Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1262/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej rozbiórkę I. odrzuca skargę T. G., II. oddala skargę Z. G.


UZASADNIENIE

Sygnatura VII SA/Wa 1262/14

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej [...] WINB) zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr. [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], znak: [...], odmawiającej wydania nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] w trybie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej Prawo budowlane – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego o odmowie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...].

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Z. G. w sprawie nielegalnej budowy obiektów inwentarskich i wiat na terenie działki nr [...].

Oględziny przeprowadzone przez przedstawiciela PINB [...] w dniu [...] lutego 2010 r. wykazały, że na nieruchomości przy ul. [...] w [...] zostały pobudowane dwa budynki gospodarcze o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5 x 5m i wysokości 4m w kalenicy. Zgodnie z oświadczeniem obiekt został wykonany w końcu października 2009 r. i użytkowany jest jako skład narzędzi rolniczych. W trakcie oględzin przedstawiono dwa zgłoszenia budowy obiektu budowlanego - budynków gospodarczych o wym. 5 x 5m i powierzchni zabudowy 25m2 oraz o konstrukcji drewnianej z dnia [...] września 2009 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. organ wszczął postępowanie w sprawie 2 budynków gospodarczych wybudowanych na terenie działki nr [...].

Decyzje umarzające postępowanie w ramach nadzoru budowlanego były następnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/10 uchylił zaskarżoną przez Z. O. decyzję [...] WINB z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję PINB [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...].

Ponadto sąd administracyjny I instancji wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1415/12 uchylił zaskarżoną przez Z. G. decyzję [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję PINB [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], podjęte w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki, jednocześnie oddalając skargę T. G. na wskazaną decyzję organu wojewódzkiego nr [...].

W wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy organ powiatowy wydał w dniu [...] lipca 2013 r. decyzję nr [...], w której odmówił wydania nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższa decyzja została doręczona H. K., J. K. i Z. G. jako stronom tego postępowania. Nie została natomiast skierowana do T. G.

Od powyższej decyzji pierwszoinstancyjnej nr [...] odwołali się T. G. i Z. G.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek Z. G. opatrzony datą [...] listopada 2009 r., na co zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2011 r., uchylającym decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu powiatowego wydane w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego.

[...] WINB zauważył, że Z. G., żądając interwencji organu nadzoru budowlanego, wskazał na niezgodność zrealizowanej zabudowy na nieruchomości nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i domagał się zastosowania art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, przewidującego nakaz rozbiórki samowoli budowlanej.

Jak wskazał, zdaniem sądu administracyjnego I instancji organ nadzoru budowlanego winien był się do tego żądania merytorycznie odnieść, nie zaś umarzać prowadzone w tejże sprawie postępowanie administracyjne. Zdaniem organu budowa obiektu budowlanego wbrew postanowieniom planu miejscowego jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W przypadku zaś wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – jak zaznaczył - odpowiednie zastosowanie ma m.in. przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego, dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem.

Organ zauważył, że w uzasadnieniu wyżej powołanego wyroku WSA w Warszawie ponadto wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w celu ustalenia, czy od zgłoszeń dotyczących przedmiotowych budynków właściwy organ architektoniczno-budowlany wniósł sprzeciw, gdyż z akt sprawy w sposób bezsporny nie wynika ten fakt oraz konieczność analizy sprawy w kontekście ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei – jak wskazał [...] WINB - z wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r. wynika, iż organy nadzoru budowlanego przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy nie zastosowały się w pełni do zaleceń wynikających z poprzedniego orzeczenia sądowego z dnia 10 marca 2011 r. Organ zauważył, że w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] lutego 2013 r. Sąd podniósł, że obowiązkiem organu nadzoru budowlanego ponownie rozpoznającego sprawę po wyroku z dnia 10 marca 2011 r. było nie tylko ustalenie czy zostały wniesione sprzeciwy do zgłoszeń z dnia [...] września 2009 r., ale również zbadanie czy inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...], uchwalonego uchwalą Rady Gminy [...] -[...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]), czego morganu nadzoru nie dokonały.

[...] WINB przypomniał, że organ powiatowy zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. odmówił wydania nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Zauważył, że w uzasadnieniu tej decyzji organ powiatowy wskazał, iż oględziny przeprowadzone przez przedstawiciela PINB [...] wykazały, że przedmiotowe dwa budynki gospodarcze o konstrukcji drewnianej i wymiarach 5 x 5m oraz wysokości 4m w kalenicy każdy zostały wybudowane w końcu października 2009 r. na podstawie dokonanych w dniu 4 września 2009 r. dwóch zgłoszeń do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z oświadczeniem inwestora są one użytkowane jako skład narzędzi rolniczych. Wskazał, że organ powiatowy ponadto ustalił, że w stosunku do wymienionych zgłoszeń nie zostały wniesione sprzeciwy w formie decyzji, co znajduje potwierdzenie w piśmie Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

