Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 848/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17 i art. 143
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Waldemar Michaldo / spr. / Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi R.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 kwietnia 2014 r., znak: [....], [....], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 stycznia 2014r. znak: [....] " zatytułowanym "Wezwanie do wydania nieruchomości" Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. działając na podstawie art. 16 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2008r. Nr 193 poz. 1194 z późn. zm) w związku decyzją nr [....] Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2012 r. znak: [....] o zezwoleniu na realizację drogi pn.: ,,Rozbudowa Al. Jana Pawła II oraz ulic: Meissnera, Ślicznej, Łąkowej, Ładnej, Stańca oraz Czyżyńskiej wraz z budową odcinka ul. Lema w Krakowie (zadanie 2) o długości 200 m; rozbiórka, przebudowa oraz budowa infrastruktury technicznej; przebudowa oraz budowa ekranów akustycznych; rozbudowa infrastruktury tramwajowej wraz z siecią trakcyjną oraz przystankami dla komunikacji zbiorowej tramwajowej i autobusowej; oraz rozbiórka istniejącej zabudowy kolidującej z rozbudowywanym układem drogowym", utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [....] z dnia 08 kwietnia 2013 znak: [....] wezwał R.M. do wydania części nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [....] o pow. 0,0175 ha wraz z budynkiem warsztatu wulkanizacyjnego oraz nr [....] o pow. 0.0172 ha, obręb [....] jednostka ewidencyjna [....] przeznaczonych pod rozbudowę drogi.

Autor opisanego wyżej pisma zaznaczył, jednocześnie w jego treści, iż protokolarne przekazanie-przejęcie działek nr nr [....] oraz budynku obręb [....] jednostka ewidencyjna [....] nastąpi w dniu 21.02.2014 r. o godz. 11.15 w miejscu położenia przejmowanej działki nr [....] . Przed wyznaczonym terminem prosił on równocześnie o opróżnienie lokali i pomieszczeń oraz usunięcie wszelkich ruchomości z zajmowanego terenu. Niezależnie od tego Dyrektor ZIKiT w przedmiotowym piśmie poinformował jego adresata, iż w przypadku braku możliwości stawienia się w wyznaczonym terminie celem przekazania nieruchomości możliwe jest uzgodnienie innego terminu wydania nieruchomości, jednakże w okresie nie dłuższym niż 7 dni od terminu ustalonego w niniejszym wezwaniu. W piśmie zawarto także pouczenie, iż w przypadku nie wykonania obowiązku w wyżej wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne - egzekucja obowiązku o charakterze niepieniężnym - odebrania nieruchomości wraz z opróżnieniem lokali i innych pomieszczeń znajdujących się na działce.

R.M. traktując przedmiotowe pismo jako postanowienie organu egzekucyjnego złożył od niego zażalenie zarzucając mu :

1) nieistnienie obowiązku, a na wypadek stwierdzenia jego istnienia - brak jego wymagalności oraz odroczenie terminu jego wykonania;

2) brak dołączenia upomnienia.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie wszelkich dalszych czynności egzekucyjnych, w tym wszczęcia postępowania egzekucyjnego, do czasu rozpatrzenia zażalenia, na zasadzie art. 17§2 u.p.e a.

