Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 436/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 107 par 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję [...] S. z dnia 30 grudnia 2019 r. nr [...], [...]


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: "Organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] [...] w przedmiocie ustalenia B. D. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wysokości opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, dotyczącej nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] w obr. [...], oznaczonej nr działki [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] za udział wynoszący [...] części w kwocie

[...] zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Zaświadczeniem z [...] października 2019 r. Prezydent Miasta S. potwierdził przekształcenie z dniem [...] stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w S. ul. [...] w obr. [...], oznaczonej nr działki [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] w prawo własności tego gruntu, informując o wysokości opłaty przekształceniowej wynoszącej, zgodnie

z udziałem w wysokości [...] części [...] zł.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. Strona została poinformowana o udzieleniu 50 % bonifikaty od opłaty rocznej za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności tego gruntu w oparciu o art. 9 ust. 1 ustawy

z dnia 20 lipca 2018r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r. poz. 139, dalej: "ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów"), która to opłata roczna po uwzględnieniu bonifikaty wynosi [...] zł za 2019 r.

Strona, kwestionując wysokość opłaty wskazanej w zaświadczeniu potwierdzającym przekształcenie wniosła o wydanie decyzji.

Decyzją dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, Organ I instancji ustalił wysokość opłaty dotyczącej ww. nieruchomości w kwocie [...]zł. Organ I instancji wskazał, że opłata przekształceniowa stanowi równowartość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała w dniu przekształcenia. Stanowi ona opłatę należną właścicielowi nieruchomości ustaloną zgodnie z art. 72 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - wymiar opłaty odnosi się więc do wysokości opłaty a nie do kwoty uzyskanej przez obniżenie opłaty rocznej w wyniku uwzględnienia bonifikaty.

W odwołaniu od ww. decyzji Organu I instancji, Strona żądała zmiany zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie opłaty rocznej w wysokości [...] zł, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 78 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskowanej bonifikaty, w sytuacji, gdy wnioskodawczyni złożyła wniosek w stosownym terminie wskazując na przesłanki do obniżenia opłaty przekształceniowej. Strona wskazała, że pozostałym współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] ustalono niższą wysokość rocznej opłaty przekształceniowej.

Strona zarzuciła nadto:

- naruszenie art. 8 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej: "K.p.a" poprzez ich błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym naruszeniu zasady równego traktowania i odstąpieniu od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, więc arbitralne określenie opłaty przekształceniowej

w zawyżonej wysokości, w sytuacji gdy dla innych współwłaścicieli nieruchomości opłata ustalona została na niższym poziomie;

- naruszenie art. 9 w zw. z art. 8 § 2 w zw. z art. 11 i 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia pozbawionego rozważań w przedmiocie odstąpienia od zasady równego traktowania i arbitralnego określenia wysokości opłaty w zawyżonym poziomie;

- naruszenie art. 61 § 5 K.p.a. poprzez nieprzekazanie informacji, o których mowa

w art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji na wstępie powołał ramy prawne sprawy tj. art. 6 ust. 1 , art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz opisał dotychczasowy przebieg postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że aktem notarialnym Rep. A [...] z [...] października 2011 r. W. K. nabył lokal nr [...] położony w S. przy ul. [...] wraz z pomieszczeniem przynależnym oraz prawem użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym [...] części działki gruntu nr [...] w obr. [...] [...], dla której to nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Zgodnie z § 8 akapit 3 i 4 aktu tytułem opłaty rocznej za współużytkowanie wieczyste gruntu nabywca zobowiązał się uiszczać Wydziałowi Księgowości Urzędu Miejskiego

