Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 92/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 163 par. 2, art. 141 par. 4, art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 884/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy i ofercie postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2020 r., odmówił A. P. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2019 r. przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy i ofercie.

Sąd I instancji wskazał, że w wywiedzionej od powołanej decyzji skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że nie posiada żadnego majątku za wyjątkiem akcji wartych 34.000 złotych. Dochód miesięczny skarżącego wynosi 4.200 złotych brutto. Strona stwierdziła, że wykonywanie decyzji i wynikającej z niej wysokiej kary grozi jej "nieodwracalną, wysoką szkodą".

Sąd wskazał również, że z załączonego do skargi formularza o przyznanie prawa pomocy wynikało, iż skarżący posiada grunt z domem w miejscowości J. oraz akcje spółki H. S.A. i M. S.A. o wartości do 10.000 złotych. Zobowiązania skarżącego wobec S. E. L. P. Sp. z o.o. wynoszą 4.288.116,01 złotych, wobec B. W. S.A. – 977.263,76 złotych, a wobec A. B. S.A. – 3.000.000 złotych. Zaległości skarżącego z tytułu podziału spadku po J. P. kształtują się na poziomie 580.000 złotych, z tytułu alimentów wobec syna wynoszą 900.000 złotych (miesięcznie 25 000 złotych) a z tytułu alimentów wobec matki 508.000 złotych (miesięcznie 12 500 złotych).

Sąd I instancji wskazując na treść art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji opierając się o informacje o stanie majątkowym skarżącego, wynikające z rozpoznanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazał, że skarżący pomimo wezwania zaniechał przedłożenia części dokumentów (m.in. zaświadczenia pracodawcy o wysokości miesięcznego wynagrodzenia, poprzestając jedynie na własnym oświadczeniu), które w sposób jednoznaczny potwierdzałyby jego aktualną sytuację finansową. Sąd nie negując faktu, że z nadesłanych, przez skarżącego dokumentów wynikało, iż posiada on znaczne zadłużenie względem swoich wierzycieli, uznał, że brak danych potwierdzających aktualną, rzeczywistą sytuacje finansową skarżącego uniemożliwia dokonanie oceny, co do ziszczenia się przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażaleniem A. P. zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku nie wydania postanowienia wstrzymującego wykonalność zaskarżonej decyzji, gdzie przesłanka powstania znacznej szkody i trudności w odwróceniu skutków została wykazana przez skarżącego;

2) art. 163 § 2 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia postanowienia w zakresie odmówienia skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji KNF, w tym z odniesieniem się do faktycznej sytuacji skarżącego, a nie jedynie poprzestaniu na analizie prawnej przesłanek art. 61 p.p.s.a, co czyni decyzję abstrakcyjną, a nie indywidualną i konkretną odnoszącą się do sytuacji Skarżącego;

3) art. 163 § 2 p.p.s.a poprzez brak należytego uzasadniania wydanego postanowienia w zakresie uznania, że wykonanie decyzji nie spowoduje znacznej dla skarżącego szkody lub nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków;

4) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na uznaniu w sposób dowolny i losowy argumentów skarżącego w zakresie ustalenia chociażby wartości posiadanych zobowiązań skarżącego (ustalenie wiarygodne) a odmówieniu waloru wiarygodności takiemu samemu twierdzeniu w zakresie wielkości zarobków czy też wartości akcji, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego i w konwencji błędną subsumpcję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonalności decyzji KNF zgodnie z wnioskiem skarżącego ujętym w skardze z dnia 16 marca 2019 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w nim zarzuty i ich motywy pomieszczone w uzasadnieniu nie podważają prawidłowości oceny wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd I instancji.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zrzutów zawartych w punktach 2 – 4 petitum zażalenia.

Mając na uwadze sposób ich konstrukcji, przede wszystkim zaś podniesionych przepisów, które zdaniem autora zażalenia, będącego profesjonalistą (adwokatem), Sąd I instancji naruszył, stwierdzić należy, że zarzuty te są chybione.

Wskazany jako naruszony art. 163 § 2 p.p.s.a. nie może być skutecznie powiązany z błędnym, w ocenie autora zażalenia, sposobem sporządzenia zaskarżonego uzasadnienia przejawiającego się "brakiem należytego uzasadnienia postanowienia w zakresie odmówienia skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji"; "brakiem należytego uzasadniania wydanego postanowienia w zakresie uznania, że wykonanie decyzji nie spowoduje znacznej dla skarżącego szkody lub nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków" oraz "dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego".

