Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 119/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi M. M. i M. A. na decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2002 r. nr [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 106 poz. 1126 z 2000 r. z póz. zm.) oraz na podstawie art. 4 ust. l pkt. 11 w zw. z art. 38 ustawy z 5. 06. 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. nr 91 poz. 578 z 1998 r. ze zm.) i art. 104 kpa Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie dla p. R.L., na budowę budynku mieszkalno-usługowego z infrastrukturą techniczną, z instalacjami wewnętrznymi, przyłączami: energetycznym, wodociągu, kanalizacji sanitarnej, gazu, uzgodnione protokołem ZUDP znak [...] z dnia [...]. 2002 r, przy ul. [...] zlokalizowanego na działkach nr [...] (budynek), [...], [...] [...], [...] (przyłącza). W pkt. 2 decyzji orzeczono, że inwestor zobowiązany jest uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] znak [...] z dnia [...]. 1999 r. , inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedkładając odpis z księgi wieczystej Kw [...] pismo ZDiK z [...] 2002 r.- zgodę na wejście w teren działki nr [...], [...], [...], [...] obr. 44 Krowodrza celem wykonania infrastruktury technicznej . Nadto organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta uchwalonym Uchwałą Nr m/58/94 Rady Miasta z dnia 16.11.1994 r. (Dz.Urz. Woj. Krak. nr 24, poz. 108), wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, oraz jest wykonany przez osobę uprawnioną. Strony postępowania nie wniosły uwag i zastrzeżeń, w związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta wnieśli M. i M. A. zarzucając, że narusza ona podstawową zasadę ochrony ich interesu jako stron postępowania administracyjnego. Zatwierdzenie przez organ I instancji projektu budowlanego będącego załącznikiem do w/w decyzji jest rażącym naruszeniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] znak: [...] z dnia [...].1999 r. Projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta, w szczególności ustaleniami stref polityki przestrzennej. Przekroczony jest wymagany współczynnik zabudowy obszaru M4. Zarzucili, że projekt zagospodarowania działki nr [...] w zakresie odległości projektowanych miejsc postojowych jest niezgodny z warunkami technicznymi, co ogranicza w istotny sposób możliwość jej zabudowy. Zarzucili nadto, że dla działek nr [...], [...], [...] i [...] obr. 44 nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co jest sprzeczne z ustawą Prawo budowlane Istniejąca decyzja o wzizt dotyczy jedynie działki nr [...] obr. 44 przy ul. [...]. Nadto decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 28 i 109 kpa.

Po rozpoznaniu odwołania M. i M. A., Wojewoda decyzją z dnia [...] 2002 r. znak [...], na podstawie art. 81 ust. l i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda stwierdził, co następuje: Zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].1999r. Nr [...] znak [...]. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele inwestycji. Projekt budowlany został wykonany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 .11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140 z dnia 20.11.1998r, poz. 906 z późn. zm.) przez osobę uprawnioną i posiada wszystkie wymagane prawem opinie, sprawdzenia i uzgodnienia, w tym Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej z dnia [...].2002 r. Odnośnie przedstawionych przez stronę odwołującą się zarzutów Wojewoda stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia warunki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym również ustalenia stref polityki przestrzennej. Zachowany został obowiązujący współczynnik zabudowy dla obszaru M4 (0,4), jak i inne parametry techniczne projektowanej zabudowy. Nie jest również uzasadniony zarzut dotyczący zbyt bliskiej odległości projektowanych miejsc postojowych, od granicy działki nr [...] Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14. 12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75 z 15.06.2002 r.) nie określają odległości miejsc postojowych dla samochodów od granicy działki, a jedynie od okien obiektów istniejących. Nie stwierdza się naruszenia przepisów w tym zakresie. Odległość projektowanych miejsc postojowych od granicy działki wynosi 6,0 m. Nie ogranicza zatem również możliwości zabudowy działki sąsiedniej, ponieważ ich odległość minimalna od okien ewentualnie projektowanego budynku na działce sąsiedniej musi wynosić min. 10,0 m, a projektowanych budynków z oknami na stronę działki sąsiedniej 4,0 m. Przedmiotowy, projektowany budynek zlokalizowano na północ w stosunku do istniejącego, należącego do strony odwołującej się, zatem nie nastąpi cieniowanie tego budynku przez projektowany. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor przedłożył brakujące dokumenty:

- decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] (dla pozostałych działek stanowiących teren planowanej inwestycji nie wydano osobnej decyzji, ponieważ były to działki, po których przebiegają trasy mediów, a media do projektowanego budynku zostały objęte decyzją wzizt z dnia 22.05.1999r., zał. nr 2, pkt 8),

- uzgodnienie Zakładu Energetycznego z dnia [...].2002 r.,

- potwierdzenie przekazania projektu do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji SA

- pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia [...]2002r,

- pismo dot. warunków przyłączenia gazu wydane dnia [...].2002r. przez Zakład Gazowniczy uzupełniając w ten sposób brakujący materiał dowodowy, wobec powyższego Wojewoda orzekł jak w sentencji.

