Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 295/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6m ust. 2b i 2a
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
article: art. 121
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 2.102 (dwa tysiące sto dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A spółki z o.o. w P. (dalej: "skarżąca", "strona" lub "spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. określającą skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2017 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta J., działając na podstawie art. 6m ust. 2b i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.), następnie oznaczanej w skrócie: u.p.c.g., art. 21 § 3, art. 207 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej powoływanej jako: o.p., § 2 Uchwały Nr XIX.180.2015 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2015 r., poz. 7782) oraz § 1 Uchwały Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój Nr XIX.181.2015 z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2015 r., poz. 7783), po wszczęciu postępowania z urzędu w dniu [...] r., określił skarżącej spółce wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2017 r. od nieruchomości znajdującej się w J. przy ul. [...] w kwocie [...] zł obliczonej jako iloczyn stawki opłaty ([...] zł), deklarowanej liczby pojemników ([...]) i deklarowanej częstotliwości odbioru odpadów ([...]).

W uzasadnieniu Prezydent Miasta wyjaśnił, że powodem podjęcia tej kwalifikacji było odnotowanie braku regulowania wspomnianej należności, czego spółka dopuściła się pomimo doręczenia jej (w dniu [...] r.) zawiadomienia z dnia [...] r. o zmianie wysokości opłaty począwszy od dnia 1 lutego 2016 r., to jest od dnia wejścia w życie wyżej powołanej uchwały Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 22 grudnia 2015 r., nr XIX.180.2015, na mocy której wprowadzono nową stawkę opłaty. Analiza stanu zaległości skarżącej pozwalała bowiem dostrzec, że zapłacie (we wskazanej w zawiadomieniu wysokości) podlegała jedynie opłata za okresy następujące po otrzymaniu zawiadomienia, natomiast nie uiszczono (w takiej wysokości) należności wcześniejszych (za okres od dnia wejścia w życie uchwały do miesiąca sprzed otrzymania zawiadomienia).

2. W odwołaniu datowanym na 19 października 2017 r. spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji Prezydenta Miasta albo jej uchylenie. W uzasadnieniu swego żądania w pierwszej kolejności wskazała na brak podstaw do wydania takiej decyzji, zaznaczając, że w świetle art. 6m ust. 2a u.p.c.g. do zaistnienia obowiązku zapłaty opłaty wynikającej z zawiadomienia konieczne jest uprzednie spełnienie dwóch warunków, a mianowicie uchwalenia nowej stawki opłaty i zawiadomienia o tym właściciela nieruchomości. Zawiadomienie takie, jak wskazała, dotyczy zatem tylko tych opłat, których termin płatności jeszcze nie upłynął, a jego otrzymanie nie powoduje modyfikacji obowiązku zapłaty opłat należnych za minione okresy. Tym samym wydanie decyzji na podstawie art. 6m ust. 2b u.p.c.g. obligującej do uiszczenia opłaty względem tych wcześniejszych okresów jest niedopuszczalne tak samo, jak podjęcie takiego rozstrzygnięcia odnośnie okresów późniejszych, za które należność ta została wszak zapłacona w całości. Zdaniem skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji jest zatem wadliwa, a dodatkowym argumentem przemawiającym za takim sposobem jej kwalifikowania jest fakt, że doszło w niej do błędnego oznaczenia adresata, nie wyjaśniono powodu, dla którego przyjęto, że opłata jest należna od dnia 1 listopada 2016 r., ograniczono się do zacytowania treści przepisów (bez omówienia ich znaczenia), jak również nienależycie przeanalizowano materiał dowodowy, niewyjaśniając, którym dowodom dano wiarę, a którym nie i dlaczego. W związku z powyższym spółka zażądała wyeliminowania wskazanej decyzji z obrotu prawnego.

3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta.

