Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 857/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 art. 151 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], Dyrektor Generalny Służby Więziennej (dalej także: "DGSW" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") z dnia [...] listopada 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w [...] (dalej także: "DOSW" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego [...] M. P. na niższe stanowisko służbowe - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2019 r.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej wydana została w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] orzekł o przeniesieniu skarżącego M. P. na niższe stanowisko służbowe.

Z kolei, ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] orzekł o utrzymaniu w mocy w/w decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w [...].

Podstawę faktyczną spornej decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], zaakceptowaną przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...], a następnie przez sąd administracyjny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 3306/18), stanowiło ustalenie w badaniu przeprowadzonym w celu określenia predyspozycji skarżącego do zajmowania stanowiska służbowego zastępcy kierownika działu [...], przeciwwskazań do służby na stanowiskach związanych z kierowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi oraz jednoczesne stwierdzenie, że badany nie spełnia wymagań psychologicznych do pełnienia służby na stanowisku zastępcy kierownika działu [...].

W podaniu z dnia [...] września 2019 r. skarżący M. P., reprezentowany przez adwokata, wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] wydaną w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu podania (wniosku) o wznowienie postępowania skarżący podniósł, że podstawę faktyczną spornej decyzji, której dotyczy wniosek, stanowiła ocena psychologiczna z dnia [...] lipca 2017 r. wykonana przez Zakład Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w [...], w której stwierdzono u skarżącego przeciwwskazania do służby na stanowiskach związanych z nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi. Tymczasem, jak zauważył skarżący, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych w [...] stwierdzono, że skarżący jest zdolny do służby w Służbie Więziennej (kat. A). Ponadto, skarżący zauważył, że w orzeczeniu tym nie potwierdzono istnienia u badanego zaburzeń osobowości, stwierdzając, że skarżący jest zdolny do służby w Służbie Więziennej bez ograniczeń. W tym stanie rzeczy, skarżący uznał, że zachodzi konieczność wznowienia postępowania z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności, które nie były znane organowi, który wydał decyzję, a które w sposób istotny wpływają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego, postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2017 r.

W piśmie z dnia [...] października 2019 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o zaliczenie w poczet materiału dowodowego wspomnianego wyżej orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, a także o dołączenie do akt sprawy wyników badania psychologicznego lub ewentualnie przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego skarżącego.

W piśmie z dnia [...] października 2019 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, poinformowała organ pierwszej instancji, że Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...], uchyliła w całości opisane wyżej orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej i wydała własne orzeczenie, uznając skarżącego za zdolnego do służby w Służbie Więziennej. Skarżący zauważył jednocześnie, że w przedmiotowym orzeczeniu CKL stwierdziła, iż rozpoznała u badanego "reakcje sytuacyjne na przewlekłą sytuację stresową niezaburzające istotnie funkcjonowania".

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...], nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu decyzji, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wskazał na wstępie, że nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego skarżącego, albowiem w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym oraz podstawy prawnej sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Organ pierwszej instancji zauważył, że postępowanie prowadzi się w tym przypadku wyłącznie w zakresie przyczyn wznowienia, a nie ponownego ustalenia stanu faktycznego.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] podniósł, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Organ pierwszej instancji zauważył, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Organ pierwszej instancji wskazał na brzmienie przepisu art. 145 § 1 k.p.a., w którym ustawodawca przewidział przesłanki wznowieniowe, w tym m.in. przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] zauważył, że z wniosku strony skarżącej z dnia [...] września 2019 r. wynika, że skarżący wskazał, jako podstawę wznowienia postępowania, przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., upatrując nowych okoliczności faktycznych w wydanych orzeczeniach [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r.

W tym miejscu, organ pierwszej instancji przypomniał, że uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, 2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, 3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jednocześnie, organ pierwszej instancji wskazał, że jeśli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej.

Mając powyższe na względzie, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] uznał, że w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że wskazane przez skarżącego orzeczenia komisji lekarskich ujawniają istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania spornej decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ pierwszej instancji zauważył, że po pierwsze, wspomniane orzeczenia komisji lekarskich nie stanowią dowodu wymaganego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ustawy o Służbie Więziennej, bowiem ustawa wskazuje jako właściwą do przeprowadzenia badań psychologicznych jednostkę służby medycyny pracy, a nie komisję lekarską. Po drugie, według organu pierwszej instancji, podkreślić należy, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania spornej decyzji ostatecznej. Tymczasem, jak zauważył organ pierwszej instancji, orzeczenia komisji lekarskich wydane zostały w dniu [...] czerwca 2019 r. i w dniu [...] października 2019 r., podczas gdy sporna decyzja ostateczna wydana została w dniu [...] listopada 2017 r., a zatem - jak wskazał DOSW - nawet gdyby przypisać tym orzeczeniom komisji lekarskich jakąś rolę w rozstrzyganiu sprawy, to jednak z uwagi na fakt, że w dniu wydania decyzji ostatecznej orzeczenia te nie istniały, nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia spornej decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 2017 r.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] podkreślił, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli okoliczności faktyczne powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania. Organ pierwszej instancji zauważył, że w orzecznictwie podkreśla się jednocześnie, że przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy do grupy przyczyn, które istniały przed wydaniem decyzji, a mianowicie ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Organ wskazał, że z orzecznictwa wynika również, że jeżeli organ administracji publicznej wznowił postępowanie na podstawie okoliczności mu znanych w dniu wydania decyzji bądź też okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, to takie przekroczenie prawa, wbrew jasnym i określonym w sposób niedwuznaczny przesłankom tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem w wyniku takiego wadliwego wznowienia powstałyby skutki, które nie powinny być tolerowane z punktu widzenia wymogu praworządności.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] stwierdził, że nowe okoliczności, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn. Okoliczności te mają wpływ na status prawny strony, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Tymczasem, jak uznał Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał sporną decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. i dlatego brak jest powodów do uchylenia decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie na tej podstawie.

Niezależnie od powyższego, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] zauważył, że zbadał również występowanie innych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. przyczyn wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., ustalając, że żadna z przesłanek wznowieniowych w analizowanej sprawie nie występuje, co dało podstawę do wydania decyzji o odmowie uchylenia tej decyzji.

W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2019 r.

W petitum odwołania strona skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności nienależyte wyjaśnienie podstaw, które legły u podstaw wydania niekorzystnej dla strony skarżącej decyzji,

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. - polegające na nie odniesieniu się przez organ do zgłoszonych przez stronę skarżącą w piśmie z dnia [...] października 2019 r. wniosków dowodowych,

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że opisane przez stronę skarżącą nowe okoliczności faktyczne nie wpływają na odmienne rozstrzygnięcie sprawy,

4. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydania skarżonej decyzji, w zakresie mającym istotny wpływ na jej treść - polegający na uznaniu, że poddanie strony skarżącej kilkukrotnym badaniom, zarówno lekarskim, jak i psychologicznym, skutkującym wydaniem pozytywnego dla strony skarżącej orzeczenia komisji lekarskiej, nie stanowi nowej okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania.

Mając na względzie powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie, na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez załączenie akt osobowych skarżącego i dopuszczenie dowodu z poszczególnych dokumentów tworzących ww. akta na okoliczność wzorowego przebiegu służby skarżącego funkcjonariusza. Jednocześnie, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w konsekwencji uchylenie spornej decyzji Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej, działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2019 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Dyrektor Generalny Służby Więziennej, wskazując na brak podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, uznał, że przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie prawidłowe elementy uzasadnienia wymienione w art. 107 § 1 i art. 3 k.p.a., a w szczególności - wbrew zarzutom strony skarżącej - zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

Ustosunkowując się do zarzutu braku odniesienia się do zgłoszonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych, Dyrektor Generalny Służby Więziennej zauważył, że z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że powołane przez skarżącego orzeczenia komisji lekarskich zostały uwzględnione w ustaleniach faktycznych, a tym samym stanowiły dowód w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego, albowiem postępowanie prowadzi się w zakresie przyczyn wznowienia, a nie ponownego ustalenia stanu faktycznego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony, albowiem organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w sprawie nie występują przesłanki wznowienia postępowania wymienione w tym przepisie.

