Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1447/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 21 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.H.U. T. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

P.H.U. T. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r.

Na podstawie zarządzenia z dnia 10 sierpnia 2020 r. Skarżąca, za pośrednictwem swojego pełnomocnika, została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a także złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.

Zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2020 r. Skarżąca została również wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwania zostały doręczone Spółce w dniu 28 sierpnia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k. 16 akt sądowych).

Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, Skarżąca do dnia 5 października 2020 r. nie uiściła należnego wpisu.

Skarżąca nie nadesłała również wymaganych dokumentów w zakreślonym przez Sąd terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Natomiast zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.

Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca wezwania Sądu została doręczona Skarżącej w dniu 28 sierpnia 2020 r. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 4 września 2020 r. (piątek).

Pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu, nie uczyniono zadość wezwaniu Sądu i nie nadesłano wymaganego pełnomocnictwa wraz z oryginałem lub odpisem dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia ani nie opłacono skargi.

W tej sytuacji Sąd był zobowiązany, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., orzec, jak w sentencji postanowienia.