Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 740/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 2 i 6,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P. i L. P. na decyzję Wojewody z dnia 8 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 maja 2009r. Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie objętego zgłoszeniem K. P. i L. P. zamiaru budowy budynku gospodarczego wolno stojącego na terenie działek [...] i [...] w O.

Decyzja została wydana na podstawie art. art. 30 ust. 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 Kpa.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgłoszenie K. P. i L. P. wpłynęło w dniu 1 kwietnia 2009r. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009r. nałożono obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie do dnia 15 maja 2009r. Zgłaszający braków tych nie uzupełnili, w związku z czym organ wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Odwołanie od tej decyzji złożyli K. P. i L. P. podnosząc, że uzupełnili braki zgłoszenia. Nadto zarzucili przekroczenie terminu do wydania decyzji określonego w art. 35 § 2 Kpa.

W kolejnym piśmie z dnia 8 czerwca 2009r. skarżący zarzucili naruszenie przez organ art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, z uwagi na niezachowanie określonego w nim terminu 30 dni do wniesienia sprzeciwu. Zgłoszenie dokonane zostało przez skarżących w dniu 1 kwietnia 2009r., natomiast decyzję wnoszącą sprzeciw doręczono im w dniu 22 maja 2009r.

Decyzją z dnia 8 października 2009r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że realizacja budynku gospodarczego wolno stojącego byłaby możliwa jedynie w przypadku gdyby budynek gospodarczy służył mieszkańcom do obsługi istniejącego budynku zamieszkania. Wskazał na definicję budynku gospodarczego zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którą jest to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Nadto organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu biegnie ponownie po wydaniu postanowienia i jest liczony od terminu wyznaczonego w postanowieniu dotyczącym uzupełnienia brakujących dokumentów. Skoro więc termin ten został wyznaczony do 15 maja 2009r., a w dniu 12 maja 2009r. wpłynęły do organu I instancji dokumenty uzupełniające zgłoszenie, to wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw, nastąpiło przed upływem terminu 30 dni, a zatem zgodnie z prawem. Organ mógł bowiem wnieść sprzeciw do dnia 12 czerwca 2009r.

K. P. i L. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję. Skarżący zarzucili:

- naruszenie art. 80 Kpa poprzez orzeczenie co do istoty sprawy w oparciu o materiał dowodowy zawierający niekompletne ustalenia,

- naruszenie art. 35 § 3 Kpa poprzez przekroczenie terminu do wydania zaskarżonej decyzji,

- naruszenie art. 107 Kpa poprzez nieoznaczenie adresatów decyzji,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący nie uzupełnili braków, a co za tym idzie nieodniesienie się do nich w decyzji,

- brak wskazania podstawy prawnej uzasadniającej twierdzenie, że realizacja budynku gospodarczego wolno stojącego była możliwa jedynie w przypadku gdyby budynek służył mieszkańcom do obsługi budynku zamieszkałego istniejącego,

- naruszenie § 3 pkt 8 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędna wykładnię.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 10 marca 2010r. skarżący oświadczyli, że przedmiotowy budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem ma pełnić funkcję uzupełniającą do domku rekreacyjnego, na posadowienie którego nie są wymagane żadne pozwolenia, ponieważ jest to domek na kołach, a także do obsługi otoczenia działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Stosownie zaś do treści art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 pozwolenia na budowę nie wymaga między innymi budowa:

1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej:

a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m,

b) płyt do składowania obornika,

c) szczelnych zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę o pojemności do 25 m3,

d) naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m,

e) suszarni kontenerowych o powierzchni zabudowy do 21 m2;

2) wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki;

4) altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich.

Wskazać przy tym należy, że z § 3 pkt 8 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), wynika, że pod pojęciem budynku gospodarczym należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Z art. 30 ust. 1 pkt 1 wynika zaś, że budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3.

Z kolei art. 30 ust 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Nadto stosownie do art. 30 ust. 6 właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący K. P. i L. P. w dniu 1 kwietnia 2009r. zgłosili Staroście zamiar wykonania wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m 2 z przeznaczeniem na magazynek sprzętu ogrodniczego. Do zgłoszenia dołączyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Starosta nałożył na skarżących obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 15 maja 2009r. poprzez wskazanie w stosunku do jakiego istniejącego na działce budynku zgłaszany obiekt będzie pełnił funkcję uzupełniającą, złożenie szkicu obiektu wraz z charakterystycznymi wymiarami oraz mapy z precyzyjną lokalizacją zgłaszanego obiektu. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wyjaśnił, że przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Postanowienie to zostało doręczone skarżącym w dniu 27 kwietnia 2009r.

Z akt administracyjnych wynika również, że w dniu 12 maja 2009r. skarżący złożyli mapę z lokalizacją obiektu i szkic obiektu. Nadto udzielili informacji, że budynek będzie służył jako magazynek sprzętu ogrodniczego dla obsługi działek, których są właścicielami.

W dniu 15 maja 2009r. Starosta podjął decyzję zgłaszającą sprzeciw. Jako podstawę wniesienia sprzeciwu organ wskazał art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że błędne było stwierdzenie przez organ I instancji, że skarżący nie uzupełnili braków zgłoszenia w zakreślonym im postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009r. terminie do dnia 15 maja 2009r.

Decyzja wnosząca sprzeciw została doręczona skarżącym w dniu 22 maja 2009r.

W związku z tym stwierdzić z kolei należy, wbrew zarzutowi skargi, że organ I instancji nie uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu. Termin na zgłoszenie sprzeciwu powinien być bowiem liczony, w przypadku uzupełnienia zgłoszenia, od daty tego uzupełnienia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa zatem 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2009r., II OSK 207/08, Lex nr 516061).

W ocenie Sądu zasadne było natomiast utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw przez orzekający w sprawie organ odwoławczy ze wskazaniem, że nie jest możliwa realizacja wolno stojącego budynku gospodarczego objętego zgłoszeniem, ponieważ nie uzupełnia on istniejącej już zabudowy na wskazanych działkach.

Wprawdzie organ odwoławczy nie wskazał podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu w tego powodu, jednakże podstawa taka znajduje się w art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skoro bowiem obiekt budowlany nie może być zrealizowany na podstawie zgłoszenia, to na jego realizację wymagane jest pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ustawy Prawo budowlane. Uchybienie polegające na braku wskazania podstawy prawnej nie stanowi podstawy do uchylenia przez Sąd decyzji. Nawet bowiem powołanie wadliwego przepisu prawnego nie powoduje nieważności, ani też nie uzasadnia uchylenia decyzji, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, skutkuje uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało ono wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takiego wpływu nie można się dopatrzyć.

Wskazać w tym miejscu należy, że wbrew twierdzeniom skarżących ze wskazanych wyżej obowiązujących przepisów prawa budowlanego wynika, że wolno stojący budynek gospodarczy musi towarzyszyć, tj. uzupełniać istniejącą na działce zabudowę czy to zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej (art. 29 ust. 1 pkt 1) czy to zabudowę działki budowlanej (art. 29 ust. 1 pkt 2, zob. też Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz , ODDK Sp. z o.o. Gdańsk 2007r., komentarz do art. 29, s. 87).

Wyjątek dotyczy tylko altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych (art. 29 ust. 1 pkt 4), przy czym bezsporne jest, że w niniejszej sprawie nie chodzi o taki ogród. W sprawie bezsporne jest bowiem, że skarżący są właścicielami położonych w O. działek oznaczonych numerami: [...] i [...].

W toku postępowania administracyjnego skarżący wskazywali, że objęty zgłoszeniem budynek gospodarczy będzie służył jako magazynek sprzętu ogrodniczego dla obsługi działek, których są właścicielami. Jak to już wyżej zostało wskazane ustawa Prawo budowlane nie zezwala na realizację takiego obiektu na podstawie zgłoszenia, co powoduje, że wniesienie sprzeciwu jest zgodne z prawem.

Na rozprawie w dniu 10 marca 2010r. skarżący wskazali natomiast, że przedmiotowy budynek gospodarczy objęty zgłoszeniem ma pełnić funkcję uzupełniającą do domku rekreacyjnego, na posadowienie którego nie są wymagane żadne pozwolenia, ponieważ jest to domek na kołach, a także do obsługi otoczenia działki.

Rozpatrując skargę na decyzję Sąd kontroluje ją pod względem zgodności z prawem uwzględniając stan prawny oraz faktyczny istniejący w dacie orzekania przez organ administracji. Z tych względów okoliczności wskazane przez skarżących na rozprawie w dniu 10 marca 2010r., których nie zawarli w zgłoszeniu, ani też jego uzupełnieniu, nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niemniej jednak stwierdzić należy, że nawet w takim stanie faktycznym nie byłaby możliwa realizacja budynku gospodarczego na podstawie zgłoszenia. Domek na kółkach, który nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie może stanowić budynku mieszkalnego ani budynku rekreacji indywidualnej.

Art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane określa bowiem, że budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Nadto wskazać należy, że z przywołanych wyżej przepisów wynika, że budynek gospodarczy może być przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich (tj. tychże budynków) otoczenia. Stąd też nie chodzi w nim o obsługę otoczenia działki, na co również błędnie wskazywali skarżący na rozprawie.

Stwierdzić również należy, że samo przekroczenie przez organ terminu do wydania decyzji określonego w art. 35 § 3 Kpa nie może uzasadniać uchylenia decyzji przez Sąd. Zgodnie bowiem z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uchylenie decyzji wyłącznie w sytuacji, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.