Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Wr 3637/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Anna Wójcik (spr.) Protokolant: ref. stażysta Iwona Drzewiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi L. M. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2000 r. ODDALA SKARGĘ


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...], którą uchylono decyzję Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2000 r. w części dotyczącej miesięcy: styczeń, luty i marzec 2000 r. i określono za te miesiące nową wysokość zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i odsetek, natomiast co do pozostałych miesięcy 2000 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że uzasadnione były zarzuty podatnika co do wadliwego pozbawienia go przez organ I instancji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez A w K. ze stawką 7%, które zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. nr 10 poz. 1245/ powinny być opodatkowane stawką 0%. Zdaniem organu odwoławczego zastosowanie niewłaściwej stawki VAT nie pozbawia posiadacza tej faktury, będącego nabywcą, prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż przepis § 50 ust. 4 pkt 3 tego rozporządzenia ma zastosowanie tylko do sytuacji określonej w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zm./, natomiast stan faktyczny sprawy wymagał zastosowania unormowania zawartego w art. 33 ust. 2 tej ustawy. Powyższa odmienna ocena prawna tego elementu stanu faktycznego dotycząca rozpatrywanej sprawy spowodowała konieczność nowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego za wyżej wskazane miesiące 2000 r.

Jeśli chodzi o pozostałe ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, to Izba Skarbowa w całości je zaaprobowała, nie podzielając tym samym dalszej części zarzutów podatnika sformułowanych w odwołaniu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w P. odnoszącą się do pozostałych miesięcy 2000 r.

Wspomnianą decyzją z dnia [...] wydaną po przeprowadzeniu kontroli podatkowej organ I instancji ustalił, że podatnik w 2000 r. dokonywał sprzedaży towarów takich jak: krawędziaki, łaty, tarcica, kontrłaty, deski podbiciowe, /co według oświadczenia podatnika stanowiło elementy więźby dachowej/, stosując stawkę VAT 7% bez określenia w fakturze symbolu SWW sprzedawanego wyrobu, a tylko wskazując symbol KOB 11. Na podstawie opinii uzyskanej z Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego w O. z dnia 20 marca 2000 r. wyroby sprzedawane przez podatnika należało zakwalifikować jako: więźba dachowa kompletna oraz elementy więźby w postaci: krokwie, łaty, murłaty, kontrłaty, słupki, belki, odeskowania /niezbędne do jej wykonania/, co w grupowaniu SWW oznaczono kodem 1732-4: "Elementy dachowe budynków i obiektów budowlanych z drewna i z materiałów drewnopochodnych". Taki charakter przedmiotu transakcji nakazywał stosowanie stawki 22 %, wynikającej z grupowania SWW - kod 1732 – 4, gdyż wyroby oznaczone tym kodem SWW nie są objęte preferencyjną 7-procentową stawką podatku VAT, skoro nie umieszczono ich w załączniku nr 5 do ustawy o VAT. Według ustaleń tejże kontroli w ewidencji zakupu za miesiąc grudzień 2000 r. ujęto i odliczono w deklaracji VAT-7 podatek naliczony z kserokopii faktury VAT z dnia 23.10.2000 r. wystawionej przez firmę B, podczas gdy dokument ten nie odpowiadał wymogom "duplikatu" faktury, wymienionym w § 51 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego. W efekcie takich ustaleń faktycznych określono temu podatnikowi prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego i w oparciu o przepisy art. 21 § 1 i § 3, art. 53 § 1 i § 3 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa /Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm./ oraz art. 2, art. 10 ust. 2 oraz art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zm./ określono kwotę zaległości podatkowej za poszczególne miesiące 2000 r. wraz z odsetkami obliczonymi na dzień wydania decyzji.

