Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 755/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 2, art. 191, art. 194 par. 1 i 3, art. 229
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 106 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant: sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [....]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] określił X. Sp. z o.o. (dalej jako: "spółka", "strona" lub "skarżąca") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w łącznej kwocie [...]zł od nieruchomości położonej w [...].

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt [...], prawomocnego od dnia [...] lutego 2014 r., spółka nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntów o powierzchni [...] ha, tj. [...] m2 położonych w [...], oznaczonych jako działki nr: [...] (ul. A.), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A., [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A., [...] (ul. A., [...] (ul. A., [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. [...]), [...] (ul. A. 63), [...] (ul. A. oraz własność budynku znajdującego się na działce nr [...].

W oparciu m.in. o przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l.") uznano, że na spółce w okresie od dnia 1 marca do 31 grudnia 2014 r. ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2014 r., a wymiaru podatku dokonano w następujący sposób: budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł), grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł).

Organ I instancji nie uwzględnił poglądu spółki, że grunty stanowiące działki o nr [...] i [...], od dnia uprawomocnienia się ww. postanowienia sądu nie były i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, w związku z czym grunty położone przy ul. A. (działka nr [...]) o pow. [...] ha stanowiące użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym na podstawie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 - w skrócie: "u.p.r."), a grunty położone przy ul. A. (działka nr [...]) o pow. [...] ha, tj. [...] m2, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki, podlegają zwolnieniu na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Odnosząc się do tych twierdzeń spółki wskazano, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], zostały zaklasyfikowane jako użytki kopalne (K), a dane te - zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm. - w skrócie: "P.g.k.") - stanowią podstawę wymiaru podatków.

W toku postępowania ustalono, że udzielona spółce koncesja nr [...] z dnia [...] r. na wydobywanie iłów i mułków ze złoża [...] utraciła ważność z dniem [...] lutego 2010 r. (obecnie trwa postępowanie administracyjne w zakresie rekultywacji ww. działek). Zdaniem organu, dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości istotne jest wyłącznie kryterium posiadania określonych rzeczy przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Bez znaczenia są zatem zarówno zamiary podatnika, co do określonej nieruchomości, jak i faktyczne wykorzystywanie konkretnych nieruchomości w bieżącej działalności gospodarczej.

W odwołaniu z dnia [...] r. spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o orzeczenie, co do istoty sprawy, zgodnie z danymi zawartymi złożonych deklaracjach. Decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt. 3 i 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 1 u.p.r., art. 122, art. 124, art. 180 i art. 187 w zw. z art. 292 art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - w skrócie: "O.p."), art. 63 w zw. z art. 32 Konstytucji RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO, powołując się na wyroki sądów administracyjnych, stwierdziło, że sama okoliczność, iż spółka, jako podmiot gospodarczy nabyła przedmiotowe nieruchomości, stanowi podstawę do zastosowania wobec niej stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla działalności gospodarczej. Ponadto uznano, że degradacja tych nieruchomości i konieczność ich rekultywacji nie może stanowić podstawy do zwolnienia z obowiązku zapłacenia podatku.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania SKO wskazało, że organ I instancji przeprowadził w sprawie nie tylko dowód z dokumentów (akt własności, wypis z ewidencji gruntów), ale również dokonał wizji lokalnej spornych nieruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy, uzupełniony w trakcie postępowania odwoławczego, pozwolił na ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy w sposób całkowity, a następnie na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego.

W skardze z dnia [...] r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu, wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO w [...] oraz umorzenia postępowania, względnie orzeczenia co do istoty, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów z: dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. [...]; przesłuchania prezesa zarządu spółki na okoliczności wskazane w skardze; protokołu oględzin z dnia 26 kwietnia 2016 r. wraz z załączoną do niego mapą; wniosku o wydanie decyzji ustalającej kierunek rekultywacji i zagospodarowania terenów poeksploatacyjnych złoża iłów i mułków [...] oraz decyzji z dnia [...] r., nr [...]

