Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 351/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6134 Obszary ograniczonego użytkowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze sprzeciwu J. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2020 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 sierpnia 2019 r. Wójt Gminy Poronin, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2), art. 72 ust.2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081) oraz § 3 ust. 1 pkt 35, 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) po rozpoznaniu wniosku J. S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa w miejscowości S. w Gminie Poronin na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] oraz [...] obręb [...] stacji paliw płynnych", pod warunkiem spełnienia określonych w decyzji warunków.

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 10 października 2017 r. Decyzją z dnia 27 września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło decyzję Wójta Gminy P. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W następstwie powyższego rozstrzygnięcia organ zweryfikował krąg stron prowadzonego postępowania w sprawie, a po uzupełnieniu przez inwestora wniosku o wydanie decyzji, w tym uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia, ponownie wystąpił do właściwych organów o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. W odpowiedzi na te wystąpienia, organ otrzymał opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zakopanem z dnia 12 lipca 2019 r. (znak: [...]) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 9 lipca 2019 r. (znak: [...]), stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Organ uzyskał również opinię Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarząd Zlewni w Nowym Sączu zwalniającą przedmiotowe przedsięwzięcie z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym, w dniu 25 lipca 2019 r. organ wydał postanowienie (znak: [...]) stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Następnie organ stwierdził, że z analizy przedłożonych dokumentów, karty informacyjnej przedsięwzięcia, uzupełnienia do niej oraz uzyskanych opinii wynika, że inwestycja wykonana zgodnie z założeniami projektu, przepisami prawa i sztuką budowlaną nie będzie stanowić uciążliwości dla środowiska naturalnego, otoczenia oraz zdrowia i życia ludzkiego. Zdaniem organu, niezbędne do uzyskania tego celu będzie również wypełnienie warunków określonych w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz powołanym postanowieniu organu I instancji.

Dalej organ wyjaśnił, że przedsięwzięcie jest zlokalizowane poza granicami obszaru Natura 2000 Tatry PLC120001 oraz Tatrzańskiego Parku Narodowego, ale na terenie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, jednak zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Poronin Nr XXXV/185/2013 z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Suche w tzw. części S1 (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 22 lipca 2013 r. poz. 4600) i uzgodnionego przez organy opiniujące zezwalają na lokalizację stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną na przedmiotowym terenie, w odległości poniżej 25 metrów od linii brzegów rzek.

Organ odwołał się do brzmienia § 3 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 1194 ze zm.), jak i własnych wyjaśnień zamieszczonych w piśmie z dnia 14 lutego 2018 r. gdzie wskazał, że lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami uchwały Nr XX/104/99 Rady Gminy Poronin z dnia 6 sierpnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Suche w Gminie Poronin oraz ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Poronin podjętego uchwałą Rady Gminy Poroni Nr XXI/110/2008. Przedsięwzięcie nie narusza zakazów ww. uchwały w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Również z uwagi na charakter przedsięwzięcia, jego skalę oraz lokalizację w terenie przekształconym antropogenicznie nie będzie ona znacząco oddziaływać na ekosystemy, dla ochrony których wyznaczono przedmiotowy obszar. Z uwagi na skalę, odległą lokalizację oraz brak zidentyfikowanych zagrożeń, przedsięwzięcie - zdaniem organu - nie będzie również oddziaływać negatywnie na siedliska oraz gatunki, dla ochrony których wyznaczono obszar Natura 2000 Tatry PLC 120001, zlokalizowany w odległości ok. 4,3 km.

