Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2599/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 15
journal: Dz.U. 2019 poz 1314
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, asesor WSA Iwona Ścieszka, sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi H. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium") decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], uchyliło decyzję Zarządu [...] (dalej również jako "organ I Instancji") z [...] czerwca 2020 r., nr [...] w pkt. 1, i orzekło w tym zakresie o zobowiązaniu H. W. do zapłaty kwoty [...] zł i M. W. do zapłaty kwoty [...] zł tytułem zwrotu kwoty równej udzielonej im bonifikaty, po jej waloryzacji, od opłaty z tytułu przekształcenia przysługującym im udziałów w prawie użytkowania wieczystego w prawo własności, nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, opisanej w księdze wieczystej nr [...]. W pozostałej zaś części ww. decyzję organu I instancji utrzymało w mocy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Zarząd [...] decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...] uznał, że H. W. i M. W. wykorzystali nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczona jako działka nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2, przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, na inne cele niż cel, który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty oraz zobowiązał H. W. i M. W. do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, w wysokości [...] zł. Organ wyjaśnił także, że Prezydent [...] decyzją z [...] czerwca 2013 r. orzekł o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności opisanej nieruchomości. Od ustalonej opłaty została udzielona H. W. i M. W. bonifikata wynikająca z uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na udzielnie bonifikaty osobom fizycznym od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Warunkiem udzielonej bonifikaty było wykorzystywanie nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy. W toku prowadzonych czynności kontrolnych ujawniono, że w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako "CEIDG") pod adresem ul. [...] w [...] została zarejestrowana działalność gospodarcza pod nazwą "[...]", co skutkowało żądaniem organu zwrotu udzielonej bonifikaty. Odwołanie od decyzji Zarządu [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...] wnieśli H. W. i M. W.. Końcowo organ wskazał, że organ I instancji nie uwzględnił w decyzji faktu współużytkowania ww. nieruchomości w udziałach ułamkowych, zatem żądanie zwrotu bonifikaty powinno zostać rozdzielone na współużytkownikom wieczystym stosowanie do wielkości ich udziałów.

Na decyzję Kolegium z [...] września 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli H. W. i M. W. (dalej jako "Skarżący"), reprezentowani przez adwokata M. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

- naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich (a w zasadzie jakichkolwiek) czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało nie wyjaśnieniem okoliczności wykorzystywania nieruchomości będącej przedmiotem postępowania na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty, tj. cele mieszkaniowe oraz uznanie, że prowadzenie postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie jest bezcelowe, jak również dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, tj. wpisu siedziby do CEIDG uznając ów dowód za niewzruszalny, stanowiący nieobalane domniemanie o wykorzystywaniu nieruchomości na inne cele niż mieszkaniowe, podczas gdy brak jest potwierdzenia tego faktu w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie;

2. art. 136 § 1 w zw. z art. 85 § 1, art. 86 i art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie bądź zlecenie tychże czynności organowi I instancji, tj. nie przeprowadzenie oględzin nieruchomości, nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron i nieprzeprowadzenie przez organ rozprawy administracyjnej w sytuacji, w której Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywali na konieczność przeprowadzenia dowodów z dokumentów, zeznań świadków, oględzin nieruchomości w przedmiotowej sprawie, celem zebrania w sprawie kompletnego i wyczerpującego materiału dowodowego i wykazania braku istnienia przesłanek uzasadniających obowiązek zwrotu udzielonej bonifikaty;

3. art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia w sprawie dowodów wskazywanych przez Skarżących już na etapie postępowania przed organem I instancji, mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, których przedmiotem były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, z uwagi na fakt wykazania braku faktycznego przeznaczenia nieruchomości objętej bonifikatą na inne cele niż cele mieszkalne, co skutkowało uznaniem przez organ II instancji, iż jest tam prowadzona działalność gospodarcza, a co za tym idzie, że zmaterializowała się przesłanka uzasadniająca wydanie decyzji o obowiązku zwrotu udzielonej bonifikaty po jej waloryzacji;

