Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 867/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34,  art. 156   par. 1,  art. 145  par. 1  pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skarg L. W. i M. F. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia

[...] marca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] stycznia 1988 r., nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność M i L. małżonków W.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

W dniu 22 października 1987r. została wydana przez Wojewodę [...] decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nr [...] znak [...] pod budowę osiedla mieszkaniowego [...] na [...] mieszkań

w P. – obejmująca również nieruchomość należącą do M. i L. małżonków W., położoną w P., oznaczoną jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami

i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985r. Nr 22, poz. 99 ze zm.) nieruchomość może być wywłaszczona, jeżeli jest niezbędna na cele uspołecznionego budownictwa mieszkaniowego.

Pismami z dnia 11 listopada 1987 r. Urząd Miejski w P. wystąpił do M. W. i L. W. z ofertą dobrowolnego odstąpienia ww. nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa.

Przesyłki te nie zostały odebrane z uwagi na wyprowadzenie się adresatów. Jednakże w aktach sprawy administracyjnej znajduje się protokół z rokowań przeprowadzonych z M. W., która poinformowała organ, że jej mąż przebywa poza granicami kraju i nie utrzymuje z nim kontaktów.

Dlatego też - wobec niemożliwości nabycia nieruchomości w drodze umowy

- zaistniała konieczność wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 1988 r. - na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej w P. - Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. wszczął postępowanie wywłaszczeniowe.

Następnie w dniu 29 stycznia 1988 r. została przeprowadzona rozprawa wywłaszczeniowo-odszkodowawcza, w której brała udział M. W.

W trakcie rozprawy oświadczyła, że L. W. od 1979 r. przebywa poza granicami kraju w USA i nie posiada z nim kontaktu. Dodała, iż ustalone odszkodowanie jest zgodne z jej żądaniem i nie wnosi do niego - jak też do samego wywłaszczenia - żadnych zastrzeżeń.

W związku z powyższym Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. decyzją z dnia [...] stycznia 1988 r.,

nr [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność M. i L. małżonków W. Przyznane odszkodowanie zostało ustalone w oparciu o operaty szacunkowe sporządzone przez biegłego ds. rolnych i rzeczoznawcę budowlanego. Ponadto w kwestionowanej decyzji zostało wskazane, że część odszkodowania należna L. W. zostanie przekazana do depozytu sądowego.

Pismem z dnia 3 listopada 2003 r. - uzupełnionym pismem z dnia 26 kwietnia 2004 r. – L. W. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem

o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Kierownika Wydziału Geodezji

i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] stycznia 1988 r. - na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa podnosząc, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 34 § 1 kpa.

Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia

2005 r., nr [...] stwierdził, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia

[...] stycznia 1988 r., nr [...] r. została wydana z naruszeniem prawa.

W wyniku rozpatrzenia odwołania L. W., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2005 ., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r.,

nr [...] ponownie stwierdził, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia

[...] stycznia 1988 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa.

Po rozpatrzeniu odwołania L. W., Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2007 ., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Rozpatrując po raz kolejny niniejszą sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] stycznia 1988 r., nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność M. i L. małżonków W.

Organ uznał, iż M. W. brała udział w postępowaniu wywłaszczeniowo-odszkodowawczym, wobec powyższego jej działanie – jako zmierzające do utrzymania majątku wspólnego w stanie niepogorszonym – było czynnością zwykłego zarządu i odniosło skutek także w stosunku do jej męża Leszka Wiszniewskiego.

M. F. (obecne imię i nazwisko M. W.) pismem z dnia 25 czerwca 2010 r. oraz L. W. pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. wnieśli odwołania od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.

Po rozpatrzeniu tych odwołań, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji

i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] stycznia 1988 r., nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...]

o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność M. i L. małżonków W.

W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992r., sygn. akt V SA 86/92, publ.: ONSA 1993, Nr 1, poz. 23).

Organ orzekający, sprawdzając istnienie przesłanek z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, bada w tym zakresie stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

19 września 2003 roku sygn. akt: IV SA 99/02 publ. LEX nr 103195, Wspólnota 2004/1 O/55).

Następnie Minister uznał, iż kwestionowane postępowanie wywłaszczeniowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r.

o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985r. Nr 22, poz. 99 ze zm.).

Podniósł, że skarżący - we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej - powołuje się na fakt, iż nie brał udziału w toczącym się postępowaniu, a ponadto organ nie ustalił miejsca jego pobytu za granicą, czym naruszył przepis art. 34 § 1 kpa, który w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia

1988 r. stanowił, że organ administracji państwowej wystąpi do sądu z wnioskiem

o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony.

