Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 784/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia NSA Iwona Bogucka, Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 370/14 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 370/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, oddalił skargę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Burmistrz Miasta [...] zarejestrował na wniosek skarżącej B. M. samochód marki [...]. Rejestracji dokonano na podstawie: umowy sprzedaży z dnia [...] grudnia 2009 r. zawartej przez B. M. z J. K. F., zaświadczenia o zarejestrowaniu tego pojazdu wystawionego przez [...], zaświadczenia wystawionego przez Komisariat V Policji w [...] o przywłaszczeniu dokumentów pojazdu, dokumentu z dnia [...] lutego 2010 r. potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego, zaświadczenia o uiszczeniu podatku od towarów i usług lub braku obowiązku uiszczenia podatku, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz na podstawie dokumentu identyfikacyjnego pojazdu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła U. F. podnosząc, że pomiędzy B. M. a spadkobiercami J. K. F. (zmarłego [...] grudnia 2009 r.) istnieje spór co do prawa własności przedmiotowego samochodu osobowego.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję organu I instancji argumentując, że w trakcie postępowania o rejestrację samochodu organ I instancji otrzymał informację o istniejącym sporze co do praw do niego, którego to sporu nie był władny samodzielnie rozstrzygnąć. Kolegium uznało, że w tej sytuacji organ I instancji powinien zawiesić postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i równocześnie na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. zobowiązać U. F. do wystąpienia do sądu powszechnego w rozsądnym terminie z powództwem o ustalenie prawa własności wyżej oznaczonego pojazdu (art. 189 k.p.c.).

Wyrokiem z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 248/10, po rozpoznaniu skargi B. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie

nie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania. Niezbędnym warunkiem rejestracji jest przedstawienie dowodu własności pojazdu, którym może być między innymi umowa sprzedaży. Rozpatrzenie sprawy z wniosku o rejestrację samochodu nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sporu o własność samochodu, gdyż spełnienie przez wnioskodawcę warunków wymaganych do rejestracji pojazdu powoduje, że organ administracji nie może odmówić wydania decyzji o jego zarejestrowaniu. Sąd zobowiązał Kolegium do rozpatrzenia odwołania U. F. i dokonania przede wszystkim oceny interesu prawnego wnoszącej odwołanie, a w przypadku uznania, że interes ten został wykazany, do oceny czy spełnione zostały prawne warunki do zarejestrowania przedmiotowego samochodu na nazwisko B. M.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że odwołującej się przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a w konsekwencji sprawa powinna zostać rozstrzygnięta decyzją merytoryczną, a nie umarzającą postępowanie odwoławcze. Jednocześnie organ uznał, że skarżąca przedstawiła organowi I instancji wszystkie wymagane prawem dokumenty potrzebne do dokonania rejestracji pojazdu.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 218/11, po rozpoznaniu skargi U. F., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił powyższą decyzję z dnia [...] marca 2011 r. Sąd uznał za wadliwe ustalenie organu, że skarżąca przedstawiła wszystkie wymagane dokumenty i organ I instancji nie mógł odmówić zarejestrowania pojazdu.

