Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1538/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4, art .113
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M.K. i A. K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr Sp. [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że decyzją Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2006 r., wydaną po rozpatrzeniu zgłoszenia oznaczonego numerem [...], dokonanego dnia 19 czerwca 2000 r., został udzielny patent na rzecz p. M. K. oraz p. A. K. na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (patent PL 191889). Powyższa decyzja została opublikowana w Wiadomościach UP nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r.

Dnia 14 lipca 2006 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw firmy L. GmbH, K., Austria, wobec powyższej decyzji o udzieleniu przedmiotowego patentu. Zarzucając m.in. brak nowości rozwiązania objętego patentem wnosząca sprzeciw wskazała na:

- zgłoszenie patentowe GB 2075464, złożone 9 maja 1980 r., opublikowane 18 listopada 1981 r., pt.: Płytka do znakowania pni drzew i podobnych elementów (nota bene jako twórcę wynalazku i zgłaszającego podano K. L.),

- kopie odpowiednich stron katalogu firmy G., wydanego w 1996 r., w którym oferowane są do sprzedaży "numeratory systemu L.", odpowiadające dokładnie spornemu rozwiązaniu oraz Katalog firmy S. Sp. z o.o., będącej w Polsce przedstawicielem wnoszącej sprzeciw, w którym pokazano płytki odpowiadające elementom według PL 191889.

Sprzeciw został ponowiony z datą 14 grudnia 2006 r.

Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2008 r. umorzono postępowanie wszczęte przez wnoszącą sprzeciw w dniu 14 lipca 2006 r. oraz przekazano według właściwości do Departamentu Rejestrów UP sprzeciw wniesiony przez L. GmbH, K., Austria, w dniu 14 grudnia 2006 r. celem nadania biegu sprawie.

Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydaną po rozpatrzeniu zgłoszenia oznaczonego numerem P. 380013, dokonanego dnia 23 czerwca 2006 r., został udzielny patent na rzecz L. GmbH, K., Austria, na wynalazek pt.: Płytka do znakowania drewna (patent P 38013).

Dnia 2 listopada 2010 r. pełnomocnik uprawnionych (M. K. i A. K.) złożył do UP wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie z wniosku L. GmbH o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (Pat. 191889) do czasu ukończenia postępowania administracyjnego toczącego się przed Urzędem Patentowym w sprawie zgłoszenia P 380013.

Jak stwierdził pełnomocnik uprawnionych, zasadniczym zarzutem stawianym w niniejszym postępowaniu przez wnioskodawcę jest brak nowości patentu nr 191889. Wnioskodawca przeciwstawia przedmiotowemu patentowi patent brytyjski nr GB 2075464 i twierdzi, że oba rozwiązania są identyczne, zawierają bowiem analogiczne cechy techniczne. Zdaniem uprawnionych, powyższa kwestia jest przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej dotyczącej zgłoszenia wnioskodawcy nr P. 380013, a zatem ma charakter prejudycjalny wobec niniejszego postępowania.

Postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r., po rozpoznaniu na rozprawie powyższego wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (Pat. 191889), udzielonego na rzecz M. K. i A. K., na skutek sprzeciwu złożonego przez L. GmbH, K., Austria, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.; dalej: p.w.p.) odmówiono zawieszenia postępowania.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej powyższym postanowieniem, wniesionego przez pełnomocnika uprawnionych, postanowieniem Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. utrzymano zaskarżone postanowienie w mocy.

Urząd Patentowy, po dokonaniu szczegółowej analizy materiałów dowodowych znajdujących się w aktach, stwierdził, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu spornym z mocy art. 256 ust. 1 p.w.p. - organ administracji ma obowiązek zawiesić postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Według organu, zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uzależnione jest od spełnienia łącznie trzech przesłanek, tj.: - postępowanie jest w toku; - zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte;- rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Związek rozstrzyganej sprawy z zagadnieniem wstępnym polega na uwarunkowaniu rozstrzygnięcia tej sprawy wcześniejszym rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Zatem wcześniejsze rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. W ocenie Urzędu Patentowego, między postępowaniem o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony za nr P 380013, a przedmiotowym postępowaniem nie występuje zależność, o której mowa art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

UP podziela w całości stanowisko organu działającego w trybie pierwszej instancji, wyrażone w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r.

