Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 537/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 49 par. 1, art. 184, art. 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 584/14 odmawiające wstrzymania wykonania rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi G. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia oddalić zażalenie .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 584/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie odmówił G. W. wstrzymania wykonania rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi G. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że G. W. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej Komendant Wojewódzki bądź organ I instancji) z dnia [...] 2013 r. nr [...].

Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swego wniosku, ani nie dołączył żadnych dokumentów, które mogłyby wskazywać na potrzebę zastosowania ochrony tymczasowej, poprzestał jedynie na jego literalnym wskazaniu.

Odmawiając wstrzymania wykonania rozkazu organu I instancji Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając niniejszy wniosek, opierał swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednak uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z 27.1.2005 r., FZ 59/04; 26.7.2006 r., II FZ 452/06, cbosa).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu I instancji, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Prócz literalnego stwierdzenia, że wnosi on o przyznanie ochrony tymczasowej, nie określił swej sytuacji finansowej, rodzinnej, ani też nie wskazał żadnych innych powodów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji I instancji. Żadne takie okoliczności nie wynikają również z akt sprawy (k. 17-19 akt sądowych).

Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł G. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jednoczesne wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że "decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nadająca rygor natychmiastowej wykonalności w przedmiocie zwolnienia mnie ze służby w Policji, została wydana niezgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie zawiera faktycznego uzasadnienia". Podniósł, że organ w żaden sposób nie udowodnił zaistnienia przesłanek uzasadniających natychmiastowe zwolnienie skarżącego ze służby w Policji (k. 25-26 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjnej zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Ten brak wniosku miał charakter braku usuwalnego. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że w sytuacji braków we wniosku polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 ppsa do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 370-372, nb 6 i powołane przez Komentatorów orzecznictwo).

Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie, nie skorzystał z możliwości, jaką stwarza art. 49 § 1 ppsa i nie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Sąd administracyjny nie bada w tym postępowaniu zasadności samej skargi, ocenia natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu kontroli przez sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Większość podniesionych przez skarżącego w zażaleniu argumentów zmierza w kierunku kwestionowania samego zwolnienia ze służby w Policji, co może podlegać ocenie sądu administracyjnego jedynie w ramach merytorycznego rozpoznania skargi z 7 marca 2014 r. Argumenty te pozostają poza obszarem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonywanej w ramach postępowania zażaleniowego, nie zmierzają one do uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby prowadzić do wydania przez sąd administracyjny postanowienia w zakresie wstrzymania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 ppsa).

Odnosząc się do argumentów nakierowanych na zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ochrony tymczasowej należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji – rozkazu personalnego - już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 ppsa może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana.

Rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 31 grudnia 2013 r. (k. 9 akt administracyjnych), zatem w dacie orzekania przez Sąd I instancji - 30 kwietnia 2014 r. - skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu.

W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.