Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1066/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części i poprzedzającą ją decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 33 par. 3, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skarg: – Z. K., P. K. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w zakresie punktów: 3 (odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania dla Z. K.), 4 (odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania dla P. K.) i 5 (odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania dla M. K.); – H. G., E. B. i A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w zakresie punktu 6 (odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania dla B. B.) 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 września 2015 r. nr 936/GK/SP/III/2015 w zakresie punktów 3, 4 i 5; 2. uchyla decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 września 2015 r. nr 936/GK/SP/III/2015 w zakresie punktów 3, 4 i 5; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej (Z. K.) kwotę 697 zł (słownie: sześciuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego (P. K.) kwotę 697 zł (słownie: sześciuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 5. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego (M. K.) kwotę 697 zł (słownie: sześciuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 6. oddala skargi Z. K., P. K. i M. K. w pozostałej części; 7. oddala skargi H. G., E. B. i A. B.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku:

– W. L. z dnia 14 listopada 2005 r. oraz z dnia 9 grudnia 2005 r.;

– r. pr. H. S. z dnia 30 grudnia 2005 r., działającej w imieniu: E. F., B.B., Z. L., W. L., R. R. (jak podał organ administracji – bez umocowania), A. K., W. K., S. K., J. F. i L. F.;

– r. pr. H. S. z dnia 17 maja 2006 r., działającej w imieniu B. B.;

– r. pr. H.S. z dnia 7 czerwca 2013 r., działającej w imieniu E. B. oraz Z. J., Z. K., H. K. (jak wskazał organ administracji – wniosek uzupełniony w dniu 17 lipca 2013 r.),

1. ustalił odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą obecnie własność Skarbu Państwa;

2. przyznał ustalone odszkodowanie na rzecz J. F., B. B., W. L., W. K., S. K., L. F., A. K., B. L.;

3. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą obecnie własność Skarbu Państwa, w stosunku do Z. K.;

4. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą obecnie własność Skarbu Państwa, w stosunku do P.K.;

5. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą obecnie własność Skarbu Państwa, w stosunku do M. K.;

6. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą obecnie własność Skarbu Państwa, w stosunku do B. B.;

7. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą obecnie własność Skarbu Państwa, w stosunku do Z.J.;

8. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą obecnie własność Skarbu Państwa, w stosunku do E. B.;

9. stwierdził, że wypłaty odszkodowania dokona Prezydent [...], wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, z środków Skarbu Państwa;

10. stwierdził, że wypłata odszkodowania nastąpi jednorazowo nastąpi jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

R. pr. H. S. wniosła odwołania od powołanej decyzji Prezydenta [...], działając w imieniu:

– Z. K., w zakresie pkt 3, odmawiającego jej ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz pkt 1, ustalającego wysokość odszkodowania;

– P. K., w zakresie pkt 4, odmawiającego mu ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz pkt 1, ustalającego wysokość odszkodowania;

– M. K., w zakresie pkt 5, odmawiającego mu ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz pkt 1, ustalającego wysokość odszkodowania;

– B. B., w zakresie pkt 6, odmawiającego mu ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz pkt 1, ustalającego wysokość odszkodowania;

– Z. J., w zakresie pkt 7, odmawiającego mu ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz pkt 1, ustalającego wysokość odszkodowania;

– E. B., w zakresie pkt 8, odmawiającego jej ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz pkt 1, ustalającego wysokość odszkodowania.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdził niedopuszczalność odwołań wniesionych w imieniu Z. K., P. K., M. K., B. B., Z.J. oraz E. B. od pkt 1 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną.

Z kolei zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7 i pkt 8.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Wywiódł, że w świetle tego przepisu każdemu ze współwłaścicieli nieruchomości przysługuje własne roszczenie o odszkodowanie, odpowiadające jego udziałowi we własności nieruchomości. W związku z tym, każdy z uprawnionych może zaskarżyć rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jedynie w ramach własnego interesu prawnego, czyli w zakresie, w jakim decyzja rozstrzyga o jego roszczeniu. W tej sytuacji wniesienie odwołań w imieniu Z. K., P. K., M. K., B. B., Z. J. i E. B. zdeterminowało zakres podmiotowy i przedmiotowy postępowania odwoławczego. Postępowanie odwoławcze zostało ograniczone do punktów 3, 4, 5, 6, 7 i 8 zaskarżonej decyzji, które rozstrzygnęły o roszczeniach osób, które odwołały się od decyzji organu pierwszej instancji.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 73 ust. 4 odszkodowanie ustalane jest i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Wojewoda stwierdził, że zachowanie powyższego terminu jest warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku, ponieważ po jego upływie roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania wygasa.

Mając powyższe na uwadze, organ drugiej instancji wywiódł, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 9 grudnia 2005 r. W. L. złożył w Urzędzie [...] wniosek o wypłacenie odszkodowania i wskazał nazwiska osób, które zgodnie z zapisami w rejestrze gruntów są właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 14 grudnia 2005 r. zwrócił się do W. L. o dostarczenie wystąpienia wszystkich uprawnionych osób – współwłaścicieli, bądź ich spadkobierców – wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. lub pełnomocnictw do wystąpienia w imieniu tych osób.

R. pr. H. S., w związku z pismem organu pierwszej instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. złożyła w imieniu E. F., M. C. działającego w imieniu B. B., Z. L., W.L., Z. K. działającej w imieniu R. R., A. K., W. K., S. K., J. F. i L. F., wniosek o ustalenie odszkodowania za zajęte po drogi części nieruchomości.

Następnie, w piśmie z dnia 6 marca 2013 r., r.pr. H. S. wskazała, że w prowadzonym postępowaniu odszkodowawczym reprezentuje również E. B. i Z. J. Jak ustalił organ odwoławczy, z akt sprawy wynika, że E. B. udzieliła pełnomocnictwa r. pr. H. S. do reprezentowania jej w postępowaniu dotyczącym ustalenia odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne w dniu 21 czerwca 2012 r. Natomiast Z. J. udzielił pełnomocnictwa r. pr. H. S. do reprezentowania go w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w dniu 29 października 2009 r.

Wojewoda [...], odnosząc się do powyższych ustaleń, stwierdził, że z treści wniosku W. L. z dnia 9 grudnia 2005 r. bezsprzecznie wynika, że działał on we własnym imieniu. Wniosek podpisany jest wyłącznie przez wnioskodawcę, w nagłówku pisma również wskazany jest wyłącznie wnioskodawca. Do wniosku W. L. nie dołączone były także pełnomocnictwa do występowania w imieniu innych współwłaścicieli. Natomiast wskazanie we wniosku nazwisk i adresów osób, które zgodnie z zapisami ewidencji są współwłaścicielami nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, nie oznacza, że wnioskodawca występuje także w ich imieniu. Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji zwracał się do W. L. o załączenie stosownych pełnomocnictw do reprezentowania pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, bądź dostarczenie wniosków pozostałych współwłaścicieli o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, jednakże pełnomocnictwa takie nie zostały dołączone.

Jak dalej wskazał organ odwoławczy, r.pr. H. S. w dniu 30 grudnia 2005 r., działając w imieniu E. F., M. C. działającego w imieniu B. B., Z. L., W.L., Z. K. działającej w imieniu R. R., A. K., W. K., S. K., J. F. i L. F., złożyła natomiast wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne.

Wojewoda [...] stwierdził, że z treści wniosku r. pr. H. S. z dnia 29 grudnia 2005 r, złożonego w Urzędzie [...], wynika, że występowała ona jedynie w imieniu B.B., Z. L., W. L., Z. K. działającej w imieniu R. R., A. K., W. K., S. K., J. F. i L. F.. Organ drugiej instancji zauważył, że r. pr. H. S. nie zaznaczyła we wniosku, że działa w imieniu Z. J. i E. B., jak również nie dołączyła do wniosku pełnomocnictw do występowania w imieniu tych osób. Z akt spraw wynika, że pełnomocnictwa takie zostały udzielone dopiero w dniu 29 października 2009 r. i 21 czerwca 2012 r.

W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, Prezydent [...] prawidłowo uznał pismo r. pr. H. S. z dnia 6 czerwca 2013 r. wskazujące, że w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość reprezentuje również E. B. i Z. J., jako nowy wniosek o odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, złożony przez Z. J. i E. B.

Odnosząc się z kolei wniosku o odszkodowanie złożonego przez B.B., Wojewoda [...] stwierdził, że wniosek taki został złożony przez r. pr. H. S. w dniu 17 maja 2006 r., zatem po terminie określonym w art. 73 ust. 4 powołanej ustawy.