Żalący się w pierwszej kolejności zaznaczył, iż poważne zastrzeżenia i niepokój budzi u niego forma w jakiej otrzymał pismo wzywające go do wydania nieruchomości. Jego zdaniem powinno ono przybrać formę postanowienia ze wszystkimi tego konsekwencjami - w szczególności powinno zawierać pouczenie i możliwości wniesienia środka zaskarżenia (zażalenia). Stosownie do art. 17§1 u.p.e.a., o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. W ocenie więc żalącego otrzymane pismo należy więc rozpatrywać przez pryzmat wymogów, jakim powinno odpowiadać postanowienie. Autor zażalenia zauważył m.in. także, iż wezwanie do dobrowolnego wykonania obowiązku pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego ma charakter postanowienia zaskarżalnego co prowadzi do wniosku, że zostało one zredagowane i wystosowane w sposób wadliwy - przede wszystkim nie zawiera pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia. Następnie powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych oraz stanowisko doktryny R.M. opowiedział się za dopuszczalnością zaskarżenia zażaleniem postanowienia w przedmiocie wezwania do dobrowolnego wykonania obowiązku. Autor zażalenia zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie poważne wątpliwości budzi zarówno istnienie obowiązku, jak i jego wymagalność. Skarżący wskazał m.in., iż konsekwentnie podtrzymuje stanowisko, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotknięta jest licznymi wadami formalnymi i merytorycznymi, powodującymi jej nieważność z mocy prawa, lub ewentualnie kwalifikującymi ją do uchylenia. Po drugie zdaniem R.M. , nawet gdyby przyjąć, że obowiązek wydania nieruchomości by istniał, to i tak poważne wątpliwości budzi jego wymagalność. Przede wszystkim, wątpliwości budzi każda z podstaw egzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji - tj. zarówno rygor natychmiastowej wykonalności, jak i walor jej ostateczności. Postanowienie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności zostało zaskarżone przez mieszkańców dwutorowo: w drodze wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz wniosku o stwierdzenie nieważności. Tym samym, wzywanie do wykonania obowiązku, którego wymagalność jest kwestionowana i budzi poważne wątpliwości, również jest głęboko przedwczesne. Ponadto zdaniem żalącego, skoro dopuszczalne jest wniesienie zażalenia, które można oprzeć na podstawach wymienionych w art. 33 u.p.e.a., to również za brak formalny i merytoryczny należy uznać brak nadesłania skarżącemu upomnienia [art. 33§1 pkt 7 u.p.e.a.]. Autor zażalenia dodając także, iż jest pora zimowa, w której nie dokonuje się egzekucji z nieruchomości o charakterze mieszkalnym, zaznaczył równocześnie, iż budynek, w którym prowadzi on działalność gospodarczą zawiera również wyraźnie wyodrębnioną część mieszkalną. Końcowo żalący wskazał m.in, iż stosownie do art. 17§2 u.p.e.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. W niniejszej sprawie zachodzi zdaniem R.M. taki uzasadniony przypadek, albowiem mamy do czynienia ze szczególnie dolegliwą formą wywłaszczenia na zasadach określonych w Specustawie.

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2014r. [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej "k.p.a") stwierdziło niedopuszczalność przedmiotowego zażalenia. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ zażaleniowy w pierwszej kolejności zaznaczył, iż zaskarżone przez Pana R.M. pismo Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [....] nie zostało wydane w trybie art. 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej "u.p.e.a."). Kolegium wskazało równocześnie, iż na gruncie art. 143 § 1 u.p.e.a., egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

Organ II instancji zaznaczył, iż przepis art. 143 § 2 u.p.e.a. statuuje, iż zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. W ocenie Kolegium analiza przepisu art. 143 u.p.e.a. wskazuje, że postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości może zostać wydane dopiero po doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W realiach niniejszej sprawy zdaniem organu zażaleniowego nie budzi wątpliwości, iż R.M. nie doręczono odpisu tytułu .. wykonawczego, w którym określony byłby obowiązek podlegający wykonaniu. Niezależnie o tego Kolegium podkreśliło, że organem właściwym do wezwania do wykonania obowiązku w oparciu o art. 143 u.p.e.a. jest organ egzekucyjny, czyli Prezydent Miasta K. , a nie Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K . Treść kwestionowanego pisma potwierdza, iż nie może one zostać potraktowane jako postanowienie z art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. stwierdził w nim bowiem, że dopiero w przypadku niewykonania obowiązku zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Organ II instancji zwrócił także uwagę, iż przed wysłaniem do R.M. pisma z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [....] , wierzyciel nie skierował do zobowiązanego nawet upomnienia.

Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R.M. Domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia skarżący zarzucił mu :

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17§1 w zw. z art. 143§2 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, iż na postanowienie o wezwaniu dłużnika do wykonania obowiązku nie przysługuje zażalenie;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7,77 i 80 k. p. a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz brak dokonania należytej kontroli kwestionowanego postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, co przejawiło się w braku oceny prawnej tegoż postanowienia przez pryzmat art. 143§1 p. 2 i §2 u.p.e.a., zgodnie z którym zażalenie przysługuje na postanowienie w przedmiocie prowadzenia egzekucji;

W uzasadnieniu skargi R.M. , zauważył że doręczone mu pismo ZIKiT-u wzywające go do dobrowolnego wydania wywłaszczonej nieruchomości zawiera wszystkie elementy konieczne do uznania go za postanowienie, a ponadto wezwanie do dobrowolnego wydania nieruchomości następuje w formie postanowienia.

