Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 151/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O.-K. i J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 stycznia 2013 r. M. O.-K. i J. K. złożyli w siedzibie Izby Skarbowej pismo z dnia 17 stycznia 2013 r. będące skargą na 5 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].

W dniu 19 lutego 2013 r. pismo, o którym mowa wyżej, wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wraz z odpowiedziami Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie na skargi oraz aktami spraw.

Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2013 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargi zostały rozdzielone, w konsekwencji czego przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

W odpowiedzi na skargę, o której mowa, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika zaś, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Jak wskazano wyżej, skarga wszczynająca postępowanie w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej wniesiona została w dniu 21 stycznia 2013 r. (vide: pieczęć Izby Skarbowej z datownikiem, k. 2). Natomiast doręczenie zaskarżonej decyzji, nastąpiło w dniu 19 grudnia 2012 r. przez wydanie przesyłki pocztowej do rąk J. K., jako pełnoletniego domownika adresatów (M. O.-K. i J. K.), który podjął się oddania pisma adresatowi (vide: dokument "potwierdzenie odbioru", k. 19 akt administracyjnych), co jest zgodne z art.149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz.749). Dodać należy, że J. K., jako pełnoletni domownik M. O.-K. i J. K., odbierała niejednokrotnie kierowaną do nich korespondencję także na wcześniejszych etapach postępowania podatkowego.

Stosownie do art. 83 § 1 P.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jednocześnie zgodnie z art.111 K.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia (§ 1), a jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (§ 2).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro zaskarżona decyzja doręczona została w dniu 19 grudnia 2012 r., to trzydziestodniowy termin do jej wniesienia upłynął z dniem 18 stycznia 2013 r. (piątek), a zatem wniesienie skargi w dniu 21 stycznia 2013 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.