Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 66/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115a
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi Z N. Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [..] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania Z. N. Z. Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...] (dalej także: "Spółka"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej "k.p.a.") w zw. z art. 112a, art. 113, art. 114, art. 115a ust. 1, 3 i 5, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poza. 672 ze zm.; dalej także: "u.p.o.ś."), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112; dalej "rozporządzenie") – utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], w przedmiocie określenia dla Spółki dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska poza Zakładem, to jest terenów zabudowy zagrodowej, wyrażony równoważnym poziomem A w dB w wysokości 55dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu [...] lipca 2014 r. Starosta P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie negatywnego oddziaływania na środowisko zakładu Spółki zlokalizowanego w [...], gmina N.. Postępowanie wszczęte zostało w związku z przekazanymi pismem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], sprawozdaniami z pomiarów hałasu od urządzeń i instalacji przemysłowych. Pomiary te zostały wykonane na skutek wniosku osoby wnoszącej o kontrolę interwencyjną Spółki w związku z nadmierną emisją hałasu. Ponadto Starosta został poinformowany, że w dniach [...] r. inspektorzy WIOŚ przeprowadzili kontrolę Spółki połączoną z pomiarami emisji hałasu emitowanego do środowiska z terenu zakładu produkcyjnego. Zmierzone wówczas wielkości poziomu hałasu w porze nocnej wykazały wartości wyższe niż dopuszczalne, określone w rozporządzeniu.

Starosta, po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], orzekł o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania, wskazując, że wykonane w dniu [...] czerwca 2014 r. przez WIOŚ pomiary hałasu wykonane zostały w sytuacji wyjątkowej, kiedy to przekroczenia hałasu miały charakter incydentalny i związane były z awarią jednego z wentylatorów. Wobec powstania nowych okoliczności, a także udowodnienia przez Spółkę, iż dokonała ona wszelkich starań, aby funkcjonowanie Zakładu Spółki nie stanowiło uciążliwości dla mieszkańców okolicznych posesji Starosta uznał, że w obecnym stanie rzeczy nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania J. M. – właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której znajduje się Zakład Produkcyjny Spółki, uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] października 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Organ odwoławczy podkreślił, że pomiary w dniu [...] sierpnia 2014 r. zostały przeprowadzone w odmiennych warunkach niż pomiary w czerwcu i lipcu, przy niepełnej mocy produkcyjnej i ograniczonym ruchu pojazdów na parkingu. Zdaniem Kolegium, nie wiadomo więc, czy podwyższony hałas w czerwcu i lipcu wynikał z działalności wszystkich urządzeń produkcyjnych, czy tylko niektórych. Poza tym, jak wskazało Kolegium, pomiary te zostały przeprowadzone przed wszczęciem postępowania i to nie przez organ pierwszej instancji. Wobec więc rozbieżności wyników pomiarów, przeprowadzonych w odmiennych warunkach, konieczne było – w ocenie organu odwoławczego – ponowne rozpatrzenie sprawy przez Starostę i ponowne zbadanie emisji hałasu, a także zgromadzenie przez ten organ własnego materiału dowodowego, niezależnie od pomiarów dokonanych przez WIOŚ.

W związku z wniesieniem przez Spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], Starosta P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. zawiesił postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1149/14, oddalił skargę Spółki na wskazaną decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r. Od wyroku tego żadna ze stron nie złożyła odwołania i stał się on prawomocny.

W dniu [...] lutego 2016 r. Starosta postanowieniem znak: [...], podjął zawieszone postępowanie.

Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta pismem z dnia [...] maja 2016 r. zwrócił się do WIOŚ z prośbą o przeprowadzenie pomiarów hałasu pochodzącego z Zakładu produkcyjnego Spółki. Pomiarów tych dokonano w dniu [...] maja 2016 r., z udziałem pracownika Starostwa Powiatowego. W ich wyniku nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Jednakże ponownie przeprowadzone pomiary w dniach od [...] do [...] lipca 2016 r., z wykorzystaniem urządzeń mobilnych, potwierdziły przekroczenie dopuszczalnych norm emisji hałasu.

Mając powyższe na uwadze, Starosta opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], określił dla Spółki dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska poza Zakładem, to jest terenów zabudowy zagrodowej, wyrażony równoważnym poziomem A w dB w wysokości 55dB dla pory dnia (od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 45 dB dla pory nocy (od godz. 22:00 do godz. 6:00).

W odwołaniu od wskazanej decyzji Starosty, Spółka zakwestionowała prawidłowość niekorzystnych dla niej wyników pomiarów hałasu pochodzącego z Zakładu produkcyjnego Spółki.

