Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 77/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
659
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na przewlekłość postępowania Burmistrza Olesna w przedmiocie prowadzenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy terenu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. K. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Sprawę tą rozpoznawano pod sygnaturą akt II SA/Op 63/13. Następnie pismem procesowym z dnia 10 października 2013 r., pełnomocnik skarżącej - radca prawny J. J., doprecyzowując zarzuty skargi wskazał, że zaniedbania i niewłaściwe wykonywanie zadań przez organ I instancji tj. Burmistrza Olesna, polegające na zawieszeniu postępowania na wielomiesięczny okres, winno stanowić przedmiot rozpoznania w trybie skargi na przewlekłość postępowania.

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 6 listopada 2013 r., skargę K. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna w przedmiocie warunków zabudowy terenu wpisano do repertorium "SAB/Op" pod sygnaturą II SAB/Op 77/13. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Olesna wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż kwestionowanie zasadności zawieszenia postępowania nie jest uzasadnione, bowiem czynność ta miała umocowanie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i mogła być zastosowana z uwagi na prowadzone w gminie procedury planistyczne.

W wykonaniu Zarządzenia sędziego z dnia 17 grudnia 2013 r., wezwano skarżącą do złożenia oświadczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed jej wniesieniem składała zażalenie na przewlekłość postępowania w trybie art. 37 § 1 K.p.a do organu wyższego stopnia, nad Burmistrzem Olesna, którym jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W zakreślonym przez Sąd terminie, wpłynęło do WSA w Opolu pismo skarżącej z dnia 6 stycznia 2014 r., nadane w palcówce pocztowej w dniu 7 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego). W piśmie tym K. G. wskazała, że nie składała zażalenia do organu wyższego stopnia, niemniej jednak zarzut przewlekłego postępowania Burmistrza podniosła w odwołaniu od decyzji tego organu. Do pisma skarżąca dołączyła wypełniony druk wniosku o przyznanie prawa pomocy domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a., skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu.

Warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania organu jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 P.p.s.a.), do których należy zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na przewlekłość postępowania, musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym w art. 37 K.p.a.

Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl § 2 tego przepisu organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjecie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Organ ten stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Organem wyższego stopnia nad Burmistrzem Olesna, jako organem jednostki samorządu terytorialnego, stosownie do art. 17 pkt 1 K.p.a., jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu. Do niego zatem, przed wniesieniem skargi do Sądu na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Burmistrza Olesna, skarżąca powinna była wnieść zażalenie, w trybie art. 37 K.p.a. Skoro, jak oświadczyła we wskazanym powyżej piśmie procesowym, nie złożyła takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpała trybu przewidzianego powyższymi przepisami postępowania, dlatego Sąd zobowiązany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucić skargę, jako niedopuszczalną. Zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania stanowiący w istocie element uzasadnienia odwołania od decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu nie spełnia wymogu wyczerpania środków zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., czyli w tej sprawie złożenia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a.

Odnośnie złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, Sąd zobligowany był odmówić skarżącej prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jej skargi. Zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z utrwalonym już w judykaturze i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 320 - 321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, System Informacji Prawnej Lex nr 552419).

Podkreślić również należy, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, gdy nie ulega wątpliwości, że skarżący nie wyczerpał wymaganego środka zaskarżenia przewlekłości organu w postępowaniu administracyjnym.

W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.