Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2059/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu admininstracji
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1), art. 144, art. 113 § 1, art. 107 § 1, art. 6, art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A, N., USA od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 613/16 w sprawie ze skargi A, N., USA na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r., nr [...]; 3. umarza postępowanie administracyjne; 4. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz A, N., USA kwotę 1140 (tysiąc sto czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 613/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A, N., USA na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek A spółki prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: A, spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki, dalej też jako "skarżąca", "spółka", "strona") Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "Komisja", "organ nadzoru", "KNF") wydała decyzję administracyjną nr [...], na mocy której:

w punkcie I. uchyliła decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r., sygn. [...], nakładającą na A, spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki karę pieniężną w wysokości 800 000 zł wobec stwierdzenia, że spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz.1382, dalej ustawa o ofercie):

1. w związku z § 101 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r. poz. 133 z późn. zm., dalej "Rozporządzenie"), w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012,

2. w związku z § 101 ust. 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2012,

3. w związku z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012,

4. w związku z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2013.

W punkcie II. - w egzemplarzu decyzji, który pozostał w aktach organu - nałożyła na A, spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: A, spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki) karę pieniężną w wysokości 700 000 zł wobec stwierdzenia, że A nie wykonał obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w związku z § 101 ust. 7 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012,

2. w związku z § 101 ust. 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2012,

3. w związku z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012,

4. w związku z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2013.

W egzemplarzu decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został doręczony stronie postępowania nie wpisano w sentencji decyzji wysokości kary pieniężnej. O powyższym błędzie w decyzji przesłanej stronie, organ dowiedział się ze skargi na decyzję złożonej przez stronę za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komisja Nadzoru Finansowego postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., po uprzednim wszczęciu postępowania z urzędu, sprostowała z urzędu - jak wskazała - "błąd pisarski" poprzez wpisanie wysokości kary pieniężnej.

Powołała się na art. 113 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Wyjaśniła, że załączony do akt postępowania wyciąg z protokołu Nr [...] posiedzenia Komisji z dnia [...] sierpnia 2015 r., w którym zaprotokołowano podjęcie przez organ nadzoru uchwały (decyzji) o uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r., [...] i nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł, zawiera wskazanie wysokości kary pieniężnej nakładanej na A, tj. 700 000 zł (słownie: siedemset tysięcy zł).

Przyznała, że decyzja doręczona stronie, która weszła do obrotu prawnego, stanowiła w punkcie I o uchyleniu zaskarżonej decyzji i w punkcie II o nałożeniu kary, nie posiadała tej kary określonej kwotowo i słownie (miejsce wykropkowane). W uzasadnieniu doręczonej stronie decyzji kara została określona trzykrotnie jako 700 000 zł.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komisja utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...] października 2015 r., uznając, że art. 113 § 1 k.p.a. umożliwia sprostowanie z urzędu błędu pisarskiego powstałego poprzez nie wpisanie w sentencji decyzji kwoty obniżonej do 700 000 zł kary pieniężnej. Uznała, że jest to błąd oczywisty.

W uzasadnieniu postanowienia KNF potwierdziła, że w sentencji egzemplarza decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został doręczony w dniu [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnikowi reprezentującemu spółkę nie wskazano wysokości kary pieniężnej nałożonej na stronę (strona 2, wers 16 i 17 od góry przedmiotowego egzemplarza decyzji).

Wyjaśniła, że w przywołanym egzemplarzu decyzji (w pozostałych przeznaczonych do tego miejscach) wskazano wysokość kary pieniężnej nałożonej na spółkę, tj. na stronie 13 (wers 12 i 13 od góry), na stronie 41 (wers 18 od dołu) i na stronie 42 (wers 8 od dołu). Zacytowała fragmenty uzasadnienia decyzji zawierające sformułowania dotyczące nałożenia kary w wysokości 700 000 zł.

