Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 296/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14c par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b)
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2009r. sprawy ze skargi [...] [...] Sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 12 lutego 2009r., nr IBPB II/1/415-85/08/MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów wydana przez upoważniony do tego organ - Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 12 lutego 2009 r. o nr IBPB II/1/415-85/MK. Przedmiotową interpretację wydano na wniosek z dnia 24 listopada 2008 r. złożony przez [...] Sp. z o.o.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

W skład Zarządu Spółki wchodzą osoby zamieszkałe poza siedzibą wnioskodawcy, podlegające ograniczonemu jak i nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Obecnie dwoje członków Zarządu Spółki wiążą ze Spółką umowy o pracę, zaś w przyszłości umowy te będą rozwiązane. Złożony wniosek dotyczy stanu faktycznego, który nastąpi po rozwiązaniu umów o pracę. Członkowie zarządu będą wówczas otrzymywać wynagrodzenie wyłącznie z tytułu pełnionej funkcji na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników. Dodatkowo Spółka będzie ponosić koszty podróży członków zarządu w tym podróży z miejsca zamieszkania do siedziby Spółki i z powrotem oraz koszty zakwaterowania w związku z tymi podróżami.

W związku z tak opisanym stanem faktycznym Spółka zadała pytanie "Czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 41 ust. 1 Spółka jako płatnik nie będzie zobowiązana, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od świadczeń na rzecz członków zarządu mających ograniczony i nieograniczony obowiązek podatkowy do uwzględnienia wartości poniesionych przez Spółkę kosztów podróży oraz zakwaterowania".

Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Spółka jest zobowiązana jako płatnik do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu świadczeń dokonanych na rzecz jej członków zarządu. Według wnioskodawcy, Spółka będzie zobowiązana pobierać zaliczki od wynagrodzeń wypłacanych członkom zarządu ale w odniesieniu do świadczeń polegających na pokrywaniu kosztów podróży i zakwaterowania obowiązek ten nie będzie istniał.

Wartość poniesionych przez Spółkę kosztów dojazdów i noclegów nie będzie stanowiła dla członków zarządu przychodu podatkowego, bowiem nie uzyskują oni w związku z tym żadnego przysporzenia majątkowego. Według Spółki pokrywanie przez nią tego rodzaju kosztów służyć będzie wyłącznie zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania Zarządu Spółki i nie stworzy dla jej członków zarządu wymiernej wartości dodanej porównywalnej w jakikolwiek sposób z wynagrodzeniem z tytułu pełnionej funkcji.

Wnioskodawca stwierdza ponadto z "ostrożności procesowej", że nawet w przypadku uznania, iż członkowie zarządu jednak uzyskują w podanej sytuacji przychód podatkowy to podlegałby on zwolnieniu z opodatkowania a to na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku pracowników zwolnienie ograniczone jest do należności za czas podróży służbowej a taką dojazd do siedziby spółki nie jest , zaś w odniesieniu do osób nie będących pracownikami zwolnienie nie zawiera ograniczenia i dotyczy również podróży innych niż służbowe. Na powyższą okoliczność wnioskodawca przywołuje stanowisko Ministra Finansów z 30 czerwca 2004 r. o Nr PB5-KD-033-45-1228/04.

Wnioskodawca dodaje również, że spełnione zostają dodatkowe warunki zastosowania zwolnienia wynikające z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem wydatki poniesione zostaną przez Spółkę w celu uzyskania przychodu i nie zostaną zaliczone przez członków zarządu spółki do ich kosztów uzyskania przychodów.

Podsumowując wnioskodawca stwierdza, że przepisy art. 21 ust.1 pkt 16 w związku z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy interpretować w ten sposób, z w związku z pokrywaniem przez Spółkę kosztów podróży i zakwaterowania członków zarządu nie uzyskują oni przychodu względnie uzyskują przychód zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych, wobec czego Spółka jako płatnik nie powinna uwzględniać wartości tych świadczeń przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, iż diety i inne należności za czas podróży wypłacane członkom zarządu Spółki, wbrew jej twierdzeniom, będą stanowiły przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymywany przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Przychód ten jednak w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b), z zastrzeżeniem art. 21 ust. 13, ww. ustawy będzie wolny od podatku dochodowego do wysokości określonych w rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) oraz w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.). Zaznaczono przy tym, że jeżeli należności wypłacone przez Spółkę będą wyższe od limitów określonych we właściwych przepisach, to nadwyżki ponad te limity podlegać będą opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Przy czym w przypadku osób, do których ma zastosowanie ograniczony obowiązek podatkowy (tj. nie mających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania), przy opodatkowaniu ww. przychodu należy uwzględnić zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Bezzasadne jest twierdzenie Spółki, że fakt pokrywania przez nią wydatków na dojazd i zakwaterowania członka zarządu nie powoduje u takiej osoby powstania przychodu.

