Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2993/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 148, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 196/19 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 grudnia 2018 r., nr EA-b-1794/1151/18 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 196/19, oddalił skargę T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 grudnia 2018 r., nr EA-b-1794/1151/18, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania.

Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 105 § 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 15 października 2018 r., nr PA-II-642-12453/2017, umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 lipca 2015 r., nr PA/K-642/9883/558/2014, którą cofnięto T.S. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch fazach. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna fazę pierwszą, to jest prowadzenie przez organ postępowania wstępnego w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, określonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia 25 stycznia 2018 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją dotyczącą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, co otworzyło drogę do przystąpienia do drugiej fazy postępowania, a mianowicie do stwierdzenia czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego mogą wyniknąć skutki dla ostatecznej decyzji. Tymczasem otwarcie tej fazy postępowania było niezgodne z prawem, a zatem organ I instancji nie mógł przystąpić do stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła. Sąd podniósł, że już po wznowieniu postępowania organy orzekające prawidłowo wskazały, iż nie został zachowany jednomiesięczny termin do wznowienia postępowania określony w art. 148 § 1 k.p.a. Zasadnym jest twierdzenie organów, że wiedzę o zatarciu skazania skarżący posiadał wcześniej, niż wynikałoby to z jego wniosku z dnia 12 stycznia 2018 r., w którym poinformował organ, że o tym fakcie powziął wiadomość dopiero w dniu 12 stycznia 2018 r., kiedy to dokonał wglądu do akt sprawy karnej o sygnaturze XI Ko 5606/15. W ocenie Sądu, powyższe twierdzenie skarżącego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które wykazało, iż o niekaralności skarżący dowiedział się już 29 listopada 2016 r., o czym świadczy informacja Sądu Rejonowego w [...] (pismo z dnia 17 maja 2018 r.), z której wynika, że skarżący w tym dniu po raz pierwszy osobiście dokonał wglądu do akt sprawy karnej XI Ko 5606/15 (SS I 16546/10 SR Kopenhaga), w których to aktach znajduje się zawiadomienie o zarządzeniu zatarcia skazania z dnia 1 marca 2016 r. w sprawie SS I 16546/10 (kopia tego zawiadomienia została załączona do ww. pisma SR w [...] z dnia 17 maja 2018 r.). Jednocześnie Sąd ten poinformował organ I instancji, że na dzień 17 maja 2018 r. nie wpłynęła informacja z Sądu w Kopenhadze dotycząca zatarcia skazania w świetle prawa duńskiego przez tamtejszy Sąd. Sąd Wojewódzki zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że termin jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 k.p.a., biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a nie od dnia w którym uzmysłowiła sobie znaczenie powoływanych we wniosku dowodów. W konsekwencji, wniosek skarżącego zawarty w piśmie pełnomocnika z dnia 12 stycznia 2018 r. o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

W przypadku zatem, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, mimo braku dopuszczalności wznowienia, winien umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji. Na marginesie, Sąd I instancji zauważył, że z urzędu jest mu wiadome, że wyrokiem z dnia 25 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2266/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego wniesioną na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 12 października 2018 r., nr EA-b-1480/792/18, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 16 lipca 2015 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał m.in., że skarżący w dacie wydania ocenianej decyzji (tj. z 16 lipca 2015 r.) figurował w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym od 12 września 2011 r. wyrokiem sądu duńskiego za popełnienie przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości. Sąd zauważył także, że polskiemu ustawodawstwu znane są dwie instytucje prawne związane ze skutkami orzeczeń wydanych przez sąd obcego państwa, w tym członkowskiego UE. Mianowicie, instytucja "zatarcia skazania", która obowiązuje na potrzeby innych postępowań karnych oraz instytucja "informacji o osobie sporządzona dla celów innych niż postępowanie karne". Jednak w okolicznościach tej sprawy, zastosowanie obu tych instytucji w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie mogło prowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż zawarte w ocenianej decyzji z 16 lipca 2015 r.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie, o uchylenie wyroku i zaskarżonej decyzji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 148 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż skarżący o niekaralności według prawa duńskiego dowiedział się "najwcześniej już 2015 r.", a najpóźniej w dniu 29 listopada 2016 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony 12 stycznia 2018 r.;

2) naruszenie prawa procesowego, poprzez przyjęcie, że informacja z Sądu w Kopenhadze, mimo że nie wpłynęła do Sądu polskiego do dnia 17 maja 2018 r. o zatarciu skazania w świetle prawa duńskiego, nie ma znaczenia do ustalenia terminu 1- miesięcznego przewidzianego w art. 148 k.p.a.;