Dodatkowo powołała się na załączony do akt postępowania wyciąg z protokołu Nr [...] z posiedzenia Komisji z dnia [...] sierpnia 2015 r., w którym zaprotokołowano podjęcie przez KNF uchwały (decyzji) o uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r. i nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł. Powołała się również na Komunikat z dnia [...] sierpnia 2015 r. z 269 posiedzenia Komisji (pkt 9 tego komunikatu), zamieszczony na stronie internetowej Komisji, w którym zawarto informację o obniżeniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na A z kwoty 800 000 zł do kwoty 700 000 zł.

Komisja wskazała także, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, KNF w zakresie swojej właściwości podejmuje (jako organ kolegialny) uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia określone w przepisach odrębnych. Decyzje Komisji wydawane kolegialnie podpisuje jednoosobowo Przewodniczący Komisji lub upoważniony zastępca. Stąd, zdaniem organu, uchwała KNF nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. oraz decyzja z [...] sierpnia 2014 r. nie stanowią dwóch odrębnych aktów, bo uchwała jest jednocześnie decyzją.

Wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że "istotą sprawy jest ocena, czy "dopisana" w sentencji decyzji w trybie naprawienia błędu pisarskiego kwota, stanowi błąd pisarski, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a."

WSA odwołując się do art. 11 ust. 1 – 5 ustawy o nadzorze finansowym przedstawił tryb podejmowania uchwał przez KNF.

Stwierdził, że wymienienie cyframi i słownie brakującej kwoty 700 tysięcy złotych - oprócz trzykrotnych wzmianek w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2015r. - potwierdza protokół obrad Komisji, gdzie figuruje zapis, że Komisja jednogłośnie podjęła uchwałę Nr [...] - decyzję w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r., nakładającej na Spółkę "karę pieniężną w wysokości 800 000 zł (słownie złotych: osiemset tysięcy)" (pkt I) i "nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł (słownie złotych: siedemset tysięcy)"(pkt II). Powyższa uchwała w całości odpowiada treści decyzji wysłanej Stronie – oprócz opuszczenia w pkt II wyrazów określających - cyframi i słownie ww. kwoty.

Zdaniem Sądu niewskazanie w sentencji egzemplarza decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został doręczony w dniu [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnikowi reprezentującemu spółkę wysokości kary pieniężnej nałożonej na spółkę – na stronie 2, wers 16 i 17 od góry przedmiotowego egzemplarza decyzji – należało ocenić w kategoriach oczywistej omyłki - błędu pisarskiego, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Wskazał, że dodatkowo przemawia za tą oceną bezsporny fakt, że w egzemplarzu decyzji doręczonym spółce - w pozostałych przeznaczonych do tego miejscach - wskazano wysokość kary pieniężnej 700 000 złotych nałożonej na spółkę, co wynika ze strony 13 (wers 12 i 13 od góry), strony 41 (wers 18 od dołu) i ze strony 42 (wers 8 od dołu).

Sąd I instancji stwierdził, że problemu w niniejszej sprawie nie można sprowadzić, jak sugeruje to skarżąca, do "dopisania" wysokości kary. W trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie można uzupełniać decyzji o nowe elementy. Wpisana w zaskarżonym postanowieniu kwota nie była w istocie "nowym elementem" decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., skoro element ten był przedmiotem uzasadnienia. Na tym bowiem "elemencie" skupia się w całości nie tylko jej uzasadnienie, kilkakrotnie wymieniając kwotę 700 000 złotych, ale i opisany w protokole posiedzenia KNF odbytego [...] sierpnia 2015 r. tryb podjęcia uchwały wraz z głosowaniem.

Powyższe wskazuje zatem – w ocenie WSA - że charakter omyłki jaka zaistniała w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. był oczywisty, brakujące w pkt II. decyzji wyrazy, dotyczące kwoty pisanej cyframi i słownie, w sposób widoczny dla oka i nie zamierzony zostały opuszczone. Skutkiem powyższego, w sentencji decyzji wyrażono treść, która w sposób oczywisty i widoczny jest niezgodna z myślą organu, bowiem kwota 700 000 złotych w istocie nie została wpisana przez przeoczenie.

WSA stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy oczywistość błędu pisarskiego wynika z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem i z okolicznościami podjętego rozstrzygnięcia opisanymi w protokole obrad Komisji nad tym konkretnym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oczywistość tej omyłki wynika z treści sentencji decyzji administracyjnej, jej uzasadnienia i materiału zawartego w aktach sprawy.

Sąd I instancji wyjaśnił, że co do zasady sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. Stwierdził, że organ dokonał prawidłowej klasyfikacji błędu, jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Wadliwość istotna musi spowodować uchylenie decyzji w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych). Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji, nie może doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. (v. wyrok NSA z 1 września 2011r. I OSK 1451/10 LEX nr 1068414).

W ocenie WSA do wad nieistotnych należało zatem zaliczyć zaistniały na gruncie niniejszej sprawy błąd pisarski, który stanowi – widoczne i wbrew zamierzeniu organu, opuszczenie wyrazów.

Powyższe okoliczności pozwoliły organowi na zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a.

Dokonanie rektyfikacji decyzji II sprawia, że w obrocie prawnym funkcjonuje pierwotna wersja decyzji II wraz z postanowieniem wydanym w celu jej wyjaśnienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., a także w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) oraz art. 144 k.p.a. w zw. z art. 113 § 1, art. 107 § 1 oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Spółka wskazała, że WSA naruszył powyżej wskazane przepisy p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy WSA powinien był uwzględnić skargę oraz uchylić postanowienie II i postanowienie I w całości, ponieważ wydając postanowienie II KNF naruszyła przepisy postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1) oraz art. 144 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia II błędnie utrzymującego w mocy postanowienie I, w którym z urzędu sprostowano rzekomy oczywisty błąd pisarski w Decyzji II w ten sposób, że do treści osnowy Decyzji II wpisano wysokość kary pieniężnej nałożonej na Skarżącego, czym dokonano nieuprawnionej ingerencji w istotę rozstrzygnięcia Decyzji II, co jest niedopuszczalne w trybie prostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

Zarzuciła, że WSA błędnie przyjął w uzasadnieniu wyroku, że: "na gruncie niniejszej sprawy oczywistość błędu pisarskiego wynika zatem z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem i z okolicznościami podjętego rozstrzygnięcia opisanymi w protokole obrad Komisji nad tym konkretnym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, oczywistość tej omyłki wynika zatem treści sentencji decyzji administracyjnej, jej uzasadnienia i materiałem zawartym w aktach sprawy" (str. 18 wyroku).

W zaskarżonym wyroku WSA nie dostrzegł ww. naruszenia przepisów o postępowaniu i nie uchylił postanowienia II i postanowienia I w całości, co oznacza, że naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., a także w zw. z art. 151 p.p.s.a. WSA w Warszawie nie dostrzegł bowiem, że opisane powyżej naruszenie przepisów o postępowaniu miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarżąca kasacyjnie złożyła replikę na odpowiedź na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione.

Spór w sprawie dotyczył tego czy Komisja Nadzoru Finansowego prawidłowo zastosowała przewidzianą w art. 113 § 1 k.p.a. instytucję sprostowania błędu pisarskiego w decyzji.

Korygowany błąd polegał na tym, że w osnowie decyzji nakładającej na stronę karę pieniężną za określone w decyzji naruszenie przepisów nie wpisano kwoty kary.

Postanowienie o sprostowaniu błędu pisarskiego zostało wydane w następujących okolicznościach:

- decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 000 zł wobec stwierdzenia, że spółka nie wykonała obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów ustawy o ofercie i w związku ze wskazanymi przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim;

- decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komisja Nadzoru Finansowego po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, w punkcie I uchyliła decyzję z dnia [...] marca 2014 r., w punkcie II – w egzemplarzu doręczonym pełnomocnikowi strony - orzekła, że nakłada na spółkę "karę pieniężną w wysokości ........... zł" za niewykonanie obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów ustawy o ofercie i w związku ze wskazanymi przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Komisja Nadzoru Finansowego postanowiła sprostować z urzędu "błąd pisarski w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. (....) w ten sposób, że w osnowie przedmiotowej decyzji na stronie 2, wers 16 od góry po słowie " w wysokości" wpisać "700 000" i na stronie 2, wers 17 od góry po słowie w nawiasie "słownie:" wpisać "siedemset tysięcy"", wskazując jako podstawę prawną między innymi art. 113 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała to postanowienie w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną na ww. postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego, stwierdzając, że pominięcie w sentencji decyzji określenia wysokości kary jest tego rodzaju błędem pisarskim, który stanowi widoczne i wbrew zamierzeniu organu opuszczenie wyrazów i który należy zaliczyć do wad nieistotnych, a więc błędem podlegającym naprawieniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny takie stanowisko Sądu I instancji uznaje za błędne.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się pogląd, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, a także niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.

Podkreślić należy, że przewidziany w tym przepisie tryb rektyfikacji aktów administracyjnych został przewidziany wyłącznie do usuwania oczywistych i nieistotnych wadliwości.

Ustawodawca nie zdefiniował wad istotnych i nieistotnych.

W ocenie NSA należy przyjąć, że nieistotne wady decyzji to takie, które nie mogą spowodować uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji w trybie kontroli instancyjnej, wobec czego wady istotne to takie, które mogą spowodować uchylenie, zmianę lub stwierdzenie nieważności decyzji w trybie kontroli instancyjnej.

W rozpoznanej sprawie należało zatem rozważyć, czy nieokreślenie w osnowie decyzji wysokości kary, będące niewątpliwie niezamierzonym opuszczeniem kilku wyrazów, można było uznać za "nieistotną wadliwość".

Przedmiotem oceny była waga błędu decyzji, pod kątem możliwości jego naprawienia w trybie art. 113 k.p.a.

W myśl art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna była zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

Jednym z obligatoryjnych elementów decyzji jest jej rozstrzygnięcie. Z istoty rozstrzygnięcia wynika, że musi ono rozstrzygać o istocie sprawy, w której prowadzone było postępowanie administracyjne. "Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej (por. J.Borkowski w: Kodeks Postępowania Administracyjnego, B.Adamiak, J.Borkowski, Komentarz, 8. wydanie, str. 509).

W rozpoznanej sprawie w rozstrzygnięciu decyzji brak jest jego istotnej części. Rozstrzygając o nałożeniu na stronę kary nie rozstrzygnięto o jej wysokości.

W ocenie NSA jest to błąd istotny, który nie mógł być naprawiony w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Fakt, że wysokość kary została wskazana w protokole, w którym zaprotokołowano podjęcie uchwały-decyzji oraz w uzasadnieniu decyzji nie jest podstawą do przyjęcia, że wada którą dotknięte jest rozstrzygnięcie decyzji nie jest istotna. Nie zmniejsza powagi tego błędu również fakt, że egzemplarz decyzji, który pozostał w aktach organu, który decyzję wydał jest egzemplarzem kompletnym pod względem formalnym, czyli zawiera pełne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Do obrotu prawnego weszła decyzja doręczona stronie, a więc pozbawiona istotnej części rozstrzygnięcia.

Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut naruszenia przepisu art. 113 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego, trafny jest też zarzut, iż "naprawienie" istotnego błędu w sentencji decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. narusza wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.

Nie jest natomiast uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd.1 p.p.s.a. W powołanym przepisie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że zarzut oparty na art. 141 § 4 p.p.s.a. może przynieść zamierzony efekt jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku lub też, nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia. nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z tych sytuacji. Okoliczność natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia omawianego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 470/14; (publ. j.w.).

Z przedstawionych przyczyn, uznając że skarga kasacyjna jest zasadna oraz że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie.

Wobec uznania, że błąd polegający na niezapisaniu w sentencji decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. wysokości kary nałożonej na stronę nie może zostać naprawiony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., NSA na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w tej decyzji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na kwotę tą składają się: 100 (sto) złotych wpis od skargi, 100 (sto) złotych za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, 100 (sto) złotych wpis od skargi kasacyjnej, 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych za koszty zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji oraz 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych za koszty zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji - razem 1140 (jeden tysiąc sto czterdzieści) złotych.