Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 321/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6, art. 89
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi L.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za posiadanie niezarejestrowanych automatów do gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi L. M. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2017 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (dalej: "Naczelnik UC-S" lub "organ I instancji") z [...] lipca 2017r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 200.000 zł za posiadanie niezarejestrowanych automatów do gier o nazwie [...] nr [...] oraz [...] nr [...] .

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 12 czerwca 2017 r. funkcjonariusze Mazowieckiego Urzędu Celno Skarbowego w Warszawie

Delegatura UCS w C. przeprowadzili działania

kontrolne w lokalu [...] mieszczącym się przy ul. [...] w

C. , w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o

grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.), dalej: "u.g.h.". W toku czynności

stwierdzili, iż w lokalu znajdują się włączone do zasilania i gotowe do gier dwa automaty

do gier: [...] nr [...] oraz [...] nr [...] . Funkcjonariusze

za pomocą kamery cyfrowej nagrali materiał dokumentujący hazardowy charakter gier

na przedmiotowych automatach, przeprowadzili oględziny automatów, co zostało

opisane w protokole eksperymentu procesowego z 12 czerwca 2017 r. Ponadto

przesłuchano świadka L. M. - właściciela [...] .

W związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa karnego

skarbowego określonego w art. 107 § 1 w ustawie z 10 września 1999 r. - Kodeks kamy

skarbowy ww. automaty zostały zatrzymane do dalszego postępowania.

Z zebranego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że

posiadaczem samoistnym lokalu (w którym była prowadzona działalność

gastronomiczna) i w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier jest

L. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] L. m. W dniu 29 kwietnia 2017 r. pomiędzy L. M.

prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] L. M. (Wynajmujący), a T. Sp. z o.o. z siedzibą we W.

(Najemca)

zawarto umowę najmu ww. lokalu.

Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Naczelnik wszczął z urzędu postępowanie

w sprawie wymierzenia Stronie kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. za

posiadanie niezarejestrowanych automatów do gier.

Następnie, decyzją z [...] lipca 2017r. o numerze wskazanym wyżej, Naczelnik

Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie nałożył na Stronę karę

pieniężną za posiadanie niezarejestrowanych automatów do gier w kwocie 200.000 zł.

Strona wniosła odwołanie.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] grudnia 2017 r. o numerze wskazanym wyżej,

Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC-S z [...] lipca 2017r. na podstawie

art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017

r. poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.".

Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 3 u.g.h. urządzanie i

prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na

automatach jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub

dokonanego zgłoszenia. Powołał treść art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h., który stanowi, że grami na

automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub

elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na

automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których

gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach

mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz

gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet

organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania

wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Z brzmienia

powyższych przepisów, co podkreślił Dyrektor IAS wynika, że na gruncie ustawy o

grach hazardowych, ocenie występowania elementów definicji gry na automacie winna

być poddana wyłącznie pojedyncza gra. Nie można bowiem stwierdzić o cechach gry w

przypadku badania procesów zachodzących na danym urządzeniu w innym odcinku

czasu, niż ten, w którym występuje sama gra. Zatem wspólnymi elementami

pojedynczej gry na automatach, jest poddanie ryzyku stawki za udział w jednej grze

zawierającej co najmniej element losowości i uzyskanie rozstrzygnięcia jej wyniku

(wygranej lub przegranej w sensie samego rozstrzygnięcia wyniku, niekoniecznie już

wygranej pieniężnej w sensie fizycznym lub wygranej rzeczowej w sensie ustawowym).

Jedna gra wiąże się więc z jedną stawką i jednym rozstrzygnięciem jej wyniku

(poddaniem ryzyku stawki w grze), a każde następne postawienie kolejnej stawki

rozpoczyna nową grę, co określa zakres pojedynczej gry na automatach.

W ocenie Dyrektora nie ulega wątpliwości, że sporne automaty są urządzeniami

elektronicznymi (komputerowymi). Z oględzin zewnętrznych wynika, że posiadały m.in.

dwa monitory, panele sterujące grami, zasilane są energią elektryczną. Spełniony został

zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, zarówno w rozumieniu art. 2 ust.