Przedstawiając motywy swej kwalifikacji, Kolegium wskazało, że art. 6m ust. 2b u.p.c.g. pozwala na wydanie decyzji w odniesieniu do tych miesięcy, w których właściciel nieruchomości nie uiścił całości lub choćby części opłaty podanej w zawiadomieniu o nowej stawce opłaty, o ile inne dane niż stawka opłaty nie uległy zmianie. Wynika to między innymi z tego, że w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 6m ust. 2b u.c.p.g. (inaczej niż w przypadku decyzji, o której mowa w art. 6o u.c.p.g.) ustawodawca nie wprowadził zasady obowiązywania opłaty określonej w decyzji do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości opłaty. Brak takiej regulacji świadczy więc o tym, że decyzja wskazana w art. 6m ust. 2b u.c.p.g. może być wydawana jedynie w odniesieniu do tych miesięcy, w których właściciel nieruchomości nie uiścił opłaty podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.c.p.g. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że obowiązek zapłaty opłaty w nowej (wskazanej w zawiadomieniu) wysokości następuje nie z chwilą otrzymania tego zawiadomienia, lecz w dniu wejścia w życie przepisu powszechnie obowiązującego, w którym stawka ta zostaje uregulowana. Zawiadomienie ma zatem jedynie charakter informacyjny. Przy tym dostrzec trzeba, że brak jest również przepisu prawa, który nakładałby na organ obowiązek powiadomienia właściciela nieruchomości o nowej wysokości stawki co najmniej przed terminem płatności opłaty, czy też w ogóle zakreślałby termin do dokonania tej czynności.

W świetle powyższych uwag Kolegium za chybiony uznało zasadniczy zarzut odwołania zmierzający do zakwestionowania dopuszczalności wydania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] r. Zarazem jako niesłuszne oceniło pozostałe sygnalizowane przez stronę mankamenty tego rozstrzygnięcia. I tak, w szczególności nie zgodziło się z zarzutem błędnego oznaczenia adresata decyzji, wskazując, że użycie sformułowania [...] zamiast A nie miało wpływu na prawidłową identyfikację strony, która niewątpliwie decyzję otrzymała i w terminie wniosła od niej odwołanie, a poza tym omyłka ta została już sprostowana. Przyznało też, że jakkolwiek w uzasadnieniu swej decyzji Prezydent Miasta nie wyjaśnił dostatecznie powodu przyjęcia (jako daty początkowej okresu) dnia 1 listopada 2016 r., to jednak uchybienie to nie mogło skutkować uchyleniem tego aktu, ponieważ przy wszczęciu postępowania okres ten opisał dokładnie, zaznaczając przy tym, że choć nowa stawka obowiązuje od dnia 1 lutego 2016 r., to zasadnym jest wszczęcie postępowania od dnia [...] r., a mianowicie od okresu, w którym na koncie strony powstała niedopłata opłaty.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 6m ust. 2a i ust. 2b u.p.c.g. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie i – mając to na względzie – zażądała: uchylenia powyższej decyzji Kolegium i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta, umorzenia postępowania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie autora skargi brak było podstaw do wydania kwestionowanych decyzji, albowiem po otrzymaniu zawiadomienia spółka rozpoczęła uiszczanie należnych opłat we wskazanej w nim wysokości. Podkreślić przy tym trzeba, że obowiązek ten powstał dopiero po doręczeniu stronie wspomnianego zawiadomienia, a zatem dotyczył jedynie tych opłat, których termin płatności jeszcze nie upłynął. Nie można bowiem uznać, by zawiadomienie to miało charakter jedynie informacyjny. Zresztą twierdzenie to nie znajduje oparcia w jakimkolwiek przepisie u.p.c.g. W tym względzie nie jest również właściwe odesłanie do art. 6o u.p.c.g., ponieważ przy wykładni art. 6m ust. 2a i ust. 2b u.p.c.g. za dopuszczalne uznać należy posiłkowanie się tym przepisem jedynie w drodze analogii. Poza tym zaakcentować trzeba, że bez wątpienia intencją racjonalnego ustawodawcy nie było dublowanie przepisów dotyczących informowania podmiotów zobowiązanych, a zatem uznanie, że wymóg ten zostaje spełniony już w chwili ogłoszenia samej uchwały wprowadzającej nową stawkę opłaty (a nie: dopiero w momencie doręczenia zawiadomienia w tym przedmiocie) jest niepoprawne, albowiem prowadzi ono do takiej interpretacji art. 6m ust. 2a u.p.c.g., która zakłada zbędność zawartego w nim wymogu wspomnianego zawiadomienia strony. Nie bez znaczenia w tym kontekście jest również fakt, że w wyniku takiej wykładni konsekwencjami spóźnionego (i to znacznie) skierowania przez organ zawiadomienia obciążany jest podmiot zobowiązany, co w świetle zakazu działania prawa wstecz także trzeba ocenić negatywnie.