Rozważając natomiast kwestię ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość na rzecz Z. K., jako spadkobierczyni R. R. oraz P. K. i M. K., jako następców prawnych H. K., spadkobierczyni R. R., Wojewoda [...] stwierdził, że r. pr. H. S. nie miała umocowania do reprezentowania R. R. w przedmiotowym postępowaniu, wobec czego nie mogła skutecznie złożyć w jego imieniu wniosku o ustalenie odszkodowania.

Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2001 r. (Rep. [...]) R. R. ustanowił swoim pełnomocnikiem Z. K. (z. d. R.) i upoważnił ją do zarządu i administrowania całym jego majątkiem. Wskazanym pełnomocnictwem, jak zaznaczył Wojewoda [...], mocodawca nie upoważnił jednakże swojego pełnomocnika do udzielania dalszych pełnomocnictw (ustanowienia substytuta).

Niezależnie od powyższego organ drugiej instancji stwierdził, że Z.K. pełnomocnictwem z dnia 27 grudnia 2005 r. upoważniła r. pr. H. S. tylko do reprezentowania jej osoby. W rzeczonym pełnomocnictwie nie ma żadnej wzmianki o tym, że Z.K. upoważnia r. pr. H. S. do reprezentowania również R. R., jak również, że upoważnia r. pr. H. S. do reprezentowania jej, jako pełnomocnika R. R.

W związku z powyższym Wojewoda [...] stwierdził, że r. pr. H. S. nie miała umocowania do reprezentowania R. R. Nie mogła więc skutecznie złożyć wniosku w jego imieniu. Złożenie wniosku przez Z. K. we własnym imieniu również nie mogło odnieść skutku, ponieważ roszczenie od odszkodowawcze nabyła dopiero po śmierci R.R. – w dniu 9 stycznia 2008 r. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, Prezydent [...] prawidłowo orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz następców prawnych R. R.

Z. K., P. K., M. K., reprezentowani przez r. pr. H. S., w piśmie z dnia 31 marca 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. – w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. w zakresie: pkt 3, pkt 4 i pkt 5 tej decyzji.

Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. rażące naruszenia art. 104 i art. 106 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że Z. K. nie posiadała w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania uprawnienia do udzielenia pełnomocnictwa radcy prawnemu;

b. naruszenie art. 73 ustawy z dnia 3 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez nieuwzględnienie faktu stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r. dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., co powoduje, że wniosek złożony po 31 grudnia 2005 r. nie może nie zostać uwzględniony;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisów K.p.a., w tym art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 35 i art. 36 oraz art. 105 § 1 K.p.a. poprzez nie tylko niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, rażącą przewlekłość postępowania, ale nierozparzenie sprawy zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także pominięcie słusznego interesu skarżących.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...];

2. zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji ustalające i przyznającej skarżącym odszkodowanie w wysokości wynikającej z akt sprawy i przedmiotowej skargi;

3. zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

H. G., E. B. i A. B. (następcy prawni B. B.), reprezentowani przez r. pr. H. S., w piśmie z dnia 31 marca 2016 r. również wnieśli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. – w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. w zakresie pkt 6 tej decyzji.

Skarżący zarzucili:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 73 ustawy z dnia 3 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez nieuwzględnienie faktu stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r. dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., co powoduje, że wniosek złożony po 31 grudnia 2005 r. nie może nie zostać uwzględniony;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisów K.p.a., w tym art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 35 i art. 36 oraz art. 105 § 1 K.p.a. poprzez nie tylko niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, rażącą przewlekłość postępowania, ale nierozparzenie sprawy zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także pominięcie słusznego interesu skarżących.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...];

2. zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji ustalające i przyznającej skarżącym odszkodowanie w wysokości wynikającej z akt sprawy i przedmiotowej skargi;

3. zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Organ administracji w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Jak wskazano, wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym złożył organ administracji, a żadna z pozostałych stron, w terminie czternastu dni od doręczenia odpisów zawierającej rzeczony wniosek odpowiedzi na skargę, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w przedmiotowej sprawie stanowił art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa".

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Stosownie natomiast do treści art. 73 ust. 4 ustawy odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa.

