Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 761/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 i ust. 2 do art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie określenia A S.A. z siedzibą w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 stycznia 2005 r. A S.A. z siedzibą w G. złożyła deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2005.

Decyzją z dnia 9 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta określił Spółce inną niż deklarowana wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r. uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że opodatkowanie spornych budowli infrastruktury portowej wymaga w pierwszej kolejności ustalenia ich właściciela. Zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy, a zwłaszcza umowa dzierżawy gruntu na terenie portu w G. zawarta w dniu 29 marca 1995 r. przez Spółkę A a B, nie pozwala na tym etapie postępowania czynić jednoznacznych ustaleń faktycznych w zakresie statusu podatkowego Spółki w przedmiotowej sprawie. Ustalenie właściciela spornych budowli wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego w znacznym zakresie, gdyż organ podatkowy I instancji przedmiotowej kwestii w ogóle nie badał. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji powinien poddać analizie te postanowienia umowy dzierżawy, które odnoszą się do aspektu własnościowego spornych budowli. Przy czym, zdaniem Kolegium, za przedwczesną należy uznać kwestię zastosowania zwolnienia, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.) – dalej określanej jako u.p.o.l., gdyż wyjaśnienia wymaga ustalenie właściciela spornych budowli. Nie jest zatem możliwe uwzględnienie wniosku podatnika o wyłączenie z materiału dowodowego sprawy "Opinii prawnej w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów położonych na terenie portu morskiego w G.".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka A S.A. zarzuciła decyzji naruszenie art. 59 § 1 w zw. z art. 70 § 1 i art. 208 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie częściowego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005 w części dobrowolnie zapłaconej należności oraz w części należności przedawnionej. Strona wskazała, że nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia w stosunku części zobowiązania. W ocenie strony zastosowanie środka egzekucyjnego i ściągnięcie całej kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami

za zwłokę nie mogło skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia

w stosunku do tych kwot zobowiązania podatkowego, których uprzednia dobrowolna zapłata doprowadziła do jego częściowego wygaśnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 872/11, oddalił skargę. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że między stronami sporna jest kwestia częściowego wygaśnięcia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. na skutek zapłaty dokonanej dobrowolnie przez skarżącą i w efekcie również na skutek braku przerwania biegu terminu przedawnienia w stosunku do tej części zobowiązania. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, który stwierdził, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa i rzeczywista jego wielkość nie została w przedmiotowej sprawie określona. Jeżeli nie wiadomo, które budowle stanowią własność skarżącej spółki, to nie jest jeszcze możliwe określenie rzeczywistej wysokości zobowiązania podatkowego. W związku z tym nie wiadomo, czy zobowiązanie podatkowe wygasło w całości lub w części, a zatem czy istnieje zobowiązanie podatkowe w pewnym zakresie. Dlatego też organ podatkowy

jest uprawniony do weryfikacji samoobliczenia podatnika. Sąd wskazał nadto,

że decyzja Prezydenta Miasta zapadła w dniu 9 grudnia 2010 r.,

a więc przed upływem 22 grudnia 2010 r. tj. przed dniem częściowej zapłaty podatku. Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, w związku z czym brak jest podstaw do uznania, by decyzja

ta określała wysokość zobowiązania podatkowego.

Decyzją z dnia 28 września 2011 r. Prezydent Miasta określił Spółce A S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 3.536.253,30 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A S.A. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Spółki, bezpodstawne było przyjęcie przez organ I instancji, że A S.A.

jest posiadaczem budowli i urządzeń bez tytułu prawnego, których właścicielem

jest Skarb Państwa i w związku z tym podlega opodatkowaniu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Prawa do spornych obiektów przysługują wyłącznie B S.A., przy czym nie jest jasne, czy jako właścicielowi (zgodnie z art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego), czy jako użytkownikowi wieczystemu budowli i urządzeń będących -jako części składowe nieruchomości — przedmiotem przysługującego temu podmiotowi użytkowania wieczystego. Zdaniem Spółki, to B S.A. jest podatnikiem podatku od nieruchomości od spornych budowli, przy czym po wszczęciu wobec niego stosownego postępowania organ podatkowy powinien przesądzić, czy obowiązek podatkowy powstał wobec B S.A. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., czy na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie A S.A. obowiązek taki nie powstał wobec Spółki na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 stycznia 2012 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie

w sprawie. W ocenie Kolegium, Prezydent Miasta błędnie przyjął,

że budowle i inne urządzenia wzniesione przez A S.A. na podstawie umowy dzierżawy z dnia 29 marca 1995 r. na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste B S.A., stanowią własność właściciela gruntu, nie zaś użytkownika wieczystego gruntu.

W doktrynie i judykaturze pojawiają się rozbieżności w kwestii praw

do budynków i urządzeń wzniesionych przez osobę trzecią (dzierżawcę) na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, jednakże Kolegium podzielało pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. III CZP 60/11,

że budynek oraz inne urządzenia wzniesione przez dzierżawcę na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste stanowią własność wieczystego użytkownika. Budynki

i inne urządzenia położone na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste nie mogą być własnością innej osoby niż użytkownik wieczysty gruntu.

W ocenie SKO przyjęcie takiego poglądu skutkuje uznaniem, że A S.A. nie jest właścicielem ani posiadaczem samoistnym określonych w zakwestionowanej decyzji spornych obiektów. Właścicielem spornych obiektów wzniesionych przez dzierżawcę jest użytkownik wieczysty a nie Spółka A.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Prokurator Okręgowy, wnosząc

o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), względnie o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) p.p.s.a.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że na A S.A. nie ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości i umorzenie w tym zakresie postępowania podatkowego. Podmiot ten był posiadaczem samoistnym pirsu oraz połączeń drogowych i kolejowych,

a w odniesieniu do pozostałych wzniesionych obiektów ich właścicielem, zatem

w tym zakresie był podatnikiem podatku od nieruchomości. Zarzucono nadto naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej wyrażającego zasadę praworządności

i nakazującą organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa, poprzez przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia orzeczenia SN z dnia 25 listopada 2011 r. (III CZP 60/11), które nie stanowi źródła prawa. W ocenie Prokuratora zaskarżona decyzja narusza art. 120 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta nie naruszała przepisów prawa. Skarżący wskazał konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w znacznym zakresie. Prokurator podniósł nadto zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w następstwie naruszenia zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na treści umowy dzierżawy z dnia 29 marca 1995 r. zawartej pomiędzy A S.A. a B S.A., podczas gdy w sprawie znaczenie miały także inne dowody, w szczególności dokonane przez A S.A. zestawienie spornych budowli, z którego wynika, iż przynajmniej część z nich nie może być uznana za części składowe gruntu w rozumieniu art. 48 k.c, a zatem mogły one stanowić odrębny przedmiot własności wskazanego podmiotu, w zakresie którego ciążył na nim obowiązek podatkowy

w podatku od nieruchomości. Końcowo zarzucono naruszenie przepisów art. 124

w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, statuujących zasadę przekonywania, która realizowana jest w szczególności w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji i która została rażąco naruszona w następstwie ogólnikowego i niepełnego uzasadnienia skarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano żadnego przepisu prawa, który uzasadniałby przyjęcie poglądu, wedle którego A S.A. nie posiada tytułu prawnego do władania przedmiotem opodatkowania. Obszernie uzasadniony został zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6

i § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazano, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przypisania dzierżawcy działania na rzecz wieczystego użytkownika, skoro zgodnie z wolą stron obiekty zostały wzniesione

w celu prowadzenia działalności przez A S.A., a po zakończeniu umowy dzierżawca ma obowiązek je zdemontować i usunąć (poza elementami, które są trwale związane z gruntem i których usunięcie jest utrudnione).

Czas trwania umowy potwierdza tymczasowość połączenia rzeczy ruchomych

z gruntem, zatem nie mogą być traktowane jako części składowe gruntu. Wskazując przepis art. 49 k.c. dodatkowo wywiedziono, że urządzenia służące

do odprowadzania gazu nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Odnosząc się do kwestii tytułu prawnego

do władania przez A S.A. pirsem i połączeniami drogowymi i kolejowymi wskazano, że obiekty te stanowią środki trwałe podlegające amortyzacji i składniki przedsiębiorstwa, w oparciu o które dzierżawca prowadzi działalność gospodarczą. Dzierżawca podejmuje działania we własnym imieniu, dla siebie, w celu osiągnięcia określonych korzyści podatkowych w postaci odpisów amortyzacyjnych, jest zatem samodzielnym posiadaczem. Skoro właścicielem pirsu, połączeń drogowych

i połączeń kolejowych jest Skarb Państwa, to A jako posiadacz samoistny winien opłacać podatek od nieruchomości. Deklaracja podatkowa stanowi oświadczenie wiedzy i woli podatnika. A S.A. uwzględnił, że umowa dzierżawy dotyczyła wyłącznie gruntów. W uzasadnieniu stwierdzono ponadto, że nawet przyjmując zasadność uchwały Sądu Najwyższego z 25 listopada 2011 r. należało w sprawie rozważyć przynajmniej posiadanie samoistne części przedmiotowych obiektów przez A S.A.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestnik postępowania - Spółka A S. A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. (sygn. akt I SA/Gd 872/11) oddalił skargę A S.A. z siedzibą w W. na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 rok, wyrażając w uzasadnieniu pogląd, że istotne w sprawie jest ustalenie, które budowle stanowią własność skarżącej spółki. Wskazano, że w tym zakresie warunkuje rozpoznanie zarzutu częściowego wygaśnięcia zobowiązania. Ocena Sądu została dokonana w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, zatem ocena prawna i wskazania w tym zakresie wiążą Sąd oraz organ zgodnie

z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Chronologia czynności podjętych przez organy w sprawie nie wpływa na zakres związania prawomocnym wyrokiem zgodnie z powołanym art. 153.

Wskazać należy, że organ I instancji ponownie rozpoznał sprawę decyzją z dnia 28 września 2011 r., zatem przed datą wydania wyżej powołanego wyroku. Powyższe nie stanowi uchybienia proceduralnego, gdyż nie był uzasadniony zarzut wywodzony z przekonania strony o podstawie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesieniem przez stronę skargi. Wyrok został ogłoszony w dniu 29 listopada 2011 r., zaskarżoną decyzję wydano w dniu 11 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta przyjęto, że obiekty, których budowę przewidziano w umowie zawartej przez B S.A. z siedzibą w G. z A spółką z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w W. w dniu 29 marca 1995 r., zmienianej kolejnymi aneksami, zostały wybudowane. W aktach administracyjnych (k. 2) znajduje się deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2005. Z treści tego dokumentu nie można wyprowadzić wniosków co do charakteru budowli i urządzeń. W piśmie z dnia 6 kwietnia 2011 r. zatytułowanym "uzupełnienie odwołania" (k. 26-29 akt administracyjnych) strona również zarzuciła, że każdej z osobna budowli nie poddano badaniu z punku widzenia przynależności do katalogu obiektów infrastruktury portowej. W piśmie strona zawarła zestawienie obiektów: pirs z dalbami, bocznica kolejowa, drogi, place, chodniki, kable zasilania, oświetlenie terenu, rurociągi kanalizacyjne, instalacja wody pitnej, uziemienie i ochrona odgromowa, instalacja telefoniczna, oznakowanie nawigacyjne, opaska brzegowa. Zestawienie zabudowy dokonane przez A S.A. nie zostało zakwestionowane przez organ podatkowy. Podkreślić należy, że nie zostały wyszczególnione urządzenia do doprowadzania gazu, co czyni bezpodstawnym zawarte w skardze rozważania na gruncie art. 49 k.c. Marginalnie można wskazać, że zasadne jest stanowisko uczestnika postępowania podzielające możliwość odniesienia tej regulacji do przedsiębiorstw sieciowych, tj. np. wodno – kanalizacyjnych, energetycznych, itp.

