Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 264/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Dopuszczenie do udziału w postępowaniu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 25 par. 4, art. 33 par. 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. I. S. O. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2113/17 w zakresie odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi C. H. S.A. we W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oraz umorzenia w części postępowania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 marca 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił S. I. S. O. w W. dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika postępowania, w sprawie ze skargi C. H. S.A. we W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] lipca 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oraz umorzenia w części postępowania.

Sąd I instancji wskazał, że Stowarzyszenie pismem z 29 grudnia 2017 r. wniosło o dopuszczenie go do udziału w sprawie ze skargi wymienionej spółki na decyzję KNF, wskazując jako podstawę swego żądania art. 33 § 2 w związku z art. 25 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). We wniosku podniesiono, że przedmiotowe postępowanie: "dotyczy zakresu statutowej działalności wnioskodawcy - § 7 pkt 4, 6, 7, 10, 13 i 14 Statutu - a sprawa dotyczy istotnych zagadnień prawnych, których rozstrzygnięcie będzie miało potencjalnie znaczący wpływ na przyszłe orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz na interpretację i na stosowanie prawa przez organ administracji właściwy w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym".

Sąd I instancji przywołując przesłanki wymienionych art. 33 § i art. 25 § 4 p.p.s.a., uznał że wnioskodawca nie wykazał, aby jego udział w niniejszym postępowaniu miał na celu ochronę obiektywnego porządku prawnego i był bezpośrednio związany z działalnością statutową tej organizacji.

Wskazał, że wnioskodawca swoją legitymację do udziału w postępowaniu wywiódł z zapisów § 7 pkt 4, 6, 7, 10,13 i 14 Statutu, który do celów wnioskodawcy zalicza m.in. działania na rzecz przestrzegania reguł uczciwego obrotu i konkurencji na rynku kapitałowym; działania na rzecz zapewnienia powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku kapitałowym; działania na rzecz rozwoju i upowszechniania zrównoważonych Relacji Inwestorskich, jak również ochronę praw Inwestorów oraz innych interesariuszy rynku kapitałowego. Cele te są realizowane przez m.in. występowanie w imieniu Inwestorów przed sądami i organami administracji rządowej i samorządowej oraz występowanie w sądach jako przedstawiciel społeczny na gruncie odpowiednich przepisów (§ 7 pkt 10 oraz § 8 pkt 12 Statutu). Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wskazał, że przy wykładni pojęcia interesu organizacji społecznej i oceny celu statutowego należy mieć na uwadze to, że interes organizacji społecznej nie może być stawiany ponad interes stron biorących udział w postępowaniu. Udział organizacji społecznej nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Tak rozumiany cel statutowy powinien w sposób ścisły łączyć się z przedmiotem postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego czy to ze względu na czynności postępowania, czy też ze względu na jego wynik. Tylko w takiej sytuacji można uznać żądanie organizacji za uzasadnione.

Wymienione partykularne w swej istocie cele statutowe wnioskodawcy nie pozwalały, w ocenie Sądu I instancji, na jego przystąpienie do toczącego się postępowania sądowego, którego przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej za nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych przez skarżąca spółkę.

Sąd wskazał na § 10 Statutu, który stanowi, że zwyczajnym członkiem wnioskującego stowarzyszenia może zostać osoba fizyczna: akcjonariusz, wspólnik, członek organów spółek handlowych lub ich doradca. Trudno było w ocenie Sądu, wobec powyższego wywnioskować, aby działalność statutowa wnioskodawcy była realizacją interesu społecznego, chociażby ze względu na wąskie wskazanie kto może zostać członkiem tego stowarzyszenia, którego celami jest ochrona szeroko rozumianych interesów Inwestorów, będących jego członkami.

Podkreślił również, że organizacja społeczna może zostać dopuszczona do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jeżeli jej udział ma na celu ochronę porządku prawnego. Zatem tylko wyprowadzenie wartości ochrony obiektywnego porządku prawnego przez organizację społeczną uzasadnia przyznanie jej przez sąd administracyjny statusu uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie ulegało wątpliwości Sądu, że w treści wniosku wnioskodawcy w ogóle nie podjęto próby wykazania, na czym konkretnie ta ochrona obiektywnego porządku prawnego w niniejszej sprawie miałaby polegać, a doznałaby wzmocnionej ochrony właśnie poprzez jego udział w postępowaniu. Przesłanki tej nie spełniło powoływanie się na cele statutowe przez wnioskodawcę.