3, jak również art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra jest rozgrywana na

urządzeniach elektronicznych, w tym komputerowych. W ocenie organu II instancji

bezspornym jest także, że gry organizowane były w celach komercyjnych. Z akt sprawy

wynika, że przedmiotowe automaty udostępnione były publicznie w lokalu [...]

w C. . Przedmiotowe automaty posiadały wrzutniki monet, akceptory

banknotów i rynienki na wygrane, a warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie

pewnej kwoty pieniędzy. Wszystko powyższe świadczy o komercyjnym charakterze gier

prowadzonych na tych automatach. Spełniony został zatem kolejny warunek definicji

gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra jest

organizowana w celach komercyjnych.

Ustalając, czy gra prowadzona na spornym automacie ma "charakter losowy" lub

czy pojawia się "element losowości", organ II instancji odwołał się do znaczenia

powołanych wyrażeń na gruncie języka ogólnego (naturalnego), orzecznictwa

sądowego oraz protokołu z eksperymentu procesowego z 12 czerwca 2017 r.

dotyczącego spornych automatów. Stwierdził, że z opisu przebiegu gry wynika, że

wynik gry, tj. zatrzymanie kręcenia bębnów w określonej konfiguracji zależy od

samoczynnego ich zatrzymania przez program gry. Nie można zatem w pożądany

sposób wpłynąć na wynik gry, dokonując swoich czynności w warunkach

standardowych dla potencjalnego gracza. Wynik gry nie zależy bowiem od gracza, ale

od programu gry (przypadku). Aktywność (zręczność) gracza ma wpływ jedynie na

rozpoczęcie gry. Stwierdzenie to przesądza o zasadniczym charakterze (właściwości)

tych gier. Jeżeli bowiem wynik gry jest niezależny od gracza, ponieważ zależy od

losowego wytypowania symboli przez program gry, to należy przyjąć, że czynnikiem o

przeważającym wpływie na wynik gry jest losowość (przypadek) i kształtuje się powyżej

50%. W związku z powyższym inne czynniki, takie jak np. zręczność, nie mogą mieć

decydującego wpływu na wynik gry, co przesądza, że gra nie zawiera wyłącznie

elementu losowości, ale gra ma charakter losowy. Spełniony został zatem kolejny

warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h., tj. gra ma

charakter losowy.

Dyrektor IAS podkreślił, że ostatnim warunkiem istotnym prawnie z punktu

widzenia zakwalifikowania gier na automatach do jednej z definicji zawartych w art. 2

ust. 3 lub ust. 5 u.g.h., jest ustalenie, czy gry są prowadzone o wygrane pieniężne lub

rzeczowe. W niniejszej sprawie, ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonego

eksperymentu procesowego z 12 czerwca 2017 r., dot. spornych automatów pozwalają

na stwierdzenie, że gry na ww. automatach z uwagi na możliwość uzyskiwania

wygranych rzeczowych należało zakwalifikować jako gry na automatach w rozumieniu

art. 2 ust. 3 u.g.h.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że gry na spornych

automatach wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., tj.

są grami na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) o wygrane pieniężne lub

rzeczowe, zawierającymi element losowości.

Dyrektor IAS wyjaśnił, że z dniem 1 kwietnia 2017 r. został rozszerzony katalog

podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek

gier hazardowych. Zgodnie ze znowelizowanym art. 89 u.g.h. karze pieniężnej podlega

obecnie m.in. urządzający gry hazardowe, bez koncesji lub bez dokonania

wymaganego zgłoszenia (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.), jak również posiadacz samoistny

lub posiadacz zależny lokalu prowadzący w lokalu działalność o charakterze

gastronomicznym, handlowym lub usługowym (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h.), w którym

znajdują się niezarejestrowane automaty do gier.

Tym samym zdaniem Dyrektora IAS, mając na uwadze ustalenia z

przeprowadzonych czynności kontrolnych, w szczególności treść protokołu

przesłuchania Strony z 22 listopada 2017 r., umowę najmu z 29 kwietnia 2017 r. oraz

protokół z oględzin automatów z 13 czerwca 2017 r. wynika, że posiadaczem

samoistnym lokalu [...], w którym urządzano gry na niezarejestrowanych

automatach był L. M.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji - po

analizie umowy najmu zawartej w dniu 29 kwietnia 2017 r. - wskazał, że w umowie

zawarto zapis, że "Wynajmujący oddaje w posiadanie zależne Najemcy lokal opisany w

§ 1" jednakże w jego ocenie nie jest to wystarczający dowód aby wyłączyć L. M. z kręgu podmiotów, na

które może zostać nałożona kara pieniężna.

