Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 481/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 par. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi K. O. i J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

[... ] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej [... ]WINB, decyzją z dnia [... ] stycznia 2014 r. ([... ]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz.

267), dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania K. O. oraz J.

P. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

[... ]z dnia [... ] października 2013 r. ([... ]) nakazującą

rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wym. 7,80 m x 14 m na działce nr

ew. [... ] obr. [... ] przy ul. [... ] w [... ].

Z akt sprawy wynika, że po wszczęciu postępowania na wniosek G.

G. podczas kontroli w dniu 21 lipca 2009 r. stwierdzono, że na ww.

nieruchomości wykonano fundament betonowy o wym. ok. 8m x 9 m oraz dodatkowy

fundament o wym. ok. 8m x 9 m z betonowym dnem wykopu na głębokości ok. 1,5 m od gruntu i ścianami fundamentowymi wzniesionymi na wysokości ok. 0,5 m od gruntu.

Teren budowy ogrodzono, brak było tablicy informacyjnej. Podczas kolejnej kontroli 4

listopada 2009 r. prowadzono budowę na podstawie decyzji z dnia [... ] sierpnia 2009r.

([... ]) zezwalającej na nadbudowę budynku mieszkalnego zalegalizowanego w

2009r. Wykonano piwnice i ściany parteru, bez stropu nad parterem.

Po wstrzymaniu robót postanowieniem z dnia [... ] listopada 2009 r. i nałożeniu

obowiązków w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [... ] marca

2010 r.organ nakazał K. O. i J. P. rozbiórkę ww.

budynku, którą [... ]WINB decyzją z dnia [... ] lipca 2010 r. ([... ]) utrzymał w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjnego w W-wie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011

r., sygn. akt VII SA/Wa 1574/10 uchylił w/w decyzje.

Podczas rozprawy w dniu 8 października 2012r. przesłuchano J. P.

oraz J. O. - kierownika budowy.

Postanowieniem z dnia [... ] listopada 2012 r. organ powiatowy wstrzymał roboty budowlane i nałożył obowiązek przedstawienia stosownej dokumentacji.

Decyzją z dnia [... ] stycznia 2013 r. Wojewoda [... ] odmówił stwierdzenia

nieważności decyzji z dnia [... ] sierpnia 2009 r. zezwalającej na nadbudowę istniejącego na działce budynku mieszkalnego w toczącym się z urzędu postępowaniu.

Następnie decyzją z dnia [... ] lutego 2013 r. ([... ]) organ powiatowy nakazał

rozbiórkę spornego budynku, którą [... ]WINB decyzją z dnia [... ] kwietnia 2013 r. ([... ])

uchylił wraz z postanowieniem z [... ] listopada 2012 r. wskazując, że w obiegu pozostaje

postanowienie z [... ] listopada 2009 r. W związku z tym organ I instancji pismem z dnia

23 maja 2013 r. wezwał do wykonania obowiązków nałożonych ww. rozstrzygnięciem.

Wobec niewywiązania się z obowiązku PINB [... ]decyzją z

dnia [... ] października 2013 r. ([... ]) nakazał rozbiórkę opisanego obiektu.

Organ odwoławczy wskazał, że w wykonaniu wyroku WSA z dnia 20 stycznia

2011 r. ustalono, iż stan faktyczny wypełnia przesłanki z art. 48 Prawa budowlanego.

Decyzja Starosty [... ]. z dnia [... ] sierpnia 2009 r. zezwalała na

nadbudowę istniejącego budynku. Z projektu budowlanego wynika, że roboty miały

polegać na nadbudowie, a nie rozbiórce całego budynku i realizacji nowego od

podstaw. W protokole z dnia 8 października 2012 r. kierownik budowy J. O.

oświadczył, że budynek rozebrano do fundamentów, a wobec nieprawidłowego ich

wykonania dozbrojono i odbudowano również fundamenty do wymiarów z projektu.

Ponadto, w dacie wydania decyzji z dnia [... ]sierpnia 2009 r. budynek podlegający

nadbudowie już nie istniał, co potwierdza oświadczenie J. P. złożone do

protokołu na rozprawie administracyjnej w dniu 8 października 2012 r. Zdaniem organu

pozwolenie na nadbudowę nie odpowiadało stanowi faktycznemu w chwili

zatwierdzenia projektu i pozostaje bez związku z postępowaniem.

Organ podał, że wprawdzie pozwolenie na nadbudowę dopuszczało możliwość

rozbiórki pewnych elementów obiektu, jednak wydano je w sierpniu 2009 r., a rozbiórkę

rozpoczęto w czerwcu 2009 r. Nie można zatem uznać, że odstąpiono od

zatwierdzonego projektu nadbudowy, co wyklucza zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 cyt.

ustawy i świadczy o samowoli budowlanej z art. 48 ust: 1 cyt. ustawy.

Skoro inwestorzy nie wykonali obowiązków niezbędnych do legalizacji

nałożonych postanowieniem z dnia [... ] listopada 2009 r., to konieczne było orzeczenie

rozbiórki. Dodał, że rozbiórkę rozpoczęto przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na

nadbudowę, to wykluczało to zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję złożyli K. O. i J. P.

domagając się uchylenia obu ww. decyzji, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

-art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania oraz

nierozpatrzenie i niewyjaśnienie przez organ II instancji sprawy;

- art. 8 i 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji tj. zbyt ogólne

stwierdzenia, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i kontrolę zaskarżonej decyzji w szczególności poprzez

niewyjaśnienie dlaczego organ nie zbadał czy doszło do istotnego odstąpienia zgodnie

z wytycznymi wyroku WSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1574/10, a

nadto w sytuacji gdy 10 grudnia 2009 r. na podstawie art. 93 Prawa budowlanego na

odwołującego nałożono mandat karny stwierdzający odstępstwa od projektu

budowlanego;

- art. 7, 77 § 1, 80, 89 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu

całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie

zastrzeżeń J. P. co do protokołu z rozprawy z dnia 8 października 2012 r.

oraz niewyjaśnienie jakie czynności wskazane na rozprawie przez stronę, jako

czynności rozbiórkowe faktycznie podjęto oraz niewyjaśnienia ich zakresu;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

która ewidentnie naruszyła przepisy tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 89 i 95 kpa, a także art. 48

ust 1 i 48 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych

okoliczności faktycznych, a w konsekwencji doprowadziła do niewyjaśnienia istoty

sprawy i przyjęcie ze doszło do samowoli budowlanej;

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez pominięcie wytycznych wyroku z dnia 20 stycznia 2011

r., sygn. akt VII SA/Wa 1574/10 i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego,

naruszenia art. 77, 80 kpa, a co za tym idzie niezbadanie czy zachodzą przesłanki do

istotnego odstąpienia od projektu budowlanego;

- art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy decyzję

zezwalającą na nadbudowę wydaną na podstawie projektu upoważniającego inwestora

do wykonania częściowej rozbiórki istniejącego wcześniej budynku w przypadku

stwierdzenia złego stanu konstrukcyjnego budynku oraz w sytuacji zignorowania przez

organ faktu przeprowadzenia przed wydaniem decyzji zezwalającej na nadbudowę

części robót przez inwestora celem wyeliminowania zagrożenia dla osób trzecich, które

czasami przebywały w budynku bez zezwolenia inwestorów oraz zgodności tychże prac

z umocowaniem wynikającym z decyzji zezwalającej na nadbudowę, w sytuacji gdy 10

grudnia 2009 r. na podstawie art. 93 ww. ustawy na stronę nałożony mandat karny;

- art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie czy

zachodzą przesłanki istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Skarżący podnieśli, że istota administracyjnego toku instancji polega na

dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie na kontroli zasadności argumentów

organu I instancji, jak to uczynił organ odwoławczy. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zamiast tego powołał się na

ustalenia organu I instancji i ich prawidłowość.

Zdaniem skarżących decyzja z dnia [... ] stycznia 2014 r. jest niemal identyczna z

decyzją z dnia [... ] lipca 2010r., uchyloną ww. wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r., zatem

ponownie organ II instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego.

Przypomnieli, że w 2009 r. zostali ukarani, na podstawie art. 93 Prawa

budowlanego, mandatem karnym. Oznacza to, że skoro organ ustalił nakładając

mandat karny, iż doszło do odstępstwa od projektu, to stwierdzenie samowoli

budowlanej budzi zastrzeżenia.

W ocenie skarżących terminy wyznaczane na skompletowanie dokumentacji (60-

dniowy, a następnie 30-dniowy), stanowiły przejaw przekroczenia granic uznania

administracyjnego.

Strony nie zgodziły się z twierdzeniem, że nie jest możliwe zastosowanie art. 50 i

51 Prawa budowlanego, gdyż w takim postępowaniu organ nie może żądać decyzji o

warunkach zabudowy.

Na koniec skarżący wskazali, że w chwili wydawania pozwolenia na budowę stan

prac był zgodny ze złożonym projektem budowlanym, sporządzonym zgodnie z decyzją

o warunkach zabudowy, czego sam organ wydający pozwolenie nie negował.

Inwestorowi nie można zarzucać samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa

budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się ostateczną

decyzją o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje

stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa

materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do

przepisów art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa.

W świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Poddaną kontroli Sądu decyzją [... ] Wojewódzki Inspektor Nadzoru

utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

[... ]nakazującą rozbiórkę opisanego budynku mieszkalnego.

Na wstępie podkreślić trzeba, że uprzednie rozstrzygnięcia wydane w niniejszej

sprawie były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który

wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1574/10 uchylił decyzje

organów nadzoru budowlanego obu instancji, nakazujące inwestorom rozbiórkę

spornego obiektu w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Na kolejnym etapie kontroli sądowej istotne znaczenie ma zatem to, czy

ponownie rozpatrując sprawę organy administracyjne zastosowały się do wytycznych

zawartych w powołanym wyroku, bowiem stosownie do art. 153 p.p.s.a. zarówno

organy, jak i Sąd orzekający obecnie związane były oceną prawną wyrażoną w ww.

orzeczeniu.

Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie treści przepisów

prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie. Ocena prawna obejmuje

zatem prawidłowość zastosowania określonych przepisów prawa, pozostających w

związku z treścią rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że związanie sądu

administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, iż nie mogą

one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w

orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w

pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275).

Podkreślić przy tym trzeba, że kontrola sądu dokonywana jest na podstawie stanu

faktycznego i prawnego, który istniał w dacie wydania tego aktu. Jedynie w przypadku

zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, zmianie może ulec związanie

przyjętą oceną prawną. Pomimo, iż decydujący wpływ na postępowanie i wydane w nim

rozstrzygnięcie ma sentencja orzeczenia sądu, to związanie organu oceną prawną

wypływa z jego uzasadnienia.

Naruszenie art. 153 p.p.s.a. może zatem polegać na pominięciu oceny prawnej i

przyjęciu stanowiska odmiennego niż sąd, bądź niewykonaniu wytycznych co do

dalszego postępowania.

Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Wskazać należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. wobec

stwierdzenia naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na konieczność ponownego

przeprowadzenia przez organy wnikliwej analizy i na jej podstawie dokonania oceny,

czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki do zastosowania rygoru, o którym mowa w art. 48

Prawa budowlanego, czy też doszło do istotnego odstąpienia od projektu budowlanego.

Sąd zaznaczył, że inwestorzy dysponowali decyzją Starosty [... ] z dnia [... ] sierpnia 2009r. zezwalającą na nadbudowę istniejącego na

działce inwestycyjnej nr [... ] budynku mieszkalnego. Zatwierdzony projekt budowlany

przewidywał również - w przypadku stwierdzenia spękania elementów konstrukcyjnych

budynku zagrażających stateczności konstrukcji - możliwość ich rozbiórki lub

wzmocnienia.

Przy czym jednocześnie na karcie nr 30 projektu budowlanego stan budynku

podlegającego nadbudowie został oceniony jako nie budzący zastrzeżeń.

Do wytycznych zawartych w powyższym wyroku organy zastosowały się po

ponownym przeprowadzeniu postępowania ustalając - zdaniem Sądu - jednoznacznie,

że inwestorzy dopuścili się samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa

budowlanego, a to oznacza, że postępowanie naprawcze nie mogło być prowadzone w

trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Zaznaczyć przede wszystkim trzeba, że decyzją z dnia [... ] sierpnia 2009 r.

Starosta [... ]zezwolił na nadbudowę opisanego budynku na działce

nr [... ], natomiast inwestorzy dokonali jego całkowitej rozbiórki wraz z fundamentami i

rozpoczęli budowę nowego obiektu od podstaw. Wprawdzie projekt budowlany

przewidywał możliwość rozbiórki wadliwych konstrukcyjnie elementów budynku,

niemniej w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób uznać, że takie

wady konstrukcyjne mogły być stwierdzone w podlegającym nadbudowie obiekcie.