Ustosunkowując się do zarzutu błędnego dokonania ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę wydania skażonej decyzji, organ odwoławczy zauważył, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej wyraźnie wskazano, że podstawą zarządzenia w dniu [...] czerwca 2017 r. wobec skarżącego badań określających jego predyspozycje do służby na stanowisku służbowym zastępcy kierownika działu [...] stanowił przepis art. 114 ustawy z dnia 6 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, a badania psychologiczne - zgodnie z art. 114 ust. 3 cyt. ustawy - przeprowadziła właściwa jednostka służby medycyny pracy. Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy, ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 398), na podstawie której działają Rejonowa Komisja Lekarska i Centralna Komisja Lekarska, nie daje tym organom kompetencji do przeprowadzania badań funkcjonariuszy Służby Więziennej określających ich predyspozycje do służby na określonych stanowiskach służbowych. Organ odwoławczy zauważył, że z faktu współdziałania komisji lekarskich z jednostkami służby medycyny pracy, przy rozdzieleniu ich kompetencji, nie można wyciągać wniosku o jakiejkolwiek relacji podporządkowania pomiędzy tymi podmiotami.

Odnosząc się do zawartego w treści odwołania wniosku skarżącego o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów ww. sprawie poprzez załączenie akt osobowych skarżącego i dopuszczenie dowodu z poszczególnych dokumentów tworzących te akta, Dyrektor Generalny Służby Więziennej zwrócił uwagę, że przebieg służby skarżącego nie jest nową okolicznością w sprawie. Organ odwoławczy zauważył, że pierwotna decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. została wydana na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, czyli w związku z utratą kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku. Tymczasem, jak podkreślił organ odwoławczy, dowody zgłaszane przez skarżącego w odwołaniu mogłyby być brane pod uwagę w przypadku wydawania decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej, czyli w konsekwencji dwóch opinii o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonych w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło, co najmniej 6 miesięcy. Opinie takie stanowią wówczas podstawę analizy wykonywania obowiązków służbowych.

Reasumując, Dyrektor Generalny Służby Więziennej stwierdził, że argumenty przedstawione przez stronę skarżącą w odwołaniu nie dają podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W piśmie z dnia [...] marca 2020 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2020 r.

W petitum skargi strona skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a tym samym zaakceptowanie przez organ odwoławczy rażącego naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji,

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6 i art. 7 k.p.a. - polegające na rozstrzygnięciu postępowania na niekorzyść strony skarżącej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i elementarnego doświadczenia życiowego, przy wątpliwościach co do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, tj. [pic]stanu zdrowia skarżącego i jego przydatności do służby, a także przy istniejących rozbieżnościach w zakresie postawionych przez specjalistów diagnoz,

3. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 2 w zw. z § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 143, poz. 966 ze zm.) - polegające na niesłusznym zaakceptowaniu spornej decyzji, która oparta została na podstawie oceny psychologicznej wydanej z rażącym uchybieniem terminu i nie zawierającej analizy i interpretacji wyników badania psychologicznego skarżącego, a tym samym niedającej się poddać merytorycznej kontroli co do prawidłowości jej wydania.

Mając na względzie powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także obu spornych decyzji wydanych w 2017 i 2018 r. i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, względnie przywrócenie strony skarżącej na poprzednio zajmowane stanowisko służbowe,

ewentualnie:

2. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji,

3. zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto, skarżący - działając na podstawie art. 62 pkt 1 P.p.s.a. - wniósł o zwrócenie się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o nadesłanie akt sprawy sygn. akt III SA/Łd 105/ 18, a po ich nadesłaniu - udzielenie pełnomocnikowi strony skarżącej 14-dniowego terminu na wskazanie konkretnych kart, z których strona wnosić będzie o przeprowadzenie dowodu.

