Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 353/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107, art. 61a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 81a ust. 3, art. 3 pkt 3, 6 i 1 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

.Sygn. akt II SA/Ke 353/12 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012r. sprawy ze skargi P.R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia P. R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], odmawiające wszczęcia na wniosek P. R. postępowania administracyjnego w sprawie budowli ziemnej w postaci nasypu na działce położonej w miejscowości J., oznaczonej numerem ewidencyjnym 189, na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Do wydania tego postanowienia doszło na tle następujących okoliczności.

W dniu 8 grudnia 2011r. wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. pismo P. R., w którym domagał się on:

1/ wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z Prawem budowlanym nasypu ziemnego na działce oznaczonej nr ew. 189 J., należącej do D. N. zam. J. 26 i wydanie decyzji o usunięciu nasypu i przywrócenie działki do stanu pierwotnego;

2/ sprawdzenia w trakcie prowadzonego postępowania, czy budynek postawiony przy drodze na posesji w/w na bazie piwnicy został postawiony zgodnie z obowiązującymi przepisami;

3/ sprawdzenia czy rozbudowa części mieszkalnej "dolegającej: do budynków gospodarczych znajdujących się na tej posesji została wykonana zgodnie z prawem w tym zakresie.

Pismem z dnia 21 grudnia 2011r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 27 grudnia 2011r., organ zawiadomił, że w dniu 5 stycznia 2012r. zostaną przeprowadzone na działce w miejscowości J. 26 oględziny w sprawie dobudowy budynku do budynków gospodarczych, budowy budynku mieszkalnego na piwnicy na przedmiotowej działce. W oględzinach wnioskodawca nie wziął udziału. W protokole, odnośnie pkt 1 wniosku wskazano, że działka niezabudowana znajdująca się po drugiej stronie drogi jest działką bez ogrodzenie, na całej szerokości działka wyrównana poprzez nawiezienie ziemi. Obecna podczas tej czynności D. N. oświadczyła, że jest wyłączną właścicielką działki zabudowanej, natomiast działka przy drodze została wyrównana poprzez nawiezienie ziemi. Działka ta jest własnością nieżyjącej matki, postępowanie spadkowe nie było prowadzone. Z oględzin został sporządzony szkic oraz zdjęcia przedstawiające nieruchomość zabudowaną oraz działkę wyrównaną, niezabudowaną. O wynikach oględzin organ I instancji poinformował wnioskodawcę pismem, wskazując, że ponieważ nie jest stroną postępowania w stosunku do obiektów znajdujących się na działce zabudowanej, oznaczonej nr 87/4, nie będzie informowany o przebiegu postępowania dotyczącego tych obiektów. Odnośnie działki 189 wskazano, że nie są na niej prowadzone żadne roboty budowlane, a nawiezienie na nią ziemi i wyrównanie nie wymaga pozwolenia na budowę. Na skutek kolejnego pisma żądającego wszczęcia postępowania w sprawie budowli ziemnej PINB w S., postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 61a kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 odmówił wszczęcia postępowania w sprawie budowli ziemnej ustalając, że wykonane przez inwestora prace ziemne, nie związane z prowadzeniem budowy obiektu budowlanego, nie stanowią robót ziemnych.