Podatnik w odwołaniu do Izby Skarbowej zakwestionował ocenę skutków podatkowych ustalonego stanu faktycznego, a zwłaszcza oparcie się na opinii organu statystycznego w zakresie zakwalifikowania sprzedawanych przez niego wyrobów do grupowania SWW-1732-4 ze stawką VAT 22%, gdy tymczasem SWW zawiera normy techniczne i powinien być stosowany pomocniczo, a nie jako źródło prawa podatkowego.

Jego zdaniem przy sprzedaży kompletnej więźby dachowej istniały pełne podstawy do stosowania stawki 7% jako mieszczącej się w poz. 71 załącznika nr 5 do ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. a opisanej jako "komplety elementów budynków mieszkalnych wolno stojących i szeregowych z drewna i materiałów drewnopochodnych". Wskazał, iż przy sprzedaży poszczególnych elementów tej więźby stosował stawkę 22%. Ponadto zarzucił dowolność przyjęcia, iż duplikat faktury pozbawia podatnika prawa do odliczenia ujętej w nim kwoty podatku naliczonego.

Zarzuty podatnika w powyższym zakresie nie zyskały akceptacji organu odwoławczego, który wskazując na brzmienie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w powiązaniu z treścią załącznika nr 5 /poz. 71/ do tej ustawy podkreślił, że obniżoną 7-procentową stawkę podatku VAT można stosować do sprzedaży "kompletów elementów budynków mieszkalnych wolno stojących i szeregowych z drewna i materiałów drewnopochodnych" oznaczonych symbolem SWW 1735-11,-12. W skład takiego kompletu wchodzą elementy ścienne, stropy dachowe, podłogowe, konstrukcje stalowe, usztywniające i łączące, stolarka otworowa i.t.p. O ile więc wskazana więźba dachowa sprzedawana jest oddzielnie /poza tymi kompletami/, to wówczas jest klasyfikowana do grupowania SWW 1732-4 jako "elementy dachowe budynków i obiektów budowlanych z drewna i materiałów drewnopochodnych" ze stawką 22%. Obniżona stawka 7% może więc dotyczyć tylko tej sytuacji, gdy dany wyrób jest sprzedawany w tak określonym komplecie. Co się tyczy kserokopii faktury opatrzonej nazwą "duplikat", to taki dokument słusznie został uznany jako nie będący podstawą do odliczenia podatku VAT naliczonego, gdyż nie odpowiada on wymogom nakreślonym przez przepis § 51 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. nr 109 poz. 1245 ze zm./.

W skardze od tej decyzji podatnik zakwestionował powyższą interpretację poz. 71 załącznika nr 5 do ustawy o VAT przedstawiając własne rozumienie jego treści, co sprowadzało się do przyjęcia, iż 7% stawka VAT obowiązuje przy sprzedaży "kompletnych elementów – więźb drewnianych budynków mieszkalnych". Jego zdaniem w poz. 71 załącznika nr 5 nie chodzi o "zestaw wszystkich elementów potrzebnych do postawienia budynków drewnianych", lecz o "kompletny element budynku". Więźba dachowa stanowi niewątpliwie taki kompletny element budynku i z całą pewnością odpowiada klasyfikacji SWW 1735-11,-12, uprawniającej do stosowania 7-procentowej stawki podatku VAT. Jego zdaniem pojęcia: "komplety elementów" nie można utożsamiać z: "zestawem elementów" - a tylko w takim przypadku uprawniony byłby wyżej przytoczony pogląd Izby Skarbowej.

Powtórzono nadto argument, że klasyfikacja SWW stanowi normy odtwórcze i czysto techniczne i nie może mieć przesądzającego wpływu przy określaniu stawki opodatkowania, a wywód ten oparto na wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego wprawdzie, zdaniem podatnika, zgodność z Konstytucją przepisów ustawy o VAT odnoszących się do klasyfikacji statystycznych, lecz zarazem wskazującego na czysto techniczny i nie mający wpływu na stawkę opodatkowania charakter tych norm. Nie można zatem w takiej sprawie przyjąć za wiążącej opinii Urzędu Statystycznego, skoro stanowisko osób posiadających uprawnienia budowlane, jako znawców tematyki budowlanej, winno być bardziej wiążące. W skardze zakwestionowano także stanowisko organów podatkowych dotyczących "duplikatu" wystawionej faktury, gdyż przepis § 51 rozporządzenia wykonawczego ma charakter wyłącznie "instrukcyjny" i nie może pozbawiać prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego tym bardziej, że nie zostały uszczuplone dochody państwa.