Zauważył ponadto, że organ powiatowy dokonał zaleconej w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. i z dnia 15 lutego 2013 r. analizy w zakresie ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] -[...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...]. Nadmienił, że organ I instancji wskazał, iż ww. działka nr ew. [...] - zgodnie z wypisem wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - znajduje się na terenie przeznaczonym pod usługi lokalne oznaczone symbolem "U", dla którego ustalono: jako przeznaczenie podstawowe - lokalne usługi handlu, gastronomii, oświaty, kultury, wystawiennictwa, zdrowia i opieki społecznej, sportu i rekreacji oraz nieuciążliwego rzemiosła bytowego, jako przeznaczenie uzupełniające - zabudowę administracyjno-biurową, jako przeznaczenie dopuszczalne - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wyjaśnił też, że ponadto jako przeznaczenie uzupełniające ustalono kontynuację dotychczasowego sposobu użytkowania w odniesieniu do już istniejących obiektów. Zaznaczył, że następnie organ powiatowy wskazał, iż inwestor w 1999 r. nabył wskazaną nieruchomość, na której istniał m.in. budynek mieszkalny, co potwierdzają zdjęcia lotnicze datowane na 1990 i 2001 r. W tym stanie rzeczy – jak zauważył [...] WINB - organ powiatowy stwierdził, że skoro budynek mieszkalny znajdował się na terenie działki nr ew. [...] przed wejściem w życie wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to podstawową funkcją tej nieruchomości była zabudowa mieszkalna. Organ II instancji wskazał, że organ powiatowy przywołał jednocześnie definicję budynku gospodarczego, zawartą w § 3 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej także: "warunki techniczne"). Przypomniał, że zdaniem organu powiatowego przedmiotowe budynki gospodarcze, które zrealizowano w 2009 r. z przeznaczeniem do składowania sprzętu rolniczego i służące mieszkańcom tej nieruchomości nie naruszają obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani w zakresie odnoszącym się do wysokości i posadowienia obiektów, ani innych ustaleń w tym planie określonych. Wyjaśnił, że z powyższych względów organ powiatowy stwierdził, iż nie znajduje podstaw do nakładania na inwestora jakichkolwiek nakazów lub zakazów na podstawie przepisów Prawa budowlanego oraz do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie, wobec czego żądanie skarżącego o nakazanie rozbiórki przedmiotowych obiektów w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego nie znajduje uzasadnienia.

W ocenie [...] WINB - mając na uwadze zapisy § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...], uchwalonego uchwalą Rady Gminy [...] -[...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] - przedmiotowe budynki wybudowane na podstawie wymienionych wyżej zgłoszeń na działce nr ew. [...] znajdującej się na terenie przeznaczonym pod usługi lokalne oznaczone symbolem "U" nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami tego planu. Organ wskazał, że z informacji zawartych w odwołaniu wynika, iż nieruchomość nabyta przez J. i H. K. w 1999 r. przed wejściem w życie przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiła gospodarstwo sadowniczo-rolne zabudowane zabudową zagrodową z lat 50-tych XX wieku, w tym budynkiem mieszkalnym.

[...] WINB zaznaczył, że strona skarżąca przy tym, oprócz żądania wydania nakazu rozbiórki przedmiotowych budynków gospodarczych, kwestionuje pozostałą zabudowę zrealizowaną na działce nr ew. [...], która w całości stanowi obecnie stadninę koni. Zauważył przy tym, że prowadzenie stadniny koni mieści się w zakresie pojęcia "prowadzenia usług sportu i rekreacji" a przeznaczenie terenu działki nr ew. [...] na tego rodzaju działalność nie jest sprzeczne z ustaleniami wynikającymi z § 7 ust. 2 i ust. 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazał, że w związku z charakterem działalności wykonywanej na nieruchomości należącej do J. i H. K. brak jest możliwości precyzyjnego rozdzielenia przeznaczenia budynków, tj. funkcji rekreacyjno-sportowej od funkcji gospodarczej. Naturalne jest bowiem - jak stwierdził [...] WINB - że w budynkach z założenia przeznaczonych do obsługi stadniny koni będą przechowywane np. narzędzia i pasza, czyli przedmioty które ex lege wskazywałyby na funkcję gospodarczą tych obiektów. Zatem w ocenie organu odwoławczego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy oceniać nie stricte według sposobu użytkowania poszczególnych budynków, ale według działalności o charakterze ogólnym, która jest prowadzona na nieruchomości.

W kontekście powyższego [...] WINB wskazał, że należy zgodzić się ze stanowiskiem organu powiatowego, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do nakładania na inwestora jakichkolwiek nakazów lub zakazów na podstawie przepisów Prawa budowlanego oraz do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie. W tym stanie rzeczy uznał, że żądanie skarżącego o nakazanie rozbiórki przedmiotowych obiektów w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego nie znajduje uzasadnienia.

Jednakże – jak przyznał [...] WINB - zastrzeżenia organu odwoławczego budzi sposób, w jaki została skonstruowana sentencja zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w zakresie przywołanej przez organ powiatowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zauważył bowiem, że art. 104 k.p.a. wskazuje tylko procesową formę zakończenia postępowania administracyjnego lub jego rozstrzygnięcia. Stwierdził, że sam tylko art. 104 § 1 k.p.a. uprawnień do wydania decyzji administracyjnej nie daje, bowiem załatwienie sprawy w takiej formie musi wynikać z przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę do prowadzenia postępowania przez właściwy organ. Zdaniem [...] WINB w niniejszym przypadku kształt sentencji decyzji organu powiatowego powinien mieć formę rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, orzekającego o odmowie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowych dwóch budynków gospodarczych. Wyjaśnił, że powyższą nieprawidłowość w sposobie określenia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji należało skorygować poprzez podjęcie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący Z. i T. G. zarzucili niezastosowanie się organu do wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/10 i nie przeprowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Skarżący przywołali tutaj wyżej wskazane orzeczenie sądowe, zgodnie z którym: "Prowadząc postępowanie PINB [...] winien mieć także na względzie, iż w przypadku stwierdzenia braku podstaw do wydania orzeczenia w oparciu o art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego (zgodnie z żądaniem skarżącego) i ustalenia zarazem, że zachodzi konieczność zastosowania trybu wynikającego z art. 51 Prawa budowlanego, brak wniosku skarżącego w tym zakresie (tj. w zakresie przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego), nie zwalnia organu od wszczęcia i przeprowadzenia takiego postępowania z urzędu".

Zdaniem skarżących organ nie zastosował się również do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1707/10.

Przywołali oni powyższy wyrok w następującym zakresie:

"Organy nie odniosły się jednak do podnoszonych okoliczności w odwołaniu, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., a Sądowi uniemożliwia kontrolę materialnoprawnych okoliczności sprawy w tym zakresie.

