Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1260/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121 par. 2 i par. 4
journal: Dz.U. 1991 nr 36 poz 161
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 sierpnia 1996 r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w M. nakazał M. P. wykonać w terminie do dnia 30 listopada1996 r. przymusową rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego składającego się z żelbetowej płyty fundamentowej i zamontowanych na niej dwóch silosów zbożowych stanowiących nierozerwalną całość na posesji w B. nr 50 gm. M..

Wojewoda [...] decyzją z dnia 16 września 1996 r., znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1127/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 września 1996 r.

Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. upomnieniem z dnia 16 grudnia 2009 r., znak: [...] wezwał M. P. do wykonania obowiązku. Jednocześnie pouczono zobowiązanego, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanemu postępowanie egzekucyjne.

Zobowiązany nie wykonał dobrowolnie obowiązku wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wystawił tytuł wykonawczy z dnia 1 lipca 2010 r., znak: [...].

Następnie postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł oraz obowiązek uiszczenia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68 zł.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. P., reprezentowany przez adwokata A. B..

Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 7 lipca 2010 r., znak: [...].

Organ w uzasadnieniu wskazał, że podstawą prawną rozstrzygnięcia w sprawie jest art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja w przedmiotowym postępowaniu dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, tj. obowiązku wykonania w terminie do dnia 30 listopada 1996 r. przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego składającego się z żelbetowej płyty fundamentowej i zamontowanych na niej dwóch silosów zbożowych stanowiących nierozerwalną całość na posesji w [...] nr [...] gm. M..

Wskazano, iż organ egzekucyjny nakładając grzywnę w celu przymuszenia w oparciu o przepis art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustala jej wysokość wedle swego uzasadnionego uznania do granic wskazanych w ustawie. W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym nałożono na zobowiązanego grzywnę w wysokości 5000 zł, a zatem nie wykroczono poza ustaloną przez ustawodawcę maksymalną wysokość grzywny przewidzianą dla osoby fizycznej (tj. 10000 zł). Organ podkreślił, że nałożona grzywna stanowi zaledwie połowę górnej granicy, w której można było ją orzec. Ponadto organ egzekucyjny uzasadniając nałożenie grzywny w orzeczonej wysokości wskazał, że grzywna w wysokości 5000 zł będzie środkiem wystarczającym dla przymuszenia zobowiązanego do zrealizowania obowiązku.

Wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia, że w orzecznictwie wskazuje się, że o wysokości grzywny w celu przymuszenia nie może decydować tylko i wyłącznie sytuacja majątkowa oraz rodzinna zobowiązanego, aczkolwiek i ona nie powinna pozostawać obojętna dla organu egzekucyjnego. Okoliczność, że nieruchomość stanowiąca własność zobowiązanego zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz kilkoma obiektami budowlanymi pełniącymi funkcje gospodarczą i inwentarską, świadczy o tym, iż zobowiązany posiada majątek. Zatem grzywna orzeczona w wysokości połowy górnej granicy, w której można było ją orzec, nie może zostać uznana w niniejszym przypadku za wygórowaną.

W ocenie organu odwoławczego, nałożenie zaskarżonym postanowieniem grzywny w wysokości 5.000 zł jest w pełni uzasadnione. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zastosowano wobec zobowiązanego taką dolegliwość, jaka jest niezbędna do przymuszenia go do realizacji ciążącego na nim obowiązku. Jednocześnie orzeczono grzywnę w wysokości możliwie najniższej w granicach jej skuteczności mając na uwadze również te okoliczność, że grzywna dotycząca spełnienia przez zobowiązanego obowiązku z zakresu prawa budowlanego może być orzeczona jednorazowo, co również wpływa na wymiar jej wysokości. Podkreślono też, że wysokość grzywny w celu przymuszenia powinna być dostosowana do korzyści, jakie zobowiązany – prowadzący gospodarstwo rolne i otrzymujący z tego tytułu dopłaty na uprawę roślin strączkowych i motylkowych - mógłby osiągnąć, gdyby przez zapłatę grzywny odwlekał wykonanie obowiązku.

Odnośnie do zarzutów strony podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że złożenie wniosku o uchylenie decyzji, z której wynika obowiązek, nie ma znaczenia dla postępowania egzekucyjnego. Dopiero wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego lub wstrzymanie jej wykonania miałoby znaczenie dla toku tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wygaśnięcie obowiązku stanowi przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 cyt. ustawy w razie wstrzymania wykonania obowiązku postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.

Jednocześnie poinformowano zobowiązanego, że zgodnie z art. 125 powołanej wyżej ustawy w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Natomiast zgodnie z art. 126 omawianej ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości.

Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 sierpnia 2010 r. znak: [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P. działający przez pełnomocnika adwokat A. B. wnosząc o uchylenie postanowień obydwu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący zakwestionował postanowienie w całości zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie odniesienie się do dwóch istotnych okoliczności wskazywanych przez skarżącego. Skarżący podnosi bowiem, iż w postępowaniu nie wzięto pod uwagę zarówno okoliczności społecznych i gospodarczych (konieczność prowadzenia gospodarstwa rolnego i poniesionych znacznych kosztów związanych z budową silosów), jak i faktu, że toczy się obecnie postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. mające na celu uchylenie wydanej decyzji rozbiórkowej w związku z ujawnieniem się okoliczności uzasadniających legalizację obiektów objętych tą decyzją. W ocenie skarżącego wysoki stopień prawdopodobieństwa uwzględnienia argumentów skarżącego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. eliminuje podstawę do wymierzenia grzywny w celu przymuszenia. Dodatkowo wskazano, że przedmiotowa płyta, jak i silosy objęte są pozytywną decyzją o warunkach zabudowy Burmistrza Gminy i Miasta w M. z dnia 11 lutego 2010 r., znak: [...], a na płycie wybudowany został trzeci silos nie objęty przedmiotowym nakazem rozbiórki.

W ocenie skarżącego organ nie uzasadnił ponadto w żaden sposób odnoszący się do przedmiotowej sprawy wysokości nałożonej grzywny. Przytoczone stanowisko organu ma charakter lakoniczny i abstrakcyjny.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a w takim zakresie, tj. pod względem zgodności z prawem Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych.

Przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem jest w niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że na tym etapie postępowania kontroli nie podlegają kwestie związane z zasadnością i wymagalnością obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jak stanowi art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz. U. z 1991 r., nr 36, poz. 161 z późn. zm.) organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Poza granicami niniejszej sprawy jest więc kwestia możliwości legalizacji samowoli budowlanej dokonanej przez skarżącego. Również podnoszona przez skarżącego zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do sądu administracyjnego okoliczność, iż skarżący zmierza do wzruszenia decyzji rozbiórkowej stanowiącej podstawę do wydania tytułu wykonawczego nie może odnieść skutku prawnego w niniejszej sprawie. Powołana ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje bowiem zawieszenia postępowania egzekucyjnego z powyższego powodu (art. 56) ani nie daje podstaw do umorzenia takiego postępowania (art. 58).

Podkreślić przy tym należy, że obowiązek objęty tytułem wykonawczy ciąży na skarżącym od kilkunastu lat, gdyż wynika z ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia 16 września 1996 r., znak: [...], która to decyzja uzyskała walor prawomocności w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1127/08. Tym bardziej nie może mieć wpływu na postępowanie egzekucyjne postawa skarżącego, który wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi zdecydował się na wybudowanie kolejnego silosu na obiekcie objętym prawomocnym nakazem rozbiórki, tj. na żelbetowej płycie fundamentowej. Nie ma w tym stanie rzeczy znaczenia dla toczącego się postępowania egzekucyjnego powołana decyzja o warunkach zabudowy Burmistrza Gminy i Miasta w M. z dnia 11 lutego 2010 r., znak: [...], gdyż fakt jej wydania w żaden sposób – w świetle cytowanych wyżej przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – nie wpływa tamująco na toczące się postępowanie egzekucyjne.

Mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania należy podkreślić, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r., Dz.U. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) przewiduje sekwencję czynności, jakie organ egzekucyjny podejmuje w celu wyegzekwowania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Wśród czynności tych należy zasadniczo wskazać kolejno: przesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 ustawy), wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 ustawy), którego odpis doręczono zobowiązanemu oraz stosowanie środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 7 powołanej ustawy organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Powołany przepis wskazuje dwie zasady postępowania egzekucyjnego: celowości oraz najłagodniejszego środka. Przepisy nie określają, który z pozostających do wyboru przez organ egzekucyjny środków jest mniej czy bardziej uciążliwy dla zobowiązanego. Nie można w szczególności przyjąć, iż wyliczenie kolejności środków zawarte w art. 1a pkt 12 jest wiążące co do kolejności ich stosowania. Wybór środka pozostawiono organowi egzekucyjnemu. Zatem stosując określony środek organ egzekucyjny musi mieć na uwadze obydwie wymienione zasady.

Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organ egzekucyjny wybrał środek mniej uciążliwy dla zobowiązanego i bardziej celowy. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności, w wypadku gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe lub niecelowe (art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Chociaż w doktrynie podnosi się, iż w ramach wykonania obowiązku usunięcia samowoli budowlanej organ powinien co do zasady wybrać wykonanie zastępcze, gdyż ono powadzi bezpośrednio do realizacji obowiązku (por. komentarz do art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w: R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008), to jednakże w każdej konkretnej sytuacji należy rozważać obydwa równorzędne środki. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie prawidłowym działaniem było nałożenie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego składającego się z żelbetowej płyty fundamentowej i zamontowanych na niej dwóch silosów zbożowych stanowiących nierozerwalną całość. Jest to w niniejszej sprawie środek egzekucyjny bardziej celowy i łagodniejszy dla skarżącego. Poza tym jest to środek mniej ingerujący w sferę praw skarżącego, pozostawia jej wybór wykonawcy rozbiórki co z kolei wpływać może na ograniczenie kosztów wykonania obowiązku.

Istotą niniejszej sprawy jest nie tylko kwestia zasadności nałożenia grzywny w celu przymuszenia, lecz również prawidłowość ustalenia jej wysokości.

W kwestii wysokości nałożonej grzywny należy powołać art. 121 § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Określa on maksymalną wysokość grzywny, jaką można nałożyć na osobę fizyczną, tj. kwotę do 10000 zł. W orzecznictwie zasadnie zwrócono uwagę na okoliczność, że z treści art. 121 powołanej ustawy nie można wywodzić, że organ ma obowiązek uzasadnienia wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego, tym bardziej, że zobowiązany może się uwolnić od zapłacenia grzywny wykonując ciążący na nim obowiązek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., OSK 1148/04, LEX nr 164945). Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą i na jej wysokość nie powinny w istotny sposób wpływać okoliczności związane z cechami osobowymi zobowiązanego, w tym z jego sytuacją materialną. Grzywna ta jest środkiem egzekucyjnym służącym przymuszeniu zobowiązanego do wykonania nałożonego na niego obowiązku. Rolą jej jest doprowadzenie do wykonania tego obowiązku. Szczególnie więc w sytuacji, gdy może ona być nałożona tylko jeden raz (art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), wysokość tej grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie obowiązku określonego w tytule egzekucyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., II OSK 49/06, LEX nr 355305). Zatem argumentacja związana z możliwościami finansowymi skarżącego nie może mieć rozstrzygającego znaczenia, a okoliczność dopuszczalności wyłącznie jednokrotnego nałożenia grzywny, jest jedną z istotnych okoliczności, która – jak zasadnie przyjęto w zaskarżonym postanowieniu – ma wpływ na wysokość grzywny. Organ jednak uwzględnił specyfikę tej konkretnej sprawy administracyjnej uwzględniając fakt, że nieruchomość stanowiąca własność zobowiązanego zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz kilkoma obiektami budowlanymi pełniącymi funkcje gospodarczą i inwentarską, co świadczy o tym, iż zobowiązany posiada majątek. W konsekwencji grzywna orzeczona w wysokości połowy górnej granicy, w której można było ją orzec, nie może zostać uznana za wygórowaną.