W świetle utartej linii jurydycznej, przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem określonego problemu prawnego. Tym samym zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, w której merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialno - prawnego, które ze swej istoty należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Zależność pomiędzy rozstrzyganą sprawą, a zagadnieniem wstępnym polega na uwarunkowaniu rozstrzygnięcia sprawy wcześniejszym rozstrzygnięciem kwestii wstępnej (wyrok z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. II S.A. 427/02). Prejudycjalność zachodzi zatem tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Organ, badając istnienie okoliczności mogących stanowić przesłankę zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest na pierwszym miejscu zobowiązany ustalić istnienie związku pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym.

W rozpatrywanej sprawie M. i A. K. we wniosku podnieśli jedynie w sposób enigmatyczny zagadnienie związane z innym postępowaniem przed Urzędem Patentowym, toczącym się w odmiennym trybie postępowania. Zdaniem UP, postępowanie o udzielenie patentu zgłoszonego za numerem P 380013 nie ma charakteru prejudycjalnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wobec niniejszej sprawy. Wynika to przede wszystkim stąd, iż zagadnienie wstępne musi mieć charakter zagadnienia materialno - prawnego, do którego rozpoznania rzeczowo właściwy jest inny organ lub sąd. W rozpatrywanej sprawie zaś bezspornym jest, że przedmiotowe postępowania toczą się przed tym samym organem administracji publicznej (Urzędem Patentowym). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą taka sytuacja wyłącza dopuszczalność zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Jak bowiem stwierdził WSA w Warszawie, jeżeli przed Urzędem Patentowym prowadzone są dwa postępowania mające za sobą związek, to nie można uznać, że dla jednej ze spraw zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i tym samym powstaje obowiązek zawieszenia postępowania ze względu na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (wyrok WSA z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2270/07). Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, iż w świetle art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w pojęciu "inny organ lub sąd" nie mieści się inne postępowanie prowadzone przed tym samym organem; odmienna interpretacja prowadziłaby w istocie do niedopuszczalnej wykładni ustawy i stanowiłoby interpretację contra legem.

Powyższe stanowisko jest - wbrew twierdzeniu uprawnionych - zgodne z utrwaloną linią orzecznictwa stanowiącą, iż "obligatoryjne zawieszenie postępowania z urzędu następuje stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd", a przepis ten nie ma zastosowania, gdy dwie sprawy, mające pozostawać ze sobą w związku, są przedmiotem rozpoznania ze strony tego samego organu administracji - Urzędu Patentowego (wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 887/04). Tak więc, już sama okoliczność, iż rozpoznanie wskazanej przez uprawnionego sprawy administracyjnej nie leży w kompetencji innego organu lub sądu wyłącza dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawieszenia na jego podstawie postępowania.