Minister odniósł się też do twierdzenia L. W., iż stronami postępowania administracyjnego - w rozumieniu art. 28 kpa - w sytuacji, kiedy decyzja dotyczy praw, czy obowiązków małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej, winni być oboje małżonkowie. Uznał, że ta okoliczność może stanowić jedynie podstawę do żądania wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, lecz nie może być utożsamiana z żadną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 kpa.

Także okoliczność nieuwzględnienia przez organ pisma z dnia 10 marca 1984 r.,

w którym L. W. zrzekł się własności budynku położonego w P., jako dowód istniejący w dniu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 1988 r., może stanowić podstawę jedynie do żądania wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Reasumując uznał, że nie jest dopuszczalne przyjęcie, iż którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji – gdyż w przeciwnym razie doszłoby do rażącego naruszenia prawa.(por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 843/2005, Lex Polonica nr 418796).

W związku z tym stwierdził, że przedmiotowa decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia

[...] stycznia 1988 r. nie jest obarczona żadną wadą wskazaną w art. 156 § 1 kpa uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożył L. W. oraz M. F.

L. W. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

w całości, gdyż zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, ewentualnie wniósł

o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, albo

o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, gdyż zachodzą przyczyny określone w kpa, lub w innych przepisach.

Podniósł, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydając decyzję z dnia [...] marca 2012 r. rażąco naruszył następujące przepisy prawa materialnego:

- zasadę prawną wyrażoną w art. 7 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- art. 107 § 1 i 2 kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także ramach nadzoru (wcześniejszych poprzednich zaskarżonych decyzji wydanych w toku postępowania) uzasadnienia faktycznego i nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a to:

- zaniechania przez organ I instancji, to jest w wydanej decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia

[...] stycznia 1988 r. wystąpienia w trybie art. 34 § 1 kpa przez ten organ do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przez sąd przedstawiciela dla osoby nieobecnej w kraju,- zaniechania przez Wojewodę [...] w K. w wydanej decyzji z dnia

[...] czerwca 2010 r., to jest nie wyjaśnienia i nie odniesienia się do następujących okoliczności i zaniechań, których dopuścił się organ I instancji w toku postępowania wywłaszczeniowego, a które to miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i na wydanie prawidłowej decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu jak:

- zaniechanie i nie podjęcie żadnych działań w celu ustalenia adresu zamieszkania skarżącego w USA mimo, iż organ I instancji miał takie możliwości w ówczesnym Wydziale Paszportowym byłej Komendy Wojewódzkiej [...] w K., gdyż skarżący wyjechał na zaproszenie do U. pod wskazany w zaproszeniu adres, a także ustalenia w Polskim Konsulacie Generalnym w [...] , (gdzie skarżący L. W. przedłużał ważność posiadanego polskiego paszportu i składał tam także wniosek o nowy paszport wskazując Konsulowi swój aktualny adres w U.).

Z powodu tych właśnie zaniechań organu I instancji - skarżącemu nigdy nie doręczono decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu z dnia [...] stycznia 1988 r.,

nr [...] wydanej przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P.

Następnie skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż ten sam organ - mimo obowiązku

– również nie wykonał wydanej przez siebie przedmiotowej decyzji poprzez nie wypłacenie skarżącemu odszkodowania (art. 53 ust. 1 i art. 55 ust. 1) ustawy z dnia

29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U.

Nr 22 poz. 199 ze zm.), a środki pieniężne z tytułu odszkodowania dla skarżącego nigdy nie zostały złożone do depozytu sądowego przez ten organ.

M. F. w swojej skardze zaskarżyła w całości ww. decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].

Orzeczeniu Ministra zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, poprzez pominięcie istotnych dla rozpatrywanej sprawy okoliczności faktycznych oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r.

o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r., Nr 22, poz. 99 ze zm.) – poprzez nieuwzględnienie, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja wywłaszczeniowa została wydana bez przeprowadzenia obligatoryjnej rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 53 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 29 kwietnia

1985 r., poprzez nieuwzględnienie, że wywłaszczona nieruchomość mogła być nabyta w drodze umowy, a do takiego nabycia nie doszło, gdyż organ wywłaszczeniowy, przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, nie wyznaczył właścicielom wywłaszczanej nieruchomości terminu do zawarcia umowy cywilnoprawnej,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 52 ww. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., przez nie uwzględnienie, że wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego nastąpiło na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej w P., która nie była uprawniona do wszczynania postępowania wywłaszczeniowego,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 34 § 1 kpa i w związku z art. 51 ust. 1, art. 53 ust. 2 oraz 56 ust. 1 ww. ustawy z 1985 r. – poprzez nieuwzględnienie, iż organ wywłaszczeniowy nie wystąpił do sądu z obligatoryjnym wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej , tj. L. W., co skutkowało pozbawieniem tej osoby – jako współwłaściciela wywłaszczanej nieruchomości

– udziału w całym postępowaniu wywłaszczeniowym.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pstanowieniem z dnia 24 sierpnia 2012 r. Sąd połączył sprawy ze skargi

L. W. i M. F. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je pod sygnaturą akt I SA/Wa 867/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skargi są niezasadne i podlegają oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Na wstępie podnieść należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] stycznia

1988 r.

Postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie art.156-158 kpa, zatem podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa.

W postępowaniu prowadzonym w trybie art.156 § 1 kpa - którego przedmiotem jest wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji - niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego.

Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art.156 § 1 kpa organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić, czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza w sposób rażący przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych, tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego, prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

W niniejszej sprawie L. W. i M. F. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1988 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiącej ich współwłasność.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie i po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji - gdyż rozstrzygnięcie to nie narusza w sposób rażący przepisów prawa.

Niewątpliwy i nie kwestionowany przez nikogo jest fakt, że L. W. nie brał udziału w toczącym się postępowaniu i nie otrzymał decyzji wywłaszczeniowej. Jego żona M. W. poinformowała organ administracyjny o tym, iż jej mąż przebywa poza granicami kraju w USA i nie utrzymuje z nim kontaktów.

Wobec powyższego organ powinien – czego nie zrobił – zastosować procedurę określoną w art. 34 kpa.

Jednakże naruszenie tego art. nie można uznać za rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Spowodowało ono natomiast powstanie ustawowej przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

Zatem zarzut ten może zostać podniesiony w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania, a nie w postępowaniu niniejszym, które dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji.

Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się bowiem, że tryby nadzorcze wskazane powyżej mają charakter rozłączny - w związku z czym w postępowaniu nieważnościowym nie można orzekać o podstawach wznowienia postępowania. Tryby te są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, albowiem każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji.

Również zarzut skarżącego dotyczący nie wypłacenia mu odszkodowania nie może skutecznie podważyć legalności wydanej decyzji z dnia [...] stycznia 1988 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w P.

W decyzji tej została ustalona wysokość odszkodowania przysługująca obojgu małżonkom, ponadto w pkt 7 decyzji organ ustalił, iż kwota odszkodowania należna Leszkowi Wiszniewskiemu zostanie przekazana do depozytu sądowego, gdyż organ nie zna jego miejsca pobytu. Zatem treść decyzji odpowiada prawu. Natomiast fakt, czy ten pkt decyzji został wykonany, nie ma znaczenia w sprawie dotyczącej badania przedmiotowej decyzji pod kątem wystąpienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Jednakże Sąd pragnie zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w T. w sprawie sygn. akt

[...] dotyczące zezwolenia na złożenie kwoty pieniężnej do depozytu sadowego.

Sąd podzielił też pogląd organu odnośnie tego, iż zarzut nieuwzględnienia przez organ pisma z dnia 10 marca 1984 r., w którym L. W. zrzekł się własności budynku położonego w P. - jako dowód istniejący w dniu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 1988 r., może stanowić podstawę jedynie do żądania wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Również pozostałe zarzuty skarżącej M. F. nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Przy czym zupełnie niezrozumiały jest dla Sądu zarzut dotyczący nie przeprowadzenia rozprawy w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się protokół rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z dnia [...] stycznia 1988 r. podpisany przez skarżącą – z którego ewidentnie wynika, że znana jest jej kwota odszkodowania i nie wnosi do niej żadnych zastrzeżeń, jak również nie ma żadnych uwag co do faktu wywłaszczenia tej nieruchomości.

Także fakt - iż L. W. przebywał poza granicami kraju i jego miejsce pobytu nie było znane M. W. - świadczy o tym, że nieruchomość nie mogła być nabyta w drodze umowy cywilno-prawnej.

Nie stanowi też rażącego naruszenia prawa sytuacja, gdy wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej.

Reasumując, Sąd w całości podzielił stanowisko organów I i II instancji, które uznały, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] stycznia 1988 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność M. i L. małżonków W.

Przy czym zaznaczyć należy, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca

2010 r. jest merytorycznie prawidłowa – chociaż Sąd nie podzielił poglądu organu odnośnie tego, iż działanie M. W. było czynnością zwykłego zarządu i odniosło skutek także w stosunku do jej męża L. W.

Natomiast Sąd zaakceptował pozostałe argumenty Wojewody oraz argumenty podnoszone przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznając, iż organy administracji wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie oceniły materiał dowodowy w niniejszej sprawie, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje decyzje - zgodnie

z art. 107 §3 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.