Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 752/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2016 r. o sygn. akt I SA/Sz 752/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

W.G., reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia

9 czerwca 2016 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w S.

W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Sądu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Referendarz sądowy Sądu, postanowieniem z dnia 26 września 2016 r. o sygn. akt I SA/Sz 752/16, odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Po rozpoznaniu sprzeciwu Skarżącego od ww. postanowienia, postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. o sygn. akt I SA/Sz 752/16 (doręczonym w dniu 16 listopada 2016r.) Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego.

Skarżący złożył w dniu 23 listopada 2016 r. (data nadania) zażalenie na wskazane powyżej postanowienie Sądu, wnosząc o jego uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak stanowi art. 260 p.p.s.a. – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., i znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Na gruncie ustawy p.p.s.a., postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, albowiem ani nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Z przytoczonych powyżej przepisów art. 260 p.p.s.a. jasno wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis). W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia takiego sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniesione przez Skarżącego zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.