Skarżący w konkluzji wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Urzędu Skarbowego i o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę podtrzymano dotychczasowe stanowisko w obydwu spornych między stronami kwestiach, wnosząc o oddalenie skargi.

W toku postępowania sądowego skarżący w piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2002 r. uzupełniająco wyjaśnił, że kwestionuje przede wszystkim oparcie się przez organy podatkowe przy podjęciu rozstrzygnięcia na stanowisku Urzędu Statystycznego, który nie jest organem podatkowym i nie ma ustawowych kompetencji do przesądzania, jaką stawkę VAT należy stosować. Nadto budynek nie jest wyrobem, tylko samodzielnym obiektem budowlanym, z kolei więźba dachowa jest takim samodzielnym wyrobem, tak więc tylko do niej może odnosić się klasyfikacja SWW. Stanowisko swoje podtrzymał w kolejnym piśmie z dnia 22 sierpnia 2002 r., gdzie powołując się na publikacje prasowe i zamieszczane w nich wypowiedzi przedstawicieli Ministra Finansów podkreślił, iż obowiązek zaliczenia towaru do właściwego grupowania SWW spoczywa na producencie. Nie ma więc podstaw do przypisywania decydującego znaczenia opinii GUS i to wydanej w innej sprawie, gdyż wykładnia przepisów prawa budowlanego potwierdza poprawność stanowiska podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia norm prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego skutkującego wpływem na treść rozstrzygnięcia.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu między stronami jest prawidłowość zastosowania 7% stawki podatku VAT w odniesieniu do sprzedawanych przez podatnika, w kontrolowanym okresie, towarów oznaczonych w wystawianych fakturach VAT jako: krawędziaki, łaty, tarcica, kontrłaty, deski podbiciowe. Rozstrzygnięcie organów podatkowych zapadło na tle niekwestionowanego stanu faktycznego, z którego wynikało, że w kontrolowanym okresie skarżący sprzedawał w/w wyroby, dokumentując tę sprzedaż fakturami VAT, w których w ten właśnie sposób określał nazwę towaru. Nie ma też sporu co do tego, iż stosując przy tej sprzedaży 7-% stawkę podatku VAT, nie określał na fakturze symbolu SWW . Zatem rozstrzygającą dla niniejszej sprawy kwestią było prawidłowe zakwalifikowanie tych towarów do określonego grupowania SWW, co stało się także przedmiotem skargi do NSA.

Ponadto sporna jest ocena organów, czy kserokopia faktury z dnia 23 października 2000 r. wystawionej przez firmę B odpowiada wymogom "duplikatu" faktury.

Jeśli chodzi o prawidłowość zastosowanej stawki podatku od towarów i usług, zasadnicze znaczenie ma niewątpliwie przepis art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym stawka tego podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tego przepisu. Treść cytowanego przepisu oznacza, iż z woli ustawodawcy regułą jest stosowanie przy sprzedaży towarów i usług stawki 22%, natomiast stosowanie innych, niższych stawek jest wyjątkiem od powyższej reguły. Wynika z tego dalszy wniosek, iż wyjątki od powyższej reguły nie mogą być interpretowane rozszerzająco i dlatego stosowanie obniżonych stawek może wystąpić tylko wtedy, gdy w przepisach szczególnych zostało wyraźnie określone, iż w przypadku określonego rodzaju towarów i usług ma do nich zastosowanie niższa stawka podatkowa. Stwierdzenie to rodzi równocześnie konieczność podkreślenia, iż w takiej sytuacji obowiązek udowodnienia prawidłowości zastosowanej stawki, jako preferencyjnej wobec stawki podstawowej, obciąża podatnika stosującego taką obniżoną stawkę. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2001 r. sygn. akt III SA 1993/99, Prz. Podatkowy 2001/6/61, gdzie stwierdzono, iż wykazanie prawidłowości stosowania obniżonej stawki podatkowej, jako wyjątku od stawki podstawowej, obciąża podatnika.

W stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. i mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, jeden z wyjątków od zasady stosowania stawki podstawowej został wskazany w poz. 71 załącznika nr 5 do ustawy, w którym, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT, w okresie do 31 grudnia 2002 r. materiały budowlane i usługi /roboty/ wymienione w tym załączniku zostały opodatkowane stawką 7%. W tejże poz. 71 wymieniono oznaczone symbolem Systematycznego Wykazu Wyrobów SWW–1735-11,-12 "komplety elementów budynków mieszkalnych wolno stojących i szeregowych z drewna i materiałów drewnopochodnych".

W powyższej sytuacji dla oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zasadnicze znaczenie ma wyjaśnienie, czy organy podatkowe prawidłowo oceniły stan faktyczny pod kątem zastosowania właściwej stawki podatku VAT, wynikającej z umieszczenia danej grupy towarów w załączniku nr 5 do ustawy o VAT i łączącej się z tym prawidłowej kwalifikacji towarów według SWW. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sprzedaży były opisane na zakwestionowanych fakturach: krawędziaki, łaty, tarcica, kontrłaty i deski podbiciowe, co według oświadczenia samego podatnika stanowiło elementy więźby dachowej. Ponieważ na fakturach dokumentujących sprzedaż podatnik wbrew obowiązkowi nie wskazywał symbolu SWW, Urząd Skarbowy dokonał więc kwalifikacji tych towarów do określonego grupowania SWW w oparciu o opinię Urzędu Statystycznego w O. z dnia 20 marca 2000 r. nr [...] wydaną z powołaniem się na Zasady Metodyczne SWW, wyd. IV, obowiązujące w statystyce i ewidencji, gdzie tego rodzaju towary zostały opisane jako: "więźba dachowa kompletna oraz elementy składowe więźby w postaci: krokwie, łaty, murłaty, kontrłaty, słupki, belki, odeskowania /niezbędne do jej wykonania/, co odpowiada grupowaniu SWW - kod 1732-4: "Elementy dachowe budynków i obiektów budowlanych z drewna i materiałów drewnopochodnych". Tak więc zarówno kompletne więźby dachowe, jak i poszczególne elementy tej więźby, zostały sklasyfikowane pod jednym oznaczeniem opisowym i odpowiadającym mu symbolu SWW.

To zostało przez skarżącego zakwestionowane – głównie z tego powodu, że jego zdaniem opinie statystyczne powinny mieć charakter pomocniczy, a nie – przesądzający w sprawach opodatkowania, bowiem organy GUS nie są organami podatkowymi. Skarżący odwołuje się przy tym do pojęć i definicji zaczerpniętych z przepisów prawa budowlanego szeroko rozumianego, t.j. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, głównie w zakresie definicji pojęcia budynku mieszkalnego.

Stanowisko podatnika i prezentowane przez niego w tym zakresie zarzuty nie mogą być uznane za trafne.

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe prawidłowo oparły się na opinii klasyfikacyjnej właściwej jednostki statystyki publicznej gdyż to właśnie te podmioty, obecnie z mocy art. 25 ust. 1 pkt 6 i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej /Dz. U. nr 88 poz. 439, ze zm./, a poprzednio na podstawie Zarządzenia Prezesa GUS z dnia 31 grudnia 1992 r. Dz. Urz. GUS nr 27 poz. 124, są uprawnione do wydawania opinii /interpretacji/ w zakresie właściwego grupowania wyrobów.

Załączona do akt sprawy opinia, jako dowód w sprawie, nie została w toku postępowania skutecznie podważona.

