Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 131/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018r. sprawy ze skargi E. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego zleconego decyzją organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

w I. decyzją z dnia [...] września 2017r. określił Skarżącej wysokość kwoty zwrotu podatku od towarów i usług oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za miesiące od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej wniósł o jej uchylenie

w całości, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U z 2017r., poz. 1221 ze zm.), dalej ustawa o VAT, w zw. z art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L z 2006 r. Nr 347/1), dalej Dyrektywa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów prawa procesowego, tj.: art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U.

z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej O.p., które doprowadziły do błędnych ustaleń faktycznych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że jak wynika z akt sprawy w okresie, którego dotyczy postępowanie, Skarżąca prowadziła działalność pod firmą E. w zakresie obrotu złomem stalowym oraz dokonała sprzedaży pojazdów zwolnionych od opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W toku postępowania ustalono następujące nieprawidłowości w zakresie podatku należnego:

- dokonaną w dniu [...] października 2012 r. dostawę złomu na rzecz T. Sp. z o.o. o wartości [...] zł, udokumentowaną fakturą VAT z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] i ujętą w rejestrze dostaw za miesiąc październik 2012 r., Skarżąca wykazała w deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 2012 r., podczas gdy zgodnie z art. 19 ust. 1 i 4 ustawy o VAT faktura ta winna być rozliczona w miesiącu listopadzie 2012 r.,

- w dniu [...] lipca 2012 r. Skarżąca dokonała na rzecz Z. K. i S. K., zwolnionej od opodatkowania sprzedaży samochodu osobowego marki B. , rok produkcji 2002, numer rejestracyjny [...], o wartości [...] zł, potwierdzając transakcję fakturą VAT Nr [...] i rozliczając tę transakcję

w miesiącu lipcu 2012 r. W związku z okolicznością, że nie minął okres co najmniej pół roku od nabycia przez Skarżącą prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel, zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o VAT, sprzedaż przedmiotowego samochodu winna zostać opodatkowana stawką podatku

w wysokości 23%. Ustalono wobec tego, że Skarżąca zaniżyła wartość podatku należnego o kwotę [...]zł.

Natomiast w zakresie podatku naliczonego stwierdzono, że część "dostawców" Skarżącej nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem. Zakwestionowano rzetelność transakcji zakupu złomu, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmy.: M. M. M. , R. G. PHU G. oraz S. Sp. z o.o.

W ocenie organu odwoławczego, jednoznacznie ustalono, że wszystkie zakwestionowane faktury zostały wystawione w oderwaniu od jakiejkolwiek dostawy towarów, a Skarżąca miała pełną świadomość, że dokonuje nadużyć podatkowych. Świadczą o tym następujące ustalenia: brak dokładnej wiedzy o zakwestionowanych transakcjach, brak wiedzy o zapleczu lokalowym, technicznym i możliwościach technicznych oraz osobowych dostawców, brak weryfikacji jakości zakupionego złomu, a także brak zainteresowania tą kwestią, przyjmowanie płatności jedynie w formie gotówkowej, nawiązanie kontaktów handlowych przy okazji, np. na skupie, brak weryfikacji kontrahentów poza ogólnie dostępnymi informacjami na stronach internetowych, brak, u wnioskowanych przez Skarżącą świadków, wiedzy w zakresie kwestionowanych dostawców, brak weryfikacji, czy kontrahent posiadał wymagane zezwolenia na przewóz odpadów, brak weryfikacji źródła pochodzenia towaru.

Zdaniem organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (m.in. ostateczne decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wydane wobec ww. podmiotów) potwierdził, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ Skarżąca nie mogła nabyć złomu od wskazanych wyżej podmiotów. W związku z tym organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w okresie objętym postępowaniem Skarżąca nie nabyła prawa do obniżenia kwot podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie [...]zł z tytułu zakupów od ww. podmiotów.

