Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 90/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Anna Falkiewicz – Kluj (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Spółkę z o. o. w z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "spółka") jest informacja Ministra Administracji i Cyfryzacji zawarta w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. o pozostawieniu protestu skarżącej bez rozpatrzenia.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu [...] lutego 2014 r. skarżąca spółka wystąpiła do Regionalnej Instytucji Finansującej - Fundacji Małych i Średnich przedsiębiorstw (dalej: RIF lub Fundacja) z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu pod nazwą "[...] " w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka; Priorytet 8. Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B.

Pismem z [...] kwietnia 2014 r. RIF poinformowała wnioskodawcę, że projekt nie spełnia wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, to jest kryterium nr 4 - "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu", co uzasadnia odmowę dofinansowania jego realizacji.

Po rozpatrzeniu protestu, Minister Administracji i Cyfryzacji pismem z [...] czerwca 2014 r., nr [...] na podstawie art. 30b ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) oraz § 8 ust. 8 Procedury odwoławczej w ramach PO IG, stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 poinformował Spółkę, że zaskarżona przez nią ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo. Wskazał, że RIF zasadnie uznała niekwalifikowalność wydatków w kategorii WNP (wartości niematerialne i prawne), bowiem ich opis, szczególnie w kontekście nabywania licencji na oprogramowanie open source słusznie budził wątpliwości.

Za prawidłowe organ uznał stanowisko RIF odnośnie nie kwalifikowalności - w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 21 marca 213 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach POiG, 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 412, dalej: rozporządzenie MRR) - wydatków na oprogramowanie związane z rozbudowanym środowiskiem testowym (6 serwerów). Z punktu widzenia działania 8.2 POiG kwalifikowane są tylko wydatki niezbędne do osiągnięcia jego celów. Ponieważ celem projektu z punktu widzenia instytucji publicznych jest uruchomienie w pełni funkcjonalnego systemu B2B w postaci opisanej w dokumentacji aplikacyjnej, to nie jest uzasadnione finansowanie jego dalszego rozwoju. Organ potwierdził wpływ środowiska testowego na dalszy rozwój systemu, tworzenie jego nowych funkcjonalności czy rozwijania kolejnych wersji, podkreślając przy tym, że taki rozwój nie stanowi podstawowego celu projektu, który finalnie ma być sfinansowany. Dalszy rozwój systemu, niewątpliwie potrzebny w przyszłości, powinien następować ze środków własnych wnioskodawcy, w tym przychodów generowanych przez wdrożony system. Nieprzekonujące - w ocenie organu - jest stanowisko zaprezentowane w proteście, że odbiór modułów systemu musi następować w okresie realizacji projektu w środowisku testowym, bowiem do momentu ostatecznego uruchomienia systemu w wersji produkcyjnej, środowisko produkcyjne, składające się aż z 6 serwerów, również może służyć temu celowi.

Wobec powyższego organ stwierdził, że nie było możliwe skorzystanie z możliwości wyłączenia wydatków niekwalifikowanych w projekcie, skoro przekraczają one dopuszczalny próg 10% wartości wydatków kwalifikowalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej również "WSA") wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/14 uwzględnił skargę spółki stwierdzając, że ocena projektu dokonana przez Ministra Administracji i Cyfryzacji została przeprowadzona z naruszeniem prawa i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wskazał, że istotą sporu jest uznanie przez Ministra za niekwalifikowane wydatków opisanych w rozstrzygnięciu w kategoriach: wartości niematerialne i prawne, środki trwałe oraz instalacja sprzętu serwerowego i oprogramowania, co przesądziło o odmowie przyznania dofinansowania.