Niezależnie od powyższego UP zwrócił uwagę, iż powołana kwestia ewentualnego udzielenia patentu w innym postępowaniu na wynalazek zgłoszony za nr P 380013 nie może stanowić podstawy zawieszenia niniejszego postępowania, ponieważ nie stanowi ono zagadnienia materialno - prawnego, bez rozstrzygnięcia którego nie byłoby możliwe wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Jest to następstwem faktu, iż niezależnie od tego, jakie rozstrzygnięcie zapadnie w powołanym przez uprawnionego postępowaniu, mającym za przedmiot żądanie unieważnienia spornego patentu, okoliczność ta w żaden sposób nie warunkuje rozpatrzenia żądania wnioskodawcy w niniejszej sprawie. Trzeba zauważyć, że w postępowaniu, mającym - zdaniem uprawnionych - prejudycjalny charakter, przedmiotem rozpoznania ze strony Urzędu Patentowego nie jest żadna taka kwestia materialno - prawna, której rozstrzygnięcie byłoby warunkiem sine qua non dla wydania merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie. Trzeba także podkreślić, że UP w niniejszej sprawie posiada pełnię kompetencji do rozpatrzenia wszystkich zarzutów wnioskodawcy, a zatem nie ma żadnych podstaw, by z rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku o unieważnienie spornego patentu oczekiwać na prawomocne zakończenie całkowicie odrębnej sprawy. Urząd Patentowy RP jako organ, przed którym toczą się oba postępowania (przedmiotowe oraz o udzielenie patentu na wynalazek P 380013) może, bez zawieszania żadnego, rozpoznać je w odpowiedniej kolejności - w zależności od konieczności.

Na zakończenie Urząd Patentowy obszernie odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku (a w zasadzie jedynie wymienionych przepisów) o ponowne rozpatrzenie sprawy, jakoby postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. naruszało zasady art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 §§ 1 i 3 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K., A. K., zastępowani przez rzecznika patentowego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów K.p.a., a w szczególności:

- art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż przepis ten nie ma zastosowania do postanowień wydawanych w toku postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP,

- art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych,

- art. 255 ust. 4 p.w.p. poprzez przekroczenie granic wniosku o unieważnienie patentu nr 191889,

- art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki zastosowania tego przepisu,

co - w ocenie skarżących - doprowadziło do wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie o unieważnienie patentu - ze sprzeciwu L. GmbH, K., Austria - na wynalazek pt. "Element znakujący do cechowania drewna" nr PL 191 889 udzielonego na rzecz skarżących,

W związku z przedstawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2011 r., a także zwrot kosztów postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. skarżący uznał, że stwierdzenie podniesione przez organ, że "organ wydając postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. w pierwszej kolejności nie mógł zastosować kodyfikacji art. 77 § 1 k.p.a., gdyż przepis ten nie ma zastosowania do wydawanych postanowień" jest błędne.

Przepis art. 77 § 1 K.p.a. nakłada bowiem na organ administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzedzającego wydanie w sprawie orzeczenia. Brak w przepisach K.p.a. jakiegokolwiek wyłączenia czy ograniczenia tego obowiązku ze względu na formę orzeczenia. W szczególności brak zawężenia stosowania tego przepisu wyłącznie do decyzji, a włączenie jego stosowania przy postanowieniach. Każde orzeczenie powinno być poprzedzone zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego, właściwego dla przedmiotu tego orzeczenia.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w systematyce przepisów K.p.a. i fakt umiejscowienia omawianej normy prawnej w Dziale II Kodeksu zatytułowanym "Postępowanie", w Rozdziale 4 "Dowody". Gdyby zamierzeniem ustawodawcy było, aby norma z art. 77 § 1 K.p.a. miała zastosowanie jedynie do decyzji organów administracyjnych, zapewne umieściłby ten przepis w Rozdziale 6 kodeksu zatytułowanym "Decyzje".

Zaprezentowane stanowisko znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które nie kwestionują obowiązku organu administracji publicznej stosowania normy art. 77 § 1 K.p.a. przy wydawaniu postanowień.

Naruszenie przepisu art. 77 § 1 K.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Urząd w toku postępowania o ponowne rozparzenie postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. nie rozpoznał zarzutu naruszenia w/w przepisu, przez co zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Urzędu z dnia [...] listopada 2010 r.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 K.p.a. skarżący stwierdzili, że przepisy te nakładają na Urząd Patentowy RP obowiązek wyczerpującego przeanalizowania całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a także uzasadnienia przyjętego stanowiska zarówno pod względem faktycznym, jak też prawnym. W toku rozpoznania sprawy z wniosku o ponowne rozpatrzenie postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. Urząd Patentowy naruszył przywołane przepisy K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia wielu ustaleń dowolnych nie mających oparcia w rzeczywistym stanie faktycznym.

Jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia Urzędu, organ ten, z naruszeniem przywołanych przepisów K.p.a. przyjął błędny stan faktyczny w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wiele stwierdzeń dowolnych co do okoliczności faktycznych, co wskazuje, iż Urząd, wydając zaskarżone postanowienie nie zapoznał się należycie z materiałami sprawy istotnymi z punktu widzenia wniosku o zawieszenie postępowania.

Urząd dokonał następujących błędnych ustaleń faktycznych:

a. Urząd błędnie wskazał, iż wnoszącym sprzeciw w niniejszej sprawie jest A. GmbH, K., Austria, podczas gdy podmiotem, który wniósł sprzeciw z dnia [...] lipca 2006 r. była spółka L. Gmbh, K., Austria.

b. wbrew twierdzeniom Urzędu, sprzeciw w niniejszej sprawie został złożony w dniu 14 lipca 2006 r., a nie w dniu 14 grudnia 2006 r.

c. sprzeciw w niniejszej sprawie został wniesiony wobec decyzji Urzędu o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Element znakujący do cechowania drewna" o numerze PL 191 889, a nie jak twierdzi Urząd na wynalazek "p.t. ,, Sprasowana, stała, doustna postać dawkowania valsartanu" (dalej: sporny patent) Pat-188271.

d. błędne jest także ustalenie jakoby "w odpowiedzi na przedmiotowy sprzeciw, pismem z dnia 11 grudnia 2008 r., uprawnieni z tytułu spornego patentu stwierdzili, że wniosek ten jest bezzasadny". Należy podnieść, iż w aktach niniejszej sprawy brak pisma z dnia 11 grudnia 2008 r., stanowiącego rzekomo odpowiedź na sprzeciw. Uprawnieni zaś złożyli w Urzędzie Patentowym w dniu 18 listopada 2006 r. pismo z dnia 17 listopada 2006 r. stanowiące odpowiedź na sprzeciw L. GmbH, w którym podnieśli zarzut bezzasadności sprzeciwu.

Powyższe okoliczności wskazują, iż Urząd Patentowy rozpatrzył inną sprawę, aniżeli objęta postanowieniem.

Wskazuje na powyższe także fakt, iż Urząd nie rozpatrzył zarzutu stawianego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 3 lutego 2011 r., tj. zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r. do treści wniosku z dnia 2 listopada 2010 r. o zawieszenie niniejszego postępowania. Urząd całkowicie pominął, podnoszoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestie sporu co do obecności w rozwianiu według patentu brytyjskiego nr GB2075464, przeciwstawianemu patentowi nr 191889, cechy w postaci przynajmniej jednego wyżłobienia o głębokości mniejszej lub równej grubości płytki (punkty 2-3 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 3 lutego 2011 r.).

Przytoczone okoliczności uzasadniają, w ocenie skarżących, uchylnie niniejszego postanowienia.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 255 ust. 4 p.w.p. skarżący stwierdzili, iż w związku z dokonaniem opisanych wcześniej dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, Urząd Patentowy RP przekroczył granice niniejszej sprawy, naruszając tym samym normę art. 255 ust. 4 p.w.p., która stanowi, iż Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

Powyższe twierdzenie znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Ponadto, w dalszej części uzasadnienia Urząd stwierdził, iż "W ocenie Kolegium Orzekającego między postępowaniem o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony za numerem P 380 019, a przedmiotowym postępowaniem, nie występuje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.".

Skarżący podnoszą, iż zarówno wynalazek pt. "Sprasowana, stała, doustna postać dawkowania valsartanu" Pat-188271, jak i zgłoszony pod numerem P-380019 wynalazek, nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Argumenty odnoszące się do tych wynalazków nie były nigdy podnoszone w toku niniejszego postępowania.