3) naruszenie prawa procesowego, poprzez błędne ustalenie rzeczywistej daty powzięcia nowych okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że po zakończeniu postępowania w sprawie (decyzja z dnia 16 lipca 2015 r. - przypisek NSA) ujawniono nowe dowody i okoliczności, które jednoznacznie wskazują na niekaralność wnioskodawcy według prawa duńskiego (dowód: zaświadczenie organu państwa duńskiego z dnia 1 grudnia 2015 r. wraz z tłumaczeniem na język polski - złożone do akt sprawy karnej Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt XI Ko5606/15 ). Niniejsze zaświadczenie zostało co prawda wydane z dniem 1 grudnia 2015 r., ale zgodnie z prawem duńskim zatarcie skazania nastąpiło automatycznie już w 2014 r. - kasowanie następuje automatycznie (maszynowo) raz do roku zgodnie z pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia nr 881 Z 04/07/2014 Ministra Sprawiedliwości Królestwa Duńskiego - przetłumaczone rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości Królestwa Duńskiego złożone do ww. akt sprawy karnej o zatarcie skazania. Oznacza to, że umieszczenie w polskim KRK wnioskodawcy było niezgodne z prawem i nieprawidłowe, albowiem podstawa prawna ujawnienia orzeczenia skazującego w polskim KRK odpadła już z końcem roku 2014. Powyższe informacje wnioskodawca powziął dopiero w dniu 12 stycznia 2018 r., kiedy to dokonał na podstawie wglądu do akt sprawy karnej. Twierdzeniu temu nie dały wiary organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny. Stanowisko to jest wadliwe, albowiem Sąd przeoczył, iż pełna dokumentacja z Królestwa Duńskiego wpłynęła do sądu polskiego dopiero w grudniu 2017 r. Skarżący pisał o tym w skardze do WSA z dnia 12 stycznia 2019 r., lecz Sąd całkowicie pominął ten argument.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu druga strona nie sprzeciwiła się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą.

Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżący kasacyjnie uchybił terminowi jednomiesięcznemu określonemu w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 lipca 2015 r., nr PA/K-642/9883/558/2014, którą cofnięto T. S. pozwolenie na broń palną myśliwską. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dokonując oceny nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, jako mających istotne znaczenie dla sprawy należy zbadać, czy gdyby były one znane organowi wydającemu pierwotną decyzję, to rozstrzygnięcie mogłoby być inne. Celem wznowienia postępowania jest jedynie sprawdzenie, czy w związku z ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należałoby uznać, że organ wydający decyzję pierwotną w razie wzięcia pod uwagę tych okoliczności lub dowodów mógłby wydać decyzję odmienną od decyzji pierwotnej. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie skarżącego kasacyjnie, nowym dowodem, o którym dowiedział się, miały być dokumenty otrzymane z Królestwa Danii w grudniu 2017 r., załączone do toczącego się postępowania przed sądem karnym w O., z których wynika, że skazanie za przestępstwo polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości na terenie Królestwa Danii, orzeczone w 2011 r. uległo zatarciu z końcem 2014 r. Okoliczność ta, gdyby była znana organowi orzekającemu w 2015 r. o cofnięciu pozwolenia na myśliwską broń palną, niewątpliwie miała by wpływ na podjętą decyzję, bowiem w świetle prawa, skarżący kasacyjnie nie mógłby być uznany za osobę skazaną, a zatem nie byłoby podstawy prawnej do wydania powyższej decyzji. Nie mniej jednak, jak wyżej powiedziano, wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinien być złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że skarżący kasacyjnie o niekaralności dowiedział się w dniu 29 listopada 2016 r. Wynika to z pisma Sądu Rejonowego w [...] z dnia 17 maja 2018 r., zgodnie z którym, skarżący po raz pierwszy dokonał osobiście wglądu do akt sprawy XI Ko 5606/15 (SS I 16546/10 SR Kopenhaga) w wymienionej wyżej dacie. W aktach tych znajdują się: zawiadomienie o zarządzeniu zatarcia skazania z dnia 1 marca 2016 r. w sprawie SS I 16546/10, informacja od organu Państwa Duńskiego z dnia 1 grudnia 2015 r., że skarżący kasacyjnie nie figuruje w centralnym rejestrze karnym, jak i tłumaczenie rozporządzenia nr 881 Z 04/07/2014 Ministra Sprawiedliwości Królestwa Danii, regulującego zasady zatarcia skazania, w oparciu o które skarżący kasacyjnie wywodzi, że zatarcie skazania w Królestwie Danii nastąpiło w już w 2014 r. Ponadto z powyższego pisma wynika, że skarżący kasacyjnie przeglądał osobiście akta wymienionej wyżej sprawy Sądu Rejonowego w Koszalinie w dniach 13 grudnia 2017 r. i 5 kwietnia 2018 r. Żadna z wymienionych wyżej dat nie odpowiada dacie wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania (12 stycznia 2018 r.), w której skarżący kasacyjnie miał się rzekomo dowiedzieć o podstawie wznowienia postępowania. Zasadnie zatem zarówno organ orzekający w sprawie, jak i Sąd I instancji przyjęły, że o podstawie wznowienia skarżący kasacyjnie uzyskał informację w dniu 29 listopada 2016 r. Należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonym wyroku, akceptującym stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że termin jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym uzmysłowiła sobie znaczenie powoływanych we wniosku dowodów. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 148 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych, wobec uchybienia terminu jednomiesięcznego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zasadne było umorzenie wszczętego postępowania wznowieniowego. Fakt, że informacja o zatarciu skazania z Sądu w Kopenhadze nie wpłynęła do Sądu w [...] do dnia 17 maja 2018 r. nie świadczy o naruszeniu art. 148 k.p.a. Skarżący kasacyjnie nie wskazał w skardze kasacyjnej jaki miałoby to wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że wywodzi on fakt zatarcia skazania w 2014 r. z dokumentów znajdujących się w aktach Sądu Rejonowego w [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, poprzez błędne ustalenie rzeczywistej daty powzięcia informacji o nowych okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, to zarzut ten nie mógł być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zarzucie tym nie wskazano żadnego przepisu prawa, który został naruszony przez Sąd I instancji. Przytoczenie podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oznacza wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania sądowoadministracyjnego z ewentualnym powiązaniem z przepisami procedury administracyjnej. Brak wskazania konkretnych przepisów prawa wyłącza możliwość wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.