S. I. S. O. w W., zażaleniem zaskarżyło w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na tym, że skład orzekający WSA w W. błędnie uznał, iż wymogi wynikające z w/w przepisów art. 25 § 4 i art. 33 § 2 p.p.s.a. nie ziściły się w odniesieniu do S. I. S. O. z siedzibą w W. - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyż poprzez odmowę uczestnictwa organizacji społecznej w dalszym postępowaniu uniemożliwiony zostanie udział czynnika społecznego, a także uniemożliwione zostanie propagowanie zasad praworządności i sprawiedliwości społecznej w toku przedmiotowego postępowania sądowo - administracyjnego mającego znaczenie dla interesu ogólnospołecznego, a przede wszystkim dla interesu prawnego i faktycznego akcjonariuszy i innych interesariuszy w podobnych stanach faktycznych, a także w sytuacji gdy SISO bierze udział w pracach legislacyjnych nad zmianami dotyczącymi wprowadzenia jednolitego formatu sprawozdawczego - ESEF, który od 1 stycznia 2020 r. ma być podstawą do sporządzania rocznych sprawozdań finansowych zgodnych z MSR, czyli Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości. Obowiązek sporządzenia jednolitego formatu sprawozdawczego dotyczy wszystkich emitentów, których instrumenty finansowe są dopuszczone do obrotu na rynku Unii Europejskiej i wynika z dyrektywy 2004/109/WE Transparency, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/50/UE z dnia 22 października 2013 r.,

2. art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na tym, że skład orzekający WSA w W. uznał, że działania organizacji społecznej – S. I. S. O. (SISO) z siedzibą w W., nie mają znaczenia dla interesu ogólnospołecznego, a Stowarzyszenie nie wykazało aby jego udział w postępowaniu sądowym miałby wykraczać poza formę konkretnych interesów Stowarzyszenia, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał iż dopuszczenie SISO do postępowania sądowego oznaczałoby przyzwolenie na stawianie interesu Stowarzyszenia ponad interes stron biorących udział w postępowaniu, a tym samym nie jest organizacją, o jakiej mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a.. W/w uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż poprzez odmowę, uczestnictwa organizacji społecznej w dalszym postępowaniu uniemożliwiony zostanie udział czynnika społecznego, Organizacja społeczna nie będzie miała możliwości wyrazić swojej opinii, ani zgłaszać wniosków ani uwag w przedmiotowej sprawie, a także uniemożliwione zostanie propagowanie zasad praworządności i sprawiedliwości społecznej;

3. art. 9 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o Stowarzyszeniach (Dz.U. z 2015 r., poz. 1393 ze zm.) w zw. z art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust 1 Konstytucji RP, poprzez dokonanie błędnej zawężającej wykładni w/w przepisów, która skutkuje naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawnego oraz prawa do sądu i sprowadza się do interpretacji jakoby udział Stowarzyszenia w postępowaniu na mocy art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a. ma na celu tylko ochronę obiektywnego porządku prawnego oraz sprowadza się do odmowy dopuszczenia organizacji społecznej S. I. S. O. (SISO) z siedzibą w W. do udziału w sprawie z uwagi na brak odniesienia celów Stowarzyszenia do interesu prawnego Strony, w sytuacji gdy przedmiotowa sprawa dotyczy zakresu zarejestrowanego statutu i konkretnej statutowej działalności mającej odniesienie do interesu prawnego Skarżącego i prawa materialnego dotyczącego braku uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego - dalej "KNF" i ma znaczenie z uwagi na interes społeczny - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż poprzez odmowę uczestnictwa w/w organizacji społecznej w dalszym postępowaniu uniemożliwiony zostanie udział czynnika społecznego, a tym samym złamane zostały zasady konstytucyjne - tj. zasady demokratycznego państwa prawnego i prawa do sądu, co będzie miało bezpośrednie przełożenie na interes prawny organizacji społecznej. Tym samym złamana zostanie prawna możliwość działania legalnej i zarejestrowanej organizacji społecznej na mocy i w ramach zarejestrowanego statutu i statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, czym skutkować może osłabienie pozycji procesowej uczestników postępowania, gdyż osłabiona może zostać kontrola sprawiedliwości i legalizmu w sytuacji gdy już na obecnym etapie postępowania niezależnej organizacji społecznej biorącej udział w podobnych sprawach sądowych w Polsce uniemożliwia się działać jako uczestnik na prawach strony, pomimo iż uprawnienie takie przysługuje przedmiotowej organizacji z mocy prawa i z jasnych zapisów statutu S. I. S. O. z siedzibą w W.;