Stwierdził, że z uwagi na specyficzny charakter branży ubezpieczeniowej powinna ona cechować się wysokim poziomem niezawodności, a to z kolei wymusza rezygnację z serwerów wirtualnych i konieczność organizacji środowisk pracujących, jako zespół serwerów wykonujących każdy swoje zadanie. Zasadne jest więc to, że skarżąca Spółka przewidziała dwa węzły po trzy serwery: aplikacyjny, bazodanowy oraz www, bowiem w wypadku wystąpienia awarii jednego z węzłów, następuje automatyczne przejęcie jego funkcji przez inne węzły. WSA podzielił także pogląd o konieczności zakupu przez stronę środowiska testowego wskazując, że we wniosku są przewidziane trzy etapy realizacji (przy planowanym terminie rozpoczęcia realizacji projektu na [...] lipiec 2014 r. i zakończenia - [...] listopad 2015 r.), to uzasadnione jest zaplanowanie zakupu środowiska testowego w I etapie, gdyż prace związane z wdrażaniem oprogramowania nie mogą być realizowane od razu w środowisku produkcyjnym. Środowisko testowe powinno być zapewnione przez cały czas realizacji projektu, z powodu wystąpienia ewentualnej konieczności poprawiania błędów, a także po to, aby nowi partnerzy, dopiero integrujący własny system z systemem skarżącej, mogli testować integrację w środowisku testowym, a nie produkcyjnym. Zdaniem Sądu, takie podejście jest standardowe w przypadku projektów o podobnej skali, dlatego uzasadnione jest przewidzenie 12 serwerów, z których można zbudować dwa węzły. W konsekwencji celowe jest nabycie środowiska produkcyjnego na ostatnim etapie projektu, bowiem służy ono świadczeniu usług o takim charakterze, gdy są zainstalowane wszystkie komponenty projektowanego systemu informatycznego.

Sąd stwierdził, że przewidziane oprogramowanie nie posiada odmian darmowych i nie jest tożsame z darmowym dostępem. Przedmiotem zakupu jest tu licencja i nie istnieje, zgodnie z wiedzą Sądu, możliwość zakupu wsparcia tego oprogramowania bez zakupu licencji. Wskazał, że na s. 21-24 Biznes Planu zawarto wystarczające uzasadnienie, co do ilości licencji, które zamierza nabyć Spółka.

Reasumując Sąd stwierdził, że uznanie choćby jednego z dwóch opisanych wydatków (na zakup licencji i na oprogramowanie związane ze środowiskiem testowym) powoduje, iż wniosek spełnia wszystkie obligatoryjne kryteria oceny merytorycznej w świetle § 7 pkt 2.10. Regulaminu Komisji Konkursowej, zgodnie z którym wnioskodawcy przysługuje prawo do uznania za niekwalifikowalne wydatków w wysokości do 10% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem.

Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy w razie nieuwzględnienia zarzutów procesowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2574/14 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu stwierdził m. in., że należy podzielić twierdzenia Sądu pierwszej instancji, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, bowiem braki w zakresie ustaleń faktycznych i ich oceny nie pozwalają na właściwą sądową ocenę legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego. NSA podniósł, że sąd pierwszej instancji nie przesądził treści końcowego rozstrzygnięcia, ale zaakcentował potrzebę niezbędnych ustaleń i rozważań, w szczególności w zakresie związanych z projektem wydatków.

W wyniku rozstrzygnięcia NSA, sprawa ponownie wróciła do organu. Minister Administracji i Cyfryzacji w piśmie z dnia 24 grudnia 2014 r. poinformował skarżącą spółkę o pozostawieniu protestu bez rozpoznania. Organ zwrócił uwagę na zmianę stanu faktycznego i prawnego po wydaniu wyroku WSA z dnia 28 sierpnia 2014 ., który uprawomocnił się w związku z wyrokiem NSA z dnia 27 listopada 2014 r. Otóż, z dniem 29 września nastąpiło wyczerpanie alokacji na działanie 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" w ramach programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Na dzień 29 września 2014 r. stan zakontraktowania środków wyniósł 123.76 % alokacji na ww. działanie (co wynika z załączonej do pisma tabeli finansowej przedstawiającej aktualny stan zakontraktowania środków). Organ stwierdził, że skutkuje to brakiem możliwości zastosowania się do wyroku WSA, w części wskazującej na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy bowiem, zgodnie z art. 30i pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, organ zobowiązany jest pozostawić protest bez rozpatrzenia.

Ponadto organ stwierdził, że skoro prawidłowość procesu oceny w sprawie była już przedmiotem analizy i rozstrzygnięć w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to tym samym, w ocenie organu, wniesienie skargi na niniejszą informacje może skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.".

Spółka, nie zgadzając się z informacją zawartą w piśmie z dnia 24 grudnia 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając zaskarżonej informacji naruszenie art. 30i u.z.p.p.r. Poprzez:

- błędne przyjęcie, ze wyczerpanie alokacji w ramach działania 8.2 jest wystarczające do pozostawienia protestu bez rozpoznania, podczas gdy przepis ten wyraźnie wskazuje, ze instytucja realizująca program ma taką możliwość jedynie w przypadku wyczerpania alokacji na realizację działania lub priorytetu rozumianą jako "całkowite wyczerpanie alokacji na realizację wszystkich priorytetów danego programu operacyjnego objętego postępowaniem konkursowym lub, gdy następuje całkowite wyczerpanie alokacji na realizację wszystkich działań w ramach danych osi priorytetowych programu operacyjnego objętego postępowaniem konkursowym i nie jest dopuszczalne (możliwe) przeniesienie środków finansowych na realizację tych działań w ramach tego samego priorytetu, którego składnikiem są te działania",

- nieudowodnienie, że alokacja w ramach działania 8.2 POIG, jak również całego priorytetu VIII POIG została wyczerpana.

