Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 821/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 3 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2022 poz 672
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 11 maja 2022 r. nr SKO.4173.1.994.2022 w przedmiocie nieuznania zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 10 marca 2022 r. nr GN.II.6162.3.1.2021; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 1 177 zł /słownie: jeden tysiąc sto siedemdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P.K. (dalej w skrócie: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej w skrócie: "SKO") z dnia 11 maja 2022 r. nr SKO.4173.1.994.2022 wydana w przedmiocie nieuznania zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 21 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2022 r., poz. 672 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o lasach").

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Skarżący dnia 4 sierpnia 2021 r. zgłosił zastrzeżenia do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dotyczącego działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości Z. gm. [...].

Po rozpoznaniu ww. wniosku Starosta [...] decyzją z 20 października 2021 r. nr GN.II.6162.3.1.2021 orzekł o nieuznaniu ww. zastrzeżeń. W wyniku rozpoznania odwołania SKO w Krośnie decyzją z 20 grudnia 2021 r. nr SKO.4173.1.2719.2021 uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta [...] decyzją z 10 marca 2022 r. nr GN.II.6162.3.1.2021 orzekł o nieuznaniu zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzania lasu własności osób fizycznych sporządzonego dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa dla gminy [...] w części dotyczącej działki nr [...] poł. w miejscowości Z. gm. [....].

Starosta na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz wyjaśnień wykonawcy projektu uproszczonego planu urządzenia lasu stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia zastrzeżeń co do projektu w części dotyczącej działki nr [...] poł. w miejscowości Z. Wykonawca wyjaśnił, że wydzielenie leśne 1-1x oznaczone jako halizna zajmuje powierzchnię 0,15 ha. Nie jest to luka w drzewostanie i dlatego wniosek należy odrzucić. Ustalono też, że nie jest możliwe zwiększenie ilości pozyskiwanego drewna. Nie można nie ująć części działki nr [...] w uproszczonym planie urządzania lasu, gdyż o tym czy dany obszar spełnia wymogi gruntu rolnego czy lasu przesądzają dane w ewidencji gruntów i budynków. Nie jest też możliwe zwiększenie pozyskania drewna na działce nr [...], ponieważ w wydzieleniu 1-h zainwentaryzowano drzewostan jodłowy w wieku 70 lat o zwarciu przerywanym i zgodnie z orientacyjnymi procentowymi wskaźnikami nasilenia cięć pielęgnacyjnych zaplanowano zabieg trzebieży późnej o nasileniu 8%.

W odwołanie od ww. decyzji P.K. zarzucił brak zastosowania się organu I instancji do zaleceń Kolegium, dowolność i dogmatyczność uzasadnienia decyzji. Wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, błędy w ustaleniach faktycznych. Odwołujący wniósł o wyłączenie pracownika, który przygotowywał decyzję do podpisania oraz o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, rozprawy, oględzin w terenie celem ustalenia jaka część jego działki jest gruntem rolnym, a gdzie jest las. Zarzucił, że organ powołuje się na zebrany materiał dowodowy, ale nie podaje jaki materiał dowodowy uzasadnia decyzję odmowną oraz na jakiej podstawie ustalono, że rośnie tam jodła 70-cio letnia. Nie chce aby plan urządzenia lasu tworzył fikcję niezgodną z rzeczywistością. Podkreślił, że nie wskazano jakie przepisy zabraniają mu niewielkiego zwiększenia wycinki na własnym gruncie skoro nie zabraniają Lasom Państwowym do całkowitej wycinki i sadzenia drzew na nowo. Odwołujący oczekuje, aby teren 15 arów nie był objęty planem urządzania lasu, ponieważ grunt ten od dawna był gruntem ornym, a obecnie łąką. Nie zgadza się na zbyt małą ilość wycinki drewna w lesie. Wnosi o zobowiązanie organu do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia w jego obecności jaki teren z części działki nr [...] jest gruntem rolnym i leśnym.