W skardze do tut. Sądu Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 121 § 1 O.p., poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika,

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez kierowanie się wyłącznie dowolną oceną dowodów, nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny

z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy i z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a ponadto niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie,

- art. 187 § 1 w zw. z art. 188 i art. 191 O.p., poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań wskazanych przez stronę świadków,

- art. 145 § 2 O.p. poprzez doręczenie decyzji organu II instancji do rąk strony, podczas gdy decyzja winna zostać doręczona do rąk profesjonalnego pełnomocnika działającego w sprawie.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła prawidłowości rozliczenia przez stronę podatku od towarów i usług w okresie od [...].01.2012r. do [...].12.2012r. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowym okresie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem stalowym oraz dokonała sprzedaży pojazdów zwolnionych od opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Wskazać należy, że w związku z ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o miarach (Dz.U. z 2011 r. Nr 64, poz. 332) nastąpiła zmiana w sposobie rozliczania podatku od towarów i usług z tytułu obrotu złomem, co znalazło odzwierciedlenie w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Na skutek zmiany rozliczenie zostało oparte na mechanizmie odwróconego obciążenia, tzw. reverse charge, gdzie VAT należny i naliczony rozliczany jest nie przez dostawcę, a przez podmiot nabywający ten towar. W związku z wyżej wspomnianą zmianą rozliczenia obrotu złomem, od dnia 1 kwietnia 2011 r. do rozliczenia podatku należnego jest zobowiązany jego nabywca, a nie dostawca. Podatek należny stał się jednocześnie podatkiem naliczonym, a prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy w podatku należnym.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 7 i ust. 7 ustawy o VAT podatnikami, którzy są obowiązani rozliczyć podatek od towarów i usług z tytułu dostawy złomu są podatnicy nabywający złom, jeżeli dokonującym jego dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, niekorzystający ze zwolnienia podmiotowego, a dostawa nie jest objęta zwolnieniem przedmiotowym dla towarów używanych, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. W związku z powyższym podatnik, który sprzedaje złom, nie opodatkowuje dostawy. Natomiast nabywca w odniesieniu do tej transakcji staje się podatnikiem VAT zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego.

Odnośnie ustaleń organów podatkowych dotyczących nieprawidłowości po stronie podatku należnego, w ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżąca nieprawidłowo ustaliła moment powstania obowiązku podatkowego dla dostawy złomu o wartości [...] zł na rzecz "T. I." Sp. z o.o.

w I. dokonanej w dniu [...].10.2012r. Sprzedaż ta została udokumentowana fakturą VAT o Nr [...] wystawioną dnia [...].11.2012r. i ujęta w pozycji [...] rejestru dostaw za miesiąc 10.2012r. Tym samym wartość dostawy złomu z w/w faktury została wykazana w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 19 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11.03.2004r.

o podatku od towarów i usług "Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi, a jeżeli wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wykonania usługi." Poprzez ujęcie w/w faktury w ewidencji dostaw za 10.2012r. naruszono także przepis art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym "podatnicy,

z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1

i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej,

a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. "

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że skarżąca zawyżając wartość dostawy dokonanej w miesiącu 10.2012r. o kwotę [...]zł, jednocześnie o tą samą wartość zaniżyła wartość dostawy, dla jakiej obowiązek podatkowy powstał w miesiącu 11.2012r. Jednakże z uwagi na fakt, iż dostawa ta dotyczyła towaru - złomu opodatkowanego wg zasady reverse charge, powyższe działanie strony skarżącej

nie spowodowało uszczuplenia należności publiczno prawnych związanych

z opodatkowaniem podatkiem VAT.