Odnośnie znaczenia klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2001 r. sygn. akt K. 32/99 stwierdzając, że przepisy ustawy o VAT dotyczące określenia zakresu przedmiotowego opodatkowania, odwołujące się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej nie są niezgodne ze wskazanymi w wyroku przepisami Konstytucji. Tak więc zarzut podatnika, iż przepisy o klasyfikacjach stanowią wyłącznie normy techniczne i jako takie nie mogą przesądzać o podstawie opodatkowania, nie może być uznany za trafny. Klasyfikacja nie decyduje o zastosowaniu określonej stawki podatkowej, a tylko zamieszczenie danego wyrobu w załącznikach do ustawy o VAT, w których określenie towaru lub usługi składa się z dwóch części: dokładnego opisu rodzaju wyrobu oraz odpowiadającego mu numeru klasyfikacji. Trybunał w tymże wyroku wskazał, iż to ustawodawca, w przepisach wspomnianej ustawy o statystyce publicznej, kompetencje do interpretacji konkretnych stanów faktycznych /gdy przedmiotem transakcji są towary wymienione w załącznikach do ustawy o VAT/ pozostawił urzędom statystyki publicznej. Tym samym uwzględnienie przez organy podatkowe takiej opinii nie stanowi naruszenia prawa.

Wskazać ponadto należy, iż orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd, iż sąd nie może kwestionować ani samej konstrukcji Systematycznego Wykazu Wyrobów, ani też przyjętych w SWW zasad klasyfikacji wyrobów, przy czym zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producenta. W przypadku zaś trudności lub wątpliwości w ustaleniu właściwego grupowania, podmiot gospodarczy mógł zwracać się o wyjaśnienia do właściwych jednostek statystyki publicznej /poprzednio: państwowej/ - tak np. NSA w wyroku z dnia 18 maja 1998 r. sygn. akt 655/97 Biul.Skarb.1998/4/26.

W sprawie niniejszej podatnik nie wykazał, by zwracał się do właściwego podmiotu statystycznego o udzielenie opinii w zakresie prawidłowego grupowania wyrobów, stąd też organy podatkowe oparły się na uzyskanej przez siebie opinii wskazującej właściwą klasyfikację towarów sprzedawanych przez podatnika, wykluczającą możliwość skorzystania przez niego z preferencyjnej stawki VAT.

O tym, czy podatnik prawidłowo stosował 7% stawkę podatku VAT przy sprzedaży wyżej określonych towarów decyduje zatem to, czy określone w fakturach towary mieszczą się w pojęciu "komplety elementów budynków mieszkalnych wolno stojących i szeregowych z drewna i materiałów drewnopochodnych".

Zasadnicze znaczenie ma zatem wykładnia pojęcia: "komplet elementów budynków". Stosując wykładnię językową, za komplet uznaje się: zbiór, jakąś liczbę elementów tworzących całość, wzajemnie się uzupełniających /patrz: Słownik Współczesnego Języka Polskiego Warszawa 1996 atr. 399 Wyd. Wilga/ lub: całość, pełny zestaw elementów stanowiących całość. Kompletny to zupełny, całkowity, pełny - /patrz: Mały Słownik Języka Polskiego PWN 1994 str. 331/. Zatem określenie "komplet elementów budynków mieszkalnych" użyte pod poz. 71 załącznika nr 5 do ustawy o VAT oznacza zbiór elementów, z których można zbudować dom, nie zaś – poszczególne jego części. Za takim rozumieniem tego pojęcia przemawia wskazane wyżej znaczenie słowa: "komplet", które łączy się z dalszym członem spornego określenia: "elementów budynków". Nie chodzi tu więc o sprzedaż zbiorów większych lub mniejszych elementów, z których można zbudować poszczególne elementy konstrukcji domu, lecz o taki zbiór elementów, z których całości może powstać budynek.

Niewątpliwie w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy przedmiotem każdorazowej transakcji sprzedaży nie były komplety elementów budynków z drewna a jedynie więźba dachowa lub jej poszczególne elementy. Tym samym, zgodnie z załączoną do akt opinią WUS w O., zarówno sprzedaż całej więźby dachowej, jak i poszczególnych jej elementów, powinna zostać sklasyfikowana w grupowaniu SWW 1732-4, które to grupowanie nie zostało wymienione w żadnej z pozycji załącznika nr 5, przewidującego preferencyjną stawkę podatku VAT. Nadmienić przy tym należy, iż wprawdzie do akt załączono opinię Urzędu Statystycznego z dnia poprzedzającego wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie, jednakże nie oznacza to, iż organy podatkowe nie mogły wykorzystać dowodu zgromadzonego w innym postępowaniu do wyjaśnienia stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie, skoro rodzaj wyrobów objętych tą opinią jest tożsamy z tymi, których sprzedaży dokonywał skarżący.

Tym samym stanowisko organów podatkowych w tej spornej kwestii uznać należy za trafne.

Należy podkreślić, iż to na podatniku spoczywał obowiązek wynikający z przepisu § 37 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, wedle którego w sytuacji, gdy stosował on przy sprzedaży stawkę 7-procentową, koniecznym było umieszczanie w fakturze, obok nazwy towaru lub usługi, ich symbolu, określanego w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Skoro podatnik, wbrew wymogom wskazanego rozporządzenia, nie umieszczał symbolu SWW na wystawianych fakturach, stosując wyłącznie symbol KOB-11, to stosowne ustalenia w tym względzie poczyniły organy podatkowe, opierając się na opinii organu statystycznego. Wprawdzie istotnie w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że opinia wyrażona przez podmioty uprawnione do oceny klasyfikacji SWW jest tylko jednym z elementów postępowania i podlega ocenie organów podatkowych tak samo, jak każdy inny dowód w sprawie /patrz: wyrok NSA z dnia 10 lutego 1998 r. sygn. akt I S.A./ŁD 1147/96/, jednakże z drugiej strony należy mieć na względzie także i to, że w takim stanie faktycznym, jaki zaistniał w toku prowadzonego postępowania podatkowego, na podatniku ciążył ciężar wykazania dowodem przeciwnym nieprawidłowej klasyfikacji dokonanej przez Urząd Statystyczny. Takiego dowodu podatnik nie przedstawił, polemizując jedynie z treścią i mocą dowodową opinii tego Urzędu jak i ze stanowiskiem organów podatkowych. W tym kontekście zgodzić się należy z poglądem wypowiedzianym przez NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 1996 r. sygn. akt I S.A./Ka 2015/95, iż nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających twierdzenia podatnika, jeżeli argumentów w tym zakresie nie przedstawił sam podatnik, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika. Polemika podatnika sprowadza się do przedstawienia własnej interpretacji treści wyrażonej w poz. 71 załącznika nr 5 do ustawy o VAT, polegającej na postawieniu tezy, iż więźba dachowa jest kompletnym elementem budynku i dlatego należy ją zaliczyć do poz. 71 cyt. załącznika nr 5, przy czym odwołuje się on do poglądów osób posiadających uprawnienia budowlane, sprawujących samodzielne funkcje w budownictwie. Jednakże samo postawienie tezy przeciwnej do stanowiska organów nie mogło być uznane za wystarczający przeciwdowód dla opinii organu statystycznego.

Kwestia prawidłowej wykładni treści wymienionej powyżej poz. 71 załącznika nr 5 była już przedmiotem analizy dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 listopada 2001 r. sygn. akt I SA/Sz 2162/00 Prz. Podatkowy 2002/6/63, gdzie stwierdzono, że określenie "komplet elementów budynków" zawarte w poz. 71 załącznika nr 5 do ustawy o VAT oznacza zbiór elementów, z których można zbudować dom. Ustawodawca przewidział zatem stawkę 7% VAT do sprzedaży "kompletów elementów budynków", a nie do sprzedaży zbiorów mniejszych lub większych elementów, z których można zbudować poszczególne części domu czy jego konstrukcji.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni zgadza się z powyższym poglądem.