Utrzymując w mocy decyzję Starosty, Kolegium podzieliło w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO uznało je za niezasadne. W ocenie Kolegium, wyniki pomiarów dokonanych w dniach od [...] lipca 2016 r. są wiarygodne i dają podstawę do oceny stanu faktycznego sprawy, pomimo zastrzeżeń Spółki. Kwestie te zostały bowiem wyjaśnione w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. oraz w dołączonym do tego pisma sprawozdaniu korygującym. Kolegium wskazało, że pomiary zostały wykonane przez podmiot wskazany w art. 115a ust. 1 u.p.o.ś., a w toku postępowania organów obu instancji dokonano analizy materiału dowodowego, w tym sprawdzenia, czy badania przeprowadzone przez organ ochrony środowiska zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Kolegium, działalność badawcza i pomiarowa WIOŚ oparta jest na nowocześnie wyposażonym i zorganizowanym certyfikowanym laboratorium, które umożliwia przeprowadzenie badań różnorodnych parametrów środowiska i jego zanieczyszczeń. Dlatego też, jak stwierdziło Kolegium, przeprowadzanie kolejnych pomiarów hałasu jest bezzasadne nie tylko z uwagi na przyznanie wszystkim dotychczasowym badaniom wiarygodności, ale również na charakter zaskarżonej decyzji, który nie rodzi żadnych obowiązków, a jedynie wskazuje na konieczność zapewnienia obowiązujących poziomów hałasu poza Zakładem produkcyjnym Spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ZL N. Z. Spółka z o.o. Spółka komandytowa wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie;

- art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1, art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a., poprzez nierozpoznanie przez Kolegium zarzutu co do oddalenia przez Starostę wniosku dowodowego o ponowne przeprowadzenie pomiarów hałasu pochodzącego od urządzeń i instalacji przemysłowych w zakładzie produkcyjnym Spółki, w sytuacji gdy sprawozdanie nr [...] r. oparte na pomiarach wykonanych [...] lipca 2016 r. i [...] lipca 2016 r. budzi poważne wątpliwości, a przedmiot tego dowodu jest okolicznością mającą kluczowe znaczenie dla sprawy;

- art. 9 i art. 79 § 2 w zw. art. 10 i art. 7 k.p.a., poprzez nierozpoznanie przez Kolegium zarzutu niepoinformowania przez Starostę Spółki o złożeniu przez WIOŚ odpowiedzi na zastrzeżenia spółki z dnia [...] września 2016 r. i tym samym uniemożliwienie Spółce zapoznania się i ustosunkowania do tego pisma, a w konsekwencji naruszenie prawa do informacji oraz prawa do udziału strony w postępowaniu dowodowym;

- art. 80 k.p.a., poprzez oparcie decyzji organów obu instancji na sprawozdaniu WIOŚ, zawierającym dużą ilością poważnych błędów i uchybień, co podważa jego wiarygodność i poprawność zawartych w nim danych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 115a u.p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z ustępu 3 tego artykułu, wynika, że w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest zarazem ugruntowany pogląd, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (zob. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 6/10 oraz z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12).

Stosownie do art. 112a pkt. 2 u.p.o.ś, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W rozporządzeniu Ministra Środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112) ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że jak wynika ze Studium Uwarunkowań Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta N. z dnia [...] czerwca 2013 r., teren, na który następuje ponadnormatywna emisja hałasu, oznaczony jest symbolem MN/MR i stanowi obszar zabudowy jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej. Wielkość dopuszczalnego hałasu dla takiego rodzaju zabudowy, zgodnie z pkt. 3 lit. b tab. 1 załącznika do ww. rozporządzenia, wynosi w porze dziennej 55 dB, a w porze nocnej 45 dB.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta w toku postępowania dopuścił dowód z badania poziomów hałasu, wykonanego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] maja 2016 r. Badanie to obejmowało pomiary hałasu zarówno w godzinach dziennych, jak i nocnych. Istotne jest przy tym, że badaniu poddano 12 źródeł emisji hałasu: chłodnice powietrza Evapco, wentylatory wyciągowe z pomieszczenia sprężarek, wentylatory wyciągowe z pomieszczenia transformatorowego, klimatyzatory z pomieszczenia sprężarek, klimatyzatory hali produkcyjnej TRANE, chłodnicę RIEDEL, chłodnicę płynu chłodzącego DARPIN, chłodnicę powietrza Evapco, wentylatory komór transformatorowych i rozdzielnicy, klimatyzatory budynku administracyjnego, pracę 6 linii produkcyjnych. Podczas pomiarów na parking systematycznie podjeżdżały samochody ciężarowe, które cyklicznie po załadunku opuszczały teren Zakładu. Zwrócić należy również uwagę, że jak wynika ze sprawozdania WIOŚ nr [...] z pomiarów od urządzeń i instalacji przemysłowych, wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu LAeqD (pora dnia) w poszczególnych punktach pomiarowych nie została przekroczona i wyniosła 43,ldB , 43,4 dB i 44,4 dB, także wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu LAeqN (pora nocy) nie została przekroczona i wyniosła w poszczególnych punktach pomiarowych 41.0 dB, 43.7 dB, 43,8 dB.