w S., do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego, począwszy od 2012 r. opłatę w wysokości [...] zł, która stanowi 1% ceny gruntu, powiększoną o podatek od towarów i usług, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Organ odwoławczy ustalił także, że na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. akt II Ns [...] Strona stała się właścicielką lokalu mieszkalnego i współużytkownikiem wieczystym gruntu należącego do W. K.. Z chwilą dziedziczenia Strona stała się użytkownikiem wieczystym, na którym ciążył obowiązek wnoszenia opłaty rocznej ustalonej w akcie notarialnym nabycia prawa użytkowania wieczystego. Organ odwoławczy wskazał, że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nie została stronie wypowiedziana do dnia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 7 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów, zgodnie z którym wysokość opłaty przekształceniowej jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Następnie wskazał, że skoro opłata ta zgodnie z aktem notarialnym Rep. A [...] z [...] października 2011 r. wynosiła [...] zł+ należny podatek Vat, tj. [...] zł, to Organ I instancji prawidłowo ustalił w zaskarżonej decyzji jej wysokość.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nierównego ukształtowania opłaty przekształceniowej w odniesieniu do współużytkowników wieczystych Organ odwoławczy wyjaśnił, iż opłata przekształceniowa może kształtować się różnie,

w zależności od daty nabycia prawa użytkowania wieczystego przez poszczególnych współużytkowników, (wysokość opłaty przekształceniowej uzależniona jest od obowiązującej użytkownika opłaty za użytkowanie wieczyste, ta zaś wynika z wartości prawa użytkowania wieczystego w dacie nabycia prawa), faktu dokonania poszczególnym współużytkownikom wypowiedzenia wysokości opłaty rocznej z uwagi na zmianę wartości nieruchomości, czy obowiązującej stawki procentowej opłaty.

Organ odwoławczy wskazał, że wobec powyższego możliwa jest sytuacja,

w której poszczególnym współużytkownikom ustalona była różna wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, zaś w dacie przekształcenia tak samo różnie musiała zostać ukształtowana wysokość opłaty przekształceniowej. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z tożsamą sytuacją faktyczną i prawną, co nie pozwala uznać za zasadny skuteczności podniesionego zarzutu.

Odnosząc się zaś do zarzutu nieuwzględnienia bonifikaty, Organ odwoławczy wskazał, iż wniosek Strony został uwzględniony i za 2019 r. Strona uzyskała 50 % bonifikatę od rocznej opłaty przekształceniowej.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 § 5 K.p.a. wskazał, że nie miał on wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Organu I instancji, stosownie do art. 2a ust. 2 K.p.a.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Organem I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. obrazę prawa materialnego, a to:

a) art. 7 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 8a ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 32 ust. l Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji arbitralnie określającej wysokość obciążającej Stronę opłaty przekształceniowej, podczas gdy Strona

w toku postępowania wskazywała na istotne przesłanki do obniżenia opłaty przekształceniowej, w tym na otrzymaną bonifikatę oraz okoliczność ustalenia przez Organ I instancji dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości przy

ul. [...] w S. rocznej opłaty przekształceniowej w niższej wysokości;

2. obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na treść decyzji, a to:

a) art. 8 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym naruszeniu zasady równego traktowania i odstąpieniu od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym, a w konsekwencji utrzymaniu w mocy decyzji arbitralnie określającej opłatę przekształceniową dla Strony w wysokości wyższej od opłat dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w S., podczas gdy Strona w toku postępowania wykazała, iż dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...], mających zbliżony do wnioskodawcy udział we współwłasności, ustalono opłaty przekształceniowe w niższej wysokości;

b) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. art. 11 K.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, które doprowadziło do błędnie sporządzonego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, pozbawionego rozważań Organu odnośnie odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym, zawierającego bezpodstawną konstatację, iż w niniejszej sprawie tożsamość faktyczna i prawna nie zachodzi, a także wskazującego na niezbadanie przez SKO zarzutu naruszenia art. 61 § 5 K.p.a.;

c) art. 61 § 5 K.p.a. w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie jakichkolwiek czynności mających na celu zbadanie zasadności podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia art. 61 § 5 K.p.a. przez Organ I stopnia i poprzestanie na konstatacji, iż "zarzut nie miał wpływu na treść prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji".

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, Sąd stwierdził, że naruszają one przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawą materialnoprawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, wydane przez właściwy organ. Z kolei art. 4 ust. 4 ustawy stanowi, że w zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, zwanej dalej "opłatą", wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. Jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji.(art. 6 ust.1 w/w/ ustawy).

