Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 299/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1131/12 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru montażu "siatki zabezpieczającej wraz z nadrukiem reklamowym oraz oświetlenia" 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w pkt III zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 760 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 10 sierpnia 2011 r. [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa w W. wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy ze zgłoszeniem inwestycji, polegającej na montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem na budynku przy ul. [...] w W., dz. ew. nr [...], obręb [...].

Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgłosił sprzeciw dotyczący planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych uzyskaniem pozwolenia na budowę, gdyż budynek, na którym zamierzano wykonać zgłoszone roboty znajduje się w obszarze strefy ochrony konserwatorskiej "[...]" wpisanej do rejestru zabytków pod nr rej. [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 1979 r. Umieszczenie zaś na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych, tablic reklam oraz napisów wymaga pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w myśl art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Organ wskazał ponadto, iż objęcie tego obszaru ochroną konserwatorską wynika również z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 19 października 2006 r. uchwałą nr LXXXIIII/2764/2006 Rady Miasta Stołecznego Warszawy.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniosła [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa w W.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przemawia za tym użyte przez ustawodawcę w ww. art. 30 ust. 5 pojęcie "wniesienia sprzeciwu" w odróżnieniu od użytego pojęcia "doręczenia" organowi zgłoszenia. Organ uznał, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wystarczy nadać decyzję ze sprzeciwem w urzędzie pocztowym, tak jak nadaje się pismo w myśl art. 57 § 5 k.p.a. przez co nie skraca się trzydziestodniowego terminu i nie umożliwia się stronie unikania skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnienie daty odbioru własnej korespondencji.

Wojewoda stwierdził, że podstawą do wniesienia sprzeciwu jest uznanie, że budynek objęty zgłoszeniem zlokalizowany jest w strefie ochrony konserwatorskiej "[...]" wpisanej do rejestru zabytków Konserwatora Zabytków m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 1979 r. pod numerem [...]. Potwierdza to zarówno Stołeczny Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 8 lutego 2012 r., jak i Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. Oznacza to, że wszelkie prace prowadzone przy obiekcie położonym na terenie wpisanym do rejestru zabytków, mające wpływ na bryłę, elewację oraz formę zagospodarowania działki, wymagają wystąpienia do Stołecznego Konserwatora Zabytków o pozwolenie na wykonanie prac, zgodnie z art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. W myśl zaś art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę obejmuje urządzenia reklamowe usytuowane na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2012 r. wniosła skarżąca Spółka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1131/12, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że decyzja o sprzeciwie wywiera skutki prawne tylko wtedy, gdy została doręczona adresatowi przed upływem 30 dni począwszy od dnia doręczenia zgłoszenia. Stanowi bowiem władcze rozstrzygnięcie organu w indywidualnej sprawie, które rodzi skutki dla strony dopiero po ujawnieniu oświadczenia woli właściwego organu na zewnątrz i umożliwieniu stronie zapoznania się z jego treścią co kończy proces decyzyjny organu. Nie można mówić o załatwieniu sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a. jeśli decyzja została sporządzona przez organ, ale nie została jeszcze doręczona. Taką decyzją bowiem ani organ, ani strona nie są związani. W konsekwencji oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie decyzję o sprzeciwie wydano z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wobec dokonania zgłoszenia w dniu 12 sierpnia 2011 r., termin do doręczenia sprzeciwu dla organu upłynął z dniem 11 września 2011 r., natomiast doręczenie decyzji o sprzeciwie pełnomocnikowi inwestora nastąpiło w dniu 13 września 2011 r. Okoliczność ta uzasadnia uchylenie wydanych przez organy decyzji, bez względu na zasadność pozostałych zarzutów skargi.