Zasadnie też strony podniosły niemożność zajęcia stanowiska co do okoliczności będących przedmiotem oględzin, a w toku rozprawy przed sądem dodatkowo podniosły, iż nie mogły wziąć udziału w oględzinach sąsiedniej nieruchomości, gdyż uniemożliwiono im tam wstęp. Z protokołu oględzin nie wynika zaś, aby skarżący uczestniczyli w oględzinach. Do okoliczności tych również nie ustosunkowano się dostatecznie. Naruszono zatem przepisy procedur dowodowych, a to art. 7, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a., naruszenia te mogły zaś w istotnym stopniu wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy, szczególnie gdyby organ ustosunkował się do zarzutów odwołania i w tym zakresie poczynił ustalenia.

Na koniec dodać należy, że podstawą nakazu usunięcia skutków samowoli budowlanej jest jednoznaczne stwierdzenie, że doszło do wybudowania obiektu budowlanego lub jego części, albo poczynienia w nim samowolnych przeróbek wymagających pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia, bez stosownej zgody właściwych organów. Prowadzenie postępowania administracyjnego, w takiej jak kontrolowana przez Sąd sprawie, musi zatem uwzględniać w odniesieniu do ustaleń materialnoprawnych nie tylko sprawę wybudowania budynku biegalni dla koni, lecz również wymienianych przez skarżącego innych naniesień, a takie czasu ich powstania. Organy nadzoru budowlanego mogą także badać legalność zarówno wydanych w postępowaniach aktów administracyjnych jak i działania inwestora poprzedzające te akty, czy też wykonywania przez niego innych robót budowlanych na terenie objętym kontrolą organów nadzoru budowlanego. Powinny zatem jednoznacznie ustalić kiedy i w oparciu o jaki akt zakończono budowę przedmiotowego obiektu, gdyż postępowanie prowadzone było również po wydaniu ponownego pozwolenia na budowę, a w zależności ustaleń dokonać również oceny kolejnych pozwoleń budowlanych wydanych w odniesieniu do tego samego obiektu, w kontekście prawidłowości podstaw prawnych i właściwości organu je wydającego. Te wszystkie okoliczności organy winny uczynić przedmiotem ponowionego postępowania administracyjnego."

Skarżący wskazali, że decyzja [...] WINB nr [...], odmawiająca wydania nakazu rozbiórki dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego została ich zdaniem wydana z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w związku z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

Stwierdzili, że naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nastąpiło w związku z naruszeniem art. 7, 77, 80, 81 k.p.a.; organ odwoławczy nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego i prawnego sprawy, co spowodowało – jak wskazali - że WSA w Warszawie już dwukrotnie orzekał w tej sprawie (w dniu 10 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1402/10 i w dniu 15 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1415/12), za każdym razem uchylając decyzję [...] WINB.

Nadmienili, że zgodnie ze stanem faktycznym na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] właściciel realizuje kompleks budynków stadniny koni, w skład którego wchodzą dwa obiekty drewniane, tzw. boksy dla koni zrealizowane w sprzeczności z miejscowym planem.

Zauważyli, że decyzją Prezydenta m. [...] nr [...], w związku z protestem okolicznych mieszkańców, odmówiono pozwolenia na budowę stajni i biegalni dla koni. Skarżący zarzucili, że z pominięciem strony postępowania bez jej winy decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] udzielono pozwolenia na budowę budynku biegalni dla koni (stajni wolnostanowiskowej gdzie konie przebywają bez uwięzi, stajnia tego typu w części może być wykorzystywana też do treningu i ujeżdżania koni).

Stwierdzili, iż w związku ze zmianą przeznaczenia obszaru miejscowym planem z rolniczego na usługowy, aby ominąć prawo, właściciel wystąpił o wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej składając oświadczenie w trybie art. 7 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012 r. poz. 803), dalej u.k.u.r., iż prowadzi gospodarstwo rolne rodzinne od lat 30 - tu, chociaż nieruchomość nr ew. [...] z obrębu [...] nabył w 1999 r. Wyjaśnili, że decyzja nr [...] została uchylona w postępowaniu odwoławczym, już po zrealizowaniu przez właściciela budynku biegalni dla koni i budynku inwentarskiego konstrukcji drewnianej.

Wskazali, że organ architektoniczno-budowlany z pominięciem stron postępowania wydał kolejną decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], którą zatwierdził ten sam projekt budowlany i projekt zagospodarowania działki z grudnia 2007 r., które były zatwierdzone decyzją nr [...]. Zauważyli, że przystępując do budowy dwóch stajni boksowych, właściciel dokonał w dniu [...] września 2009 r. dwóch odrębnych zgłoszeń budowy budynku gospodarczego o wym. 5 x 5 m i wys. 4,8 m, nie zaznaczając w zgłoszeniu czy zgłasza budynki gospodarcze uzupełniające zabudowę zagrodową, czy budynki gospodarcze uzupełniające zabudowę mieszkaniową.

Wyjaśnili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął kolejne postępowania, odrębnie do poszczególnych obiektów, które nie zostały wykazane na zatwierdzonym projekcie zagospodarowania działki z grudnia 2007 r. decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Stwierdzili, że pomimo postępowań prowadzonych w ramach nadzoru budowlanego na terenie działki właściciel pobudował dwa boksy dla koni bez pozwolenia na budowę. Ich zdaniem przed przystąpieniem do budowy dwóch stajni boksowych o wym. 5 x 5m i wysokości 4,8m, które wymagają pozwolenia na budowę, właściciel powinien przedłożyć zamienny projekt zagospodarowania działki z uwagi na zmianę w zakresie objętym w zatwierdzonym projekcie z grudnia 2007 r.

Skarżący zauważyli, że po wszczęciu kolejnego postępowania w sprawie budowy i rozbudowy budynków inwentarskich (stajni i wiaty) zgodnie z zawiadomieniem w trybie art. 61 § 4 k.p.a. w dniu [...] lutego 2010 r. została przeprowadzona wizja bez udziału stron z powodu zakazania im wstępu przez właściciela i zostały sporządzone protokoły nr [...] i [...], które nie zostały podpisane przez strony.

