Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1381/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1 lit. c art. 135 art. 152 art. 205 par. 2 art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Spółka Jawna A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r., Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy Goleniów decyzją z dnia [...] r. Nr [...]wydaną na podstawie art. 70b ust. 6 w związku z art. 70b ust. 1-2 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), § 2, 3, 6 i 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 z późn. zm.), § 10 ust. 4-5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. J., w sprawie dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianego pracownika K. K., zamieszkałego w [...]odmówił przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że Spółka Jawna P., reprezentowana przez J. P., złożyła w dniu [...]r. wniosek o przyznanie dofinansowania kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika K. K. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty pracodawcom, którzy podpisali z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawca lub osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach.

Stosownie do art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić pracodawca lub osoba prowadząca zakład posiadająca kwalifikacje wymagane od instruktorów praktycznej nauki zawodu.

Zgodnie zaś z § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia MENiS z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2002 r. Nr 113, poz. 988 z późn. zm.) instruktorzy praktycznej nauki zawodu, powinni posiadać świadectwo dojrzałości technikum i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Naukę zawodu młodocianego pracownika K. K. prowadził J. P. Pracodawca dołączył do wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika potwierdzone dokumenty J. P. - kserokopię świadectwa dojrzałości technikum zawodowego, potwierdzającą uzyskanie tytułu technika mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych oraz kserokopię zaświadczenia ukończenia kursu instruktorsko-pedagogicznego do prowadzenia praktycznej nauki zawodu.

Z przedłożonego zaświadczenia wynika, że kurs zorganizowany był przez T., w dniach [...]i obejmował 80 godzin teorii z psychologii, pedagogiki i metodyki, nie obejmował natomiast wymaganej praktyki metodycznej w wymiarze 10 godzin.

W związku z powyższym Burmistrz stwierdził, że dofinansowanie kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika K. K. nie może zostać przyznane, bowiem pracodawca nie posiada kwalifikacji do przygotowania zawodowego młodocianych określonych w rozporządzeniu z 1 lipca 2002 r.

P. reprezentowana przez adwokata M. S. wniosła odwołanie w którym decyzji organu I instancji zarzuciła:

- obrazę § 10 ust, 4-5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r., w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 113, poz. 988 ze zm.) w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a, polegającą na ich nieuzasadnionym zastosowaniu, w zakresie, jakim dotyczy nabycia uprawnień instruktora praktycznej nauki zawodu przez J. P., podczas gdy w sprawie winny mieć zastosowanie § 9 ust. 14 w zw. z § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz.U. Nr 12, poz. 22 ze zm.), albowiem pod rządami tego rozporządzenia w/w nabył uprawnienia instruktora, w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Podnosząc powyższe, mając na uwadze treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. strona wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że rozstrzygnięcie Burmistrza jest błędne z tego powodu, że nie zmierza do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy, w zakresie, jakim dotyczy nabycia uprawnień instruktora praktycznej nauki zawodu przez J. P. Skarżąca jest zdania, że Burmistrz bezpodstawnie zastosował § 10 ust. 4-5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r., w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 113, poz. 988 ze zm.), nie dokonując tym samym uzasadnienia dlaczego rozstrzygnięcia dokonał w oparciu o obowiązujący stan prawny. Tymczasem, skoro kurs miał miejsce w [...] r., to w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie § 9 ust. 14 w zw. z § 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz.U. Nr 12, poz. 22 ze zm.). Wynika z nich, że instruktorem praktycznej nauki zawodu może być osoba o kwalifikacjach zawodowych co najmniej mistrza w zawodzie oraz posiadająca przygotowanie pedagogiczne na podstawie ukończonego kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Nadto, wystarczającym wymogiem do prowadzenia nauki, poza ukończonym kursem, było posiadanie dyplomu technikum zawodowego.

Z materiału dowodowego wynika, że J. P. spełnia powyższe wymagania. Jak wynika z załączonych dokumentów legitymuje się świadectwem dojrzałości

technikum zawodowego (bezsporne), a także zaświadczeniem ukończenia kursu

instruktorsko-pedagogicznego do prowadzenia praktycznej nauki zawodu w

rozmiarze 80 godzin.

Wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych, podniesiono ponadto, że Burmistrz oparł się wyłącznie na tym, że w zaświadczeniu nie wyodrębniono liczby 10 godzin praktyki. W tej sytuacji Burmistrz przyjął, że wszystkie godziny kursu (80 godzin) obejmowały wyłącznie teorię.

Zdaniem strony, kurs był zgodny z obowiązującym stanem prawnym. Skoro samo zaświadczenie wskazuje na "ukończenie kursu do prowadzenia praktycznej nauki zawodu", a jego program, zgodnie z w/w rozporządzeniem, obejmował wymaganą prawem liczbę 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, to jest ono wystarczającym potwierdzeniem, że z chwilą ukończenia kursu, J. P. nabył wymagane uprawnienia do prowadzenia praktycznej nauki zawodu.

W rozporządzeniu z dnia 1 lipca 2002 r., brak jest jakichkolwiek przepisów przejściowych, które nakazywałyby uzupełnienie uprawnień przez osoby, które nabyły je w oparciu o poprzedni stan prawny. Mając zatem na uwadze zasadę praw nabytych, należy przyjąć, że uprawnienia te nadal pozostają ważne.

Dla wyczerpującego wyjaśnienia niniejszej sprawy, strona pismem z dnia [...] r., zwróciła się do Kuratorium Oświaty o potwierdzenie, że uprawnia ono do prowadzenia praktycznej nauki zawodu. Jednakże nie otrzymała odpowiedzi w tej sprawie.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz, U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) w zw. z art. 70b. ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 z póżn. zm.) oraz § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2002r. Nr 113, poz. 998 z póżn. zm), po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium ustaliło, jak wynika z uzasadnienia decyzji, że P. Sp. J. w [...]złożyła w dniu [...]r. wniosek o przyznanie dofinansowania kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika K. K. Do wniosku tego dołączone zostały dokumenty, z których wynikał fakt spełnienia przesłanek wymienionych w art. 70 b ust. 1 pkt 2, ust 7 zd. 1 ustawy o systemie oświaty – co uznało za fakt nie budzący wątpliwości ani organu I instancji ani też odwołującego się. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest spełnienie bądź też brak spełnienia wymienionych w art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy tj. czy instruktor praktycznej nauki zawodu, który prowadził doskonalenie zawodowe młodocianego pracownika posiadał kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach. Z tego też powodu przedmiotem rozważań organu odwoławczego stała się owa kwestia sporna, inne okoliczności sprawy, jako nie budzące wątpliwości, przyjęte zostały za udowodnione.

W myśl art. 70 b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Wymagania odnośnie posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego określone zostały z kolei w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Z zapisów przepisów powyższego rozporządzenia wynika m.in., że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z tygodniowego czasu pracy uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy -zwani "instruktorami praktycznej nauki zawodu (§ 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia).

Jak stanowi § 10 ust. 4 rozporządzenia, instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o którym mowa w ust. 4, oraz świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać (§ 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia).

Zatem warunkiem koniecznym, aby uzyskać miano instruktora praktycznej nauki zawodu jest, w przypadku osób posiadających świadectwo dojrzałości technikum a nie mających przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli - ukończenie kursu pedagogicznego, który musi spełniać następujące warunki:

- jego program musi być zatwierdzony przez kuratora oświaty, i

- program kursu musi obejmować co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej (łącznie 80 godzin) - warunek ten nie musi być spełniony, jeżeli kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu został zakończony przed dniem 6 stycznia 1993r.