Odnosząc się natomiast do wskazywanych przez Wojewodę argumentów związanych z celowością odmiennej interpretacji art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, Sąd wskazał, że nie ma przeszkód, aby organy administracji publicznej, którym znane są negatywne skutki przyjętego rozwiązania, poinformowały o nich podmioty posiadające inicjatywę ustawodawczą, bez konieczności odwoływania się do wykładni negującej zasadnicze instytucje procedury administracyjnej związane z wydawaniem i wprowadzaniem do obrotu decyzji administracyjnych. Do kompetencji ustawodawcy należy ewentualna zmiana stanu prawnego, tak jak to stało się z art. 69 Prawa o adwokaturze. W przedmiotowej sprawie akta administracyjne zawierają decyzje organów wydane w podobnym stanie faktycznym przy przyjęciu poglądu prawnego, iż termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oznacza doręczenie decyzji stronie postępowania. Była to decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wnosząca sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych określonych w zgłoszeniu z dnia 8 kwietnia 2009 r., firmy Braughman Media Sp. z o.o. dotyczących montażu banera reklamowego na tym samym budynku, który został objęty inwestycją zgłoszoną w niniejszej sprawie. Omawiana decyzja nr [...] została uchylona decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] i umorzone zostało postępowanie organu I instancji z powodu upływu terminu prawa materialnego z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ wydający tę decyzję ustalił, iż doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło jak w sprawie niniejszej, w 32 dniu od daty zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Mazowiecki zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię przyjmującą, że dla zachowania 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest doręczenie inwestorowi decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zamierzonych robót budowlanych.

Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw wskazując na błędną wykładnię art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Jak zauważa Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w kwestii rozumienia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w doktrynie i w orzecznictwie istnieje rozbieżność poglądów. Zgodnie z jednym z poglądów dla zachowania terminu, o którym mowa w powyższym przepisie, wystarczy, że organ wyda decyzję o sprzeciwie i przesyłkę z tą decyzją nada w polskiej placówce pocztowej, zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., co stanowi potwierdzenie daty wniesienia sprzeciwu. Drugi z poglądów przyjmuje, iż w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, jeżeli zgłaszający nie był wzywany do uzupełnienia brakujących dokumentów (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego), organ powinien wydać decyzję o sprzeciwie i doręczyć ją podmiotowi, który dokonał zgłoszenia (patrz: A. Gliniecki, w: Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2014, wyd. 2, s. 366–369).

Ten drugi pogląd przyjęto w zaskarżonym wyroku jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, opierając swoje rozważania na uchwale NSA z 15 października 2008 r., II GPS 4/08, która została podjęta w stosunku do art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze. Pomimo pewnych podobieństw pomiędzy instytucją sprzeciwu występującą w Prawie budowlanym a ww. przepisem Prawa o adwokaturze, powołana uchwała NSA, nie może być tu jedynym i wiążącym wyznacznikiem przy dokonywaniu wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Instytucja sprzeciwu jest również w art. 54 Prawa budowlanego chociaż nieco inaczej sformułowana, niż w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Pogląd w kwestii rozumienia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przyjęty w zaskarżonym wyroku w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest błędny, gdyż stwarza możliwość obejścia prawa (nadużycia prawa) przez stronę, o czym świadczą fakty mające miejsce w tej sprawie.

Instytucja sprzeciwu organu przewidziana w Prawie budowlanym jest specyficznym środkiem prawnym wykonywanym w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jakkolwiek regulują procedurę podejmowania decyzji administracyjnych, nie znają jednak instytucji zgłoszenia, ani sprzeciwu organu na dokonane zgłoszenie. W związku z tym dla prawidłowego zrozumienia tych instytucji, należy dokonując wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego opierać się na brzmieniu tego przepisu z zachowaniem pojęć i zwrotów tam użytych. Nie pierwszy i nie jedyny to przypadek kiedy przepisy Prawa budowlanego zawierają własne regulacje szczególne, odmienne od regulacji zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, i regulacje te zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali powinny mieć pierwszeństwo przed regulacjami ogólnymi – kodeksowymi (K. Małysa-Sulińska, Administracyjnoprawne aspekty inwestycji budowlanych, Warszawa 2012, s. 24).

