Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 68/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Wojewody z dnia 5 listopada 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 5 lipca 2014 r. [...] na podstawie

- art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 - ze zm.);

- art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - ze zm.);

po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20.01.2012r. sygn. akt II SA/Kr 1103/11, ponownie rozpatrując odwołanie J.M. , od decyzji Prezydenta Miasta K. z 25.06.2010 r. znak: [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budową dla inwestycji pn. zespól budynków mieszkalno-usługowych, etap II - rozbudowa budynku usługowego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul [...] w K

uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie

- art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 - ze zm.)

- art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z 10.05.2004 r., doprowadzonego w dniu 18.07.2014 r. do zgodności z zakresem zamiennego projektu budowlanego z 2010 r.

orzekł, że zatwierdza się projekt budowlany i udziela się B.M. zam. [...] i J.M. zam. [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. zespół budynków mieszkalno-usługowych Etap II obejmujący "Przebudowę, rozbudowę budynku oranżerii w zespole zakładu [...] na działkach nr [...] (dawna działka nr [...]) i [...] (dawna działka [...] ) obręb [...] , polegające na podpiwniczeniu istniejącego budynku, rozbudowie o podziemną część magazynową na działce nr [...] (dawna działka nr [...] ), zmianę geometrii dachu, oraz budowie wewnętrznej antresoli. Kategoria obiektu: XVII

Organ wskazał, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 - Prawo budowlane obejmuje nieruchomości: działki nr [...] (dawna działka nr [...]) i [...] (dawna działka nr [...] ) obr. [...] - teren inwestycji oraz działki nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] .

Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Na wniosek B.M. i J.M. z 10.05.2004 r. Prezydent Miasta K. decyzją z 30.10.2007 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uznając, że inwestorzy, pomimo kilkukrotnych wezwań nie przedłożyli zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z 23.01.2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 22.02.2008r. inwestorzy przekazali do organu I instancji 4 egzemplarze poprawionego projektu budowlanego dotyczącego II etapu inwestycji przy ul. [...] W wyniku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta K. decyzją z 11.03.2008 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla rozbudowy budynku usługowego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jako II etap inwestycji pn. zespół budynków mieszkalno-usługowych.

Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z 10.04.2008 r. wpisał budynek dawnej oranżerii do rejestru zabytków pod nr [...] . W dniu 26.03.2010 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. decyzją nr [...] zezwolił na wykonanie robót budowlanych, pieczętując dokumentację projektową opracowaną w sierpniu 2009 r. Decyzję tę opatrzył rygorem natychmiastowej wykonalności. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z 20.10.2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że dokumentacja projektowa uzgodniona z konserwatorem zabytków (z sierpnia 2009 r.), różni się od projektu budowlanego z (z lipca 2007 r.) zatwierdzonego zaskarżoną decyzją zarówno w części projektu architektoniczno - budowlanego jak i projektu zagospodarowania działki.

W ramach prowadzonego ponownie przez organ I instancji postępowania, inwestorzy w dniu 10.06.2010 r. przedłożyli projekt zamienny z sierpnia 2009 r. i skorygowali wniosek o pozwolenie na budowę z 10.05.2004 r.