4. art. 9 p.p.s.a. w zw. z art 1 ust 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o Stowarzyszeniach (Dz.U. z 2015 r., poz. 1393 ze zm.) w zw. z art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. § 10 Statutu SISO, poprzez dokonanie błędnej zawężającej oceny, że zwyczajnymi członkami Stowarzyszenia może zostać osoba fizyczna: akcjonariusz, wspólnik, członek organów spółek handlowych lub ich doradca, co Sąd niesłusznie uznał za wąskie wskazanie, podczas gdy tylko w samej Rzeczpospolitej Polskie otwartych jest prawie 1 min 500 tys. rachunków maklerskich, a co za tym idzie realizacja interesu społecznego w związku z działalnością statutową SISO takiej grupy trudno uznać za "wąskie wskazanie" jak ocenił to WSA. Także poprzez uznanie, że Stowarzyszenie nie może reprezentować swoich członków gdyż jego udział ma na celu jedynie obiektywny porządek prawny;

5. § 7 pkt 4, 6, 7, 10, 13 Statutu S. I. S. O. określającego cele Stowarzyszenia - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu WSA w W. jakoby działania Stowarzyszenia nie mają znaczenia dla interesu ogólnospołecznego i służą partykularnym, wąskim interesom samej organizacji i jej członków (tekst statutu załączony był do wniosku, SISO złożonym do WSA w W.), a Statut dostępny jest w aktach sprawy, w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) oraz na stronie SISO - tj. Naruszenie § 7 Statutu S. D. P.:

- pkt 4 "działania na rzecz przestrzegania reguł uczciwego obrotu i konkurencji na rynku kapitałowym";

- pkt 6 "działania na rzecz zapewnienia powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku kapitałowym";

- pkt 7 "działania na rzecz rozwoju i upowszechniania zrównoważonych Relacji Inwestorskich";

- pkt 10 "występowanie w imieniu Inwestorów przed sądami i organami administracji rządowej i samorządowej";

- pkt 13 "Ochrona praw Inwestorów oraz innych interesariuszy rynku kapitałowego" ale także:

- pkt 14 "Udzielanie - w ramach działalności statutowej - pomocy, w tym pomocy prawnej osobom fizycznym i innym podmiotom"

- co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oczywista błędna wykładnia w/w zapisów statutu z jednoczesnym naruszeniem art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a. uniemożliwia de facto branie udziału organizacji społecznej na prawach strony w toku postępowania sądowo – administracyjnego;

6. § 8 ust. 12 Statutu S. I. S. O. z siedzibą w W. - dostępnym w aktach sprawy, w KRS jak i na ogólna dostępnej stronie internetowej SISO [...] określającymi formy realizacji celów Stowarzyszenia - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oczywista błędna wykładnia w/w zapisów statutu z jednoczesnym naruszeniem art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a. uniemożliwia de facto branie udziału organizacji społecznej na prawach strony w toku postępowania sądowo - administracjąnego.

Podnosząc te zarzuty Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu I instacnji w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważyl, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 9 p.p.s.a. organizacja społeczna, w zakresie swojej działanośći statutowej, może brać udział w postępowaniu w przypadkach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie natomiast z art 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.

Powołany przepis wskazuje, że dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania sądowoadministracyjnego uwarunkowane jest wystąpieniem określonej przesłanki - sprawa ma dotyczyć zakresu statutowej działalności organizacji społecznej. Istotnym jest że nie wystarczy samo proste zestawienie zakresu działalności statutowej organizacji społecznej z przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej. Kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne oparta jest bowiem na obiektywnym kryterium zgodności z przepisami prawa (por. art. 184 Konstytucji). Organizacja społeczna może zatem zostać dopuszczona do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jeżeli jej udział ma na celu ochronę obiektywnego porządku prawnego. Zatem tylko wyprowadzenie wartości ochrony obiektywnego porządku prawnego przez organizację społeczną uzasadnia przyznanie jej przez sąd administracyjny statusu uczestnika postępowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym (patrz: postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dn. 28 września 2009 r., sygn. akt II GZ 55/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 2, poz. 23, postanowienie NSA z 12 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 451/16 oraz B. Adamiak. Glosa do ww. postanowienia NSA, opubl. OSP z 2011 r., z 11, poz. 108). Nadto pokreślić należy, że przy ustaleniu spełnienia przesłanek warunkujących dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym praw lub obowiązków osób trzecich nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca, albowiem dopuszczenie innego podmiotu, który nie broni własnego interesu prawnego, zmienia układ praw procesowych strony, przyznając te prawa także innemu podmiotowi. Ponadto, Stowarzyszenie wykazać powinno, że nie działa w interesie własnych członków, lecz ogólnospołecznym (postanowienie NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 941/15). Udział organizacji społecznej w sprawie innych osób nie może więc służyć interesom samej organizacji lub jej członków, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem organów administracji. Z powyższego unormowania wynika, że organizacja społeczna ubiegająca się o prawo udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach innych osób musi wykazać posiadanie statusu organizacji społecznej, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a. oraz to, że sprawa sądowoadministracyjna dotyczy zakresu statutowej działalności danej organizacji (postanowienie NSA z 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 174/13). Podkreślenia w tym zakresie wymaga, że nie jest dopuszczalna taka wykładnia art. 33 § 2 p.p.s.a., według której sąd administracyjny byłby, niejako automatycznie, zobowiązany do uwzględnienia wniosku organizacji społecznej z tego i tylko tego powodu, że jest ona formalnie organizacją społeczną, a charakter rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności. Decydujące dla oceny wniosku stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w sprawie sądowoadministracyjnej jest bowiem wykazanie nie tylko tego, że sprawa dotyczy statutowej działalności organizacji społecznej ale i tego, że za udziałem tym przemawia interes społeczny (postanowienie NSA z 11 października 2013 r., sygn. akt II OZ 874/13).

Przemosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, za trafną uznać należy ocenę wniosku S. I. S. O. w W. o dopuszczenie go do udziału w sprawie ze skargi C. H. S.A. we W. na decyzję KNF z dnia [...] lipca 2017 r., jakiej dokonał Sąd I instacnji.

Trafnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że we wniosku nie podjęto się wykazania, na czym konktretnie ochona obiektywnego porządku prawnego miałaby w przedmiotowej sprawie polegać.

Istotnie analiza wniosku Stowarzyszenia niesprzecznie wskazuje, że jego motywy w zakresie dopuszczenia do udzialu w sprawie, oceniajając je w aspekcie powołanych wymogów, ograniczały się do jednego tylko akapitu, w którym wnioskodawca powołał się wyłącznie na zapisy statutu Stowarzyszenia, a które to w jego ocenie przemawiały za jego udziałem w przedmiotowym postępowaniu. Powołane w ramach omawianej części wnioksu stanowisko wnioskodawcy, że: “sprawa dotyczy istotnych zagadnień prawnych, których rozstrzygnięcie będzie miało potencjalne znaczący wpływ na przyszłe orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz na interpretację i stosowanie prawa przez organ administracji właściwy w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym", nie zostało w jakimkolwiek szerszym zakresie umotywowane, tym bardziej nie zostało wskazane, w jaki sposób udział Stowarzyszenia miałby przyczynić się do spełnienia się lub wypełnienia podniesionych tez.