Po rozpoznaniu odwołania SKO wskazaną na wstępie decyzją z dnia 11 maja 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium powołało się na treść art. 7 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 i 5 ustawy o lasach i stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo zgromadził materiał dowodowy. Wyjaśniło, że wykonany został uproszczony plan urządzania lasu dla lasów stanowiących własność osób fizycznych na okres 1.01.2022 do 31.12.2031 r. Opracowaniem objęto 39,3676 ha lasów położonych w obrębie Z. gmina [....]. Projekt został wyłożony w dniach od 6.07.2021 do 6.08.2021 r. w Urzędzie Gminy [...]. Sporządzony projekt objął również grunt oznaczony jako działka nr [...] o pow. 1,5969 ha stanowiący w całości użytek leśny, będący własnością P.K. W ocenie Kolegium zasadnie organ I instancji nie uwzględnił zastrzeżeń i wniosków złożonych przez Skarżącego. Wydana decyzja organu I instancji zgodna jest z przepisami prawa. W ocenie SKO nie budzi wątpliwości stanowisko o braku podstaw do zmiany sporządzonego uproszczonego planu urządzenia lasu w części dotyczącej działki nr [...].

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uwzględnienia większej ilości wycinki drzew, przy zasadzeniu nowych, SKO uznało go za bezzasadny. Strona nie wskazała żadnych dowodów, które mogłyby wpłynąć na odmienną ocenę stanu sprawy przez Kolegium. Za argument nie można uznać porównania prowadzenia gospodarki leśnej w lasach należących do Lasów Państwowych.

Prawidłowo także organ I instancji odniósł się do wniosków strony i udzielił w tej kwestii niezbędnych wyjaśnień. Ponadto uzupełnił materiał dowodowy i wykonał wytyczne zawarte w uprzednio wydanej przez SKO decyzji.

Jako bezzasadny SKO oceniło zarzut, że część działki stanowi użytek rolny (łąkę, pastwisko). Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] (objęta KW [...]) stanowi w całości użytek leśny oznaczony jako Ls. Prawidłowo w tym zakresie organ I instancji oparł się wyłącznie na danych wynikających z ewidencji gruntów. Żaden zapis prawa nie upoważnia organy sporządzające plan do ustalania, czy objęte postępowaniem planistycznym działki, istotnie stanowią las w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów i budynków w żadnym wypadku nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma zatem możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Brak jest potrzeby przeprowadzania rozprawy czy oględzin, a czego domaga się odwołujący.

Kolegium wskazało także, że w ponownym postępowaniu prawidłowo zrealizowano zasadę czynnego udziału strony. Natomiast wniosek o wyłączenie pracownika nie może stanowić podstawy odwoławczej. W toku postępowania odwołujący nie wskazywał na okoliczności uzasadniające dokonanie wyłączenia pracownika.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie złożył P.K.

Kwestionowanej decyzji zarzucił dowolność i dogmatyczność, brak wymienienia i oceny dowodów w uzasadnieniu decyzji, odniesienia ich do wniosku i przepisów prawa. Zarzucił brak przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, nieważność postępowania, nierozpoznanie zarzutów zawartych w odwołaniu, błąd i dowolność ustaleń organu, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału dowodowego.

Skarżący wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6, art. 7 oraz 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ w granicach i na podstawie przepisów prawa, nie stanie na straży zasady praworządności oraz prowadzanie postępowania w taki sposób, że nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów państwa. Wskazał także na naruszenie przepisów prawa procesowego, dowolność ustaleń i sprzeczność a w szczególności: art. 7, art 77, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na brak dokonania własnych ustaleń faktycznych, pominięcie dowodów wnioskowanych przez odwołującego, utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji gdy decyzja powinna zostać uchylona lub zmieniona, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przekonywująco w uzasadnieniu faktów, dowodów oraz nie rozpatrzenia zarzutów skarżącego w odwołaniu.

Wobec powyższych zarzutów zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, przyznanie zwrotu poniesionych kosztów procesu, oraz dopuszczenie dowodów: z treści dotychczasowych planów urządzenia lasu w tym wydanych dla Lasów Państwowych kiedy podmiot ten był właścicielem jego działki - dla ustalenia ich treści. W przypadku uchylenia decyzji do ponownego rozpoznania zawnioskował o zobowiązanie organu do przeprowadzenia dowodu z treści dotychczasowych planów urządzenia lasu w tym wydanych dla Lasów Państwowych, kiedy były właścicielem oraz z opinii biegłego do oceny jego zarzutów. Zawnioskował o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, rozprawy, oględzin w terenie z jego udziałem celem ustalenia jaki teren, część jego działki o nr ewid. [...] jest gruntem rolnym a gdzie na działce jest las, oglądnięcie drzewostanu i jego stanu oraz wieku i ustalenie jakie wielkości pozyskania drewna są dopuszczalne, optymalne w zderzeniu z dotychczasowymi planami w tym wydanymi dla Lasów Państwowych i zderzenia ich z faktycznym pozyskaniem drewna i ustalenie czy plany te zostały wykonane.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Przesłanki uzasadniające przystąpienie do sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu normuje art. 21 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że plan urządzenia lasu lub uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych - na zlecenie i koszt Lasów Państwowych (pkt 1); dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych - na zlecenie starosty (pkt 2) oraz dla pozostałych lasów - na zlecenie i koszt właścicieli (pkt 3).

