Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 910/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art.10 ust.1 pkt 8.
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi R.W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 5 kwietnia 2016 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działa Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – dalej jako "Ordynacja podatkowa" oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) stwierdził, że stanowisko R. W. – dalej jako "Skarżąca" przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości, jest nieprawidłowe.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

We wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego Skarżąca wskazała, że w dniu 8 marca 2006 r. wraz z mężem nabyła do majątku wspólnego małżeńskiego lokal mieszkalny, stanowiący odrębną nieruchomość. Nabycie powyższego lokalu nastąpiło z zachowaniem formy aktu notarialnego.

Mąż Skarżącej zmarł w dniu 9 kwietnia 2015 r. Spadek po zmarłym na podstawie testamentu nabyła w całości Skarżąca - czego potwierdzeniem jest akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 5 sierpnia 2015 r. sporządzony przez notariusza.

W związku z przywołanym wyżej dziedziczeniem Skarżąca stała się wyłączną właścicielką przedmiotowego lokalu mieszkalnego, który sprzedała w dniu 12 listopada 2015 r. na podstawie aktu notarialnego sporządzonego przez notariusza za kwotę 220.000 zł.

Nabycie przez Skarżącą spadku po zmarłym mężu było zwolnione z podatku od spadków i darowizn, co wynika z zaświadczenia wydanego w dniu 11 września 2015 r. z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy od przychodu uzyskanego w 2015 r. ze sprzedaży przedmiotowego lokalu, w szczególności od odziedziczonego po mężu udziału w tym lokalu wynoszącego ½, objętego wspólnością majątkową małżeńską, Skarżąca zobowiązana jest zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych, w sytuacji gdy do nabycia lokalu do majątku wspólnego małżonków doszło w dniu 8 marca 2006 r.?

Zdaniem Skarżącej, w związku z tym, że przedmiotowy lokal został zakupiony w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, a od wspólnego z mężem jego nabycia minęło 5 lat, nie musi ona czekać kolejnych 5 lat od daty nabycia spadku, by nie płacić podatku dochodowego od ½ przychodu ze sprzedaży lokalu uzyskanego za odziedziczony po mężu udział.

Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych Skarżąca stwierdziła, że nabyła prawo własności lokalu z datą jego nabycia do wspólności majątkowej małżeńskiej, w związku z czym nie może nabyć go powtórnie po śmierci męża.

3. Interpretacją indywidualną z dnia 5 kwietnia 2016 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

Wskazując na treść art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm. – dalej jako "u.p.d.o.f.") organ stwierdził, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.

W ocenie organu, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, ich części, udziału w nieruchomości oraz prawa istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia nieruchomości.

Organ powołał treść art. 31 § 1, art. 35, art. 50¹ ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 z późn. zm. – dalej jako "k.r.i.o.") oraz art. 922, art. 924 i art. 925 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm. – dalej jako "K.c.") i stwierdził, że spadkobraniu podlega udział we współwłasności łącznej zmarłego małżonka w majątku wspólnym, a prawo do spadkobrania tego udziału przysługuje nie tylko jego małżonkowi, ale także np. jego zstępnym. Stąd nie można twierdzić, że w momencie nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków podczas trwania małżeństwa, każdy z małżonków nabywa całą nieruchomość.

Organ stanął na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym nabycie przez Skarżącą lokalu mieszkalnego nastąpiło:

- w dniu 8 marca 2006 r. - udział ½ w lokalu mieszkalnym został nabyty w trakcie trwania związku małżeńskiego na zasadach wspólności majątkowej;

- w dniu 9 kwietnia 2015 r. - udział ½ w lokalu mieszkalnym został nabyty w drodze spadku po małżonku.

Zdaniem organu, zaaprobowanie poglądu Skarżącej, zgodnie z którym cały udział w lokalu mieszkalnym nabyła w dacie pierwotnego nabycia przez oboje małżonków oznaczałoby, że stanowił on jej wyłączną własność, a to z kolei oznaczałoby, że nie mogłaby dziedziczyć po małżonku, gdyż to Skarżącej, a nie wspólnie małżonkom przysługiwało to prawo. Wysnucie takiego wniosku stoi w sprzeczności z całokształtem regulacji dotyczących majątkowej wspólności ustawowej oraz dziedziczenia i oznaczałoby przyjęcie tezy, że śmierć małżonka będącego w ustawowej wspólności majątkowej nie ma żadnego wpływu na przysługujące mu za życia prawa majątkowe, gdyż te w pełnym zakresie przysługują pozostającemu przy życiu małżonkowi, jako że prawa te zostały nabyte przez nich wspólnie na własność, a nie na współwłasność. Współwłasność - w tym także współwłasność łączna - oznacza, że własność przysługuje obojgu małżonkom. Ustaje ona jednak z chwilą śmierci jednego z małżonków. Przepis art. 50¹ K.r.i.o. przesądza o tym, że udział w majątku wspólnym każdego z małżonków w razie ustania wspólności oraz braku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej wynosi po ½. To ten właśnie majątek podlega dziedziczeniu, a więc nabyciu w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f.