Prezydent Miasta K. decyzją z 25.06.2010 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uznając, że inwestorzy nie przedłożyli ostatecznej decyzji konserwatora zabytków, a ponadto w swej treści decyzja konserwatora zabytków, która zezwoliła na inwestycję określoną jako przebudowa i adaptacja, różni się od projektu budowlanego, który obejmuje również rozbudowę obiektu o część podziemną.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda decyzją z 13.08.2010 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, że wobec nadania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzji z 26.03.2010 r., rygoru natychmiastowej wykonalności, nieuprawnione jest żądanie jej ostateczności, gdyż zgodnie z art. 130 § 3 kpa, decyzja opatrzona tym rygorem jest wykonalna. Natomiast w odniesieniu do istniejącej rozbieżności w nazwie inwestycji w decyzji konserwatora zabytków i zakresu ujętego w zatwierdzonym przez niego i opieczętowanym projekcie budowlanym, sprawę należy wyjaśnić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26.01.2011 r. uchylił decyzję Wojewody , uznając, że "żadne ze wskazanych przez organ odwoławczy przyczyn uchylenia decyzji organu I instancji nie uzasadniały wydania przez niego decyzji typu kasacyjnego". Sąd stwierdził ponadto, że nie mogą być przyczyną zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., okoliczności wskazane w decyzji organu odwoławczego tj. wadliwa wykładnia przepisów czy też ich nieprawidłowe zastosowanie jak i nie doręczenie decyzji wszystkim zobowiązanym w sytuacji wykonania przez nich obowiązków. Nie daje również podstaw do uchylenia decyzji wskazana w decyzji uchylającej okoliczność polegająca na rozbieżności pomiędzy opieczętowaną przez konserwatora zabytków dokumentacją projektową, a pozwoleniem konserwatorskim, której w ocenie sądu nie ma. Organ odwoławczy winien w takiej sytuacji wydać decyzję oddalającą odwołanie lub decyzję reformacyjną.

Ponownie rozpatrując odwołanie, decyzją z 17.05.201 1 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. 25.08.2010 r., którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wyjaśniając, że wydanie rozstrzygnięcia reformacyjnego w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, w ocenie organu związane by było z naruszeniem art. 15 k.p.a., bowiem organ odwoławczy orzekłby w takim przypadku o udzieleniu pozwolenia na budowę.

W wyniku złożonej przez inwestora skargi, wyrokiem z 20.01.2012 r. akt II SA/Kr 1103/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody , zarzucając, że w swym orzeczeniu nie zastosował się do zaleceń wyroku WSA z 26.01.2011 r. Wskazał, że Wojewoda nie dokonał żadnej analizy materiału dowodowego i nie ocenił znaczenia wad bądź wątpliwości wskazanych poprzednio przez Wojewodę w decyzji z 13.08.20010 r. jak i decyzji Prezydenta Miasta K. z 25.06.2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20.11.2013 r. sygn. akt II OSK 1425/12 oddalił skargę kasacyjną Wojewody . W uzasadnieniu sąd stwierdził, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraźnie wskazał organowi odwoławczemu, dlaczego wydana decyzja kasatoryjna na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest nieprawidłowa, a wręcz wyraził stanowisko, iż mając na względzie zebrany materiał dowodowy brak jest podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie".

Rozpatrując ponownie, złożone w terminie odwołanie J.M. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20.01.2012 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20.11.2013 r., od decyzji Prezydenta Miasta K. z 25.06.2010 r. znak: [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. zespół budynków mieszkalno-usługowych, etap II - rozbudowa budynku usługowego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. , pismem z 8.05.2014 r. wystąpiono do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. o informację czy decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 26.03.2010 r. nr [...] znak: [...] -jest decyzją ostateczną. W odpowiedzi uzyskano informację, że w związku z unieważnieniem ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 26.03.2010 r. nr [...] , całość akt sprawy została przekazana do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K

Pismem z 30.05.2014 r. wystąpiono do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. o informację czy w sprawie ww. inwestycji zostało wydane pozwolenie konserwatorskie na jej realizację. 17 czerwca 2014 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. przekazał kserokopię ostatecznej decyzji z 30.05.2014 r. znak [...] Nr [...] o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę i rozbudowę budynku oranżerii w zespole Zakładu [...] w K. na działkach nr [...] (dawna działka nr [...] ) i nr [...] (dawna działka nr [...] ) obr [...] polegające na podpiwniczeniu istniejącego budynku, rozbudowie o podziemną część magazynową na działce nr [...] (dawna działka nr [...] , zmiany geometrii dachu, oraz budowie wewnętrznej antresoli, budowie magazynu pod ziemią na działce nr [...] (dawna działka nr [...]) w oparciu o przedłożony zamienny projekt budowlany "Zespół budynków mieszkalno-usługowych. Etap II Przebudowa i adaptacja zabytkowego budynku dawnej oranżerii. [...] .Działka nr [...] i [...] obr. [...] ".