Dalej, skarżący stwierdzili, że Urząd Patentowy naruszył przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż pomiędzy postępowaniem o udzielenie patentu na zgłoszony wynalazek P-380013, a niniejszym postępowaniem o unieważnienie patentu PL 191889 nie występuje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a.

Naruszył organ wskazany przepis także poprzez bezpodstawne przyjęcie, że: już sama okoliczność, iż rozpoznanie przez uprawnionego sprawy administracyjnej nie leży w kompetencji innego organu lub sądu wyłącza dopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 97 § l pkt. 4 K.p.a. i zawieszenia na jego podstawie postępowania.

Przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nakłada na organ obowiązek zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie uprawnionego, w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania tego przepisu.

Przede wszystkim skarżący podnieśli, iż postępowanie administracyjne w sprawie P-380013 prowadzi do rozstrzygnięcia istniejącego w niniejszej sprawie sporu, co do charakteru i cech technicznych rozwiązania według patentu GB 2075464, co jednoznacznie stanowi o prejudycjalnym charakterze tego postępowania wobec niniejszej sprawy. Szczegółowe uzasadnienie powyższego zawarte jest we wniosku skarżących z dnia 2 listopada 2010 r. o zawieszenie niniejszego postępowania.

Ponadto skarżący podnoszą, iż w świetle poglądów wyrażonych w orzecznictwie i doktrynie " inny organ " w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., to również ten sam organ w sytuacji, gdy prowadzi, lub jest właściwy do prowadzenia innego, odrębnego przedmiotowo, postępowania administracyjnego. Chodzi zatem nie o inny organ w rozumieniu instytucjonalnym, lecz o inne postępowanie, które może być prowadzone przez ten sam organ administracji publicznej.

W orzeczeniu z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie o sygn. akt VI Sa/Wa 2171/08 Sąd orzekł, iż "innym organem" może być ten sam organ administracji publicznej w sytuacji, gdy prowadzi lub jest właściwy do prowadzenia innego, odrębnego przedmiotowo postępowania administracyjnego lub innego postępowania, w którym podejmowane jest rozstrzygniecie (zob. post. NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., I SA 1725/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 44). Skłania to ku wnioskowi, że w istocie tę część art. 97 §1 pkt 4 K.p.a., w której mowa o " innym organie", należy rozumieć jako "w innym postępowaniu", w tym także prowadzonym przez ten sam organ administracji publicznej (por. Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan A., komentarz, LEX 2007, Komentarz do art. 97 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 00.98.1071), [w:] G Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX2007, wyd. II)".

W związku z powyższym skarżący uznali, iż Urząd naruszył art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., co powinno stanowić podstawę do uchylenia postanowienia Urzędu z dnia [...] kwietnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, powtarzając w zasadzie argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] listopada 2010 r., którym odmówiono zawieszenia postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (Pat. 191889), udzielonego na rzecz M. K. i A. K., na skutek sprzeciwu złożonego przez L. GmbH, K., Austria.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów K.p.a., a w szczególności: art. 77 § 1, art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3, a także art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 255 ust. 4 p.w.p. (wyjście poza granice wniosku).

W ocenie Sądu, przedstawione zarzuty odnoszą się przede wszystkim do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza zasad stosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., tzn. przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o których mowa w powołanym przepisie.

Oczyszczając niejako przedpole– i odpowiadając na szereg zarzutów podniesionych w skardze – należy przyznać rację skarżącym, że w pierwszym zdaniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że "W dniu 14 grudnia 2006 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw A. L. GmbH, K., Austria, wobec decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek p.t. "Sprasowana, stała, doustna postać dawkowania valsartanu" (dalej: sporny patent) Pat-188271." Dalej, przez blisko połowę strony, Urząd Patentowy prowadził rozważania związane zapewne z powyższą sprawą, aż do słów "Pismem z dnia 2 listopada 2010 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 uprawnieni wnieśli o zawieszenie przedmiotowego postępowania, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia P-380013 toczącego się przed Urzędem Patentowym."

W ocenie Sądu, jest to – jak wskazuje dalsza część uzasadnienia – oczywista omyłka, zarówno co do oznaczenia strony, jak i sprawy. Z prawidłowej sentencji postanowienia, zawierającej właściwe oznaczenie stron, okoliczności i przedmiotu wniosku oraz dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, odnoszącej się bezpośrednio i obszernie (7str.) do zarzutów odwołania (naruszenie m.in. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a.), posługiwanie się prawidłowymi oznaczeniami (numerami) patentów (nr P 380013, oraz nr 191889) wynika bowiem jednoznacznie, iż dotyczy ono powołanego wyżej postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2010 r. i odnosi się do wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt.: Element znakujący do cechowania drewna (Pat. 191889), udzielonego na rzecz M. K. i A. K., na skutek sprzeciwu złożonego przez L. GmbH, K., Austria. W konsekwencji należy uznać, że zaskarżone postanowienie spełnia wszystkie wymogi określone w art. 124 K.p.a.

Zarzut skarżących, iż Urząd Patentowy rozpatrzył inną sprawę, aniżeli objęta postanowieniem, jest w tej sytuacji nieuprawniony. Nic, poza przedstawionym wstępem uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, mającym charakter oczywistej omyłki, nie przemawia za tym, że Urząd zajmował się wynalazkiem pt. "Sprasowana, stała, doustna postać dawkowania valsartanu" Pat-188271 oraz błędnie określił pomiot wnoszący sprzeciw, a także przyjął błędny stan faktyczny w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie zawiera w istocie (poza wspomnianą omyłką na wstępie uzasadnienia) stwierdzeń dowolnych co do okoliczności faktycznych, co ma, według skarżących, wskazywać, iż Urząd, wydając zaskarżone postanowienie nie zapoznał się należycie z materiałami sprawy istotnymi z punktu widzenia wniosku o zawieszenie postępowania.

Oparcie zasadniczych zarzutów skargi, odnoszących się głównie do naruszenia powołanych wyżej przepisów K.p.a., na wspomnianej omyłce, nie mającej żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie, prowadzi do uznania tych zarzutów w rozpatrywanej sprawie za bezprzedmiotowe. Więcej, oznacza to, w ocenie Sądu, że zarzuty naruszenia art. 77 § 1, art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 K.p.a. dotyczą wyłącznie stanu faktycznego określonego we wstępnej części uzasadnienia, mającej – jak to już podkreślano – charakter oczywistej omyłki, a co za tym idzie – odnoszą się w istocie do innej sprawy.

Nieuprawnione jest również twierdzenie skarżącej, że pomiędzy postępowaniem o udzielenie patentu na zgłoszony wynalazek P-380013, a postępowaniem o unieważnienie patentu PL 191889 występuje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. W związku z tym, w ocenie skarżących – bezzasadnie, Urząd całkowicie pominął, podnoszoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestię sporu co do obecności w rozwiązaniu według patentu brytyjskiego nr GB2075464, przeciwstawianemu patentowi nr 191889, cechy w postaci przynajmniej jednego wyżłobienia o głębokości mniejszej lub równej grubości płytki.

Urząd postąpił prawidłowo, tzn. zgodnie z prawem, gdyż podstawową kwestią w rozpatrywane sprawie była kwestia procesowa – zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., przy rozpatrywaniu której kwestie materialne, związane z oceną stanu faktycznego (nie materialno-prawne !), istotne dla postępowania głównego, nie mają znaczenia.

Sąd podziela ocenę Urzędu, iż zasadniczą kwestią jaką należało rozstrzygnąć w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie czy istnieje prejudykat w postaci innego postępowania. Organ trafnie uznał, że pomiędzy postępowaniem o udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony za numerem P 380019, a przedmiotowym postępowaniem, nie występuje zależność o której mowa art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem określonego problemu prawnego. Tym samym zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, w której merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialno - prawnego, które ze swej istoty należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Zależność pomiędzy rozstrzyganą sprawą, a zagadnieniem wstępnym polega na uwarunkowaniu rozstrzygnięcia sprawy wcześniejszym rozstrzygnięciem kwestii wstępnej. Prejudycjalność zachodzi zatem tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym.