Autor skargi podniósł, iż stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , zgodnie z którym kwestionowane postanowienie jest niezaskarżalne, ponieważ zostało doręczone przed wystawieniem tytułu wykonawczego stoi w oczywistej sprzeczności z art. 143§2 u.p.e.a., zgodnie z którym obowiązanemu przysługują zarzuty i zażalenie na postanowienie w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący podniósł m.in., iż pogląd przyjęty przez organ nie znajduje oparcia ani w literalnym brzmieniu art. 143§2 u.p.e.a. ani w systemowym ujęciu środków prawnych przysługujących obowiązanemu w egzekucji. Zdaniem skarżącego trudno wymagać od obowiązanego, aby czekał na dokonanie czynności egzekucyjnej i nie reagował na kierowane do niego wezwanie. W jego ocenie - już tak ujęte podejście funkcjonalne nie pozwala na przyjęcie, iż postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku ma charakter niezaskarżalny. W tym zakresie skarżący ponownie powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne przewidujące dopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku. Równocześnie R.M. zaznaczył, iż przepisy nie precyzują, że doręczenie tego postanowienia musi nastąpić równocześnie z doręczeniem tytułu wykonawczego; musi jednak zawierać zagrożenie zastosowania środków egzekucyjnych. Wobec powyższego, w jego ocenie przyjąć należy, iż kwestionowane postanowienie jest zaskarżalne, gdyż istnieje przepis, który stanowi o dopuszczalności wniesienia zażalenia (art. 17§ 1 w zw. z art. 143§2 u.p.e.a.).

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy zobowiązany jest zbadać wszystkie okoliczności sprawy celem wszechstronnego zweryfikowania legalności kwestionowanego postanowienia. W niniejszej sprawie dokonanie kontroli wymagało przede wszystkim analizy treści kwestionowanego postanowienia w świetle art. 143§1 pkt 2 i §2 u.p.e.a..

W ocenie autora skargi w niniejszej sprawie należało zanalizować kwestionowane postanowienie w świetle art. 143§1 pkt 2 i §2 u.p.e.a.. Innymi słowy, należało zbadać, czy kwestionowane postanowienie Prezydenta Miasta mieści się w zakresie "postanowień w sprawie prowadzenia egzekucji". R.M. podniósł, iż wykładnia językowa tego wyrażenia prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż jest to pojęcie szersze aniżeli "zastosowanie środka egzekucyjnego", o którym mowa w art. 7§3 u.p.e.a.. Wezwanie do wykonania obowiązku pod rygorem zastosowania przymusu w sposób jednoznaczny łączy się z prowadzeniem egzekucji. Prowadzenie egzekucji jest bowiem przedsięwzięciem złożonym logistycznie i nie można go utożsamiać tylko i wyłącznie z czynnością przymusowego wykonania obowiązku.

W odpowiedzi na wniesioną skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując równocześnie w całości stanowisko wyrażone uprzednio w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga R.M. jest niezasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 4 kwietnia 2014r. znak [....] o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania R.M. od pisma Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [....] .

Powyższe postanowienie wydane zostało we wstępnym postępowaniu organu II instancji, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Na tym etapie organ II instancji badając dopuszczalność zażalenia nie może wejść w ocenę jego zasadności.