4. art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania odwoławczego w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej z uwagi na brak rozpatrzenia przez organ wszystkich aspektów sprawy, w szczególności brak rzetelnego i dostatecznego wyjaśnienia Skarżącym powodów, dla których argumenty, wnioski i uwagi wskazywane w odwołaniu nie zostały uwzględnione przy rozstrzygnięciu sprawy;

5. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez uchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji w pkt. 1, tj. wyłącznie w zakresie w jakim organ I instancji nie uwzględnił w decyzji faktu współużytkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] przez Skarżących w udziałach ułamkowych oraz utrzymanie decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie w mocy, w sytuacji, w której przesłanki uzasadniające obowiązek zwrotu bonifikaty przez Skarżących nie zostały w dostateczny sposób wykazane, a decyzja organu I instancji zasługiwała na uchylenie w całości i umorzenie postępowania;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zw. z § 1 ust. 1 uchwały nr [...] [...] z dnia [...] maja 2008 r. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że o wykorzystaniu nieruchomości w innym celu niż ten, który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty (wyłączny cel mieszkaniowy) stanowi samo zarejestrowanie działalności gospodarczej pod tym adresem, tj. wskazanie w CEIDG adresu wykonywania działalności gospodarczej, co pozostaje w kolizji z § 1 ust. 1 ww. uchwały [...], oraz że bez znaczenia dla tej konstatacji jest fakt, że konkretne usługi bądź świadczenia w ramach tejże działalności gospodarczej wykonywane są poza wskazanym w ewidencji adresem, a fakt rejestracji miał jedynie znaczenie formalne, związane z koniecznością wypełnienia przesłanek koniecznych do rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej; a w konsekwencji na ich błędnym zastosowaniu, wskutek ww. błędnej interpretacji, gdyż wynikający z akt sprawy stan faktyczny, oraz prawidłowa wykładnia ww. przepisu, prowadzi do wniosku, że w sprawie bezsprzecznie nie doszło do wykorzystania nieruchomości na cele inne niż ten, który był podstawą udzielenia bonifikaty, bowiem ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, by Skarżący M. W. rzeczywiście wykorzystywał przedmiotową nieruchomość na cel inny niż mieszkaniowy, a w szczególności aby pod wskazanym w CEIDG adresem prowadzone było jakiekolwiek przedsiębiorstwo i aby nieruchomość była w jakiś sposób zaadaptowana chociaż w części na potrzeby wykonywania działalności gospodarczej oraz aby kontrahenci Skarżącego M. W. realizowali tam swoje cele gospodarcze;

2. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (dalej: ustawa o CEIDG) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż zawarte w tym przepisie domniemanie prawne jest niewzruszalne, tj. uznanie, że nie można obalić tegoż domniemania dowodami przeciwnymi, podczas gdy domniemanie zawarte w przedmiotowym przepisie jest domniemaniem wzruszalnym i strona może wykazywać innymi dowodami fakt nieprowadzenia, wbrew danym zawartym w CEIDG, działalności gospodarczej pod wskazanym w ewidencji adresem, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawili argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wnieśli także o zasądzanie od organu na rzecz Skarżących zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący złożyli w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania obu zaskarżonych decyzji (Kolegium oraz organu I instancji).

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 22 lutego 2021 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium oraz decyzji Zarządu [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...]. Z takim rozstrzygnięciem Sądu nie zgodzili się Skarżących, którzy wnieśli zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z 5 listopada 2021 r., sygn. akt I OZ 419/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżących.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), o czym strony zostały powiadomione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Kontrola legalności obu zaskarżonych decyzji, tj. Kolegium z [...] września 2020 r. oraz organu I instancji z [...] czerwca 2020 r., przeprowadzona przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie wykazała niezasadność skargi, ponieważ ww. decyzje nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2019 poz. 1314, ze zm., dalej jako "ustawa"), który w zdaniu pierwszym stanowi, że organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1 (wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa - odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego), żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący na mocy decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2013 r., nr [...] przekształcili posiadane prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] w prawo własności. Równocześnie, na wniosek Skarżących, od ustalonej w tej sprawie opłaty za przekształcenie udzielona została, na podstawie art. 4 ust. 7 powołanej ustawy, bonifikata od opłaty przekształceniowej w wysokości 82%, czyli w wysokości [...] zł (jej zwaloryzowana wartość w chwili wydania decyzji organu I instancji wynosiła - [...] zł).

Okolicznością nie budzącą wątpliwości jest również fakt, że przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, M. W. - jeden z Skarżących, zarejestrował w dniu [...] stycznia 2014 r. w CEIDG adres zamieszkania (ul. [...] w [...]) jako miejsca wykonywania swojej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług księgowo-rachunkowych oraz doradztwie podatkowym. Nadto organy orzekające uznały, że Skarżący wykorzystali nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, na inne cele niż cel, który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty oraz zobowiązały ich do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, w wysokości [...] zł (odpowiednio do przysługujących im udziałów).

Powołany wyżej art. 4 ust. 15 ustawy stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie zwrotu kwoty udzielonej bonifikaty (po waloryzacji), jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty i nie ma podstaw do uznania, że istnieją podstawy do odstąpienia przez właściwy organ od tego żądania. Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez Skarżących w niniejszej sprawie, że dla prawidłowej wykładni art. 4 ust. 15 ustawy znaczenie ma okoliczność, czy faktyczne świadczenie usług miało miejsce w budynku mieszącym się na działce ewidencyjnej nr [...], przy ul. [...] w [...], czy też poza nim. Zdaniem Sadu, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów, że już sam fakt wykorzystywania nieruchomości jako siedziby dla prowadzonej działalności, świadczy o wykorzystywaniu nieruchomości również na cele inne niż mieszkalne (cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą). Nie można bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że podstawą do udzielenia Skarżącym bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] w [...] był przepis § 1 ust. 1 uchwały nr [...][...] z [...] maja 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zgodnie z jego treścią, wyraża się zgodę na udzielenie osobom fizycznym 60% bonifikaty od opłaty w tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanych i wykorzystywanych wyłącznie na cel mieszkaniowy. Organ I instancji będący wówczas właścicielem nieruchomości gruntowej udzielił bowiem Skarżącym istotnej ulgi (82 % z uwagi na treści § 1 ust. 2 wspomnianej uchwały) w opłacie za nabycie nieruchomości (zasadą jest bowiem nabywanie nieruchomości w zamian za uiszczenie należności odpowiadającej pełnej ich wartości), określając restrykcyjne zasady – cel wykorzystania nieruchomości, wyłącznie na cele mieszkaniowe oraz wskazany okres czasu. Skarżący te warunki zaakceptowali, a następnie ich nie dotrzymali bowiem pod adresem ul. [...] w [...], przed upływem 5-letniego okresu (zaledwie już kilka miesięcy po dniu przekształcenia – 7 stycznia 2014 r.), została zarejestrowana działalność gospodarcza M. W..

W takiej zatem sytuacji nie sposób zgodzić się ze Skarżącymi, że zarejestrowanie siedziby przedsiębiorcy w miejscu jego zamieszkania służy jedynie spełnieniu wymogu formalnego związanego z koniecznością wypełnienia przesłanek koniecznych do rozpoczęcia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, zarejestrowanie działalności gospodarczej pod określonym adresem i wskazanie go jako miejsca doręczania związanej z tą działalnością korespondencji, rodzi określone konsekwencje prawne, rodzi to bowiem domniemanie, że faktycznie w tym miejscu taka działalność jest prowadzona. Jednocześnie powoduje, że dany lokal nie jest już wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe, co stanowiło warunek udzielenia bonifikaty. Bez znaczenia przy tym dla prawidłowej wykładni art. 4 ust. 15 ustawy jest okoliczność, że konkretne usługi bądź świadczenia w ramach działalności gospodarczej wykonywane są także poza siedzibą przedsiębiorcy, ani to czy w siedzibie tej (będącej równolegle miejscem zamieszkiwania Skarżących) zorganizowana jest przestrzeń wykorzystywana stricte na potrzeby prowadzonej działalności (np. poprzez urządzenie biura czy miejsca spotkań z klientami itp.), czy też nie. Istotne w ocenie Sądu jest bowiem to, że Skarżący występując z wnioskiem o udzielenie bonifikaty i korzystając z przywileju jej przyznania zobowiązali się, że przez okres 5 lat nieruchomość ta będzie wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe, co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca.