Jeśli chodzi o zakwestionowanie przez organy podatkowe prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w kwocie 614,80 zł z faktury VAT nr [...] wystawionej przez firmę B z O., to i w tym przypadku nie można organom podatkowym postawić skutecznego zarzutu, aby przy rozstrzygnięciu tej spornej kwestii dopuściły się naruszenia prawa. Posiadanie tylko kserokopii faktury z adnotacją "duplikat" nie spełnia wymogów wskazanych w § 51 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., skoro przepisem tym nałożono wymóg, aby, w przypadku zaginięcia lub zniszczenia oryginału faktury sprzedawca, na wniosek nabywcy, ponownie wystawił fakturę zgodnie z danymi zawartymi w jej kopii zaznaczając na niej wyraz: duplikat, z oznaczeniem daty wystawienia tego duplikatu. Oryginał duplikatu otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca. Tak więc "ponowne wystawienie" faktury jest zupełnie inną rodzajowo czynnością niż odwzorowanie treści dotychczasowego dokumentu /poprzez sporządzenie kserokopii/, a zachowana u sprzedawcy kopia pierwotnej faktury ma być wyłącznie podstawą do umieszczenia danych w "duplikacie".

Zatem wskazana kserokopia nie spełnia wymogów postawionych we wskazanym rozporządzeniu, które wydane zostało na podstawie i w granicach delegacji ustawowej określonej między innymi w art. 32 ust. 5 ustawy o VAT. Jak to podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 1996 r. sygn. akt I SA/Po 40/96 LEX nr 27261, podatek od towarów i usług jest podatkiem sformalizowanym i stosowanie wszelkich ulg, przywilejów i preferencji w tym podatku może być stosowane tylko w przypadku zachowania warunków określonych w ustawie, w tym również posiadania wymaganych ustawą dokumentów.

Nie można zatem podzielić poglądu podatnika, że posiadanie przez nabywcę towaru tak oznaczonego dokumentu jest wystarczające dla obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiego dokumentu. Jest bowiem niekwestionowaną zasadą, wynikającą z treści § 50 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia wykonawczego, że podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego mogą stanowić wyłącznie oryginały faktury lub faktur korygujących, albo ich duplikaty, o których mowa w § 51 rozporządzenia. Jeśli więc dokument, jakim dysponował podatnik, nie odpowiadał wymogom stawianym przez przepis § 51 tego rozporządzenia, to organy podatkowe trafnie odmówiły uznania go za wystarczający do skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia kwoty podatku wykazanej w tym dokumencie. Wbrew stawianym zarzutom, nie można mówić o naruszeniu normy określonej w art. 19 ustawy o VAT, skoro przepis rozporządzenia konkretyzuje wymagania formalne, jakie powinna spełniać faktura. Wymóg, że podstawą odliczenia może być wyłącznie oryginał faktury, nie może być uznany za unormowanie wyłącznie o charakterze porządkująco - technicznym. To samo dotyczy wymogów, jaki musi spełniać "duplikat", który w sytuacjach w nim określonych zastępuje podstawowy dla możliwości skorzystania z obniżenia podatku VAT należnego dokument, jakim jest oryginał faktury.

Na marginesie jedynie Sąd zauważa, iż zbędnym było powołanie przez organ I instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 27 ust. 5 ustawy o VAT w sytuacji, gdy w uzasadnieniu przytoczono, iż z uwagi na treść obwieszczenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 1998 r. o utracie mocy obowiązującej tego przepisu nie zastosowano wobec podatnika sankcji w tym przepisie określonej.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz. U. nr 153 poz. 1270/, co z mocy art. 151 tej ustawy daje podstawę do oddalenia skargi.