Dalej, Urząd trafnie podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym przedmiotowe postępowania toczą się przed tym samym organem administracji publicznej (Urzędem Patentowym), co wyłącza dopuszczalność zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Sąd podziela również ocenę Urzędu, iż w świetle art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w pojęciu "inny organ lub sąd" nie mieści się inne postępowanie prowadzone przed tym samym organem. W tej kwestii Sąd w tym składzie orzekającym nie podziela poglądów wyrażonych m.in. w przywołanym Komentarzu (G Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX2007, wyd. II) i nie zgadza się ze stanowiskiem, że w treść art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. dopuszcza taką interpretację (" Chodzi zatem nie o inny organ w rozumieniu instytucjonalnym, lecz o inne postępowanie, które może być prowadzone przez ten sam organ administracji publicznej."). W tej kwestii warto przytoczyć tezę wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 151/10, LEX nr 659039, zgodnie z którą:

"1. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a jest powstałe w toku postępowania zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem.

2. Z treści przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wyraźnie wynika, że nie będzie stanowiła zagadnienia wstępnego kwestia, która w danym postępowaniu wymaga rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie główne. Nie każda bowiem kwestia prejudycjalna skutkuje zawieszeniem postępowania, ale tylko kwestia zależna od rozstrzygnięcia innego organu lub sądu."

Sąd podziela również dokonaną przez UP ocenę przesłanek zastosowania art. 77 K.p.a. w rozpatrywanej sprawie. Urząd trafnie bowiem uznał, że całokształt materiału dowodowego - przede wszystkim merytorycznego - winien być przede wszystkim rozpoznany przed wydaniem decyzji merytorycznej. Postanowienie jako takie nie rozstrzyga kwestii merytorycznej postępowania, a jedynie zagadnienie dotyczące poszczególnych kwestii (zob. art. 123 k.p.a.), tym samym nie można w nim rozpoznać i ocenić całokształtu materiału dowodowego, gdyż tego należy dokonać w chwili wydawania decyzji administracyjnej.

Tym samym organ trafnie rozpoznał czy wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania zasługuje na uwzględnienie, bez konieczności zbadania całokształtu materiału dowodowego mającego np. uzasadnić brak zdolności patentowej przedmiotowego wynalazku.

Urząd Patentowy prawidłowo też ocenił, że kwestia ewentualnego udzielenia patentu w innym postępowaniu na wynalazek zgłoszony za numerem P - 380013, nie może stanowić podstawy zawieszenia niniejszego postępowania, ponieważ nie stanowi ono zagadnienia materialno - prawnego, bez rozstrzygnięcia którego nie byłoby możliwe wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Jest to następstwem faktu, iż niezależnie od tego, jakie rozstrzygnięcie zapadnie w powołanym przez uprawnionego postępowaniu, mającym za przedmiot żądanie unieważnienia spornego patentu, okoliczność ta w żaden sposób nie warunkuje rozpatrzenia żądania wnioskodawcy w niniejszej sprawie.

Za zasadną należy też uznać ocenę organu, że Urząd Patentowy RP jako organ, przed którym toczą się oba postępowania (przedmiotowe oraz o udzielenie patentu na wynalazek P- 380 013) może, bez zawieszania żadnego, rozpoznać je w odpowiedniej kolejności - w zależności od konieczności.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Natomiast Urząd Patentowy RP powinien w trybie art. 113 K.p.a., z urzędu sprostować uzasadnienie zaskarżonego postanowienia – przez wykreślenie wskazanej w niniejszym wyroku części wstępnej tegoż uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.