Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 207/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1,  art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 i 2 pkt 4, ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012, poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie wydania pozwolenia na trzy egzemplarze broni palnej do celów sportowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, iż M. T. wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie pozwolenia na osiem jednostek broni palnej do celów sportowych. Wskazał, że jest aktywnym członkiem Miejskiego Klubu Sportowego [...] w [...], bierze czynny udział w zawodach strzeleckich organizowanych przez ten Klub, posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, tj. patent strzelecki PZSS nr [....] z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz licencję zawodniczą Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego uprawiającą do uprawiania sportu strzeleckiego w 2014 r. Podniósł, iż posiadanie własnej broni sportowej zagwarantuje mu szansę na rozwój sportowy i osiąganie wyników na miarę oczekiwań Klubu, jak i jego własnych.

Do wniosku wymieniony dołączył orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią palną, licencję zawodniczą na 2014 r. uprawniającą do uprawniania strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa (z terminem ważności do [...] grudnia 2014 r.), patent strzelecki z dnia z dnia [...] kwietnia 2014 r., zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2014 r. o członkostwie w Miejskim Klubie Strzeleckim "[...]" w [...] oraz kopie pięciu komunikatów z zawodów strzeleckich, w których brał udział w latach 2013 – 2014.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji poinformował stronę, iż zebrany materiał dowodowy pozwala na częściowe uwzględnienie jej wniosku i wydanie pozwolenia na trzy jednostki broni palnej sportowej. W tym samym piśmie organ I instancji poinformował stronę, iż w przypadku podtrzymania jej pierwotnego wniosku o wydanie pozwolenia na osiem jednostek broni palnej sportowej winna w terminie 14 dni od daty jego otrzymania przedłożyć wszelką dokumentację potwierdzającą jej zaangażowanie w uprawianie sportu strzeleckiego. Na wyżej wskazane pismo strona nie odpowiedziała.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ I instancji uznał, iż w przypadku M. T. brak jest podstaw do wydania pozwolenia na broń palną sportową w żądanej przez niego ilości, tj. ośmiu jednostek. Z tego względu decyzją z dnia [...] października 2014 r. organ ten uwzględnił jego wniosek w części, tj. wydał mu pozwolenie na trzy jednostki broni palnej sportowej, natomiast odmówił jego uwzględnienia w pozostałym zakresie.

Od powyższej decyzji M. T. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o wydanie mu pozwolenia na broń zgodnie ze złożonym wnioskiem. Wskazał, iż wydanie pozwolenia na trzy jednostki broni palnej sportowej w "decydujący sposób" pozbawia go możliwości uprawiania strzelectwa sportowego. W jego ocenie żadne przepisy prawa nie określają długości klubowego stażu, który winna posiadać osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń. Podniósł, iż ze względu na brak pozwolenia na broń nie może uczestniczyć w wielu zawodach sportowych, ponieważ ich organizatorzy ograniczają liczbę uczestników do tych, którzy posiadają własną broń. Dodał również, iż różnorodność i odmienność dyscyplin strzeleckich wymaga posiadania własnej, dobrej klasy broni, co daje możliwość osiągania wysokich wyników sportowych. Jego Klub posiada natomiast na wyposażeniu ok. 70 sztuk używanej broni palnej drugiej klasy, która nadaje się wyłącznie do celów szkoleniowych, nie posiada natomiast broni nadającej się do strzelania precyzyjnego długodystansowego, jak również broni, która mogłaby być używana w zawodach strzelania dynamicznego. Wskazał również, iż w latach 1978-1980 pełnił zasadniczą służbę wojskową wielokrotnie biorąc udział w treningach i zawodach strzeleckich oraz szkoląc żołnierzy w posługiwaniu się bronią palną.

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji podkreślił, iż strona pomimo wezwania nie odpowiedziała na pismo organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. i nie przedłożyła dokumentacji pozwalającej na uwzględnienie jej wniosku w całości, tj. wydania jej pozwolenia na osiem jednostek broni palnej sportowej. Wobec powyższego, niezrozumiały jest zarzut strony podniesiony w odwołaniu, iż organ Policji nie miał podstaw by ocenić jej aktywność strzelecką w kontekście jej "stażu klubowego", czy zasadność jej żądania w zakresie ilości broni w odniesieniu do ilości broni sportowej, jaką dysponuje Zarząd Wojewódzki [...] w [...] (choć faktycznie organ powinien wziąć pod uwagę ilość broni, jaką dysponuje Klub [...], którego członkiem jest strona). Strona bowiem z własnego wyboru ograniczyła dostępny organowi materiał dowodowy do przedłożenia komunikatów z pięciu zawodów strzeleckich, w których brała udział, w tym jednego komunikatu dotyczącego roku 2013 i trzech dotyczących roku 2014 oraz zaświadczenia potwierdzającego, iż czynnie uprawia strzelectwo, wydanego na jej prośbę w dniu [...] czerwca 2014 r., które nie zawiera informacji od jakiej daty jest ona członkiem Miejskiego Klubu Strzeleckiego [...] w [...].

Organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń do celów sportowych, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę - dla pozwolenia na broń do celów sportowych, uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Przepis art. 12 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel. w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.

Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt II: OSK 1945/12, 1948/12, 1985/12, 2211/12, 2124/12 , organ zauważył, że przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji jest regulacją kompletną, określającą przesłanki materialnoprawne wydania pozwolenia na broń do celów sportowych, a zatem zawiera wszystkie niezbędne elementy treściowe kreujące normę postępowania. Rolą właściwych organów Policji jest ocena, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych, spełnia łącznie normatywne przesłanki tj., czy nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz czy udokumentowała członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiada kwalifikacje sportowe, których mowa w art. 10b, oraz licencję właściwego polskiego związku sportowego.

W wyrokach tych Sąd wyraził też pogląd, iż z uwagi na reglamentacyjny charakter postanowień ustawy o broni i amunicji, prowadzenie właściwej polityki w zakresie dostępu do broni powinno zakładać ścisłą odpowiedniość rodzaju broni palnej, którą chciałaby się posługiwać osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia, do deklarowanego celu. Wzgląd na tę okoliczność ustawodawca uznał za na tyle ważny, że prócz celu wydania pozwolenia i rodzaju broni, ustanowił elementem materialnym decyzji administracyjnej także "liczbę egzemplarzy", na co wskazuje dyspozycja art. 12 ust. 2 ustawy. Wskazanie "liczby egzemplarzy broni" jest wprawdzie elementem obligatoryjnym decyzji, jednak organ Policji ma pełna swobodę w zakresie określenia tej liczby. Jest to bowiem element rozstrzygnięcia, który ma w pełni charakter uznaniowy. Sąd uznał, że o ile zakres swobody, jaką posiada organ Policji w zakresie oceny przesłanek, które uprawniają wydanie pozwolenia na broń w celach sportowych, ograniczają normy materialnoprawne (art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3), tak w przypadku określenia "liczby egzemplarzy" broni danego rodzaju, organ dysponuje luzem decyzyjnym.

Organ podniósł również, że w powołanych wyrokach Sąd stwierdził, iż w odniesieniu do określenia liczby egzemplarzy broni konkretnego rodzaju, należy zastosować wykładnię celowościową przepisów ustawy o broni i amunicji, w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie materiału dowodowego, zebranego stosownie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć współzależność, a każdy przypadek powinien być oceniany przez organ indywidualnie w tym znaczeniu, że należy określić adekwatną liczbę egzemplarzy do deklarowanego celu. Organ nie jest w tym przypadku związany żądaniem wnioskodawcy; może, w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria, określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy organ, wskazał że M. T. spełnia przesłanki, o których mowa w art. 10 ust. 1 i ust 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Aktualne potrzeby strony zostały przez organ I instancji uwzględnione w pełnym zakresie. Strona uzyskała bowiem pozwolenie łącznie na trzy jednostki broni, w tym:

- jedną jednostkę broni palnej sportowej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm. (może zatem nabyć zgodnie z własnym wyborem i aktualnymi potrzebami pistolet lub rewolwer, bądź karabin),

- jedną jednostkę broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm. (strona może zatem zgodnie z własnymi potrzebami nabyć pistolet lub rewolwer albo karabin sportowy),

- jedną jednostkę broni gładkolufowej.

Z powyższego wynika, żądanie strony co do rodzaju broni organ I instancji uwzględnił, odmówił natomiast wydania jej pozwolenia na kolejne cztery jednostki broni palnej centralnego zapłonu oraz jedną jednostkę broni palnej bocznego zapłonu, uznając, iż potrzeby strony zaspokajają w zupełności trzy jednostki broni.

Organ podkreślił, iż wydając pozwolenie na broń, organy Policji nie kierują się wyłącznie oświadczeniami czy deklaracjami osób zainteresowanych posiadaniem broni (w takim przypadku ich rola sprowadzałaby się do legalizowania wskazanej przez te osoby liczby jednostek broni), ale badają, w jakim zakresie faktycznie uprawiają one sport strzelecki. I takich sprawdzeń w przedmiotowej sprawie dokonano - wynika z nich, iż strona bierze udział przede wszystkim w strzelaniu z broni długiej centralnego zapłonu. Niemniej jednak mając na uwadze, iż strona posiada licencję zawodniczą na wszystkie rodzaje broni (wg klasyfikacji PZSS, w dyscyplinie: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa), organ wychodząc naprzeciw jej oczekiwaniom, przyznał jej prawo do posiadania także takich rodzajów broni, z których strona strzela incydentalnie (do takiego wniosku uprawniają przesłane przez nią komunikaty z zawodów). Oznacza to, iż będzie mogła wykorzystać przyznaną jej broń także do strzelań w dyscyplinach, którymi na dzisiaj nie jest szczególnie zainteresowana (jak wyżej wskazano z akt wynika, że obecnie strona kładzie nacisk na strzelectwo przede wszystkim z broni długiej centralnego zapłonu).

Wskazał, iż reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji nie pozwala na wydawanie pozwoleń na broń "na zapas", tj. w zakresie przekraczającym rzeczywistą potrzebę wnioskującego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. T. zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, a to:

a. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt. 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na dowolnym przyjęciu, że decyzja o pozwoleniu na broń ma w zakresie rodzaju i liczby egzemplarzy broni, charakter wyłącznie uznaniowy oraz że dopuszczalne jest, by w sytuacji, gdy wnioskodawca spełnia wszystkie ustawowe kryteria wydania pozwolenia, wydać decyzję negatywną co do liczby egzemplarzy brom objętych wnioskiem tylko z tego powodu, że wnioskodawca żąda zbyt dużej zdaniem organu, ilości egzemplarzy broni danego rodzaju oraz że organ może swobodnie, tj. w granicach swojego uznania decydować jaka liczba egzemplarzy broni faktycznie zaspokaja potrzeby wnioskodawcy przy uwzględnieniu jego dotychczasowych wyników sportowych;

2. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to:

a. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nie na podstawie i w granicach przepisów prawa ale wyłącznie w oparciu o uznanie administracyjne co do ograniczenia liczby egzemplarzy broni ujętych w pozwoleniu na broń w stosunku do treści wniosku o wydanie pozwolenia z uwagi na wyniki sportowe wnioskodawcy oraz związane z tym jego potrzeby, podczas gdy podstawa prawna przedmiotowej decyzji takiego uznania oraz przesłanki nie przewiduje, a organ nie może samodzielnie decydować jaka liczba egzemplarzy broni spełnia potrzeby wnioskodawcy z uwagi na jego dotychczasowe wyniki sportowe;

b. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu strony i brzmienia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 10 ust. 3 pkt. 3 u.b.a., w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na broń posiada charakter decyzji związanej i nie daje — w zakresie analizy treści wniosku o wydanie pozwolenia na broń — organowi wydającemu pozwolenie o broń żadnych kompetencji ocennych w zakresie liczby egzemplarzy broni zaspokajających potrzeby wnioskodawcy z uwagi na jego dotychczasowe osiągnięcia sportowe;

c. art. 107 §1 i 4 k.p.a. poprzez nie zawarcie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ II instancji - w ślad za organem I instancji — przyjął, że uprawniony jest — w zakresie uznania administracyjnego — do samodzielnej oceny potrzeb wnioskodawcy co do liczby egzemplarzy broni objętej wnioskiem w sytuacji, gdy żaden przepis w/w ustaw)' o broni i amunicji takiej uznaniowości nie przewiduje.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł:

1. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]) w zakresie, w jakim nie uwzględnia ona wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia na 8 (osiem) egzemplarzy broni palnej do celów sportowych oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, iż wbrew stanowisku organ II instancji Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach nie dopuszcza pełnej swobody mającej cechy formalnej dowolności organu w zakresie decydowania o tym, że liczba egzemplarzy broni "zaspokaja potrzeby wnioskodawcy". Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazuje, że organy nie mogą tworzyć żadnych pozaustawowych kryteriów wydania pozwoleń na broń. Tymczasem organ II instancji wprowadza takie kryterium, tj. bliżej nieokreślone "potrzeby wnioskodawcy". Skarżący zauważył, iż przywołane w zarzutach art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie wprowadzają dla organów całkowitej swobody administracyjnej w zakresie analizy osiągnięć sportowych wnioskujących o pozwolenie na broń dla celów sportowych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach (...) sportowych (ust. 2). Za ważną przyczyną pozwolenia na broń do celów sportowych, zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego.

W sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż skarżący spełnia wymogi do uzyskania pozwolenia na posiadanie broni do celów sportowych.

Kwestią sporną jest natomiast ilość egzemplarzy broni, którą określił organ pierwszej instancji w swojej decyzji utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją.

Jak stanowi bowiem przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.

Podkreślenia wymaga, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej.

Prawa do broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego (p. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09, ONSA i WSA 2010/1/5).

Powyższe kwestie miał na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych przez organy Policji wyrokach z dnia 2 lipca 2013 r. o sygn. akt II OSK: 1945/12, 1948/12, 1985/12, 2211/12 i 2124/12, wyrażając pogląd podzielony w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że z uwagi na reglamentacyjny charakter postanowień ustawy o broni i amunicji, prowadzenie właściwej polityki w zakresie dostępu do broni powinno zakładać ścisłą odpowiedniość rodzaju broni palnej, którą chciałaby się posługiwać osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia, do deklarowanego celu. Wzgląd na tę okoliczność ustawodawca uznał za na tyle ważny, że prócz celu wydania pozwolenia i rodzaju broni, ustanowił elementem materialnym decyzji administracyjnej także "liczbę egzemplarzy", na co wskazuje dyspozycja art. 12 ust. 1 ustawy.

Wskazanie liczby egzemplarzy broni jest wprawdzie elementem obligatoryjnym decyzji, jednak organ Policji ma pełną swobodę w zakresie określenia tej liczby. Jest to bowiem element rozstrzygnięcia, który ma w pełni charakter uznaniowy. O ile zakres swobody, jaką posiada organ Policji w zakresie oceny przesłanek, które uprawniają do wydania pozwolenia na broń w celach sportowych, ograniczają normy materialnoprawne (art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3), tak w przypadku określenia "liczby egzemplarzy" broni danego rodzaju organ dysponuje luzem decyzyjnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w ww. wyrokach, w odniesieniu do określenia liczby egzemplarzy broni konkretnego rodzaju należy zastosować wykładnię celowościową przepisów ustawy o broni i amunicji, w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie materiału dowodowego, zebranego stosownie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego, a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna bowiem istnieć współzależność a każdy przypadek powinien być oceniany przez organ indywidualnie w tym znaczeniu, że należy określić adekwatną liczbę egzemplarzy do deklarowanego celu. Organ nie jest w tym przypadku związany żądaniem wnioskodawcy, może w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni.

W tych okolicznościach zarzut naruszenia prawa materialnego są chybione.

W rozpatrywanej sprawie organy Policji, kierując się zasadą prawdy obiektywnej wyrażaną w przepisie art. 7 "Kpa", podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zauważyć należy, iż badając zasadność wnioski co do ilości egzemplarzy broni organ I instancji pismem z dnia [...] września 2014 r. zwrócił się do skarżącego o przedłożenie wszelkiej dokumentacji potwierdzającej jego zaangażowanie i zainteresowanie sportem strzeleckim, na które nie uzyskał odpowiedzi. W związku z tym na podstawie zebranego materiału dowodowego organ ustalił, że zainteresowania strzeleckie strony skupiają się wokół strzelań z karabinu centralnego zapłonu, przyznał jej prawo do posiadania takich rodzajów broni, które są niezbędne w uprawianych konkurencjach.

Dysponując zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w pełni uprawnione było ustalenie przez organy Policji ilości egzemplarzy broni w drodze uznania administracyjnego z uwzględnieniem, jednakże odpowiedniości rodzaju broni palnej do deklarowanego przez skarżącego celu.

W tych okolicznościach stawianie organowi zarzutu o tego rodzaju ustaleniach faktycznych nie jest uprawnione.

W ocenie Sądu organy dysponując przedstawionymi przez stronę informacjami o aktywności w uprawianiu strzelectwa sportowego, zasadnie przyjęły, że określona w decyzji ilość egzemplarzy broni jest wystarczająca, co wyczerpująco uzasadniły. Stąd też zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt 2 skargi nie są trafne.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.