Niekwestionowane jest też to, że choć przeprowadzone pomiary hałasu nie wykazały ponadnormatywnych wartości hałasu w środowisku, organ pierwszej instancji, mając na względzie zarzuty wnoszone przez właścicieli nieruchomości graniczących z nieruchomością, na której położony jest Zakład produkcyjny Spółki, zlecił ich ponowienie i przeprowadzenie w dłuższym okresie czasu. W związku z tym w okresie od [...] lipca 2016 r. w okolicach tego Zakładu umieszczono mobilne laboratorium WIOŚ. Z przeprowadzonych wówczas pomiarów hałasu od urządzeń i instalacji przemysłowych - sprawozdanie [...] wynika, że dopuszczalny poziom hałasu w środowisku w godzinach nocnych tym razem został przekroczony, a wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu LAeqN po korekcie z uwagi na lokalizację punktu pomiarowego przy elewacji budynku dla pory nocy została przekroczona o 4.2 dB i wyniosła 49.2 dB. W godzinach dziennych wartość równoważnego poziomu dźwięku nie została przekroczona i wyniosła 50.0 dB. Wyniki tych pomiarów uznać należy za wiarygodne i dające podstawę do oceny stanu faktycznego sprawy, pomimo zgłaszanych przez Spółkę zastrzeżeń z dnia [...] września 2016 r., dotyczących sposobu pomiaru tła akustycznego, mierzonych wielkości, prawdopodobieństwa wystąpienia zakłóceń akustycznych, aktualności świadectwa wzorcowania stacji pogodowej, sposobu opisania źródeł hałasu.

Prawidłowo oceniło przy tym Kolegium, że zarzuty Spółki odnoszące się do prawidłowości niekorzystnych dla niej wyników pomiarów hałasu pochodzącego z Zakładu produkcyjnego Spółki, są nieuzasadnione. Niewątpliwie bowiem, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], przedstawił wyjaśnienia oraz sprawozdanie korygujące do sprawy, w którym skorygowano i uzasadniono stanowisko przemawiające za przyznaniem wiarygodności dokonanym pomiarom, które to stanowisko i wyjaśnienia organ odwoławczy w całości akceptuje. Przede wszystkim, mając na uwadze zarzuty Spółki co do sposobu pomiaru tła akustycznego trafnie stwierdziło Kolegium, że zgodnie ze wskazaniem w Załączniku 7 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542) dopuszcza się (pkt E.II.l) wyznaczenie tła akustycznego na podstawie analizy statystycznej sygnału - w niniejszej sprawie jest to zastosowany poziom statystyczny L95. Odnosząc się do zarzutu co do braku określenia parametru akustycznego, jaki był mierzony zasadnie wskazał ten organ, iż oznaczenie LAK zostało jedynie omyłkowo wpisane w sprawozdaniu, co nie miało wpływu na wynik końcowy pomiarów. Prawidłowe oznaczenie równoważnego poziomu dźwięku przy zastosowaniu metody rejestracji hałasu w sposób ciągły w czasie odniesienia T to LAeqT, co w sprawozdaniu korygującym zostało – w sposób niebudzący wątpliwości – poprawione. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, jak wynika z akt sprawy, w tym wspomnianego wyżej pisma WIOŚ, podczas pomiarów hałasu w środowisku eliminowano wszystkie zakłócenia akustyczne, a w razie potrzeby powtarzano pomiar. Nadto, zasadnie ocenił organ odwoławczy, że załącznik 7 pkt C rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobieranej wody, odnosi się do zestawu pomiarowego (miernik i mikrofon) oraz do kalibratora akustycznego, zaś częstotliwość wzorcowania dodatkowych przyrządów pomiarowych, to jest stację meteo, ustala samodzielnie laboratorium użytkujące sprzęt. Stacja meteo została wstawiona w sprawozdaniu omyłkowo, gdyż – co jest w sprawie niekwestionowane – prawidłowa stacja pracująca przy pomiarach to: [...], nr ser. G140006, świadectwo wz.: [...];[...]; [...];[...]. Zdaniem Sądu, trafnie stwierdziło Kolegium, że powyższe uchybienie nie miało żadnego wpływu na końcowy wynik pomiarów, a zarazem niekwestionowane jest, że w sprawozdaniu korygującym ten błąd został poprawiony.

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że przy pomiarach metodą próbkowania przed rozpoczęciem pomiarów ustala się pracujące źródła przez inwentaryzację źródeł hałasu w obrębie zakładu i naocznie sprawdza się czy urządzenia emitujące hałas pracują. Natomiast przeprowadzając pomiary długoterminowe, co miało miejsce w niniejszej sprawie, ustalenie oraz zweryfikowanie źródeł hałasu w każdym momencie pracy zakładu jest w istocie niemożliwe, albowiem dopiero po skończonych pomiarach wiadomo, w ciągu których z 8 godzin dnia oraz 1 godziny podczas nocy, odnotowano najbardziej niekorzystne dla Zakładu wyniki pomiarów emitowanego hałasu. Oczywiste jest bowiem, że dopiero te wartości są uwzględnianie do wyliczenia równoważnego poziomu dźwięku LAeqT. W związku z tym, zawarty w sprawozdaniu nr [...] zapis "praca zakładu" jest określeniem prawdziwym i jedynym możliwym do zweryfikowania po pomiarach.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że pomiary zostały wykonane przez podmiot wskazany w art. 115a ust. 1 u.p.o.ś., a w toku postępowania organów obu instancji dokonano analizy materiału dowodowego, w tym sprawdzenia, czy badania przeprowadzone przez organ ochrony środowiska zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nawet bowiem wówczas, gdy badania przeprowadza specjalistyczna jednostka, posiadająca odpowiednią (specjalistyczną) wiedzę, organ administracyjny ma obowiązek ocenić logiczność argumentacji (wywodów) zawartych w takim sprawozdaniu i przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organów, co do tego, że mając na uwadze treść wspomnianego sprawozdania nr [...], a także wyjaśnień zawartych w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 października 2016 r. oraz w dołączonym do tego pisma sprawozdaniu korygującym, stwierdzić należy, że pomiary hałasu dokonane w niniejszej sprawie na zlecenie organu pierwszej instancji nie budzą wątpliwości co do swej wiarygodności. Stanowisko organów w tym zakresie, zdaniem Sądu, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zarazem wskazać należy, że nie została skutecznie zakwestionowana przez stronę skarżącą prawidłowość zawartego w uzasadnieniach decyzji obu instancji stanowiska co do posiadania przez WIOŚ "nowocześnie wyposażonego i zorganizowanego, certyfikowanego laboratorium, które umożliwia przeprowadzenie badań różnorodnych parametrów środowiska i jego zanieczyszczeń". Poza sporem jest przy tym, że wspomniane laboratorium posiada certyfikat akredytacji wydany przez krajową jednostkę akredytującą PCA w W., zaś systemy jakości laboratorium funkcjonują w oparciu o normę PN-EN ISO/IEC 17025:2005.

Sąd podziela także stanowisko Kolegium, że przeprowadzanie kolejnych pomiarów hałasu jest bezzasadne, nie tylko z uwagi na przyznanie wszystkim dotychczasowym badaniom wiarygodności, ale również na charakter zaskarżonej decyzji, która sama w sobie nie rodzi żadnych obowiązków, a jedynie wskazuje na konieczność zapewnienia obowiązujących poziomów hałasu poza Zakładem produkcyjnym Spółki. Ponownie należy bowiem podkreślić, że decyzja wydana na podstawie art. 115a u.p.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu, a to prowadzi do wniosku, że wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu. Zarazem niekwestionowane jest w orzecznictwie, że powołany przepis nie daje możliwości do orzekania w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie dowolnie wybranych pomiarów hałasu, korzystnych dla podmiotu emitującego hałas do środowiska. Tym samym nawet gdyby okazało się, że kolejne pomiary nie wykazałyby przekroczenia norm, nie oznaczałoby to, że należy nie brać w ogóle pod uwagę wcześniejszego pomiaru, który takie przekroczenie wykazał (por. powołane wyżej wyroki NSA oraz wyrok NSA z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 370/13).

Z tych względów, niezasadne były zawarte w skardze zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów procesowych. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość stwierdzenia przekroczenia norm hałasu emitowanego do środowiska przez Zakład produkcyjny Spółki. Oczywiste jest zaś, w świetle art. 115a ust. 1 u.p.o.ś., że w tej sytuacji obowiązkiem organów obu instancji było wydanie orzeczenia w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu. W ocenie Sądu, niepoinformowanie strony skarżącej przez organ pierwszej instancji o złożeniu przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pisma z dnia [...] października 2016 r., zawierającego stanowisko WIOŚ co do zastrzeżeń Spółki odnoszących się do nieprawidłowości przeprowadzonych pomiarów hałasu emitowanego przez Zakład Spółki znajdujący się w [...], nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Poza sporem jest bowiem, że nie uniemożliwiło to Spółce zaprezentowania swego stanowiska w tym zakresie, w toku postępowania odwoławczego. Niezależnie od tego podkreślić należy, że Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.