Z zestawienia wynika, że obiekty nie stanowią jednorodnej kategorii prawnej.

W ocenie Sądu w sytuacji poczynienia nakładów na grunt ocena skutków winna być dokonana z uwzględnieniem uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. III CZP 60/11, zgodnie z którą budynek wzniesiony przez dzierżawcę

na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste stanowi własność wieczystego użytkownika. W uzasadnieniu wskazano, że własnością użytkownika wieczystego stają się wszystkie budynki i urządzenia znajdujące się na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste niezależnie od tego, przez kogo zostały – po ustanowieniu użytkowania wieczystego – wzniesione. Z punktu widzenia relacji pomiędzy właścicielem gruntu a użytkownikiem wieczystym, posiadacz zależny, który swoje prawo do władania gruntem wywodzi od użytkownika wieczystego, podejmuje działania na jego rachunek. W konsekwencji wzniesienie, zgodnie z umową dzierżawy, budynków lub urządzeń przez posiadacza zależnego stanowi w świetle ustawy działanie użytkownika wieczystego (art. 235 § 1 k.c.). Podkreślono, że w stosunku do właściciela użytkownik wieczysty odpowiada za wszelkie działania podejmowane na gruncie oddanym mu w użytkowanie wieczyste, na które wyraził zgodę. Dodatkowo wskazano, że unormowanie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 661

ze zm.) wyklucza sytuację, w której na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste znajdowałyby się budynki lub inne urządzenia niestanowiące własności użytkownika wieczystego, lecz część składową gruntu. Przyjęto rozwiązanie zapobiegające komplikacjom związanym z tym, że użytkownikom wieczystym nie przysługiwałaby pełnia uprawnień do budynków (innych urządzeń), ponieważ musiałby się on liczyć z własnością właściciela gruntu. W ocenie Sądu nie jest uzasadnione twierdzenie, że przedmiotem samoistnego posiadania przez A S.A. są pirs, połączenia kolejowe i drogowe. W odniesieniu do tych obiektów nie jest kwestionowane ich trwałe związanie z gruntem. Obiekty te stanowią część składową gruntu (art. 48 k.c.) W sprzeczności z tym twierdzeniem pozostaje zatem wniosek dotyczący samoistnego posiadania w odniesieniu do zasady wynikającej z art. 47 § 1 k.c.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyżej powołanej uchwale. W stanie faktycznym niniejszej sprawy okolicznością bezsporną są wynikające z umów cywilnoprawnych zawartych przez skarżącą z użytkownikiem wieczystym gruntów ustalenia w zakresie dozwolenia na wybudowanie określonych obiektów i urządzeń. Działania strony będącej dzierżawcą doprowadziły do zmiany przedmiotu opodatkowania w zakresie podatku od nieruchomości ze skutkiem w odniesieniu do podatnika – użytkownika wieczystego. W sytuacji przyjęcia za uzasadniony poglądu jak w powołanej uchwale Sądu Najwyższego, ustalenia w zakresie trwałości połączenia z gruntem poszczególnych obiektów, budowli lub urządzeń mogą być istotne w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec podmiotu zobowiązanego w świetle obowiązujących przepisów prawa. Należy stwierdzić, że wynikający z umów czas ich obowiązywania (30 lat) oraz zastrzeżona możliwość przedłużenia okresu dzierżawy nie odpowiadają potocznemu definiowaniu "tymczasowości" dowodzonej w skardze. Zabudowa trwała stanowiła część składową gruntu.

Zarzut wywodzony z faktu, że strona wznosi na gruncie wydzierżawionym obiekty dla siebie i w celu prowadzonej działalności obiekty, które po zakończeniu umowy ma obowiązek usunąć lub zdemontować, nie stanowi przedmiotu oceny w niniejszej sprawie wobec przyjęcia zgodnej z Konstytucją, art. 235 § 1 k.c. zasady własności przysługującej użytkownikowi wieczystemu. Uzgodnienie usunięcia obiektów stanowi porozumienie w granicach władztwa użytkownika wieczystego będącego właścicielem obiektów wzniesionych przez dzierżawcę. W niniejszej sprawie brak podstaw do uznania, że podmiot wywodzący swoje prawa z umowy dzierżawy może mieć status posiadacza samoistnego obiektów wybudowanych zgodnie z umową dzierżawy położonych na dzierżawionej nieruchomości (art. 336 k.c.).

Rozważania organów były prowadzone z uwzględnieniem stanowiska strony skarżącej dotyczącego zwolnienia wywodzonego z unormowania art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Brak omówienia w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stanowi uchybienia, albowiem w ocenie Sądu trafnie wskazano, że strona – A S.A. nie jest podatnikiem tego podatku.

W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że precyzyjnie wskazano uchwałę Sądu Najwyższego oraz przedmiot rozstrzygnięcia. Zaniechanie przytoczenia treści uzasadnienia oraz treści przepisów prawa będących przedmiotem interpretacji nie stanowi naruszenia powołanego przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że spór w sprawie był prowadzony przez podmioty reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników, a argumentacja cywilnoprawna była szczegółowo prezentowana przez stronę A S.A. w odwołaniu skutkującym rozpoznaniem sprawy przez organ II instancji. Po rozpoznaniu odwołania, odnosząc się do jego argumentów, organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości w sposób uniemożliwiający stronie, uczestnikowi postępowania lub Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej zgłaszania zarzutów w odniesieniu do prawnego poglądu będącego podstawą zaskarżonej decyzji. Marginalnie należy podkreślić, że gwarancje uprawnień strony, która złożyła wnioski o uzupełnienie decyzji oraz o wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści zostały zrealizowane postanowieniami wydanymi przez SKO w dniu 1 czerwca 2012 r. (sygn. 1482/12 i 1484/12) – A S.A. nie zgłaszała dalszych zastrzeżeń, co podkreślono w piśmie procesowym uczestnika postępowania.

Dowody zostały ocenione w granicach swobody prawem dozwolonej (art. 191 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w sprawie przeprowadzono zgodnie z zasadami art. 120, 122 i 124 Ordynacji podatkowej, realizując zasadę legalności działania, prawdy obiektywnej oraz wyjaśniania.

Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. pełnomocnik uczestnika postępowania złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem powszechnym sprawy cywilnej z powództwa Prezydenta Miasta przeciwko A S.A. o ustalenie prawa własności infrastruktury portowej (w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r.). Dodatkowo złożył również wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy sygn. akt TS 351/11 i TS 352/11 ze skargi konstytucyjnej złożonej przez C Sp. z o.o. dotyczącej zgodności z ustawą zasadniczą art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu złożonych wniosków skazano, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku wskazanych postępowań: postępowania sądowego i postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może zawiesić postępowanie

z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten stanowił podstawę rozstrzygnięcia, albowiem Prokurator Prokuratury Okręgowej prawidłowo reprezentowany w sprawie wniósł o oddalenie wniosku. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 powołanej ustawy jest fakultatywne. Sąd rozważając zasadność wniosku wziął pod uwagę, że istotna w sprawie cywilnej kwestia interpretacji przepisów prawa została przesądzona uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. III CZP 60/11.

Sąd zauważył, że będący przedmiotem skargi kasacyjnej przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Z tych przyczyn wnioski o zawieszenie postępowania nie zostały uwzględnione.

Sąd nie przychylił się do złożonego na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania A S.A. o uzyskanie dokumentów i informacji mających na celu weryfikację legitymacji Prokuratura Okręgowego do złożenia skargi. Wykazywana przez uczestnika okoliczność dotycząca działania w interesie Prezydenta Miasta w ocenie Sądu nie wpływa na legitymację Prokuratora Okręgowego, albowiem uprawniony jest do podejmowania czynności w celu ochrony praworządności.

Z tych względów skarga wniesiona przez Prokuratura Okręgowego na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została oddalona.