W dniu 18.07. 2014 r. inwestorzy uzupełnili akta sprawy. Umożliwiono stronom zapoznanie się z całością materiału dowodowego, czym wyczerpano wymóg wynikający z art. 10 kpa.

Jak wynika z treści wyroków dotyczących przedmiotowej sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20.01.2012 r. sygn.. akt II SA/Kr 1103/11 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20.11.2013 sygn. akt II OSK 1425/12 "nie ma przeszkód prawnych do wydania przez organ odwoławczy decyzji pozytywnej o pozwoleniu na budowę w przypadku , kiedy organ I instancji wydał decyzję odmowną, a zebrany materiał dowodowy pozwala na rozstrzygnięcie sprawy (...). W podstawie prawnej pozytywnej decyzji organu odwoławczego byłyby te same przepisy materialnoprawne co w decyzji organu I instancji i w tej sytuacji nie może być mowy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, gdyż organ odwoławczy orzeka w tej samej przedmiotowo sprawie, a tylko w inny sposób interpretuje podstawę materialnoprawną, a mianowicie dochodzi do wniosku, iż spełnione są przesłanki materialnoprawne konieczne do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc dokonuje subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis materialnoprawny".

W związku z powyższym uznano, że w przedmiotowej sprawie dopuszczalne jest jedynie rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Udzielone przez Wojewodę pozwolenie na budowę wiąże się z zatwierdzeniem projektu budowlanego. Brak kompetencji w tym zakresie, wynikający z art. 82 Prawa budowlanego zastąpiony jest wskazaniem sądów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie.

Organ wskazał, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Organ wyjaśnił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone.

Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Dodatkowo należy wyjaśnić, że wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Badając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że jest on wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Na przedmiotowym terenie brak jest planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji kontrola organu Administracji architektoniczno-budowlanej, określona w cyt. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego obejmuje ocenę zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy z 12.11.2001 r. Nr [...] znak: [...] W decyzji tej ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn: zespół budynków mieszkalno usługowych z parkingiem podziemnym dojazdem, zlokalizowany na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] i części działek nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną biegnącą przez działkę nr [...] obr. [...] . Decyzja o warunkach zabudowy wydana została w oparciu o Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 16.11.1994 r. Plan ten obecnie nie obowiązuje. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w obrocie prawnym.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest przebudowa i rozbudowa o część podziemną budynku dawnej oranżerii. Zgodnie z określonymi dla tego obiektu warunkami przestrzennymi, wynikającymi z decyzji WZ, należy zachować klasycystyczną fasadę parterowego budynku oranżerii. Jak wynika z projektu budowlanego gabaryty przebudowywanego budynku nie wychodzą poza obrys zabytkowych fasad oranżerii. Zachowana zostaje w całości fasada frontowa, która zostanie odnowiona. Ulega zmianie zasada kształtowania elewacji ogrodowej -konstrukcja przeszklenia tej elewacji zostanie zrekonstruowana z zachowaniem istniejącego podziału ram okiennych. Zmieniona zostanie konstrukcja dachu, pozwalająca na prawidłowe, zgodnie z przepisami, funkcjonowanie budynku. Działania te nie naruszają zewnętrznej struktury zabytkowej. Budynek po przebudowie będzie zawierać: kondygnację podziemną- częściowo pod istniejącym budynkiem, a częściowo poza jego obrysem, w której znajdować się mają pomieszczenia magazynowe i socjalno-techniczne, oraz kondygnację nadziemną - z wejściem od ulicy [...] i wyjściem ogrodowym, przeznaczoną na salę sprzedaży i antresolę jako dodatkową powierzchnię usługową.

Na prowadzenie robót budowlanych, w oparciu o powyższe rozwiązanie projektowe, inwestor uzyskał zgodę pierwotnie przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w decyzji Nr [...] z 26.03.2010 r. a następnie przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w decyzji Nr [...] z 30.05.2014 r.

Funkcja, określona w decyzji o warunkach zabudowy dla budynków w tym zespole zabudowy, to funkcja mieszkalno-usługowa. Budynek, będąc realizowany jako Etap II, ma funkcję usługową. Pozostałe budynki realizowane w kolejnych etapach tej inwestycji mają funkcję mieszkalno-usługowa. Zgoda konserwatora zabytków dotyczyła funkcji usługowej. Należy więc uznać, że funkcja ta jest ona zgodna z decyzją WZ.

Budynek jest obecnie zasilany w wodę poprzez istniejący przyłącz wody, ścieki odprowadzane są do kanalizacji ogólnospławnej. Zgodnie z umową przyłączeniową, zasilanie przebudowywanego budynku będzie wykonane z tablicy głównej budynku nr [...] będącej własnością inwestora.

Dodać również należy, że projekt zagospodarowania działki został wykonany na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego. Budynek jest zlokalizowany w granicy, a inwestycja obejmuje w części nadziemnej jego przebudowę. Jego rozbudowa następuje tylko w części podziemnej. Mając na względzie § 12 ust. 7 Rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji budynku w stosunku do granic działki i sąsiedniej zabudowy. Mapa spełnia wymogi wynikające z przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie.

W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych, a także zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Dodać należy, że osoby projektujące i sprawdzające posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego.

Organ stwierdził, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Uznał też, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z cyt. art. 4 Prawa budowlanego.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniósł W.G. , który podniósł, że decyzja Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę jest wadliwa, albowiem czyni niewykonalną wydaną na rzecz skarżącego ostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat K. nr [...] z dnia 24.11.2004 r., znak [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku biurowo-usługowego usytuowanego na działce nr [...] obr. [...] w K. . W decyzji tej określony został termin realizacji dokończenia robót budowlanych w zakresie przemurowania lica ścian zewnętrznych wokół budynku za wyjątkiem ściany frontowej w podziemnej części budynku wraz z założeniem instalacji pionowej rekonstrukcji wystroju sztukatorskiego, malowaniem elewacji wschodniej oraz rekonstrukcji historycznego wystroju sztukatorskiego przy dawnym wejściu elewacji wschodniej.

Termin wykonania powyższego obowiązku został wyznaczony na dzień 31.12.2006 r. Z uwagi na długotrwałość postępowania w sprawie uzyskania zgody na wejście w teren nieruchomości sąsiedniej, której dotyczy inwestycja objęta zaskarżonym pozwoleniem na budowę, PINB w K. na wniosek Skarżącego decyzją z dnia 21.12.2006 r. ustalił nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31.12.2008 r. Z tej samej przyczyny PINB w K. na wniosek Skarżącego decyzją z dnia 29.12.2008 r. ustalił nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31.12.2009 r. Kolejną decyzją PINB w K. z dnia 28.12.2009 r. termin został zmieniony na dzień 31.12.2012 r. Ponieważ nadal nie zakończone postępowanie przed Prezydentem Miasta K. warunkowało wejście w teren działki sąsiedniej celem wykonania robót pozostałych do wykonania PINB w K. decyzją z dnia 31.12.2012 r., znak [...] , ustalił nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31.12.2014 r.

Mając na uwadze fakt, że Wojewoda decyzją z dnia 09.10.2009 r., znak [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12.03.2007 r., lecz na skutek skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10.03.2010 r. sygn. akt: II SA/Kr-1810/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta K. , zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 09.09.2011 r. oddalił skargę kasacyjną, sprawa wejścia w teren sąsiedniej nieruchomości nie została zakończona. Mimo upływu długiego okresu czasu nie została wydana przez organy administracji architektoniczno - budowlanej ostateczna decyzja w przedmiocie wejścia w teren sąsiedniej nieruchomości, co oznacza, że nadal trwają przeszkody do wykonania robót określonych w pozwoleniu na użytkowanie. Dlatego Skarżący wniósł o zmianę terminu realizacji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie budynku przy ul. [...] nr [...] z dnia 24.11.2004 r., znak [...] , zmienionego następnie decyzją nr [...] z dnia 21.12.2006 r., znak [...] , zmienionego następnie decyzją [...] z dnia 29.12.2008 r., znak [...] zmienionego decyzją nr [...] z dnia 28.12.2009 r., znak [...], zmienionego decyzją nr [...] z dnia 31.12.2012 r., znak [...] i ustalenie nowego terminu wykonania pełnego zakresu niezrealizowanych robót będących obowiązkiem nałożonym pozwoleniem na użytkowanie na dzień 31.12.2016 r.