Nadmienili, że w protokołach nr [...] i [...] przedstawiciel Inspektoratu stwierdził, że na działce zostały zrealizowane dwa budynki gospodarcze, obiekty - każdy o konstrukcji drewnianej z trzema ścianami poszytymi deskami i pokryte papą, służące do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego, o wym. 5 m x 5 m i wysokości 4 m a do protokołów załączono zdjęcie.

Skarżący zamieścili w skardze liczne zdjęcia zabudowań (zdjęcia fotograficzne, satelitarne oraz mapki sytuacyjne z projektów zagospodarowania działki), które dokładnie opisali. W oparciu o załączoną dokumentację próbowali wykazać, że opis w protokołach nie jest zgodny ze stanem faktycznym istniejącym w dniu oględzin i obecnie.

Stwierdzili, że w dniu [...] listopada 2011 r. odbyła się wizja bez udziału stron. W odpowiedzi na zastrzeżenia stron PINB sporządził pismo z dnia [...] listopada 2011 r., w którym wyjaśnił stan robót budowlanych na działce, gdzie – jak wskazali skarżący - w boksach widoczny jest łeb koński, a na pierwszym planie roboty przy karuzeli dla koni (fundament i wykop). Na podstawie zamieszczonych zdjęć skarżący próbowali udowodnić, że budynki usytuowane przy budynku biegalni dla koni są faktycznie boksami dla koni.

Skarżący zauważyli, że na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] został zrealizowany kompleks budynków stadniny koni w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla [...] i [...]. Wskazali, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (dalej PKOB) budynki stadniny koni są budynkami rolniczymi - ich budowa nie została miejscowym planem dopuszczona.

W związku z powyższym – jak podnieśli - pojawia się zagadnienie wstępne: które obiekty są przedmiotem sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1415/12 i czy przypadkiem w sprawie dwóch wiat służących do przechowywania sprzętu i maszyn rolniczych są prowadzone dwa postępowania sądowe o sygn. akt VII SA/Wa 1415/11 i sygn. akt VII SA/Wa 1609/12 w części dotyczącej dwóch wiat służących do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego. Skarżący w skardze zadali pytania: czy faktycznie usytuowane na terenie działki w odległości 5 m od budynku biegalni dla koni zgodnie z załączonym projektem zagospodarowania działki z dnia [...] kwietnia 2009 r. dwie stajnie boksowe o wym. 5 x 5m i wys. 4 m pobudowane w 2009 r. w oparciu o dokonane w dniu [...] września 2009 r. dwa zgłoszenia budynków gospodarczych o wym. 5 x 5m o wys. 4,8 m bez podania w zgłoszeniu o jakie budynki gospodarcze chodzi; czy uzupełniające zabudowę zagrodową, czy też zabudowę mieszkaniową, czy też może przedmiotem sprawy są dwie wiaty o dachu dwuspadowym usytuowane przy wiacie z dachem jednospadowym z pokryciem z papy służące do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego pobudowane zgodnie z oświadczeniem inwestora w 2004 r., które zostały następnie w 2006 r. przykryte wspólnym dachem i weszły w skład obiektu w kształcie litery "L".

Zgodnie zaś z protokołami z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] i nr [...] i dołączonym zdjęciem z dnia [...] lutego 2010 r. – jak zauważyli skarżący - są to obiekty konstrukcji drewnianej z trzema ścianami poszytymi deskami i pokryciem z papy służące do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego.

Wskazali, że ze zdjęcia dołączonego do protokołów i zdjęć satelitarnych i usytuowania wiat przy wiacie o dachu jednospadowym i w znacznej odległości od budynku biegalni dla koni (ponad 15 m) bezspornie wynika, że zdjęcie załączone do tych protokołów jest zdjęciem dwóch wiat wchodzących w skład obiektu "L", nie mogło być wykonane w dacie [...] lutego 2010 r., ponieważ w 2006 r. wiaty te zostały przykryte wspólnym dachem i od tamtej pory stanowiły obiekt "L" i na załączonym projekcie zagospodarowania działki wykonanym w marcu 2009 r. pozostawały bez pozwolenia na budowę.

W świetle ustawowej definicji "budynku" i posiłkowo stosowanej definicji "wiaty", dla uznania spornego obiektu za wiatę wystarczające było więc stwierdzenie braku wydzielenia tego obiektu z przestrzeni czterema ścianami. Jest bezspornym, że wiata według zgłoszenia miała nie mieć jednej ściany i tak została wzniesiona. Za przegrodę budowlaną nie można bowiem uznać poukładanego drewna. Nie było zatem potrzeby dociekania przez organ czy sporny obiekt ma fundamenty. Trwałe połączenie konstrukcji wiaty z gruntem nie czyniłoby z niej budynku, jeżeli nie posiada ona pozostałych elementów charakteryzujących budynek."

Skarżący wskazali, że na podstawie projektu zagospodarowania działki z dnia [...] kwietnia 2009 r. została zaktualizowana mapa zasadnicza. Oświadczyli, że projekt ten został dołączony do projektu budowlanego biegalni dla koni zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...].

Zauważyli, że na projekcie zagospodarowania działki z dnia [...] kwietnia 2009 r. zostały wyrysowane dwa budynki (stajnie boksowe) i oznaczone nieprawidłowo jako budynki gospodarcze zgłoszone do budowy w dniu [...] września 2009 r. oraz obiekt "L" pozostający bez pozwolenia na budowę, a także dobudowany w 2004 r. do istniejącej stodoły bez pozwolenia na budowę budynek inwentarsko-składowy. Stwierdzili, że brak na projekcie budynku inwentarskiego konstrukcji drewnianej pobudowanego wg. oświadczenia właściciela w lutym 2009 r. w oparciu o zgłoszenia budowy budynków gospodarczych dokonane w dniu [...] grudnia 2008 r . Wskazali, że biegalnia dla koni (czyli stajnia wolnostanowiskowa) oraz garaż zostały na projekcie nieprawidłowo opisane jako budynki gospodarcze.

