Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 409/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 15
journal: Dz.U. 2014 poz 1620
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [ ] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych skargę oddala


UZASADNIENIE

Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki decyzją z dnia 12 stycznia 2016 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Nauki, [...], z dnia [...] 2015 r., odmawiającej przyznania promesy finansowania projektu badawczego pt: "[...]", nr rejestracyjny: [...], działając na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1071) odmówiła przyznania skarżącej dr K. G. promesy finansowania projektu badawczego pt.: "[...]".

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: skarżąca wniosła w ramach konkursu SONATA, organizowanego przez Narodowe Centrum Nauki (dalej zwane "NCN"), wniosek o przyznanie promesy finansowania opisanego wyżej projektu badawczego. Wniosek ten spełniał wymogi formalne i został poddany ocenie merytorycznej zgodnie z obowiązującymi w NCN przepisami. Po przeprowadzeniu postępowania konkursowego Dyrektor NCN wydał decyzję nr [...] z dnia [...] 2015 r. odmawiającą przyznania promesy finansowania projektu badawczego.

Od decyzji skarżąca wniosła odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady NCN. W odwołaniu podniosła zarzuty dotyczące oceny wniosku sporządzonej przez Zespół Ekspertów. Komisja Odwoławcza wskazała, iż jak wynika z art. 18 pkt 7 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki (zwaną dalej "ustawą o NCN"), ocena wniosków złożonych w konkursach organizowanych przez NCN została powierzona Zespołom Ekspertów powoływanym przez Dyrektora NCN, na wniosek Rady NCN. Zgodnie z Regulaminem przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały Rady NCN nr [...] z dnia 12 marca 2015 r., zwanym dalej "Regulaminem" oraz Zarządzeniem Dyrektora NCN nr [...] z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie określenia szczegółowego trybu sporządzania ocen wniosków przez Zespoły Ekspertów, zwanym dalej "Zarządzeniem", ocena merytoryczna wniosków składa się z dwóch etapów:

1) etap l: Ocena dokonywana podczas l posiedzenia Zespołu Ekspertów polega na

dyskusji ocen indywidualnych i stworzeniu rankingu, zgodnie z którym kwalifikowane

są wnioski do II etapu;

2) etap II: Ocena dokonywana podczas II posiedzenia Zespołu Ekspertów, polega na dyskusji ocen indywidualnych, dokonywanych przez tzw. ekspertów zewnętrznych, powoływanych na podstawie art. 11 ust. 11 ustawy o NCN oraz zgodnie z którym wnioski kwalifikowane są do finansowania.

W oparciu o sporządzone oceny Zespoły Ekspertów przygotowują listy rankingowe, które Koordynator Dyscyplin przedkłada do zatwierdzenia Dyrektorowi NCN (art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o NCN). Środki finansowe na badania zakwalifikowane do finansowania w ramach konkursu przyznaje Dyrektor w drodze decyzji (art. 33 ust. 1 ustawy o NCN), nie ma on jednak kompetencji do podważania ocen dokonanych przez Zespoły Ekspertów.

Organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie została zachowana procedura oceny wniosku wynikająca z ustawy o NCN, Regulaminu oraz Zarządzenia. Projekt badawczy został oceniony przez członków Zespołu Ekspertów na pierwszym etapie oceny merytorycznej na ocenę 0 pkt i nie został zakwalifikowany do II etapu oceny merytorycznej.

Komisja Odwoławcza po rozpoznaniu sprawy uznała decyzję Dyrektora NCN za prawidłową. Zespół Ekspertów po dyskusji stwierdził, że wniosek nie został przygotowany w sposób umożliwiający jego rzetelną ocenę. Wskazano bowiem, że w skróconym opisie projektu badawczego skarżąca nie zamieściła pełnego wykazu literatury, odsyłając ekspertów do pełnego opisu projektu badawczego. Organ zwrócił uwagę, że eksperci oceniający wnioski na pierwszym etapie oceny merytorycznej nie mają do niego dostępu, a sam szczegółowy opis jest podstawą oceny dopiero na drugim etapie oceny merytorycznej.

Ponadto Zespół Ekspertów uznał, że projekt pozbawiony jest elementów nowatorskich i przyznał w ocenie punktowej tego kryterium pomocniczą ocenę punktową 0 pkt. Zgodnie z § 17 pkt 6 Regulaminu wniosek, który otrzyma uzgodnione stanowisko Zespołu Ekspertów o przyznaniu oceny zero punktów w którymkolwiek obszarze, nie może zostać zakwalifikowany do finansowania. Ponadto Zespół Ekspertów na podstawie dwóch zgodnych opinii eksperckich uznał, że zaplanowane koszty realizacji projektu są nieuzasadnione w stosunku do przedmiotu i zakresu badań, a tym samym wniosek nie został zakwalifikowany do drugiego etapu oceny merytorycznej. Biorąc pod uwagę powołane przepisy oraz fakt, że wniosek został szczegółowo omówiony przez Zespół Ekspertów, Komisja Odwoławcza nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku.

Organ dodał, że z uwagi na brak uchybień formalnych w postępowaniu administracyjnym stanowisko Zespołu Ekspertów było dla Dyrektora Narodowego Centrum Nauki wiążące, ponieważ to Zespołowi Ekspertów prawodawca przyznał prawo do oceny i kwalifikacji projektów badawczych, dlatego nie mógł on wbrew temu stanowisku przyznać wnioskodawcy środków finansowych na realizację tego projektu badawczego.

Zdaniem organu z uwagi na fakt, że Komisja Odwoławcza Rady NCN nie dopatrzyła się uchybień w procedurze konkursowej prowadzonej przez organ administracyjny pierwszej instancji, brak jest podstaw do przyznania promesy finansowania przedmiotowego projektu badawczego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła skarżąca K. G., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na nierozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, w sytuacji gdy na organie drugiej instancji w myśl art. 140 k.p.a. ciąży obowiązek nie tylko odniesienia się merytorycznego do wskazanych zarzutów, ale ponadto obowiązek ponownego, całościowego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy z zastosowaniem przepisów dotyczących postępowania przed organem pierwszej instancji oraz na braku ponownego merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącej celem zweryfikowania przyznanych ocen punktowych za poszczególne kryteria podlegające ocenie, co w myśl § 17 pkt 6 Regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, stanowiących załącznik nr l do uchwały Rady NCN nr [...] z dnia 12 grudnia 2014 r. stanowiącego, iż przyznanie oceny zero w którymkolwiek z ocenianych kryteriów powoduje nie zakwalifikowanie do finansowania, skutkuje w konsekwencji brakiem możliwości wzruszenia decyzji organu pierwszej instancji, pomimo skutecznie złożonego odwołania, a tym samym rażąco narusza zasadę dwuinstancyjności;

- art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie obowiązku uzyskania merytorycznej oceny wniosku przez ekspertów w toku postępowania przed organem drugiej instancji, co w odniesieniu do specyficznego charakteru rozpatrywanej sprawy było niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co w konsekwencji spowodowało uchybienie obowiązkowi zebrania całego materiału dowodowego w sprawie oraz pominięcie części materiału dowodowego i dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez niczym nieuzasadnione przyjęcie, jakoby wniosek skarżącej nie zawierał dołączonego do niego wykazu literatury w sytuacji, gdy skrócony opis projektu zawierał wykaz podstawowej literatury oraz odesłanie do pełnej literatury wskazanej w szczegółowym opisie projektu, co w konsekwencji doprowadziło do nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego materiału dowodowego;

- art. 138 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji zawierającej rozstrzygnięcie nieznane ustawodawcy, co w konsekwencji skutkowało brakiem rozstrzygnięcia co do bytu decyzji I instancji;

- § 17 pkt 6 Regulaminu polegające na niczym nieuzasadnionym przyjęciu, iż skarżąca uzyskała z któregokolwiek z ocenianych kryteriów ocenę "0", w sytuacji gdy z przepisów nie wynika jasna definicja ocenianego "kryterium", a z uzasadnienia oceny pkt. B.2. "Ocena charakteru projektu oraz wpływu realizacji na rozwój dyscypliny naukowej 15 %" wynika, iż skarżąca otrzymała łączną ocenę "1" za to właśnie kryterium. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie na kosztów postępowania.

Skarżąca wskazała, iż organ drugiej instancji nie tylko nie rozpatrzył ponownie przedmiotowej sprawy, ale nawet nie odniósł się merytorycznie do zarzutów skarżącej. Zarzuciła, iż nie odniesiono się do jej zarzutów odnoszących się do merytorycznej oceny jej wniosku, w sposób lakoniczny i nie nawiązujący do istoty sprawy potwierdzono jedynie ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji, nie czyniąc przy tym jakichkolwiek ustaleń we własnym zakresie, nie dokonano weryfikacji merytorycznej ocen sporządzonych przez Zespół Ekspertów powołany przez organ pierwszej instancji. Skarżąca powołała treść § 17 pkt 6 Regulaminu który stanowi, iż przyznanie "0" w którymkolwiek z ocenianych kryteriów powoduje niezakwalifikowanie do finansowania. Zdaniem skarżącej powyższe w sposób oczywisty prowadzić musi do jasnej i jedynej możliwej konkluzji - brak merytorycznej oceny wnioskowanego projektu wyklucza możliwość wzruszenia decyzji pierwszej instancji. W ocenie skarżącej żaden z zasiadających w Komisji członków nie posiada wiedzy i wykształcenia umożliwiającego ocenę pod kątem merytorycznym wartości (a w szczególności innowacyjności) wnioskowanego projektu. Brak kompetencji do merytorycznej oceny wniosku skarżąca wywodzi z faktu, iż żaden członek orzekającej Komisji nie posiada wykształcenia prawniczego pozwalającego na dokonanie właściwej oceny wniosku. Przedstawione powyżej działanie Komisji powoduje, zdaniem skarżącej, naruszenie wyrażonej w art. 15 k.p.a. gwarancji dwuinstancyjności postępowania. Skarżąca zarzuciła także, iż organ drugiej instancji, nie tylko nie rozpatrzył sprawy ponownie, ale nawet nie odniósł się merytorycznie do jakiegokolwiek z zarzutów zawartych w odwołaniu. Zdaniem skarżącej w związku z faktem, iż żaden z członków Komisji, z powodu braku wykształcenia prawniczego, nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny projektu winni oni posiłkować się wiedzą specjalistyczną. Tym samym winni oni byli uzyskać stosowne opinie, które to rozstrzygałyby podnoszone przez skarżącą kwestie. Skarżąca podniosła, że nie odniesiono się do bytu decyzji pierwszej instancji, a przedmiotu odwołania. Do chwili obecnej skarżąca nie ma wiedzy, czy decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy, uchylona do ponownego rozpatrzenia czy też "zreformowana", lub czy też może postępowanie odwoławcze umorzono. Zdaniem skarżącej wyrzeczenie zawarte w decyzji organu drugiej instancji uznać należy za wadliwe, nie przewidziane w polskim ustawodawstwie, a w konsekwencji także nie rozstrzygające co do meritum odwołania i bytu prawnego decyzji pierwszej instancji. Tym samym uchybia ona art. 138 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia § 17 pkt 6 Regulaminu polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, iż skarżąca uzyskała z któregokolwiek z ocenianych kryteriów ocenę "0", w sytuacji gdy z przepisów nie wynika jasna definicja ocenianych "kryteriów", a z uzasadnienia oceny pkt B.2. "Ocena charakteru projektu oraz wpływu realizacji na rozwój dyscypliny naukowej 15 %" wynika, iż skarżąca otrzymała łączną ocenę "1" za to właśnie kryterium, co nie powinno jej dyskwalifikować z etapu II. W piśmie procesowym z dnia 5 września 2016 r. skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do przedłożenia kompletnych akt postępowania, to jest akt zawierających dane recenzentów wniosku.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 20 września 2016 r. podniesiono, iż organ jest związany dyspozycją art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1620), zgodnie z którym dane o osobach recenzentów i ekspertów oceniających w danym postępowaniu wnioski o przyznanie środków finansowych na naukę przeznaczonych na zadania określone w art. 5 nie podlegają udostępnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zarazem art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki przewidziane w tych ustawach. Takim przepisem szczególnym jest – zdaniem Sądu, art. 33 ust. 4 ustawy o NCN, którym kognicji sądu administracyjnego, poddano skargi na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki, wydane w trybie ust. 3 tego artykułu. Zgodnie z art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o NCN Komisja Odwoławcza Rady NCN rozpoznając odwołanie od decyzji Dyrektora NCN w przedmiocie odmowy przyznania środków, podejmuje decyzję w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania. Jest to zarazem przepis szczególny względem art. 138 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

Przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki nie wskazują innego kryterium kontroli zaskarżonej decyzji Komisji Odwoławczej Rady NCN niż zgodność z prawem. Z tych względów tylko kryterium zgodności z prawem stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., stanowi wzorzec kontroli zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sprawując tę kontrolę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1831/14, LEX nr 1590996, z przepisu art. 33 ust. 3 ustawy z 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki wynika, że decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki, a więc decyzja podejmowana w trybie odwoławczym, ma być w swej osnowie decyzją rozstrzygającą o przyznaniu lub odmowie przyznania środków finansowych. Jest to zatem decyzja odmienna w swej treści od rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 k.p.a., choć ustawa ta nie wyłącza stosowania przepisów K.p.a. w procedurze redystrybuowania środków finansowych, przeznaczonych na realizację projektów naukowo-badawczych. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut, iż zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcie nieznane ustawodawcy.

Podkreślenie tych zasad kontroli zaskarżonej decyzji jest szczególnie uzasadnione wobec oczekiwań strony skarżącej wynikających z treści podniesionych zarzutów oraz przywołanej na ich poparcie argumentacji, że przedmiotem oceny na płaszczyźnie zgodności z prawem będzie także kontrola zasadności ocen przyjętych przez ekspertów w odniesieniu do wniosku skarżącej. Oczekiwanie to nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż brak przepisu prawa materialnego, który poddawałby ocenie Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki, a wcześniej Dyrektora NCN weryfikację zasadności ocen przyjętych przez ekspertów przy ocenie wniosku. Należy podnieść, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o NCN odwołanie od decyzji Dyrektora NCN, o której mowa w ust. 1 powyższego przepisu, lub promesy finansowania, o której mowa w art. 27 ust. 3 ustawy o NCN, przysługuje w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych.

Z tych samych względów, zdaniem Sądu, kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, nie obejmuje weryfikacji prawidłowości ocen ekspertów oceniających wniosek strony skarżącej złożony do konkursu SONATA organizowanego przez Narodowe Centrum Nauki.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji (postanowień) sąd bada, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o NCN Dyrektor NCN, na wniosek Rady NCN, powołuje Zespoły Ekspertów, o których mowa w art. 18 pkt 7 ustawy o NCN, w celu dokonywania ocen wniosków złożonych w konkursach i przygotowywania na tej podstawie list rankingowych oraz dokonywania ocen merytorycznych związanych z rozliczeniem przyznanych środków. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o NCN ocena rzetelności i bezstronności opinii przygotowanych przez ekspertów należy do ustawowych zadań Koordynatorów Dyscyplin. Natomiast merytoryczną warstwę opinii weryfikuje cały skład Zespołu Ekspertów podczas dyskusji panelowej. Jak wynika bowiem z art. 18 pkt 7 oraz powołanego wyżej art. 22 ust. 1 ustawy o NCN, ocena wniosków złożonych w konkursach organizowanych przez NCN została powierzona Zespołom Ekspertów powoływanym przez Dyrektora NCN, na wniosek Rady NCN.

Zgodnie z Regulaminem przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały Rady NCN nr [...] z dnia 12 marca 2015, zwanym dalej "Regulaminem", wprowadzonym na podstawie art. 21 ustawy o NCN, ocena merytoryczna wniosków składa się z dwóch etapów, przy czym każdy składa się z oceny indywidualnej, a następnie z oceny dokonywanej na posiedzeniu Zespołu Ekspertów. Ponadto, jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, w oparciu o sporządzone oceny Zespoły Ekspertów przygotowują listy rankingowe, które Koordynator Dyscyplin przedkłada do zatwierdzenia Dyrektorowi NCN (art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o NCN). Środki finansowe na badania zakwalifikowane do finansowania w drodze konkursów przyznaje Dyrektor w drodze decyzji (art. 33 ust. 1 ustawy o NCN), nie ma on jednak kompetencji do podważania ocen dokonanych przez Zespoły Ekspertów.

W niniejszej sprawie zdaniem Sądu została zachowana procedura oceny przedmiotowego wniosku wynikająca z ustawy o NCN, Regulaminu oraz zarządzenia Dyrektora NCN nr [...] z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie określenia szczegółowego trybu sporządzania ocen wniosków przez Zespoły Ekspertów. Projekt badawczy został oceniony przez członków Zespołu Ekspertów. Wniosek na pierwszym etapie oceny merytorycznej został oceniony na ocenę 0 pkt i nie został zakwalifikowany do II etapu oceny merytorycznej.

Ani Koordynator Dyscyplin nie zarzucił opiniom braku rzetelności, ani Zespół Ekspertów nie znalazł podstaw do zakwestionowania merytorycznej treści opinii.

Sąd stoi na stanowisku, że decyzja Zespołu Ekspertów i Komisji Odwoławczej jest autonomiczna, a nie dowolna, co oznacza, że wymaga ona wskazania wnioskodawcy argumentów przemawiających za jej zasadnością. Takie argumenty i szczegółowe uzasadnienie zostały stronie skarżącej udostępnione.

Nie jest trafny zarzut nieustosunkowania się przez Komisję Odwoławczą Rady NCN do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu. Niewątpliwie zarzuty skarżącej sprowadzały się do polemiki ze stanowiskiem Zespołu Ekspertów, które Komisja Odwoławcza w ramach postępowania odwoławczego ponownie zweryfikowała. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza wyraźnie wskazała, że po rozpoznaniu odwołania nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku. Organ zwrócił w szczególności uwagę, iż skarżąca we wniosku nie zamieściła pełnego wykazu literatury, odsyłając ekspertów do pełnego opisu projektu badawczego, podczas gdy eksperci oceniający wnioski na pierwszym etapie oceny merytorycznej nie mają do niego dostępu, a sam szczegółowy opis jest podstawą oceny dopiero na drugim etapie oceny merytorycznej.

Zespół Ekspertów po dyskusji uznał, że projekt jest pozbawiony elementów nowatorskich i przyznał w ocenie punktowej tego kryterium pomocniczą ocenę punktową 0 pkt. Zgodnie z § 17 pkt 6 Regulaminu wniosek, który otrzyma uzgodnione stanowisko Zespołu Ekspertów o przyznaniu oceny zero punktów w którymkolwiek obszarze, nie może zostać zakwalifikowany do finansowania. Nadto Zespół Ekspertów na podstawie dwóch zgodnych opinii eksperckich uznał, że zaplanowane koszty realizacji projektu są nieuzasadnione w stosunku do przedmiotu i zakresu badań. Komisja Odwoławcza nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku. Organ odwoławczy nie jest ani zobligowany, ani uprawniony do "uzyskania merytorycznej oceny wniosku przez ekspertów" w toku postępowania odwoławczego, tym samym nie jest zasadny zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie.

Z uwagi na brak uchybień formalnych w postępowaniu administracyjnym stanowisko Zespołu Ekspertów było dla Dyrektora Narodowego Centrum Nauki wiążące, ponieważ to Zespołowi Ekspertów ustawodawca przyznał prawo oceny i kwalifikacji projektów badawczych. Dyrektor NCN nie mógł więc wbrew temu stanowisku "zweryfikować przyznanych ocen punktowych za poszczególne kryteria podlegające ocenie", w taki sposób jakiego oczekiwała skarżąca. Weryfikacja powyższa odbywa się bowiem wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o NCN oraz stosownych aktów autorstwa Rady NCN czy Dyrektora NCN. Jeśli nie stwierdzono uchybień formalnych ani braku rzetelności po stronie Ekspertów, Dyrektor nie ma kompetencji podważania oceny wynikającej z listy rankingowej i tym samym przyznawania środków finansowych w oderwaniu od stanowiska Zespołu Ekspertów. Stanowiłoby to przekroczenie kompetencji Dyrektora NCN i naruszenie całego szeregu przepisów ustawy o NCN, w myśl której to kompetentni w danej dziedzinie nauk Eksperci decydują o zakwalifikowaniu czy też niezakwalifikowaniu danego wniosku do finansowania, a nie czyni tego autonomicznie Biuro NCN, kierowane przez Dyrektora. Kompetencją Dyrektora NCN jest weryfikacja formalnej poprawności przebiegu procesu oceny, a następnie zakończenie postępowania przez wydanie decyzji administracyjnych w oparciu o przedstawioną przez Koordynatorów Dyscyplin listę rankingową. Rozstrzygnięcie o odmowie przyznania skarżącej środków finansowych na realizację projektu badawczego jest zatem prawidłowe.

Należy też podkreślić, że wniosek o przyznanie finansowania badań naukowych nie jest miejscem na polemikę między uczonymi, a kwestie te nie mogą być przedmiotem rozważań ani Zespołu Ekspertów, ani Komisji Odwoławczej. Zatem procedura odwoławcza nie służy rozstrzyganiu sporów między uczonymi, a jedynie sprawdzeniu prawidłowości oceny wniosku w konkursach NCN.

Zdaniem Sądu, podniesione w skardze i piśmie procesowym skarżącej zarzuty i przywołana na ich poparcie obszerna argumentacja wskazuje, że skarżąca nie akceptuje sposobu rozstrzygania konkursów w przedmiocie finansowania badań naukowych oraz poprzedzającego takie rozstrzygnięcie trybu oceny wniosku, zawartych w przywołanych powyżej regulacjach. Jednakże jak wynika wprost z treści ustawy o NCN przystąpienie do konkursu na realizację projektu badawczego jest dobrowolne, a zatem podmiot składając stosowny wniosek tym samym poddaje się wszelkim uregulowaniom z tym związanym. Z tego też powodu następcze kwestionowanie tych regulacji nie może przynieść zamierzonego skutku.

Zdaniem Sądu przedłożone przez organ akta administracyjne są kompletne. Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1620 z późn. zm.) dane o osobach recenzentów i ekspertów oceniających w danym postępowaniu wnioski o przyznanie środków finansowych na naukę przeznaczonych na zadania określone w art. 5 powyższej ustawy nie podlegają udostępnieniu. Zgodnie z art. 5 ust. 3 powoływanej ustawy środki finansowe na naukę przeznacza się na badania podstawowe i inne zadania finansowane przez Centrum Nauki. NCN i jego organy są związane dyspozycją art. 15 ust. 3 ustawy o zasadach finansowania nauki. Dane Ekspertów nie mają także znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż merytoryczna ocena projektu dokonywana przez Ekspertów nie mieści się w zakresie kontroli sądowej.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.