Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1624/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 4 art.  art. 29 ust. 2 pkt 6 art.  art. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja cyt. "2014r." [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: PINB [...] nakazującej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki urządzenia reklamowego, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...] - utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na następujące okoliczności sprawy.

I tak, postępowanie w niniejszej sprawie wszczął z urzędu w dniu [...] lipca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2013 r. ustalono, że w południowo - wschodniej części działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...] znajduje się urządzenie reklamowe o podstawie dającej się wpisać w trapez równoramienny o długości ramion: 3,10 m x 2,45 m x 1,00 m. Inwestorem budowy przedmiotowej budowli jest spółka [...] Sp. z o.o. na podstawie umowy najmu z dnia [...].08.2011 r. Organ pierwszej instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie ww. urządzenia reklamowego oraz nałożył na inwestora przedłożenia, w terminie czterech miesięcy od dnia otrzymania postanowienia czterech egzemplarzy projektu budowlanego tego urządzenia, oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także zaświadczenia o wpisie każdego z projektantów do właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności przedmiotowego urządzenia reklamowego z ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W związku z niewywiązaniem się przez inwestora z nałożonego ww. postanowieniem obowiązku, organ powiatowy decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nakazał - [...] Sp. z o.o. dokonanie całkowitej rozbiórki urządzenia reklamowego zrealizowanego na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. W wyniku rozpoznania odwołania inwestora zapadła decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], którą uchylona została opisana powyżej decyzja organu pierwszej instancji oraz poprzedzające ją postanowienie Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. a sprawa została przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie przedmiotowego urządzenia reklamowego oraz nałożył na inwestora - [...] Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia, w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, czterech egzemplarzy projektu budowlanego urządzenia reklamowego znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...] oraz: oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także zaświadczenie o wpisie każdego z projektantów do właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenie Wójta Gminy [...] o zgodności budowy urządzenia reklamowego, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez ww. spółkę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po ustaleniu, że inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. nakazał inwestorowi - [...] Sp. z o.o. dokonanie całkowitej rozbiórki urządzenia reklamowego, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając rozstrzygniecie podjęte w wyniku rozpoznania odwołania inwestora ocenił, że ww. decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Podkreślił, że urządzenie reklamowe ma podstawę dającą się wpisać w trapez równoramienny o długości ramion: 3,10 m x 2,45 mx 1,00 m. Podstawa wykonana z profilu stalowego zamkniętego, pomiędzy którym wykonane zostały ruszta ze stali kątowej, na których ułożone są luźno bloczki betonowe. Obciążenie z pionowych elementów konstrukcyjnych nośnych urządzenia reklamowego przenoszone jest na grunt za pośrednictwem bloczków betonowych. Pionowe elementy konstrukcyjne urządzenia wykonane z profilu stalowego zamkniętego. Do pionowych elementów konstrukcji przyspawane są poziome elementy ze stali kątowej usztywnione stężeniami poprzecznymi ze stali kątowej. Do poziomych elementów ze stali kątowej przyspawanych do konstrukcji nożnej przymocowane są tablice reklamowe. Urządzenie reklamowe usytuowane w odległości 1,05 m mierząc od istniejącego ogrodzenia od strony południowej oraz 1,33 m 2,50 m od strony wschodniej. Urządzenie reklamowe ma wysokość 5,10 m mierząc od poziomu przyległego terenu.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt: II OSK 882/10, w którym stwierdzono, że o tym czy urządzenie jest trwale związane z gruntem, świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu. Organ zauważył ponadto, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się co najmniej dwa typy urządzeń reklamowych tj. wolnostojące trwale związane z gruntem (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) i inne, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, które nie wymagają pozwolenia na budowę, w przeciwieństwie do tych pierwszych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27.06.2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 718/11, stwierdził, że trwałe związanie z gruntem nie oznacza, aby obiekt musiał posiadać fundament. Same parametry techniczne inwestycji, jak chociażby masa jej elementów i ich wielkość mogą powodować takie właśnie związanie i wówczas należy przyjąć, że obiekt stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 przepisów Prawa budowlanego.

Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w świetle powyższych wskazań organ I instancji prawidłowo ocenił, że przedmiotowe urządzenie reklamowe stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz, że zrealizowane zostało z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego ponieważ inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Tym samym zasadne było zastosowanie przez organ powiatowy procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Taka ocena zawarta była też już we wcześniejszej decyzji organu stopnia wojewódzkiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], której inwestor nie zaskarżył do sądu.

