Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 276/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 stycznia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2324/13 w zakresie pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: : oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 2 stycznia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1611/13, pozostawił bez rozpoznania wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd I instancji wskazał, że w zażaleniu na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.

W związku z powyższym, pismem z dnia 10 października 2016 r. skierowano do strony skarżącej wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) i nadesłania go w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie po dwukrotnym awizowaniu (13 i 21 października 2016 r.), z uwagi na fakt, iż nie zostało podjęte w terminie, urząd pocztowy zwrócił je do Sądu. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 25 listopada 2016 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Następnie skarżąca pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. wniosła sprzeciw od zarządzenia o odmowie przyznania prawa pomocy. Do tego pisma ponownie nie załączyła wypełnionego formularza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 2 stycznia 2017 r. wskazał, że skarżąca została zobowiązana do przesłania urzędowego formularza PPPr w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, przy czym takiego formularza nie przedłożyła.

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Formularz ten powinien być zgodny ze wzorem wprowadzonym w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257; dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z 2015 r.). Zarazem powyższe rozporządzenie, które weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 r., w § 2 ust. 3 przewiduje, że jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez stronę na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia.

WSA wskazał, że skarżącej prawidłowo przesłano urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został doręczony przy piśmie z dnia 10 października 2016 r. Wezwanie w tej sprawie po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniach 13 i 21 października 2016 r., z uwagi na fakt, iż nie zostało podjęte w terminie, urząd pocztowy zwrócił do Sądu. Tym samym Sąd I instancji uznał, że doręczenie zostało dokonane w trybie art. 73 p.p.s.a. Skoro strona w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, to zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek taki pozostawia się bez rozpoznania.

Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie podnosząc, że nie wiedziała, że ustanowiony w art. 252 § 2 p.p.s.a. obowiązek ma charakter bezwzględny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2015 r.

Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74).

Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, zgodnie z zarządzeniem z dnia 10 października 2016 r. prawidłowo wezwano spółkę do nadesłania wypełnionego i podpisanego przez osobę uprawnioną wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Urzędowy formularz został dołączony do przesyłki z wezwaniem, która była również prawidłowo, dwukrotnie awizowana. Mimo właściwego pouczenia spółka nie nadesłała wypełnionego formularza w zakreślonym terminie.

W związku z powyższym przyjąć należy, że postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, było prawidłowe. Skarżąca nie uczyniła bowiem zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Tej oceny nie mogła zmienić argumentacja skarżącej o nieświadomości bezwzględnego charakteru przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.