Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 371/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia : ustanowić dla skarżącego adwokata.


UZASADNIENIE

R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego. Na rozprawie w dniu 15 października 2013 r., poprosił o wyznaczenie adwokata z urzędu, ponieważ jest inwalidą – osobą niewidomą z I grupą niepełnosprawności.

W tym samym dniu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku.

W uzasadnieniu wniosku skarżący napisał, że jest osobą niewidomą z pierwszą grupą inwalidzką. Podał, że zamieszkuje sam, nie posiada żadnego majątku ruchomego, czy nieruchomego. Według jego oświadczenia złożonego w rubryce nr 10 wniosku, obecnie dochodów w kwocie łącznej 542 zł z tytułu zasiłków stałych z MOPS.

Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Według natomiast art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wykazał, że uobecnienie ma jedynie 542 zł dochodu. Fakt ten potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Referendarz sądowy nie wzywał skarżącego do wykazania dodatkowych informacji odnośnie jego sytuacji materialnej, uznał bowiem, że z uwagi na względy ekonomii procesowej, posłuży się dokumentami znajdującymi się w załączonych do sprawy aktach administracyjnych, jako wystarczającymi do jej uprawdopodobnienia.

Jak przyjęło się natomiast w orzecznictwie sądowym sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez nią w konkretnej sprawie, a także o fakty znane sądowi z urzędu, np. okoliczności wynikające z dokumentów zawartych w aktach innych postępowań z udziałem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 360/10, System Informacji Prawnej Lex nr 741357).

Dokumenty te to m.in. dane z oceny sytuacji osoby przez pracownika socjalnego z dnia 29 października 2012 r. i wspominana wyżej decyzja. Wynika z nich że skarżący mieszka sam w jednopokojowym mieszkaniu z kuchnią i łazienką, jest po urazie gałki ocznej, krwotoku do komory przedniej i komory ciała szklistego w oku prawym, stwierdzono jednooczność. Utrzymuje się jedynie z pomocy społecznej, w tym z zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł miesięcznie oraz z zasiłku stałego w kwocie 389 zł miesięcznie, nie otrzymuje alimentów od dzieci. W aktach administracyjnych znajduje się też orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącego z dnia 8 listopada 2011 r., wydane na stałe, stwierdzające, że ma on znaczny stopień niepełnosprawności, jest niezdolny do pracy, wymaga on pomocy innej osoby i instytucji, rehabilitacji itp.

Na podstawie akt administracyjnych dołączonych do sprawy, ustalono, że miesięczny dochód skarżącego z zasiłków z opieki społecznej wynosi 542 zł.

W ocenie referendarza, należy stwierdzić, bez głębszej analizy wydatków skarżącego, że sam fakt kształtowania się jego dochodów na poziomie 542 zł, pozwala na uznanie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Szczególnie, że jest osobą trwale niepełnosprawną, niezdolną do podjęcia pracy. Sytuacja materialna skarżącego uprawnia go zatem do przyznania mu prawa pomocy w zakresie przez niego żądanym i postanowił ustanowić dla niego adwokata.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 orzeczono, jak w sentencji.