Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1017/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] S. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia Spółki z o.o. J." w likwidacji na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]. Jednocześnie skarżący wniósł

o przyznanie prawa pomocy w całości.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 07 grudnia 2011r. Sąd wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia w terminie 7 dni czy skarga

z dnia [...] została wniesiona w imieniu własnym, to jest S. S. czy też w imieniu spółki J., bowiem na taki podmiot zostało wydane postanowienie. Jednocześnie Sąd pouczył stronę, że brak odpowiedzi

w zakreślonym terminie skutkować będzie (zgodnie z brzmieniem skargi) przyjęciem przez Sąd, że skarga pochodzi od S. S., a nie spółki.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał pismo, w którym wyjaśnił, że niniejsza skarga została wniesiona jednocześnie w imieniu własnym oraz w imieniu spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) legitymacja przysługuje każdemu, kto ma interes prawny we wniesieniu skargi, a także prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz niektórym organizacjom społecznym.

S. S. zaskarżył postanowienie wydane w sprawie innego podmiotu. Nie posiada on jednocześnie przymiotu podmiotu szczególnego, o którym mowa w powyższym przepisie (nie jest prokuratorem ani Rzecznikiem Praw Obywatelskich ani też nie reprezentuje organizacji społecznej). W tym stanie rzeczy skarżący winien był wykazać istnienie po swej stronie interesu prawnego we wniesieniu skargi, jako wyznacznika zakresu podmiotowego uprawnionych do zaskarżenia określonego aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie.

Interes prawny wyraża się związkiem między sferą indywidualnych uprawnień

i obowiązków a rozstrzygnięciem lub czynnością będącą przedmiotem skargi. Oznacza to, że legitymacja w postępowaniu sądowoadministracyjnym przysługuje jedynie adresatowi tego aktu lub czynności.

W niniejszej sprawie S. S. zaskarżył postanowienie, dotyczące innego podmiotu – J. Spółka z o.o. w likwidacji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu oświadczył, że wnosi skargę w imieniu własnym oraz Spółki. Zaznaczyć należy, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] zostało zaskarżone do Sądu również przez spółkę J. i zarejestrowane pod sygnaturą I SA/Bd 1013/11. Niniejszą skargę Sąd rozpoznał natomiast jako wniesioną w imieniu własnym przez S. S. Zatem w świetle powołanej regulacji, skarżący nie był legitymowany do wniesienia skargi z uwagi na brak interesu prawnego. Tym samym skarga ta jako wniesiona przez podmiot nieuprawniony jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r, postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11). W niniejszej sprawie Skarżący zaskarżył postanowienie wydane

w sprawie innego podmiotu. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia.