Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 307/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. i L. L. na decyzję Wojewody z dnia 20 grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę: postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia 3 września 2010 r. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę dla inwestycji - budowa farmy wiatrowej - trzech turbin, wewnętrznych dróg dojazdowych i placów montażowych, zjazdu z drogi gminnej, elektroenergetycznej linii kablowej oraz linii optotelekomunikacyjnej na terenie działek nr [[...]] obręb D. obręb J., obręb J., gmina S. oraz działek nr [[...]] obręb [[...]] w S.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, W. i L. L. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla stron.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Należy w tym miejscu wskazać, że to skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, winni wykazać istnienie przesłanek określonych w powyżej powołanym przepisie.

Istotą zaś ochrony tymczasowej jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie przesłanki - podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te zaistnieć mogą łącznie lub oddzielnie. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek, czyli poparcie go poprzez wskazanie stosownych twierdzeń i dokumentów na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r. I FSK 63/2011 LexPolonica nr 2462008, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpatrując złożony przez skarżących wniosek w oparciu o kryteria przewidziane w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia.

Przede wszystkim skarżący nie wykazali jakichkolwiek okoliczności, które uzasadniałyby ich wniosek. Ograniczyli się jedynie we wniesionej skardze, do wskazania jednej z przesłanek przewidzianych w powołanym powyżej przepisie - spowodowania trudnych do odwrócenie skutków - w żaden jednak sposób jej nie uzasadniając. Powoduje to niemożność dokonania przez Sąd oceny, w przedmiocie istnienia podstawy do udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Jak wskazano powyżej, samo użycie stwierdzenia zawartego w przepisie, bez uzasadnienia, w jaki sposób wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla strony, nie spełnia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, co nie jest bez znaczenia, w niniejszej sprawie skarżący są reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego. Tym samym nie mogą się oni usprawiedliwiać brakiem wiedzy na temat obowiązku uzasadnienia przesłanki, wskazanej we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Odnosząc się zaś do tej przesłanki, to podkreślić należy, że aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć i tym samym wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Niewątpliwie też, to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. Przez niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że w razie nie wstrzymania wykonania decyzji do takiego skutku dojdzie. Dlatego też na skarżących ciążył obowiązek wykazania istnienia takich okoliczności, czego jednak nie uczynili.

Na marginesie należy dodać, że merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu, a zasadność wydanej decyzji będzie przedmiotem oceny w toku rozpoznawania wniesionej skargi.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek skarżących jako bezzasadny.