Kolejno organ wyjaśnił, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodowała zagrożenia wystąpieniem poważnej awarii, nie jest ono zagrożone wystąpieniem powodzi oraz nie jest zagrożone ruchami masowymi ziemi i osuwiskami. Z uwagi na charakter przedsięwzięcia organ uznał też, że nie zachodzi potrzeba stosowania specjalnych rozwiązań mających na celu adaptację przedmiotowej inwestycji do zmian klimatu. Organ wyjaśnił także, że na terenie przedsięwzięcia i w obszarze jego oddziaływania, brak jest istniejących i planowanych do realizacji przedsięwzięć i instalacji, które mogą prowadzić do skumulowania się oddziaływań z przedmiotową inwestycją. Ze względu na lokalny charakter przedsięwzięcia oraz znaczne odległości od granic państwa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Zdaniem organu wszelkie emisje nie będą miały negatywnego oddziaływania na środowisko, życie i zdrowie ludzkie. Inwestycja w żadnym z aspektów nie pogarsza stanu środowiska i oddziaływania na teren działek nr ewid [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Rozwiązania chroniące środowisko w tym życie i zdrowie ludzkie zabezpieczają interes społeczny wszystkich stron w postępowaniu i gwarantują bezpieczną budowę i eksploatację stacji paliw.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania organ stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia oraz są sprzeczne z ustaleniami w sprawie oraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym sprawy, a jednocześnie podkreślił, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na tereny sąsiednie i nie utrudni korzystania z nich. W końcowej części uzasadnienia organ wskazał, że funkcjonowanie przedsięwzięcia nie spowoduje pogorszenia jakości powietrza, nie przewiduje się wprowadzenia dodatkowych ilości substancji do środowiska oraz zwiększenia zapotrzebowania na energię. Eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych i ryzykiem wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia nie spowoduje również pogorszenia i zagrożenia dla celów środowiskowych przyjętych dla JCWP i JCWPd. Nadto organ stwierdził, że w przypadku przedsięwzięcia nie zachodzą przesłanki obligatoryjnego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż nie ma podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, jak też wskazał, że nie będzie ono oddziaływać transgranicznie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył F. T., domagając się przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odwołujący podnosił, że zabudowę jego działki o numerze [...] stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny, który znajduje się w odległości 6 metrów od granic działki, na której zaplanowano realizację przedsięwzięcia, w związku z czym chciałby wiedzieć w jaki sposób będzie ono oddziaływać na jego nieruchomość oraz zdrowie jego i osób trzecich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 12 lutego 2020 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 17 pkt 1, art. 77 § 1, art. 79a § 1 i § 2, art. 80 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1, ust. 1a i ust. 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił przepisy mające zastosowanie w sprawie. W szczególności wskazał, że wniosek inicjujący postępowanie administracyjne został złożony przez inwestora przed dniem 11 października 2019 r., zatem stosownie do regulacji zawartej w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) - w sprawie znajdują zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko z uwagi na brzmienie § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 tego rozporządzenia.

Organ II instancji wskazał, że w kontekście stanu faktycznego sprawy szczególną uwagę należy zwrócić na treść art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej, z którego wynika, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Powyższe jest równoznaczne tezie, że jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów ustawy i a contrario brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji negatywnej.

Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Pomimo ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie organ I instancji nie zgromadził materiału dowodowego w stopniu pozwalającym na pozytywne rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, jak też dokonał błędnej oceny dokumentów dotychczas przedłożonych przez inwestora dotyczących tej inwestycji, efektem czego było co najmniej przedwczesne stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie spełnia przesłankę z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej.

