Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2731/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 § 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością H. S.K.A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. H. S.K.A. z siedzibą w K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...]; odmawiającej uchylenia we wznowionym, na wniosek M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością H. S.K.A. z siedzibą w K., postępowaniu własnej decyzji z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...]; uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na przebudowę istniejącej hali - tzw. Hali Wytrawialni - na terenie B. P. Sp. z o.o. w K., dla zabudowy instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 wraz z budową przyłączy i utwardzeniem terenu, w obrębie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] karta mapy [...] obręb: Dzielnica x przy ulicy Ż. [...] w K. - etap I: i zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na przebudowę ww. hali, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na przebudowę istniejącej hali - tzw. Hali Wytrawialni - na terenie B. P. Sp. z o.o. w K., dla zabudowy instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 wraz z budową przyłączy i utwardzeniem terenu, w obrębie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]karta mapy [...] obręb: Dzielnica [...] przy ulicy Ż. [...] w K. - etap I.

Po rozpatrzeniu odwołania inwestora od ww. decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...]i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na przebudowę ww. hali.

W dniu 15 listopada 2010 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek M. Sp. z o.o. H. S.K.A. z siedzibą w K. z dnia 1 października 2010 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...] z powodu pozbawienia udziału w tym postępowaniu bez winy strony, czyli w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] Wojewoda [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...] uznając, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie wkracza na teren nieruchomości wnioskodawcy, wobec czego nie ma on przymiotu strony.

Po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. H. S.K.A. z siedzibą w K. GINB decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że organ ten powinien określić położenie wszystkich działek, co do których wnioskodawca legitymuje się tytułem prawnym, a następnie w oparciu o tak poczynione ustalenia określić obszar oddziaływania spornej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia v lipca 2010 r., jednakże GINB, po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. H. S.K.A. z siedzibą w K., decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia obligując organ do pozyskania raportu oddziaływania spornej inwestycji na środowisko i wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji.

Prowadząc na nowo postępowanie Wojewoda [...] wystąpił do inwestora o przekazanie raportu oddziaływania na środowisko spornej inwestycji, który to dokument został przekazany do organu w dniu 9 maja 2012 r. Organ dokonał także dokładnej analizy treści pozostającej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 na terenie należącym do B. Sp. z o.o. w K. na działce [...] w obrębie Dzielnicy x przy ul. Ż. [...] w K.".

Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2012r., znak: [...]; Wojewoda [...] odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu własnej decyzji z dnia [...] lipca 2010r.. znak: [...] uznając, że nie został potwierdzony przymiot strony odwołującej się Spółki.

Rozpoznając odwołanie M. Sp. z o.o. H. S.K.A. z siedzibą w K. GINB uznał, że Wojewoda [...] zasadnie przyjął, iż odwołującej się nie przysługuje przymiot strony. Powołał treść art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i wskazał, że Spółka legitymuje się tytułem prawnym (prawem użytkowania wieczystego) działek nr ew. [...].[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...].[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. GINB zwrócił uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu (rys. nr x - k. [...]) oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej (k. [...],[...], tom [...]) wynika, iż najbliżej spornej inwestycji znajdują się działki nr ew. [...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...] natomiast pozostałe działki nie zostały uwidocznione na ww. dokumentach. Sporna inwestycja od południa bezpośrednio graniczy z działkami nr ew. [...],[...] oraz [...] (drogi), zaś działki nr ew. [...] (droga) oraz [...] (tereny przemysłowe) usytuowane są w znacznej odległości i nie graniczą bezpośrednio z terenem objętym inwestycją. Od strony zachodniej ze spornym zamierzeniem inwestycyjnym sąsiadują (nie bezpośrednio) działka nr ew. [...] (tereny przemysłowe) - zabudowana budynkiem garaży wózków akumulatorowych, oraz działka nr ew. [...] (droga), zaś od strony północnej (nie bezpośrednio) graniczą działki nr ew. [...] (droga), [...] (tereny przemysłowe) oraz [...] (tereny przemysłowe) - zabudowana zbiornikiem wieżowym wraz z instalacją. Organ odwoławczy podkreślił, że sporna inwestycja obejmowała lokalizację trzech kominów (emitora E-11 do odprowadzania powietrza z wentylacji instalacji, emitorów E-13 i E-14 - odprowadzania oparów/spalin gazu z nagrzewnicy powietrza i suszarki) - Opis techniczny, pkt [...]., k. [...]; oraz instalacji wytrawiania, instalacji ściekowej i magazynu kwasów (Opis techniczny, pkt [...]., k. [...]) zlokalizowanych w istniejącym obiekcie bez konieczności jego rozbudowy lub nadbudowy (Opis techniczny, pkt [...], k. [...]). Ponadto przedsięwzięcie obejmuje swym zakresem budowę instalacji do wytrawiania kształtowników stalowych w istniejącej hali wytrawialni zlokalizowanej w zachodniej części terenu zakładu. Projektowana instalacja wytrawiania to instalacja do powierzchniowej obróbki metali z zastosowaniem procesów chemicznych, gdzie całkowita objętość wanien procesowych nie przekracza 30 m3 obejmująca: 1) stację załadunkową (służącą do przygotowania kształtowników i podania ich do pierwszej wanny procesowej); 2) wanny do obróbki chemicznej kształtowników, w tym: a) wannę wytrawiającą, napełnioną 15-procentowym roztworem HC1 (kwasu solnego), metodą zanurzeniową: b) wannę pasywacyjną, napełnioną preparatem K. [...] lub 5-procentowym roztworem HNO3 (kwasu azotowego), metodą zanurzeniową; c) 4 wanny płuczące napełnione wodą. Wszystkie ww. wanny zostaną zabudowane tunelem (Raport oddziaływania na środowisko, s. [...]).

GINB zauważył, że sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym czy zarządcą nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie przesądza jeszcze o ich legitymacji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jej warunkiem jest bowiem znajdowanie się nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, przez który rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W związku z tym stwierdził, że z uwagi na przeznaczenie części działek odwołującej się Spółki jako "drogi" (działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...]) wyłączona jest możliwość ograniczenia w ich zagospodarowaniu w związku ze sporną inwestycją. Odnosząc się natomiast do pozostałych działek (nr ew. [...],[...],[...], v), które są terenami przemysłowymi GINB uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że sporna inwestycja ogranicza ich swobodne zagospodarowanie.

Organ zauważył, że z Raportu oddziaływania na środowisko sporna inwestycja spowoduje powstanie dodatkowych źródeł emisji zanieczyszczeń do powietrza związanych z prowadzonymi procesami wytrawiania oraz suszenia materiału po wytrawianiu, a także magazynowaniem kwasu wykorzystywanego w procesie wytrawiania (s. [...]), co jednak przy uwzględnieniu istniejących i projektowanych źródeł emisji nie spowoduje przekroczenie dopuszczalnych wartości (s. [...]), określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47 poz. 281) oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r., w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 1, poz. 12). Potwierdza to również "Aktualizacja Raportu oddziaływania na środowisko" z października 2010 r. (s. [...]), w której jej stwierdzono, że w przypadku umieszczenia instalacji w istniejącej hali "dotrzymane będą wartości odniesienia emitowanych zanieczyszczeń na granicy zakładu" oraz treść "Opinii w zakresie analizy raportu (oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia" (s. [...]), z której wynika że "żadne z zanieczyszczeń emitowanych przez zaprojektowane emitory nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne" (por. załącznik B).

GINB stwierdził, że sporna inwestycja jest źródłem emisji hałasu, zaś projektowana instalacja do wytrawiania stali została usytuowana wewnątrz istniejącego budynku, w celu ograniczenia jej wpływu na stan klimatu akustycznego wokół zakładu. Jednocześnie stwierdził, że projektowane przedsięwzięcie nie wiąże się z uruchomieniem urządzeń będących źródłem hałasu, pracujących na otwartej przestrzeni (Raport, s. [...]). Biorąc pod uwagę treść przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120. poz. 826) wskazał, że działki odwołującej się Spółki znajdują się na terenach dawnej Huty B., na których działalność prowadzą inne zakłady przemysłowe (Raport oddziaływania na środowisko, s. [...]), wobec czego w sprawie nie ma zastosowania ww. rozporządzenie, zaś najbliższe tereny mogące podlegać ochronie akustycznej znajdują się w odległości co najmniej 250m od spornej inwestycji (s. 113, 125). Dodatkowo z uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...], w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic B. – C. – Ż. w K. (załącznik nr [...]) teren spornej inwestycji nie podlega prawnej ochronie bezpośredniej, jako przeznaczony na obiekty produkcyjne, składy, magazyny i usługi oraz urządzenia komunikacji. GINB wskazał ponadto, że analiza Raportu oddziaływania na środowisko (s. [...]) nie wskazuje, aby eksploatacja istniejących i projektowanych instalacji spowodowała przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (w tym określonych w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. Nr [...] udzielającej pozwolenia zintegrowanego dla inwestycji, zmienionej decyzją własną z dnia [...] grudnia 2008r.. Nr [...], znak: [...] - s. [...]). GINB zwrócił także uwagę, że z "Opinii w zakresie analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia" wynika, że zasięg oddziaływania akustycznego (wyznaczony izofoną [...]) zamyka się w granicach działki inwestycyjnej (s. [...].[...]: załącznik x: załącznik y).

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że odpady będą magazynowane w miejscach do tego przeznaczonych, zabezpieczonych przed zanieczyszczeniem środowiska i zabezpieczonych przed dostępem osób nieupoważnionych, zaś gospodarka odpadami instalacji wytrawiania pozostaje bez wpływu na zasięg oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie i zamknie się w obrębie budynku hali wytrawialni, podobnie jak gospodarka wodno-ściekowa (Opinia ..., s. [...]: Raport, s. [...]).

Dodatkowo organ stwierdził, że sporna inwestycja nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), ustawą z dnia 27 kwietnia 200 1 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 - tekst jedn.). ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. z 2009r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.); ustawą z dnia 29 listopada 2000r. Prawo atomowe (Dz. U. z 2007r. Nr 42, poz. 276), ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115), ustawą z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007r. Nr 16, poz. 94), nie emituje pól elektromagnetycznych w świetle rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) oraz nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych w kontekście rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.).

Biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75. poz. 690 ze zm.) GINB stwierdził, że działki nr ew. [...],[...],[...], które bezpośrednio sąsiadujące ze sporną inwestycją stanowią drogi, w związku z czym wyłączony jest § 12 warunków technicznych. Ponadto przepis ten nie znajduje zastosowania do pozostałych działek z uwagi na odległości pomiędzy nimi: a) ok. 380m od działki nr ew. [...]; b) ok. 79m od działki nr ew. [...]; c) ok. 187m od działki nr ew. [...]: d) ok. 195m od działki nr ew. [...]. Organ II instancji uznał także, że - ze względu na usytuowanie budynku o wysokości 13,42 m. (przekrój [...], rys. nr [...]) względem działek podlegających zabudowie (nie będących drogami) - przepisami prawa materialnego, z których ewentualnie mógłby być wywodzony interes prawny, nie mogą być § 13, 57. 60, 271 i nast. warunków technicznych.

W ocenie GINB nie można uwzględnić argumentacji Spółki powołującej się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...] (uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]marca 2010 r. Nr [...]; odmawiającą uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji własnej z dnia [...] września 2009r., znak: [...]; ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji), albowiem nie stanowi ona źródła powszechnie obowiązującego prawa, a do postępowania z zakresu ochrony środowiska nie znajduje zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, lecz ogólna, dużo szersza regulacja zawarta w art. 28 kpa.

Jako bez znaczenia dla oceny przymiotu strony odwołującej się Spółki uznał GINB okoliczność zwiększenia ruchu pojazdów w związku z planowaną inwestycją, a co za tym idzie również zwiększenia obciążenia wspólnej drogi, utrudnienia korzystania z niej przez innych współużytkowników wieczystych oraz przyspieszenia jej zużycia i zwiększenia nakładów na jej utrzymanie. Stanowi to bowiem co najwyżej naruszenie interesu faktycznego, a nie prawnego.

Odnosząc się do hipotez dotyczących przyczyn wydzielenia działki nr ew. [...] GINB wskazał, że pozostają one bez znaczenia, jako że działki nr ew. [...] (droga), [...] oraz [...] (tereny przemysłowe) oddzielone są od spornej inwestycji częścią działek nr ew. [...] oraz [...] (wyrys z mapy ewidencyjnej).

Powyższa decyzja GINB z dnia [...] września 2012 r., znak [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. Sp. z o.o. H. S.K.A. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca lub Spółka).

Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu w zakresie jej legitymacji procesowej wskazując, że nawet Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z [...] lipca 2010r nr [...], wydanej we wznowionym postępowaniu dotyczącym uwarunkowań środowiskowych inwestycji, jako jeden z powodów uchylenia decyzji o odmowie uchylenia decyzji środowiskowej podało pominięcie okoliczności w postaci sąsiedztwa działki o nr ewld. [...], której współużytkownikiem wieczystym jest skarżąca, a co wynika z wypisu z rejestru gruntów. Spółka jest także współużytkownikiem wieczystym, stanowiących bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Do skarżącego należą też działki [...],[...]i [...], które sąsiadują ze stanowiącą całość gospodarczą, wieczystoksięgową nieruchomością B. P. sp. z o.o., w skład której wchodzi m.in. działka, na której jest posadowiony budynek tzw. W. Działka [...], która ma oddzielać działki Spółki od terenu inwestycji, stanowi własność (lub przedmiot użytkowania wieczystego) B. P. sp. z o.o. W ocenie Spółki została ona wydzielona tylko po to, aby stworzyć swego rodzaju bufor pomiędzy gruntem, na którym dokonane będą roboty budowlane, a terenem M.

Skarżąca powołała się na orzecvznictwo sądowoadministracyjne, które – w jej ocenie – świadczy o posiadaniu interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Wskazała, że z dyspozycji art. 28 kpa istnienie interesu prawnego nie wymaga wykazania jego naruszenia, a jedynie wykazania, że postępowanie takiego interesu dotyczy. Tak samo z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że o statusie strony decyduje oddziaływanie, a nie wyłącznie ponadnormatywne oddziaływanie obiektu budowlanego. W zwiazku z tym nie zgodziła się z poglądem, iż przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przysługuje wyłącznie właścicielowi działki sąsiedniej jedynie wówczas, gdy oddziaływanie planowego obiektu przekracza określone odrębnymi przepisami standardy, sposób użytkowania gruntów sąsiednich

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy stwierdzić, że skarga dotyczy decyzji wydanej w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie wznowieniowe dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja tego wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie, natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w formie decyzji. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. To właściwe postępowanie może – stosownie do treści art. 151 zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a albo uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa). W każdym przypadku jednak orzekające organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania przepisów kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Nie ulega wątpliwości, że trafność rozstrzygnięcia wydawanego w każdym postępowaniu administracyjnym, w szczególności zaś w postępowaniu nadzwyczajnym, wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska.

Należy w tym miejscu podnieść, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny w sytuacji, gdy strona występuje z żądaniem wznowienia postępowania wskazując na przesłankę wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zaś ustalenie istnienia interesu prawnego strony wymaga przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, organ nie może ograniczyć się do odmowy wznowienia z przyczyn podmiotowych, lecz powinien dokonać odpowiednich ustaleń w toku wznowionego postępowania. Warto w tym miejscu wskazać chociażby na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2186/06 (LEX nr 328635), w którym Sąd stwierdził, że ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego, zaś ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Również w wyroku z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych występuje jedynie wówczas, gdy już wstępna analiza wniosku prowadzi do oczywistej konkluzji, że podmiot nie dysponuje przymiotem strony lub gdy np. podmiot taki w ogóle nie może występować w charakterze strony postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji organ zobowiązany jest wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że Wojewoda [...] w sposób prawidłowy wznowił postępowanie zakończone decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...]; uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K.pozwolenia na przebudowę istniejącej hali - tzw. Hali W. Postępowanie to zostało jednak zakończone decyzją odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na ustalenie braku legitymacji procesowej skarżącej, które to stanowisko podtrzymał GINB w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r., znak [...]. Rozstrzygnięcie to jest w ocenie Sądu prawidłowe.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć także, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 kpa lex specialis stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas, bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny.

W niniejszej sprawie Sąd całkowicie podzielił argumentację GINB, który zauważył, że sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym czy zarządcą nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie przesądza jeszcze o ich legitymacji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Warunkiem uznania za stronę postępowania jest bowiem znajdowanie się nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, przez który rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

W sprawie poza sporem jest, że inwestycja od południa bezpośrednio graniczy z należącymi do skarżącej działkami nr ew. [...],[...] oraz [...], natomiast działki nr ew. [...] oraz [...] usytuowane są w znacznej odległości i nie graniczą bezpośrednio z terenem objętym inwestycją. Od strony zachodniej w sąsiedztwie ze spornym zamierzeniem inwestycyjnym sąsiadują działka nr ew. [...] oraz działka nr ew. [...], zaś od strony północnej najbliżej znajdują się działki nr ew. [...],[...]oraz [...].