Organ drugiej instancji wskazał - zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Mając to na uwadze prawidłowo organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor nie przedstawił wymaganych dokumentów, wypełniona została zatem dyspozycja 48 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązująca organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku. Wykonanie nakazanych postanowieniem legalizacyjnym (art. 48 ust. 2 i 3 ww. ustawy) czynności nie jest prawem, lecz obowiązkiem inwestora, z którym ustawodawca wiąże określone skutki. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki, w przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie tych obowiązków orzeka się nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 223/09, w którym stwierdzono - " Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) jest przedstawienie przez inwestora dokumentów pozwalających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy konkretna samowola kwalifikuje się do zalegalizowania. Nieprzedstawienie zaś przez inwestorów wymaganych dokumentów, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu ".

Organ drugiej instancji podzielił zarzut inwestora - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchybił art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślił jednak, że jako organ reformatoryjny - w niniejszej decyzji wyjaśnił w sposób pełny i precyzyjny przesłanki zastosowania art. 48 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższe orzeczenie, wniósł inwestor - [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. błędna wykładnie przepisu art. 3 pkt 4) ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 22) w zw. z art. 3 pkt 4) ustawy Prawo budowlane, poprzez: uznanie, że przedmiotowa tablica reklamowa nie jest obiektem małej architektury i konieczne było uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na budowę. 2. błędną wykładnie przepisu art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7) w zw. z art. 3 pkt 1) w zw. z art. 3 pkt 3) ustawy Prawo Budowlane i w konsekwencji bezpodstawne zastosowanie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez: uznanie, że przedmiotowa tablica pozostaje trwale związana z gruntem, w związku z czym jest budowlą, a więc obiektem budowlanym, zaś jej montaż stanowi roboty budowlane, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. 3. błędna wykładnie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6) w zw. z art. 3 pkt 7) w zw. z art. 3 pkt 1) w zw. z art. 3 pkt 3) ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane, poprzez: uznanie, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane nie ma zastosowania do tablic reklamowych będących budowlami; uznanie, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane dotyczy jedynie tablic reklamowych instalowanych na już istniejących obiektach. 4. błędna wykładnie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie, poprzez: uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane było uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na budowę; nakazanie rozbiórki przedmiotowej tablicy.

Ponadto, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) ppsa naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 kpa w z w. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki oraz prowadzenie postępowania ukierunkowanego z góry na wydanie decyzji negatywnej dla skarżącego, jak również w sposób powodujący obniżenie zaufania do władzy publicznej, poprzez niczym nieuzasadnioną interpretację przepisów ustawy Prawo budowlane; 2. naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie w drugiej instancji decyzji po raz pierwszy precyzyjnie określającej tablicę reklamową, jak również po raz pierwszy wyjaśniającej przesłanki zastosowania do niej art. 48 ustawy Prawo budowlane, a więc pozbawienie skarżącego prawa do odwołania i rozpoznania jego sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym, a także nieprzekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; 3. naruszenie art. 136 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości, mimo iż było to konieczne w związku z wydaniem decyzji w pierwszej instancji w odniesieniu do bliżej nieokreślonej tablicy reklamowej; 4. naruszenie art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się i nakazanie rozbiórki tablicy reklamowej, której to tablicy organ pierwszej instancji nie nakazał skutecznie rozebrać, z uwagi na brak jej precyzyjnego określenia; 5. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a przede wszystkim nie wskazanie faktów, jakie ustalił organ i dowodów na jakich się oparł, a także nie wskazanie argumentów na poparcie zastosowanej wykładni zastosowanych przepisów ustawy Prawo budowlane; 6. naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , poprzez dokonywanie dowolnej i rozszerzającej wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji działanie bez podstawy prawnej i wykraczające poza granice prawa.

Na podstawie tak określonych zarzutów, skarżąca spółka wniosła na podstawie art. 135 ppsa i art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) ppsa o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] ([...]); 2. stwierdzenie, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. na podstawie art. 200 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżana decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną w jej uzasadnieniu.

Przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało prawidłowo, ze wskazaniem właściwych przepisów prawa, zakwalifikowane jako obiekt budowlany na wzniesienie, którego inwestor powinien uzyskać decyzje o pozwoleniu na budowę. Skoro zaś powstał w warunkach samowoli, zasadnie przeprowadzono postępowanie opisane w art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Sąd stwierdza - postanowienie z dnia [...] lutego 2014r., nr [...] odpowiadało przepisom prawa, wskazanej podstawie prawnej. To zaś, że inwestor nie przełożył opisanych tam dokumentów musiało skutkować orzeczeniem nakazu rozbiórki obiektu na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Sąd w pełni podziela przywołane przez organ stopnia wojewódzkiego poglądy ugruntowanego orzecznictwa na tle analogicznych inwestycji - urządzeń reklamowych.

Sąd ocenia jako nie uzasadnione zarzuty skargi.