W ocenie spółki okoliczności te w sposób niebudzący wątpliwości przesądzają o konieczności wyeliminowania wskazanych decyzji z obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego dodatkowym argumentem świadczącym o konieczności podjęcia takiego rozstrzygnięcia są pozostałe, wcześniej (w odwołaniu) sygnalizowane już mankamenty decyzji, a mianowicie: błędne oznaczenie jej adresata, brak wyjaśnienia powodu, dla którego przyjęto, że opłata jest należna od dnia 1 listopada 2016 r., a zawiadomienie ma charakter informacyjny oraz niewyjaśnienie, którym dowodom dano wiarę, a którym nie i dlaczego.

5. W odpowiedzi Kolegium stwierdziło brak podstaw do zmiany swego stanowiska i wniosło o oddalenie skargi, uznawszy ją za bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji okazało się niezbędne ze względu na naruszenie przez organ podatkowy zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 o.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz błędną wykładnię art. 6m ust. 2a u.c.p.g..

W doktrynie wskazuje się, że zasada zaufania do organów podatkowych niesie za sobą nie tylko treści normatywne, ale również daleko wykracza poza ramy prawne. Nieprzypadkowo ustawodawca zawarł tę regułę jako drugą z kolei w Ordynacji podatkowej, tuż po zasadzie legalizmu i praworządności. Należy sądzić, iż w ten właśnie sposób chciano zwrócić uwagę na takie wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł zachowań międzyludzkich. Nie bez znaczenia przy zachowywaniu tej zasady jest merytoryczne przygotowanie pracowników organów podatkowych, dokonujących tzw. obsługi podmiotów zobowiązanych, do wypełniania swoich obowiązków zawodowych (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 121 Ordynacji podatkowej LEX OMEGA).

W orzecznictwie podnosi się, że zgodnie z art. 121 § 1 o.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Norma ta, choć ujęta ogólnie, nie może być traktowana jedynie jako postulat odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Jest to bowiem przepis, do którego przestrzegania organy zobowiązane są na równi z innymi przepisami zawierającymi wytyczne co do ich działań. Źródła tej zasady należy upatrywać w art. 2 Konstytucji RP, czyli w zasadzie demokratycznego państwa prawnego. Organy są w świetle tej zasady zobowiązane do takiego zachowania, które nie będzie powodowało ujemnych skutków dla strony postępowania, która działa w dobrej wierze, ma zaufanie do aktów danego organu i je wykonuje. Jednocześnie organy podatkowe nie mogą na podatnika przerzucać negatywnych konsekwencji własnych działań i zaniechań. Ponadto, wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika (tak NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. I FSK 262/11, CBOSA). Podstawą nałożenia na podatnika obowiązków nie może być niejasne prawo lub jego niewłaściwa interpretacja. Również wszelkie niejasności czy też wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika (tak NSA w wyroku z dnia 14 września 2017 r. I GSK 1272/15, CBOSA). Przepis art. 121 o.p. zawierający zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jest nie tylko postulatem ustawodawcy wobec tych organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeśli w toku postępowania nie naruszono innych jej przepisów (tak NSA w wyroku z dnia 27 sierpnia 2014 r. II FSK 2068/12, CBOSA). Podatnik nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji wadliwych działań i zaniedbań organów władzy. W demokratycznym państwie prawa nie do przyjęcia jest sytuacja, w której błędy ustawodawcy są źródłem korzyści ekonomicznych państwa (tak WSA w wyroku z dnia 21 października 2011 r. III SA 2643/10 CBOSA).