Świadczy o tym nie tylko zapis w projekcie budowlanym co do niebudzącego

zastrzeżeń stanu istniejącego budynku (str. 30), ale również decyzja z dnia [... ] marca

2009r. (nr [... ]), którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [... ] udzielił pozwolenia na jego użytkowanie, w wyniku zakończenia procesu

legalizacyjnego. Udzielenie pozwolenia na użytkowanie oznacza, że obiekt odpowiada

przepisom prawa i nadaje się do użytkowania. W konsekwencji po upływie ok. 4

miesięcy - decyzja o pozwoleniu na nadbudowę została wydana [... ] sierpnia 2009r. -

zalegalizowany uprzednio obiekt nie mógł znajdować się w tak złym stanie

technicznym, który uzasadniałby całkowitą rozbiórkę budynku. Zaznaczyć w tym

miejscu trzeba, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana na podstawie

przedłożonej przez inwestorów inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wraz z

opinią techniczną opracowaną przez mgr inż. J. O. (posiadającego

uprawnienia w specjalności konstrukcyjno budowlanej), w której na str. 6 autor

wskazuje się, że stan techniczny konstrukcji budynku nie budzi zastrzeżeń i pozwala na

dalsze użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Z przedłożonego opracowania wynikała wyłącznie konieczność wykonania zmian i przeróbek w celu dostosowania obiektu do

stanu zgodnego z prawem.

W konsekwencji zasadnie organy wskazały, że o nadbudowie można mówić tylko

wtedy, jeżeli istnieje obiekt podlegający nadbudowie, a jego rozbiórka - nawet przy

złym stanie technicznym - i wzniesienie w jego miejsce nowego budynku stanowi

budowę, a nie nadbudowę i świadczy o tym, że nowy obiekt powstał w warunkach

samowoli budowlanej.

Niezależnie od powyższego, samodzielną przesłankę do stwierdzenia samowoli

budowlanej w rozpatrywanej sprawie stanowi fakt rozpoczęcia robót budowlanych przed

wydaniem decyzji o pozwoleniu na nadbudowę.

Okoliczność ta została potwierdzona przez samego skarżącego J.

P., który w protokole z dnia 8 października 2012r. - pouczony o

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań - oświadczył, iż prace

rozbiórkowe trwały do września 2009r. i zostały rozpoczęte po złożeniu wniosku o

wydanie pozwolenia na budowę tj. w czerwcu 2009r. Taką datę rozpoczęcia robót podał

również w swoim oświadczeniu - złożonym do protokołu z dnia 19 marca 2010 r. -

sąsiad inwestorów G. G. wskazując, że prace rozbiórkowe rozpoczęto w

kwietniu 2009r. i zakończono w maju 2009r. Uczestnik postępowania dodał, że budynek

rozebrano w całości wraz z fundamentami.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że

rozpoczęcie budowy na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę

skutkuje uznaniem jej za samowolę budowlaną (por wyrok WSA w Łodzi z dnia 29

stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Łd 743/08, LEX nr 569035). Podkreśla się przy tym, że

decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych może dotyczyć wyłącznie

przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, a realizacja robót budowlanych przez inwestora

przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet jeśli nie została

wykonana całość tych robót, powoduje bezprzedmiotowość postępowania

administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę (por. wyroki NSA z

dnia 23 marca 2011 sygn. II OSK 519/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 15

listopada 2000 r., sygn. akt IV SA 1164/98 LEX nr 53387).

Tym samym nie znajdowała uzasadnienia argumentacja przedstawiona w

skardze, że inwestorom nie można zarzucać samowoli budowlanej, w rozumieniu art.

48 Prawa budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymowali się

ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Podobnie, powołane w skardze

orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie, dotyczyły bowiem odmiennych sytuacji, w których inwestor wykonał

obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która

została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Z podanych przyczyn nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące

naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust 1 i 48 ust. 4 Prawa

budowlanego, jak i przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 89 i 95

kpa.

Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń przepisów procedury

administracyjnej, w tym wymienionych w skardze, które miałyby istotny wpływ na wynik

sprawy, a tylko takie uchybienia mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Bez wpływu na powyższe ustalenia pozostaje również kwalifikacja wykonanych

robót budowlanych, jako odstępstwa od pozwolenia budowlanego przyjęta w

postępowaniu o wykroczenie z art. 93 Prawa budowlanego. Zawarte w rozdziale 9

ustawy Prawo budowlane przepisy prawa karnego materialnego penalizują czyny

polegające na naruszeniu przepisów prawa budowlanego. Postępowanie to toczy się

jednak w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w

sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.) przed organami ścigania i

jako takie jest postępowaniem autonomicznym od postępowania prowadzonego przez

organy nadzoru budowlanego Organy nadzoru budowlanego nie są związane

kwalifikacją przyjętą przez organy ścigania.