I tak, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni art. 3 pkt 4) ustawy Prawo budowlane, który definiuje pojęcie obiektu małej architektury i którego organ w konsekwencji w ogóle nie zastosował. Na tle jednolitego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wbrew stanowisku skarżącej spółki, przedmiotowe urządzenie reklamowe, nie mogło zostać zakwalifikowane jako obiekt małej architektury. Podobnie nie jest uzasadnione stanowisko, że niedopuszczalne jest identyczne traktowanie przedmiotowego nośnika oraz potężnych, wbetonowanych za pomocą solidnych fundamentów nośników reklamowych umieszczonych na betonowych lub stalowych słupach, jakie często można zobaczyć chociażby przy autostradach. Gabaryty, konstrukcja przedmiotowego obiekt w pełni uzasadniają zakwalifikowanie go do kategorii – budowli, jak przyjęto w niniejszym postępowaniu.

Nie jest uzasadnione również stanowisko skarżącej spółki, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związana z gruntem, a więc nie jest budowlą. W ocenie Sądu, parametry techniczne obiektu opisane szczegółowo powyżej, w przywołanym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ze względu na ww. wielkość, konstrukcję, sposób osadzenia oraz konieczność zapewnienia stabilności posadowienia na gruncie i odporności na działanie czynników atmosferycznych przesądza o zaliczeniu jej do wolnostojących, trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wykonanie takiego urządzenia reklamowego na gruncie posiada cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ww. ustawy. O tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Należy również wziąć pod uwagę, że żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Budowa, czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, nie oznacza, że obiekt musi być wykonywany tylko i wyłącznie przy wykorzystaniu materiałów budowlanych; budowa może polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość. O tym zatem, czy wykonywanie określonego rodzaju robót jest budową, czy też innego rodzaju robotami budowlanymi, nie decyduje sposób prowadzenia tych robót, ale to czy w ich wyniku zostanie wybudowany w określonym miejscu obiekt budowlany. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Dla przyjęcia zatem, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowione jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu. Taki pogląd prezentuje jednolite, ugruntowane orzecznictwo (przykładowa por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08).

Nie ma również racji skarżąca spółka, że nawet gdyby uznać, iż przedmiot postępowania nie jest obiektem małej architektury i jest budowlą z uwagi na swoje trwałe związanie z gruntem, to zastosowanie winien znaleźć przepis art. 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane. Przeciwko obejmowaniu wielkogabarytowych urządzeń reklamowych zakresem art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. przemawia użyty w tym przepisie wyraz "instalowanie". Zwrot odnosi się do wykonywania robót budowlanych związanych z już istniejącym obiektem budowlanym. Nie dotyczy on natomiast wykonywania nowego obiektu budowlanego. Instalowanie oznacza zatem w szczególności przymocowanie, połączenie, złączenie lub przywieszenie określonego urządzenia do istniejącego już podstawowego obiektu budowlanego.

Sąd nie podziela również zarzutu, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ dopuścił się szeregu naruszeń przepisów prawa proceduralnego. Wbrew stanowisku skarżącej nie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. art. 8, 7, 80 k.p.a. Sąd podkreśla ponadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom opisanych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ wykazał się pełnym poszanowaniem zasady opisanej w art. 6 k.p.a. oraz wynikającej z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jako bezpodstawny Sąd ocenia pogląd skarżącej spółki, że organ zastosował wykładnie contra legem tylko dla osiągnięcia celu - usunięcia niechcianych na obszarze swego działania reklam.

Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przepisów art. 136 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w związku cyt. "z wydaniem w pierwszej instancji decyzji bliżej nieokreślającej jakiego nośnika reklamowego dotyczy, organ odwoławczy winien ją przynajmniej uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Nie przeprowadził jednakże postępowania dowodowego, mimo że było to bezwzględnie konieczne, skoro nie było jasne, jakiej tablicy reklamowej dotyczy decyzja organu pierwszej instancji. W związku z powyższym skarżący został pozbawiony możliwości wniesienia odwołania, skoro decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego urządzenia reklamowego została wydana w rzeczywistości po raz pierwszy dopiero przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].". Tożsamość przedmiotowa niemniejszego postepowania przed organem pierwszej i drugiej instancji nie może budzić wątpliwości, jest po prostu oczywista. Nie doszło też do naruszenia w związku z tym zasady dwuinstancyjności postepowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a., co bezpodstawnie zarzuca skarżąca spółka.

Dostrzeżone przez organ stopnia wojewódzkiego naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji organu pierwszej instancji, wobec prawidłowo podjętego tam rozstrzygnięcia, słusznie zostało ocenione jako uchybienie możliwe do konwalidowania w postępowaniu drugoinstancyjnym. Jego rolą jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).