Termin początkowy biegu terminu, o którym mowa w ust. 5 art. 30 Prawa budowlanego, rozpoczyna się "od dnia doręczenia zgłoszenia" właściwemu organowi (art. 61 § 3 i § 3a k.p.a.). W przypadku doręczenia zgłoszenia niewłaściwemu organowi termin dokonania zgłoszenia liczy się z uwzględnieniem przepisu art. 65 § 2 k.p.a. Bardziej skomplikowana jest redakcja ust. 5 art. 30 Prawa budowlanego jeżeli chodzi o koniec terminu trzydziestodniowego, w którym organ powinien wnieść sprzeciw, czyli wydać decyzję administracyjną w tej sprawie. Przy czym należy zauważyć, że ustawodawca nie użył tu zwrotu o doręczeniu sprzeciwu stronie, jak w przypadku zgłoszenia, które ma być doręczone organowi, gdyż od daty doręczenia rozpoczyna się bieg terminu trzydziestodniowego.

Obowiązek doręczenia sprzeciwu stronie w terminie 30 dni wyprowadza się z przepisów art. 109 i 110 k.p.a. z racji tej, że sprzeciw wnosi się w drodze decyzji administracyjnej.

Takie rozumienie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, że w terminie 30 dni organ musi również doręczyć decyzję o sprzeciwie stronie, niweczy jednak całkowicie sens instytucji zgłoszenia i sprzeciwu organu, gdyż dochowanie tego terminu przez organ w praktyce jest niewykonalne.

Nie można więc zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – orzekającego w niniejszej sprawie, dokonywać tak wykładni przepisu, aby tracił on swój sens, dając możliwości nadużycia prawa przez stronę czyniąc organ bezsilnym w realizacji swoich kompetencji, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Należy zauważyć, że zgłoszenie i sprzeciw są instytucjami prawa materialnego, podobnie jak termin trzydziestodniowy, o którym mowa w ust. 5 art. 30 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego.

Nie można więc dla wyjaśniania rozumienia pojęć prawa materialnego – Prawa budowlanego, które nie są pojęciami kodeksowymi, posługiwać się terminami z przepisów postępowania – Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli ustawodawca wprost tak nie postanowił. Nie ulega wątpliwości, że instytucja zgłoszenia i sprzeciwu nie są znane przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, nie można więc wprost stosować do nich przepisów tej ustawy.

Należy odróżnić wniesienie sprzeciwu przez organ od doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie, gdyż nie są to pojęcia tożsame. Są to pojęcia występujące w dwu różnych płaszczyznach prawnych. Przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przepisem prawa materialnego i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą mieć do niego zastosowanie tylko w ograniczonym zakresie z racji tej, że sprzeciw organ wnosi w drodze decyzji administracyjnej. Dla skutecznego wniesienia sprzeciwu w terminie wystarczające jest, jeżeli organ w terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wyda decyzję o sprzeciwie i podejmie czynności, o których mowa w art. 57 § 5 k.p.a., co będzie stanowiło potwierdzenie daty wniesienia sprzeciwu (W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r., ZNSA 2011, nr 4, s. 23–24). Inną zaś kwestią natury procesowej jest sprawa skutecznego doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie. Doręczenie decyzji stronie, jak się okazuje na tle rozpoznawanej sprawy, zależne jest od woli strony do której decyzja jest adresowana (art. 44 § 1 i § 4 k.p.a.). I organ wnoszący sprzeciw nie ma możliwości skutecznego doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie w ustawowym terminie, jeżeli strona będąca adresatem nie wyrazi na to zgody. Nie można więc dochowania terminu do wniesienia sprzeciwy z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego uzależniać od instytucji (Poczty Polskiej) ekspediującej przesyłki pocztowe, czy też od dobrej woli adresata decyzji, który nie zawsze jest zainteresowany szybkim odbiorem decyzji (doręczeniem).

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt, organ – Prezydent m.st. Warszawy, wniósł sprzeciw przez wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., która została wysłana do [...] Sp. z o.o. Sp. k. w dniu 24 sierpnia 2011 r. o czym świadczy data stempla pocztowego (k. 35). Tymczasem odbiór tej przesyłki przez stronę, nastąpił dopiero w dniu 13 września 2011 r., co w rozumieniu przepisów art. 44 k.p.a. oznacza dopiero doręczenie.

Powyższy przykład dowodzi, że nie należy daty wniesienia sprzeciwu w rozumieniu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego utożsamiać z datą dokonania doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie, gdyż to są dwie różne sprawy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnoszący sprzeciw w terminie 30 dni od doręczenia mu zgłoszenia, nie może być odpowiedzialny za to kiedy strona zdecyduje się odebrać w urzędzie pocztowym decyzję o sprzeciwie, doręczaną w trybie art. 44 k.p.a. Data faktycznego doręczenia decyzji w tym trybie ma znaczenie przy wnoszeniu odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.), ale nie przy liczeniu terminu do wniesienia sprzeciwu.

Powyższe rozważania wskazują na trafność zarzutu przyjęcia w zaskarżonym wyroku błędnej wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Sąd pierwszej instancji nie zauważył też pisma Kierownika Referatu Administracji Architektoniczno-Budowlanej Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Praga Południe z dnia [...] sierpnia 2011 r. (znak: [...]) skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (k. 30), z którego wynika, że zgłoszone roboty budowlane (zamontowanie siatki zabezpieczającej wraz z nadrukiem reklamowym i oświetleniem) faktycznie były już wykonane w dniu 25 sierpnia 2011 r., co stwierdzono w trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej i udokumentowano załączonym zdjęciem (k. 29).

Tak więc skarżący inwestor przystąpił do wykonywania zgłoszonych robót budowlanych jeszcze przed upływem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, niezależnie od tego jak ten termin będzie liczony, czym naruszył przepisy (art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego).

W świetle powyższych ustaleń budzić musi wątpliwości informacja Spółki skarżącej, zawarta w piśmie z 13 września 2011 r. skierowanym do Urzędu m.st. Warszawy Wydział Architektury i Budownictwa ul. Grochowska 274 (k. 33), że z dniem 13 września 2011 r. przystępuje do realizacji zgłoszonej inwestycji, tj. do montażu siatki zabezpieczającej wraz z nadrukiem reklamowym oraz oświetleniem na czas remontu elewacji nieruchomości.

O tym, że skarżącej zależało od samego początku na skróceniu terminu do wniesienia ewentualnego sprzeciwu przez organ, świadczyć może również to, iż zgłoszenie robót budowlanych miało miejsce w dniu 12 sierpnia 2011 r. w Urzędzie Dzielnicy Żoliborz (chociaż dotyczyło lokalizacji na Pradze) i do właściwego organu dla Dzielnicy Praga Południe dotarło dopiero w dniu 18 sierpnia 2011 r. (k. 28). W takiej sytuacji zgodnie z art. 65 k.p.a. za datę doręczenia zgłoszenia należało przyjąć dzień 12 sierpnia 2011 r. chociaż faktycznie zgłoszenie trafiło do właściwego organu 6 dni później.

Dokonanie zgłoszenia do niewłaściwego organu nie było przypadkowe, gdyż w roku 2009 skarżąca dokonało podobnego zgłoszenia montażu banera reklamowego na tym samym budynku co w niniejszej sprawie i dobrze wiedziała, który organ jest właściwy ponieważ wówczas również organ wniósł sprzeciw.

Niemniej jednak przez taki zabieg taktyczny, organ właściwy do rozpatrzenia zgłoszenia utracił 6 dni z 30 przewidzianych ustawowo do wniesienia sprzeciwu.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę, nie powinien nie zauważać takich faktów, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy (art. 113 § 1 p.p.s.a) na podstawie akt sprawy.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r., Kp 7/09 (OTK-A 2011, nr 3, poz. 26) bardzo krytycznie ocenił instytucję zgłoszenia w Prawie budowlanym oraz zwrócił uwagę na istniejące możliwości manipulacji terminem do wniesienia sprzeciwu przez inwestorów, przez umiejętne dobranie momentu dokonania zgłoszenia, a następnie przez unikanie odbioru przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.