Zgodnie z art.7 ust.1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów, z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust.2 art. 7 ww ustawy).

Z akt sprawy wynika, że zaświadczenie zostało wydane dnia [...] października 2019 r. Zawierało ono informację o wysokości opłaty tj. [...] zł oraz pouczenie, o możliwości złożenia w terminie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia wniosku o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia opłaty w drodze decyzji. Dnia [...] października 2019 r. poinformowano Skarżącą o wysokości opłaty rocznej tj. [...] zł po rozpoznaniu wniosku w sprawie udzielenia bonifikaty w opłacie na rok 2019 r.

Skarżąca skorzystała z prawa, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów pismem z dnia [...] listopada 2019r.

Zdaniem organów, mając na uwadze art. 72 ust. 1 i ust. 2, art. 73 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, konstrukcja normatywna oraz celowość regulacji zawartej w art. 7 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów przemawia za odniesieniem wymiaru opłaty za przekształcenie do wysokości opłaty rocznej bez uwzględnienia bonifikaty przysługującej na podstawie przepisów. Stąd Organ I instancji nie uwzględniając zarzutów Skarżącej co do wysokości opłaty w odniesieniu do innych właścicieli nieruchomości przy ul. [...], wskazał na należną podlegającą wpłacie opłatę w wysokości [...] zł – w takiej formie utrzymał decyzję Organ odwoławczy, wskazując w uzasadnieniu decyzji na udzieloną bonifikatę.

Mając na uwadze zarzuty skargi w pierwszej kolejności należy wskazać, że rozstrzygnięcie sprawy, sprowadzać się musi do dokonania wykładni sformułowania: "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego", w tym też taka która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. W tym celu koniecznym będzie przedstawienie szerszego kontekstu prawnego związanego z opłatą roczną z tytułu użytkowania wieczystego.

Jak już wcześniej zaznaczono, zgodnie z art. 7 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Sformułowanie "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia" niewątpliwie odnosi się do zindywidualizowanej opłaty rocznej ustalonej dla konkretnego użytkownika wieczystego, bo tylko taka obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Stąd zarzuty skargi nieuwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności, że innym właścicielom nieruchomości przy ul. [...] ustalono niższe kwoty opłaty są nieuzasadnione.

Przemawia za tym również przyjęta przez ustawodawcę forma aktu administracyjnego potwierdzającego zaistnienie przekształcenia w postaci zaświadczenia. Zaświadczenie potwierdza jedynie określone fakty lub stan prawny (art.217 k.p.a.). Z przepisu art.4 ust.4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów wynika, że w zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (co nastąpiło z mocy prawa) oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów i zasadach jej wnoszenia. Informacja zatem o wysokości opłaty i okresie wnoszenia tej opłaty jest udzielana po każdej zmianie wysokości opłaty na skutek zastosowania bonifikaty – vide art. 9 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów. Ta informacja przybiera formę, o jakiej mowa w art. 4 ust. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów.

W myśl art.7 ust.1 i 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów wysokość opłaty ponoszonej przez nowego właściciela gruntu na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. W zaświadczeniu nie może być zatem ustalona inna wysokość opłaty rocznej niż ponoszona wcześniej przez określonego użytkownika wieczystego. Wszak nie kreuje ono żadnego stosunku prawnego, a jedynie potwierdza istniejące fakty. Podobnie jak samo przekształcenie, obowiązek uiszczenia opłaty następuje z mocy prawa, z dniem, w którym to przekształcenie następuje.

Zgodnie z art.6 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów, jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Decyzja ta nie ma jednakże charakteru konstytutywnego i niczego nowego nie "ustala", co wynika z treści pozostałych przepisów ustawy. Zasady "ustalenia" opłaty w drodze decyzji są bowiem identyczne jak w przypadku obliczenia tej opłaty dla potrzeb podania informacji, o której mowa w art. 4 ust. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów. Wynikają one, jak wyżej już przytoczono, z art. 7 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów.