Wszystkie te warunki muszą być spełnione łącznie, na co wskazuje brzmienie cytowanych wyżej przepisów. Organ przyznający dofinansowanie do kosztów młodocianego pracownika jest zatem zarówno uprawniony jak i zobowiązany do badania, czy w każdej sprawie spełnione zostały wszystkie

przesłanki, także dotyczące kursu, w którym uczestniczyła osoba prowadząca przygotowanie młodocianego pracownika.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, J. P. posiada Świadectwo Dojrzałości Technikum Samochodowego. Ukończył on w dniu [...]r. kurs instruktorsko - pedagogiczny. W aktach sprawy znajduje się potwierdzona kserokopia zaświadczenia wystawionego przez T. Z zaświadczenia tego wynika, że program nauczania kursu obejmował łącznie 80 godzin, na które złożyły się następujące zajęcia: Wybrane zagadnienia z psychologii (12 godzin), Wybrane zagadnienia z pedagogiki (12 godzin), Podstawy dydaktyki kształcenia zawodowego (14 godzin) oraz metody nauczania (42 godziny). Natomiast szkolenie nie obejmowało praktyki metodycznej. Zgodnie natomiast z wyżej cytowanym rozporządzeniem, kurs powinien obejmować także 10 godzin praktyki metodycznej. Zatem kurs ukończony przez J. P. nie spełnia wszystkich warunków, wymienionych w § 10 ust. 4 rozporządzenia, co powoduje, iż brak jest podstaw do przyznania przedmiotowego dofinansowania.

Nawet gdyby przyjąć, jak to czynią sądy administracyjne (np. wyrok z 17 czerwca 2009r. sygn. akt II SA/Sz 357/09), że przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, są niezgodne z konstytucją, czy też ustawą o systemie oświaty, to należy zauważyć, że J. P. odbył kurs w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu. Z przepisów tegoż rozporządzenia wynika, że instruktorem praktycznej nauki zawodu może być osoba o kwalifikacjach mistrza w zawodzie oraz posiadająca przygotowanie pedagogiczne na podstawie kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Jak wskazano powyżej kurs, który kończył J. P. nie obejmował praktyki metodycznej. Oznacza to, że także według przepisów obowiązujących przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002r., J. P. nie nabył wymaganych uprawnień do prowadzenia praktycznej nauki zawodu.

P. Sp. J. reprezentowana przez adwokata M. S. wniosła skargę na powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając: obrazę:

1) art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) w zw. z § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 113, poz. 988 z późn. zm.; dalej RozPKZ) poprzez ich błędną wykładnię, w wyniku której organ stwierdził, iż kurs ukończony przez J. P. nie obejmował zajęć z praktyki metodycznej i w związku z tym nie posiada on kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 KPA, w zakresie, w jakim organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego, nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz nie uzasadnił decyzji w sposób właściwy, w szczególności nie podał powodów, dla których dowodom przedstawionym przez skarżącą, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 8 KPA, polegającą na braku stałości rozstrzygnięć, podejmowanych przez organy administracji państwowej w takich samych sprawach oraz przy jednakowym stanie faktycznym i prawnym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium wyrażonym w zaskarżonej decyzji. Z treści art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty oraz § 10 ust. 4 RozPKZ wynika, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników przysługuje pracodawcom, którzy między innymi posiadają ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej.

Skarżąca na potwierdzenie posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych przedłożyła - między innymi — zaświadczenie ukończenia kursu instruktorsko-pedagogicznego do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, o którym mowa w § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12.10.1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472). Kurs został zorganizowany w okresie [...]. przez T. i obejmował ogółem 80 godzin zajęć, na które składały się: wybrane zagadnienia z psychologii pracy (12 godzin), wybrane zagadnienia z pedagogiki (12 godzin), podstawy dydaktyki kształcenia zawodowego (}4 godzin) oraz metody nauczania (42 godziny). Kurs odbył się zgodnie z programem zatwierdzonym przez kuratora oświaty. Zaświadczenie zostało podpisane przez kierownika szkolenia oraz członków państwowej komisji egzaminacyjnej oraz odpowiada wymogom formalnym określonym w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia.