Na tle powołanych regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania może zostać wszczęte wyłącznie na wniosek strony uprawnionej do uzyskania odszkodowania. Uprawnionym do otrzymania odszkodowania jest właściciel nieruchomości (lub jego następca prawny), który w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. złożył wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Bezwzględnym warunkiem wszczęcia postępowania jest złożenie przez osobę uprawnioną do uzyskania odszkodowania wniosku, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy, w terminie określonym w tym przepisie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt I OSK 2535/14. Niepublikowany. Dostępny: Lex nr 1985835).

Każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, niezależnie od pozostałych, ma własne roszczenie o odszkodowanie odpowiadające jego udziałowi we własności nieruchomości. Termin do wystąpienia o odszkodowanie biegnie indywidualnie dla każdego z nich (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1439/07. Niepublikowany. Dostępny: Lex nr 1016056). Złożenie wniosku przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości nie powoduje automatycznie wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania na rzecz pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, jak też nie tamuje postępowania w sprawie odszkodowania fakt złożenia wniosku tylko przez jednego ze współwłaścicieli zajętej nieruchomości (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt I OSK 328/13. Niepublikowany. Dostępny: Lex nr 1591026; z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1850/13. Niepublikowany. Dostępny: Lex nr 1517996; z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1770/13. Niepublikowany. Dostępny: nr 2089732 i powołany wyżej z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1439/07).

W przypadku, gdy tak jak w przedmiotowej sprawie, nieruchomość stanowi współwłasność kilku podmiotów, każdy ze współwłaścicieli może się domagać należnego mu odszkodowania, w wysokości odpowiadającej jego udziałowi w prawie własności nieruchomości. Ustawodawca precyzyjnie określił termin dla skutecznego złożenia wniosku przez właściciela (współwłaściciela) o odszkodowanie. Określił również, że w przypadku niezłożenia wniosku od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r., po upływie tego okresu roszczenie wygasa.

Mając powyższe na względzie, należy przypomnieć, że zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. w zakresie punktów: 3, 4, 5, 6, 7, i 8.

W pkt 3 decyzji organu pierwszej instancji odmówiono ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz Z. K. W pkt 4 decyzji organu pierwszej instancji odmówiono ustalenia wypłaty odszkodowania na rzecz P. K. W pkt 5 decyzji organu pierwszej instancji odmówiono ustalenia wypłaty odszkodowania na rzecz M. K.

W konsekwencji Z.K. P. K. i M. K. zaskarżyli decyzję organu odwoławczego w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Prezydenta [...] w części obejmującej wymienione punkty (3, 4 i 5).

W pkt 6 decyzji organu pierwszej instancji odmówiono ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz B. B.

W konsekwencji jego następcy prawni – H. G., E. B. i A. B. – zaskarżyli decyzję organu odwoławczego w zakresie, w jakim utrzymuje ona w pomocy decyzję Prezydenta [...] w części obejmującej wymieniony punkt (6).

Skarga wniesiona przez Z. K., P. K. i M. K. okazała się zasadna ze względu na naruszenie przez organy administracji obu instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarówno Prezydent [...], jak i Wojewoda [...], ustalając istotną okoliczność dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a mianowicie, czy uprawniony podmiot złożył wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. (art. 73 ust. 4 ustawy), dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 8 K.p.a., a także art. 64 § 2 w zw. z art. 33 § 3 K.p.a. Konsekwencją tych naruszeń było wadliwe ustalenie, że roszczenie skarżących o odszkodowanie za nieruchomość wygasło wskutek bezskutecznego upływu terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy.

Z akt sprawy wynika i niesporne jest, że Z. K., P. K. i M. K. są następcami prawnymi jednego ze współwłaścicieli wywłaszczonej nieruchomości – R.R.

R.R. zmarł [...] stycznia 2008 r., zatem w okresie wyznaczonym przez art. 73 ust. 4 ustawy (od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.), to jemu przysługiwało prawo do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania proporcjonalnego do wielkości udziału we współwłasności wywłaszczonej nieruchomości. O ile przed 1 stycznia 2006 r. R. R. nie złożył wniosku, to mocą art. 73 ust. 4 zd. 2 ustawy przysługujące mu roszczenie wygasło, a tym samym nie przeszło na jego spadkobierców.