Sąd podziela poglądy wyrażone w wyżej powołanych orzeczeniach i uznaje je za własne.

Bezsporne w sprawie jest, że zawiadomienie o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia [...] r. skierowane do spółki, zostało jej doręczone listem poleconym w dniu [...] r. (k. 21 akt administracyjnych). W dokumencie tym organ pierwszej instancji, na podstawie art. 6m ust. 2a u.p.c.g. oraz § 2 uchwały nr XIX.180.2015 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 22 grudnia 2015 r. zawiadomił spółkę o zmianie z dniem 1 lutego 2016 r. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wskazał numer indywidualnego rachunku bankowego, na który należy uiszczać opłatę i przypominał w jakich terminach należy to uczynić. Poinformował, iż w przypadku nieuiszczenia opłaty w wysokości podanej w zawiadomieniu, zostanie wydana decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Skarżąca po otrzymaniu zawiadomienia uregulowała opłatę w wysokości podanej w zawiadomieniu tylko za okres następujący po dacie jego otrzymania, ponieważ w jej ocenie, obowiązek uiszczenia opłat w nowej wysokości zaistniał dopiero po otrzymaniu zawiadomienia i odnosi się jedynie do opłat, których termin opłatności w chwili otrzymania zawiadomienia jeszcze nie upłynął.

Zdaniem Kolegium obowiązek uiszczania opłaty w nowej stawce powstał z mocy prawa, tj. uchwały Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój nr XIX.180.2015 r. z dnia 22 grudnia 2015 r. obowiązującej od dnia 1 lutego 2016 r. i stanowiącej akt prawa powszechnie obowiązującego. Zawiadomienie zaś ma charakter jedynie informacyjny.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze; zgodnie z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest co do zasady na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy, wyjątkowo natomiast ustawa przewiduje określenie wysokości tej opłaty w drodze decyzji – może to mieć miejsce bądź w przypadku niezłożenia przez podmiot zobowiązany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym lub istnienia wątpliwości co do danych zawartych w tej deklaracji (art. 6o u.c.p.g.) albo w przypadku nieuiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty określonej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.c.p.g (art. 6 m ust. 2b u.c.p.g.).

W sprawie, decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. wydana została na podstawie art. 6m ust. 2b u.c.p.g. W tym miejscu dodać należy, że sprostowana została postanowieniem z dnia [...] r. w zakresie nazwy skarżącej, co w świetle art. 215 o.p., należy uznać za dopuszczalne. Postanowienie o sprostowaniu błędu w decyzji stało się jej integralną częścią i nie budzi wątpliwości, że adresatem decyzji organu pierwszej instancji jest skarżąca.

W myśl art. 6m ust. 1 u.p.c.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust.1a u.p.c.g.).

Wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o (art. 6m ust. 1d u.p.c.g.).

W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 u.p.c.g.).

Stosownie natomiast do treści art. 6m ust. 2a u.p.c.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu.

Z kolei art. 6m ust. 2b stanowi, że w przypadku gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję określającą wysokość tej opłaty, stosując wysokość opłaty podaną w zawiadomieniu.