Skarżący zaznaczyli, że w dniu [...] maja 2004 r. J. K. złożył oświadczenie potwierdzone urzędowo w trybie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 i art. 6 u.k.u.r., że prowadzi rodzinne gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzą nieruchomości rolne położone w m. [...] Dzielnicy [...], o pow. 7,0534, których jest właścicielem oraz że jest rolnikiem indywidualnym, jak również że od 30 lat prowadzi przedmiotowe gospodarstwo rolne osobiście.

Tymczasem – jak zauważyli skarżący - nieruchomość zabudowaną zabudową zagrodową z lat 50 - tych ubiegłego wieku stanowiącą użytki rolne o pow. ok. 2,5 ha leżące w granicach administracyjnych miasta J. K. nabył w 1999 r. Wskazali, że nie mógł on więc prowadzić na tej nieruchomości gospodarstwa rolnego rodzinnego od lat 30 - tu. Ponadto – jak wskazali - przepisy u.k.u.r. nie dotyczą przedmiotowej nieruchomości, albowiem miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa działka nr [...] z obr. [...] zostało zmienione z rolnego na usług lokalnych "U". Wyjaśnili, że w myśl u.k.u.r. użytki rolne leżące na obszarach, których przeznaczenie zostało zmienione z rolnego na inne nie są nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi), o których mowa w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), dalej k.c., a co za tym idzie nie są gospodarstwami rolnymi, o których mowa w art. 553 k.c. Wskazali, że przedmiotowa nieruchomość może wchodzić w skład gospodarstwa

Zaznaczyli, że oświadczenia z dnia [...] maja 2004 r. oraz z dnia [...] lutego 2008 r. potwierdzone urzędowo nie odnoszą się do nieruchomości nr ew. [...] z obrębu [...] nabytej w 1999 r. Natomiast – jak zauważyli - zaświadczenie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], o ile zostało wydane w myśl przepisów u.p.r., może być prawidłowe - o ile właściciel nie prowadzi na nieruchomości działalności innej niż rolnicza (w aktach sprawy sygn. akt VII SA/Wa 1460/12).

Skarżący wskazali, że zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] i [...] właściciel działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...] po wejściu miejscowego planu w 2002 r. mógł nadal użytkować zabudowę zagrodową z lat 50 - tych ub. wieku w sposób dotychczasowy oraz wykorzystywać użytki rolne jako grunty orne i sady, ale nie mógł rozbudowywać istniejących obiektów i budować nowych obiektów rolniczych.

Nadmienili, że właściciel mógł zmienić sposób użytkowania istniejącej zabudowy zagrodowej na budynki usługowe i wykorzystywane użytki rolne zmienić na tereny przeznaczone do świadczenia usług w zakresie sportu i rekreacji, jednak nie mógł dobudowywać, rozbudowywać i budować nowych obiektów rolniczych a użytków rolnych wykorzystywać do świadczenia usług pozarolniczych. Zaznaczyli, że zmiana sposobu użytkowania istniejących budynków rolniczych (zabudowy zagrodowej z lat 50 - tych ub. wieku) i zmiana sposobu wykorzystywania użytków rolnych w celu świadczenia usług lokalnych z zakresu sportu i rekreacji powinna być poprzedzona zgłoszeniem do ewidencji gruntów i budynków.

Skarżący podnieśli, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr ew. nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod usługi lokalne oznaczone symbolem "U", dla którego ustalono jako przeznaczenie podstawowe - lokalne usługi handlu, gastronomii, oświaty, kultury, wystawiennictwa, zdrowia i opieki społecznej, sportu i rekreacji oraz nieuciążliwego rzemiosła bytowego i towarzyszącą zabudowę mieszkaniową oraz dopuszcza wydzielenie działek pod zabudowę jednorodzinną z warunkami ustalonymi dla MU3. Przyznali, że jak wynika z planu nie dopuszczono budowy budynków rolniczych, a takimi są zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych budynki kompleksu stadniny koni, a do takich należą biegalnia dla koni wraz z ujeżdżalnią, stajnie boksowe, budynki inwentarskie i inwentarsko - składowe, wiaty do przechowywania siana, karuzela dla koni oraz budynki i wiaty służące do przechowywania maszyn i sprzętu rolniczego.

Wskazali, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że właściciel nieruchomości nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] z pełną świadomością składał nieprawdziwe oświadczenia, nieprawidłową dokumentację projektową i nie dopuścił strony do udziału w oględzinach, aby nie mogły zakwestionować sporządzanych protokołów. Zauważyli, że Prezydent m. [...] odmówił stronom wglądu w akta sprawy wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej. Podnieśli, że te i inne nieprawidłowości jak np. nieuzasadnianie i niepodawanie własnej wykładni stosowanych przepisów powodowały, że Sąd nie mógł się odnieść do zarzutów skarżących.

Przytaczając twierdzenie [...] WINB, iż "zabudowa zrealizowana na działce, stanowi obecnie stadninę koni; prowadzenie stadniny koni mieści się w zakresie pojęcia "prowadzenia usług sportu i rekreacji", a przeznaczenie terenu działki nr ew. [...] na tego rodzaju działalność nie jest sprzeczne z ustaleniami planu" skarżący zauważyli, że można się zgodzić, iż prowadzenie usług sportu i rekreacji nie jest sprzeczne z miejscowym planem, ale nie można w żaden sposób się zgodzić, że budowa budynków stadniny koni nie jest sprzeczna z tym planem.

Wskazali, że budowa budynków rolniczych sprzecznych z miejscowym planem nie może być zaakceptowana tylko dlatego, że prowadzona jest w nich dodatkowa działalność pozarolnicza dopuszczona prawem.