Rozpoznając wniesione od tego postanowienia zażalenie WINB ustalił, że działka nr 189 jest nie zabudowana, dokonano jej niwelacji poprzez nawiezienie i rozplantowanie na całej jej szerokości warstwy ziemi, z jednoczesnym podwyższeniem jej poziomu w stosunku do poziomu działek sąsiednich. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. poz. 243, poz. 1623 ze zmianami) przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a także obiekt małej architektury. Przepis art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego stanowi, że przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 7 przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o analizę definicji powyższych pojęć nie można uznać, aby nawieziona i rozplantowana na działce nr 189 warstwa ziemi i gruzu, bez względu na wysokość utworzonej skarpy od strony działek sąsiednich, stanowiła obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Roboty zaś związane z nawiezieniem i przemieszczeniem mas ziemnych (niwelacja terenu) nie stanowią budowy w rozumieniu art. 3 pkt 7 tej ustawy. Dalej organ wskazał, że ani w ustawie Prawo budowlane ani też w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych nie zostało zdefiniowane pojęcie robót ziemnych. W budownictwie roboty ziemne mogą być robotami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, jeśli w ich wyniku powstanie budowla, np. wał przeciwpowodziowy, zapora ziemna, nasyp drogowy lub kolejowy, a także, gdy w celu wybudowania obiektu budowlanego niezbędne jest wykonanie wykopu pod fundamenty lub podziemnych robót ziemnych takich jak tunel, metro. Roboty ziemne mogą być także robotami budowlanymi przy budowie, przebudowie i remoncie różnego rodzaju instalacji podziemnych. W przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, aby na działce nr 189 powstał jakikolwiek obiekt budowlany, budowla, wykop pod fundamenty, bądź aby prowadzona był budowa, przebudowa, czy też remont instalacji. Organ powołał się przy tym na wyrok NSA z dnia 1 litego 2007r. w spawie II OSK 813/06, i wskazał, że w jego świetle nawieziona i rozplantowana ziemia nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podobnie jak nie stanowi budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6, a także robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 tej ustawy. Dlatego też brak jest podstawy materialno - prawnej do rozpatrzenia żądania P. R., dotyczącego wszczęcia postępowania w sprawie budowli ziemnej w postaci nasypu, a co za tym idzie uznał, że wydane na podstawie art. 61 a § 1 kpa zaskarżone postanowienie jest zasadne. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji oględziny miały na celu ustalenie, czy istniejący na działce stan faktyczny pozwala na zastosowanie przepisów Prawa budowlanego, a tym samym czy podlega właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego. Skoro zaś poczynione ustalenia wskazywały , że istniejący stan nie podlega właściwości tego organu, nie było potrzeby dokonywania pomiarów skarpy powstałej od strony działek sąsiednich. Organ dodatkowo zauważył, że P. R. z własnej woli nie skorzystał z prawa uczestniczenia w tych oględzinach, pozbawiając się tym samy możliwości wniesienia uwag i wniosków odnośnie ustaleń.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższe postanowienie P. R., zarzucając obrazę art. 6, 7 oraz 77 § 1 kpa oraz art. 3 pkt 1 lit b ustawy Prawo budowlane, domagał się uchylenia tego postanowienia.