Wyjaśnić należy, iż art. 6m ust. 2a i art. 6m ust. 2b obowiązują od 1 lutego 2015 r. (dodane zostały przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz.U.2015.87). Nowelizacja ta wprowadziła zasadę, że jeśli uchwalone zostaną nowe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, mieszkańcy nie mają obowiązku składania nowych deklaracji, natomiast wójt (burmistrz, prezydent miasta) zobowiązany jest zawiadomić pismem urzędowym właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadam. Obowiązek zawiadomienia o nowej wysokości opłaty nie dotyczy tylko właściciela nieruchomości, wobec którego została wydana decyzja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwagi na niezłożenie deklaracji albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. W takiej sytuacji właściciel nieruchomości zobowiązany jest do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6o ust. 1 i ust. 4 u.p.c.g.).

Choć w ustawie nie określono terminu, w którym przedmiotowe zawiadomienie należy wysłać właścicielom nieruchomości, to jednak oczywistym jest, że skoro taki obowiązek na gminy nałożono, to winien on zostać wykonany w czasie umożliwiającym właścicielom nieruchomości terminowe uiszczenie opłaty w zmienionej wysokości. W świetle wyżej przywołanych przepisów prawa uzasadniona jest teza, że organ powinien zawiadomić właściciela nieruchomości o nowej wysokości stawki niezwłocznie, co najmniej przed terminem płatności opłaty, a wydanie decyzji na podstawie art. 6m ust. 2b u.c.p.g. może dotyczyć tych miesięcy, w których właściciel nie uiścił opłaty za gospodarowanie odpadami w nowej, określonej w zawiadomieniu stawce, pod warunkiem, że zawiadomienie to zostało właścicielowi nieruchomości doręczone. Innymi słowy dopóki właściciel nieruchomości nie otrzyma zawiadomienia, nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty w wysokości określonej w tym dokumencie. Zaprezentowana przez organy interpretacja, dostosowana jak się wydaje do okoliczności faktycznych, że zawiadomienie to może zostać przesłane właścicielom nieruchomości w dowolnym czasie wypacza całkowicie sens wprowadzonej regulacji, w której przecież chodziło o to, by właściciel nieruchomości wiedział, w jakiej wysokości ma uiścić opłatę w związku ze zmianą jej stawek. Dokonując wykładni art. 6m ust. 2a i ust. 2b u.c.p.g. należy założyć racjonalność ustawodawcy i zgodnie z zasadą wykładni per non est, w procesie tym nie pomijać części przepisu. Wprawdzie stawki opłat za gospodarowanie odpadami określane są przez radę gminy w drodze uchwał, stanowiących akty prawa miejscowego, to jednak dopiero doręczenie zobowiązanemu zawiadomienia, które ma charakter indywidualny – skierowane jest do konkretnego właściciela nieruchomości, wskazuje dedykowany dla niego rachunek bankowy, na który należy uiszczać opłaty, a przede wszystkim określa wysokość miesięcznej opłaty oraz terminy jej zapłaty - tworzy po stronie zobowiązanego obowiązek zapłaty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W sprawie, zawiadomienie o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia [...] r. doręczone zostało skarżącej w dniu [...] r. Zatem zostało sporządzone i wysłane po upływie ponad 15 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały nr XIX.180.2015 r. Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tj. od dnia 1 lutego 2016 r. Taki sposób wykonywania przez organ nałożonych nań obowiązków nie może być uznany za prawidłowy. Przeciwnie, wskazuje na ich ignorowanie, co przekłada się na rażące naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 o.p. Należy bowiem kategorycznie odrzucić stanowisko organu odwoławczego, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.c.p.g., może zostać sporządzone i wysłane właścicielowi nieruchomości w dowolnym terminie.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną i ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji, zważając, iż w świetle zasady zaufania do organów podatkowych nie powinno się przerzucać na skarżącą skutków błędów lub przynajmniej zaniechania polegającego na doręczeniu jej zawiadomienia o zmianie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami po upływie ponad 15 miesięcy od daty podjęcia uchwały Rady Miasta określającej ich wysokość.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r. Nr 1369, dalej p.p.s.a), jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 2.102 zł, obejmującą: uiszczony wpis od skargi (300 zł), opłatę skarbową za złożenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w wysokości 1800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).