Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2729/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. A. W. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. K. i Z. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. A. W. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), stanowiącą 23% podatku VAT.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r. przyznano H. K. i Z. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, pełnomocnikiem skarżących wyznaczona została r.pr. A. W..

Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. K. i Z. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r.

W dniu 16 lipca 2013 r. r.pr. A. W. złożyła w imieniu H. K. i Z. K. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 22 maja 2013 r. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (w piśmie z 24 czerwca 2015 r. r.pr. A. W. oświadczyła, że wynagrodzenie nie zostało opłacone przez skarżących). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. oddalił skargę kasacyjną.

W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Jak wynika z akt sprawy, r.pr. A. W. złożyła w imieniu H. K. i Z. K. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 22 maja 2013 r. Zauważyć też trzeba, że r.pr. A. W. prowadziła sprawę również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (za pomoc prawną udzieloną skarżącym w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku przyznał pełnomocnikowi kwotę 295,20 zł).

Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.