Skargę kasacyjną B. M. od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 744/12 wskazując, że zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 128), zwanej dalej p.r.d., rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dokumentów szczegółowo wykazanych w tym przepisie, które ma obowiązek złożyć osoba występująca o taką czynność organu administracyjnego. Wśród koniecznych dokumentów art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. wymienia dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że sporny samochód był w 2002 r. po raz pierwszy zarejestrowany w Niemczech i że żądająca jego rejestracji B. M. nie przedłożyła organowi tego dokumentu. Znajduje się on, według wyjaśnień stron, u U. F., która kwestionuje ważność umowy sprzedaży zawartej pomiędzy jej zmarłym mężem J. F. i B. M. Brak tego dowodu uniemożliwiał jednak zarejestrowanie pojazdu na nazwisko B. M., skoro do wniosku o rejestrację nie załączyła jednego z koniecznych do rejestracji dokumentów. Należy przy tym zauważyć, że obowiązujące przepisy (art. 72 ust. 4 p.r.d.) regulują sytuację, w której doszło do zagubienia dowodu rejestracyjnego. W takiej sytuacji wnioskujący powinien przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. Pomijając istotny w sprawie fakt, że w zaistniałym stanie faktycznym nie można mówić o zagubieniu tego dowodu, skoro wiadomo gdzie on się znajduje, to skarżąca kasacyjnie również nie złożyła dokumentu odpowiadającego warunkom z art. 72 ust. 4 p.r.d., który zastępowałby zagubiony dowód rejestracyjny. Uniemożliwiało to zarejestrowanie spornego pojazdu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2010 r. i odmówiło rejestracji samochodu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że obowiązek przedstawienia wymaganych prawem dokumentów ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu. Oznacza to, że w przypadku nieprzedłożenia kompletu dokumentów właściwy organ administracji publicznej nie może zarejestrować pojazdu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie: art. 50 § 1 k.p.a., poprzez wezwanie skarżącej do przedłożenia dowodu rejestracyjnego lub dowodu wszczęcia postępowania przed właściwym organem państwa mającym na celu jego uzyskanie; art. 72 ust. 1 p.r.d. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca nie legitymuje się dokumentami niezbędnymi do dokonania rejestracji pojazdu; art. 72 ust 4 p.r.d. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedłożone przez skarżącą dokumenty nie spełniają wymogów określonych w tym przepisie; § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca nie legitymuje się dokumentami niezbędnymi do dokonania rejestracji pojazdu na jej rzecz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym - w przypadku pojazdu zarejestrowanego - nie przewidują, w innych sytuacjach niż wymienione w art. 72 i 73 tej ustawy, zwolnienia od obowiązku przedstawienia dowodu rejestracyjnego. Z dowodu własności pojazdu powinno wynikać, że pojazd został nabyty od osoby uwidocznionej w dowodzie rejestracyjnym. W przypadku, gdy dane odnoszące się do zbywcy pojazdu zawarte w dowodzie własności pojazdu dołączonym do wniosku o rejestrację są niezgodne z danymi właściciela zawartymi w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu, jeżeli była wydana, jako dowód własności wymagany do rejestracji rozumie się wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu. Jedynie w przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji (art. 72 ust. 4 p.r.d.).

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie przedstawiła dowodu rejestracyjnego. Nie można również przyjąć zdaniem Sądu, że dowód rejestracyjny został zagubiony. Dokument ten znajduje się bowiem w posiadaniu U. F., roszczącej sobie prawo do pojazdu. Okoliczność, że dokumenty pojazdu znajdują się posiadaniu U. F. została potwierdzona przez nią samą i przez jej pełnomocnika w pismach kierowanych do organu rejestrującego.

Sąd pierwszej instancji przyjął, że w sytuacji kiedy dowód rejestracyjny pojazdu nie został zagubiony, lecz jest w posiadaniu innej osoby roszczącej sobie prawo do pojazdu, organ rejestrujący nie ma podstawy do zastosowania art. 72 ust. 4 p.r.d. i uznania za wystarczające do zarejestrowania pojazdu przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzającego dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji.

Sąd wskazał ponadto, że do rozstrzygnięcia sporu o wydanie dowodu rejestracyjnego właściwy jest sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. Nabywca samochodu twierdzący, że jest jego właścicielem, może na podstawie art. 222 § 1 kodeksu cywilnego, żądać od Innej osoby wydania dowodu rejestracyjnego jako rzeczy będącej przynależnością samochodu.