Decyzję Wojewody zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i M. A.

W skardze zarzucili, co następuje: mający powstać wielomieszkaniowy budynek ma być wybudowany w granicy ich posesji, na której zlokalizowane są niedawno wybudowane budynek mieszkalny jednorodzinny i garaż . Mogą być one bezpośrednio narażone na wpływ zmieniających się warunków geotechnicznych , co może doprowadzić do naruszenia statyki obiektów w postaci pęknięć i rys ścian dylatacyjnych, ponieważ projekt budowlany nie zawiera właściwych rozwiązań konstrukcyjnych zabezpieczających i uwzględniających przewidywalną zmianę warunków gruntowo-wodnych powstałą po wybudowaniu tak dużego budynku. W zatwierdzonym projekcie budowlanym nie uwzględniono zapisów decyzji o wzizt z [...]. 1999 r. dotyczących dopuszczalnego wskaźnika intensywności zabudowy i dostosowaniu formy i kształtu zabudowy do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W projekcie budowlanym nie wliczono powierzchni całkowitej kondygnacji poddasza wykazując ją jako nieużytkową, co stanowiło podstawę do ukrycia przekroczenia wartości 0,4 wskaźnika intensywności zabudowy wymaganego w obszarze mieszkaniowym M4. Wobec szerokości działki, na której ma powstać planowana inwestycja nie jest możliwe usytuowanie miejsc parkingowych w odległości 6 m od granicy ich działki, co -jak wynika z decyzji organu II instancji zostało zaplanowane w projekcie. O zmianach projektu nie byli nigdy informowani przez organ, a więc nie mogli się z nimi zapoznać, co stanowi naruszenie art. 10 kpa. Zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , ponieważ usytuowanie planowanego budynku powoduje ograniczenie dopływu światła do pomieszczeń budynku mieszkalnego usytuowanego na sąsiedniej działce położonej na północ od terenu inwestycji. Planowany budynek nie odpowiada wymogom wynikającym z decyzji wzizt oraz planu miejscowego, jeżeli chodzi o wymaganą formę i gabaryty. Zgodnie z przepisami Rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych budynek może być usytuowany w granicy wówczas, gdy na drugiej działce istnieje już budynek , ale gdy wynika to z decyzji wzizt oraz nowy budynek przylega do istniejącego całą długością swojej ściany, a wznoszony budynek będzie miał w pasie o szer. 3 m przyległym do granicy działki wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce. Nadto, zarówno zaskarżona decyzja, decyzja o organu I instancji oraz decyzja o wzizt zostały doręczone nieżyjącemu od kilku lat J. K. i postępowanie administracyjne toczyło się z udziałem nieżyjącego uczestnika. Poddaje to w wątpliwość staranność organów w prawidłowym ustaleniu stron postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł ojej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nadto stwierdzając, że w sprawie mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( w skrócie ppsa ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi - art. 134 ustawy ppsa.

Skarga jest uzasadniona, jednakże nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są słuszne.

Treść art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane , w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji była następująca : "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto :

1. złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,

2. wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei przepis art. 35 prawa budowlanego stanowił, że :"przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5.

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. l i 2 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości , określając termin, a po jego bezskutecznym upływie , wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę .

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. l i 2 oraz art. 32 ust. 4 , właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem- zgodnie z obowiązkiem wynikającym z przytoczonych przepisów , czy zostały spełnione wymogi z w nich zawarte i dopiero w sytuacji spełnienia tych wymogów- wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy prowadzące postępowanie nie zastosowały się do obowiązków wynikających z powyższych przepisów.