Jednocześnie, skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu - orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie z dnia [...] października 2019 r., nr [...]- na okoliczność przydatności skarżącego do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku, a także na okoliczność sprzeczności diagnoz co do stanu zdrowia skarżącego i jego przydatności do służby w Służbie Więziennej.\

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała na wstępie, iż niekorzystny dla niej wynik badania był podstawą do wydania spornej decyzji administracyjnej Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe, w trybie art. 114 ust. 1 ustawy dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, wobec stwierdzenia utraty kwalifikacji. Co jednak istotne, jak zauważył skarżący, wynik badania stanowiącego podstawę do wydania w/w decyzji był lakoniczny, albowiem nie zawierał nic poza rozpoznaniem, a więc nie miał części opisowej. Pomimo tego, organ wydał decyzję niekorzystną dla strony skarżącej, która następnie została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

Skarżący zauważył, że po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 3306/18, w uzasadnieniu którego NSA lakonicznie wskazał, że postępowanie organów administracji publicznej było jednak prawidłowe, skarżący nie miał już możliwości prawnych wzruszenia wyroku NSA. Tymczasem, jak wskazał skarżący, w międzyczasie wyszły na jaw nowe, nieznane wcześniej okoliczności, a więc skarżący wystąpił o wznowienie postępowania administracyjnego.

Skarżący podniósł, że w wyniku przeprowadzonych kilkukrotnie badań skarżącego, ostatecznym orzeczeniem nr [...] Centralna Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący jest zdolny do służby w Służbie Więziennej. Tym samym, zdaniem skarżącego, wykluczono stwierdzane wcześniej rzekome zaburzenia osobowości o typie dyssocjalnym. Skarżący stwierdził, że wspomniane orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej jest o tyle istotne, o ile zważy się, że Dyrektor Aresztu Śledczego w [...], kierując skarżącego na badania przed resortową komisją lekarską, powoływał się na te same okoliczności, co w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, tj. nieprawidłowe relacje w środowisku, zaburzenia osobowości, etc. Według skarżącego, dysponując obecnie ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej, z którego wynika, że skarżący jest osobą zdrową psychicznie i zdolną do służby w Służbie Więziennej bez ograniczeń (a więc także zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem i nadzorowaniem ludzi), w pełni zasadnym było wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, skarżący uznał, że w tej sytuacji, odmowa uchylenia spornej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. w następstwie wznowienia postępowania jest niezasadna.

Strona skarżąca wskazała bowiem, że przedstawione przez nią nowe okoliczności faktyczne, istniejące przecież już w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Według skarżącego, należy pamiętać, że w niniejszej sprawie jedyną okolicznością faktyczną będącą przedmiotem osądu jest kwestia zdrowia psychicznego skarżącego i zdolności do służby w Służbie Więziennej. Zatem, jak wskazał skarżący, twierdzenie, że stan ten mógł się zmienić, jest chybione. Skarżący uznał, że przedstawił dowody, które stały mu się wiadome później, a z których wynika, że wydana pierwotnie decyzja administracyjna o przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe jest błędna. Według skarżącego, stan psychiczny jest okolicznością obiektywną, sprawdzalną, a zatem nie jest możliwe, aby skarżący miał mieć najpierw bliżej nieokreślone zaburzenia psychiczne, czy też osobowościowe, które uniemożliwiać miały mu zajmowanie stanowiska zastępcy kierownika działu Aresztu Śledczego, by po kilku miesiącach dwukrotnie komisje lekarskie, w skład których wchodzili lekarze psychiatrzy i psychologowie, stwierdziły brak jakichkolwiek zaburzeń u skarżącego oraz zdolność służby, bez ograniczeń, a więc również na stanowiskach związanych z kierowaniem i nadzorowaniem ludźmi.

Mając powyższe na względzie, skarżący zarzucił, że organy administracji obu instancji w sposób błędny i nielogiczny zarazem, w oderwaniu od elementarnych zasad doświadczenia życiowego, dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Zdaniem skarżącego, nie można było zasadnie twierdzić, że utracił on kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska, tym bardziej, że zarówno wykształcenie, stopień, dotychczasowy przebieg służby, a także wzorowe opinie od przełożonych wskazują, że tak rozumiane kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska posiada.

W twej sytuacji, skarżący stwierdził, że posłużenie się przez niego na etapie wznowienia postępowania orzeczeniami komisji lekarskich, które kompleksowo zbadały zdolność skarżącego do służby, uznać należało za oczywiście zasadne.

