Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 595/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Spółki z o.o. w A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2009 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B.

z [...] października 2013 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2009 r. skarżąca Spółka zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ją środków finansowych na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej. Zaznaczyła, że postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. zaliczył część zwrotu podatku VAT przysługującego Spółce na poczet zaległości wynikających ze skarżącej decyzji, co znacznie utrudniło prowadzenie działalności gospodarczej. Egzekucja należności wynikających ze skarżonej decyzji przyczyni się do problemów związanych z bieżącą realizacją wymagalnych zobowiązań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.

W przedmiotowej sprawie określono skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2009 r., wartość przedmiotu sporu wynosi ponad 100 000 zł. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku toczy się również sprawa ze skargi skarżącej Spółki w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych (I SA/Bk 596/13). Zdaniem Sądu kwoty do zapłaty wynikające z przedmiotowych decyzji, wskazują na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca Spółka uprawdopodobniła, że wykonanie tego aktu spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Istnieje, bowiem potencjalna możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków w postaci ograniczenia bądź wstrzymania prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie skarżącej Spółce ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Orzeczono, więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.