Sprawdzenie, o którym mowa w art. 35 prawa budowlanego może dotyczyć zarówno tego, czy po dacie wydania decyzji przewidzianej w art. 47 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415), nie zaszły zmiany w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i tego, czy planowana inwestycja jest zgodna z niezmienionym od tej daty wydania decyzji o wzizt planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby w trakcie realizacji obowiązku przewidzianego w art. 35 ust. l pkt. l a) i b prawa budowlanego organ dostrzegł niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego , powinien zainicjować wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i do czasu rozstrzygnięcia zawiesić postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Organ nie jest jednak uprawniony - w przypadku dostrzeżenia sprzeczności- do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ jest związany ostateczną decyzją ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

W przedłożonych aktach administracyjnych brak kopii wypisu i wyrysu z obowiązującego w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Miejscowego - Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta dla obszaru, którego dotyczy wnioskowany do zatwierdzenia projekt budowlany. Brak więc podstaw do uznania, że sprawdzenia tego organ dokonał. Także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ sprawdzenie to przeprowadził.

Zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji stwierdzając, że przedłożony do zatwierdzenia projekt spełnia warunki zawarte w decyzji o wzizt. Stwierdzenie to jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy. Ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 22 kwietnia 1999 r. znak AP-01-2.7337-01142-92/99 ( a nie jak podaje organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 22 maja 1999 r.), dotyczy wyłącznie ustalenia tych warunków dla inwestycji pn. dom mieszkalny z pracownią plastyczną i wbudowanym lokalem użytkowym wraz z infrastrukturą techniczną na terenie położonym przy ul. [...] działka nr [...] obr. 44. Także z załącznika graficznego do decyzji wzizt wynika, że decyzja dotyczy działki nr [...]. Natomiast decyzja organu I instancji , utrzymana w mocy przez Wojewodę dotyczy zamierzenia budowlanego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] [...], [...] . Brak w aktach sprawy innej - oprócz powołanej wyżej decyzji o wzizt, brak ten wynika również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...]. 2006 r. uczestnik R. L. nie potrafił się oświadczyć, czy na pozostałe działki- oprócz dz. nr [...] była wydawana decyzja o wzizt. W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 35 ust. l pkt. l a i b. Całkowicie błędne jest stwierdzenie przez organy i uznanie, że "media do projektowanego budynku zostały objęte decyzją o wzizt z [...] (powinno być [...], nie istnieje decyzja wzizt z [...] 1999 r.) 1999 r. Wskazuje na to przede wszystkim rozstrzygnięcie decyzji o wzizt , jak i jej uzasadnienie, którego fragment powołano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Punkt 8 załącznika nr 2 do decyzji wzizt (k. 186 i 187 akt.) mówi wyraźnie i wyłącznie o możliwości pewnych rozwiązań dotyczących zaopatrzenia w wodę, gaz , odprowadzanie ścieków, oraz o ułożeniu kabla elektrycznego ze złącza przy budynku nr [...], ul. [...], nie wskazując nawet ewentualnego przebiegu tras sieci. Zupełnie bezpodstawne jest więc uznanie, że warunki dla mediów zostały tą decyzją objęte. W żadnym wypadku nie możria uznać, że zacytowany fragment uzasadnienia decyzji wzizt , przewidujący w sposób niewiążący jedynie możliwość pewnych rozwiązań technicznych jest ustaleniem warunków zagospodarowania terenu , zgodnie z treścią przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Decydująca bowiem o ustaleniu prawa jest treść rozstrzygnięcia , czyli osnowy decyzji administracyjnej, które żadnych ustaleń w tym względzie nie zawiera.

Z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej decyzji o wzizt nie obejmuje żadnych innych oprócz działki nr [...] działek , oraz z uwagi na wskazanie jedynie w uzasadnieniu wyłącznie pewnych możliwości rozwiązań infrastruktury do planowanej inwestycji nie można stwierdzić, że pozostała- oprócz budynku mieszkalnego część inwestycji, jaką jest budowa sieci uzbrojenia terenu posiadała podstawę do wydania pozwolenia na budowę w postaci wzizt. Podkreślić należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 29 prawa budowlanego nie wyłączał od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę sieci uzbrojenia terenu, a więc jak wynika z treści art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. - istniał obowiązek ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla tego rodzaju robót budowlanych. . W tym miejscu podkreślić także należy, że nie można zastąpić decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jakimikolwiek uzgodnieniami, bądź zgodami.

