień w ramach kontroli prawidłowości oceny wniosków, a zwłaszcza jak wnioskuje skarżący dokonania w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego oceny projektów z udziałem biegłego.

W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sadów administracyjnych i NSA zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Wskazać należy iż w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – dopuścić należy możliwość posługiwania się, w postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Według treści art. 5 pkt. 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach polityki rozwoju (Dz.U. nr 84 poz. 712 z późn. zm.) wszelkie zasady i procedury dotyczące realizacji zarówno strategii rozwoju, jak i programów, zawarte są w "systemie realizacji", przy czym system ten określa także środki odwoławcze, które przysługują wnioskodawcy w związku z naborem projektów, o których mowa w art. 28 ust.1 pkt. 3 cyt. ustawy – czyli zgłoszonych w trybie konkursowym. Obowiązek opracowania – określenia tego systemu realizacji, nałożony został na instytucję zarządzającą odpowiadającą za prawidłową realizację programu /art. 26 ust.1 pkt.2, pkt. 6, pkt. 8, art. 25 pkt.1, art. 5 pkt. 2 cyt. ustawy/. Przy wykonywaniu swoich zadań instytucja zarządzająca ma obowiązek uwzględnienia zasady równego dostępu do uzyskania pomocy, a także ma zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów mogących skorzystać z dofinansowania, a między innymi projektów wyłanianych w trybie konkursu / art. 26 ust.2, art. 28 ust.1 pkt. 3 cyt. ustawy/. Instytucja zarządzająca może powierzyć część swoich zadań – między innymi dokonywanie, w oparciu o określone kryteria, wyboru projektów do dofinansowania w ramach danego programu – instytucji wdrażającej jako instytucji pośredniczącej II stopnia /art. 27 ust.1 w związku z art. 5 pkt. 4 cyt. ustawy/.

Dla Priorytetu IX PO Kapitał Ludzki - Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach, Działania 9.3 –Upowszechnienie formalnego kształcenia ustawicznego w formach szkolnychInstytucją Zarządzającą jest Minister Rozwoju Regionalnego, Instytucją Pośredniczącą: instytucja wskazana przez samorząd województwa ( w sprawie niniejszej Urząd Marszałkowski Województwa [...] ), Instytucją Wdrażającą ( Instytucją Pośredniczącą II stopnia ) Urząd Marszałkowski Województwa [...] – Departament EFS i do tej instytucji zgłaszane były wnioski w określonym wyżej zakresie przedmiotowego Programu w ramach naboru w trybie konkursu nr [...], będące następnie przedmiotem oceny.

Zgodnie z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach PO KL z.( obowiązującego w w/w konkursie), kryteriami weryfikowanymi w trakcie oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie są zatwierdzone przez Komitet Monitorujący PO KL szczegółowe kryteria dostępu weryfikowane na etapie oceny merytorycznej, ogólne kryteria horyzontalne, ogólne kryteria merytoryczne i szczegółowe kryteria strategiczne. Ogólne kryteria horyzontalne mają charakter przekrojowy i związane są z koniecznością zapewnienia realizacji strategicznych celów na poziomie całego Programu Operacyjnego.

Wniosek może uzyskać dofinansowanie jeżeli spełnia szczegółowe kryteria dostępu oraz ogólne kryteria horyzontalne, a także otrzyma co najmniej 60 punktów w ramach ogólnych kryteriów merytorycznych oraz minimum 60% punktów w poszczególnych punktach oceny merytorycznej.

Dokumentacja konkursowa obowiązująca w konkursie, w którym wniosek złożył skarżący, w sposób jednoznaczny wskazywała, że w przypadku, gdy różnica w liczbie punktów przyznanych przez dwóch oceniających za spełnianie ogólnych kryteriów merytorycznych jest mniejsza niż 30 punktów końcową ocenę projektu stanowi suma średniej arytmetycznej punktów ogółem z dwóch ocen wniosku za spełnienie ogólnych kryteriów merytorycznych (IV. Procedura wyboru projektów do realizacji i podpisywania umów, pkt 4.2. Ocena merytoryczna, ppkt 13, ). Powyższe oznacza, że przystępując do konkursu skarżący zgodził się na przedstawione tam warunki dopuszczające taką różnicę punktową. Wniosek skarżącego został oceniony przez ekspertów, gdzie jeden przyznał 62 pkt, a drugi 85 pkt. Jednak różnica w punktacji mieści się w granicach dopuszczalnych rozbieżności (różnica 23 pkt). Dlatego jak zasadnie wskazał Minister Rozwoju Regionalnego trudno uznać, że świadczy to o nierzetelnej ocenie jednego z oceniających, skoro w założeniu dokumentacja konkursowa przewidywała taką sytuację jako możliwą.