Odnośnie kolejnej nieprawidłowości po stronie podatku należnego zauważyć należy, że organy prawidłowo oceniły, iż skarżąca zaniżyła wartość podatku należnego o kwotę [...]zł w związku ze sprzedażą zwolnioną od opodatkowania dotyczącą pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej potwierdzonej fakturą VAT Nr [...] wystawioną na rzecz Z. K. i S. K.. Sprzedaż dotyczyła samochodu osobowego marki [...] Ci, rok produkcji 2002, nr rejestracyjny [...] o wartości [...] zł. Znalazło to odzwierciedlenie w zapisach deklaracji VAT w miesiącu 07.2012r., w której wykazano wartość sprzedaży zwolnionej w kwocie [...]zł. Jak ustalono w trakcie postępowania przedmiot sprzedaży, tj. w/w samochód zakupiony został dnia [...].02.2012r. na umowę kupna-sprzedaży od P. B. za kwotę [...]zł. Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe, organy zasadnie uznały, że nie minął okres co najmniej pół roku od nabycia prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel, zatem w przypadku tej dostawy nie znajduje zastosowania przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Sprzedaż przedmiotowego samochodu winna zatem zostać opodatkowana stawką podatku

w wysokości 23 %.

Odnosząc się natomiast do ustaleń dotyczących podatku naliczonego w ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie zakwestionowały rzetelność transakcji zakupu złomu, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmy: M. M. [...], R. G. PHU [...] oraz [...] Sp. z o.o.

Pierwszy z kontrahentów skarżącej - firma M. M. [...] - wystawiła na rzecz skarżącej 50 faktur VAT, dokumentujących rzekomą sprzedaż złomu stalowego i kolorowego, na łączną kwotę netto [...] zł. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności z załączonej do akt sprawy ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], wydanej dla M. M., określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września 2012 r. oraz wysokość zobowiązań podatkowych w trybie art. 108 ustawy o VAT, związanych z wystawieniem określonych faktur VAT), M. M. zarejestrował działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej odpadów i złomu. Ustalono jednak, że nie dysponował żadnym placem, lub magazynem, gdzie mógłby dokonywać skupu złomu, palet, złota i srebra lub towar taki składować i przechowywać. Stwierdzono, że w miejscach wskazanych jako miejsca prowadzenia działalności firmy [...] (tj. w B. i R. ), M. M. nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie wyposażył placu w żadne urządzenia, na wskazanym terenie nie pojawili się kontrahenci, ani też żadne auto (k. 677-696, t. V akt adm.). M. M. nie ubiegał się i nie posiadał żadnych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie handlu złomem, nie zatrudniał pracowników, nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami. Zeznając przez Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w B. przyznał się, że wystawiał tzw. "puste" faktury VAT. M. M. pozostawał w kręgu zainteresowania organów ścigania i Prokuratury Okręgowej w B. w związku z podejrzeniem wystawiania nierzetelnych faktur VAT już w 2011r., a następnie 2012r. Przed prokuratorem przyznał się do popełnienia w/w czynów. Jak zeznał "wiedział, że jego działalność będzie polegała tylko na wystawianiu "pustych faktur VAT". Działalność założył w celu wystawiania fikcyjnych faktur VAT.

Odnośnie drugiego kontrahenta skarżącej ustalono, że firma R. G. PHU [...] wystawiła na rzecz skarżącej 2 faktury VAT stwierdzające dostawy złomu o wartości [...] zł.

Z włączonej do akt przedmiotowej sprawy ostatecznej decyzji Dyrektora

Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], wydanej dla R. G. za okresy rozliczeniowe od miesiąca stycznia do września 2012 r. oraz pozostałych dowodów dotyczących tego podmiotu wynika, że R. G. w okresie od stycznia do września 2012 r. wystawił [...] faktur VAT niedokumentujących faktycznego przebiegu operacji gospodarczych (k. 671-735, t. IV akt adm.). Przesłuchany w dniu [...] maja 2013 r. R. G. zeznał, że faktycznie działalność gospodarczą prowadził przy ul. [...] w I., natomiast lokal przy ul. 2. w S. K. najmował do momentu zamknięcia działalności gospodarczej, tj. do września 2012 r., ponosząc koszty w wysokości [...] zł miesięcznie z tytułu czynszu i podatku. Organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że zachowanie to nie miało żadnego ekonomicznego uzasadnienia. Wskazać także należy, że działalność w zakresie handlu złomem była przez R. G. rzekomo prowadzona w wymienionym lokalu

w I., przy czym jest to lokal mieszkalny R. G..