Posiadacz samoistny, co podkreślono nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu

rzecz w posiadanie zależne, a z dokumentacji sporządzonej w dniu kontroli nie wynika,

aby T. sp. z o.o. z siedzibą we W., na którą powołuje się Strona, faktycznie

władała lokalem przy ul. [...] . .

Dyrektor dodał, że ze szkicu sytuacyjnego lokalu [...] nie wynika, aby

lokal był podzielony na dwa niezależne pomieszczenia (izby). Wstawione przez T.

Sp. z o.o. we W. automaty były w momencie kontroli włączone do zasilania i

gotowe do prowadzenia gier i ustawione były w ogólnie dostępnym miejscu w którym

prowadzona była działalność przez L. M. . Ponadto w chwili rozpoczęcia

czynności kontrolnych związanych z legalnością prowadzenia gier na automatach

funkcjonariusze zastali na miejscu L. M. , który zeznał, że:

"Od około 1995 r. prowadzę w C. przy ul. [...], [...]. Jestem zarazem właścicielem tej części pawilonu, w

którym jest [...].

Lokal, który prowadzę czynny jest codziennie, 7 dni w tygodniu w godzinach

6 do 20. W lokalu zatrudniam dwóch barmanów, (...). Właścicielem tych

urządzeń jest firma T. Sp. z o. o. z/s we W., przy ul.

[...], z którą w dniu 29.04.2017 r. - zawarłem umowę najmu

lokalu pod wstawienie przedmiotowych automatów (tu: automaty [...] nr

[...] i [...] nr [...] ). Kserokopie tejże umowy

załączam do niniejszego protokołu (..). Zgodnie z zapisami umowy firma

najmująca raz w miesiącu wystawiać ma fakturę VAT, na podstawie której

wypłacać ma mi z tego tytułu kwotę brutto 700 zł, od których mam płacić

podatek. Płatność w przypadku tych automatów nastąpiła jeden raz za

miesiąc maj."

Strona zeznała także, iż poza płatnością czynszu nie partycypuje w

zgromadzonych w automatach środkach pieniężnych i w kwestii zajętych

automatów nie zawarła innej umowy o wspólnym przedsięwzięciu.

Ponadto, w dniu 22 listopada 2017 r. Pan L. M. został przesłuchany

w charakterze Strony i na pytanie "Kto był właścicielem [...] w

dniu kontroli ?", odpowiedział: "Ja byłem właścicielem". Strona także

składając zeznania doprecyzowała, że "umowa najmu dotyczyła zgodnie z

ustaleniami towarzyszącymi jej zawarciu, obszaru lokalu

wydzielonego kotarą".

Nadto z pisma Starostwa Powiatowego w C. z 2 października 2017 r.

wynika, że Strona jest właścicielem nieruchomości położonej w C. przy ul.

[...] (KW 39995).

Wobec powyższego Dyrektor IAS podkreślił, że w jego ocenie w dniu kontroli

lokalu [...] znajdowały się tam dwa niezarejestrowane automaty do gier,

jednocześnie była w tym lokalu prowadzona działalność gastronomiczna, handlowa lub

usługowa przez L. M. . Zatem to L. M. jest posiadaczem

samoistnym lokalu, co wiąże się z zastosowaniem wobec niego art. 89 ust. 1 pkt 4

u.g.h.