Za równie trafną uznać należy ocenę wniosku, jakiej Sąd I instancji dokonał uwzględniając powołane we wniosku przepisy statutu Stowarzyszenia, które miały argumentować zasadność żądania udziału Stowarzyszenia w sprawie - § 7 pkt 4, 6, 7, 10, 13 i 14.

Przywołane zapisy stanowią, że celem Stowarzyszenia jest między innymi działanie na rzecz przestrzegania reguł uczciwego obrotu i konkurencji na rynku kapitałowym; działanie na rzecz zapewniena powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku kapitałowym; działania na rzecz rozwoju i upowszechniania zrównoważonych Realcji Inewstorskich; występowanie w imieniu Inwestorów przed sądami i organami administracji rządowej i samorządowej; ochrona praw Inwestorów oraz innych interesariuszy rynku kapitałowego; udzielanie – w ramach działaności statutowej – pomocy, w tym pomocy prawnej osobom fizycznym i innym podmiotom.

Treść analizowanych zapisów Statutu, co do zasady wskazuje, że większoć z nich ma na celu wspomaganie partykularnych interesów czy działań podmiotów rynku kapitałowego. Zapisy zawarte w § 7 pkt 10, pkt 13 i 14 Statutu wprost odnoszą się bowiem do inwestorów i interesariuszy, a więc jednostkowych podmiotów działających lub podejmujących działania na rynkach inwestycyjnych. Jedynie zapisy § 7 pkt 4, pkt 6 i pkt 7 pozwalają na przyjęcie, że działania Stowarzyszenia nakierowane są na szersze spektrum rynku inwestycyjnego i jego uczestników, niż pojedyńczy (jednostkowy) interesariusz czy inwestor.

Mając na uwadze przywołany uprzedno brak szerszego umotywowania wniosku oraz charakter sprawy zawisłej przed organem, a następnie przede sądem administracyjnym, brak jest jednoznacznych podstaw do uznania, w świetle powołanych zapisów Statautu stanowiacych podstawę wniosku, że celem udziału Stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu będzie racjonalna kontrola społeczna nad postępowaniem – ochrona obiektywnego porządku prawnego.

Takiemu założeniu, że udział Stowarzyszenia w niniejszej sprawie miałby służyć realizacji interesu społecznego, przeczy również, zasadnie powołany przez Sąd I instancji zapis § 10 w zw. z § 8 pkt 12 Statutu, zgodnie z którymi Stowarszyszenie realizauje swoje cele przez występowanie w sądach jako przedstawiciel społeczny zaś członkami zwyczajnymi Stowarzyszenia mogą być osoby fizyczne: akcjonarusze, wspólnicy, członkowie organów spólek handlowych i ich doradcy. Zestawienie tych zapisów Statutu z normami zawartymi w jego § 7 pkt 10, 13 i 14 czynią trudnym do przyjęcie, co słusznie zauważył Sąd I instacnji, aby działaność Stowarzyszenia była nastawiona na szeroko rozumianą realizację interesu społecznego nawet pomimo powołania się w § 8 pkt 12 Statutu na formę przedstawiciela społecznego, w szczególności gdy do celów Stowarzyszenia należy ochrona interesów inwestorów będących członkami Stowarzyszenia.

Zawuważyć również należy, że dalsza, poza omówioną częścią motówów wniosku, jego treść conajmniej podważa podnoszone w zażaleniu działanie Stowarzyszenia na rzecz interesu ogólnospołecznego w przedmiotowej sprawie, a do którego to interesu odnoszą się generalnie wszystkie postawione w zażaleniu zarzuty. Obszerna argumentacja koncentruje się bowiem na wykazaniu błędów i niezasadności nałożenia “rażąco wysokiej" kary na stronę skarżącą przez Komisję Nadzoru Finansowego za naruszenie obowiazków informacyjnych, co w swej istocie zmierza nie do działania na rzecz ogólnospołeczną lecz służy do wzmocnienia stanowiska i obrony strony skarżącej, a więc jej wyłącznego jednostkowego interesu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Admistracyjny, uznając za niewadliwe postanowienie Sądu I instacnji, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 33 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.