W uzasadnieniu skarżący przytoczył przebieg postępowań przed innymi organami, jakie były prowadzone jeszcze z udziałem jego brata (od którego działkę otrzymał w listopadzie 2011r.), w związku z nasypaniem ziemi na działkę nr 189 podnosząc, że już Starosta ewentualnie Urząd Gminy w Ł. powinny były zobowiązać D. N., Zarząd Dróg Powiatowych bądź też Spółkę B. do usunięcia nasypu, jaki powstał na skutek składowania na tej działce przez firmę budowlaną, realizującą inwestycję drogową, materiałów budowlanych, zwłaszcza, że w piśmie nr [...] Zarząd Dróg Powiatowych zobowiązał się do usunięcia tego nasypu we własnym zakresie. Dlatego też niezrozumiałe jest, dlaczego Starosta Powiatowy w S. na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał sprawę właściwemu organowi w oparciu o przepis art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, a z kolei urząd gminy zamiast przeanalizować otrzymane materiały i uznać, że to Starostwo we własnym zakresie powinno załatwić kwestię usunięcia nasypu, wszczęło postępowanie w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na gruncie. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Ł. nałożył obowiązek wykonania urządzeń zbierających wodę pochodzącą z działki nr 189, którą to decyzją doszło do zalegalizowania nasypu w oparciu o prawo wodne. Autor skargi wskazał, że na tę decyzję wniósł odwołanie do SKO, które do chwili obecne nie zostało rozpoznane. Dlatego też z własnej inicjatywy postanowił zwrócić się do odpowiedniego inspektora nadzoru budowlanego. Odnośnie postępowania przed tym organem P. R. wskazał, że w otrzymanym dniu 27.12.2011r. piśmie informującym o oględzinach nie było informacji, że będą one prowadzone na działce 189, czego dotyczył punkt 1 jego wniosku, i co wzbudziło jego podejrzenie. W rozmowie telefonicznej z inspektorem nadzoru budowlanego p. J. Półtorak - Berus nie uzyskał jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy oględziny obejmą także działkę z nasypem, poza tym sposób podejścia do niego w tej rozmowie świadczy o naruszeniu art. 9 kpa, bowiem inspektor nie wskazał mu przepisów, na podstawie których każdy może sobie nawozić ziemię na swoją działkę. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie można uznać, aby został on prawidłowo zawiadomiony o terminie oględzin działki. Wskazał, że dopiero z późniejszego pisma dowiedział się, że posesja J. 26 znajduje się na działce 87/4. Dalej skarżący zakwestionował stanowisko organu, że utworzony na działce nr 189 nasyp nie jest budowlą, podnosząc, że organ pominął fakt, że utworzony nasyp posiada część użytkową w postaci płaskiego terenu. Ponadto PINB "całkowicie pominął istotę definicji jaką normuje czynność polegająca na niwelacji terenu", nie odniesiono się do kwestii, że ta budowla powstała przy użyciu budulca w postaci ziemi, którą zmieszano z gruzem, w tym również nawiezionym, co powoduje samo w sobie wzmocnienie i utwardzenie konstrukcji, co było stosowane w budownictwie obiektów ziemnych już w starożytności. Nie poczyniono także ustaleń, co się stało z posesją, która była na tej działce. P. R. zakwestionował także treść protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 5 stycznia 2012r. zarzucając, że na pierwszej stronie tego protokołu, gdzie powinno być wpisane, co jest przedmiotem oględzin w sprawie, ujęto jedynie, że dotyczy dobudowy do budynku mieszkalnego do budynku gospodarczego, natomiast w części tej nie określono, że dotyczy on również działki nr 189. Jednakże w dokumencie tym, w części opisowej zawarto sformułowanie dotyczące tej działki "Działka niezabudowana znajduje się do drugiej stronie drogi, jest działką bez ogrodzenie, na całej szerokości działka wyrównana poprzez nawiezienie ziemi". Skarżący wskazał, że taki jest dokładnie opis nasypu ziemnego. Brak jest opisu wymiarów kubaturowych tego nasypu, poza tym ma wątpliwości, czy zdanie opisujące działkę nr 189 nie zostało dopisane do tego protokołu już później, po skierowaniu przez niego skargi. Skarżący zakwestionował także przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony podnosząc, że nie została ona uprzedzona o treści art. 83 § 3 kpa, a poza tym skoro przesłuchanie to dotyczyło także ustalenia prawa własności działki 189, on powinien mieć zapewnione prawo brania udziału w tym przesłuchaniu, a ponadto taki dowód powinien być przeprowadzony po wyczerpaniu innych środków dowodowych. Ponadto organy informując go o prawie złożenia zażalenia czy też skargi nie poinformowały go, z naruszeniem art. 9 kpa, na podstawie jakiej ustawy oraz jakiego artykułu ma prawo wnosić skargi i odwołania. Poza tym organy obu instancji próbują wykonywać role władzy sądowniczej, wydając postanowienia i pisma, w których próbują dookreślić pojęcie budowli ziemnej, zarazem osądzając, że nie ma takiego pojęcia jak nasyp wybudowany w innym celu niż komunikacyjny, a nie role władzy wykonawczej, polegające na zbieraniu dowodów za i przeciw takiemu określeniu tego obiektu budowlanego, a dalej wchodzą w role strony tego postępowania ignorując istotę bezstronności przy wykonywaniu czynności. Wyrok NSA w sprawie II OSK 813/06 został zinterpretowany przez organ odmiennie od zawartej w nim treści. Skarżący powołał się na wyroki WSA w Gliwicach w sprawie II SA/GL 55/08, II SA/GL 152/08, zgodnie z którymi nawiezienie na działkę ziemi i kamieni oraz niwelacja terenu stanowią budowlę ziemną. Autor skargi przytoczył także encyklopedyczną definicję niwelacji i wskazał na art. 41 Prawa budowlanego, zgodnie z którym niwelacja terenu jest rozpoczęciem budowy, to zaś powoduje, że na roboty związane z niwelacją terenu potrzebne jest pozwolenie na budowę.