Wojewoda [...] stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 5), że w dniu 30 grudnia 2005 r. r. pr. H. S. złożyła do Urzędu [...] wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania, działając m.in. w imieniu Z. K. działającej w imieniu R. R.. Dalej jednak wywiódł, że r. pr. H. S. nie mogła skutecznie złożyć wniosku w imieniu R. R., ponieważ nie była umocowana do działania w jego imieniu. Po pierwsze bowiem, pełnomocnictwo z dnia 8 listopada 2001 r. (akt notarialny – Rep. [...]) udzielone przez R.R. Z.K. do zarządu i administrowania całym jego majątkiem, nie upoważniało Z. K. do udzielania dalszych pełnomocnictw. Po drugie natomiast, treść pełnomocnictwa z dnia 27 grudnia 2005 r., udzielonego przez Z. K. r. pr. H. S., nie obejmowało umocowania do reprezentowania R. R., bądź Z. K., jako pełnomocnika R. R..

Z powyższej oceny znajdujących się w aktach sprawy dokumentów (wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. i pełnomocnictw z dnia 8 listopada 2001 r. i z dnia 27 grudnia 2005 r.) Wojewoda [...] wyprowadził twierdzenie, że R. R. do 31 grudnia 2005 r. nie złożył wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Do analogicznego wniosku doszedł organ pierwszej instancji, czemu dał wyraz na stronie 15 decyzji z dnia [...] września 2015 r.

Stwierdzając, że r. pr. H. S. nie była umocowana do złożenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania w imieniu R. R. oraz wyciągając z takiego ustalenia konsekwencję w postaci rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania jego następcom prawnym, organy administracji oceniły zgromadzony materiał dowodowy w sposób dowolny i wybiórczy, wbrew ogólnej zasadzie postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 7 K.p.a., która zobowiązywała je do poszanowania praworządności, podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. W świetle okoliczności wynikających z akt sprawy organy administracji dopuściły się też naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 K.p.a., która zobowiązuje je do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wydając rozstrzygnięcia w sprawie, zarówno Prezydent [...], jak i Wojewoda [...], pominęli również zupełnie tryb przewidziany przez art. 64 § 2 K.p.a., stosowany w przypadku stwierdzenia przez organ administracji, że złożone do niego podanie zawiera braki formalne.

Otóż, jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy wniosku o przyznanie odszkodowania z dnia 29 grudnia 2005 r., r. pr. H. S. złożyła go m.in. w imieniu R. R.. Na pierwszej stronie wniosku wymieniono osoby, w imieniu których został on wniesiony – w tym R. R.. Treść rzeczonego wniosku, w tym wskazanie mocodawców, przytoczył zresztą organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2015 r. Razem z rzeczonym wnioskiem r. pr. H. S. złożyła w Urzędzie [...] pismo z tej samej daty (29 grudnia 2005 r.), w którego treści wskazała, że dołącza do niego pełnomocnictwa do występowania w imieniu osób wymienionych w pismach podpisanych przez W. L. (m.in. pełnomocnictwo Z. K., działającej w imieniu R. R.) wraz ze stosownym wnioskiem. Należy nadmienić, że we wspomnianych pismach W. L. wymieniono R. R., a nie wymieniono Z. K.. Za pismem z dnia 29 grudnia 2005 r. i wnioskiem z dnia 29 grudnia 2005 r. w aktach sprawy znajdują się dokumenty pełnomocnictw, w tym pełnomocnictwo z dnia 27 grudnia 2005 r. udzielone przez Z. K. r. pr. H. S. do reprezentowania jej w postępowaniach dotyczących uzyskania odszkodowania z tytułu własności przedmiotowej nieruchomości, a także odpis pełnomocnictwa z dnia 8 listopada 2001 r. (Rep. [...]) udzielonego przez R.R. Z. K. "do zarządu i administrowania całym jego majątkiem, a w związku z tym do reprezentowania mocodawcy oraz składania w jego imieniu wszelkich oświadczeń przed organami administracji rządowej i samorządowej, sądami, urzędami skarbowymi, urzędami celnymi, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, kasami chorych, osobami fizycznymi i prawnymi, w tym bankami i spółdzielniami, składania, odbioru i kwitowania odbioru dokumentów, korespondencji, przesyłek i należności, mogących przypaść mocodawcy z jakiegokolwiek tytułu oraz do dokonywania wszelkich czynności prawnych i faktycznych oraz załatwiania jakichkolwiek formalności związanych z celem tego pełnomocnictwa".

