Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 756/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 2070/12 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt IV Sa/Wa 2072/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] listopada 2011 r. I. S. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przedmiotowy wniosek zainteresowana uzasadniła podjęciem pracy w Polsce. Do przedmiotowego wniosku dołączyła wydane w dniu [...] stycznia 2012 r. przez Wojewodę Mazowieckiego zezwolenie na pracę na 1/4 etatu na stanowisku lektora języka rosyjskiego z terminem ważności do dnia [...] lutego 2013 r. i z miesięcznym wynagrodzeniem brutto w wysokości nie niższej, niż 400 zł oraz umowę o pracę w M. na 1/4 etatu z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 400 zł. brutto, jak również oświadczenie syna i synowej cudzoziemki, że wspólnie z nimi zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania organu pierwszej instancji wnioskodawczyni nie dostarczyła m. in. dokumentów potwierdzających, iż posiada ona ubezpieczenie zdrowotne.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił udzielenia I. S. wnioskowanego zezwolenia. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ust. 1, pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że w toku postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni nie wykazała, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające do pokrycia kosztów jej utrzymania i osób pozostających na jej utrzymaniu oraz wymagane ubezpieczenie zdrowotne.

W piśmie z dnia [...] marca 2012r. pełnomocnik cudzoziemki wniosła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od wyżej wymienionej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że pobyt cudzoziemki jest ściśle związany z pobytem w Polsce jej syna i synowej oraz wnuków, z którymi wspólnie zamieszkuje i wynajmuje mieszkanie oraz prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik skarżącej został wezwany do dostarczenia następujących dokumentów:

– aktualnego zaświadczenia o tymczasowym zameldowaniu cudzoziemki w miejscu jej zamieszkania - zgodnego z umową najmu lokalu mieszkalnego,

– PIT-37 cudzoziemki za rok 2011 wraz z potwierdzeniem nadania do urzędu skarbowego,

– zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wywiązywaniu się przez cudzoziemkę ze świadczeń podatkowych,

– zaświadczeń z właściwego ze względu na miejsce zamieszkania Zakładów Ubezpieczeń Społecznych o odprowadzaniu przez pracodawcę składek na ubezpieczenie za I. S. z tytułu jej zatrudnienia,

– innych dokumentów potwierdzających posiadanie przez cudzoziemkę ubezpieczenia zdrowotnego.

Do dnia wydania decyzji prze organ I instancji cudzoziemka dostarczyła zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach oraz raporty ZUS RMUA za miesiące: luty, marzec i kwiecień 2012r. Pełnomocnik cudzoziemki stwierdził w piśmie, że cudzoziemka nie pracowała w 2011 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 127 § 2 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego pełnomocnika cudzoziemki od decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał w mocy decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że stosownie do postanowień art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 tej samej ustawy nakłada na stronę obowiązek posiadania:

1) ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz,

2) stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Na podstawie dostarczonych przez stronę raportów, ZUS RMUA zdaniem organu można przyjąć, że cudzoziemka posiada ubezpieczenie zdrowotne. Jednocześnie organ wskazał, że stosownie do treści art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.). Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055), kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej zostało ustalone w wysokości nieprzekraczającej 477 zł. dla osoby samotnie gospodarującej oraz 351 zł. na osobę w rodzinie.

W ocenie Szefa Urzędu, na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić zasadność odmowy udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemka wykazała posiadanie tylko jednego źródła dochodu, jakim jest praca w M. na 1/4 etatu z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 400 zł. brutto. Z dokonanych wyliczeń wynika, że cudzoziemka otrzymuje miesięczne wynagrodzenie netto w wysokości 345,16, a więc poniżej kwoty 351 ustanowionej na osobę w rodzinie. Szef Urzędu stwierdził, że wprawdzie cudzoziemka powołuje się na wspólne zamieszkiwanie i prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z synem i synową oraz wnukami, to jednak nie dostarczyła - mimo prawidłowo doręczonego pełnomocnikowi wezwania - poświadczenia o czasowym zameldowaniu cudzoziemki w lokalu wynajmowanym przez syna i synową. W tej sytuacji należałoby przyjąć, że miesięczne wynagrodzenie cudzoziemki powinno wynosić powyżej 477 zł. netto. Wobec powyższego organ uznał, że cudzoziemka nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów jej utrzymania. Mając na uwadze treść art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b, organ odwoławczy za zasadną uznał odmowę udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 53 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 k.p.a. podnosząc, że sprawa nie została wyjaśniona w sposób wszechstronny. Do skargi skarżąca załączyła aneks do umowy o pracę zawartej w dniu [...] lutego 2012 r., którym wprowadzono zmianę w umowie o pracę w zakresie wynagrodzenia podwyższając je z kwoty 400, 00 zł na 590, 00 zł brutto.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż powołany aneks nie został załączony do akt przed wydaniem decyzji.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt IV Sa/Wa 2072/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że z art. 145 § 1ust.1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012r. poz. 270 ze zm.) wynika, iż w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części.