W ocenie Kolegium, analizując dokumenty zgromadzone w aktach postępowania tj. kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z jej późniejszym uzupełnieniem, wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP) oraz informację o przeznaczeniu w MPZP terenu przewidzianego pod realizację inwestycji należało w pierwszej kolejności stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie w kształcie zaproponowanym przez inwestora narusza przepisy § 37 ust. 3 i 5 MPZP. Jak wynika bowiem z ww. dokumentów, w tym przede wszystkim z pisma organu pierwszej instancji z dnia 20 marca 2018 r. (znak: [...]) skierowanego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie analizowane przedsięwzięcie ma zostać zlokalizowane w miejscowości Suche w Gminie Poronin, na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] obręb [...], stanowiących - zgodnie z zapisami MPZP - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczone symbolem "11MU1" oraz tereny komunikacji - drogi publiczne oznaczone symbolem "KDZ1". Powyższa informacja odpowiada zresztą treści projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik zarówno do karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak i do uzupełnienia tego opracowania z grudnia 2017 r., obrazującego przeznaczenie poszczególnych terenów w MPZP (w tym linie rozgraniczające tych terenów) oraz poszczególne obiekty planowanej stacji paliw, z którego jednoznacznie wynika, że na terenie oznaczonym symbolem "KDZ1" częściowo zostanie zlokalizowany jeden z dwóch podziemnych, dwukomorowych zbiorników paliw płynnych oraz wiata (zadaszenie) nad dystrybutorami. W tym stanie nie jest zrozumiałe dlaczego w treści charakterystyki przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji organ podał niepełną informację o lokalizacji przedsięwzięcia w odniesieniu do poszczególnych rodzajów terenów określonych MPZP, na których ma ono zostać zlokalizowane ograniczając ją wyłącznie do terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczone symbolem "11 MU1" .

Tymczasem w ocenie organu odwoławczego planowana lokalizacja obiektów budowlanych (budowli) planowanej stacji paliw w zakresie w jakim obejmuje ona tereny komunikacji - dróg publicznych oznaczone symbolem "KDZ1" narusza ustalenia szczegółowe MPZP określające podstawowe i dopuszczalne przeznaczenie tych terenów. Zauważyć bowiem należy, że w § 37 ust. 3 MPZP przeznaczenie podstawowe tych terenów zostało opisane jako: "istniejące i projektowane publiczne drogi, ulice wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi i zabezpieczającymi". Z kolei zgodnie z ust. 5 tego paragrafu, na przedmiotowych terenach jako przeznaczenie dopuszczalne uznano: "lokalizację: 1) miejsc postojowych, 2) ciągów pieszych i ścieżek rowerowych, 3) (...) zatok autobusowych i urządzonych przystanków dla pasażerów, 4) zieleni o charakterze estetycznym i izolacyjnym, 5) urządzeń służących izolacji od uciążliwości ruchu drogowego, 6) elementów malej architektury, 7) cieków wodnych wraz z obudową biologiczną, 8) urządzeń towarzyszącej infrastruktury technicznej za zgodą zarządcy drogi". Zdaniem organu odwoławczego stacja paliw płynnych, czy też poszczególne obiekty składające się na taką stację nie mieszczą się w opisanym wyżej podstawowym lub dopuszczalnym przeznaczeniu terenów o symbolu "KDZ1". Podkreślić przy tym należy, że stacja paliw stanowiąca w istocie zespół różnych obiektów budowlanych nie zalicza się do żadnego z przewidzianych przez uchwałodawcę lokalnego możliwych sposobów zagospodarowania i wykorzystania ww. terenów, w tym m.in. nie stanowi "urządzeń towarzyszących i zabezpieczających", do których przede wszystkim należy zaliczyć urządzenia odwadniające i odprowadzające wodę, urządzenia oświetleniowe, urządzenia obsługi uczestników ruchu (np. punkty kontroli pojazdów, przejścia dla pieszych i przejazdy dla rowerzystów, zatoki i pętle autobusowe), czy też urządzenia techniczne (np. bariery ochronne, pasy technologiczne, ogrodzenie drogi), względnie "urządzeń towarzyszącej infrastruktury technicznej", do których - wobec braku stosownej definicji w MPZP - należałoby zaliczyć urządzenia, o których mowa w § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze. zm.).

Dalej organ odwoławczy wywodził, że w § 10 ust. 5 MPZP za zgodne z planem uznano tylko i wyłącznie "remont i przebudowę istniejącej zabudowy (bez możliwości rozbudowy)" zlokalizowanej w obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającym dróg KDZ1, co dodatkowo potwierdza stanowisko organu odwoławczego o braku możliwości realizacji w tym obszarze jakichkolwiek innych obiektów poza wymienionymi w § 37 ust. 3 i 5 MPZP.