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika ponadto, że R. G. nabywał towary i usługi jedynie od podmiotów nierzetelnych, które nie dokonywały czynności opodatkowanych w tym zakresie, a wystawione przez nich faktury nie dokumentowały faktycznego przebiegu operacji gospodarczych. Wynikało to z ustaleń, że R. G. nie posiadał żadnej wiedzy odnośnie okoliczności współpracy z dostawcami towaru, nie posiadał wiedzy na temat kupowanego towaru,

a płatności dokonywano wyłącznie gotówką. Z przedłożonych przez R. G. faktur ani innych dokumentów nie wynikały numery rejestracyjne pojazdów, którymi dokonywano dostaw towarów na jego rzecz. Ponadto, R. G. nie przedłożył kart przekazania odpadu, które był obowiązany posiadać zgodnie z art. 36 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243). Również żaden z dostawców R. G. nie posiadał zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów. Wobec powyższych ustaleń zasadnie stwierdzono, że R. G. nie mógł dokonać zakupu złomu. Z powyższego natomiast wynika, że R. G. faktycznie nie dokonywał żadnych dostaw towarów, wystawiając tzw. "puste" faktury VAT. Zauważyć również należy, że jak wynika z postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w T. z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...], o przedstawieniu zarzutów, R. G. zarzucono, iż w nieustalonym okresie, ale co najmniej od marca 2012 r. do czerwca 2012 r., działając w wykonaniu tego samego zamiaru wystawił nierzetelne dokumenty, tj. faktury VAT dotyczące sprzedaży katod miedzianych, katod niklowych

i innego towaru. Ponadto wskazać należy, że R. G. nie posiadał zaplecza technicznego, pracowników, biura, samochodów ani właściwych zezwoleń.

Z całokształtu powyższych okoliczności wynika, że rola tego kontrahenta sprowadzała się do pozorowania działalności gospodarczej i wystawiania tzw. "pustych" faktur.

Odnosząc się natomiast do wykazanych transakcji z firmą [...] Sp. z o.o., udokumentowanych [...] wystawionymi na rzecz skarżącej fakturami VAT, wskazać należy, że jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. M. z dnia [...] stycznia 2014 r., z uwagi na brak kontaktu z podatnikiem, nie przeprowadzono czynności sprawdzających w [...] Sp. z o.o. R. O., od dnia [...] stycznia 2013 r. prezes zarządu [...], mimo skutecznego doręczenia pism z dnia [...] czerwca 2015 r. i [...] sierpnia 2015 r., nie przedłożył ewidencji zakupów i sprzedaży VAT oraz innych dokumentów firmy. Z ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...], wydanej za III i IV kwartał 2012 r. oraz określającej w trybie art. 108 ustawy o VAT zobowiązanie za miesiące od lipca do grudnia 2012 r., wynika, że w okresie objętym decyzją [...] jedynie pozorowała prowadzenie działalności gospodarczej, w związku z czym nie wykonywała czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego, a także wystawiła co najmniej [...] nierzetelne faktury dokumentujące czynności, które nie zostały dokonane, z wykazanym podatkiem o łącznej wartości [...] zł. (k. 903-923, t. V akt adm.). Ustalono, że pod adresem zgłoszonym jako siedziba firmy [...] tj. ul. ul. [...], [...] W. znajdowało się jedynie wirtualne biuro. Udziałowcami w/w Spółki miał być pierwotnie T. M., następnie R. O., który w 2014r. zbył wszystkie udziały w Spółce obywatelce [...] – A. K.. Z przedstawicielami Spółki nie udało się nawiązać żadnego kontaktu. [...] udziałowców Spółki udało się przesłuchać w trakcie innych postępowań kontrolnych prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., bądź też w Zakładzie Karnym. Prezesi Spółki nie potrafili wskazać szczegółów prowadzenia działalności. T. M. złożył zeznania bardzo ogólne, natomiast R. O. wskazywał, że wszystkie informacje w tym zakresie posiada T. M.. Spółka nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała stosownych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie handlu złomem, nie składała wymaganych prawem sprawozdań. Wobec powyższego uznano, że działalność "[...]" sp. z o.o. ograniczała się jedynie do pozorowania działalności gospodarczej i wystawiania tzw. "pustych faktur".