Do skargi P. R. dołączył szereg odbitek kserograficznych pism kierowanych przez jego brata – poprzedniego właściciela działki 189 do Urzędu Gminy w Ł. i Starosty Powiatowego oraz odpowiedzi na te pisma od tych organów, a także od Spółki B. – S. informujące, że ziemia z działki sąsiadującej zostanie przez to przedsiębiorstwo wywieziona, a także decyzji Wójta Gminy Ł., wydanej na podstawie art. art. 29 ust. 3 prawa wodnego oraz szereg zdjęć przedstawiających działkę 189.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona tak rozumiana oceny wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego. W związku z tym podkreślenia wymaga, że w swoim wniosku z dnia 7 grudnia 2011r. skarżący domagał się zarówno wszczęcia postępowania w sprawie nasypu, jak i skontrolowania zabudowań na działce należącej do D. N. zam. J. 26. W taki też sposób został określony przedmiot oględzin, a mianowicie że odbędą się one na działce w miejscowości J. 26. O oględzinach tych, wyznaczonych na 5 stycznia 2012r. skarżący został poinformowany w dniu 27 grudnia 2011r. Tak więc nie może on obecnie skutecznie podnosić zarzutu, że z winy organu nie wziął w nich udziału. Okoliczność bowiem, że w zawiadomieniu nie wymieniono, określając, że będą one przeprowadzone w sprawie dobudowy i budowy budynków, także nasypu na działce 189, jest o tyle bez znaczenia, że skarżący musiał mieć świadomość, że są to oględziny wyznaczone w związku z jego pismem skierowanym do organu nadzoru budowlanego, a poza tym, jak sam przyznaje w skardze, wówczas jeszcze nie wiedział o tym, że pod oznaczeniem J. 26 znajduje się działka nr 87/4, nie zaś nr 189. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że skoro odnośnie robót wykonanych na działce nr 189 organ odmówił wszczęcia postępowania, przeprowadzone oględziny tej działki miały w ocenie Sądu charakter kontroli o jakiej mowa w art. 81a ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przy takiej zaś czynności udział skarżącego jako sąsiada nie był obowiązkowy. Za zupełnie gołosłowną i nie popartą żadnymi dowodami uznać należy zawartą w skardze sugestię, jakoby w dniu 5 stycznia 2012. nie dokonano oględzin działki nr 189. W szczególności nie może o tym świadczyć to, że na stronie 1. protokołu wskazano, że dokonano oględzin tylko budynków. W protokole znajduje się opis działki 189., na okoliczność zaś nawiezienia na nią ziemi i jej wyrównania, a także stanu prawnego zostało odebrane oświadczenie od obecnej w czasie oględzin D. N.. Poza tym został sporządzony szkic, a także dokumentacja fotograficzna, obejmująca tę działkę. Również kolejne podejmowane przez organ czynności (ustalenia stanu w ewidencji gruntów) świadczą o tym, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organ wyjaśniał kwestie dotyczące tej działki i ustalił, że w ewidencji figuruje ona na zmarłą M.S. W związku z tym bez znaczenia dla wyniku sprawy jest zarzucana w skardze okoliczność, że przesłuchując w dniu 30 stycznia 2012r. D. N. w charakterze strony organ powinien przeprowadzić tę czynność w obecności skarżącego, skoro przesłuchanie dotyczyło między innymi stanu prawnego działki 189. Zauważyć bowiem należy, iż przede wszystkim D. N. składała wyjaśnienia na temat budowy budynków na działce, znajdującej się pod drugiej stronie drogi, niż jest położona nieruchomość skarżącego, tak więc nie był on stroną prowadzonego postępowania w sprawie zabudowy działki 87/4, stanowiącej własność D. N., o czym został zresztą przez organ poinformowany. Z tego samego powodu skarżący nie może w niniejszej sprawie skutecznie podnosić zarzutów odnośnie tego, w jakiej kolejności organ winien przeprowadzać dowody w sprawie związanej z zabudową działki 87/4, nawet jeśli postępowanie w tej sprawie jest prowadzone na skutek jego pisma z grudnia 2011r.