W konsekwencji organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji dokonał wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie w jakim stwierdził, że pomimo lokalizacji planowanego przedsięwzięcia w części na terenie oznaczonym symbolem "KDZ1", jest ono zgodne z przepisami obowiązującego MPZP. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna była w realiach stanu faktycznego doprowadzić organ pierwszej instancji do wniosku zgoła odmiennego. Zapisy obowiązującego MPZP nie przewidują bowiem możliwości lokalizowania na terenach komunikacji - dróg publicznych oznaczonych symbolem "KDZ1", jakiejkolwiek nowej zabudowy, w tym zabudowy usługowej.

Zarazem jednak w takiej sytuacji organ pierwszej instancji przed wydaniem w niniejszej sprawie decyzji odmownej winien był zastosować regulację z art. 79a § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. celem umożliwienia wnioskodawcy zmodyfikowania wniosku - poprzez np. zmianę lokalizacji poszczególnych obiektów planowanej stacji paliw lub poprzez ograniczenie zakresu planowanego przedsięwzięcia - a w konsekwencji spełnienia przesłanki wydania decyzji pozytywnej z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, dokonując oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z przepisami MPZP organ pierwszej instancji winien był również dokonać takiej oceny w aspekcie zasady zagospodarowania terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej (oznaczonych m.in. symbolem "11MU 1") wyrażonej § 26 ust. 4 pkt 6 MPZP. Jakkolwiek bowiem analizowany MPZP co do zasady dopuszcza realizację wolnostojących, nieuciążliwych obiektów usługowych na terenach "11MU1", których podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, mieszkaniowo-usługowa, pensjonatowa i zagrodowa, tym niemniej wprowadza jednocześnie warunek, w myśl którego: "uciążliwość wszystkich obiektów i urządzeń związanych z działalnością usługową nie może wykraczać poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny". W świetle dokumentów przedłożonych przez inwestora nie budzi wątpliwości, że w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycyjnego znajdują się budynki mieszkalne, z których najbliższy miałby znajdować się w odległości ok. 19 m od miejsca usytuowania stacji paliw, w kierunku północno-wschodnim. Z tych samych dokumentów zdaje się jednocześnie wynikać, że uciążliwość powodowana przez działalność planowanej stacji paliw nie ogranicza się do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Załączniki do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia z czerwca 2019 r. sugerują bowiem, że realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia w kształcie przedstawionym przez inwestora (tj. przy proponowanych przez inwestora zakresie, lokalizacji poszczególnych obiektów stacji paliw oraz szczegółowych rozwiązaniach technicznych) będzie źródłem hałasu oraz emisji substancji szkodliwych do powietrza takich jak benzo(a)piren, benzen, tlenek węgla, ksylen, dwutlenek azotu, pył zawieszony PM2.5, pył zawieszony PM10, dwutlenek siarki, toluen, węglowodory alifatyczne, węglowodory aromatyczne, przekraczających granice obszaru inwestycyjnego obejmującego działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] obręb [...].

Z punktu widzenia przywołanego wyżej § 26 ust. 4 pkt 6 MPZP nie ma przy tym większego znaczenia okoliczność, że uciążliwości powodowane przez planowane przedsięwzięcie nie będą przekraczać dopuszczalnych norm hałasu dla terenów chronionych, względnie dopuszczalnych stężeń substancji w powietrzu. Intencją uchwałodawcy lokalnego było w tym przypadku, by podobne uciążliwości w ogóle nie wykraczały poza granice terenu inwestora. Tym samym ocena, czy mieszczą się one w granicach określonych przepisami szczególnymi, czy też przekraczają ustalone normy ma w tym kontekście drugorzędne znaczenie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1054/17).

Organ II instancji odwołał się też do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1771/06 zgodnie z który stacja paliw jest "(...) obiektem o znacznej uciążliwości dla otoczenia składającego się z mieszkaniowego budownictwa jednorodzinnego. Eksploatacja stacji paliw może zakłócić ponad przeciętną miarę możliwość dotychczasowego korzystania z nieruchomości położonych w sąsiedztwie tego obiektu".