W Kodeksie postępowania administracyjnego określona została rola dowodu z dokumentów w systemie środków dowodowych. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 i 2 KPA). Dokument urzędowy do czasu jego zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez uprawniony organ, korzysta z domniemania ważności. Zaświadczenie o ukończenia kursu instruktorsko-pedagogicznego złożone przez skarżącą niewątpliwie posiada walor dokumentu urzędowego. Z jego treści jednoznacznie wynika, że jest ono dowodem posiadania przygotowania pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu. Oznacza to, iż stanowi dowód faktu posiadania przez J. P. kwalifikacji uprawniających do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych.

Skarżąca podniosła, że organ, kwestionując dowód z dokumentu, nie przeprowadził żadnego dowodu przeciwnego, który wskazywałby, że J. P. nie posiada kwalifikacji do prowadzenia praktycznej nauki zawodu. Nie może bowiem spełniać tego wymogu "suche" przytoczenie przepisów, bez przeprowadzenia wnikliwej analizy i przytoczenia pełnej argumentacji na rzecz przyjętego stanowiska. Zatem uzasadnienie decyzji organu II instancji nie spełnia wymogów stawianych przez art. 107 §3 KPA, który w szczególności stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Odnosząc się do - kluczowego w niniejszej sprawie - pojęcia "praktyki metodycznej", o której mowa w § 10 ust. 4 RozPKZ, zauważyć należy, że mieści się ono zarówno w zakresie pojęć "pedagogiki", "dydaktyki kształcenia zawodowego" jak i w zakresie pojęcia "metod nauczania". Są to bowiem bardzo obszerne dziedziny wiedzy, wzajemnie się uzupełniające i przenikające. Gwarancje formalne, iż kurs będzie przygotowywał uczestników do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu wynikają również z faktu, iż program kursu jest zatwierdzany przez kuratora oświaty a egzamin zdawany jest przed Państwową Komisją Egzaminacyjną Mając powyższe na względzie, nie można negować, że kurs, który odbył J. P., nie obejmował zajęć z praktyki metodycznej i w związku z tym nie spełniał wymogów określonych w rozporządzeniu.

Skarżąca nadto wskazała, iż praktyczną naukę zawodu prowadzi od kilkunastu lat i do tej pory żaden organ nie kwestionował jej uprawnień w zakresie kwalifikacji uprawniających do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Z tytułu wyszkolenia uczniów otrzymywała ulgi w podatku dochodowym, a ponadto otrzymywała i otrzymuje nadal refundacje za wynagrodzenia wypłacane uczniom praktycznej nauki zawodu.

Decyzja organów I i II instancji odmawiająca - z bliżej nieuzasadnionych powodów przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika narusza zatem zasadę zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 KPA. Określona w ustawie o systemie oświaty pomoc finansowa dla pracodawców zatrudniający osoby młodociane jest formą zachęty dla zatrudniających takich osób oraz oznacza wyrównanie szans rynkowych tych pracodawców w konkurencji z innymi, zatrudniającymi osoby wykwalifikowane. W tej sytuacji rozbieżności w interpretacji przepisów nie powinny powodować utraty przez pracodawcę przysługującego mu prawa.

Organ odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, chociaż nie wszystkie zarzuty skargi są trafne.

W rozpatrywanej sprawie spór wyłonił się na tle kwestii dotyczącej kwalifikacji J. P., jako jednego ze współwłaścicieli Spółki Jawnej P., do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych uprawniającego do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W świetle materiałów zebranych w aktach administracyjnych i ustaleń dokonanych przez organy orzekające w sprawie bezsporne jest, że w dniu [...]r. P. zwróciła się do organu I instancji o udzielenie jej jako pracodawcy, który zawarł umowę o pracę z młodocianym pracownikiem K. K. kosztów kształcenia tego pracownika młodocianego celem przygotowania zawodowego w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych.

Niesporne też jest, że prawo do uzyskania tego rodzaju dofinansowania, przesłanki materialnoprawne oraz tryb postępowania wynikają z prawidłowo powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 70b ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2002 r. Nr 113, poz. 998 z późn. zm.).

W myśl art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty "Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami".

Stosownie do ust. 7 wskazanego wyżej art. 70 b dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia

przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy, przy czym do wniosku należy dołączyć wskazane w tym przepisie dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie wystąpiła właśnie w związku z nieuwzględnieniem przez orzekające w niej organy administracji publicznej dokumentu potwierdzającego posiadanie przez J. P. kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określonych w odrębnych przepisach, co legło u podstaw decyzji odmawiającej dofinansowania.

Odrębnymi przepisami, do których odsyła art. 70b ust. 1 pkt 1 są przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 113, poz. 998 ze zm.), które obowiązywało w dacie decyzji ostatecznej, a zatem miała zastosowanie w niniejszej sprawie, co trafnie co do zasady przyjęło Kolegium.

Z akt sprawy wynika, że strona do wniosku o przedmiotowe dofinansowanie dołączyła na okoliczność uprawnień J. P. jego świadectwo dojrzałości technikum zawodowego (tj. kopię uwierzytelnioną duplikatu świadectwa wystawioną [...]r.) oraz uwierzytelnioną kopię zaświadczenia kursu cyt. "instrukt. -pedag. do prowadz. prakt nauk zawodu" z dnia [...]r. Z zaświadczenia tego wynika, że kurs był organizowany przez T. w okresie [...]., a jego program obejmował 80 godz., a nie obejmował godzin zajęć praktycznych oraz, że szkolenie przeprowadzono zgodnie z programem. Na zaświadczeniu widnieją nieczytelne podpisy kierownika szkolenia i dwóch członków Komisji Egzaminacyjnej.

Przy takim jak wyżej zostało to opisane udokumentowaniu kwalifikacji pracodawcy organy prawidłowo uznały, że należy rozstrzygnąć w ich przedmiocie - na podstawie przepisów § 10 ust. 4-5 wskazanego rozporządzenia MENiS z dnia 1 lipca 2002 r.

W myśl § 10 ust. 4 instruktorzy praktycznej nauki zwodu, których mowa w ust. 2 pkt 2 (a więc między innymi pracodawcy) "powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, z zastrzeżeniem ust. 5".

Natomiast według § 10 ust. 5 pkt 1) instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej - albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej - lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej - i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.

Kwestionując spełnienie przez J. P. jako pracodawcę warunku posiadania ukończonego kursu pedagogicznego, o jakim mowa w § 10 ust. 4, organy obu instancji przyjęły, że z przedłożonego przez wnioskodawcę zaświadczenia o ukończeniu kursu z dnia [...]r. nie wynika aby program szkolenia obejmował 10 godzin praktyki metodycznej. Istotnie, w zaświadczeniu tym informacji takiej nie zamieszczono. Na drugiej stronie wskazanego zaświadczenia znajduje się odręczna adnotacja, podpisana nieczytelnie bez wskazania kto i kiedy jej dokonał, informująca jakie zajęcia składały się na program nauczania kursu, co organ odwoławczy szczegółowo opisał w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdzając, że szkolenie nie obejmowało praktyki metodycznej.

W świetle treści przedłożonej kopii dokumentu zgodzić się trzeba z tym ustaleniem, bowiem expressis verbis nie wymieniono w programie kursu 10 godzin praktyki metodycznej.

W ocenie sądu, konkluzja organu, że kurs ukończony przez J. P. nie spełnia wszystkich warunków wymienionych w § 10 ust. 4 rozporządzenia, co powoduje, iż brak jest podstaw do przyznania przedmiotowego dofinansowania jest jednak co najmniej przedwczesna.

Sporne zaświadczenie na odwrotnej stronie wskazuje, że program kursu obejmował metody nauczania w wymiarze 42 godzin. Organ nie wypowiedział się czym jest "metodyka praktyczna", a także nie ustalił, jaki zakres przedmiotowy zawiera się pod pojęciem "metody nauczania".

Prawodawca zapewne przewidywał możliwość wystąpienia trudności w zdefiniowaniu pojęć z dziedziny pedagogiki, skoro określając w § 10 ust. 4 rozporządzenia rodzaj kursu pedagogicznego zawarł warunek, że program takiego kursu ma być "zatwierdzony przez kuratora oświaty". Ratio legis takiego uregulowania wynika z faktu, że kurator oświaty, jako organ dysponujący niezbędnymi wiadomościami specjalnymi jest władny określić czy program kursu jest zgodny z obowiązującymi przepisami ustanowionymi dla celu, któremu kurs taki ma służyć.