Zasadniczą kwestią w sprawie niniejszej jest spór co do oceny wniosku o dofinansowanie poprzez, jak twierdzi skarżący, nieprawidłowe rozstrzygnięcie na etapie procedury odwoławczej protestu, a następnie odwołania poprzez brak skierowania wniosku do ponownej oceny, skoro w zasadniczej części argumenty odwołującego się co do oceny i przyznanej punktacji w zakresie pkt 3.1 i 3.2. zostały uznane. W tym miejscu, ,jak już wyżej wskazano podkreślić należy, że zgodnie z procedurą oceny, która wynika z "Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach PO KL", będących częścią Systemu realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki opracowanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 35 ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wniosek, aby otrzymać dofinansowanie musi uzyskać łącznie co najmniej 60 punktów, a także 60% punktów w każdej kategorii oceny merytorycznej. Oznacza to, że nieuzyskanie chociaż w jednej kategorii 60% dostępnych punktów dyskwalifikuje wniosek z możliwości otrzymania dotacji, chociażby w innych uzyskał, np. maksymalną liczbę punktów. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku przedmiotowego wniosku. W zakresie pkt 3.5 Oddziaływanie projektu jeden z oceniających przyznał 6, a drugi 4 pkt . Zatem średnia arytmetyczna ocen wyniosła 5 pkt przy wymaganym min 6 pkt. W proteście skarżący zakwestionował powyższą ocenę. Na etapie rozpoznawania tego środka instytucja go rozpatrująca nie uznała zarzutu dotyczącego pkt 3.5. Nie podzielono argumentacji protestującego. Uzasadniając swoje stanowisko IOK wskazała, że uwaga oceniającego, iż we wniosku pominięta została kwestia wskaźników jest uzasadniona, wobec treści opisu drugiej rubryki pkt 3.5 wniosku, z którego wynika, że wnioskodawca winien zawrzeć w nim stosowne odniesienie do założonych w projekcie wskaźników celu głównego. Zatem, jak przyjęto oceniający właściwie uzasadnił swoją ocenę do przyznanej punktacji, w tej części wniosku. Skoro nie uznano zarzutów protestu w zakresie pkt 3.5 wniosku, więc w tej kategorii oceny wniosek nadal miał punktację poniżej 60%. Dlatego też zmiana, tj. podwyższenie punktów w innych kategoriach ( zatem tych gdzie uznano argumenty skarżącego ), nie zmieniało całościowej oceny, która nadal pozostawała negatywna ze względu na ocenę. w pkt 3.5 (poniżej 60% pkt). Zgodnie z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach PO KL podczas rozpatrywania protestu właściwa instytucja każdorazowo dokonuje analizy, czy waga zarzutów uznanych za zasadne wpływa na ogólną ocenę wniosku i na tej podstawie wydaje pozytywnie lub negatywne rozstrzygnięcie protestu. Tym samym uznanie przez instytucję rozpatrującą środek odwoławczy niektórych argumentów projektodawcy za zasadne, nie musi być jednoznaczne z jego pozytywnym rozstrzygnięciem. Urząd Marszałkowski rozpatrując protest i uznając częściowo racje skarżącego, przy jednoczesnym odrzuceniu zarzutów dotyczących oceny pkt 3.5., miał podstawę zatem do negatywnego rozstrzygnięcia protestu jako całości. Użyte przez organ sformułowanie "niezasadny" istotnie nie jest zbyt fortunne wobec de facto uznania zasadności większości zarzutów nie mniej oznacza w tym kontekście negatywne w rezultacie rozpoznanie protestu. W odwołaniu od negatywnego rozpoznania protestu skarżący podnosząc głównie zarzut braku skierowania wniosku do ponownej oceny, wobec uwzględnienia większości zarzutów protestu, nie odniósł się do dokonanej oceny przez IRP pkt 3.5. Nie wskazał czy i dlaczego kwestionuje rozstrzygnięcie protestu w zakresie oceny tej części wniosku. Zgodnie z dokumentacją konkursową IZ rozpatrując odwołanie jest związana jego zakresem tzn. rozstrzygnięcie nie powinno dotyczyć okoliczności i kwestii nie ujętych w odwołaniu. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów dotyczących wskazanego w odwołaniu rozstrzygnięcia pkt 3.5. Tym samym rozpoznając protest IZ właściwie uznała, że argumenty oceniających co do pkt 3.5 są słuszne i prawidłowo podzieliła stanowisko IRP co do braku podstaw do skierowania wniosku do ponownej oceny. Zasadnie uznała za właściwie umotywowane rozpatrzenie protestu. Tym samym, zdaniem Sądu wbrew zarzutom skargi procedura odwoławcza w zakresie oceny wniosku została przeprowadzona prawidłowo. W skardze skarżący kwestionując prawidłową ocenę wniosku również poza podniesionymi zarzutami co braku ponownej oceny wobec uznania większości podniesionych w trakcie procedury odwoławczej zarzutów nie wskazał i nie zakwestionował tej oceny w zakresie pkt 3.5, mającej zasadnicze znaczenia dla wyników ostatecznej oceny wniosku. Skoro wniosek w pkt 3.5 nie uzyskał 60% dostępnych punktów, stąd ponowna weryfikacja w zakresie pkt 3.1 oraz 3.2 w sytuacji uznania zasadności w tej części protestu nie mogłaby wpłynąć na zmianę ogólnej oceny wniosku.

W tej sytuacji, skoro wniosek skarżącego nie uzyskał minimum 60% punktów w poszczególnych częściach wniosku podlegającego ocenie prawidłowo nie został przyjęty do dofinansowania. Wobec tego, że w zakresie oceny wniosku o dofinansowanie projektu nie doszło o do naruszenia prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U 09 Nr 84 poz. 712), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.