Przepis art. 163 § 2 p.p.s.a., stanowi bowiem, że postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu stronom. Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem. Doręczając postanowienie należy pouczyć stronę występującą w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego.

Jak wynika z treści powołanego przepisu, reguluje on kwestie doręczenia przez sąd postanowienia stronom, jego doręczenia z uzasadnieniem oraz okoliczności zawarcia pouczenia o dopuszczalności i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Nie ma w tymże przepisie mowy o niezbędnych składnikach, elementach koniecznych, uzasadnienia postanowienia, jakie sąd zobligowany jest zawrzeć w motywach wydanego orzeczenia. Kwestię tą uregulowano przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a., który mocą art. 166 p.p.s.a. ma zastosowanie do postanowień.

Autor zażalenia powinien zatem, dla skuteczności omawianych zarzutów sformułować je w powiązaniu właśnie z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., nie zaś jak błędnie to uczynił, z art. 163 § 2 p.p.s.a.

Wskazania również wymaga, że Sąd I instancji nie mógł dopuścić się naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., albowiem przepisów tych nie stosował z uwagi na fakt, że postępowanie przed sądami administracyjnymi toczy się na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego, który ma zastosowanie do spraw określonych w jego art. 1 i art. 2.

Odnosząc się do pozostałego zarzutu z punktu 1 petitum zażalenia, również i ten uznać należy za niezasadny.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższy wywód, stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargę decyzji KNF nie spełniał wymogów stawianych wnioskodawcy przez powołany art. 61 § 3 p.p.s.a., co zasadnie stwierdził Sąd I instancji.

Wskazania wymaga, że rzeczony wniosek w swojej istocie ograniczał się wyłącznie do twierdzenia jego autora, że "Nie ulega wątpliwości, że przystąpienie do wykonania tak wysokich kar wobec Skarżących grozi im nieodwracalną wysoką szkodą.". Pozbawiony był przy tym jakiejkolwiek szerszej argumentacji, która zmierzałaby do wykazania lub choćby uprawdopodobnienia, jaki realny wpływ mieć będzie wykonanie decyzji KNF na spełnienie się w stosunku do skarżącego jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Autor wniosku nawet nie odesłał, czy choćby powołał się w ramach wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do dokumentów przedłożonych wraz z wnioskiem o przyznanie stronie prawa pomocy.

Już tylko ta okoliczność czyniła wniosek niezasadnym z powodu uchybienia obowiązkowi uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Nie jest również zasadna argumentacja wynikając z treści błędnie sformułowanych zarzutów oraz motywów zawartych w uzasadnieniu zażalenia, że Sąd I instancji nie odniósł się do faktycznej sytuacji skarżącego, a jedynie poprzestał na analizie prawnej przesłanek art. 61 p.p.s.a. oraz że dokonał dowolnej, a nie swobodnej ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wbrew temu twierdzeniu, wskazania wymaga, że Sąd dokonując oceny wniosku posiłkował się, a w zasadzie w opisanym braku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, oparł się w przewożącej części na oświadczeniach i dowodach przedłożonych przez stronę w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Uzasadnienie postanowienia, wbrew tezie autora zażalenia zawiera analizę nie tylko przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., ale również analizę przywołanego materiału dowodowego i wynikającej z niego sytuacji materialnej strony.

Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że ocena ta nacechowana była dowolnością. Sąd I instancji w sposób klarowny wskazał bowiem na wątpliwości wynikające z oświadczeń strony i złożonych dokumentów odnoszących się do jej sytuacji materialnej, które nie pozwalały na obiektywne stwierdzenie możliwości spełnienia się w stosunku do skarżącej jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w związku z wnioskiem w przedmiocie prawa pomocy, czyni w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafną konstatację Sądu I instancji, że: "Niespójność oświadczeń skarżącego przejawiająca się chociażby w twierdzeniu, że nie otrzymuje on wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia, ani też pełnienia funkcji członka zarządu spółek lub zasiadania w radach nadzorczych spółek, i jednoczesne na wezwanie twierdzenie, iż: "dysponuje miesięcznie dochodem w wysokości 1 200 złotych - wolnych od egzekucji" nasuwa wątpliwości co do kompletności danych dotyczących źródeł utrzymania skarżącego.".

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.