Zdaniem Sądu, z powyższych ustaleń wynika, że faktury VAT wystawione na rzecz skarżącej przez ww. firmy, nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że działalność tych podmiotów ograniczała się wyłącznie do pozorowania działalności gospodarczej i wystawiania tzw. "pustych faktur". Sąd podziela również stanowisko organów podatkowych w zakresie świadomości skarżącej, co do tego, że kwestionowane transakcje mogły stanowić nadużycie podatkowe. Na powyższe wskazuje m.in.: brak dokładnej wiedzy o przeprowadzonych transakcjach z kontrahentami, których działalność organ kwestionuje, brak wiedzy o zapleczu lokalowym, technicznym i możliwościach technicznych oraz osobowych w/w podmiotów, brak weryfikacji jakości zakupionego towaru od kwestionowanych podmiotów, przyjęcie jako formy płatności jedynie formy gotówkowej, nawiązanie kontaktów handlowych gdzieś przy okazji, na skupie, a co za tym idzie brak weryfikacji kontrahentów poza ogólnie dostępnymi informacjami na stronach internetowych, brak wiedzy w zakresie kwestionowanych dostawców towarów, nie posiadali jej także wskazani przez stronę świadkowie, brak weryfikacji, czy kontrahent posiada zezwolenia wymagane prawem dla przewozu odpadów, brak weryfikacji źródła pochodzenia towaru.

Ponadto zauważyć należy, że zeznania świadków, przesłuchanych na wniosek skarżącej zawarty w odwołaniu z dnia [...] września 2016 r., tj. A. G., F. G. i M. A., nie potwierdziły dostaw złomu na rzecz skarżącej, dokonywanych przez firmy M. M., R. G. i [...]. Wymienieni świadkowie zeznawali bowiem wyłącznie o swojej współpracy z kontrahentami skarżącej, natomiast wiedza świadków na temat jej współpracy z tymi kontrahentami była znikoma.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w oparciu o zebrany materiał dowodowy ocenił go w granicach przysługujących mu uprawnień określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ odwoławczy wziął pod uwagę cały obszerny, zebrany w sprawie materiał dowodowy i wszechstronnie go rozpatrzył, realizując obowiązek z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Dokonana przez organy obu instancji ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie nosi cech dowolności.

Zauważyć należy, że materiały dowodowe zgromadzone w sprawie obejmowały m.in.:

- informacje uzyskane od organów podatkowych, Starostów Powiatowych, Urzędów Marszałkowskich, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

szeroki materiał dowodowy zgromadzony przez Dyrektora Urzędu Skarbowego w B. (m.in. decyzje wymiarowe wydane wobec kontrahentów skarżącej),

zeznania złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań przez rzekomych dostawców skarżącej,

informacje z organów ścigania o prowadzeniu przez te organy śledztw wobec kontrahentów skarżącej, tj. M. M. i R. G.,

Organy podatkowe przedstawiły i omówiły m.in. zeznania syna skarżącej P. C. (k. 271-273 t.I, k. 1105-1107 t. V, k. 38-40 t. VI); kontrahentów skarżącej, tj.: M. M. (k. 780-789 t. IV, k. 1108-1116 t. V), R. G. (k. 727-730 t. IV) i prezesów zarządu [...] w różnych okresach, tj. T. M. (k. 1014-1019 t. V) i R. O. (k. 1001-1004 t. V), a także M. A., który pomagał P. C. przy rozładunku towaru (k- 44-45 t. VI). Działając w zgodzie z zasadą zaufania do organów podatkowych, wzywano skarżącą na przesłuchanie w dniu [...] października 2015 r. i [...] kwietnia 2017 r., jednakże się stawiła się ona na przesłuchanie, (k. 827-829 t. IV, k. 7-9 t. VI). Zdaniem Sądu, oznacza to, że de facto, skarżąca nie była zainteresowana składaniem zeznań ani ujawnieniem rzeczywistego przebiegu spornych transakcji organowi podatkowemu.

