Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 523/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 lutego 2016 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu administracji, skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn.: [...].

Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 13 stycznia 2016 r., zatem ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadł na dzień 12 lutego 2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu.

Pismem z dnia 24 marca 2016 r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnił, że z treści odpowiedzi organu na skargę dowiedział się, że o 1 dzień uchybił terminowi do jej wniesienia. Stwierdził, że będąc organizacją non profit, nie zatrudnia pracowników i dlatego nie stać go na zatrudnienie obsługi biurowej. Skarżący wskazał, że uchybienie w odnotowaniu daty odebrania decyzji nie było przez niego celowe, a zatem nie było zawinione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 - 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Powyższe oznacza, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy.

Na wstępie Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie czas ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do dnia doręczenia skarżącemu odpisu odpowiedzi na skargę, z której strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, odpis odpowiedzi na skargę został doręczony skarżącemu w dniu 17 marca 2016 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 24 marca 2016 r. Termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu został więc zachowany.

W zakresie wymogu dokonania czynności, której strona nie dokonała w terminie, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie warunek ten został już spełniony, zatem dla rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zbędne było składanie kolejnej skargi (por. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1251/10).

Przechodząc do oceny przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu, tj. do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy, stwierdzić należy, że kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 §1 p.p.s.a. polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu może zatem mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 1040/12).

W przypadku przesłanki braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., w pierwszej kolejności zbadać należy, czy strona mogła dopełnić obowiązku zachowania szczególnej staranności w dokonywaniu czynności procesowych. Odnosząc powyższe kryteria do rozpoznawanego wniosku, należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi, zatem argumentacja strony nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Brak obsługi biurowej skarżącego stowarzyszenia nie zwalnia jego członków z obowiązku dochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i nie może zostać uznany za okoliczność, której strona nie mogła przezwyciężyć przy podjęciu wszelkich możliwych starań.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.