W myśl zaś drugiego z przepisów przez uproszczony plan urządzenia lasu rozumieć należy plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej.

Z obu powołanych przepisów wynika norma kompetencyjna.

Z jednej strony uprawnia ona starostę, w przypadku lasów nie będących własnością Skarbu Państwa a stanowiących zwarty obszar leśny o powierzchni co najmniej 10 ha, do zlecenia sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu.

Z drugiej zaś strony zobowiązuje starostę do ustalenia czy las, dla którego sporządzony ma być uproszczony plan urządzenia stanowi zwarty obszar leśny o powierzchni nie mniejszej od 10 ha.

Następstwem tego obowiązku jest konieczność ustalenia przez starostę przed objęciem konkretnej działki uproszczonym planem urządzenia lasu, czy działka ta znajduje się w zwartym obszarze działek leśnych o powierzchni co najmniej 10 ha.

Kwestia ta nie była w sprawie sporna. Przyjmując, że działka nr [...] objęta powinna być uproszczonym planem urządzenia lasu organy administracji oparły się na wypisie z ewidencji gruntów i budynków, uznając zapis w tej ewidencji jako mający zasadnicze znaczenia dla uznania spornej działki za las.

Brak jest natomiast jakiegokolwiek materiału dowodowego pozwalającego ustalić, czy działka nr [...] w części o powierzchni 15 a jest gruntem rolnym. Uzasadnione są również zastrzeżenia skarżącego dotyczące leśnego charakteru części działki [...] o pow. ok. 15a.

Rzeczywiście w orzecznictwie sądów administracyjnych, ale również Sądu Najwyższego wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym w świetle art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, za las należy uznać grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium opisanego w art. 3 pkt 1a, b, c, zaś dodatkowe kryteria dotyczą gruntów o powierzchni co najmniej 0,10ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej, które za las będą uznane, o ile spełniają dodatkowe kryteria wymienione pod literami "a", "b" czy "c" art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Odmienne stanowisko, które podziela także sąd w niniejszej sprawie, wskazuje jednak, że dla ustalenia, że grunt jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej; art. 3 pkt 1 lit. a), bądź jednej z pozostałych przesłanek - z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) lub lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków). Z punktu widzenia rozumienia pojęcia lasu istotne jest zatem, czy spełnia on wszystkie kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c ustawy o lasach. Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 ustawy ( tak NSA w wyrokach z 2 października 2015 r. II OSK 308/14, 23 maja 2013 r. II OSK 215/12, 23 kwietnia 2013 r. I OSK 1983/11 opubl. w CBOSA). W świetle powyższego decydujące dla określenia, czy przedmiotowy grunt ma charakter leśny, jest nie tylko ustalenie, czy ma on odpowiednią powierzchnię (kryterium przestrzenne) oraz czy jest pokryty roślinnością leśną (kryterium przyrodnicze), ale także, czy jest on przeznaczony do prowadzenia produkcji leśnej (kryterium przeznaczenia). Decydującego znaczenia nie ma przy tym, czy jest on pokryty roślinnością leśną, jak i przejściowo jej pozbawiony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2020 r., II OSK 3100/19 opubl. w CBOSA). Ustawa o lasach nie zawiera definicji produkcji leśnej, posługuje się natomiast definicję "gospodarki leśnej" o której mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 ustawy. Z przepisu tego wynika, iż gospodarka leśna to działalność w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu.

W wyroku z dnia 9 września 2015 r. ( II OSK 95/14 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że pojęcie gospodarka leśna jest pojęciem tożsamym z pojęciem produkcji leśnej, o którym mowa w art. 3 ust 1 lit a ustawy. Zdaniem NSA wynika to z końcowej części cytowanej definicji, która mówi również o realizacji pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Przyjąć zatem należy, że wymienione w początkowej części definicji funkcje stanowią opis funkcji produkcji leśnej.

Sąd nie podziela przy tym prezentowanej przez organy oceny według których o charakterze leśnym przedmiotowej działki decydujące znaczenie ma oznaczenie w ewidencji gruntów.

Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach.

Z kolei stosownie do art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

Z treści powołanych przepisów wielokrotnie w orzecznictwie wyprowadzano już wniosek, że art. 20 ust. 2 ustawy o lasach stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Słusznie zatem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2021r. (I OSK 1901/20 opubl w CBOSA ), że związanie organów geodezyjnych i kartograficznych wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu.

Organ ewidencji gruntów i budynków nie może zatem dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ właśnie do planu urządzenia lasu, który stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów przesądza o treści wpisów w ewidencji gruntów.

Tym samym plan urządzenia lasu jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem.

Uznanie zatem, że przy sporządzaniu uproszczonego planu urządzenia lasu organ miałby być związany zapisami ewidencji gruntów i budynków nie może być uznane za trafne.

Za powyższą oceną przemawia również § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1302 ) według którego tryb sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu obejmuje sporządzenie w szczególności: 1) skróconego opisu lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, zawierającego informację o: powierzchni poszczególnych drzewostanów, gruntów przejściowo pozbawionych roślinności leśnej, a także gruntów przeznaczonych do zalesienia; gatunku drzewa dominującego w drzewostanie, zwanego dalej "gatunkiem głównym", jego wieku i bonitacji; miąższości i zadrzewieniu drzewostanu; siedliskowym typie lasu; typie drzewostanu; 2) zestawienia powierzchni lasów ochronnych; 3) ogólnego opisu drzewostanów wraz z zestawieniem powierzchni gruntów i miąższości drzewostanu według gatunków głównych i ich wieku; 4) rejestru zawierającego: zestawienie powierzchni lasów według gatunków głównych oraz ich wieku; zadania w zakresie gospodarki leśnej; wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu, a stanem faktycznym tych gruntów; 5) kopii lub wyrysu mapy ewidencyjnej gruntów z oznaczeniem działek ujętych w sporządzanym uproszczonym planie urządzenia lasu. Wprawdzie jak stwierdzono w § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia - rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, osobno dla każdej działki ewidencyjnej, to wydaje się oczywiste, że właśnie stwierdzenie rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu, a stanem faktycznym tych gruntów, będzie miało wpływ na uproszony plan urządzenia lasu, a w konsekwencji dopiero na jego podstawie będzie możliwość dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodzić należy się z argumentacją przestawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2020r. ( IV SA/Wa 3044/19 opubl. w CBOSA ), że związanie organów przy sporządzaniu planu zapisami ewidencyjnymi dotyczy tylko etapu sporządzania planu, w którym dochodzi do ustalenia, jakie tereny mają podlegać inwentaryzacji, a więc które grunty mają potencjalnie znaleźć się w granicach projektowanego planu.

Nie oznacza to natomiast, że docelowo wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne mają zostać objęte planem. Na skutek bowiem przeprowadzonych w toku inwentaryzacji oględzin poszczególnych działek może okazać się, iż charakterystyka określonych gruntów przestała odpowiadać definicji lasu i powinny zostać wyłączone z planu bądź też mogą zostać ujawnione takie rozbieżności między stanem ewidencyjnym a rzeczywistym gruntu, który wprawdzie nie kwalifikują danego terenu do wyłączenia z granic planu, ale uzasadniają wpisanie takich rozbieżności do wykazu zawartego w ramach rejestru, o którym mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska. Może to dotyczyć przykładowo ustalenia, że na danym terenie aktualnie nie występuje drzewostan właściwy dla lasu, niemniej jednak jest to stan przejściowy (halizna), gdyż na danym terenie istnieją warunki do dalszego prowadzenia gospodarki leśnej.

Tego rodzaju wpis uprawniać będzie wówczas właściwy organ do nałożenia na właścicieli takich działek oraz egzekwowania od nich obowiązków określonych w art. 13 ustawy o lasach, w tym m.in. obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej.

Inaczej rzecz ujmując, inwentaryzacja ma doprowadzić do ustalenia rzeczywistego stanu poszczególnych gruntów, by projektowany plan odpowiadał rzeczywistości, nie stanowiąc wyłącznie powielenia formalnych zapisów ewidencyjnych niemających pokrycia z rzeczywistością. Tylko wówczas będzie bowiem realnie służył prowadzeniu prawidłowej gospodarki leśnej, gdyż będzie obejmować grunty faktycznie będące lasami w rozumieniu przepisów ustawy o lasach.

Podobnemu celowi, co wyżej opisany, służy procedura zgłaszania zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, o której stanowi art. 21 ust. 5 ustawy.

W jej trakcie właściciele działek leśnych mogą sygnalizować organowi planistycznemu, że grunt uwidoczniony w ewidencji jako las, a w konsekwencji planowany do objęcia projektowanym planem, nie spełnia cech właściwych definicji takiego gruntu, w związku z czym nie powinien być włączany do terenów objętych takim dokumentem albo też stwierdzone różnice między stanem faktycznym i ewidencyjnym danego gruntu, dotyczące zalesienia, powinny zostać uwzględnione w wykazie rozbieżności uproszczonego planu. Dotyczy to także zupełnie nie zbadanej kwestii dopuszczalnego limitu wycinki określonego w projekcie urządzania lasu. Organy oparły się tu wyłącznie na informacjach od autora projektu, całkowicie pomijając kwestionujące jej argumenty skarżącego. W tym zakresie konieczne jest również przeprowadzenie postępowania dowodowego z uwzględnieniem wniosków skarżącego.

Rozstrzygnięcie w zakresie uwzględnienia bądź nie zgłoszonych zastrzeżeń i wniosków następuje – jak miało to miejsce także w niniejszej sprawie – w drodze decyzji administracyjnej.

Konsekwencją inwentaryzacji czy uwzględnienia zastrzeżeń zgłoszonych przez właścicieli gruntów leśnych nie jest automatyczna zmiana zapisów ewidencyjnych dotyczących takiego gruntu, a jedynie nieuwzględnianie danego terenu w prowadzeniu gospodarki leśnej według określonych ustawą o lasach zadań i celów, co wynika z tego, że grunty te przestały być lasami w rozumieniu ustawy o lasach. Ewidencyjnie jednak grunty takie pozostają opisane w ewidencji jako leśne do czasu zmiany tej kwalifikacji, ale dopiero w rezultacie odrębnie przeprowadzonych postępowań.

Rozpatrując zastrzeżenia skarżącej do projektu planu uproszczonego, organy nie mogły zatem odwoływać się wyłącznie do zapisów ewidencyjnych, lecz zobligowane były jednoznacznie wykazać, że sporne grunty nie utraciły leśnego charakteru, a więc nie przestały odpowiadać definicji lasu określonej w art. 3 ustawy o lasach, jeśli uważały, że zastrzeżenia skarżącego są niesłuszne (tak słusznie WSA w Lublinie w wyroku z dnia 14 grudnia 2021 r., II SA/Lu 497/21). Skarżący w toku postępowania kwestionował ustalenia autora uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie dotyczącym części działki nr [...] objętej tym planem, wskazując równocześnie na okoliczności faktyczne, które według nich prowadzą do wniosku odmiennego od tego, który był udziałem autora uproszczonego planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji organ administracji przeprowadzić powinien czynności dowodowe pozwalające na jednoznaczne ustalenie, czy wnioski dotyczące leśnego charakteru części spornej działki objętej uproszczonym planem urządzenia lasu są zasadne. Pogląd ten znalazł akceptację w najnowszym orzecznictwie NSA, który w wyroku z dnia 11 maja 2022 r., sygn. I OSK 1369/21 stwierdził, że "dopóki dany teren jest w planie urządzenia lasu lub uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, dopóty nie jest dopuszczalna zmiana w innym postępowaniu ewidencyjnym określenia rodzaju użytku gruntowego na inny, niż las".

Końcowo Sąd stwierdza, że zarzuty skargi dotyczące wyłączenia pracownika przygotowującego projekt decyzji organu I instancji są niezasadne. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko SKO.

Okoliczności przedstawione w tej mierze przez skarżącego na rozprawie, niepoparte żadnymi dowodami Sąd uznał za niewykazane.

Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd oddalił wniosek dowodowy zmierzający do prowadzenia dowodów z innych środków dowodowych niż dokumenty, jako niedopuszczalny.

Wniosek o dopuszczenie dowodów z dokumentów dotyczył tych dokumentów, które stanowiły część akt administracyjnych.

Z przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia 10 marca 2022 r. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 wspomnianej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenia dla rady prawnego – pełnomocnika skarżącego w kwocie 960 zł (2 x 480 zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.