Skarżący stwierdził, że uznać należy, iż wspomniane orzeczenia komisji lekarskich są istotnym dowodem w sprawie, albowiem w sposób bezpośredni i pewny opisują stan faktyczny odnośnie zdrowia psychicznego skarżącego również w tamtym czasie. Oczywiście, jak zauważył skarżący, dowody te nie istniały w czasie wydania decyzji, tym niemniej jednak ich treść i płynące z nich wnioski wskazują na stan zdrowia (w tym psychicznego oraz relacji z otoczeniem), odnosząc je także do zdarzeń przeszłych.

W konsekwencji, skarżący podniósł, że skoro w sprawie istnieją diametralnie odmienne orzeczenia, to - mając na uwadze słuszny interes strony - zasadnym jest uchylenie spornej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. i przeprowadzenie ponownego, rzetelnego postępowania, w tym w całości postępowania dowodowego.

Mając powyższe na względzie, skarżący uznał, że zasadne było zatem uchylenie decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. i ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego. Nie jest bowiem możliwe, by skarżący niespodziewanie "ozdrowiał" od czasu badania przez służbę medycyny pracy do czasu postępowania przed resortową komisją lekarską.

Skarżący podkreślił, że okoliczności faktyczne, tj. stan zdrowia psychicznego oraz zdolność do kierowania i zarządzania ludźmi istniały w dniu wydania spornej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2017 r. Jednocześnie, jak stwierdził skarżący, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody są istotne dla sprawy.

W tej sytuacji, skarżący zauważył, że w orzecznictwie wskazuje się, że "w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nowe okoliczności faktyczne, a także nowe dowody, mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, o ile są istotne dla sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Oznacza to tym samym, że warunek znaczenia nowych okoliczności lub nowych dowodów, należy rozważać na gruncie przepisów materialnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy" (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 451/19, LEX nr 2725507).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skarżący podkreślił, że w sprawie pojawiły się nowe, istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, które rzutują w sposób odmienny na ocenę materiału dowodowego i będącą tego efektem treść decyzji.

Skarżący zarzucił, że organy obu instancji prowadzące postępowanie administracyjne w trybie jego wznowienia dokonały nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy.

Podsumowując, skarżący uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej jest błędna i jako taka nie może ostać się w obrocie prawnym. Według skarżącego, skoro w sprawie ujawniły się nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które mają wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zachodziła podstawa do uchylenia spornej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2020 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz zarzuty zawarte w skardze, ustosunkował się dodatkowo do stanowiska Dyrektora Generalnego Służby Więziennej przedstawionego w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], wydana w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wydanej w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.

Sąd uznał, że zarówno Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], jak i Dyrektor Generalny Służby Więziennej, jako organ odwoławczy, wydając obie sporne decyzje administracyjne, nie dopuścili się naruszenia przede wszystkim przepisów art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu, przeprowadzając sporne postępowanie administracyjne, zarówno Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], jak i Dyrektor Generalny Służby Więziennej, uwzględniając specyfikę postępowania wznowieniowego i jego zasady, nie dopuścili się również naruszenia pozostałych przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., albowiem w sposób wyczerpujący zebrali i rozpatrzyli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, podejmując przy tym wszelkie możliwe w tym postępowaniu i konieczne zarazem kroki, które niezbędne były do dokładnego i właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, niemniej - co należy bardzo wyraźnie podkreślić - wyłącznie w zakresie niezbędnym do podjęcia decyzji na podstawie art. 151 § 1 k.p.a.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organy Służby Więziennej obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji, należy bardzo wyraźnie podkreślić na wstępie, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej.

Z tej przyczyny, postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 145 § 1 k.p.a.

W tej sytuacji, nie ulega więc wątpliwości, że wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może w żadnym razie zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego.

Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, o których mowa w art. 151 § 1 k.p.a.

Należy bardzo wyraźnie podkreślić również, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego nie może być wykorzystywana przez stronę do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu administracji publicznej podlega kontroli sądowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w realiach kontrolowanej sprawy przyjąć należy, że dokonana przez organy Służby Więziennej obu instancji ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. była w pełni prawidłowa.

Należy zauważyć, że składając w dniu [...] września 2019 r. podanie (wniosek) o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe, strona skarżąca wskazała, jako podstawę wznowienia postępowania, przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., upatrując nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w wydanych orzeczeniach [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r. W konsekwencji, skarżący uznał, że skoro w sprawie ujawniły się nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, czy też dowody, które - w jego ocenie - mają wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zachodziła podstawa do uchylenia spornej decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

Sąd nie podzielił jednak zarzutów i argumentacji strony skarżącej, albowiem w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że zachodziły jakiekolwiek podstawy do uchylenia wspomnianej decyzji, o których mowa nie tylko w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ale w ogóle szerzej - w całym przepisie art. 145 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przesłanka sformułowana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest tą podstawą wznowienia postępowania, która aby mogła być ona wykorzystana, muszą łącznie wystąpić trzy elementy. Po pierwsze, muszą się pojawić - wyjść na jaw - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały już w chwili wydania decyzji. Po drugie, powinny być one istotne dla sprawy. Po trzecie zaś, musi być spełniony warunek, że nie były one znane organowi, który wydał sporną decyzję administracyjną.

Zarówno w judykaturze, jak i w dotychczasowych poglądach przedstawicieli doktryny, przyjmuje się zgodnie, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Warunkiem sine qua non zastosowania analizowanej podstawy wznowienia jest to, aby owe fakty, czy też dowody realnie istniały już w czasie wydawania decyzji ostatecznej. Dopiero bowiem w takim przypadku, oczywiście w fazie merytorycznego badania wystąpienia przesłanek wznowienia, będzie można przyjąć wadliwość postępowania poprzedzającego wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej. Natomiast, w sytuacji, gdy owe fakty, czy też dowody ujawnią się po wydaniu takiej decyzji, istnieje jedynie możliwość podjęcia próby zainicjowania nowego postępowania administracyjnego, gdyż zmiana stanu faktycznego sprawy, a z taką będziemy wówczas mieli do czynienia, powoduje, że odpada walor owej decyzji ostatecznej w postaci rei iudicatae (por. m.in. W. Chróścielewski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. W. Chróścielewskiego i Z. Kmieciaka, WKP 2019, komentarz do art. 145 § 1 k.p.a.; podobnie: M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2020, komentarz do art. 145 § 1 k.p.a.).

W tej sytuacji, przyjmuje się jednoznacznie, że pojawienie się nowej okoliczności po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania. Jednocześnie, zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się wyraźnie, że wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji (tak również: P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021 i powołany tam m.in. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 737/97, LEX nr 33391; podobnie: T. Kiełkowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. H. Knysiak-Sudyka, wyd. II, WKP 2019 i powołany tam m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 299/13, LEX nr 1429934).

Zauważyć należy jednocześnie, iż istnienie relewantnych okoliczności faktycznych lub dowodów, a także wiedzę o nich organu administracji, ocenia się wedle stanu na dzień wydania decyzji ostatecznej.

Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że nie jest nowym dowodem, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zarówno wskazane przez skarżącego orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2019 r., jak i orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r., które to orzeczenia, już po wydaniu spornej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r., rozstrzygnęły kwestią zdolności skarżącego do pełnienia służby. Podobnie, nie jest również nową okolicznością faktyczną, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zawarte w tych orzeczeniach komisji lekarskich stanowisko odnośnie stanu zdrowia skarżącego i możliwości pełnienia przez niego służby w Służbie Więziennej, albowiem pochodzi ono również ze zdarzeń powstałych już po wydaniu spornej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2017 r.

Warto ponadto zauważyć, że okoliczność przywołana przez skarżącego, a wynikająca ze wspomnianych wyżej orzeczeń komisji lekarskich, nie mogłaby być uznana za "nową", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., również wówczas, gdyby diagnoza lekarska zawarta w tych orzeczeniach odnosiła się do okresu, którego dotyczy wydana decyzja ostateczna z dnia [...] listopada 2017 r. (podobnie: P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021 i powołany tam wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt III RN 41/99, OSNAPiUS z 2000 r. nr 16, poz. 607). Tymczasem, warto zwrócić uwagę na marginesie, że -wbrew sugestiom strony skarżącej - przywołane orzeczenia komisji lekarskich nie dotyczą (nie rozstrzygają) kwestii stanu zdrowia skarżącego i zdolności do pełnienia przez niego służby za okres, w którym Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] rozstrzygał ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r.