Pismem z 30 stycznia 2018 r. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję organu II

instancji i zarzucił naruszenie:

1. art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. poprzez jego błędna wykładnię i w konsekwencji

niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż właściciel lokalu, w którym

znajdowały się automaty do gier odpowiada na podstawie ww. przepisu, nawet jeśli

odda lokal w posiadanie zależne, gdyż wskutek oddania lokalu w posiadanie zależne

właściciel nie traci posiadania samoistnego, podczas gdy zgodnie w prawidłową

wykładnią przedmiotowego przepisu, odpowiedzialność może ponosić jedynie

posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i

w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile

lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego. W związku z tym, że Skarżący

wynajął lokal T. Sp. z o.o. z siedzibą we W. zachodzi negatywna przesłanka

uniemożliwiająca wymierzenie Skarżącemu kary na podstawie danego przepisu,

2. art. 235 O.p., art. 210 § 1 pkt 4 i 5 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.

polegające na wskazaniu w podstawie prawnej skarżonej decyzji oraz decyzji organu I

instancji art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. (posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się

niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność

gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania

zależnego) natomiast w rozstrzygnięciu - posiadanie niezarejestrowanych automatów

do gier, w sytuacji kiedy posiadanie automatów nie stanowi tytułu do wymierzenia kary

pieniężnej, co sprawia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w

rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. i powoduje nieważność decyzji,

3. art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 127 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. polegające

na tym, że organ II instancji nie odniósł się do argumentów Skarżącego, że nie był on

posiadaczem automatów o nazwach [...] nr [...] oraz [...] nr

[...] , więcej posiadanie automatów nie stanowi przesłanki do wymierzenia kary

pieniężnej, przez co organ naruszył zasadę dwuinstancyjności, bo nie rozpoznał

ponownie sprawy w odpowiednim zakresie, nie rozważył wszechstronnie wszystkich

okoliczności, co jednocześnie świadczy o tym, że skarżona decyzja została wydana z

rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. i powoduje

nieważność decyzji,

4. art. 191 O.p. polegające na nieprzeprowadzeniu wszechstronnej analizy

zebranych w sprawie dowodów oraz dowolnej ich ocenie, co skutkowało błędnym

uznaniem, że skarżącemu można było wymierzyć karę pieniężną na podstawie art. 89

ust. 1 pkt 4 u.g.h., w sytuacji kiedy z zebranych w sprawie dowodów wynika, ze

Skarżący oddał lokal w posiadanie zależne, co wyłącza możliwość wymierzenia mu

kary pieniężnej,

5. art. 191 O.p. polegające na nieprzeprowadzeniu wszechstronnej analizy

zebranych w sprawie dowodów oraz dowolnej ich ocenie, poprzez niezasadne uznanie,

że protokół eksperymentu procesowego przeprowadzany na urządzeniach o nazwach

[...] nr [...] oraz [...] nr [...] stanowi merytoryczny

dowód, pozwalający na określenie rodzaju gier oferowanych przez dane urządzenia,

podczas gdy funkcjonariusze celno-skarbowi nie mają wiedzy oraz kompetencji

biegłego, nadto eksperyment został przeprowadzony błędnie - pominięto opcję pomocy,

która daje możliwości sprawdzenia kolejnego układu i wyłącza losowy charakter gier,

jednocześnie organ pominął dowody w postaci opinii biegłych i nagrań dotyczących

tego typu urządzeń, co skutkowało błędnym ustaleniem, że gry zawierają element

losowości,

6. art. 188 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. polegające na oddaleniu wniosku

dowodowego Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii laboratorium

badawczego na okoliczność tego, że urządzenia o nazwach [...] nr [...]

oraz [...] nr [...] nie oferują gier o charakterze losowych lub

zawierających element losowości, bowiem w urządzeniach zainstalowano zamkniętą

ilość układów, gracz korzystając z opcji pomocy może w każdym momencie gry

sprawdzić jaki będzie kolejny układ i zdecydować, czy będzie grał dalej czy też skończy

grę, gracz wykorzystując zdolność zapamiętywania i logicznego myślenia ma wpływ na

końcowy wynik gry, co skutkowało błędnym ustaleniem, że ww. urządzenia są

automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, w sytuacji kiedy są to

gry logiczne bazujące na zdolności zapamiętywania,

7. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia

dowodu z zeznań świadka w osobie przedstawiciela najemcy lokalu T. Sp. z o.o. z

siedzibą we W., w sytuacji kiedy organ nie dał wiary zeznaniom strony co do

zakresu danej umowy i tego czy dany lokal dotyczył całości czy części lokalu, co

doprowadziło do wydania skarżonej decyzji w oparciu o niekompletny stan faktyczny,