Wskazany w skardze art. 141 § 4 p.p.s.a. jest natomiast regulacją postępowania

sądowoadministracyjnego, tym samym nie mógł być naruszony przez organy w

postępowaniu administracyjnym.

Podobnie, jako chybiony należało ocenić zarzut wyznaczenia zbyt krótkiego

terminu na złożenie dokumentów niezbędnych do legalizacji. Z akt sprawy wynika, że

skarżący po złożeniu wniosku z dnia 1 lutego 2010r. o przedłużenie - wyznaczonego

postanowieniem z dnia [... ] listopada 2009r. 60 dniowego terminu - nie wykonali

wezwania organu do uprawdopodobnienia czynności podejmowanych w celu

wykonania nałożonych obowiązków poprzez złożenie kopii wniosków przedstawionych

właściwym organom. Sąd miał przy tym na uwadze, że w toku postępowania zapadło

również drugie postanowienie z dnia [... ] listopada 2012r. wyznaczające inwestorom 60

dniowy termin na złożenie dokumentacji legalizacyjnej. Postanowienie to zostało

wprawdzie uchylone decyzją z dnia [... ]września 2013r. z uwagi na pozostające w

obrocie prawnym postanowienie z dnia [... ]listopada 2009r., jednak w odpowiedzi

skarżący poinformowali organ, że nie będą wykonywać nałożonych obowiązków, ponieważ nie dokonali samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 ust. 2 i 3 Prawa

budowlanego (pismo z dnia 8 stycznia 2013r.). Niezależnie, również uprzednio w

wezwaniu z dnia 23 maja 2013r. organ powiatowy umożliwił skarżącym złożenie

wymaganej dokumentacji. Skoro legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem,

ale uprawnieniem inwestora (zob. m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z

dnia 21 stycznia 2005 r., OSK 1602/04 LEX nr 794114, z dnia 17 lipca 2008 r., II OSK

842/07 LEX nr 484974, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

25 stycznia 2011 r., VII SA/Wa 2156/10, LEX 954430), to powyższe wskazuje, że

intencją inwestorów nie było zalegalizowanie obiektu.

Słuszność mają natomiast skarżący podnosząc, że organ odwoławczy nie odniósł

się do zarzutu odwołania, to jest zastrzeżeń J. P. do protokołu rozprawy

administracyjnej z dnia 8 października 2012r. Uchybienie to wprawdzie narusza art. 107

§ 3 k.p.a. nie mogło jednak skutkować uchyleniem kontrolowanych decyzji. Skarżący w

piśmie z dnia 4 lipca 2013r - domagając się sprostowania ww. protokołu - stwierdził, że

w czerwcu 2009r. podjął jedynie prace porządkowe i zabezpieczające, a nie jak błędnie

zostało ujęte w protokole prace rozbiórkowe. Prace rozbiórkowe zostały natomiast

podjęte - jak wskazywał skarżący w pierwszej części protokołu - w okresie letnim,

dokładnej daty rozpoczęcia prac nie pamięta. Zaznaczyć jednak trzeba, że na stronie 2

protokołu J. P. wskazał precyzyjnie, że prace te (rozbiórkowe) zostały

rozpoczęte po złożeniu wniosku do Wydziału Starostwa tj. w czerwcu 2009r. (wniosek o

pozwolenie na budowę z dnia [... ] maja 2009r.). Protokół został przez skarżącego

podpisany po odczytaniu - bez żadnych zastrzeżeń, w obecności jego pełnomocnika

obecnego na rozprawie administracyjnej. Niezależnie jednak - jak już podniesiono wyżej

- stanowisko o rozpoczęciu robót budowlanych już w kwietniu 2009r. polegających na

demontażu instalacji elektrycznej, wodno - kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania i

demontażu okien potwierdził sąsiad G. G.i do protokołu z dnia 12 marca

2010r. Uczestnik wskazał również, że na przełomie kwietnia i maja 2009r. rozpoczęto

burzenie ścian, początkowo ręcznie, a potem za pomocą koparki. Dodał, że do 7 maja

2009r. zakończono prace rozbiórkowe.

Reasumując - w obecnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym

organy nadzoru budowlanego - stosując się do oceny prawnej wyrażonej w cyt. wyroku

- prawidłowo ustaliły, że inwestorzy działali w warunkach samowoli budowlanej.

Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.