Zastosowanie środków egzekucyjnych ma doprowadzić do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Skuteczność środków egzekucyjnych jest jednym z podstawowych czynników przesądzających o efektywności administracji publicznej. Grzywna jako jedyny środek spośród przewidzianych ustawą jest środkiem przymuszającym, pozostałe zaś są środkami zaspokajającymi. Jak już wspomniano wyżej grzywna nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Ustawodawca ustanowił jedynie górne granice grzywien pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ich ustalania w konkretnej sprawie. Nie oznacza to jednak dowolności, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 ustawy).

Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika jednoznacznie, że ustalając wysokość grzywny organ wszechstronnie rozważył jej wysokość, również pod kątem efektywności prowadzonej egzekucji. W istocie nałożona grzywna stanowi zaledwie połowę górnej granicy, w której można było ją orzec. Ponadto organ egzekucyjny uzasadniając nałożenie grzywny w orzeczonej wysokości wskazał, że grzywna w wysokości 5000 zł będzie środkiem wystarczającym dla przymuszenia zobowiązanego do zrealizowania obowiązku. W ocenie Sądu stanowisku temu nie można zarzucić wadliwości, gdyż zastosowano wobec zobowiązanego taką dolegliwość, jaka jest niezbędna do przymuszenia go do realizacji ciążącego na nim obowiązku z jednoczesnym uwzględnieniem okoliczności, że grzywna dotycząca spełnienia przez zobowiązanego obowiązku z zakresu prawa budowlanego może być orzeczona jednorazowo, co również wpływa na wymiar jej wysokości. Nie jest również pozbawione racji stanowisko organu, że wysokość grzywny w celu przymuszenia powinna być dostosowana do korzyści, jakie zobowiązany – prowadzący gospodarstwo rolne i otrzymujący z tego tytułu dopłaty na uprawę roślin strączkowych i motylkowych - mógłby osiągnąć, gdyby przez zapłatę grzywny odwlekał wykonanie obowiązku. Dodatkowo zobowiązany został poinformowany o możliwości wynikającej z art. 125 ustawy egzekucyjnej. Organy nie naruszyły więc granic uznania administracyjnego, wyznaczonych przez powołane wyżej przepisy i – wbrew twierdzeniom skargi – uzasadniły podjęte rozstrzygnięcie z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy, tj. sprawy nałożenia grzywny w celu przymuszenia w toku postępowania egzekucyjnego. Grzywna nałożona na skarżącego jest środkiem adekwatnym. Należy jednocześnie zauważyć, iż od uprawomocnienia się nałożonego na skarżącego obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu upłynęły prawie 2 lata, a skarżący nadal nie wykonał obowiązku. Grzywna w nałożonej wysokości, zdaniem Sądu, jest na tyle dolegliwa, by zmusić skarżącego do wykonania obowiązku. Szczególnie w sytuacji, gdy grzywna może być nałożona tylko raz, a wysokość tej grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie obowiązku określonego w tytule egzekucyjnym.

Podkreślić należy, że w sprawie nie miał zastosowania art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych". Nakaz rozbiórki dotyczy bowiem żelbetowej płyty fundamentowej i zamontowanych na niej dwóch silosów zbożowych stanowiących nierozerwalną całość, tj. obiektu budowlanego, który nie ma charakteru budynku w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.