Nie podzielili twierdzenia organu, że nie można precyzyjnie rozdzielić przeznaczenia budynków gospodarczych pobudowanych na podstawie zgłoszenia w trybie art. 29 ust. 1 Prawo budowlane, który precyzyjnie wymienia jakie obiekty można realizować bez pozwolenia, a tylko je zgłaszając.

Natomiast – jak zauważyli - w celu stwierdzenia z jakiego rodzaju obiektem mamy do czynienia pomocna jest Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych oraz tabela kategorii budynków oraz przepisy Prawa budowlanego.

Zgodzili się natomiast z oceną organu odwoławczego, że zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy oceniać wg. działalności o charakterze ogólnym, która jest prowadzona na nieruchomości. Wskazali, że zgodnie z oświadczeniem właściciela prowadzi on i zamierza nadal kontynuować działalność rolno - hodowlaną. Zauważyli, że budynki stadniny koni wg. PKOB to budynki rolnicze sprzeczne z miejscowym planem.

Ponadto wskazali, że budowa parterowego budynku gospodarczego uzupełniającego zabudowę siedliskową nie może być zgłoszona w oparciu o art. 29 ust 1 pkt 2, powołując się na uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 173/11.

Zarzucili, że [...] WINB nie odniósł się do ich zastrzeżeń w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki z grudnia 2007 r. zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] wydaną po uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]. Dodali, że organ nie odniósł się też do projektu zagospodarowania działki załączonego do zgłoszenia o przystąpieniu do użytkowania budynku biegalni dla koni, do projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] oraz do projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], która – w ich ocenie - została wydana z naruszeniem art. 28 w zw. z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego, co – ich zdaniem - dowodzą zdjęcia nr 16,17, i 18 oraz pismo PINB z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...], którym organ I instancji informuje, że w dniu [...] listopada 2011 r. dokonano kontroli i czynności kontrolne wykazały, że na obiekcie w kształcie litery "L" nie są prowadzone roboty budowlane, ale stwierdzono prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiaty gospodarczej o konstrukcji metalowej, której został wykonany szkielet zgodnie z oświadczeniem J. K. złożonym do protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] pobudowany legalnie.

Skarżący wskazali, że w dniu [...] listopada 2011 r. J. K. przedstawił w [...] WINB kopie zgłoszeń z dnia [...] lipca 2011 r. budowy wiat gospodarczych o wymiarach 5,00 x 6,80 i wysokości w kalenicy 3,00 - 3,20, z dachem dwuspadowym krytym blachą ocynkowaną trapezową o konstrukcji wykonanej z rur stalowych a obiekty te zostały zlokalizowane w powyższych zgłoszeniach przy budynku w kształcie litery "L" .

Zauważyli, że jak już zostało przez organ ustalone na podstawie zdjęć przesłanych do organu, roboty budowlane przy obiekcie "L" naruszające warunki postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] trwały w dniach 6 – 12 października 2011 r.

Zarzucili naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż nie zostali dopuszczeni do udziału w oględzinach (nie wpuszczono ich na posesję należącą do inwestora). Przytoczyli treść art. 10 § 1, 79 § 2, art. 85 § 2 w zw. z art. 50 § 1, art. 88 § 1 k.p.a. i zauważyli, że z wyznaczeniem oględzin organ długo zwlekał, stąd – jak wywiedli - nie istniały żadne uzasadnione powody dla odmowy udostępnienia przedmiotu oględzin także skarżącym. Wskazali, że również fakt braku podpisu stron na protokole z oględzin świadczy o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. Podnieśli, że w sprawie niniejszej od świadka odebrano oświadczenie bez udziału skarżących - z naruszeniem treści art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. Nadmienili, że inwestora Jerzego Koronę nie pouczono o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Stwierdzili, że wyjaśnienia osób trzecich nie stanowią dowodu w sprawie o ile nie zostały odebrane w formie zeznań przeprowadzonych w trybie art. 83 k.p.a., z zagwarantowaniem czynnego udziału stron.

Skarżący zauważyli, że organ nie odniósł się do projektów zagospodarowania działki zatwierdzonych w postępowaniach legalizacyjnych prowadzonych w odniesieniu do legalizowanych wbrew ustaleniom miejscowego planu obiektach rolniczych na przedmiotowej działce.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga T. G. podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżącą T. G. wezwano do usunięcia braków formalnych skargi (solidarnie ze Z. G.) poprzez m.in. podpisanie przez nią skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie to zostało skarżącej doręczone dnia 7 lipca 2014 r. co oznacza, że termin do usunięcia braków upłynął dnia 14 lipca 2014 r. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie podpisała skargi. Nie zostało również wykonane przez skarżącego Z. G. wezwanie z dnia 17 lipca 2014 r. do złożenia pełnomocnictwa od T. G.

Z tych względów – wobec bezskutecznego upływu terminu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przez T. G. wniesioną przez nią skargę należało odrzucić.

Niezależnie od powyższego, jedynie na marginesie wskazać należy, że skarga T. G. podlegałaby oddaleniu w oparciu o art. 50 w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią pierwszego z ww. przepisów uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny. O uprawnieniu do złożenia skargi przesądza zatem istnienie związku pomiędzy chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem administracyjnym. Interes prawny we wniesieniu skargi ma osoba, która wykaże, że zaskarżony akt rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub że rozstrzygając o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki tej osoby.

Jak wynika z akt sprawy wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r. w sprawie VII SA/Wa 1415/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając ze skargi Z. G. uchylił kontrolowaną wówczas decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz oddalił skargę T. G. Uzasadniając wyrok w tym ostatnim zakresie Sąd wskazał, że T. G. nie jest właścicielką żadnej nieruchomości, która sąsiadowałaby z nieruchomością objętą inwestycją (działką nr [...]). Powołując się na zapisy zawarte w wypisie z rejestru gruntów Sąd wskazał, że właścicielem działek sąsiadujących z nieruchomością inwestycyjną jest jedynie Z. G. – mąż T.G.

Takimi ustaleniami i oceną prawną związany był organ rozpoznający ponownie sprawę czemu dał wyraz w decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze z odwołania T. G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...].

Bez znaczenia przy tym pozostaje podnoszona przez skarżącą okoliczność, że jest współwłaścicielką działek o nr [...],[...] i [...] (wypis z rejestru gruntów, k. 106 akt sądowych), czego nie wziął pod uwagę WSA w wyroku z dnia 15 lutego 2013 r. Jednocześnie skarżąca przyznała, że jest współwłaścicielką ww. działek od lat 70-tych, co oznacza, że stan taki istniał w dacie wydawania wyroku przez WSA dnia 15 lutego 2013 r. Tak długo zatem jak w obrocie prawnym pozostaje ww. rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2013 r. w sprawie VII SA/Wa 1415/12 odmawiające przyznania skarżącej przymiotu strony w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie wydawania kontrolowanej wówczas przez Sąd decyzji, tak długo Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany jest dokonaną przez Sąd w ww. wyroku oceną.

Rozpoznając natomiast merytorycznie skargę Z. G. Sąd uznał, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza sprawa była dwukrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie VII SA/Wa 1402/10 Sąd uchylił kontrolowaną wówczas decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak było podstaw do umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego skoro umorzone postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego zawierającym żądanie wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnej zabudowy w tym wiat na działce przy ul. [...] w [...]. Sąd przypomniał, że żądając interwencji organu nadzoru budowlanego skarżący zarzucił niezgodność zrealizowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i domagał się zastosowania art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Oceniając, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę organ administracji powinien wniosek skarżącego inicjujący postępowanie załatwić merytorycznie przy czym wydanie tego rozstrzygnięcia organ administracji powinien poprzedzić uzupełnieniem materiału dowodowego m.in. w celu ustalenia czy od zgłoszeń dotyczących spornych budynków właściwy organ wniósł sprzeciwy oraz analizą sprawy w szczególności w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolejnym wyrokiem, wskazanym już wyżej, z dnia 15 lutego 2013 r. w sprawie VII SA/Wa 1415/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie również uchylił kontrolowaną wówczas decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (oddalając jednocześnie skargę T. G.). Sąd w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na naruszenie przez organy administracji art. 153 p.p.s.a., przejawiające się w tym, iż mimo wyraźnych wskazań zawartych w wyroku z dnia 10 marca 2011 r. nie zostało bezspornie ustalone czy z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizacja spornej inwestycji na działce przy ul. [...] w [...] była dopuszczalna. Wobec niewyjaśnienia tych kwestii przedwczesne, zdaniem Sądu, było stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego, iż brak było podstaw do nakładania na inwestora jakichkolwiek obowiązków w trybie przepisów – Prawo budowlane.

Powyższymi rozstrzygnięciami oraz przedstawioną w nich oceną prawną i wskazaniami co do dalszego toku postępowania związane były organy ponownie orzekające w niniejszej sprawie oraz Sąd.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Z. G. zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, które mogłyby uzasadniać konieczność jej uchylenia. Nietrafnie skarżący podnosi, iż w niniejszej sprawie organy administracji związane były przede wszystkim wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie VII SA/Wa 1707/10, w którym wskazano, że prowadzenie postępowania winno uwzględniać, w odniesieniu do ustaleń materialnoprawnych nie tylko sprawę budynku biegalni dla koni lecz także wymienionych przez skarżącego innych naniesień oraz czasu ich powstania. Wyrokiem tym, jak wynika z jego sentencji i uzasadnienia, Sąd uchylił kontrolowane decyzje organów obu instancji wydane w postępowaniu dotyczącym innego obiektu budowlanego – budynku biegalni dla koni. W takim właśnie postępowaniu organ związany będzie oceną prawną przedstawioną w tym orzeczeniu. Nie może przy tym ujść uwadze, że Sąd w uzasadnieniu omawianego wyroku wskazał na konieczność uwzględnienia innych naniesień na działce przy ul. [...] w odniesieniu do "ustaleń materialno-prawnych co do budynku będącego przedmiotem tego postępowania" (biegalni dla koni) a zatem nie wypowiedział się co do innych budynków realizowanych na tej nieruchomości.

Niezasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący nienależytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, to jest naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. Przedmiotem niniejszego postępowania – co należy ze wszech miar podkreślić, były dwa obiekty: 2 budynki gospodarcze zrealizowane na nieruchomości – działce ew. nr [...] w [...] przy ul. [...] w [...]. Tylko zatem w stosunku do tych obiektów organy administracji prowadziły ustalenia co do ich zgodności z przepisami prawa. Przeprowadzone w sposób wnikliwy, zgodny z zasadą pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz zasadą prawdy obiektywnej postępowanie wyjaśniające w sposób nie budzący wątpliwości wykazało, że obiekty zostały zrealizowane zgodnie z prawem co oznacza, że wniosek o nakazanie ich rozbiórki w oparciu o art. 49b (taka podstawa prawna została wskazana przez wnioskodawcę) jest nieuzasadniony prawnie.

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że realizację przedmiotowych budynków, która miała miejsce w październiku 2009 r. poprzedzało dokonanie w dniu [...] września 2009 r. zgłoszeń. Organ architektoniczno-budowlany, jak wynika z ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku z dnia 10 marca 2011 r., nie wniósł sprzeciwu do zamiaru realizacji budynków gospodarczych. Ta okoliczność sama w sobie oznacza, że organ nie mógłby uwzględnić żądania nakazania rozbiórki w oparciu o art. 49b Prawa budowlanego. Ten ostatni przepis ma bowiem zastosowanie li tylko w sytuacji gdy zrealizowano obiekt budowlany w całości lub części bez wymaganego zgłoszenia lub mimo wniesienia sprzeciwu. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie.

