Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 14/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8, par. 3 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi "K. " sp. z o.o. z siedziba w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 października 2017 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 16 maja 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r, poz. 778 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez X. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Y. nr [...], na terenie działki nr [...], obręb G., w miejscowości G..

W analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, na podstawie której podjęto decyzję, wskazano, że przedsięwzięcie nie osiąga progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397; dalej: "R.p.o.ś."), wobec czego zostaje uznane za nieniosące ryzyka występowania znaczącego oddziaływania na środowisko i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto, z przeprowadzonych obliczeń i rysunków wynika, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie R.p.o.ś.

W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2017 r. spółka K. podniosła, że projektowana wieża została umiejscowiona na nieaktualnej mapie, która nie uwzględnia obecnej zabudowy terenu. Ze złożonych dokumentów nie wynika, czy należące do spółki budynki, w których pracują ludzie, w szczególności budynek biurowy, są bezpieczne i nie narażone na promieniowanie elektromagnetyczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 października 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. wezwał Starostwo Powiatowe [...] do udzielenia informacji, czy w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się budynki należące do K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. . Poproszono ponadto o przekazanie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz odwołującej się spółki wraz z załącznikiem graficznym, z którego wynikać będzie gdzie usytuowane są obiekty budowlane. Dyrektor Architektury i Budownictwa działający z upoważnienia Starosty [...] pismem z dnia 12 września 2017 r. wyjaśnił, że w dniu 18 sierpnia 2016 r. Starosta [...] decyzją nr [...] udzielił K. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę hali magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz ze zjazdem z drogi powiatowej nr [...] na działkach położonych w jednostce ewidencyjnej [...] M. , obręb ewidencyjny [...] M. , zapisanych pod numerem [...], [...], [...] i nr [...] oraz obręb ewidencyjny [...] G. , zapisanej pod numerem [...].

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek inwestora z dnia 28 lutego 2017 r. wskazuje na okoliczności pozwalające na uznanie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sporządzonej w lutym 2017 r. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" planowanej inwestycji pod względem wymogu wykonywania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wszystkie istotne aspekty oddziaływania anten sektorowych planowanych do umieszczenia na wysokości 58,3 m nad poziomem terenu zostały należycie przedstawione. Wyliczenia, zestawienia (tabele), zobrazowania i wnioski przedmiotowego opracowania w tym zakresie są jednoznaczne i pozwalają na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko w taki sposób, który wymagałby sporządzenia raportu o odziaływaniu inwestycji na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dalej Kolegium wskazało, że wyznaczone na kopii mapy zasadniczej kierunki i zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych stacji bazowej telefonii komórkowej wskazują, że tego rodzaju wiązka w zasadzie będzie tylko w niewielkim stopniu przebiegała nad terenem działki odwołującej się spółki, w pobliżu jej granicy i na wysokości, na której brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego [...] w piśmie z dnia 25 września 2017 r. odnosząc się do kwestii wysokości budynku hali z zapleczem socjalno - biurowym wskazał, że w pozwoleniu na budowę wynosi ona 11,64 m od poziomu posadzki. Mając na uwadze informację zawartą w piśmie inwestora, nawet jeśli wysokość hali z zapleczem socjalno - biurowym została zaniżona o 3,64 m, uznać należy, iż projektowana stacja będzie tak usytuowana, że obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi, gdyż znajdą się wysoko ponad powierzchnią ziemi i nie przetną miejsc dostępnych dla ludzi.

Dodatkowo Inwestor przekazał dwa rysunki pokazujące rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach większych niż dopuszczalne, emitowanych przez wnioskowaną stację bazową. Jeden z rysunków pokazuje pola w płaszczyźnie poziomej, drugi zaś w płaszczyźnie pionowej. Jak wynika z tego drugiego, pole o wartościach większych niż dopuszczalne, tj. 0,1 W/m znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 35 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi.

W skardze z dnia 1 grudnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy M. , przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, bądź też o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez dokonanie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także orzeczenie o kosztach postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a., a także naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 R.p.o.ś.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że istotą zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji jest fakt, że przepis § 3 ust. 2 pkt 3 R.p.o.ś. jest interpretowany przez orzecznictwo administracyjne w ten sposób, że przyjmuje się, iż dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i zsumowanych parametrów całego przedsięwzięcia. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie powinno więc mieć rozważenie i wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Jeśli bowiem prawodawca nakazuje sprawdzać kwalifikacje danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie z przedsięwzięciami, o których mowa w § 2 ust. 1 R.p.o.ś. i w § 3 ust. 1 R.p.o.ś., to nieracjonalne i nieuzasadnione byłoby prezentowanie stanowiska, iż w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia parametry tego przedsięwzięcia nie podlegają sumowaniu. Podkreślono, że przyjęcie, iż dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa materialnego i jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 października 2017 r., nr [...], która utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia 16 maja 2017 r., nr [...], ustalającą warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Y. nr [...], na terenie położonym w miejscowości G. oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb G..

Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na tym, czy organy rozstrzygające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko, w szczególności na znajdujące się w pobliżu terenu inwestycji działki nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], które należą do skarżącej. Zagadnienie to w swej istocie należałoby sprowadzić do oceny kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora – spółkę X. sp. z o.o. – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów oraz inwestora, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym – nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie należy wyjaśnić, że ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 353 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397; dalej: "R.p.o.ś."). Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia.

Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 R.p.o.ś. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Na potrzeby dalszej analizy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016, poz. 672 ze zm.; dalej: "u.p.o.ś."), przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z kolei zgodnie z załącznikiem 2 pkt 11 tego rozporządzenia za "miejsca dostępne dla ludzi" uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu organy doszły do trafnego wniosku, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten wchodzących w skład planowanej stacji swoimi parametrami nie osiąga wyznaczników określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia.

Jak wynika z opisu technicznego planowanej inwestycji, będzie się ona składała z wieży stalowej kratownicowej o maksymalnej wysokości 63,00 m n.p.t., stanowiącej platformę do zawieszenia anten sektorowych i radiolinii oraz prefabrykowanych szaf technicznych z urządzeniami elektro-przesyłowymi i zasilającymi stację. Na wieży zostaną zainstalowane:

- 4 anteny sektorowe typu [...] pracujące w paśmie 2100 MHz, skierowane na azymut 45°, 150°, 240° i 320°; wys. zaw. 58,3 m n.p.t., maks. pochylenie 12° (mechaniczne i elektryczne łącznie); EIRP pojedynczej anteny 1000,0 W;

- 4 anteny sektorowe typu [...] pracujące w paśmie 900 MHz, skierowane na azymut 45°, 150°, 240° i 320°; wys. zaw. 58,3 m n.p.t., maks. pochylenie 12° (mechaniczne i elektryczne łącznie); EIRP pojedynczej anteny 795,0 W;

- 4 anteny sektorowe typu [...] pracujące w paśmie 1800 MHz, skierowane na azymut 45°, 150°, 240° i 320°; wys. zaw. 58,3 m n.p.t., maks. pochylenie 12° (mechaniczne i elektryczne łącznie); EIRP pojedynczej anteny 913,0 W;

- 4 anteny sektorowe typu [...] pracujące w paśmie 800 MHz (2x800MHz), skierowane na azymut 45°, 150°, 240° i 320°; wys. zaw. 58,3 m n.p.t., maks. pochylenie 12° (mechaniczne i elektryczne łącznie); EIRP pojedynczej anteny 1738,0 W;

- niezbędna liczba anten radiolinii MW dla potrzeb transmisji,

- zestaw modułów wyniesionych RRU dla potrzeb obsługi anten sektorowych (k. [...] – [...] i [...] akt. adm. organu I instancji).

Z uwagi na charakterystykę przedmiotowych anten zastosowanie w sprawie znajdować mogły przepisy § 2 ust. 1 pkt 8 lit. c i d R.p.o.ś. Moce 1000 W, 795 W i 913 W mieszczą się bowiem w normie określonej w § 2 ust. 1 pkt 8 lit. c R.p.o.ś., która określa przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jeśli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z kolei przy mocy nie mniejszej niż 1000 W (1738 W) - przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to takie, gdzie miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. d).