Otrzymujący świadczenie - członek zarządu odnosi określoną korzyść, ponieważ ponoszone przez niego wydatki na pokrycie diet i innych należności za czas podróży są mu zwracane przez Spółkę.

Zwrócił organ uwagę, że w przypadku przekazywania osobom podlegającym ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu świadczeń z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu, Spółka jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego przy zastosowaniu przysługujących zgodnie z ustawą zwolnień a nie jak wskazano we wniosku – zaliczek na podatek dochodowy.

Ustosunkował się organ do przywołanych we wniosku interpretacji stwierdzając, że zostały one wydane na wnioski w indywidualnych sprawach i nie mogą być podstawą do dokonania interpretacji w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

W piśmie z dnia 9 marca 2009 r. działający w imieniu Spółki pełnomocnik wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, które jego zdaniem nastąpiło na skutek wydania błędnej interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2009 r.

Podniesiono zarzut naruszenia przepisów art. 21 ust. 1 pkt. 16 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 14c § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji twierdząc, że fakt pokrywania wydatków na dojazd i zakwaterowanie członka zarządu spółki nie powoduje u takiej osoby powstania przychodu. Pokrywając wydatki na dojazd i zakwaterowanie Spółka zapewnia jedynie prawidłowe funkcjonowanie zarządu.

Spółka stwierdza, że nawet gdyby przyjąć, że członkowie zarządu uzyskują przychód to byłby to przychód zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem pełnomocnika powstaje również wątpliwość czy i jakie limity mają być wówczas stosowane. Powołane w interpretacji rozporządzenia wykonawcze dotyczą wyłącznie pracowników, nie jest zatem uprawnione ich stosowanie wobec członków zarządu, którzy pełnią swą funkcje w oparciu o uchwały Spółki.

Według Spółki stwierdzenie Ministra Finansów, że należności wyższe od limitów określonych we właściwych przepisach podlegać będą opodatkowaniu podatkiem dochodowym jest niezrozumiałe, co powoduje, że dopuszczono się naruszenia art. 14c § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Minister Finansów powołał się wyłącznie na przepisy dotyczące pracowników nie wskazując przepisów właściwych dla osób nie będących pracownikami.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając z upoważnienia Ministra Finansów dokonał ponownej analizy przedstawionego stanowiska wnioskodawcy z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając brak podstaw do zmiany dokonanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wydana w dniu 12 lutego 2009 r. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W skardze pełnomocnik Skarżącej Spółki zarzuca wydanej interpretacji naruszenie prawa materialnego tj. art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędne twierdzenie, że zwrot wydatków na rzecz członków zarządu na zakwaterowanie i przejazdy do siedziby Spółki i z powrotem stanowi przychód. Skarżą wskazuje na brak przysporzenia majątkowego po stronie członków zarządu, ponieważ ich realnym przychodem jest wyłącznie wynagrodzenie. Stwierdza również, że pokrycie wydatków związanych z prawidłowym funkcjonowaniem Spółki nie powoduje powstania po stronie członków zarządu nieodpłatnego świadczenia.

Zarzuca również Spółka wydanej interpretacji naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem jej zdaniem nawet gdyby przyjąć, że wartość pokrytych kosztów przejazdów i zakwaterowania stanowić będzie przychód to wskazane w cyt. przepisie limity dotyczą wyłącznie pracowników nie zaś członków zarządu .

Zdaniem skarżącej, naruszony został również art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, bowiem nie wskazano na czym polegać ma zastosowanie limitów w sytuacji przedstawionej we wniosku o dokonanie interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał swoje stanowisko przedstawione zarówno w dokonanej w dniu 12 lutego 2009 r. interpretacji jak również w udzielonej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracyjne przepisów obowiązującego prawa (zarówno materialnego, jak też przepisów postępowania) oraz trafności przeprowadzonej wykładni tych przepisów w danej sprawie.

Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zaskarżona interpretacja z dnia 12 lutego 2009 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów nie narusza prawa a zatem nie ma podstaw do jej uchylenia czego domagał się pełnomocnik skarżącej Spółki.

Skierowane do organów pytanie zawierające okoliczności, które winien on ocenić w wydanej interpretacji brzmiało: "Czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 41 ust. 1 Spółka jako płatnik nie będzie zobowiązana, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od świadczeń na rzecz członków zarządu mających ograniczony i nieograniczony obowiązek podatkowy do uwzględnienia wartości poniesionych przez Spółkę kosztów podróży oraz zakwaterowania".