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie przeprowadził prawidłowego postępowania dowodowego pozwalającego na niebudzące wątpliwości ustalenie, czy przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postępowania będzie źródłem uciążliwości dla terenów sąsiednich, a w razie pozytywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie - ustalenie, czy przy ewentualnej modyfikacji wniosku przez inwestora istnieje możliwość takiego zrealizowania przedmiotowego przedsięwzięcia, aby takie uciążliwości całkowicie wyeliminować. Braki postępowania dowodowego w tym zakresie uniemożliwiają ocenę, czy przedsięwzięcie to może być uznane za zgodne z § 26 ust. 4 pkt 6 MPZP tj. czy uciążliwości z nim związane nie będą wykraczać poza granice terenu, do którego tytuł prawny posiada wnioskodawca. Tym samym organ pierwszej instancji dopuścił się mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

W ocenie organu odwoławczego za co najmniej przedwczesne, albowiem nie poprzedzone należytą analizą archiwalnych dokumentów planistycznych należało uznać również stanowisko organu I instancji co do braku naruszenia przez przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postępowania zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małopol. z dnia 20 marca 2012 r. poz. 1194 ze zm.), który w ocenie organu I instancji nie ma zastosowania w stanie faktycznym wobec treści § 3 ust. 5 ww. uchwały oraz postanowień nieobowiązującej już uchwały Rady Gminy Poronin Nr XII/104/99 z dnia 6 sierpnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Suche w Gminie Poronin (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 4 października 1999 r. póz. 1049). Jakkolwiek postanowienia tej ostatniej uchwały dopuszczały lokalizację na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem "M3" realizację nieuciążliwej działalności usługowej i gospodarczej (§ 6 ust. 2 uchwały), tym niemniej w odniesieniu m.in. do stacji paliw płynnych wymienionych w § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998 r. Nr 93, póz. 589 ze zm.), w celu weryfikacji, czy inwestycja zalicza się do takiej działalności konieczne było aby cyt. "sporządzona Ocena Oddziaływania na Środowisko nie potwierdziła negatywnego wpływu na środowisko" (§ 4). Do powyższych zapisów nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji w ogóle się jednak nie odniósł.

W ramach ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, Kolegium nakazało podjęcie czynności zmierzających do zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie i poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych w zakresie pozwalającym na niebudzące wątpliwości rozstrzygnięcie, czy w odniesieniu do planowanego została spełniona przesłanka wynikająca z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej.

Sprzeciw od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tej inwestycji toczy się od blisko 10 lat i za każdym razem sprawa jest odsyłana przez organ II instancji do ponownego rozpatrzenia przez organ i instancji. Karta Informacyjna Przedsięwzięcia zawiera wszystkie szczegółowe wyliczenia potencjalnych oddziaływań i nie są one w żaden sposób uciążliwe dla otoczenia. Raport Oddziaływania na Środowisko niczego odkrywczego już do tej sprawy nie wniesie i będzie tylko i wyłącznie powieleniem ustaleń zawartych w Karcie Informacyjnej. Dlatego wniosek wysnuty przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze sugerujący jakoby decyzja Wójta Gminy Poronin była przedwczesna jest całkowicie nieuzasadniony. Wójt Gminy Poronin w 2019 r. zwrócił się dwukrotnie do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie, Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zakopanem oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego z wnioskiem o zaopiniowanie i wydanie decyzji zezwalającej na tą inwestycję. Wymienione organy państwowe powołane w celu fachowego opiniowania inwestycji nie zgłosiły sprzeciwu, zatem argumenty przedstawione przez F. T. powinny zostać uznane za bezpodstawne.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał, że być może F. T. nie ma prawa do kwestionowania decyzji z uwagi na nieprawidłowości jakie miały miejsce podczas postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia spadku. Dom który wybudował F. T. stoi na działce która jest tylko jego współwłasnością, nie jest on samodzielnym posiadaczem praw do tej działki a więc nie może dysponować nieruchomością wedle swojego uznania. Skarżący podkreślił, że materiały budowlane i wszystkie urządzenia użyte przy budowie stacji paliw muszą posiadać najwyższą klasę bezpieczeństwa niemożliwym jest aby stwarzały zagrożenia których obawia się odwołujący, który zresztą nie dysponuje żadną wiedzą z zakresu ochrony środowiska i potencjalnego oddziaływania stacji paliw na tereny sąsiednie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiony sprzeciw jest uzasadniony.