Z protokołu oględzin, a także dołączonego do niego zdjęcia wynika, że działka 189 jest niezabudowana i na całej swojej szerokości ma taki sam poziom. Tak więc prawidłowe są ustalenia organu, że została ona wyrównana na całej szerokości, jak zaś wynika z oświadczenia złożonego przez D. N. w czasie oględzin, wyrównanie nastąpiło poprzez nawiezienie na tę działkę ziemi. Znajdujące się w aktach zdjęcie potwierdza, że na działce nr 189 nie ma żadnego obiektu budowlanego. Natomiast zdaniem skarżącego samo podwyższenie poziomu działki i jej wyrównanie stanowi budowlę z uwagi na część użytkową w postaci płaskiego terenu. Również zdaniem autora skargi, ponieważ prace polegające na niwelacji terenu zostały wymienione w art. 41 prawa budowlanego, na ich prowadzenie było wymagane pozwolenie na budowę. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, z kolei w myśl art. 41ust. 1 tej samej ustawy rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, a jedną z takich prac przygotowawczych jest wykonanie niwelacji terenu. W ocenie Sądu jednak, tylko wówczas niwelacja terenu wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie wykonanie jej bez wymaganego pozwolenia uprawniałoby organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania, gdyby niwelacja ta stanowiła prace przygotowawcze, poprzedzające budowę. Tymczasem jak wynika z ustaleń organów, wyrównanie terenu nie było związane z budową jakiegoś obiektu. Okoliczność tę zdają się potwierdzać: sam P. R. w swojej skardze jak i dołączone przez niego do skargi pisma i dokumenty. Wynika z nich, że do podwyższenia działki, a następnie jej wyrównania doszło na skutek składowania na niej przez spółkę, prowadzącą budowę drogi, gruzu, ziemi i kamieni. Jak oświadczył na rozprawie przed Sądem skarżący, spółka B., zamiast usunąć te materiały, do czego wcześniej się zobowiązała, ubiła je ciężkim sprzętem. Jak zaś wynika z wyjaśnień D. N. na działkę tę nawiozła ziemię i ją wyrównała. Dlatego też zgodzić się należy, że wykonanie takich prac nie wymagało uzyskania pozwolenia, nie była to bowiem budowa, o jakiej mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Pozostaje do rozważenia kwestia, czy w wyniku wykonania tych prac doszło do powstania jakiegoś obiektu budowlanego, a w szczególności budowli ziemnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lutego 2007r. w spawie II OSK 813/06 budowla ziemna jest jednym z rodzajów budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, przy czym musi to być obiekt budowlany. Ażeby za taki mógł zostać uznany, musi spełniać warunki określone w art. 3 pkt 1 lit. b, czyli stanowić całość techniczno – użytkową". Taką całość techniczno – użytkową, nawet jeżeli nie ma dodatkowych instalacji czy urządzeń, stanowi np. wał przeciwpowodziowy lub nasyp ziemny realizowany w określonym celu. Dalej Sąd ten wskazał, że nie można powiedzieć, iż stanowi jakąś całość techniczno – użytkową bezładne gromadzenie na określonej nieruchomości gruzu i odpadów. W niniejszej sprawie aktualnie nie mamy już do czynienia z bezładnie zgromadzonym gruzem, kamieniami i ziemią, ale z terenem wyrównanym. Jednak zdaniem składu orzekającego wyrównanie wcześniej nawiezionego na działkę gruzu i innych odpadów oraz nawiezienie na nią ziemi i jej wyrównanie w taki sposób, że na całej swojej szerokości jest ona równa, nie spowodowało powstania budowli w rozumieniu art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego. Podzielenie stanowiska skarżącego doprowadziłoby bowiem do wniosku, że każdą działkę gruntu z płaskim, wyrównanym terenem należałoby traktować jako budowlę. Oceny tej nie zmienia zdaniem Sądu okoliczność, że działka ta obecnie jest usytuowana wyżej od działki skarżącego. Dlatego też skład orzekający nie podziela stanowiska zaprezentowanego w wyrokach WSA w Gliwicach w sprawach II SA/GL 152/08 i II SA/GL 55/08 (ten ostatni został zresztą uchylony wyrokiem NSA w sprawie II OSK 1721/08), że prace polegające na nawiezieniu kamieni i ziemi w celu zmiany niekorzystnego ukształtowania terenu i powiększenia części płaskiej stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że rolą organu administracyjnego jest nie tylko zebranie materiału dowodowego, ale także dokonanie jego oceny, jak również prawidłowe zastosowanie obowiązujących przepisów, co wynika między innymi z art. 107 kpa. Skoro obowiązkiem organu jest przestrzeganie norm prawnych w zakresie jego właściwości i kompetencji, prawidłowo organy w niniejszej sprawie badały, czy są władne do wszczynania postępowania, którego przedmiotem jest nawiezienie na działkę gruzu, ziemi i jej wyrównanie. Aby zaś sprawdzić swoje kompetencje do wszczęcia i następnie prowadzenia postępowania, organ musiał przeanalizować treść obowiązujących przepisów i dokonać ich wykładni. Dlatego też za nieuzasadniony uznać należy zarzut, że organ w niniejszej sprawie "myli swoją rolę władzy, którą normuje Konstytucja Rzeczypospolitej, próbując wykonywać role władzy sądowniczej poprzez wydawanie postanowień i pism, w których próbuje dookreślić pojęcie budowli ziemnej...". Niczym nie usprawiedliwiony jest także zarzut, jakoby organy w tej sprawie "weszły w rolę strony ignorując istotę bezstronności".