W związku z tym, Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy obu instancji słusznie wskazały, że w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że powołane przez skarżącego orzeczenia komisji lekarskich ujawniają istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał sporną decyzję ostateczną. Przedmiotowe orzeczenia komisji lekarskich zostały wydane ewidentnie po dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r., nie mogą więc stanowić podstawy do jej uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W tej sytuacji, uznać trzeba, że bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są zatem wszelkie rozważania skarżącego dotyczące występowania rzekomych sprzeczności pomiędzy stwierdzonymi w 2017 r. zastrzeżeniami odnoszącymi się do cech osobowościowych skarżącego, uniemożliwiających mu zajmowanie stanowiska zastępcy kierownika działu Aresztu Śledczego w [...], a diagnozą postawioną w 2019 r. przez komisje lekarskie, w skład których wchodzili i psychiatrzy i psycholodzy, a w których to orzeczeniach stwierdzono brak jakichkolwiek zaburzeń u skarżącego oraz potwierdzono jego zdolność do służby bez ograniczeń.

Na marginesie warto również zauważyć, że pomijając już sam fakt, iż przywołane przez skarżącego orzeczenia komisji lekarskich z 2019 r. nie spełniają warunku "nowości", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazać należy, że - w świetle tego przepisu - "nowe okoliczności faktyczne", a także "nowe dowody", mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, o ile są istotne dla sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Oznacza to tym samym, że warunek znaczenia "nowych okoliczności" lub "nowych dowodów", należy rozważać na gruncie przepisów materialnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy (tak również: M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2020 i powołany tam wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 451/19, LEX nr 2725507).

Tymczasem, nie sposób pominąć faktu, iż wskazane przez skarżącego orzeczenia komisji lekarskich z 2019 r. nie mogły stanowić dowodu wymaganego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, bowiem ustawa ta wskazuje - jako właściwą do przeprowadzenia badań psychologicznych - jednostkę służby medycyny pracy, a nie komisję lekarską działającą na zupełnie innej podstawie prawnej. Zarówno orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej, jak i przywołane przez skarżącego orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r., nr [...], dotyczyło możliwości dalszej służby w Służbie Więziennej, a nie zajmowania stanowiska kierowniczego przez skarżącego, które to rozstrzygnięcie oparte jest na zupełnie innej podstawie. Zgodnie bowiem z art. 114 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusz może zostać poddany badaniu określającemu jego predyspozycje do służby na określonych stanowiskach, zaś badanie to przeprowadza psycholog medycyny pracy, a nie komisja lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, działająca na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 398).

W konsekwencji, uznać należy, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], wydając decyzję z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], odmawiającą uchylenia spornej decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nie naruszył przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 tej ustawy, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.

Warto w tym miejscu zauważyć, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 768/09, LEX nr 597846, podniesiono, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, albowiem wydanie tej decyzji jest następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Cały sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania (podobnie: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 974/19, LEX nr 2923263).

W tej sytuacji, mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd uznał, że zarówno Dyrektor Generalny Służby Więziennej, jak i Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], wydając sporne decyzje administracyjne, dokonali właściwej analizy przepisów, wyraźnie wskazując, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek wznowieniowych wskazanych w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie uchybili również normom prawnych zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, biorąc zarazem pod uwagę istotne ograniczenia wynikające ze specyfiki postępowania wznowieniowego.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne przedmiotowych decyzji, zarówno Dyrektor Generalny Służby Więziennej, jak i Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] nie naruszyli normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Sąd uznał jednocześnie, że zarówno Dyrektor Generalny Służby Więziennej, jak i Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], wydając sporne decyzje, nie dopuścili się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 k.p.a., wszechstronnie wyjaśnili wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnili w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych przepisu art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 k.p.a. - nie można było zastosować w trybie wznowieniowym instytucji uchylenia ostatecznej decyzji wydanej w dniu [...] listopada 2017 r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.