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, iż źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście. Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, w myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

Z treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008r. - wynikało, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Od 1 stycznia 2009r. przepis art. 11 ust. 1 ustawy stanowi zaś, iż przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zatem mając powyższe na względzie trzeba stwierdzić, że za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika, dlatego również za przychód członków zarządu z tytułu pełnionej funkcji na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników Spółki uznaje się każde świadczenie - nie tylko ewentualne wynagrodzenie z tego tytułu, ale także nieodpłatne świadczenia - otrzymywane w związku z pełnieniem obowiązków członka zarządu, rady nadzorczej lub innego organu stanowiącego osoby prawnej, niezależnie od sposobu powołania.

Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi zaś słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Biorąc powyższe pod uwagę nie jest uprawnione twierdzenie Spółki, że fakt pokrywania przez nią wydatków na dojazd i zakwaterowania członka zarządu nie powoduje u takiej osoby powstania przychodu.

Członek zarządu otrzymujący świadczenie odnosi określoną korzyść, ponieważ ponoszone przez niego wydatki na pokrycie diet i innych należności za czas podróży są mu zwracane przez Spółkę. Gdyby Spółka nie finansowała tego rodzaju kosztów, to członkowie Zarządu sami ponosiliby ciężar tych wydatków.

Tak więc członkowie Zarządu otrzymują materialną korzyść, którą w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy zaliczyć do przychodów.

Jak prawidłowo wskazały organy, przychód w postaci pokrywania przez Spółkę ww. wydatków zwolniony jest z podatku dochodowego na podstawie przepisów art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na zasadach w tym przepisie przewidzianych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:

a) podróży służbowej pracownika,

b) podróży osoby niebędącej pracownikiem

- do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez Ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Przy czym odrębnymi przepisami, o których mowa w cytowanym przepisie, są rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku:

- w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) oraz,

- w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.).

Prawidłowo zatem organ podatkowy zauważył, iż w powołanym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy ustawodawca posłużył się terminem "podróż" bez określenia "służbowa", dlatego też zakres tego zwolnienia jest szerszy, ponieważ nie ogranicza się ono jedynie do podróży służbowych, ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami, pod warunkiem, że zostały spełnione przesłanki z art. 21 ust. 13 ww. ustawy, tj. wypłacone diety i inne należności nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów świadczeniobiorców oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Z treści art. 21 ust. 13 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przepis ust. 1 pkt 16 lit. b) stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

a) w celu osiągnięcia przychodów lub

b) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub

c) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub

d) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa wart. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Cytowany art. 21 ust. 1 pkt 16 wprost wskazuje, że zwolnienie określone w tym przepisie odnosi się zarówno do pracowników (lit. a) jak i do osób niebędących pracownikami (lit. b). Zatem dla obu wyszczególnionych grup zastosowanie mają powołane wyżej rozporządzenia. Nie ma żadnego znaczenia fakt, że w tytułach obu rozporządzeń wskazani są tylko pracownicy oraz, że z treści tych rozporządzeń nie wynika wprost wskazanie do ich stosowania wobec innych osób.

Nie ma oddzielnych przepisów wykonawczych dotyczących pracownika w podróży służbowej i oddzielnych dotyczących podróży osoby niebędącej pracownikiem. Wobec czego limity określone w ww. rozporządzeniach należy stosować zarówno do pracowników w podróży służbowej jak i do innych osób w podróży niebędących pracownikami.

Ustawa wprost odsyła do ww. rozporządzeń i nie wynika z niej by dotyczyły one tylko i wyłącznie pracowników.

Gdyby wolą ustawodawcy było, aby zwolnienie dotyczące diet i innych należności za czas podróży służbowej osoby niebędącej pracownikiem nie było limitowane nie odwoływałoby się do żadnych przepisów w treści art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy.

Zatem nie uprawnione jest stanowisko skarżącej Spółki, że brak jest jakichkolwiek przepisów, które limitowałyby dla celów podatkowych wysokość diet i innych należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem.

We wniosku nie wskazano jakiego rodzaju koszty będą zwracane stąd wydana interpretacja nie odnosi się do tego czy i jakie limity mają być przez Spółkę stosowane, dlatego też zarzut naruszenia art. 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej nie jest uzasadniony.

W wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2008 r. o sygn. akt I FSK 703/07 Sąd stwierdził cyt. "Wnioskodawca ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez podatnika, jak i organ podatkowy. Organ nie może zastępować w tym względzie wnioskodawcy - nie jest on uprawniony ani do zakreślania granic stanu faktycznego ani do ustalania we własnym zakresie, czy podany przez wnioskodawcę stan faktyczny odpowiada stanowi rzeczywistemu".

Odpowiedź na zawarte we wniosku Skarżącej pytanie zostało przygotowana wyczerpująco z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Reasumując, stwierdzić należy, że będąca przedmiotem skargi interpretacja indywidualna z dnia 12 lutego 2009 r. zawiera negatywną ocenę interpretacji dokonanej przez wnioskodawcę z jednoczesnym prawidłowym i uzasadnionym wskazaniem stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego w imieniu Ministra Finansów .

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.