Podstawę wydania postanowienia stanowił przepis art. 134 k.p.a. w zw. z art.144 k.p.a.. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z kolei przywołany art. 144 k.p.a. przewiduje, iż w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Mając na uwadze powyższe w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego sprawy należy przede wszystkim odpowiedzieć na pytanie, czy pismo Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [....] można kwalifikować - tak jak chce tego skarżący - jako zaskarżalne postanowienie wydane w trybie art. 17 u.p.e.a. w zw. z art. 143 § 1 pkt.2 u.p.e.a.. Mając na uwadze treść wskazanych przepisów należy zwrócić uwagę, iż znajdują one swoje zastosowanie w trakcie trwającego postępowania egzekucyjnego w administracji. Zgodnie z art. 143 § 1 pkt 1 i 2 egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu: odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). W § 2 wskazanego przepisu ustawodawca przewidział, iż zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Z kolei zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli wskazana ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Na kanwie tych regulacji prawnych ukształtowało się linia orzecznicza, na którą częściowo wskazuje skarżący, zgodnie z którą zobowiązanemu służy prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie wzywające do wykonania obowiązku. ( por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., I OSK 174/12). W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, iż w realiach niniejszej sprawy przepisy te, a także przywołane przez skarżącego orzecznictwo sądów administracyjnych nie mogą znaleźć swojego zastosowania, z uwagi na fakt, iż w sprawie w dniu nadania kwestionowanego pisma Dyrektora ZIKiT z dnia 29 stycznia 2014r. jak słusznie zauważył organ odwoławczy nie doszło jeszcze w ogóle do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Co więcej należy zauważyć, iż upomnienie warunkujące zgodnie z art.15 u.p.e.a. wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji zostało do skarżącego skierowane dopiero przy piśmie z dnia 24 lutego 2014r. i doręczone mu w dniu 7 marca 2014r. Słusznie zatem zauważył organ zażaleniowy, iż analiza przepisu art. 143 u.p.e.a. wskazuje, że postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości może zostać wydane dopiero po doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, iż na dzień odebrania przez R.M. kwestionowanego pisma tj. 6 lutego 2014r. nie doręczono wcześniej w/w zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, w którym określony byłby obowiązek podlegający wykonaniu. Powyższe wskazuje, iż zasadnie organ II instancji przyjął, iż w niniejszej sprawie występuje niedopuszczalność przedmiotowa zażalenia, tj. wyłączenie przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia pisma Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wzywającego do wydania nieruchomości przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na podnoszoną przez skarżącego argumentację przemawiająca za jego zdaniem koniecznością zakwalifikowania przedmiotowego pisma jako postanowienia, należy podkreślić, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym zaakceptowany został pogląd, że o tym czy dany akt jest decyzją czy też nie przesądza jego nazwa, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego tę sprawę. Cztery spośród wymienionych elementów są w literaturze przedmiotu traktowane jako konstytutywne tj. takie, których istnienie decyduje o tym, że w danym przypadku mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Są to: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 1981r., SA 1163/81 z aprobującą glosą J. Borkowskiego, OSP 1982, z. 9, p. 169). Powyższy pogląd zdaniem Sądu ma jednak zastosowanie do aktów administracyjnych m.in. postanowień, tylko wtedy gdy po stronie organu administracyjnego istnieje obowiązek wydania takiego aktu, a organ uchylając się od jego wydania rozpoznaje sprawę w innej formie np. pisma informującego stronę o stanowisku organu. W realiach niniejszej sprawy nie istniał natomiast po stronie organu egzekucyjnego, a tym bardziej Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. obowiązek do wydania postanowienia o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości określonej w tytule wykonawczym, albowiem przedmiotowy tytuł jeszcze nie istniał, a tym samym nie toczyło się jeszcze postępowanie egzekucyjne. Niezależnie od tego przedmiotowe wezwanie do opuszczenia lokalu wystosowane było przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (ZIKiT), a więc jednostkę organizacyjną Gminy Miejskiej K. , która na postawie uchwały nr XLVIII/594/08 z dnia 09 lipca 2008 r. Rady Miasta K. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej [....] Zarząd Komunalny w K. , zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. umocowana została. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej pełniąc funkcję zarządu dróg publicznych na terenie Gminy Miejskiej K. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nie pełni natomiast roli organu egzekucyjnego, lecz w imieniu Prezydenta Miasta K. pełni funkcję zarządcy dróg publicznych na terenie Gminy.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organ II instancji prowadzące postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa, uznając, iż w sprawie zachodzi opisana wyżej przyczyna niedopuszczalności zażalenia natury przedmiotowej. Wyjaśnienia organu w niniejszej sprawie są wyczerpujące i wszechstronne, a sporządzone uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi art. 107§ 3 k.p.a

W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej