Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 237/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-04-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne w ramach prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 205 § 2, art. 250, art. 258 § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b w związku z § 6 pkt 5, § 2 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu postanawia przyznać adwokatowi J. B., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...], kwotę 1.476 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć 00/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu A. R. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej i nakazać wypłacenie powyższej kwoty adwokatowi J. B. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R.A.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 237/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Na tym etapie postepowania skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – adwokata J. B.

Następnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W formularzu wniosku oświadczył, iż na dzień składania wniosku nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym czy innym profesjonalnym pełnomocnikiem.

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i umorzono postępowanie w pozostałej części.

Pismem z dnia 16 lipca 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. delegowała do zastępstwa w niniejszej sprawie adwokata J. B.

Adwokat J. B., działając w imieniu skarżącego, wniósł w dniu 18 lipca 2014 r. – za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z dnia 15 maja 2013 r. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę w całości, ani w części.

Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 25 listopada 2014 r. wynikało, że pełnomocnik nie uczestniczył w rozprawie przed NSA.

Referendarz Sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata reguluje wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia sformułowano zasadę, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 – 5. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Mając powyższe na uwadze, ustalając koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu na etapie postępowania kasacyjnego, referendarz wziął pod uwagę okoliczność, że pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, lecz nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Adwokat J. B. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w kilkudziesięciu sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, w których stan faktyczny i prawny jest prawie identyczny, jak w niniejszej sprawie. Wszystkie te sprawy dotyczą określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu. Analiza skarg kasacyjnych prowadzi do wniosku, że każda kolejna skarga kasacyjna była powtórzeniem (powieleniem) argumentacji zawartej w pierwszej wniesionej skardze kasacyjnej. Okoliczności te uzasadniają przyznanie adwokatowi J. B. wynagrodzenia w kwocie 600 zł, podwyższonej o właściwą stawkę podatku od towarów i usług, która stanowi 50 % stawki minimalnej określonej w § 6 pkt 5 rozporządzenia. W przepisie tym przy wartości przedmiotu sprawy w przedziale 5 000 – 10.000 zł (wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 9.322 zł) stawkę tę określono na 1.200 zł. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł.

Z tych też względów, działając na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b w związku z § 6 pkt 5, § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 oraz art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, orzeczono jak w postanowieniu.

R.A.