Dalej trzeba zauważyć, że jak wynika z treści postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania, organ pierwszej instancji za prawidłowe uznał pełnomocnictwo udzielone r. pr. H. S. przez Z. K. – pełnomocnika R. R.. W uzasadnieniu tego postanowienia jednoznacznie powołano się na pismo z dnia 29 grudnia 2005 r. (złożone przez r. pr. H. S. w dniu 30 grudnia 2005 r.) i dołączone do niego, opisane wyżej, pełnomocnictwa z dnia 27 grudnia 2005 r. i z dnia 8 listopada 2001 r.

Także Wojewoda [...], utrzymując w mocy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r., nie miał wątpliwości, co do prawidłowości umocowania r. pr. H.S. i wskazał, że postanowienie wydał po rozpatrzeniu m.in. zażalenia Z. K. – pełnomocnika R. R..

W takich okolicznościach sprawy całkowicie niedopuszczalne, urągające obowiązkom płynącym dla organów administracji z treści art. 7 i art. 8 K.p.a., było wydanie decyzji o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz następców prawnych R. R. ze względu na brak umocowania r. pr. H. S. do złożenia w jego imieniu wniosku w trybie art. 73 ust. 4 ustawy.

Przypominając, że z treści wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. w sposób nie mogący budzić wątpliwości wynikało, że został on złożony m.in. w imieniu R. R., należy wskazać, że stosownie do treści art. 33 § 3 K.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Dołączenie pełnomocnictwa do wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne jest wymogiem formalnym podania, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. O ile zatem ocena prawidłowości umocowania, dokonana przez organ administracji na podstawie pełnomocnictw dołączonych przez r. pr. H. S. do pism z dnia 29 grudnia 2005 r., doprowadziła organ administracji do ustalenia, że umocowanie wynikające z tych dokumentów nie obejmowało złożenia w imieniu R. R. wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania, to powinien on był wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego wniosku złożonego w imieniu R. R. poprzez złożenie prawidłowego (obejmującego takie umocowanie) pełnomocnictwa.

Jak już jednak wywiedziono, treść postanowień Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r. i Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania wskazuje, że organy obu instancji nie miały wątpliwości, co do tego, że zakres umocowania r. pr. H. S. obejmuje także działanie w imieniu R. R. (czy też jak wskazały organy – w imieniu Z.K. działającej jako pełnomocnik R.R.).

Należy zaznaczyć, że stosownie do treści wskazanej w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji art. 106 K.c. pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. W świetle treści powołanego przepisu bynajmniej nie było wystarczające dla wniosku o braku umocowania do udzielenia przez Z. K. dalszego pełnomocnictwa lakoniczne stwierdzenie, że pełnomocnictwem z dnia 8 listopada 2001 r. R. R. nie upoważnił jej do udzielenia dalszych pełnomocnictw. Po pierwsze, umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa może wynikać nie tylko z treści pełnomocnictwa, ale także ze stosunku podstawowego, na podstawie którego zostało udzielone (np. umowy zlecenia). Po drugie, w myśl art. 56 K.c. czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów. Zgodnie natomiast z art. 65 § 1 K.c. oświadczenie woli (także oświadczenie woli o udzieleniu pełnomocnictwa – przyp. Sądu) należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Chociaż zatem w sytuacji, gdy oświadczenie woli mocodawcy nie jest jednoznaczne i może być różnie interpretowane, przy ustalaniu, czy umocowanie obejmuje udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego, należy zachować ostrożność, to umocowanie takie nie musi zostać wyrażone wprost, a może wynikać z treści pełnomocnictwa pośrednio. Należy więc zwrócić uwagę, że wedle przywołanej wyżej treści pełnomocnictwa z dnia 8 listopada 2001 r., obejmuje ono umocowanie zarówno do reprezentowania mocodawcy, jak i do składania w jego imieniu wszelkich oświadczeń, w tym oświadczeń przed osobami fizycznymi, oraz do załatwiania jakichkolwiek formalności związanych z celem pełnomocnictwa. Udzielenie dalszego pełnomocnika niewątpliwie zaś następuje poprzez oświadczenie woli złożone przez pełnomocnika głównego wobec dalszego pełnomocnika.