Sąd wskazał, że w doktrynie podnosi się, iż sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję (postanowienie), jeżeli stwierdzi jedną z przesłanek wznowienia postępowania( patrz: B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2007, s. 452, 453) i T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu..., 2005, s. 453). Podobne stanowisko zajmuje T. Kiełkowski (Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPP 2008, nr 4, s. 59 i n.). Autor przyznaje, że termin "naruszenie prawa", użyty w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, można kojarzyć wyłącznie z sytuacją, w której organowi orzekającemu w sprawie administracyjnej można zarzucić działanie sprzeczne z obowiązującymi go przepisami prawa procesowego lub wyjątkowo materialnego. Jednakże według T. Kiełkowskiego, możliwe jest również rozumienie tego pojęcia w sposób bardziej zobiektywizowany, "nawiązujący do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności poniekąd zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego prejudykatu). W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji" (T. Kiełkowski, Naruszenie prawa..., s. 61). Autor uważa, że za przyjęciem, iż każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego może być przesłanką uchylenia decyzji przez sąd, przemawia również to, że takie rozwiązanie przyspieszy i uprości osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (tamże, s. 62). Zbliżone stanowisko zajmuje J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2008, s. 360-361).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że z dokonanych wyliczeń wynika, iż cudzoziemka otrzymuje miesięczne wynagrodzenie netto w wysokości 345,16 zł, a więc poniżej kwoty 351 zł ustanowionej na osobę w rodzinie. Jednocześnie organ uznał, że pomimo wspólnego zamieszkiwania skarżącej i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z synem i synową oraz wnukami, uznać należy ją za osobę samotną w rozumieniu przepisów, albowiem nie dostarczyła poświadczenia o czasowym zameldowaniu w lokalu wynajmowanym przez syna i synową. Tym samym organ przyjął, że miesięczne wynagrodzenie skarżącej powinno wynosić powyżej 477 zł. netto. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów jej utrzymania.

Do skargi skarżąca dołączyła aneks do umowy o pracę zawartej w dniu [...] lutego 2012 r., którym wprowadzono zmianę w umowie o pracę w zakresie wynagrodzenia podwyższając je z kwoty 400,00 zł na 590,00 zł brutto. Aneks sporządzony został w dniu [...] czerwca 2012 r., co oznacza, iż jest to nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji tj. w dniu [...] czerwca 2012r., nie znany jednak organowi, który wydał decyzję. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, iż sprawa wymaga ponownej analizy i oceny nowego dowodu w sprawie.

Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu I instancji, zauważyć należy, iż z powołanych przez organ przepisów ustawy o pomocy społecznej nie wynika, aby za prowadzących wspólne gospodarstwo można było uznać osoby zameldowane pod tym samym adresem. Cudzoziemka powoływała się na wspólne zamieszkiwanie i prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z synem i synową oraz wnukami i mając na uwadze, iż wspólnie z nimi wynajmuje mieszkanie. Brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do żądania poświadczenia o czasowym zameldowaniu cudzoziemki w lokalu wynajmowanym przez syna i synową.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie zaistnienia którejkolwiek przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny oraz utożsamieniu każdej z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego z naruszeniem prawa, podczas gdy nie wszystkie podstawy wznowienia związane są z naruszeniem prawa, a w konsekwencji stwierdzenie zaistnienia niektórych z nich, w tym w szczególności przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie daje podstawy do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, ujawnienie nowych nieznanych organowi administracji dowodów może być podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny tylko wówczas, gdy jest to wynikiem naruszenia prawa przez organ administracji. Ustawodawca nieprzypadkowo bowiem posłużył się w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. sformułowaniem "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego". Gdyby ustawodawca uznał, że zaistnienie każdej z podstaw wznowienia jest tożsame z naruszeniem prawa, to działając racjonalnie nie powinien tego zastrzegać. Źródłem podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. jest naruszenie prawa, a nie odwrotnie. Sytuacja, w której decyzja administracyjna kreuje stan niezgodny z prawem, oparta na niepełnym materiale dowodowym nie ma charakteru nieodwracalnego. Najlepszym sposobem eliminacji takiej obiektywnej wadliwości decyzji administracyjnej jest postępowanie wznowieniowe, w wyniku którego może być wydane rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia decyzji i ponownego merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ma usprawiedliwione podstawy. Za zasadny uznać należy podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielić należy pogląd skarżącego kasacyjnie, że ujawnienie nowych nieznanych organowi administracji dowodów może być podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny tylko wówczas, gdy jest to wynikiem naruszenia prawa przez organ administracji. Wynika to wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Sąd I instancji uznał, że wystarczającą podstawą do uchylenia kontrolowanej decyzji jest wystąpienie przesłanki wznowieniowej bez konieczności wykazywania, że powstanie tej przesłanki jest skutkiem naruszenia prawa przez organ administracji. Tymczasem analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że powstanie przesłanki wznowieniowej nie było skutkiem naruszenia prawa przez organ administracji. Nowa okoliczność jaką jest zmiana umowy o pracę i podwyższenie wynagrodzenia skarżącej powstała w dniu [...] maja 2012 r. (k - 4 akt sądowych). Decyzja organu II instancji wydana została w dniu [...] czerwca 2012 r. Przed wydaniem tej decyzji organ odwoławczy wezwał pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. do uzupełnienia materiału dowodowego oraz zawiadomił pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz pouczył o możliwości składania wniosków dowodowych i oświadczeń. Zawiadomienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] maja 2012 roku, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z dnia [...] kwietnia 2012 r. Decyzja organu II instancji wydana została w dniu [...] czerwca 2012 r., a zatem skarżąca miała ponad miesiąc na to, by przedłożyć organowi odwoławczemu dowód w postaci aneksu do umowy o pracę. To, że organ odwoławczy nie wiedział o aneksie z dnia [...] maja 2012 r. do umowy o pracę z dnia [...] lutego 2012 r. nie jest wynikiem naruszenia prawa przez organ administracji, tylko skutkiem zachowania pełnomocnika skarżącej lub jej samej polegającego na zaniechaniu przedstawienia organowi odwoławczego przedłożenia aneksu pomimo stworzenia przez organ administracji stronie takiej możliwości.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji weźmie pod uwagę, że uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. może nastąpić wówczas, gdy powstanie przesłanki wznowieniowej, w tym przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 K.p.a., musi być wynikiem naruszenia prawa przez organ administracji.

Odnośnie do stwierdzenia Sądu I instancji, że z ustawy o pomocy społecznej nie wynika, by za prowadzących wspólne gospodarstwo można było uznać osoby zameldowane pod tym samym adresem stwierdzić należy, że co do zasady jest to pogląd zasadny. Prowadzenie wspólnego gospodarstwa może być wykazane wszelkimi dowodami, a nie tylko zaświadczeniem o zameldowaniu cudzoziemki w lokalu wynajmowanym przez syna i synową. Sąd I instancji nie wykazał jednak, jaki wpływ na wynik sprawy miał ten błędny pogląd wyrażony przez organ administracji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że dla osoby samotnej minimalna kwota, którą musi cudzoziemiec dysponować, to 477 zł. netto miesięcznie zaś dla osoby prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe to kwota 351 zł. miesięcznie. Kwoty te wynikają z § 1 pkt 1 lit a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055). Organ administracji wykazał, że nawet gdyby przyjąć, że cudzoziemka prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem i córką, to osiągany przez nią dochód netto nie przekracza 351 zł miesięcznie. O ile zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw do żądania od cudzoziemki poświadczenia o jej czasowym zameldowaniu w lokalu wynajmowanym przez syna i synową, to jednak powinien jeszcze wykazać, że okoliczność ta miała wpływ na wynik sprawy.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 207 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.