Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 221/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2, art. 20
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: Par. 36, 37, 38
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 19 grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego B. K. – Kancelaria Radcy Prawnego w K, ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 7d, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), § 9 ust. 1 i ust. 6, § 35 pkt 1, § 44 pkt 2, § 45 ust. 1 i ust. 2, § 47 ust. 3, § 55 pkt 2, § 56 pkt 1, § 83 i § 84 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) oraz art. 104 i art. 105 § 1 kpa, umorzył w części postępowanie dotyczące zmiany użytku gruntowego z B-PslV na B w działce ewidencyjnej nr [...] położonej w L obręb [...] oraz o odmówił wykonania powtórnego pomiaru aktualizacyjnego i wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków co do działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb ewidencyjny [...] miasta L.

W uzasadnieniu Starosta wskazał, że postępowanie w sprawie niezgodności przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [....] położonymi w L obręb [...] zostało wszczęte na wniosek J. S. 17 sierpnia 2009r. Po analizie dokumentacji zgromadzonej w tej sprawie, Starosta, uznając wniosek za zasadny, zlecił dokonanie pomiaru aktualizacyjnego uprawnionemu geodecie G. G., która dokonała pomiaru granicy na odcinku, na którym występuje jej niezgodność, czego dowodem jest spisany na tę okoliczność protokół graniczny podpisany przez zainteresowane strony wchodzący w skład operatu aktualizacyjnego przyjętego do zasobu geodezyjnego w PODGiK w dniu 15 czerwca 2010r. za nr [...]. Ponadto w ramach tego postępowania dokonano aktualizacji użytku gruntowego z B-PslV na B w działce ewidencyjnej nr [...], o czym wcześniej powiadomiono strony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Po zgromadzeniu dokumentacji w przedmiotowej sprawie powiadomiono o tym fakcie strony w postępowaniu, dając im jednocześnie możliwość wypowiedzenia się co do planowanej zmiany zgodnie z art. 10 kpa. W odpowiedzi na to zawiadomienie Z. K. i W. K. zgłosili uwagi co do rzetelności dokonanego pomiaru i nie wyrazili zgody na proponowane zmiany. Mając na uwadze zaistniałą sytuację, tj. spór o zasięg własności, Starosta w dniu [...] 2010r. wydał decyzję o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków. Od decyzji tej odwołanie wniosła J. S., żądając jej uchylenia, gdyż według niej pomiar został wykonany prawidłowo, a granice zostały ustalone zgodnie z faktycznym stanem użytkowania. Dokumentacja wraz z odwołaniem została przesłana do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który decyzją z dnia [...] 2010r. znak: [...] uchylił w całości decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji zarzucił, że Starosta, dokonując aktualizacji granicy działek [...] i [...], dokonał również zmiany użytku gruntowego "B" w działce nr [...], co nie było objęte żądaniem wnioskującej. Ponadto zaznaczono, że w operacie sporządzonym przez uprawnionego geodetę błędnie dokonano zmiany powierzchni działek, gdyż część współrzędnych punktów załamania granic zostało pozyskane metodą wektoryzacji, a zatem nie spełniają one wymogów określonych w standardach technicznych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta uznał, że w części dotyczącej zmiany użytku gruntowego w działce nr [...] należy umorzyć postępowanie administracyjne ze względu na fakt, że nie było ono przedmiotem wniosku strony. W pozostałej zaś części Starosta uznał, że istnieje spór co do prawa własności nieruchomości oraz zastrzeżenia jednej ze stron co do rzetelności wykonania operatu aktualizacyjnego. Dlatego pismem z dnia 11 maja 2011 r. pouczono strony, że w zaistniałej sytuacji nie ma możliwości dokonania zmiany oraz wezwano, zgodnie z art-22 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, o dostarczenie wymaganych dokumentów do wprowadzenia wnioskowanej zmiany. Strony nie załączyły jakiejkolwiek dokumentacji, lecz stosownie do art. 7 kpa Starosta zarządził wizję w terenie, którą przeprowadzono 26 sierpnia 2011 r. Starosta wskazał, że rozprawa na gruncie potwierdziła, że strony nie są w stanie jednoznacznie na analizowanym odcinku wskazać zgodnie granicy, a co za tym idzie prawa zasięgu własności. Państwo K. stanowczo odmówili wprowadzenia jakichkolwiek zmian według wskazań geodety G. G., podtrzymując stanowisko, że pomiar ten został przeprowadzony nierzetelnie i zgodzą się ewentualnie na ponowny pomiar całej granicy ich działki, ponosząc w części koszty takiego pomiaru. Natomiast J. S. stwierdziła, że geodeta G. G. prawidłowo przeprowadziła pomiar i ustaliła granicę jednak ze względu, że kwestionuje to nadzór geodezyjny i kartograficzny zgodzi się na ponowny pomiar bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów. Skoro zaś wizja terenowa wykazała, że granice nie posiadają trwałego oznaczenia i istnieją rozbieżności co do ich okazania, Starosta uznał, że powstały konflikt sąsiedzki może być jedynie rozstrzygnięty w postępowaniu rozgraniczeniowym przed Burmistrzem Miasta, bądź odpowiednim sądem rejonowym na zlecenie i koszt zainteresowanych stron.

Odwołanie od decyzji Starosty wniosła J. S., żądając uchylenia decyzji odmawiającej wprowadzenia zmiany danych na podstawie dostarczonej dokumentacji i stwierdzając, że pomiar został wykonany prawidłowo, a ustalone granice są zgodne z faktycznym stanem użytkowania nieruchomości.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 19 grudnia 2011 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o odmowie dokonania ponownego pomiaru aktualizacyjnego i w tej części umorzył postępowanie l instancji. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że rozpatrywanej sprawie postępowanie aktualizacyjne miało na celu ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych, do którego stosuje się, jeżeli istnieją u temu przesłanki, przepisy § 36-38 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przepisy te stanowią o trybie wykazywania w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic ewidencyjnych, wprowadzając gradację poszczególnych sposobów, l tak - w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę dokumentację geodezyjną sporządzoną na potrzeby ściśle określonych postępowań. Zgodnie z treścią § 36 ust. 1 rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniu rozgraniczeniowym, w celu podziału nieruchomości, w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, przy zakładaniu katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. W razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem tych granic na gruncie (§ 37 rozporządzenia). Na gruncie niniejszej sprawy organ ewidencyjny ustalił, że nie istnieje dokumentacja geodezyjna określona w § 36 rozporządzenia pozwalająca na ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [... ] i [...]. Nie można także ustalić przebiegu granic w wyniku ich ustalenia na gruncie, bowiem nie zostały spełnione warunki opisane w § 38 rozporządzenia. Powodem tego stanu rzeczy jest brak zgodnych oświadczeń stron. Z zebranej w sprawie dokumentacji (protokołu z wizji w terenie) wynika, że granice na gruncie nie posiadają trwałego oznaczenia i istnieją rozbieżności co do ich okazania. Dlatego też organ odwoławczy stwierdził, że nie ma potrzeby przeprowadzania kolejnego pomiaru, skoro między stronami istnieje spór co do przebiegu granic. W takiej sytuacji nie jest możliwe wykazanie w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic. Ustalenie przebiegu granic, które są sporne, może być dokonane tylko w postępowaniu rozgraniczeniowym. Zatem należało odmówić wprowadzenia zmian danych ewidencyjnych dotyczących przebiegu granic, których domagała się wnioskodawczyni.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że organ l instancji błędnie orzekał o odmowie dokonania pomiaru aktualizacyjnego, bowiem żaden przepis prawa nie daje podstaw do orzekania w tym przedmiocie. Przedmiotem postępowania było jedynie orzeczenie o aktualizacji operatu ewidencyjnego i do rozstrzygnięcia w tym zakresie powinno być ograniczone orzeczenie organu l instancji. Dlatego orzeczenie ponad wniosek jako bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

Skargę na decyzję WINGiK złożyła J. S. zarzucając, że w przypadku zaistnienia błędów w wykonanym opracowaniu geodezyjnym organ powinien doprowadzić do ich usunięcia i zlecić geodecie dokonanie ponownego pomiaru. Dlatego też skarżąca uznała umorzenie postępowania za wadliwe.

W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 23 marca 2012r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla niej radcę prawnego z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej ustawa, ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów jest starosta (art. 22 ust. 1).

Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Powyższe informacje o gruntach, budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe) zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (art. 24 ust. 1 ustawy). Dane zawarte w ewidencji mają charakter informacyjno-techniczny. Ewidencja rejestruje tylko stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a więc stany ustalane w innym trybie, lub przez inne organy orzekające. Rejestr ewidencji gruntów jest tylko odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Nie kształtuje on stanu prawnego a jedynie odzwierciedla, potwierdza stan powstały wcześniej. Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), dalej rozporządzenie.

Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczne - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Z przepisów tych wynika, że inicjatywa wszczęcia postępowania w sprawie wymiany danych ewidencyjnych należy do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, tj. do starosty, bądź do podmiotów posiadających - zgodnie z regułą zawartą w art. 28 kpa interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych. Treść § 46 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, iż poza przypadkami wymienionymi w tym przepisie, aktualizacja danych ewidencyjnych bez uprzedniego wniosku strony jest niedopuszczalna. Z kolei przepisy § 36, 37 i 38 rozporządzenia regulują kwestię wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych, wskazując na rodzaje dokumentacji stanowiącej podstawę wykazywania przebiegu granic (§ 36 ), oraz na sposób pozyskania danych dotyczących przebiegu granic w razie braku takiej dokumentacji.

l tak przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w pierwszej kolejności - zgodnie z § 36 rozporządzenia - na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1. w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2. w celu podziału nieruchomości,

3. w postępowaniu scaleniowymi wymiany gruntów,

4. w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości,

5.na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6. przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Kolejne przepisy rozporządzenia, tj. § 37 i 38 regulują podstawę i tryb wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych w razie braku dokumentacji, o której mowa w § 36, lub w przypadku, kiedy dane zawarte w tej dokumentacji nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają standardom technicznym. W takich przypadkach dane dotyczące przebiegu granic pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie (§ 37), w trybie czynności, o których mowa w § 38 rozporządzenia.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego i prawnego wynikającego z kontrolowanej decyzji stwierdzić należy przede wszystkim, że z treści wniosku skarżącej wszczynającego postępowanie, oraz pisma skarżącej z dnia 30.09.2009r. skierowanego do organu wynikało, że w istocie skarżąca domagała się aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granicy między działką ewidencyjną nr [...] stanowiącą jej własność i działką ewidencyjną nr i [...] stanowiąca własność Z. i W. K., na odcinku przebiegającym pod budynkiem mieszkalnym, oraz w zakresie powierzchni działki nr [...]. Zdaniem skarżącej, granica między działkami ew. nr [...] i [...] powinna przebiegać w sposób wynikający z planu sytuacyjnego z dnia 20.09.1966r. L.ks. robót 3/64, wpisanego do ewidencji Prezydium P.R.N. w dniu 30.09.196r. za nr. [...], aktu notarialnego z dnia 8.02.1967r. sporządzonego w PBN, Nr rep. "A", oraz z mapy katastralnej w skali 1:2880, kopie których to dokumentów skarżąca załączyła do wniosku. Z tak sformułowanych żądań wynikało więc, ze skarżąca kwestionuje przebieg granicy między działkami ewidencyjnymi [...] i [...] przedstawiony na aktualnej mapie ewidencyjnej. Nawiązując do przedstawionych wyżej zasad prowadzenia ewidencji stwierdzić należy, że prostowanie błędów lub pomyłek w ewidencji nie jest wykluczone, pod warunkiem jednak, że prowadzi ono do ujawnienia w jej zapisach danych aktualnych. Przepisy ustawy i rozporządzenia nie przewidują instytucji "sprostowania" danych ewidencyjnych, w istocie prostowanie błędów lub pomyłek ewidencji jest dokonywaniem jej aktualizacji, tj. doprowadzaniem do zgodności jej zapisów z aktualnym stanem prawnym. Odnośnie więc przebiegu granic działek ewidencyjnych wykazywanych ewidencji nie jest więc wykluczone prostowanie błędów i omyłek, pod warunkiem wszakże, iż zmiana taka stanowić będzie aktualizację ewidencji a więc będzie musiała odpowiadać treści przepisów § 36-38 rozporządzenia oraz czyli będzie wynikać z dokumentów, o których mowa w § 36 rozporządzenia, lub z terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie. W żadnym innym wypadku organy prowadzące ewidencje gruntów i budynków nie mają kompetencji do dokonywania zmian przebiegu granic na mapie ewidencyjnej, ponieważ przebieg granic na gruncie stanowi odzwierciedlenie zasięgu prawa własności, lub uprawnień do władania nieruchomością, zaś kwestie dotyczące prawa własności podlegają wyłącznej kognicji sądów powszechnych. Podkreślić również należy, że w przypadku wykazania w ewidencji przebiegu granic działek na podstawie czynności, o których mowa w § 37 i 38 rozporządzenia, a więc w braku dokumentów, o których mowa w § 36, lub ich wadach określonych w § 37, wykazanie przebiegu granic na gruncie, o którym mowa w tym przepisie musi wynikać ze zgodnego wskazania tego przebiegu. Organy ewidencyjne nie mogą bowiem rozstrzygać o istnieniu uprawnień do gruntu ani decydować o zakresie tych uprawnień, co wielokrotnie podkreślano w bogatym i jednolitym w tej kwestii orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki W razie istnienia sporu co do przebiegu granicy na gruncie organ prowadzący ewidencję nie ma kompetencji do rozstrzygania takiego sporu. W takim przypadku ustalenie przebiegu granicy może odbywać się tylko w trybie postępowania rozgraniczeniowego .

Odnosząc powyższe do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia należało uznać, że odmowa wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków co do przebiegu granic działek ewidencyjnych [...] i [...] jest uzasadniona. Wobec ustalenia przez organy, że nie istnieje dokumentacja geodezyjna określona w § 36 rozporządzenia i nie przedłożenia przez skarżącą takiej dokumentacji, organ l instancji stosownie do treści § 37 rozporządzenia przeprowadził czynności, o których mowa w § 38. Rezultat tych czynności nie umożliwił jednak wykazania w ewidencji przebiegu granicy działek [...] i [...] w sposób odmienny niż wynika to z aktualnej mapy ewidencyjnej.. Z treści sporządzonego protokołu granicznego stanowiącego odzwierciedlenie stanowiska stron - właścicieli graniczących ze sobą działek [...] i [...] jednoznacznie wynika, ze między skarżącą a małż. Z. i K. K. istnieje spór co do przebiegu granicy na odcinku pod budynkiem mieszkalnym. W tej sytuacji organ prowadzący ewidencję nie miał podstaw do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego żądanie skarżącej. Dokumenty, jakie przedłożyła skarżąca nie mogą stanowić podstawy do dokonania aktualizacji ewidencji w żądanym przez nią zakresie, ponieważ nie stanowią dokumentów, o których mowa w § 36 rozporządzenia. W tej sytuacji nie mogły odnieść rezultatu zarzuty skargi dotyczące nie przeprowadzenia przez organ kolejnego "pomiaru", ani wola stron co do przeprowadzenia takiego pomiaru. Organ prowadzący ewidencję nie ma podstaw, aby czynności, o których mowa w § 37 i 38 rozporządzenia przeprowadzać "do skutku" polegającego na ustaleniu przebiegu granicy na gruncie i wyczekiwać na uzgodnienie przez właścicieli lub władających gruntami przebiegu granicy. Takie postępowanie organu prowadziłoby to w istocie do zawierania ugod granicznych, co nie może być przedmiotem postępowania w sprawach z zakresu ewidencji i byłoby niedopuszczalne. W razie stwierdzenia przez organ istnienia sporu co do przebiegu granicy nie ma prawnych możliwości dokonania aktualizacji ewidencji w tym zakresie, a jedyną drogą postępowania jest postępowanie uregulowane przepisami art. 29 i nast. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przed właściwym w tych sprawach organem. Wobec treści przepisów ustawy i rozporządzenia regulujących istotę i tryb aktualizacji danych ewidencyjnych, za zgodne z prawem należało uznać także rozstrzygnięcie organu II instancji uchylające decyzję Starosty w części odmawiającej dokonania ponownego pomiaru aktualizacyjnego. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że brak podstaw prawnych do rozstrzygania o dokonaniu pomiaru aktualizacyjnego, a więc brak takich podstaw do odmowy dokonania takiego pomiaru. Żaden przepis prawa nie przewiduje wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie dokonania "pomiaru aktualizacyjnego", zasadne było więc uchylenie takiego rozstrzygnięcia Starosty i umorzenie w tym zakresie postępowania przed organem pierwszej instancji. Prawidłowe było również utrzymanie mocy rozstrzygnięcia Starosty o umorzeniu postępowania w części dotyczącej zmiany użytku gruntowego na działce ew. nr [...] obr. [...] w L. Zakończone zaskarżoną decyzją postępowanie wszczęte zostało na wniosek skarżącej, który nie zawierał żądania rozstrzygania w przedmiocie aktualizacji ewidencji w zakresie rodzaju użytków gruntowych na działce nr [...]. Skoro nie istnieje prawna możliwość, aby postępowanie administracyjne toczyło się "częściowo" na wniosek a "częściowo" z urzędu, a dokonanie aktualizacji w zakresie rodzaju użytków gruntowych na działce [...] nie było przedmiotem wniosku skarżącej, to zasadnym było umorzenie błędnie wszczętego w tym zakresie postępowania.

Skoro zarzuty skargi nie mogły spowodować jej uwzględnienia a sąd nie stwierdził w ramach przeprowadzonej kontroli innych uchybień wyczerpujących podstawy uwzględnienia skargi, określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić a o kosztach postępowania rozstrzygnąć na podstawie art. 250 ustawy.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.