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 1a ust.1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w zw. z art 1 u.p.r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że skarżąca obowiązana jest względem nieruchomości położonej [...] uregulować podatek od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2) art. 122 w zw. z art. 292 O.p. polegające na nie podjęciu wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym,

3) art. 124 w zw. z art. 292 O.p. polegające na niewyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ,

4) art. 125 oraz art. 139 w zw. z art. 292 O.p. polegające na braku wnikliwego, a przede wszystkim szybkiego działania organu, z posłużeniem się przez organ najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a tym samym przeprowadzenia postępowania dowodowego bez zbędnej zwłoki,

5) art. 180, art. 187 w zw. z art. 292 O.p. polegające na niezebraniu oraz braku wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych, w wyniku którego organ podjął obarczoną błędami logicznymi decyzję,

6) art. 63 w zw. z art. 32 Konstytucji RP polegające na zlekceważeniu przez organ jednej z naczelnych zasad polskiego prawa, tj. zasady ochrony własności oraz praw przyznanych przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

W argumentacji skargi skarżąca zanegowała twierdzenia SKO, że już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca ponownie zaznaczyła, że grunty położone przy ul. A. w [...], opisane w zaskarżonej decyzji od dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt [...], nie były i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego względu, zdaniem spółki, grunty te nie powinny podlegać opodatkowaniu jak przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Autorka skargi zaakcentowała, że nigdy nie występowała o wydanie, wznowienie czy też przejęcie żadnych koncesji. Nigdy też nie dysponowała koncesją na wydobywanie jakichkolwiek kopalin z ww. nieruchomości. Ponadto spółka wskazała, że włada ww. terenem i jest zobowiązana do wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska, w tym rekultywacji tego terenu. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącej, dowodzą, że na spornych nieruchomościach nigdy nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza, w tym działalność wydobywcza.

Skarżąca zwróciła także uwagę, że ewidencja gruntów i budynków wskazuje, iż ww. nieruchomości to użytki kopalne, jednakże okoliczność ta wynika tylko i wyłącznie z formalnej klasyfikacji gruntów, a nie z faktycznego ich przeznaczenia, czy wykorzystania. Klasyfikacji tej, bez działań odpowiednich organów, spółka nie mogła zmienić. Ponadto skarżąca podniosła, że skoro w odrębnym postępowaniu dąży do przeprowadzenia rekultywacji spornych gruntów, to oczywistym jest to, że nie są to użytki kopalniane.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...], podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie, i wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2018 r. skarżąca wskazała, że w dniu [...] stycznia 2018 r. powzięła wiadomość, iż znaczna część nieruchomości, co do której organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe, została zajęta przez M. [...] pod budowę drogi publicznej. Tym samym spółka nie miała możliwości korzystać z całości nieruchomości oddanej jej w drodze użytkowania wieczystego. Z operatu szacunkowego części nieruchomości położonej w [...] przy ul. A., oznaczonej jako działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], sporządzonego w dniu 20 grudnia 2017 r., wynika bowiem, że ww. teren został zabudowany drogą publiczną, jeszcze przed oddaniem go w użytkowanie wieczyste spółce. W 2014 r. M. [...] odnowiło powierzchnię tej drogi i ponownie ją utwardziło. Z powyższego spółka wywiodła, że dane ewidencyjne dotyczące ww. działek nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Jednocześnie skarżąca wskazała, że przysługuje jej odszkodowanie od Miasta [...] za bezumowne korzystanie z ww. terenu o wielkości ponad [...] m2. Do pisma skarżąca załączyła ww. operat szacunkowy z dnia 20 grudnia 2017 r., a także liczną korespondencję prowadzoną z organem I instancji na okoliczność ustalenia wielkości gruntu podlegającego rzeczywiście opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych w kwestii wymiaru skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r.

Istotną w sprawie okolicznością mającą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy było ujawnienie, już w toku postępowania sądowego, rażącej niezgodności danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, na której opierały się organy podatkowe, ustalając podstawę opodatkowania. Jak wynika z pisma skarżącej z dnia 10 stycznia 2018 r. (k. 140 akt) i załączonych do niego dowodów (m.in. operatu szacunkowego z dnia 20 grudnia 2017 r. opracowanego na zlecenie Zarządu Dróg i Komunikacji w [...], pięć działek objętych zaskarżoną decyzją o nr [...], [...], [...], [...] [...] i [...] faktycznie wykorzystywanych jest jako drogi dojazdowe, mimo że w ewidencji ujawniony jest nadal symbol użytku "k" (użytki kopalne). Z pisma tego wynika również, że taki stan faktyczny istniał już w chwili orzekania przez organy podatkowe i nie jest kwestionowany przez M. [...], a między stronami trwają negocjacje zmierzające do zaspokojenia roszczeń skarżącej z tytułu bezumownego korzystania z tej części nieruchomości i ewentualnej kompensaty wzajemnych zobowiązań.

Wobec oparcia się przez organy podatkowe przy określeniu zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust.1 P.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy tym, w orzecznictwie tym dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie, na przykład, dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art.180 § 1 w związku z art.194 § 3 O.p. A zatem, dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Co do zasady postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo; dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić ponadto należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Oznacza to, że przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym. Również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2016 r., II FSK 2521/15; dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie zachodzi trzeci z ww. wyjątków od zasady związania danymi ewidencyjnymi, tj. dokonując wymiaru podatku organ pominął przepisy zawarte w ustawie podatkowej, mające wpływ na wymiar podatku, ponieważ opodatkował części gruntów na podstawie błędnego i niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym oznaczenia w ewidencji opisu ich użytku (użytki kopalniane zamiast drogi).