W myśl wprowadzonego ustawą nowelizującą (ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. 2017 r., poz. 935), art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

Zgodnie zaś z nowym art. 151a p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Od wyroku uwzględniającego sprzeciw nie przysługuje środek odwoławczy.

Przyczyną wprowadzenia przyspieszonego trybu rozpoznawania sprzeciwów od decyzji kasatoryjnych był istniejący po stronie ustawodawcy zamiar zmniejszenia liczby decyzji kasatoryjnych wydawanych przez organ odwoławczy zbyt pochopnie, mimo obiektywnej możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. W uzasadnieniu projektu ustawy silnie zaakcentowano potrzebę rozpoznawania przez organ odwoławczy sprawy merytorycznie, wskazując że "wydanie decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., powinno bowiem stanowić absolutny wyjątek – następować jedynie w sytuacji, gdy wydanie decyzji in meriti godziłoby w zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.)."

Zaskarżona decyzja została wydana zatem na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16).

Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty.

Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Nadto, zakres rozpoznania sprawy nie może obejmować oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3238/19).

Przenosząc powyższe rozważana na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że sprzeciw jest uzasadniony, bowiem w niniejszej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 K.p.a. Jak już wyżej wskazano, na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wyłącznie wtedy, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Powodem uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania było dokonanie przez organ odwoławczy odmiennej od zaprezentowanego w rozstrzygnięciu Wójta Gminy Poronin oceny zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odniesieniu do lokalizacji części obiektów budowanych na terenach komunikacji - dróg publicznych oznaczonych na planie symbolem "KDZ1" Kolegium wyraziło jednoznaczne stanowisko co naruszenia postanowień § 37 ust. 3 i 5 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

I tak, w myśl § 37 ust.3 uchwały ustalono podstawowe przeznaczenie terenów KDZ1 pod istniejące i projektowane publiczne drogi, ulice wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi i zabezpieczającymi. Zgodnie zaś z ustępem 5 tego przepisu ustalono dopuszczalne przeznaczenie terenów KDZ1 pod lokalizację: 1) miejsc postojowych,2) ciągów pieszych i ścieżek rowerowych,3) za wyjątkiem 1-22KDW – zatok autobusowych i urządzonych przystanków dla pasażerów, 4) zieleni o charakterze estetycznym i izolacyjnym, 5) urządzeń służących izolacji od uciążliwości ruchu drogowego, 6) elementów małej architektury, 7) cieków wodnych wraz z obudową biologiczną, 8) urządzeń towarzyszącej infrastruktury technicznej za zgodą zarządcy drogi.

Tak więc rację ma Kolegium, że skoro na terenie oznaczonym symbolem "KDZ1" częściowo zostanie zlokalizowany jeden z dwóch podziemnych, dwukomorowych zbiorników paliw płynnych oraz wiata (zadaszenie) nad dystrybutorami, zamierzenie to narusza ustalenia planu.

Zwrócić należy uwagę, że z cytowanego przez organ odwoławczy § 26 tekstu planu wynika, że podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych symbolem 11 MU1 jest: 1) utrzymanie istniejącej zabudowy, 2) lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, mieszkaniowo-usługowej, pensjonatowej, zagrodowej, 3) zieleń urządzoną: zieleńce i skwery oraz zieleń o charakterze izolacyjnym.