Zgodnie ze wskazaniami zawartymi we wskazanych wyżej wyrokach organ dokonał również oceny czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z niewadliwych ustaleń organu administracji teren inwestycji położony jest na terenie obszaru [...] i [...], na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dnia [...] czerwca 2002 r. Zgodnie z zapisami tego planu działka inwestycyjna położona jest na obszarze "U", dla którego ustalono jako przeznaczenie podstawowe – lokalne usługi handlu, gastronomi, oświaty, kultury, wystawiennictwa, zdrowia i opieki społecznej, sportu i rekreacji oraz nieuciążliwego rzemiosła bytowego, zaś jako przeznaczenie uzupełniające zabudowę administracyjno-biurową; ustalono także jako zabudowę dopuszczalną –mieszkaniową jednorodzinną. Plan dopuszcza także kontynuację dotychczasowego sposobu użytkowania w odniesieniu do już istniejących obiektów. Trafnie – w ocenie sądu wojewódzkiego - organ ustalił, że przedmiotowe budynki nie naruszają ustaleń ww. planu. Zgodnie z definicją legalną zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służącym mieszkańcom budynku, rekreacji indywidualnej a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Z ustaleń poczynionych przez organy administracji wynika, że obiekty będące przedmiotem niniejszego postępowania zostały zrealizowane zgodnie ze zgłoszeniem (co do gabarytów) i użytkowane są jako skład narzędzi rolniczych. Rację ma zatem organ odwoławczy twierdząc, że z racji charakteru działalności gospodarczej – co istotne: dozwolonej w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można ściśle rozdzielić przeznaczenia budynków o funkcji rekreacyjno-sportowej od funkcji gospodarczej. Na nieruchomości inwestorzy prowadzą bowiem stadninę koni, a zatem dla obsługi takiej działalności niezbędne są budynki o charakterze gospodarczym na przechowywanie paszy, narzędzi rolniczych itp. Wprawdzie kwestia legalności prowadzonej działalności gospodarczej – stadniny koni nie jest przedmiotem niniejszego postępowania jednakże, w ocenie Sądu, nie może ulegać wątpliwości – mimo odmiennej tezy stawianej przez Z. G., że prowadzenie stadniny koni mieści się w pojęciu "sportu i rekreacji", która jest funkcją dominującą, podstawową dla ww. terenu.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – co zostało wyżej wskazane - dopuszcza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z taką zabudową wiąże się możliwość realizacji obiektów o charakterze gospodarczym. Takiego, gospodarczego charakteru nie zmienia fakt, że budynek ten wykorzystywany jest jako skład narzędzi rolniczych. Skoro ustawodawca charakteryzując ten budynek stwierdził, iż może on służyć do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służącym mieszkańcom budynku to nie zmienia charakteru tego obiektu fakt, że ujawniono w nim sprzęt (przyczepę) i narzędzia rolnicze.

Wbrew zarzutom skarżącego zgromadzony materiał dowodowy nie dał także podstaw do stwierdzenia ażeby budynki te były wykorzystywane w inny niż ustalony przez organy administracji sposób. W szczególności materiał zdjęciowy nie wskazuje ażeby w obiektach tych prowadzona była boksowa stajnia dla koni. Jeśli inwestor samowolnie zmieni sposób użytkowania tego obiektu na obiekt o charakterze inwentarskim – stajnię to organy nadzoru budowlanego będą zobligowane do podjęcia interwencji w oparciu o art. 71 i n. Prawa budowlanego.

Nie znajdują również oparcia w aktach sprawy zarzuty skarżącego, iż pozbawiony został czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika bowiem, że doręczane mu były wszystkie zawiadomienia i rozstrzygnięcia. Sądy orzekające poprzednio również nie stwierdziły żadnych naruszeń prawa w tym zakresie. Z. G. powiadomiony był także o kontroli na gruncie, która miała miejsce [...] lutego 2009 r. Z protokołu oględzin (k. 19 i 20 akt administracyjnych) nie wynika ażeby inwestor, a co więcej organ administracji dokonujący tej czynności uniemożliwił im wejścia na grunt. Okoliczność, że taki fakt miał miejsce przy dokonywaniu czynności kontrolnych [...] października 2008 r. (dotyczącej innych obiektów) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Nie ma racji również skarżący co do tego, że nie zostało przez organy administracji wyjaśnione, które z obiektów budowlanych posadowionych na gruncie są de facto przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego. W sprawie – w ocenie Sądu - nie budzi wątpliwości, że przedmiotem postępowania są dwa budynki gospodarcze zrealizowane w oparciu o dokonane zgłoszenie z dnia [...] września 2009 r. Materiał zdjęciowy dołączony do protokołu kontroli z [...] lutego 2010 r., jak i dołączony do skargi jednoznacznie wskazują, że na nieruchomości znajdują się dwa obiekty bliźniaczo do siebie podobne, o takiej samej powierzchni, które nie są pokryte wspólnym dachem z budynkiem w kształcie litery "L". Jeśli zatem na gruncie znajduje się taki obiekt (pokryty wspólnym dachem z obiektem w kształcie litery "L"), to może być objęty innym postępowaniem (o ile takie postępowanie w stosunku do tego obiektu się nie toczy lub nie toczyło, albowiem Sądowi wiadomo z urzędu, że skarżący inicjują wiele postępowań w stosunku do obiektów realizowanych na działce nr [...] związanych z prowadzeniem przez małżonków K. działalności - stadniny koni).

Jako nieuzasadniony Sąd ocenił zarzut skarżącego, iż organ nie odniósł się do projektów zagospodarowania działki zatwierdzonych decyzją z dnia [...] października 2010 r. oraz z dnia [...] marca 2012 r. Niezależnie od tego, że przedmiotowe projekty zagospodarowania terenu nie były przedmiotem oceny organów w niniejszej sprawie a zatem organ administracji nie miał obowiązku odnosić się do zarzutów ich dotyczących wskazać należy, że z samej treści skargi wynika, ze dotyczą one obiektu w kształcie litery "L", który nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie dostrzeżono takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w stosunku do Z. G. - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.