Wobec tego kwalifikacja instalacji słusznie obrazuje zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w azymutach 45°, 150°, 240° i 320° dla odległości 40 m i 70 m od miejsca zawieszenia, przy maksymalnym pochyleniu elektrycznym wynoszącym 12° (zob. k. [...] akt adm. organu I instancji). Dla anten sektorowych w azymucie 45° i 320° promieniowane będzie sięgać wysokości 47,8 m nad ziemią w odległości 40 m od miejsca zawieszenia i 41,4 m w odległości 70 m od miejsca zawieszenia. Dla anten ustawionych w azymucie 150° promieniowane będzie sięgać wysokości 47,8 m nad ziemią w odległości 40 m od miejsca zawieszenia i 36,4 m w odległości 70 m od miejsca zawieszenia, gdyż wzięto pod uwagę znajdujący się na działce nr [...] budynek o wysokości 5 m. Z kolei dla anten sektorowych ustawionych w azymucie 240° wzięto pod uwagę projektowaną na należącej do skarżącej działce nr [...] halę magazynową z zapleczem socjalno-biurowym. Przy założeniu inwestora, że hala ma wysokość 8 m, promieniowanie sięgałoby 39,8 m nad budynkiem w odległości 40 m od miejsca zawieszenia i 33,4 m w odległości 70 m od miejsca zawieszenia. Niemniej jednak, jak wynika z informacji uzyskanej od PINB [...], w pozwoleniu na budowę wysokość hali wynosi 11,64 m od poziomu posadzki, a nie 8 m jak przyjął to inwestor (k. [...] akt adm. organu odwoławczego). Jednakże, nawet jeśli wysokość hali z zapleczem socjalno - biurowym została zaniżona o 3,64 m, słusznie uznano, iż projektowana stacja będzie tak usytuowana, że obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi, gdyż w tej sytuacji odległość wiązki od miejsca dostępnego dla ludności wynosi 36,16 m w odległości 40 m od miejsca zawieszenia i 29,76 m w odległości 70 m od miejsca zawieszenia. Z powyższego wynika, że bez wątpienia miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w osiach głównych promieniowania wiązek anten sektorowych.

Sąd nie podzielił przy tym argumentacji skarżącej dotyczącej obowiązku sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie. Można bowiem postawić tezę, że wyłączenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi lex specialis w stosunku do reguły określonej z kolei w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który wprowadza zasadę sumowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progów określonych w § 3 ust. 1 z parametrami innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Relacja lex specialis – lex generalis skutkuje wyłączeniem stosowania reguły ogólnej do przypadku objętego regułą szczególną. Warunkiem stwierdzenia takiej relacji jest stwierdzenie, że odmienny skutek prawny dotyczy stanu rzeczy (zachowania obiektu) wyróżnionego za pomocą jakiejś ewidentnej cechy szczególnej i przez to wyodrębnionego z zakresu regulacji stanowiącej zasadę.

Należy wyjaśnić, że w rozporządzeniu z 9 listopada 2010 r. prawodawca doprecyzował wcześniej obowiązujące przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości i w § 2 ust. 1 pkt 7 in fine oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 in fine przesądził, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Powyższe przepisy nie budzą wątpliwości i wskazują, że prawodawca podkreślił możliwość wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny.

Nie ma więc racji skarżący, który domniemywa obowiązek sumowania oddziaływania poszczególnych anten w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Zgodnie z tym przepisem "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Zdaniem Sądu przepisu tego nie stosuje się do inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, albowiem wykluczają to § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt. 8.

Co więcej, § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. nie mógłby znaleźć zastosowania do stacji bazowych telefonii komórkowej, nawet gdyby w rozporządzeniu nie zawarto omawianych wyżej końcowych zdań w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Z logicznego punktu widzenia nie sposób bowiem wyobrazić sobie w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" i określonego jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017, sygn. akt II OSK 1448/15).

Na etapie postępowania odwoławczego określono również pola elektromagnetyczne wytwarzane z projektowanej inwestycji zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883), z uwagi na konieczność oceny, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich. Innymi słowy, czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym przypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. Powyższe wynika z faktu, że zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

W rozpoznawanej sprawie przewidywany zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2 od anten systemowych stacji nr [...] pokazano na mapie zasadniczej w skali 1:1000 (k. [...] akt adm. organu odwoławczego). W zasięgu tej strefy oprócz działki, na której inwestycja będzie zrealizowana (dz. nr [...]), znajdą się fragmenty działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Dla poszczególnych anten o określonych azymutach zasięg został wyliczony i wykreślony z uwzględnieniem minimalnego i maksymalnego projektowanego pochylenia wiązki anteny (od 0° – 12°). Z dokumentów wynika, że zasięg wiązek promieniowania anten sektorowych sięga przy pochyleniu 0° odległości 59,7 m od źródła emisji zawieszonego na wysokości 58,3 m na wszystkich przewidzianych azymutach 45°, 150°, 240° i 320°. Natomiast przy maksymalnym pochyleniu 12° najniżej położony zasięg występowania promieniowania anten sektorowych sięga wysokości 35,5 m (przy azymucie 240°), przy przyjęciu, że hala ma wysokość 8 m (k. [...] akt adm. organu odwoławczego). Wobec tego przy przyjęciu ustalonej przez Kolegium wysokości 11,64 m, zasięg występowania promieniowania anten sektorowych sięga wysokości 31,86 m od miejsc dostępnych dla ludności.

Przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują więc brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy M. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.