Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 136/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2 i  art. 79 ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 57 ust. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 2,  art. 58 par. 4 i  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. w W. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy merytorycznego rozpatrzenia wniosku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło merytorycznego rozpatrzenia wniosku [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadniona w tej wysokości - ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia.

Orzeczenie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy.

Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Prezydent W. - na podstawie art. 77 ust. 1 i 3 oraz art. 78 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - wypowiedział [...] Przedsiębiorstwu [...] S.A. z siedzibą w W. ze skutkiem na dzień 31 grudnia

2007 r. dotychczasową opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], stanowiącego działkę o nr ewid. [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] i ustalił nową opłatę w wysokości [...] zł począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r. Pismo to doręczono [...] S.A. w dniu 27 grudnia 2007 r.

W dniu 28 stycznia 2008 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. wniosło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek (złożony osobiście) o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ww. gruntu jest nieuzasadniona w tej wysokości - wskazując na wady operatu szacunkowego, w oparciu o który ustalono wartość gruntu.

Natomiast Prezydent W. wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na to, że użytkownik wieczysty złożył przedmiotowy wniosek z uchybieniem terminu. W piśmie tym stwierdzono też, że aktualizacja opłaty rocznej dokonana została na podstawie obowiązujących przepisów ustawy i w oparciu o wycenę nieruchomości sporządzoną przez biegłego.

W odpowiedzi na ww. wniosek [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. wyjaśniło, że termin 30-dniowy do wniesienia wniosku upłynął w dniu 26 stycznia 2008 r. w sobotę, czyli dzień wolny od pracy. Uznało zatem za końcowy dzień terminu ustawowego dzień 28 stycznia 2008 r. (poniedziałek). W tym też dniu złożyło osobiście wniosek w siedzibie Kolegium.

Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło - na zasadzie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - merytorycznego rozpatrzenia wniosku ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia.

W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium stwierdziło, że właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej jej wysokości. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się informację o wysokości oszacowania, o którym mowa w

art. 77 ust. 3 ww. ustawy, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Zaproponowana opłata została określona na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawców majątkowych D. K. i M. C. w grudniu 2007 r.

Wypowiedzenia dokonano pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. doręczonym stronie postępowania w dniu 27 grudnia 2007 r., co wynika z kopii dowodu doręczenia. Natomiast wniosek o ustalenie niezasadności podwyższenia opłaty rocznej, został złożony osobiście w siedzibie Kolegium w dniu 28 stycznia 2008 r. (data prezentaty).

Wniosek ten został złożony z uchybieniem 30 dniowego terminu do jego wniesienia, ponieważ mógł zostać złożony lub nadany listem poleconym w polskiej placówce pocztowej najpóźniej w sobotę 26 stycznia 2008 r. Organ podkreślił, że urzędy pocztowe w W. są czynne w soboty, a przepisy nie nakładają obowiązku osobistego doręczania wniosku. Organ dodał, że w postępowaniu w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania gruntu zastosowanie mają tylko niektóre przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, bezspornie nie stosuje się art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Ponadto Kolegium stwierdziło, że w tej sprawie mogłyby mieć zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego o przedawnieniu roszczeń, w szczególności zaś art. 117 § 2 tej ustawy, z którego wynika, że po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia chyba, że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Z uwagi jednak na fakt, że Prezydent W. nie skorzystał z tej możliwości Kolegium nie mogło rozpatrzyć merytorycznie wniosku spółki. Wobec bezspornego uchybienia terminu do złożenia wniosku nie było możliwe podjęcie odmiennego rozstrzygnięcia w tej sprawie

- co powoduje, że od dnia 1 stycznia 2008 r. obowiązująca jest opłata roczna zaproponowana wypowiedzeniem z dnia [...] grudnia 2007 r.

Pismem z dnia 11 maja 2008 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. wniosło - zgodnie z pouczeniem - sprzeciw od powyższego orzeczenia, który został następnie przekazany do sądu powszechnego.

W uzasadnieniu sprzeciwu zarzuciło ww. orzeczeniu naruszenie art. 57 § 4 k.p.a. w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP polegające na narzucaniu wnioskodawcy w ostatnim dniu terminu - w wolną sobotę - obowiązku nadania sprawy listem poleconym w placówce pocztowej lub złożenie go w Kolegium przed upływem 30 dniowego terminu w sytuacji, gdy oficjalnie wiadomo, że Kolegium pracuje 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku. Wnioskodawca zatem nie ma zapewnionych normalnych warunków dostępu do Kolegium w ostatnim dniu terminu do wniesienia sprzeciwu, zaś placówki pocztowe pracują w soboty tak jak w dni wolne od pracy. Zarzuciło także naruszenie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem rozstrzygnięcie zarzutu uchybienia terminowi jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 tej ustawy. Rozstrzygnięcie tego zarzutu powinno być prowadzone w trybie przewidzianym w k.p.a., ponieważ do postępowania przed Kolegium stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., m.in. o terminie – art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie wniosło o merytoryczne rozpatrzenie wniosku złożonego w Kolegium w dniu 28 stycznia 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. Wydział II Cywilny odrzucił pozew z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Sąd stwierdził, że sprzeciw przysługuje tylko od merytorycznych orzeczeń samorządowego kolegium odwoławczego, a w odniesieniu do innych orzeczeń przysługuje droga sądownictwa administracyjnego. Przedmiotowy wniosek został złożony od orzeczenia odmawiającego merytorycznego rozpatrzenia wniosku, tj. od orzeczenia o charakterze formalnym – zatem do jego rozpoznania właściwy jest sąd administracyjny.

Pismem z dnia 24 grudnia 2008 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Wnosiło o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uchylenie zaskarżonego aktu

-zarzucając orzeczeniu Kolegium:

- naruszenie przepisów postępowania w zakresie właściwości sądu administracyjnego, tj. art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 79 ust. 3 i art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami,

- naruszenie art. 57 § 4 k.p.a. w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP,

- naruszenie art. 124, art. 7 i art. 8 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy.

Stwierdziło, że orzeczenie Kolegium z dnia [...] kwietnia 2008 r. jest błędne i wydane zostało z obrazą przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie zarzutu uchybienia terminu powinno być wydane w trybie przewidzianym w k.p.a., ponieważ do postępowania przed Kolegium stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., m.in. o terminie – art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Przedsiębiorstwo podniosło też, że orzeczenie naruszyło art. 57 § 4 k.p.a. w zw. z art. 2 i 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP – powołując postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

22 lutego 2001 r., sygn. akt III RN 78/00 i z dnia 6 kwietnia 2001 r., sygn. akt III RN 83/00, uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r., sygn. akt FPS 7/00, opublikowaną w ONSA 2001/4/149 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 7 marca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 976/07 oraz z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt III SA/WA 831/05.

Ponadto stwierdziło, że rażąco naruszono art. 124 k.p.a. poprzez błędne pouczenie w decyzji, art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, istoty tej sprawy, użycie błędnych sformułowań faktycznych i prawnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił [...] Przedsiębiorstwu [...] S.A. termin do wniesienia skargi do Sądu uznając, że - z uwagi na błędne pouczenie odnośnie sposobu zaskarżenia orzeczenia - uprawdopodobniło brak swojej winy w przekroczeniu terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania postanowienia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmawiające - na zasadzie

art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - merytorycznego rozpatrzenia wniosku ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia.

Na wstępie Sąd zauważa, że Sąd Rejonowy dla W. w W. Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt

[...] odrzucił pozew [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. i stwierdził, że droga sądowa przed sądem powszechnym w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna - bowiem kwestia ta nie należy do zakresu kognicji sądów powszechnych. Dodał, że analiza art. 79 i 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadzi do wniosku, iż sprzeciw przysługuje jedynie od merytorycznego orzeczenia samorządowego kolegium odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w niniejszej sprawie przysługuje [...] Przedsiębiorstwu [...] S.A. droga sądowa w postępowaniu sądowo - administracyjnym.

Rozpoznanie sprawy w zakresie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ustalenie zasadności aktualizacji opłaty rocznej jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Ponadto, skarżącemu prawo to przysługuje także z uwagi na treść art. 58 § 4 ww. ustawy - sąd nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1 (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego), jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy.

Zgodnie z przepisem art. 78 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkownik wieczysty może - w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej - złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości.

W rozpoznawanej sprawie [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. w W. otrzymało wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w dniu 27 grudnia 2007 r. Zatem termin do złożenia wniosku - o jakim mowa w powołanym art. 78 ust. 2 tej ustawy - upłynął w dniu 26 stycznia 2008 r. (sobota).

Bezspornym jest fakt, że przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 28 stycznia

2008 r. (poniedziałek) - a więc po upływie powyższego terminu.

Do postępowania przed Kolegium w kwestii rozpoznania wniosku w przedmiocie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego m.in. o terminach - co wynika z art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Takie stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1141/06 stwierdzając: "Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., m.in. o terminach (art. 79 ust. 7)".

Kodeks postępowania administracyjnego w art. 57 ust. 4 ustanawia normę, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Pojęcie to wywołuje jednakże rozbieżności w orzecznictwie i było już przedmiotem licznych orzeczeń sądowych - zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd wyrażony w tych orzeczeniach sądowych, w których przyjmuje się, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy.

W szczególności Sąd całkowicie aprobuje stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 401/05, w którym Sąd dokonał szczegółowej analizy dwóch najbardziej charakterystycznych, ale rozbieżnych stanowisk wyrażonych w uchwałach składu 7 sędziów NSA oraz SN.

W uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt FPS 7/00 z dnia 25 czerwca 2001 r., ONSA 2001 nr 4, poz. 149, został wyrażony pogląd, że jeśli dzień wolny od pracy w pięciodniowym tygodniu pracy przypada na sobotę (nieobjętą ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy – Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.), to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA. W uchwale tej Sąd uznał za prawidłowe stanowisko, że przepisy określające zasady liczenia terminów ustawowych, powinny być interpretowane i stosowane z uwzględnieniem konstytucyjnych gwarancji do sądu. Przepis art. 57 § 4 k.p.a. nakazuje tak liczyć ostatni dzień terminu, aby obiektywnie rzecz ujmując – strona miała zapewnione warunki skorzystania z prawa do wniesienia skargi także w ostatnim dniu. Sąd opowiedział się więc za funkcjonalną, a nie literalną interpretacją tego przepisu.

Odmienne stanowisko w przedmiotowej kwestii wyraził natomiast Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego, sygn. III CZ 8/03, OSN IC, 2004 nr 1 poz. 1, której nadana została moc zasady prawnej. Sąd w uchwale tej stwierdził, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 115 k.c., w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. Sąd ten uznał, że wykładnia językowa pojęcia "dzień ustawowo uznany za wolny od pracy" musi prowadzić do wskazania w obowiązującym systemie prawnym przepisu ustawy lub aktu zrównanego z ustawą, który uznaje konkretny dzień za "wolny od pracy". Sąd Najwyższy w uchwale tej wyliczył wszystkie ustawy ustanawiające dni wolne. Nie zawierają one jednak żadnej normy prawnej, która ustanawiałaby sobotę dniem wolnym od pracy. Przedstawił następnie przepisy zrównujące soboty z dniami uznanymi ustawowo za wolne od pracy w zakresie obliczania terminów, jednakże regulacje te mają ściśle określony zakres przedmiotowy i są przepisami wyjątkowymi, które nie mogą służyć jako argument na rzecz wykładni rozszerzającej innych przepisów. Konkludując Sąd ten dodał, że z punktu widzenia podstawowej funkcji ustanowienia dni ustawowo wolnych od pracy (świąt) nie ma przeszkód, aby koniec terminu przypadał w sobotę, choćby była ona dniem wolnym od pracy. Jednocześnie przyjął, że aby uznać za niemożliwie lub nadmiernie utrudnione dokonanie czynności procesowej w sobotę, przez złożenie pisma procesowego w polskim urzędzie pocztowym, musiałoby to być zjawisko powszechne. Zdaniem Sądu możliwość dokonania czynności procesowej przez złożenie pisma w polskim urzędzie pocztowym została utrzymana na odpowiednim poziomie.

Poglądy przedstawione w przytoczonej uchwale podzielił Naczelny Sąd Administracyjny.

Sąd słusznie zauważył, że ww. uchwały nie są dla sądu administracyjnego prawnie wiążące, gdyż uchwały 7 sędziów NSA podjęte przed dniem 1 stycznia 2004 r. utraciły moc wiążącą - jednakże winny być one brane pod uwagę, bowiem stanowią znaczący dorobek dotychczasowego orzecznictwa, instrument ujednolicania wykładni i stosowania prawa. To samo odnosi się też do uchwał Sądu Najwyższego.

Dodał, że w obu ww. uchwałach dokonano wykładni funkcjonalnej przepisów dotyczących końca terminu, pod kątem praktycznej możliwości dokonania wymaganej czynności w ostatnim dniu terminu ze względu na możliwość dostępu (lub jej brak) do urzędów pocztowych, urzędów i sądów.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem - a skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni to stanowisko - że w obecnym stanie prawnym nie można uznać soboty za dzień ustawowo wolny od pracy. Wniosek taki nie wynika z żadnej ustawy, w tym także przyjętej w Kodeksie pracy zasady pięciodniowego tygodnia pracy. Nie ma również podstaw do stosowania przez analogię szczególnych unormowań zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani w Ordynacji podatkowej. Konieczność zrównania sobót z dniami ustawowo wolnymi od pracy w drodze wykładni art. 57 § 4 k.p.a. - bez stosownej zmiany tego przepisu przez ustawodawcę - nie wynika także z Konstytucji RP.

W niniejszej sprawie [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A.

- powołując się na fakt, iż sobota jest dniem wolnym od pracy w spółce i w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., jak również w dniu tym urzędy pocztowe pracują jak w dniu wolnym od pracy - uznało, że koniec terminu przypada w poniedziałek.

Jest to pogląd niemożliwy do zaakceptowania.

Jak już zostało stwierdzone wyżej, sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. W związku z tym, jeżeli ostatni dzień terminu przypadał w sobotę – to nie ma możliwości zastosowania przepisu art. 57 § 4 k.p.a. i czynność dokonana w poniedziałek jest czynnością dokonaną po terminie.

Zatem zaskarżone orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmawiające merytorycznego rozpatrzenia wniosku ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia – jest zgodne z prawem.

Kolegium wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyło stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz przekonująco uzasadniło swoje orzeczenie.

Dodatkowo Sąd pragnie zwrócić uwagę na fakt, że [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. nie złożyło wniosku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ww. gruntu jest nieuzasadniona w tej wysokości. Wnosząc taki wniosek przedsiębiorstwo musiałaby uprawdopodobnić brak swojej winy w niedochowaniu terminu. Wtedy organ rozpatrywałby argumenty przedsiębiorstwa przemawiające za przywróceniem mu terminu do złożenia ww. wniosku i wydał stosowne orzeczenie.

Natomiast w niniejszej sprawie Sąd nie może brać pod uwagę i oceniać przyczyn niedochowania terminu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).