Należy podkreślić, że działki nr ew. [...],[...],[...], które bezpośrednio sąsiadujące ze sporną inwestycją stanowią drogi. W takiej sytuacji nie ma zastosowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75. poz. 690 ze zm.) dotyczący odległości spornej inwestycji od granicy działki. Dlatego, w związku z przeznaczeniem działek Spółki nie jest możliwe ograniczenie w ich zagospodarowaniu w związku ze sporną inwestycją. Pozostałe działki również nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, przede wszystkim ze względu na ich charakter (tereny przemysłowe), usytuowanie oraz znaczną odległość. Należy bowiem podkreślić, że działka o nr ew. [...] znajduje się w odległości ok. 380m. od działki, na której projektowana była sporna inwestycja, działka o nr ew. [...] w odległości ok. 79m, działka o nr ew, [...] w odległości 187 m., natomiast działka ew. [...] w odległości 195m.

Wprawdzie z analizy Raportu oddziaływania na środowisko wynika, że sporna inwestycja spowoduje powstanie dodatkowych źródeł emisji zanieczyszczeń do powietrza, jednakże przy uwzględnieniu istniejących i projektowanych źródeł emisji nie spowoduje to przekroczenie dopuszczalnych wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47 poz. 281) oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r., w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 1, poz. 12).

Dodatkowo przedsięwzięcie nie wiąże się z uruchomieniem urządzeń będących źródłem hałasu, pracujących na otwartej przestrzeni, zaś wobec faktu, że działki Spółki znajdują się na terenach dawnej Huty B., na których działalność prowadzą inne zakłady przemysłowe nie znajdzie zastosowania rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120. poz. 826). Z analizy "Opinii w zakresie analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia" wynika, że zasięg oddziaływania akustycznego (wyznaczony izofoną [...]) zamyka się w granicach działki inwestycyjnej. Podkreślenia również wymaga, że z uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...], w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic B. – C. – Ż. w K. teren spornej inwestycji nie podlega prawnej ochronie bezpośredniej, jako przeznaczony na obiekty produkcyjne, składy, magazyny i usługi oraz urządzenia komunikacji.

Nawiązując do zarzutów Spółki należy stwierdzić, że ogólne powołanie się na szereg orzeczeń wydanych przez sądy administracyjne nie może zostać uznane za właściwą argumentację, wskazującą na interes prawny w niniejszym postępowaniu. Wyroki te bowiem zapadały w różnych stanach faktycznych i przy uwzględnieniu odmiennych argumentów stron.

W świetle rozważań dokonanych przez Sąd nie zasługuje na akceptację argument Spółki, że o statusie strony decyduje oddziaływanie, a nie wyłącznie ponadnormatywne oddziaływanie obiektu budowlanego. Zarzut ten jest chybiony, gdyż obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego odnosi się wprost do konkretnego ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki, a nie teoretycznego, bliżej niesprecyzowanego wpływu inwestycji na działkę.

Spółka nie może także wywodzić skutecznie interesu prawnego z faktu uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2010r. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r., albowiem postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia stanowi całkowicie odrębną procedurę, w której nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Na uwagę zasługuje rzetelnie prowadzone postępowanie administracyjne, w tym bardzo wnikliwe, wszechstronne i wyczerpujące wyjaśnienie stanu sprawy przez Wojewodę [...] i GINB. Należy zaznaczyć, że GINB dwukrotnie uchylał decyzje organu I instancji (odpowiednio w dniu [...] października 2011 r. oraz [...] marca 2012 r.) nakazując Wojewodzie [...] określić położenie działek i obszaru oddziaływania spornej inwestycji oraz dokonanie analizy raportu oddziaływania spornej inwestycji na środowisko i wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji. Realizując te wytyczne organ I instancji poczynił daleko idące ustalenia uzyskując i dokonując m. in. raportu oddziaływania na środowisko spornej inwestycji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do wytrawiania stali o łącznej pojemności wanien procesowych do 30 m3 na terenie należącym do B. Sp. z o.o. w K. na działce [...] w obrębie Dzielnicy [...] przy ul. Ż. [...] w K.". W związku z powyższym należy podkreślić, że organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa. Dodać również należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie tylko odpowiada podstawowym warunkom określonym w art. 107 § 3 kpa, ale ponadto zostało sporządzone ze szczególnym uwzględnieniem zasady przekonywania określonej w art. 11 kpa.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.