Sąd nie podziela przy tym zarzutów skargi dotyczących tego, że przyjęcie powyższego poglądu może rodzić ryzyko wystąpienia automatyzmu w działaniu organów, przejawiającego się w zminimalizowaniu zakresu ustaleń w sprawie jedynie do ustalenia treści wpisu w stosownych rejestrach (KRS, CEIDG). Brak jest, zdaniem Sądu, uzasadnienia dla takiego stanowiska Skarżących, tym bardziej gdy uwzględni się okoliczność, że od daty rejestracji miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze danej nieruchomości, nieruchomość ta nie służy już wyłącznie, jak zaznaczono w ww. uchwale nr [...] Rady [...] z [...] maja 2008 r., na cele mieszkaniowe lecz również pod adresem tym prowadzona jest działalność gospodarcza, co wyklucza udzielenie bonifikaty, a w realiach niniejszej sprawy - uzasadnia żądanie jej zwrotu.

Powyższe ma ten również skutek, że niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące pozbawienia Skarżących możliwości wykazania i obrony swych racji, choć w trakcie postępowania administracyjnego wnioskowali o przeprowadzenie konkretnych dowodów. Prowadzenie bowiem postępowania dowodowego w tym przedmiocie byłoby bezcelowe, skoro siedziba przedsiębiorcy M. W., będąca jednocześnie miejscem jego zamieszkiwania, jest także miejscem wykorzystywanym na potrzeby prowadzonej działalności. Nie oznacza to jednak, że przedmiotowa nieruchomość przy ulicy [...] utraciła charakter mieszkaniowy w związku z zarejestrowaniem w niej działalności gospodarczej. Oznacza to bowiem tylko tyle, że nie służy już ona wyłącznie celowi mieszkaniowemu, co stanowi wymóg skorzystania z dobrodziejstwa § 1 ust. 1 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r.

Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym: "(...) prawidłowa wykładnia art. 4 ust. 15 ustawy z 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości prowadzić powinna do przyjęcia stanowiska, że kluczowe znaczenie dla oceny czy nieruchomość jest wykorzystywana na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa właściciela nieruchomości. Samo posiadanie nieruchomości i zarejestrowanie działalności gospodarczej pod tym adresem przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do stwierdzenia obowiązku zwrotu udzielonej bonifikaty. Konieczne jest jeszcze jej ustalenie bezpośredniego związku (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredniego (potencjalne wykonywanie na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) z działalnością gospodarczą prowadzoną przez właściciela nieruchomości." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1081/16, LEX nr 2495754). Niemiej jednak Sądowi znany jest z urzędu również i przeciwstawny pogląd w tej materii, który Sąd orzekający podziela (zaprezentowany w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 38/16, LEX nr 2430704 czy też z 14 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1783/17, LEX nr 2689472).

Podsumowując, skoro warunkiem udzielania Skarżącym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było wykorzystywanie zabudowanej nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy, a Skarżący tego warunku nie dotrzymali, i pod adresem tym została zarejestrowana działalność gospodarcza, to decyzja zobowiązująca do zwrotu tej bonifikaty jest prawidłowa bowiem Skarżący nie dotrzymali warunków na jakich udzielona została im bonifikata.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ I instancji wydał swą decyzję na skutek prawidłowej wykładni art. 4 pkt 15 ustawy, i w konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z kolei Kolegium, dokonało właściwej, ponownej oceny całokształtu niniejszej sprawy. W konsekwencji prowadzi to do wniosku, że obie decyzje organów orzekających w niniejszej sprawie nie naruszają obowiązującego prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.