Dopuszczalnym przeznaczeniem tych terenów są: 1) lokalizacja wolnostojących nieuciążliwych obiektów usługowych (w tym stacji wyciągu) i rzemieślniczych, 2) obiekty usług publicznych, 3) nieoznaczone na rysunku planu ciągi piesze i pieszo-jezdne, 4) cieki wodne wraz z obudową biologiczną, 5) budynki gospodarcze, inwentarskie, garaże, parkingi i miejsca postojowe, 6) trasy i urządzenia narciarskie. Jak wskazano w § 26 pkt 6) uchwały uciążliwość wszystkich obiektów i urządzeń związanych z działalnością usługową nie może wykraczać poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Zwrócić jednakże należy uwagę, że zgodnie z § 5 pkt 24 uchwały, jeżeli jest mowa o nieuciążliwych obiektach usługowych i rzemieślniczych należy przez to rozumieć obiekty usługowe i produkcyjne: a) nie zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, b) nie zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, c) zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których nie stwierdzono obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, d) zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko a przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko nie wykazała znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko.

Stosownie zaś do § 3 ust.1 pkt 2 uchwały nr XXXV/185/2013 Rady Gminy Poronin z dnia 19 czerwca 2013 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Suche w tzw. części S1 (Dz.U. Woj. Mał. z dnia 22 lipca 2013 r. poz.4600) linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu oraz różnych zasadach ich zabudowy i zagospodarowania są ustaleniami obowiązującymi. W myśl § 4 ust.1 i 2 uchwały na ustalenia o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenów, wyznaczonych na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, składają się: 1) ustalenia ogólne, zawarte w rozdziale I, 2) ustalenia obowiązujące na całym obszarze objętym planem, zawarte w rozdziale II, 3) ustalenia szczegółowe, zawarte w rozdziale III, 4) przepisy końcowe, zawarte w rozdziale IV. Ustalenia planu zawarte w uchwale w rozdziałach I-IV oraz w części graficznej planu obowiązują łącznie.

Z kolei z § 3 ust.1 pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 t.j) wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3. Inwestor planuje wykonanie 2 zbiorników paliw płynnych o pojemności 40 m 3 każdy.

W kontekście spełnienia przez planowaną inwestycję warunku § 26 ust. 4 pkt 6 miejscowego planu Kolegium wyraziło jedynie przypuszczenie, że uciążliwość powodowana przez działalność planowanej stacji paliw nie ogranicza się do granic terenu do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Kolegium poleciło organowi I instancji podjęcie czynności zmierzających do zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie i poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych w zakresie pozwalającym na niebudzące wątpliwości rozstrzygnięcie, czy w odniesieniu do planowanego zamierzenia została spełniona przesłanka wynikająca z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Nie było wszak przeszkód, by organ odwoławczy uczynił to samodzielnie. Zatem z naruszeniem przepisów organ odwoławczy scedował na organ I instancji dokonanie oceny, czy inwestycja jest dopuszczalna w świetle powołanych przepisów prawa.

Podobnie Kolegium postąpiło uchylając się od dokonania oceny braku naruszenia przez przedsięwzięcie zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małopol. z dnia 20 marca 2012 r. poz. 1194 ze zm.). Organ ograniczył swoje rozważania do zasygnalizowania wątpliwości i nakazał ponowną w tym zakresie analizę organowi I instancji.

W sytuacji jednak stwierdzenia sprzeczności projektowanego zamierzenia z dotychczas przedstawionymi ustaleniami planu, badanie zgodności inwestycji z przepisami uchwały nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (już zresztą nie obowiązującej) byłoby zbędne.

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w zaskarżonej decyzji organ II instancji nie był zobowiązany do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na brzmienie art. 79a § 1 K.p.a. W myśl powołanego przepisu w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem komentowanego przepisu, dodanego wspomnianą już ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw jest – jak można było przeczytać w uzasadnieniu projektu ustawy – "zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów – nie korzysta z takiej możliwości. W tych przypadkach strona będzie zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W tym kontekście niewystarczające jest informowanie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań" (uzasadnienie projektu ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, VIII kadencja, druk sejm. nr 1183, s. 28).