W świetle powyższego oraz opisanych wyżej okoliczności wynikających z akt sprawy, w szczególności zaś wobec czynności podejmowanych przez organy administracji na skutek pism wnoszonych w toku postępowania przez r. pr. H. S. m.in. w imieniu R. R., wydanie decyzji odmawiającej jego następcom prawnym ustalenia i wypłaty odszkodowania z powodu stwierdzenia, że pełnomocnik, która złożyła wniosek w jego imieniu, nie była do tego umocowana, było niedopuszczalne.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent [...] rozpatrzy wniosek złożony przez r. pr. H. S. w imieniu R.R., przyjmując, że został on skutecznie złożony w terminie przewidzianym w art. 73 ust. 4 ustawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji.

Rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania, zawarte w punktach 3, 4 i 5 sentencji wyroku, zostały wydane na podstawie art. 209 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 202 § 1 P.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę, że wszyscy skarżący byli reprezentowani przez jednego pełnomocnika. Wobec tego, że każdemu z nich przysługuje odrębne roszczenie od odszkodowanie, nie było jednak podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania solidarnie na podstawie art. 202 § 2 P.p.s.a., natomiast do niezbędnych kosztów postępowania należało zaliczyć poniesione przez każdego skarżącego koszty sądowe (koszty wpisów od skargi) oraz wynagrodzenie i wydatki radcy prawnego ustalone odrębnie w stosunku do każdego skarżącego.

Ponieważ Sąd uwzględnił skargę Z. K., P. K. i M. K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. [naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8 i art. 64 § 2 K.p.a.) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy], nie było podstaw do orzeczenia na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, tylko w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

Dlatego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd – w pkt 6 sentencji - oddalił skargę Z. K., P. K. i M. K. w części obejmującej żądanie zobowiązania organu administracji do wydania decyzji ustalającej i przyznającej skarżącym odszkodowanie.

Skargi wniesione w imieniu H. G., E. B. i A. B. podlegały natomiast oddaleniu.

Niezasadny jest postawiony w nich zarzut naruszenia art. 73 ustawy poprzez nieuwzględnienie faktu stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r. dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., co w ocenie skarżących spowodować miało, że wniosek złożony po 31 grudnia 2005 r. nie może nie zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody. Stosownie natomiast do treści powołanego już wyżej art. 73 ust. 4 ustawy odszkodowanie (...) będzie ustalane i wypłacane (...) na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa.

Przywołana treść art. 73 ust. 3 i ust. 4 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ustawodawca nie powiązał terminu wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy. Należy podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 września 2009 r. sygn. P 33/07 (OTK-A 2009/8/123) stwierdził, że art. 74 ust. 4 ustawy w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że "[...] art. 73 przepisów wprowadzających nie przewiduje bezpośredniego związku pomiędzy postępowaniem wojewody w sprawie potwierdzenia wywłaszczenia a sprawą odszkodowawczą prowadzoną przez starostę. Nie wprowadza też obowiązku legitymowania się ostateczną decyzją wojewody do zgłoszenia zamiaru uzyskania odszkodowania [...]". Trybunał wywiódł dalej, że "[...] dla samego zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego, stanowiącego oświadczenie o skorzystaniu z prawa do odszkodowania, nie jest potrzebne uprzednie uzyskanie decyzji wojewody [...]".

W świetle powyższego argumentację podniesioną przez skarżących na uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 73 ustawy poprzez nieuwzględnienie faktu stwierdzenia nabycia prawa własności przez Skarb Państwa dopiero decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., należało ocenić jako chybioną.

W zakresie, w jakim zaskarżona decyzja utrzymuje w pomocy decyzję organu pierwszej instancji w części obejmującej odmowę ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz B. B., nie było też podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, ani art. 105 § 1 K.p.a.

Po pierwsze, Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że pisma złożone przez W. L. (zarówno pismo z dnia 8 grudnia 2005 r., jak i pismo z dnia 10 listopada 2005 r. przekazane Prezydentowi [...] postanowieniem Wojewody [...]), zostały wniesione wyłącznie w imieniu własnym. Rzeczone pisma podpisał wyłącznie W.L., w nagłówkach pism wskazał tylko siebie i swój adres zamieszkania. Do pism nie dołączył jakiegokolwiek pełnomocnictwa, ani nie wskazał w ich treści, że dołącza lub dołączy je w przyszłości. Wnosząc o przyznanie odszkodowania/rekompensaty, w żaden sposób nie wyraził woli działania za kogokolwiek innego. Nie świadczy o tym bynajmniej przedstawienie w pismach listy właścicieli nieruchomości, której należy przypisać wyłącznie charakter informacji podanej przez wnoszącego podanie.

Po drugie, skoro wykładnia oświadczenia woli W. L. zawartego w pismach z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 8 grudnia 2005 r., nie pozostawia wątpliwości co do tego, że działał on wyłącznie we własnym imieniu, to nie było podstaw do wzywania go do uzupełnienia braku formalnego podania w rybie art. 64 § 2 K.p.a. poprzez złożenie pełnomocnictw udzielonych przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.

Po trzecie, jakkolwiek Prezydent [...] w piśmie z dnia 14 grudnia 2005 r. powołał się na art. 64 § 2 K.p.a., to: 1) nie nadał temu pismu charakteru wezwania do uzupełnienia braku formalnego, tylko prośby; 2) wskazał, że zwraca się albo o nadesłanie wystąpienia wszystkich uprawnionych osób, albo pełnomocnictw do występowania w ich imieniu; 3) nie określił terminu złożenia wystąpienia lub pełnomocnictw, ani skutków ich niedostarczenia.

Po czwarte, pismo z dnia 14 grudnia 2005 r. doręczono W. L. w dniu 20 grudnia 2005 r., zatem nawet gdyby pismo to traktować, jako wezwanie do uzupełnienia braków formalnych podania, to ustawowo określony termin siedmiu dni (art. 64 § 2 K.p.a.) na usuniecie tych braków bezskutecznie upłynąłby w dniu 27 grudnia 2005 r., niezależnie od tego, że w piśmie nie wskazano tego terminu.

Po piąte, skoro wnioski W. L. z dnia 10 listopada 2005 r. i z dnia 8 grudnia 2005 r. zostały wniesione wyłącznie we własnym imieniu, pismo z dnia 14 grudnia 2005 r. nie stanowiło wezwania do uzupełnienia braków formalnych rzeczonych wniosków W. L. poprzez złożenie pełnomocnictw, a ponadto w terminie siedmiu dni od doręczenia W. L. rzeczonego pisma do organu administracji nie złożono pełnomocnictw udzielonych wymienionemu przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, to nie było podstaw, aby złożone w dniu 30 grudnia 2005 r. przez r. pr. H. S. pismo i wniosek, wraz z dołączonymi do nich pełnomocnictwami, traktować, jako uzupełnienie wniosku złożonego przez W. L.

Po szóste, ani we wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r., ani w piśmie z tej samej daty, r. pr. H. S. nie wymieniła B. B., jako osoby, w której imieniu działa i nie dołączyła do rzeczonych pism udzielonego przez niego pełnomocnictwa.

Po siódme, w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek dowodu na to, że B. B. (wnioskiem z dnia 23 grudnia 2005 r.) samodzielnie wystąpił o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Podpisany przez B. B. wniosek opatrzony datą "23.12.2005" został złożony przez r. pr. H. S. do organu pierwszej instancji dopiero przy piśmie z dnia 15 maja 2006 r. (złożonym 17 maja 2006 r.). Data wpisana na wniosku bynajmniej nie świadczy o tym, że zostało one w tym dniu wniesione do organu administracji, a w aktach sprawy brak dowodów na wcześniejsze (przed 17 maja 2006 r.) złożenie wniosku przez B. B.

Po ósme, także dopiero przy piśmie z dnia 15 maja 2006 r. r. pr. H. S. złożyła do akt sprawy odpis pełnomocnictwa z dnia 27 grudnia 2005 r. udzielonego jej przez B. B., przy czym, jak już wskazano, w żadnym z wcześniej składanych pism nie wskazywała, że działa w jego imieniu.

W konsekwencji powyższych ustaleń, twierdzenie organów administracji, że wniosek B. B. został złożony przez r. pr. H. S. dopiero w dniu 17 maja 2005 r., zatem po upływie terminu wyznaczonego w art. 73 ust. 4 ustawy, jest prawidłowe.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w zakresie obejmującym odmowę ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz poprzednika prawnego skarżących (H. G., E. B. i A. B.) nie dała więc podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzje organów administracji w tej części są prawidłowe, a ich uzasadnienia trafne i przekonujące.

Zarzuty naruszenia art. 35 i art. 36 K.p.a. nie mogły być uwzględnione przez Sąd w granicach sprawy ze skargi na decyzję administracyjną. Ocena zasadności tego rodzaju zarzutów może nastąpić tylko na skutek wniesienia skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 7 sentencji.