W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że informacja organu z dnia [...] grudnia 2014 r. narusza prawo z uwagi na fakt, że nie została wyczerpana alokacja na realizację poszczególnych zadań w ramach priorytetu VII i całego priorytetu VIII w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ nie udowodnił wyczerpania alokacji w ramach działania 8.2 POIG, w szczególności nie przedstawił wiarygodnych, podpisanych przez uprawnione osoby dokumentów potwierdzających ten fakt. Takim dokumentem, w ocenie skarżącej nie jest tabela dołączona do zaskarżonej informacji.

Skarżąca zakwestionowała także stanowisko organu, że w niniejszej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, bowiem nie występuje tożsamości przedmiotowa niniejszej sprawy ze sprawą będącą przedmiotem poprzedniej oceny sądu.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarga opiera się na błędnej interpretacji art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Organ ocenił jako błędne stanowisko skarżącej, że badanie wyczerpania alokacji odnosi się do danego priorytetu i stwierdzenie wyczerpania alokacji jest możliwe dopiero w razie stwierdzenia wyczerpania alokacji we wszystkich działaniach danego priorytetu. Według organu skarżąca sprowadza w sposób całkowicie nieuprawniony, wykładnię zawartego w ww. przepisie sformułowania "alokacja na priorytet lub działanie" do koniunkcji. Organ podkreślił, spójnik "lub" oznacza alternatywę zwykłą. Zdaniem organu, skoro w przepisie użyto spójnika "lub" to pozostawienie protestu bez rozpatrzenia jest uprawnione w przypadku gdy choćby jeden z członów alternatywy zwykłej jest prawdziwy. Tym samym wyczerpanie alokacji na dane działanie uprawnia właściwą instytucję do pozostawienia protestu bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in, przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a.

W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo- administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do twierdzenia zawartego w zaskarżonej informacji z dnia [...] grudnia 2014 r., że w przypadku wniesienia skargi na tę informację, powinna ona być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a (res iuducata). Zdaniem organu sprawa ta została już rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r, sygn. akt V SA/Wa 1708/14, który stał się prawomocny w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej przez NSA w dniu 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2574/14.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że rzeczywiście, przedmiotem kontroli sądowej jest ocena projektu, co wynika z postanowień art. 30c ust. 1 – 3 u.z.p.p.r. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. Nie jest natomiast wyłącznym przedmiotem kontroli sądu administracyjnego informacja, o której mowa w art. 30b ust. 9 u.z.p.p.r., czyli informacja o wyniku rozpatrzenia protestu. Z art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. wynika, że sąd uwzględnia skargę, stwierdzając - co należy szczególnie podkreślić - iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ustawodawca expressis verbis wskazał zatem, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest ocena projektu. Kryterium tej oceny jest natomiast zgodność z prawem.

Dodać należy, że intencją wprowadzenia przepisu art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. jest bezprzedmiotowość ponownej oceny projektu w postępowaniu protestowym ze względu na niemożliwość jego realizacji. Pozbawienie sądowej kontroli oceny projektu oznaczałoby, że ewentualne naruszenia prawa popełnione przy jego ocenie przez organ pierwszej instancji pozostałyby poza zakresem jakiejkolwiek kontroli, co godziłoby w ustrojowe kompetencje sądu administracyjnego i niweczyło sens ustanowienia regulacji przewidzianej w art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2667/14).

Jednakże w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał już oceny projektu. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/14 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. NSA oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. W następstwie tego wyroku organ w dniu 24 grudnia 2014 r, pozostawił protest bez rozpoznania, stwierdzając, że nastąpiło wyczerpanie alokacji na działanie 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B".

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, mimo, że ocena projektu została już prawomocnie dokonana przez sąd administracyjny, to zastosowanie przepisu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w sposób całkowicie nieuprawniony pozbawiłoby skarżącą prawa do sądu.

Sąd w niniejszym postępowaniu zobowiązany jest bowiem ocenić, czy organ prawidłowo pozostawił protest bez rozpatrzenia na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, w o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 ustawy, zostanie wyczerpana właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c ustawy. Z powyższego wynika, że okoliczność wyczerpania alokacji w toku procedury odwoławczej uniemożliwia rozpatrzenie protestu.

Zatem dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma wystąpienie przesłanki w postaci wyczerpania alokacji.

Badając tę przesłankę należy wskazać, że do informacji z dnia [...] grudnia 2014 r. o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia dołączona została tabela przedstawiająca aktualny stan zakontraktowania środków. Jak wynika z tego dokumentu alokacja na realizację działania 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B" w ramach programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, została wyczerpana. Dostępna alokacja na dzień [...] września 2014 r. wynosiła 1 304 389 834,54 zł, zaś wartość dotychczas zakontraktowanych projektów wynosiła 1 614 272 073,03 zł, co oznacza, że stan zakontraktowania środków wyniósł 123.76 % alokacji na ww. działanie.

Powyższe dowodzi, że w dacie wydania zaskarżonej informacji ([...] grudnia 2014 r.), wystąpiła przesłanka warunkująca pozostawienie protestu skarżącej bez rozpoznania.

Tym samym Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że wyczerpanie alokacji powinno być badane w odniesieniu do wszystkich priorytetów programu operacyjnego. Zdaniem skarżącej użycie spójnika "lub" w treści przepisu nie należy interpretować jako określenia dwóch rozłącznych sytuacji, lecz jako wskazanie przez ustawodawcę innego niż koniunkcyjnego powiązania wyczerpania alokacji na działanie oraz oś priorytetową. Z zaskarżonej informacji, jak podnosi skarżąca, nie wynika, czy nastąpiło całkowite wyczerpanie alokacji na realizację wszystkich priorytetów POIG lub całkowite wyczerpanie alokacji na realizację wszystkich działań w ramach VIII osi priorytetowej POIG i nie jest możliwe przeniesienie środków finansowych na realizację projektu w ramach tego samego priorytetu pomiędzy instytucjami realizującymi program w ramach POIG.

Sąd podziela ocenę organu wyrażoną w odpowiedzi na skargę, o błędnej interpretacji przez skarżącą art. 30i pkt 1 u.zp.p.r. Skoro użyto spójnika "lub" w omawianym przepisie, to pozostawienie protestu bez rozpatrzenia jest uprawnione w przypadku gdy choćby jeden z członów alternatywy zwykłej jest prawdziwy. Bowiem istotą alternatywy zwykłej w logice matematycznej jest to, że jest prawdziwa gdy oba jej elementy są prawdziwe, jak i wtedy gdy choćby i jeden z jej elementów jest prawdziwy.

Na taki kierunek wykładni wskazuje również powołany w skardze art. 30a ust. 1 pkt 2 u.z.p.p.r., który mówi o "dostępnej alokacji w ramach poszczególnych działań i priorytetów". Zatem wyczerpanie alokacji powinno być odnoszone do każdego ("poszczególnego") działania (jeżeli takie wyodrębniono) albo każdego ("poszczególnego") priorytetu (jeżeli nie wyodrębniono w nim działań).

Zatem, w ocenie Sądu, zarzut niezbadania przez organ czy rzeczywiście nastąpiło wyczerpanie alokacji, jest nieuzasadniony. Tabela dołączona do zaskarżonej informacji przedstawiała stan zakontraktowania w działaniu 8.2 POIG i brak było podstaw badania i przedstawienia danych dotyczących stanu alokacji w innych działaniach priorytetu VIII POIG.

Ponadto Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej, że organ nie udowodnił wyczerpania alokacji w ramach działania 8.2 POIG, w szczególności nie przedstawił wiarygodnych, podpisanych przez uprawnione osoby dokumentów potwierdzających ten fakt.

Odnosząc się to tej kwestii, należy stwierdzić, że przepisy u.z.p.p.r. nie precyzują zasad określania i dokumentowania stanu wyczerpania alokacji. Należy podkreślić, że tabela przedstawiająca stan zakontraktowania środków stanowiła załącznik do informacji z dnia 24 grudnia 2014 r., i jak wynika z odpowiedzi na skargę została wygenerowana z arkusza kalkulacyjnego wyliczającego dostępną w POIG aplikację, sporządzonego przez Ministerstwo Finansów.

W tej sytuacji, w ocenie Sadu brak jest podstaw do kwestionowania faktu wyczerpania alokacji na działanie 8.2, co zresztą przyznała sama skarżąca na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.