W związku z powyższym należy wskazać, że do wyłącznej dyspozycji inwestora pozostaje określenie kształtu planowanego przedsięwzięcia, w szczególności rozmieszczenia poszczególnych obiektów budowlanych niezbędnych dla funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1036/07, wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1093/17). Żaden przepis szczególny nie nakłada w takiej sytuacji na organ obowiązku umożliwienia inwestorowi doprowadzenia planowanego przedsięwzięcia do stanu zgodnego z prawem (tak jak uczynił to ustawodawca przykładowo w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, mającym zastosowanie w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego). Brak jest również podstaw aby upatrywać takiego zobowiązania w treści przywołanego przez Kolegium art. 79a § 1 K.p.a.

Podkreślić przy tym wypada, że inwestor w toku postępowania wyjaśniającego dwukrotnie na wezwanie organu I instancji uzupełniał kartę informacyjną przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r. Wójt Gminy Poronin w wykonaniu zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu zawartych w decyzji z dnia 27 września 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zakresu karty informacyjnej przedsięwzięcia o analizę możliwego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w Suchem w pełnym zakresie, uwzględniając wszelkie możliwe źródła oddziaływania i skalę oddziaływania (normatywną i ponadnormatywną). W wykonaniu powyższego obowiązku inwestor przedłożył opracowanie zatytułowane "Uzupełnienie do dokumentacji Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (...)" w którym przedstawiona została analiza oddziaływania przedsięwzięcia na wskazane w postanowieniu działki. Niezrozumiałe jest zatem dlaczego organ II instancji, pomimo, że dysponował tym dodatkowym materiałem dowodowym w zakresie oddziaływania inwestycji na otoczenie, uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy poprzestając na uwagach natury ogólnej. Konkluzja organu odwoławczego, że organ I instancji "nie przeprowadził prawidłowego postępowania dowodowego pozwalającego na niebudzące wątpliwości ustalenie, czy przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postępowania będzie źródłem uciążliwości dla terenów sąsiednich, a w razie pozytywnej odpowiedzi na tak postanowione pytanie - ustalenie czy przy ewentualnej modyfikacji wniosku przez inwestora istnieje możliwość takiego zrealizowania przedsięwzięcia, aby takie uciążliwości całkowicie wyeliminować" jest dalece lakoniczna i nie wyjaśnia jakie konkretnie dowody zdaniem organu II instancji powinny jeszcze zostać w sprawie przeprowadzone i dlaczego dotychczas zgromadzony materiał dowodowy (z uwzględnieniem dwukrotnego uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia) pozostaje niewystarczający dla zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie. Organ odwoławczy nie przeprowadził analizy § 5 pkt 24 uchwały w zw. z art.26 ust.3 pkt 1 uchwały.

Tak więc należało uznać, że w sprawie rozpoznawanej przez Kolegium nie zachodziły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji na podstawie art.138 § 2 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło się od rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji nie dokonał wyczerpującej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, nie wyjaśnił również dlaczego ewentualnie nie mógł skorzystać z regulacji zawartej w art. 136 K.p.a.

W kwestii zarzutu podniesionego w sprzeciwie odnośnie braku legitymacji F. T. (odwołującego się od decyzji organu I instancji) do występowania w sprawie w charakterze strony wyjaśnić należy, że zgodnie z uproszczonym wypisem z rejestru gruntów F. T. jest właścicielem działki nr [...], która to działka zlokalizowana jest po wschodniej stronie działki nr [...] objętej inwestycją, w odległości około 5 m od jej granicy. Okoliczność ta została wykazana w sporządzonym w czerwcu 2019 r. na zlecenie inwestora (skarżącego) "Uzupełnieniu do dokumentacji Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (...)" i zgodnie z ustaleniami powyższego dokumentu działka znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Taki stan rzeczy uzasadniał przyznanie statusu strony F. T..

W oparciu o powyższe, na podstawie art.151a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a