Co się tyczy zarzucanego braku wskazania konkretnych przepisów, na podstawie których skarżącemu przysługiwało prawo zaskarżenia postanowienia organu I instancji zażaleniem i następnie prawo wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie WINB, to zauważyć należy, że nawet gdyby z przepisu art. 107 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzja powinna zawierać między innymi pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, wynikało, że w ramach tego organ ma obowiązek wskazać również konkretny przepis, na podstawie którego strona może składać środek odwoławczy, to zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie brak wskazania tej podstawy prawnej nie mógł mieć żadnego wpływu na wynik spawy. W swoim postanowieniu organ I instancji zawarł wystarczające pouczenie o sposobie jego zaskarżenia, wskazując, że zażalenie należy wnieść w terminie 7 dni od daty jego otrzymania do WINB za pośrednictwem PINB w Skarżysku - Kamiennej i P. R. w terminie taki środek odwoławczy wniósł. Z kolei organ II instancji w swojej decyzji pouczył o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem WINB i skarżący z tego prawa skorzystał.

Reasumując w ocenie Sądu prawidłowo w niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego uznał, że wykonane na działce nr 189 roboty nie kwalifikują się do objęcia ich postępowaniem, a co za tym idzie na podstawie art. 61a kpa odmówił wszczęcia postępowania. Dlatego też skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.