W ocenie organu, w omawianej sprawie Skarżąca nabyła majątek w chwili śmierci małżonka. Dopiero od tej daty Skarżącej przysługiwał pozostały udział ½ prawa do lokalu mieszkalnego. Oznacza to, że przychód ze sprzedaży w dniu 12 listopada 2015 r. lokalu mieszkalnego w części odpowiadającej udziałowi ½ jego części nabytemu w trakcie trwania małżeństwa, nie podlega w ogóle opodatkowaniu z uwagi na fakt, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie udziału przez Skarżącą upłynął pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i tym samym sprzedaż tego udziału nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast z uwagi na fakt, że Skarżąca w spadku po swoim małżonku nabyła udział ½ w lokalu mieszkalnym w dacie śmierci spadkodawcy, czyli w dniu 9 kwietnia 2015 r., to przychód ze sprzedaży udziału ½ nabytego w tej właśnie dacie podlega opodatkowaniu na podstawie przepisów u.p.d.o.f.

Organ stwierdził, że w myśl art. 30e ust. 1 i ust. 2 oraz art. 45 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.f. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Należy mieć jednak na uwadze treść regulacji art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., zgodnie z którą wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Organ stwierdził, że sądy administracyjne nie prezentują jednolitej linii orzeczniczej, a powołane przez Skarżącą orzeczenia zapadły w indywidualnych sprawach i nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa.

4. Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji, Skarżąca pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

5. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 2 czerwca 2016 r., Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia 5 kwietnia 2016 r.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zarzuciła zaskarżonej interpretacji, że została wydana z naruszeniem:

- art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., poprzez bezzasadne zastosowanie,

- art. 30e u.p.d.o.f., przez bezzasadne przyjęcie, iż na Skarżącej ciąży obowiązek zapłacenia określonego tym przepisem 19 % podatku od dochodu,

- art. 121 O.p. poprzez naruszenie określonej tym przepisem zasady budowania zaufania do organów podatkowych.

Z uwagi na powyższe naruszenia prawa Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji stoi w sprzeczności z istotą współwłasności łącznej.

Zdaniem Skarżącej całkowicie błędna jest część uzasadnienia interpretacji, odwołująca się do art. 31 K.r.i.o.

Na poparcie prezentowanego stanowiska Skarżąca powołała orzeczenia sądów administracyjnych.

7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

8.1. Skarga jest zasadna.

8.2. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – określanej dalej jako "p.p.s.a.", w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie.

Na podstawie art. 57a) p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Mając na względzie powołane powyżej kryteria, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

8.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku nabycia prawa własności lokalu mieszkalnego w trakcie trwania małżeństwa do majątku objętego wspólnością ustawową, w razie śmierci jednego z małżonków i nabycia spadku przez drugiego małżonka :

- przyjąć należy (jak wskazywał organ), że spadkobierca najpierw nabył udział w prawie własności w dacie nabycia lokalu do majątku wspólnego i dopiero w chwili śmierci współmałżonka nabył prawo własności do pozostałego udziału, co oznacza, że termin pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. należy liczyć osobno od każdej z powołanych wyżej dat,

- czy też uznać należy (jak wskazywała Skarżąca), że termin pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. należy liczyć od daty nabycia prawa własności lokalu mieszkalnego przez małżonków do ich majątku wspólnego.

Zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a ) u.p.d.o.f. źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) - c), przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wadliwy jest pogląd Ministra Finansów, zgodnie z którym Skarżąca nabywając w 2006 r. wraz z mężem, z którym pozostawała w majątkowym ustroju małżeńskim (wspólności ustawowej) lokal mieszkalny nabyła udział ½ lokalu mieszkalnego, a następnie w dacie śmierci męża tj. w dniu 9 kwietnia 2015 r. w wyniku dziedziczenia po zmarłym mężu nabyła ½ udziału w nieruchomości, wobec czego sprzedaż udziału ½ lokalu mieszkalnego nabytego w tej dacie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f.

W sytuacji prawnej małżonków, których ustrój majątkowy objęty został wspólnością ustawową, trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 31 § 1 k.r.i.o. z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe, zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich.

Wskazać należy, że wspólność małżeńska ma specyficzny charakter; została ukształtowana jako wspólność łączna, którą charakteryzuje to, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1249/14, dostępny, podobnie jak pozostałe powołane orzeczenia sądów administracyjnych, w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Niewątpliwie sytuacja prawna małżonków objętych wspólnością ustawową jest szczególna. Oznacza bowiem, że nabycie w czasie jej trwania nieruchomości, wiąże się z nabyciem przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Konsekwencją takiego rozwiązania, w przypadku sprzedaży tego prawa, jest uznanie, że każdy z małżonków zbywałby to prawo w całości, a nie w określonym udziale, jako że jest to wspólność bezudziałowa.