Z powyższego wynika, że w tym zakresie organy podatkowe dokonały błędnych ustaleń faktycznych, które miały bezpośredni wpływ na błędne ustalenie podstawy opodatkowania całej nieruchomości. Błąd w ustaleniach faktycznych był konsekwencją naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w związku art. 187 § 2 O.p. i art. 191 O.p.

Jakkolwiek ocena zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego na obecnym etapie sprawy jest przedwczesna, to w ocenie Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po wyczerpującym i dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, organy podatkowe winny zwrócić uwagę na dwie istotne kwestie, warunkujące prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze organy winny rozważyć, czy istotny wpływ na dotychczasowe stanowisko organów, które obowiązek podatkowy skarżącej wywodzą już samego faktu posiadania przez spółkę (jako przedsiębiorcy) spornych nieruchomości (co zdaniem organów przesądza o związku tych nieruchomości z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą), ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., wydany w sprawie o sygn. akt SK 13/15. Sprawa ta dotyczyła opodatkowania podatkiem od nieruchomości osób fizycznych jako jej współposiadaczy, z których jedna była przedsiębiorcą. Jak wynika z sentencji tego wyroku i treści komunikatu opublikowanego po jego ogłoszeniu, Trybunał odnosząc się do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stwierdził m.in., że obowiązek podatkowy i wysokość podatku zależy od posiadania gruntu przez przedsiębiorcę i związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trybunał zwrócił jednak uwagę na nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności, która polega na tym, że ustawodawca nie zastosował bardziej precyzyjnych kryteriów, pozwalających ustalić wystąpienie związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Trybunału zastosowanie przez ustawodawcę kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej (na dzień wydania orzeczenia w niniejszej sprawie, nie było dostępne uzasadnienie tego wyroku; sentencja wyroku i komunikat dostępne są na stronie internetowej: www.trybunał.gov.pl). Organy podatkowe winny zatem rozważyć, czy wyrok ten znajdzie zastosowanie także do innych przedsiębiorców, w tym osób prawnych.

Po drugie, badając istnienie związku spornych gruntów z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, organy podatkowe winny wyciągnąć wnioski z udzielonej przez skarżącą odpowiedzi z dnia 10 kwietnia 2017 r. (w aktach admin.), z której wynika, że działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, a spółka odliczyła koszty nabycia prawa użytkowania wieczystego, w tym podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...]zł. Skarżąca podała nadto, że poniosła wydatki związane z podjętymi przez spółkę pracami rozbiórkowymi oraz poniosła koszty związane z częściową niwelacją terenu.

O ile konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w tym kierunku (art. 229 O.p.) na etapie postępowania odwoławczego uznać należy za uzasadnioną (pismo organu odwoławczego z dnia 28 marca 2017 r. – w aktach admin.), o tyle budzi zastrzeżenia brak konsekwencji organu odwoławczego, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tej istotnej kwestii, właśnie w kontekście ustalenia związku posiadanych gruntów z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Tymczasem istotne dla tego ustalenia jest, czy skarżąca zaliczyła odpisy amortyzacyjne i inne wymienione przez skarżącą wydatki do kosztów uzyskania przychodów, co dopuszczalne jest tylko w wypadku poniesienia tych wydatków w celu uzyskania przychodów lub ich zabezpieczenia, a zatem oparte jest na istnieniu związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W takiej sytuacji, skarżąca nie może jednocześnie zasadnie twierdzić, że na gruncie podatku od nieruchomości brak jest podstaw do opodatkowania, z uwagi na brak takiego związku.

Uwzględniając wniosek dowodowy skarżącej Sąd przeprowadził dowód z dokumentów powołanych w piśmie skarżącej z dnia 10 stycznia 2018 r., tj. pisma Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz powołanego już operatu szacunkowego z dnia 20 grudnia 2017 r. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia pozostałych wniosków dowodowych zawartych w skardze i w piśmie z dnia 10 stycznia 2018 r., przede wszystkim wobec stwierdzenia braku przesłanki "istotnych wątpliwości", których wyjaśnienie byłoby niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Ponadto zauważyć należy, że co do zasady, sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzje i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., V SA 671/00, LEX nr 50129). Niedopuszczalne natomiast jest prowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z przesłuchania strony (wniosek z punktu 2. petitum skargi).

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).