Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 764/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a,  dz. 18 ust. 4b i 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 oraz Lp. 2.10 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej kpa), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1907 ze zm.; dalej utd) oraz Ip. 1.1 i Ip. 2.10 załącznika nr 3 do ww. ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] grudnia 2017 r. o nałożeniu na M. G. (dalej skarżący, strona) kary pieniężnej w wysokości 10 000 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcie stanowiło popełnienie naruszeń określonych w lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj.:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji;

- wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ww. ustawy.

Z ustaleń organu wynika, że w dniu [...] września 2017 r. w [...] (okolice [...]), około godziny [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. G. Pojazd wyposażony był w pięć miejsc siedzących. W chwili podjęcia interwencji kontrolowanym pojazdem przewożono pasażera z ulicy [...] w [...] na [...] w [...]. Za kurs uiszczono opłatę w wysokości 6,76 złotych. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli drogowej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, czy też licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z [...] września 2017 r.

Pismem z [...] października 2017 r. WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, w wyniku którego decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 16 000 złotych (tj. 2 x 8 000 złotych), jednocześnie, zgodnie z art. 92a ust. 2 utd, ograniczył wysokość kary do 10 000 złotych,

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez:

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzenia kontroli;

- oparcie się podczas ustalenia stanu faktycznego sprawy wyłącznie na protokole kontroli z [...] września 2017 r., z którego w żaden sposób nie wynika, na jakiej podstawie kontrolujący uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy;

- zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich, jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

- art. 5b utd w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej);

- art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.1. oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

Rozpoznając odwołanie GITD utrzymał w mocy decyzję WITD z [...] grudnia 2017 r. Na wstępie rozważań organ przytoczył treść art. 189a § 2 kpa i wskazał, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa. Wyjaśnił, że podstawą nałożenia kary jest art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dlatego też organ nie ma możliwości ich miarkowania.

Przytaczając szczegółowo treść przepisów art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 5 utd oraz Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 87 ust. 1 utd oraz art. 92a ust. 1 utd organ stwierdził, że w jego ocenie, w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli kierujący pojazdem marki [...] o nr rej [...] wykonywał przewóz osoby we własnym imieniu. W chwili zatrzymania w pojeździe znajdował się pasażer, który korzystał z usługi przewozu wykonywanej przez skarżącego. Usługę przewozu osób zamówiono za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji [...]. Za wykonaną usługę przewozu pasażera z ulicy [...] w [...] na [...] w [...] pobrano opłatę w wysokości 6,76 złotych za pośrednictwem aplikacji [...]. Powyższe, zdaniem organu, potwierdza, że w dniu kontroli skarżący wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Ponadto Urząd Miasta [...] w piśmie z [...] listopada 2017 r. potwierdził, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał żadnych uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. Powyższe pozwalało uznać, że w dniu kontroli skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osoby, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd, dlatego też organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

GITD stwierdził ponadto, że wykonywany przez stronę w dniu kontroli przewóz nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Odwołując się do protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w aktach sprawy podkreślił, że pojazd, którym wykonywany był przewóz przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą a zatem pojazd skarżącego powyższego warunku nie spełniał. Kontrolowany pojazd nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego też, w świetle powyższego, GITD uznał, że organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 utd, odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym i to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieustalenia przez organ okoliczności, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także braku weryfikacji, czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy organ uznał powyższy zarzut za nieistotny dla sprawy. W zakresie powyższego GITD odwołał się do wyroku WSA w Opolu z 16 maja 2013 r., II SA/Op 529/12, w którym wskazano, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220., poz. 1447 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 utd.

Zdaniem GITD organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, a zatem nie został naruszony art. 5b utd, gdyż czynności podejmowane przez skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego Fakt niewykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej nie ma w sprawie znaczenia.

Organ odwoławczy zgodził się ponadto z organem I instancji, że skarżący w chwili kontroli wykonywał przewóz okazjonalny. Jak zaznaczył definicja przewozu okazjonalnego zawarta w ustawie o transporcie drogowym oparta została na konstrukcji negacji. Przewozem okazjonalnym określa się każdy przewóz, który nie spełnia wymogów przewozu regularnego, regularnego specjalnego, ani przewozu wahadłowego. Fakt, że skarżący mógł wykonywać więcej usług przewozu w ramach aplikacji [...] nie powoduje, że przewóz nie ma charakteru okazjonalnego, ponieważ usługa taka może być świadczona z pewną częstotliwością. W związku z powyższym organ I instancji nie dopuścił się również naruszenia art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4a i 4b utd.

Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 1.1. i Ip. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy uznał, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Zdaniem organu, do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, bowiem wykonywał on usługi przewozu osób nie posiadając stosownych uprawnień. Powyższe nie daje podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżył ww. decyzję GITD zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

- art. 5 b utd w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na wymierzeniu kary w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ust (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej);

- art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i b utd w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...] świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy;

- art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i dokonana została na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...];

- art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w zw. z 4 pkt. 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez:

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole z przeprowadzonej kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer.

3) naruszenie art. 138 ust. 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu i instancji;

4) naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...];

5) naruszenie art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja pozostaje bowiem w zgodzie z obowiązującym prawem.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 utd przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W myśl art. 5 ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 ww. ustawy, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Według art. 5b ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z art. 18 ust. 4b ww. ustawy dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę.

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu: zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Według art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Stosownie do treści art. 4 pkt 22 utd przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 6 utd).

Zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych.

Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8 000 złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

Zdaniem Sądu ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na uznanie przez organ, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli kierujący pojazdem marki [...] o nr rej [...] wykonywał przewóz osoby we własnym imieniu. Pojazd nie posiadał żadnych oznaczeń związanych z wykonywaną działalności gospodarczą. W chwili zatrzymania w pojeździe znajdował się pasażer, który korzystał z usługi przewozu wykonywanej przez skarżącego. Usługę przewozu osób zamówiono za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji [...]. Za wykonaną usługę przewozu pasażera z ulicy [...] w [...] na [...] w [...] pobrano opłatę w wysokości 6,76 złotych za pośrednictwem aplikacji [...] (v. protokół kontroli oraz notatka służbowa z [...] września 2017 r. k. 7 akt administracyjnych).

Fakt zapłaty za przejazd świadczy jednoznacznie o tym, że przewóz wykonany dnia [...] września 2017 r. przez skarżącego miał charakter odpłatny. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie miał obowiązku badać, do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...] zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona oplata. Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu, co powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi.

Wskazane ustalenia potwierdzają, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd, dlatego też uznać należy, że organy prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli oraz kserokopii dowodu rejestracyjnego znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Stwierdzić należy, że pojazd skarżącego powyższego warunku nie spełniał.

Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu. Prawidłowo zatem nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Reasumując wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego przewóz wykonywany w dniu kontroli był transportem drogowym w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, wykonywanym bez wymaganej licencji, odpłatnie. Jednocześnie przewóz nie miał charakteru przewozu okazjonalnego, ponieważ nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego. Gdyby skarżący wykonywał przewóz okazjonalny zgodnie z warunkami określonymi w art. 18 ust. 4a utd, nie byłoby podstaw do nałożenia kary za jego wykonanie. Wykonywanym przewozem skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, ponieważ naruszył zarówno przepis art. 5b ust. 1 i 2 utd zakazujący wykonywania transportu drogowego samochodem osobowym bez wymaganej licencji, jak i art. 18 ust. 4a utd nie spełniając warunków wykonywania przewozu okazjonalnego.

Kontrolując postępowanie organu Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności niezbędne do ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym zarzut narzucenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Sądu uznał za nieuzasadniony.

Na uwzględnienie nie zasługiwały ponadto zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia czy skarżący prowadzi zarejestrowaną, legalną działalność gospodarczą. Zaniechanie ciążących na skarżącym obowiązków w zakresie zarejestrowania prowadzonej działalności gospodarczej w tym uzyskania stosownych licencji nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 670/08). Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej.

Wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego organ ustalił, w jaki sposób zainicjowano realizację usługi, co nastąpiło za pośrednictwem aplikacji [...] zarejestrowanej na telefonie pasażera. Bezspornym również jest, że skarżący pełnił rolę wykonawcy przewozu, a nie tylko kierowcy. Przewóz był wykonywany osobiście przez skarżącego, o czym niezbicie świadczą wyniki kontroli potwierdzonej protokołem - to skarżący prowadził kontrolowany pojazd i na żadnym etapie postępowania nie wskazał dowodów, z których wynikałoby, że przewóz wykonuje w imieniu innego podmiotu. Skarżący nie skorzystał ponadto z prawa zgłoszenia uwag do protokołu kontroli jak również odmówił jego podpisania nie podając przyczyny swojego działania.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) skargę oddalił.