W związku z powyższym nieuprawnione jest twierdzenie organu, że Skarżąca nabywając wraz z małżonkiem w 2006 r. lokal mieszkalny w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej nabyła jedynie ½ udziału w lokalu mieszkalnym. Jak już wyżej wskazano nabycie w czasie trwania wspólności ustawowej, wiąże się z nabyciem przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.

Na aprobatę, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zasługuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w powołanym przez Skarżącą wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1101/10, gdzie Sąd uznał, że uproszczeniem było przyjęcie przez organy podatkowe, że Skarżąca dwukrotnie nabyła nieruchomość, w której, z uwagi na ustrój majątkowy, niemożliwe było określenie jej udziałów. Pierwszy raz w chwili zakupu nieruchomości lokalowej wraz mężem, z którym łączyła ją wspólność majątkowa, drugi raz w wyniku dziedziczenia po śmierci męża. Skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które skarżąca oraz – odrębnie – jej mąż posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku.

W związku z powyższym nie jest prawidłowa argumentacja organu opierająca się na kwestionowaniu nabycia całego udziału lokalu mieszkalnego w dacie pierwotnego nabycia lokalu przez obojga małżonków i wskazująca na skutki śmierci jednego z małżonków w zakresie ustania wspólności małżeńskiej i powstania udziałów w dotychczasowym majątku wspólnym małżonków.

Podkreślenia wymaga, że; po pierwsze błędne jest przyjęcie przez organ podatkowy, że miało miejsce nabycie przez małżonka udziału w ramach nabycia pierwotnego lokalu, gdyż małżonkowie nabyli lokal mieszkalny w całości ( bezudziałowo) w ramach ustroju wspólności małżeńskiej.

Po drugie ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia ,,nabycie", o którym mowa w powołanym przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. i skoro nabycie lokalu nastąpiło ( w całości ) przez małżonków w ramach ustroju wspólności małżeńskiej, to nie ma prawnego uzasadnienia do przyjęcia, że wyodrębnienie udziałów w majątku wspólnym w dacie śmierci jednego z małżonków i nabycie udziału w tym lokalu w drodze dziedziczenia po zmarłym małżonku przez drugiego małżonka niweluje skutki w rozumieniu powołanego przepisu ustawy podatkowej, wynikające z nabycia lokalu mieszkalnego przez małżonków do majątku wspólnego.

W ocenie Sądu zasady obowiązujące na gruncie prawa rodzinnego oraz skutki prawne, jakie wywołują czynności małżonków objętych wspólnością ustawową, odnoszące się do będącego przedmiotem sporu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., nie pozwalają na uznane za prawidłową tezę, że nabycie własności nieruchomości w warunkach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, skuteczne wobec całej nieruchomości na gruncie prawa rodzinnego i cywilnego, dla potrzeb podatku dochodowego powinno być ustalane powtórnie, w kontekście śmierci jednego z małżonków i zbycia nieruchomości przez drugiego małżonka.

Końcowo wskazać należy, że zaprezentowane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Wojewódzkich Sądów Administracyjnych; w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Go 136/14, w Gdańsku z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 760/13, z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1115/11, w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3464/12, z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2999/12, z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1177/13, w Krakowie z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1378/12, we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1474/11, w Poznaniu z dnia 10 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1146/15).

Dla porządku należy wskazać, że prezentowane jest również w orzecznictwie stanowisko odmienne we wskazanym zakresie będącym przedmiotem wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., m.in. w wyrokach powołanych przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej ( por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; w Gliwicach z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 879/14, w Krakowie z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1193/15, we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 1565/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2319/13 ), które to stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela.

Zdaniem Sądu podzielić należy natomiast pogląd wrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1249/14, zgodnie z którym rozstrzyganie wątpliwości przy pomocy wykładni na korzyść fiskusa (in dubio pro fisco) ma w tej sprawie charakter wykładni rozszerzającej, która nie ogranicza się tylko do stosowania budzącego wątpliwości art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Prawotwórczy charakter zakwestionowanej interpretacji dotyczący momentu nabycia nieruchomości i udziału w nieruchomości przypadającego pozostającej we wspólności majątkowej Skarżącej, prowadzi w sposób nieuprawniony do zmiany zakresu stosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez objęcie jego skutkami takich stanów faktycznych, których opodatkowanie nie jest wyraźnie i jednoznacznie wskazane w ustawie.

8.4. Podsumowując w ocenie Sądu, Skarżąca nabywając w dniu 8 marca 2006 r. wraz z małżonkiem do majątku wspólnego lokal mieszkalny, stanowiący odrębną nieruchomość, a następnie sprzedając ten lokal po śmierci małżonka w 2015 r. z uwagi na upływ 5-letniego okresu od momentu nabycia przedmiotowego lokalu spełniła przesłankę zwolnienia podatkowego określoną w art. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. w zakresie odpłatnego zbycia nieruchomości po upływie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

8.5. W toku ponownego rozpoznania sprawy Minister Finansów uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, w szczególności dokonaną przez Sąd wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f.

8.6. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1. wyroku.

Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz.1804).