Zwrócić również należy uwagę, że stosownie do art.7 ust.4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów, w przypadku ustanowienia lub przeniesienia użytkowania wieczystego w okresie od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która zgodnie z postanowieniami umowy obowiązywałaby od dnia [...] stycznia 2019 r. Potwierdza to, że wysokość rocznej opłaty przekształceniowej musi uwzględniać obniżki opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustalone w umowie

o ustanowienie użytkowania wieczystego (por. wyroki WSA w Krakowie z 4.02. 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1553/19 i z 27 .01. 2020r. sygn. akt II SA/Kr 1308/19, II SA/Kr 1388/19). Uiszczana przez użytkownika wieczystego, z zastosowaniem obniżki, opłata za użytkowanie wieczyste jest dalej opłatą roczną, o czym informował także Prezydent Miasta S. w niniejszej sprawie w informacji z dnia [...] października 2019 r.

Dlatego też przyznać należało stronie Skarżącej rację, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji naruszają art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wykładnia tego przepisu dokonana przez Organy była błędna.

Błędna wykładnia przepisów determinowała także zakres prowadzonego postępowania dowodowego. Rzeczą organu jest bowiem, w przypadku ustalania wysokości opłaty przekształceniowej, ustalenie w jakiej wysokości obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego z ewentualnym uwzględnieniem udzielonych bonifikat na dzień przekształcenia.

Wyjaśnienia wymaga zatem czy Skarżąca występowała a jeśli tak to czy uzyskała bonifikatę w opłacie rocznej na dzień przekształcenia. Takiej odpowiedzi nie dają zawarte w aktach sprawy dokumenty tj. wniosek o udzielenie bonifikaty złożony

w 2014 r. i pozytywne rozstrzygnięcie; wniosek o udzielenie bonifikaty w 2017 r.; dwukrotne zapytanie Organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie podstawy ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego skierowane do komórki organizacyjnej Urzędu zajmującej się ustalaniem opłat, na które to pismo brak jest odpowiedzi, poza przesłaniem aktu notarialnego nr [...].

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Organu będzie uwzględnienie wykładni przepisów ustawy dokonanej przez Sąd, uzupełnienie materiału dowodowego, ponowna jego ocena i zawarcie rozstrzygnięcia w ponownie wydanej decyzji ze stosownym uzasadnieniem. Orzekając w sprawie wysokości opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów, Organ rozpoznając wniosek Skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r. winien odnieść się do opłaty przekształceniowej ukształtowanej udzieloną bonifikatą pismem z dnia [...] października 2019 r.

Ponowne rozstrzygnięcie sprawy pozwoli także Organowi I instancji na usunięcie stwierdzonych naruszeń w tym sformułowanie uzasadnienia decyzji zgodnie

z wymogami, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a., którego zabrakło przy decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Wymienienie przez organ w uzasadnieniu decyzji tylko numeracji artykułów (paragrafów, ustępów) przepisów prawnych – tj. art. 72 ustawy o gospodarce nieruchomościami a w sentencji decyzji art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu, przyjętych za podstawę prawną, nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 K.p.a. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinno znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Jest także wymogiem art. 107 § 1 K.p.a., w którym elementem uzasadnienia prawnego decyzji jest "wyjaśnienie podstawy prawnej".

Uzasadnienie decyzji zaś w przedmiotowej sprawie, w zasadzie sprowadzało się do nader lapidarnego i ogólnego stwierdzenia, że wysokość opłaty wynosi tyle ile wskazano w zaświadczeniu a Organ I instancji nie wyjaśnił przyczyn nie tylko odmowy przyjęcia okoliczności wskazanych przez Skarżącą ale także nie wskazał sposobu ustalenia opłaty przekształceniowej. Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość organu w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak rzeczowej argumentacji, decyzja w istocie wymyka się spod kontroli.

Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nie uzasadnienie decyzji

w sposób właściwy, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego

(art. 7 K.p.a.) i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji również z tego powodu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.