Na skarżącym ciąży aktualny obowiązek wykonania robót budowlanych, którego wykonanie uzależnione od uzyskania pozwolenia na wejście w teren nieruchomości sąsiedniej. Tymczasem wydane pozwolenie na budowę uniemożliwi wykonanie obowiązku nałożonego pozwoleniem użytkowanie, bowiem Skarżący musiałby rozebrać część obiektu objętego pozwoleniem na budowę celem wykonania obowiązku.

Skarżący podniósł, iż w niniejszej sprawie został przez Wojewodę poddany analizie interes prawny skarżącego przepisy prawa budowlanego regulują sprawy związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką obiektów budowlanych.

Zdaniem skarżącego realizowana na podstawie zaskarżonej decyzji rozbudowa nie uwzględnia interesu prawnego skarżącego i narusza ten interes, poprzez uniemożliwienie mu wykonanie obowiązku nałożonego ostateczną decyzja administracyjną. Wyważenie interesów Inwestora i skarżącego wymaga wzięcia pod uwagę istniejącej sytuacji prawnej skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

Sąd kontrolując działanie organów administracji i nie będąc związany ani granicami skargi, ani zawartymi w skardze zarzutami uznał, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa.

Na wstępie wypada wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wymagane prawem przesłanki.

Przepisy Prawa budowlanego wyliczają katalog takich przesłanek, do których w tej sprawie należy zaliczyć złożenie przez inwestora:

1) wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego;

2) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3) projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierającego projekt zagospodarowania działki lub terenu zgodny w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi;

4) kompletnego projektu budowlanego, który ma posiadać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Na podstawie akt sprawy należy przyjąć, że ww. przesłanki zostały spełnione przez inwestorów B.M. i J.M. , co znalazło także wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto Wojewoda wskazał także, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich.

Przechodząc zatem do zarzutu skargi na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2085/98, LEX Nr 55752). Z kolei zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 451/10 "Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b.."

Podkreślenia w związku z tym wymaga, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1563/02).

W kontekście powyższych wywodów podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż skutkiem wydania pozwolenia na budowę niemożliwy będzie do realizacji obowiązek nałożony nań decyzją pozwolenia na użytkowanie budynku [...] w zakresie "dokończenia robót budowlanych", a wymagających jego zdaniem wejścia na teren nieruchomości planowanej inwestycji , w ocenie Sądu nie może być uznana za naruszenie interesu prawnego skarżącego. Do dnia bowiem wydania zaskarżonej decyzji nie dysponował on prawem wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej , ani nie dysponuje nim obecnie, co wynika jednoznacznie z treści skargi. Trudno więc uznać w takiej sytuacji, iż pozwolenie na budowę narusza prawnie chroniony interes skarżącego. Tym bardziej, iż nie wiadomo czy w ogóle po stronie skarżącego istnieje uzasadnione żądanie wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej, skoro pomimo trwającego co najmniej od 2009 r. postępowania (vide treść skargi) dotychczas postępowanie w sprawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości nie zostało zakończone po myśli skarżącego. Żądanie zatem negatywnej weryfikacji decyzji o pozwoleniu na budowę, przy spełnieniu wszystkich przesłanek z art. 35 prawa budowlanego, li tylko z powodu potencjalnego utrudnienia w realizacji zamierzonego przedsięwzięcia skarżącego na jego nieruchomości nie stanowi w ocenie Sądu uzasadnionej przyczyny skutkującej eliminacją z obrotu prawnego wydanej zgodnie z prawem decyzji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.