Brak dowodu rejestracyjnego w omawianej sytuacji zobowiązywał organ odwoławczy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i odmowy rejestracji samochodu.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że nawet gdyby założyć, iż dowód rejestracyjny został zagubiony, to skarżąca w rzeczywistości nie przedstawiła wymaganego zaświadczenia. Nie jest nim w szczególności informacja z niemieckiego Centralnego Rejestru Pojazdów (ZFZR) z dnia [...] stycznia 2010 r. uzyskana od Federalnego Urzędu ds. zmotoryzowanego ruchu drogowego. Informacja ta potwierdza, że pojazd był zarejestrowany w Niemczech po raz pierwszy w dniu [...] września 2002 r. jako fabrycznie nowy, że obecnie jest zarejestrowany pod numerem [...], ma kartę pojazdu opatrzoną numerem [...], brak jest informacji o wystawieniu nowych dokumentów rejestracyjnych i nie zarejestrowano adnotacji dotyczących poszukiwania pojazdu. Dokument ten nie może być uznany za zaświadczenie odpowiadające warunkom z art. 72 ust. 4 p.r.d. albowiem takie zaświadczenie, oprócz pochodzenia od właściwego organu rejestracyjnego, musi potwierdzać dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. Tymczasem informacja, którą posługuje się skarżąca, oprócz braku szeregu innych danych ujmowanych w dowodzie rejestracyjnym, przede wszystkim nie wskazuje na kogo pojazd jest zarejestrowany w Niemczech.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 w związku z art. 153 p.p.s.a. oraz w związku z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi podczas gdy Sąd powinien był wydać rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy tj. powinien był z urzędu wziąć pod uwagę niepodniesioną w skardze okoliczność, iż organ odwoławczy, jako związany treścią wydanego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 roku, powinien był zawiesić postępowanie administracyjne z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd cywilny;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję, podczas gdy organ odwoławczy naruszył zasadę prawdy obiektywnej, wydał decyzję nie kierując się słusznym interesem strony oraz nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do obarczenia skarżącej ciężarem dowodzenia, podczas gdy ciężar ten spoczywa na organie administracji;

3) art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie dogłębnej analizy stanu faktycznego sprawy i przepisów prawa, nierozpoznanie wskazanego w skardze zarzutu naruszenia art. 50 § 1 k.p.a. i niewskazanie w uzasadnieniu orzeczenia należycie uzasadnionej podstawy prawnej i faktycznej;

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady prawa do własności w wyniku oddalenia skargi na decyzję odmawiającą prawa rejestracji pojazdu mechanicznego, będącego własnością skarżącej.

Na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

1) art. 72 ust. 1 p.r.d., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie legitymuje się dokumentami niezbędnymi do dokonania rejestracji przedmiotowego pojazdu na jej rzecz;

2) art. 72 ust 4 p.r.d. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że przedłożone przez skarżącą dokumenty nie spełniają wymogów określonych w tym przepisie, zobowiązujących organ administracji do dokonania rejestracji pojazdu;

3) § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie legitymuje się dokumentami niezbędnymi do dokonania rejestracji przedmiotowego pojazdu na jej rzecz.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy przedstawione przez skarżącą dokumenty stanowiły dostateczną podstawę do rejestracji przedmiotowego pojazdu oraz jaki ewentualny wpływ na wynik postępowania miało kwestionowanie przez U. F. umowy, na podstawie której skarżąca nabyła ten pojazd.

W pierwszej jednak kolejności, odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia postępowania, stwierdzić przyjdzie, że nie doszło do ich naruszenia przez Sąd pierwszej instancji. W sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu wypowiadały się już sądy administracyjne, a zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w wydanych orzeczeniach była wiążąca zarówno dla orzekających organów jak i sądów administracyjnych. Dodatkowo przypomnieć wypadnie, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz równie inne sądy i inne organy państwowe.

W związku z powyższym zauważyć należy, że w niniejszej sprawie przesądzone zostało, iż brak legitymowania się przez skarżącą dowodem rejestracyjnym w sytuacji, gdy ustalone zostało, że dowód ten znajduje się w posiadaniu osoby trzeciej, uniemożliwiał wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu. W szczególności pogląd taki został sformułowany w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 218/11 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 744/12. Przesądzone zostało również i to, że skarżąca nie złożyła dokumentu odpowiadającego warunkom z art. 72 ust. 4 p.r.d., który mógłby ewentualnie zastąpić dowód rejestracyjny. Wskazać w tym miejscu wypadnie, że w świetle przepisów ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tego rodzaju zaświadczenie dopuszczalne było wyłącznie w przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Gdyby nawet przyjąć korzystną, rozszerzającą wykładnię omawianego przepisu, a nawet jego brzmienie po nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to i tak nie sposób uznać, że w kontrolowanej sprawie doszło do utraty dowodu rejestracyjnego, albowiem bezspornym jest, że dowód ten znajdował się w posiadaniu U. F.

Nie ma racji skarżąca kasacyjnie, jakoby z treści powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r. wynikało dla organów zalecenie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd cywilny. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano jedynie, że błędny był pogląd, iż skarżąca nie złożyła dowodu własności pojazdu. Skarżąca przedłożyła bowiem organowi pisemną umowę kupna-sprzedaży z osobą figurującą jako właściciel w dokumentach, w tym w dowodzie rejestracyjnym, a zatem organ miał pełne podstawy do uznania, że spełnia ona wymóg do rejestracji przewidziany w art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestionowanie skuteczności nabycia prawa własności nie ma znaczenia dla postępowania o jego rejestrację, gdyż organy administracyjne nie były uprawnione do rozstrzygania sporu o własność. Do tego jest bowiem właściwy sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. W toku postępowania skarżąca mogłaby żądać wydania dowodu rejestracyjnego nabytego samochodu, koniecznego do jego rejestracji. Z tak sformułowanej oceny prawnej w żadnym razie nie wynika, aby postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu miałoby być zawieszone do czasu zakończenia postępowania cywilnego, które nota bene nie zostało nawet wszczęte.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie doszło też do naruszenia art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie dogłębnej analizy stanu faktycznego sprawy i przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem bezspornie ustalony w sprawie stan faktyczny, powołał się na obowiązujące przepisy prawa i wyjaśnił ich zastosowanie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku czyni zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób pozwalający na dokonanie kontroli kasacyjnej. Z kolei nierozpoznanie wskazanego w skardze zarzutu naruszenia art. 50 § 1 k.p.a., jakkolwiek miało miejsce, to pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował w jakikolwiek sposób prawa własności skarżącej. Sąd dokonał jedynie kontroli legalności działań organów rejestracyjnych pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami Prawa o ruchu drogowym. Podkreślenia przy tym wymaga, że kwestia prawa własności nie była podstawą odmowy rejestracji pojazdu. Odmowa ta nastąpiła z uwagi na brak wymaganego przepisami prawa dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego, podkreślić należy, że wskazanie w art. 72 p.r.d. dokumentów, które są niezbędne dla dokonania rejestracji pojazdu oznacza, że postępowanie w przedmiocie rejestracji pojazdu to ma cechy postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji zobowiązany jest wymagać dokumentów wymienionych w tym przepisie. Oznacza to również, że organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Organ w ramach prowadzonego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu nie może również dokumentów wymienionych w art. 72 p.r.d. zastąpić innymi dokumentami czy pismami. Tym samym w tym postępowaniu ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, wskazując enumeratywnie jakie dokumenty musi przedłożyć wnioskodawca, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu.

W przypadku zagubienia (od 1 stycznia 2016 r. – w przypadku utraty) dowodu rejestracyjnego, jak to już w kontrolowanym postępowaniu było wielokrotnie wskazywane, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. Jeżeli zatem był wydany dowód rejestracyjny, to rejestracja pojazdu możliwa jest tylko wtedy, gdy przedłożone zostaną te dokumenty lub zaświadczenie o którym mowa w ust. 4 art. 72 ustawy, organ prowadzący rejestrację pojazdu nie może powyższego wymogu zastąpić innymi dokumentami lub własnymi ustaleniami.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego są niezasadne, a powołane przepisy zostały prawidłowo zastosowane w sprawie, tzn. organ zasadnie ocenił, że wobec nieprzedłożenia wszystkich dokumentów, o których mowa w art. 72 p.r.d., nie została spełniona przesłanka pozwalająca na dokonanie rejestracji przedmiotowego pojazdu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 184 p.p.s.a.