Odnosząc się do zarzutu bezzasadnej odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań wskazanych przez skarżącą świadków wskazać należy, że wydając w dniu [...] grudnia 2017 r. postanowienie, którym odmówiono przeprowadzenia określonych dowodów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, wskazał w odniesieniu do każdego z wniosków dowodowych, że dana okoliczność nie ma znaczenia dla sprawy albo że określona okoliczność została już uprzednio dowiedziona w sposób wystarczający, przy czym zajście tych przesłanek wyczerpująco uzasadniono (k. 156-149 t. VI).

W ocenie Sądu organy dochowały wymogów wynikających z przepisów proceduralnych, w szczególności z tych przepisów, których naruszenie skarżąca zarzucała w skardze.

Ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę

w zgromadzonym materiale dowodowym, oraz - wbrew argumentacji skarżącej - zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania,

o których mowa w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego - tzw. zasadę prawdy obiektywnej. Jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, m. in., art. 187 § 1 tej ustawy nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić tylko w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 Ordynacji podatkowej).

Przyjęta w art. 191 Ordynacji podatkowej, zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ustalona przez organy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakazuje organowi podatkowemu dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Organ odwoławczy natomiast wskazał obszernie i wyczerpująco, na podstawie których dowodów i dlaczego ustalił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zakupem towaru handlowego, tj. złomu opodatkowanego zgodnie z zasadą "reverse charge", gdzie VAT należny i naliczony rozliczony jest nie przez dostawcę, a przez podmiot nabywający złom zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku VAT. Podmioty, które wystawiły na rzecz skarżącej faktury dokumentujące dostawy złomu ocenione zostały jako nierzetelne, a co za tym idzie u skarżącej nie powstał obowiązek podatkowy przy nabyciu złomu. W tym też przypadku rozstrzygając niniejszą sprawę w postępowaniu podatkowym prowadzonym w zakresie podatku VAT nie pojawia się jakiekolwiek uszczuplenie należności po stronie podatnika, a co za tym idzie wymiar fiskalny na korzyść interesu Państwa.

Ponadto, wbrew twierdzeniom strony orzeczono na korzyść podatnika, bowiem uwzględniono po stronie podatku naliczonego podatek wynikający z faktur dokumentujących nabycie między innymi: paliwa do samochodów ciężarowych, części i akcesoriów samochodowych, opłat za usługi księgowe i rozmowy telefoniczne w w/w okresie, jakie pierwotnie nie zostały ujęte w ewidencjach zakupów VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012r. Uznając prawo podatnika do tego podatku organ I instancji powiększył skarżącej podatek naliczony do odliczenia w łącznej kwocie [...]zł i określił kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwotach wyższych niż to uczyniła strona w deklaracjach VAT-7.

W ocenie Sądu, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 145 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie decyzji innej osobie niż profesjonalnemu pełnomocnikowi. Jak wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...] została wysłana na adres pełnomocnika skarżącej - P. C. - i została przez niego odebrana. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą, w formie pisemnej z podpisem notarialnie poświadczonym, P. C., oraz pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez P. C. adwokat K. K.-K.. Wobec faktu, że skarżąca nie wskazała w trybie art. 138g Ordynacji podatkowej jednej z tych osób jako pełnomocnika do doręczeń, prawidłowo organ podatkowy doręczył zaskarżoną decyzję w trybie art. 145 § 3 Ordynacji podatkowej jednemu z pełnomocników, tj. P. C..

Reasumując należy stwierdzić, że organy w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

Wobec powyższego, Sąd skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.