Okoliczność, że przedmiotowe dofinansowanie przyznawane jest na wniosek i że to na wnioskodawcy ciąży powinność udokumentowania posiadanych uprawnień nie zwalnia organu od wszechstronnego wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Nic nie stało na przeszkodzie aby organ zwrócił się do Kuratora Oświaty o informację, czy program kursu zakończonego przedłożonym przez stronę zaświadczeniem był przez Kuratora zatwierdzony i czy obejmował 10 godzin metodyki praktycznej.

Zaniechanie przez Kolegium, podobnie jak wcześniej przez organ I instancji, wyjaśnienia tej kwestii stanowi o zasadności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa i w konsekwencji świadczy o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, skoro utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji i wad tych nie usunął.

Naruszenie powyższych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie brak wyjaśnienia wskazanych wyżej okoliczności wskazuje w tej sytuacji na przedwczesność zarzucanego skargą naruszenia prawa materialnego popełnionego poprzez błędną wykładnię przepisów przyjętych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.

W ocenie sądu, bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia art. 8 Kpa, gdyż o braku stałości rozstrzygnięć nie można mówić w sposób jednoznaczny w sytuacji zmiany stanu prawnego i właściwości organu. Decyzje na które powołuje się skarga wydane zostały przez organy podatkowe i dotyczyły ulg w podatku dochodowym.

Dla pełnego zobrazowania wyniku sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydaje się niezbędne zaznaczenie, że sąd podzielił stanowisko Kolegium co do nieprzydatności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2009r. sygn. akt III SA/Sz 357/09, bowiem wyrok ten, aczkolwiek dotyczący takiego samego przedmiotu postępowania administracyjnego, to jednak wydany został na tle odmiennego stanu faktycznego i odmiennego stanu prawnego. W niniejszej sprawie kwestia braku w rozporządzeniu MENiS z dnia 1 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 113, poz. 998 ze zm.) przepisów przejściowych regulujących kwestię uprawnień wynikających z kursów pedagogicznych odbytych po dniu 6 stycznia 1993 r. nie istnieje, bowiem J. P. kurs taki ukończył w [...] r. kiedy to obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz.U. Nr 97, poz. 479 ze zm.). Przepisy tego rozporządzenia uchylonego przez rozporządzenie z 1 lipca 2002 r., w odniesieniu do kursu pedagogicznego przewidywały w § 9 ust. 4, że powinien być zorganizowany zgodnie z przepisami w sprawie zasad podnoszenia kwalifikacji dorosłych, a program kursu powinien być zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmować łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej.

Pozwala to na przyjęcie, że rozporządzenie obowiązujące w dacie zaskarżonej decyzji stanowi kontynuację – pod względem wymagań kursu pedagogicznego – aktu wykonawczego obowiązującego poprzednio.

Z powyższej konkluzji płynie jednak wniosek dalej idący niż przyjęło to Kolegium. Jeśli bowiem okazałoby się, po dokonaniu niezbędnych ustaleń, że kurs jaki ukończył J. P. został zatwierdzony przez kuratora a zatem mieścił się w podstawie programowej obowiązującej w dacie jego ukończenia, to wówczas nie istniałyby podstawy faktyczne i prawne do przyjęcia, że pracodawca występujący w niniejszej sprawie o dofinansowanie nie posiada wymaganych prawem kwalifikacji do nauczania praktycznego zawodu ucznia młodocianego.

Powyższe zapatrywania Sądu mieć winien na uwadze organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Dlatego należało na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 lit. c w zw. Z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt I sentencji. W przedmiocie niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy, a koszty postępowania na rzecz skarżącego zostały zasądzone od organu na mocy art. 205 § 2 z zw. z art. 200 również wskazanej ustawy p.p.s.a.