Przepis art. 34 ust. 3 pkt. l prawa budowlanego stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Stosownie do przepisów rozporządzenia wykonawczego do prawa budowlanego-rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 3.11. 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego(Dz.U. nr 140, póz. 906) projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej , przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Część opisowa powinna określać m. in. przedmiot inwestycji, istniejący stan zagospodarowania działki lub terenu z omówieniem przewidywanych w nim zmian, w tym adaptacji i rozbiórek, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki, lub terenu, projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami, układ komunikacyjny, sieci uzbrojenia terenu z przeciwpożarowym zaopatrzeniem wodnym, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu.

Zatwierdzony przez organ projekt budowlany nie spełnia opisanych wyżej wymogów . Część opisowa projektu zagospodarowania działki sprowadzająca się do trzech ogólnych zdań nie wyczerpuje koniecznych , przewidzianych rozporządzeniem elementów. (1.1, pkt. 4.1)

Zgodnie z § 8 pkt. 4 rozporządzenia część opisowa powinna zawierać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki lub terenu, jak powierzchnia zabudowy projektowanych i adaptowanych obiektów budowlanych, powierzchnia dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni oraz innych części terenu niezbędnych do sprawdzenia zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Część opisowa zatwierdzonego przez organ projektu nie zawiera powyższych, przewidzianych § 8 pkt. 4 danych, a jedynie zestawienie poszczególnych powierzchni budynku.

Część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu , zgodnie z § 8 pkt. 2 rozporządzenia powinna określać m. in. wzajemne odległości obiektów i urządzeń w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. Zatwierdzony projekt nie zawiera powyższych danych, w stosunku do obiektów istniejących na działce nr [...]

Część opisowa jest sprzeczna częścią rysunkową projektu zagospodarowania działki. W opisie podaje się, że projektowany budynek jest 3-kondygnacyjny, z części rysunkowej wynika, że jest on częściowo 3-kondygnacyjny, częściowo 2-kondygnacyjny.

Z porównania przedłożonego planu zagospodarowania i uzbrojenia terenu (t.I ), planszy uzbrojenia ternu (akta adm. k. 118) , treści pisma ZDiK z dnia [...] 2002 r.- zgody na wejście teren oraz znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy fragmentu wyrysu z mapy ewidencyjnej (k.60) obejmujących teren projektowanej inwestycji wynika, że przebieg mediów obejmuje działki nr [...] i [...]. Obydwie te działki wymienione są także we wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzje organów pomijają działkę nr [...] Brak czytelnych wyjaśnień i ustaleń w tym względzie.

Ponadto z załączonych do akt administracyjnych wypisów z rejestru gruntów wynika, że właścicielami działek nr [...] i [...] są osoby fizyczne wymienione w tych wypisach(k. 20 akt. adm.). Brak w aktach postępowania zgody właścicieli powyższych działek na dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane.

Natomiast ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów dotyczącego działki nr [...], która położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie działki , na której przewidziano inwestycję, od strony północnej, wynika, że współwłaścicielami tej nieruchomości są -oprócz osób, które brały udział w postępowaniu- J.H., R. S., A. S. i Ł. S. ( k. 26 akt. adm.). Osobom tym niewątpliwie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończonym zaskarżona decyzją. Nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i niepowiadomienie ich o toczącym się postępowaniu jest naruszeniem przepisów art. 28 , oraz art. 7 i 77 kpa. Kontynuując problem prawidłowego ustalenia kręgu stron w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, w związku z zarzutem skarżących dotyczącym udziału w sprawie J. K., zmarłego w 1984 r. zważyć należy, że okoliczność ta nie może być uznana za naruszenie przez organ przepisu art.. 28 kpa. Zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i wszelkie inne zawiadomienia kierowane w toku postępowania administracyjnego na adres tej osoby podejmowane były przez dorosłego domownika - syna J. K., a więc zasadnie organ uznawał, że doręczenia te, mające charakter doręczenia zastępczego (art. 43 kpa) są skuteczne, nie posiadał bowiem wiedzy na temat faktu i daty śmierci J.K.. Fakt braku udziału w postępowaniu wszystkich następców prawnych zmarłego współwłaściciela nieruchomości sąsiedniej mógłby być natomiast podstawą do wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § l pkt. 4 kpa.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zważyć należy:

Jak już wskazano wyżej, organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę jest związany ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nie uzasadnia stwierdzenia naruszenia żadnej konkretnej normy prawa materialnego zarzut skarżących dotyczący możliwości, względnie prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości uszkodzeń budynku stanowiącego własność skarżących. Jak wynika z decyzji o wzizt, działka ,nr [...] położona jest od strony zachodniej w obszarze mieszkaniowym M4 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową z urządzeniami towarzyszącymi, nie ograniczoną wyłącznie do zabudowy jednorodzinnej, lecz ograniczoną maksymalną wysokością obiektów, ograniczeniami wynikającymi z konieczności dostosowania zabudowy do istniejących gabarytów, oraz obowiązującym współczynnikiem zabudowy dla obszaru M4 -O, 4. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w kwestii zgodności projektu budowlanego z warunkami wynikającymi z decyzji wzizt jedynie ogólnikowe stwierdzenia. Nie odpowiada ono wymogom przewidzianym przez przepis art. 107 § 3 kpa. Kwestie dotyczące prawidłowości określenia współczynnika zabudowy dla przedmiotowego obszaru, oraz gabarytu projektowanego budynku były już przedmiotem zarzutów odwołania skarżących od decyzji organu I instancji, która w tym względzie żadnych ustaleń nie zawiera. Zgodnie z powołanym przepisem, z uzasadnienia decyzji powinny wynikać w sposób zrozumiały i logiczny motywy podjęcia przez organ decyzji określonej treści, powinno być ono także czytelne i zrozumiałe dla strony. Samo tylko stwierdzenie przez organ, że obowiązujący współczynnik zabudowy ,oraz inne parametry zostały zachowane nie jest ani wystarczającym uzasadnieniem, że projekt odpowiada powyższym wymogom, ani odpowiedzią na zarzuty skarżących, które podnosili w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dotyczy to w szczególności zarzutów niezgodnego z rzeczywistością wykazania powierzchni całkowitej kondygnacji i w rezultacie przekroczenia obowiązującego wskaźnika zabudowy. Zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych ustaleń w tej kwestii, co oznacza, że badanie zgodności projektu z ustaleniami decyzji wzizt przeprowadzono w sposób nie odpowiadający obowiązkowi organu wynikającemu z art. 77 kpa. Zaskarżona decyzja nie zawiera także żadnych ustaleń dotyczących kwestii ewentualnego naruszenia interesu skarżących w odniesieniu do obowiązujących zasad wynikających z warunków decyzji wzizt. Natomiast co do ewentualnego wystąpienia szkód w postaci pęknięć i rys w budynku skarżących odwołać się należy do przepisów regulujących odpowiedzialność zawodową projektanta, kierownika budowy, oraz przepisów dotyczących obowiązku naprawienia szkody. Organ administracji nie może bowiem czynić żadnych ustaleń w przedmiocie przyszłych, ewentualnych zdarzeń, które mogą spowodować wystąpienie szkody. Prawidłowe są ustalenia zaskarżonej decyzji dotyczące odległości miejsc postojowych od granicy działki skarżących. Obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 1994 r. w sprawie warunków technicznych nie określają odległości miejsc postojowych od granicy działki a jedynie od okien obiektów istniejących. Natomiast, istotnie, brak zawiadomienia stron o możliwości ostatecznego zapoznania się z materiałami postępowania i dokumentami, które zostały doręczone przez inwestora organowi II instancji, jest naruszeniem art. 10 kpa. Nie jest natomiast zasadny zarzut dotyczący zacieniania elewacji budynku sąsiedniego oraz pominięcia przez organ treści rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia [...] 2002 r., które weszło w życie [...] 2002 r. Obowiązujące przepisy nie przewidują ochrony elewacji budynków przed zacienianiem, natomiast wobec dotychczasowego niekwestionowania przez właścicieli budynku położonego na działce nr [...] przedłożonego projektu w części dot. odległości budynków i zgodnego z przepisami prawa doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, brak możliwości skonfrontowania danych dot. projektowanego budynku z treścią § 13 rozporz. w sprawie warunków technicznych z 1994 r. i przeprowadzenia stosownych wyliczeń ( brak możliwości określenia poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego , od którego liczy się wysokość przesłaniania). Co do kolejnego zarzutu, to wyjaśnić należy, że organ orzeka w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji', a więc prawidłowo zastosował przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia. Zmiana stanu prawnego po wydaniu zaskarżonej decyzji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie ma wpływu na ocenę sądu zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Biorąc pod uwagę powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego, oraz procesowego, w oparciu o przepis art. 145 § l pkt. l lit. a i lit. c ustawy ppsa orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy