Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 386/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 § 1a
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutu oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2016 r. uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez L. K..

Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. działając jako organ egzekucyjny, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec L. K. (dalej jako: Skarżąca albo Zobowiązana) na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2016 r. nr SM [...]/16 (k.1-2 akt adm.), obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres styczeń i luty 2010 r.

W celu wyegzekwowania zaległości objętej powyższym tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 04 marca 2016 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę Zobowiązanej. Zawiadomienie o zajęciu doręczono Zobowiązanej w dniu 21 marca 2016 r.

W zakreślonym prawem terminie, Zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (k. 7 akt adm.), zarzucając prowadzenie egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy wydany, na podstawie nieważnej decyzji administracyjnej, doręczonej po upływie terminu przedawnienia; a także prowadzenie egzekucji skierowanej do osoby, która faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu spółki z o. o. w okresie, w którym powstały zaległości. Podniesiono również, że prowadzenie egzekucji skierowanej do osoby trzeciej jest niedopuszczalne bez uprzedniego powiadomienia tej osoby o wszczęciu, zakończeniu i bezskuteczności egzekucji wobec podmiotu zobowiązanego. Skarżąca wskazała, iż decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] (k. 58 akt adm.) orzekającą o jej odpowiedzialności podatkowej, jako członka zarządu "E." Sp. z o. o. (dalej jako: spółka), doręczono w dniu 10 stycznia 2016 r., tj. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania. Podkreślono, że decyzja ta winna zostać dostarczona przed terminem przedawnienia zobowiązania, tj. do dnia 31 grudnia 2015 r., w przeciwnym wypadku, zgodnie z art. 68 § 3 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Zobowiązana dodała, że nie była faktycznie członkiem zarządu spółki "E." Sp. z o. o., gdyż od 2010 r. zajmował się tym jej mąż, wobec czego nie może ona ponosić odpowiedzialności za sprawy Spółki. Skarżąca zażądała uchylenia tytułu wykonawczego, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa i umorzenia postępowania egzekucyjnego, jako prowadzonego bezprawnie i bezpodstawnie.

W następstwie powyższego, organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 – dalej jako: upea) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] (k.20 akt adm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. działając na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 1 i pkt 4 upea uznał zarzuty Strony za nieuzasadnione.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Zobowiązana wniosła w ustawowym terminie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej,

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] (k.40 akt adm.) uchylił postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ nadzoru stwierdził, że zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w ogóle nie odniósł się do kwestii przedawnienia dochodzonych zaległości. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji winien był dokładnie zbadać kwestię przedawnienia należności za styczeń i luty 2010 r., z uwzględnieniem wszczętego wobec podmiotu głównego, tj. Spółki postępowania karnego skarbowego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] (k.76 akt adm.) wydanym na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 34 § 4 i § 5 w zw. z art. 33 pkt 1 i pkt 4 upea ponownie uznał wniesione przez Zobowiązaną zarzuty za nieuzasadnione.

Organ I instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, zgodnie z poleceniem organu nadzoru, szczegółowo opisał stan faktyczny i prawny sprawy, z uwzględnieniem wszczętego wobec Spółki postępowania karnego skarbowego.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ egzekucyjny stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. wydana została przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres styczeń i luty 2010. Podkreślono, że fakt doręczenia tej decyzji pełnomocnikowi Zobowiązanej w dniu 11 stycznia 2016 r. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

Nawiązując natomiast do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ I instancji wskazał na dowody świadczące o pełnieniu przez Zobowiązaną funkcji prezesa zarządu Spółki w czasie powstania wskazanych zaległości a tym samym o zasadności orzeczenia odpowiedzialności podatkowej Zobowiązanej jako osoby trzeciej.

Ponadto, organ egzekucyjny odnosząc się do zarzutu braku poinformowania Zobowiązanej o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego Spółki zauważył, iż z materiału dowodowego wynika, że Zobowiązana jako Strona postępowania została poinformowana o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie, organ I instancji dodał, że Zobowiązana ustanowiła pełnomocnika, który uczestniczył w prowadzonym postępowaniu i zapoznał się z aktami sprawy.

Jednocześnie, organ I instancji zauważył, iż Zobowiązana nie wniosła odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym mogła podnieść swoje zarzuty.

Ponadto, nawiązując do zarzutu przedawnienia obowiązku, organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 70 ordynacji podatkowej zobowiązanie podmiotu głównego, tj. Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres styczeń i luty 2010.r. przedawniłoby się z dniem [...] grudnia 2015 r. Organ podatkowy zawiesił jednak bieg terminu przedawnienia należności, z uwagi na wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe, wiążące się z niewykonaniem przedmiotowego zobowiązania podatkowego. O zawieszeniu Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zawiadomił Spółkę. Podkreślono, że na dzień wydania postanowienia postępowanie o przestępstwo skarbowe nie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem, co oznacza, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu i zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Reasumując, organ egzekucyjny podał, że tytuł wykonawczy nr SM [...] został wydany w oparciu o ostateczną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. doręczoną skutecznie w dniu 11 stycznia 2016 r. Podkreślono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., wydając powyższą decyzję nie naruszył art. 118 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej, co – jak wskazano - potwierdza decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji (k.69 akt adm.). W związku z powyższym, Zobowiązana odpowiada za zaległości wykazane w tytule wykonawczym jako osoba trzecia, gdyż zaległości za okres styczeń i luty 2010r. nie uległy przedawnieniu.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie, Zobowiązana pismem z dnia [...] września 2016 r. (k.84 akt adm.) wniosła w terminie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu zażalenia, w zasadniczej mierze, podniesiono te same argumenty, które uprzednio podnoszono w zażaleniu z dnia [...] maja 2016 r. Podkreślono, że nie ma żadnych wątpliwości, iż o mocy prawnej decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, określonej w art. 118 § 1 ordynacji podatkowej decyduje data jej doręczenia, a nie jak sądzi organ egzekucyjny - data wydania. W przeciwnym wypadku, jak zauważono, istniałaby niedopuszczalna luka czasowa pomiędzy dwoma ściśle powiązanymi z sobą terminami przedawnień. Podniesiono też, że wyszły na jaw nowe okoliczności potwierdzające brak faktycznego zarządzania Spółką przez Zobowiązaną. Tą okolicznością jest pobyt w szpitalu w i niezdolność do pracy w okresie stycznia i lutego 2010 r., co w opinii pełnomocnika Skarżącej skutecznie wyklucza świadczenie pracy przez Zobowiązaną w spornym okresie. Podniesiono też, że organ egzekucyjny nie przeprowadził rzetelnie postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, bowiem nie przedstawił postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego a jedynie lakonicznie stwierdził o bezskuteczności egzekucji. Podkreślono, też, że organ I instancji nie podjął żadnych kroków, w celu ustalenia miejsca pobytu aktualnego zarządu spółki (za wyjątkiem zapytania skierowanego do Zobowiązanej), nie przesłuchał świadków i wspólników spółki, wskazanych przez Zobowiązaną, jako osoby mającej wiedzę o majątku spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej również jako: kpa) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2016 r.

W uzasadnieniu tego postanowienia przedstawiono dotychczasowy bieg postępowania i w zasadniczej mierze powtórzono argumentację organu I instancji.

Na powyższe postanowienie L. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności: usankcjonowanie posługiwania się przez organ egzekucyjny tytułem wykonawczym wydanym na podstawie nieważnej decyzji administracyjnej. Zarzucono naruszenie art. 7 kpa poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym brak uwzględnienia wyjaśnień Skarżącej i jej pełnomocnika oraz przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie art. 8 kpa, poprzez nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie wyjaśnień Skarżącej i Jej pełnomocnika, skutkujące podważeniem zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 9 kpa, poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania Skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wydanie decyzji. W skardze podniesiono również naruszenie art. 11 kpa, poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz art. 77 kpa poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w tym nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącą dowodów z przesłuchania świadków, mających istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. W skardze wskazano ponadto na naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności: art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że nie minął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego; oraz art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię w sytuacji, gdy Skarżąca nie sprawowała we wskazanym okresie faktycznej funkcji prezesa zarządu spółki, co – jak podkreślono - potwierdzone zostało uchwałą z dnia 31 grudnia 2009 r. o odwołaniu członka zarządu w osobie Skarżącej. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 118 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy termin przedawnienia upłynął i art. 14 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że Skarżąca pełniła funkcję prezesa zarządu spółki w okresie objętym przedmiotową decyzją.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. oraz o zasądzenie od organu nadzoru zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego Sąd, nie dostrzegł nieprawidłowości, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonych orzeczeń.

Poza sporem pozostaje, że decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu E. sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za styczeń oraz luty 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Nie ulega również wątpliwości, ze decyzja ta na skutek niewniesienia od niej odwołania stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2016 r. wątpliwości stron nie budzi również to, iż pismem z dnia [...] marca 2016 r., Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Jak wynika z akt sprawy, w ocenie Skarżącej nieważność wskazanej decyzji wynikała z rażącego naruszenia przepisów prawa. W tym kontekście Skarżąca zwróciła uwagę na doręczenie decyzji po upływie terminu przedawnienia określonego w decyzji zobowiązania. Zdaniem Skarżącej decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. została również wydana z rażącym naruszeniem prawa w zakresie dopuszczalności orzekania o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zobowiązania Spółki poprzez orzeczenie o tego rodzaju odpowiedzialności wobec podmiotu, który nigdy nie sprawował faktycznego zarządu w spółce. Zwrócono również uwagę na orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej bez poinformowania tej osoby o wszczęciu, zakończeniu i bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki Poza sporem pozostaje, że równolegle, również w dniu [...] marca 2016 r. Skarżąca wniosła zarzuty w następstwie których wydano zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. Treść zarzutach i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. jest tożsama w zakresie podniesionych przez Skarżącą uchybień, tj. przedawnienia, błędnych ustaleń co do pełnienia przez nią funkcji prezesa zarządu oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki (k.7 akt adm.).

Kwestią bezsporną pozostaje fakt, że Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], odmówił Skarżącej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. (k.69 akt adm.). Na skutek odwołania Skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności. Jak wynika z treści skargi, decyzja z [...] listopada 2016 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i rozpatrzona pod sygnaturą I SA/Po 112/17.

Podsumowując, Skarżąca dwoma odrębnymi pismami, podnosząc dokładnie te same argumenty w dniu [...] marca 2016 r. zainicjowała przed Dyrektorem Izby Skarbowej postępowanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki oraz wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zarzuty. Okoliczność ta bezspornie była znana organom obu instancji, zarówno w dacie wydania postanowienia I, jak i II instancji. Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach kontrolowanej Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym.

Rozpatrując przedmiotową sprawę należało mieć przede wszystkim na uwadze cel, którego osiągnięciu służyć mają zarzuty. Skarżąca wnosząc zarzuty oczekiwała w istocie rzeczy, potwierdzenia, że naruszono istotne zasady postępowania egzekucyjnego lub że egzekucja jest niedopuszczalna (por. R. Hauser, A .Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz., warszawa 2014, s. 221 ). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza uchybienia organów, ale jednocześnie zauważa, że – w okolicznościach badanej sprawy - uchybienie organu nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Uwadze organów umknęło, że stosownie do treści art. 34 § 1a upea jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Należy podkreślić, że jakkolwiek przepis ten wyraźnie wskazuje na wierzyciela, jako podmiot uprawniony do stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, w miejsce stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 1 upea), to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, unormowanie zawarte w art. 34 § 1a upea odnosi się również do organu egzekucyjnego, w przypadku, gdy (jak w rozpatrywanej sprawie) organ ten jest jednocześnie wierzycielem. Dostrzeżenie zatem, że wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 34 § 1a upea obligowało organ egzekucyjny będący wierzycielem do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, a nie o jego nieuwzględnieniu (por. wyrok NSA z dnia 05.07.2017 r. sygn. II FSK 1688/15, a także wyrok z 28.04.2015 r. sygn. II FSK 844/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy literalne brzmienie powołanego przepisu, nie tyle uprawniało, co obligowało Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. do wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Odwołując się do wykładni celowościowej, należy wskazać, że nie ma uzasadnienia do merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia gdy zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu (por. uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Projekt Sejmu RP IV kadencji, druk nr 1774, www.sejm.gov.pl). Powyższe uregulowanie wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych i eliminuje sytuację, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu pomimo, że jest lub była rozstrzygana w innym, wskazanym w art. 34 § 1a upea (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. II FSK 207/09, LEX nr 596216).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości fakt, że zarzuty przedawnienia; a także prowadzenia egzekucji skierowanej do Skarżącej jako osoby, która faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu Spółki w okresie, w którym powstały zaległości, jak również uprzedniego powiadomienia o wszczęciu, zakończeniu i bezskuteczności egzekucji była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Skoro natomiast bezsporny jest fakt prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, to organ egzekucyjny stwierdzając tę okoliczność nie mógł w żadnym zakresie w sposób merytoryczny odnieść się do zgłoszonych zarzutów. Istotnym uchybieniem było zatem merytoryczne rozpatrzenie zarzutu, który był niedopuszczalny. Należy jednak zauważyć, że skoro już organy choć z naruszeniem prawa, to jednak wypowiedziały się o bezzasadności zarzutu Skarżącej i co należy podkreślić – uczyniły to w sposób zbieżny – z zaprezentowanym w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, to uchybie organów polegające na wykroczeniu poza dopuszczalne prawem ramy, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Nie ulega, bowiem wątpliwości, że w świetle zakończonego ostateczną decyzją postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2015 r. oraz treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 06 lipca 2017 r. sygn. I SA/Po 112/17, pożądane przez Skarżącą uchylenie zaskarżonego postanowienia, i postanowienia je poprzedzającego mogłoby doprowadzić do jednego tylko rezultatu, tj. wydania przez organy postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Analiza akt sprawy, nie pozostawia bowiem wątpliwości co do przesądzenia, w odrębnym od zainicjowanego zarzutami, postępowaniu o bezzasadności podnoszonych przez Skarżącą zarzutów. Odnosząc się natomiast do intencji Skarżącej, wskazać należy, że złożenie przez nią zarzutów służyć ma osiągnięciu celu, w postaci uwolnienia od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Cel ten nie może zostać osiągnięty, tak długo jak obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. orzekająca o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej. Wbrew zarzutom Skarżącej, nie ulega wątpliwości, ze decyzja ta znajduje się w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności. W konsekwencji pożądany przez Skarżącą cel w postaci uwolnienia od odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania Spółki nie zostanie osiągnięty, tak długo jak decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. pozostaje w obrocie prawnym. Natomiast w kontekście rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że cel Skarżącej nie zostanie zrealizowany niezależnie od tego czy w obrocie prawnym pozostanie zaskarżone postanowienie odmawiające uznania zasadności wniesionego przez Skarżącą zarzutu, czy też wydane zostanie orzeczenie o niedopuszczalności tego zarzutu w trybie art. 34 § 1a upea. Trafności stanowiska Sądu w niniejszej sprawie, pośrednio dowodzi stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. II FSK 339/15.

Mając zatem na uwadze fakt, że zarzuty Skarżącej były przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu administracyjnym, przyjąć należało że organy nie miały prawa oceniać ich zasadności. Skoro jednak wydane postanowienie odmawiające zasadności zarzutom Skarżącej, jest tożsame ze stanowiskiem wyrażonym przez organy w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., decyzja ta jest ostateczna, a skarga na nią została oddalona przez sąd, to należało przyjąć, że – w okolicznościach – badanej sprawy jest to uchybienie pozostające bez wpływu na wynik sprawy. W świetle brzmienia art. 34 § 1a upea, w okolicznościach badanej sprawy, gdy zarzuty Skarżącej były przedmiotem rozpatrzenia w toku odrębnego postępowania, prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nie ma prawnej możliwości osiągnięcia celu pożądanego przez Skarżącą.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.