Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2392/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie NSA Jerzy Małecki (spr.) as. sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant: sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Spółki "A" A. T., R. M. spółka jawna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o restrukturyzację należności z tytułu podatku od nieruchomości oddala skargę. /-/K. Pawlicki /-/J. Ruszyński /-/J. Małecki


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku A.T. i R.M. - spółka jawna "A" o restrukturyzację należności z tytułu podatku od nieruchomości znanej na dzień [...] r.

W uzasadnieniu SKO wyjaśnia, iż wnioskodawca w swym piśmie z [...] r. podnosił, że podatek od nieruchomości przedstawiony do restrukturyzacji powstał w okresie prowadzenia przez A.T. i R.M. działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. W wyniku przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną — nowopowstały podmiot przejął wszystkie prawa spółki przekształconej.

Z akt sprawy wynika jednak, iż podatnikami podatku od nieruchomości były osoby fizyczne: A.T. i R.M. Osoby te składały deklaracje podatkowe i były adresatami decyzji ustalających podatek od nieruchomości. Skoro, zatem zobowiązanie nie ciążyło na spółce cywilnej (gdyż nie spełniała ona warunków określonych w art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), nie mogło przejść na następcę prawnego. Tym samym postępowanie z wniosku spółki jawnej "A" istotnie było bezprzedmiotowe i winno ulec umorzeniu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego — spółka jawna "A" zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 121 § i art. 122, art. 187 § 1, art.210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 18 ustawy z 30.08.2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287) i wniosła o ich uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 97 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę — prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę — prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm..).

W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Zgodnie z zasadą oficjalności wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy administracji podatkowej, a związanych z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w konkretnej i zaskarżonej sprawie w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku spółki jawnej "A" o restrukturyzację należności z tytułu zaległego podatku od nieruchomości znanego na dzień [...] r. Z drugiej natomiast strony sąd administracyjny — orzekając o legalności zaskarżonej decyzji winien mieć na uwadze zakaz pogorszenia sytuacji prawnej strony skarżącej (zakaz reformationis in peius).

Ustosunkowując się do meritum sporu miedzy stronami dotyczącego odmowy restrukturyzacji zaległego zobowiązania w podatku od nieruchomości na dzień [...] r. - skład sądzący stwierdza, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. l pkt l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) - obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz na jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej. W niniejszej sprawie nie budzi też najmniejszej wątpliwości to, iż podatnikiem zaległego podatku od nieruchomości, o restrukturyzację, którego występowano, nie były ani spółka cywilna "A", ani jej następca prawny pod tytułem ogólnym -spółka jawna "A", a tylko i wyłącznie osoby fizyczne A.T. oraz R.M., które oddzielnie składały deklaracje podatkowe odnośnie nieruchomości będących ich własnością i którym odrębnie dokonywano wymiaru tego podatku. Zgodnie z jasnym brzmieniem przepisów art. 1 ust.2 i art. 2 pkt l oraz art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287) - restrukturyzacją objęci zostali jedynie ci przedsiębiorcy, którzy mieli zaległości znane na dzień 30 czerwca 2002 r. z taksatywnie wyliczonych należności publicznoprawnych z tytułu bycia podatnikiem, płatnikiem, następcą prawnym lub osobą prawną. Spółka jawna "A", składając wniosek o restrukturyzację zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, nie wykazała, iżby zobowiązania te obciążały ją jako podatnika, płatnika, następcę prawnego czy osobę trzecią odpowiadającą za zobowiązania podatkowe. Clara non sunt interprenda..

Z tych, zatem względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/K. Pawlicki /-/J. Ruszyński /-/J. Małecki