8. art. 199 a O.p. polegające na dokonaniu wykładni postanowień umowy najmu

lokalu z 29 kwietnia 2017 r. z pominięciem celu danej umowy i zgodnego zamiaru stron,

co skutkowało niezasadnym pominięciem tego, że lokal przy ul. [...] w C. był dnia 12 czerwca 2017 r. oddany

w posiadanie zależne T. Sp. z

o.o. z siedzibą we W.,

9. art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykładni art. 89 ust. 1

pkt 4 u.g.h. na niekorzyść podatnika, w sytuacji kiedy ww. przepis obliguje do

rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika, co skutkowało

niezasadnym wymierzeniem kary pieniężnej Skarżącemu, bo organ pominął negatywną

przesłankę uniemożliwiającą wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej - oddanie lokalu

w posiadanie zależne,

10. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu l

instancji, w sytuacji kiedy dana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa

tj. art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. i konieczne było jej uchylenie i umorzenie postępowania.

Z uwagi na wskazane naruszenia Strona wniosła o stwierdzenie nieważności

skarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o

uchylenie skarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w

całości oraz uchylenie w całości decyzji Naczelnika UC-S z [...] lipca 2017r. Względnie o

uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Strona wniosła także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów

postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in.

art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.

1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji

publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena,

czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej

wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie z obrotu

prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie

będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona według powyższych zasad sądowa kontrola zaskarżonej decyzji

doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu nieważności zaskarżonego

orzeczenia Sąd podkreśla, że zaskarżony akt w pierwszej kolejności podlega

badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej

kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania

administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia

możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień

polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje

potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.

Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz,

Warszawa 2005, s. 461). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw

stwierdzenia nieważności.

W świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może

być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1

u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier

na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry.

Grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych,

elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry

odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o

wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2

ust. 3 u.g.h.). Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2

ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach

mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych,

oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć

Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma

możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter

losowy.

Stosownie zaś do art. 89 ust. 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega:

- urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania

wymaganego zgłoszenia (pkt 1);

- urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego

zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego

regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego

zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub

urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia

losującego lub urządzenia do gry (pkt 2);

- posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do

gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub

usługowa (pkt 3);

- posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do

gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub

usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego (pkt 4);

- dostawca usług płatniczych, który nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art.

15g (pkt 5);

- uczestnik gry hazardowej urządzanej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez

zgłoszenia (pkt 6);

- przedsiębiorca telekomunikacyjny, który nie wypełnił obowiązków wynikających z

art. 15f ust. 5 (pkt 7);

- urządzający grę hazardową, której urządzanie stanowi monopol państwa (pkt 8).

Na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. wysokość kary pieniężnej

wymierzonej w przypadku, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., wynosi 100

tys. zł od każdego automatu.

Orzekające w niniejszej sprawie organy przyjęły, że Skarżący ponosi

odpowiedzialność przewidzianą w cytowanych wyżej przepisach, jako posiadacz

samoistny lokalu [...] w C. , gdzie prowadzona jest działalność

gastronomiczna, handlowa lub usługowa, w którym znajdują się

niezarejestrowane automaty do gier: [...] i [...] , i na tej podstawie

wymierzyły Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 200 tys. zł (2 x 100 tys. zł).

Zgromadzone dowody, m.in. protokół oględzin z dnia 12 i 13 czerwca 2017

r., protokół z przeprowadzenia eksperymentu procesowego z dnia 12 czerwca 2017

r., protokół przesłuchania świadka – Skarżącego z dnia 12 czerwca 2017 r.,

potwierdziły, zdaniem Sądu, zasadność wymierzenia przedmiotowej kary.

Z akt sprawy wynika, że w dniu kontroli lokalu [...] mieszczącym się

przy ul. [...] . funkcjonariusze ujawnili dwa automaty do gier,

które były włączone. W trakcie kontroli nie okazano dokumentów potwierdzających

rejestrację automatów. Wygląd zewnętrzny, kształt graficzny konstrukcji

zewnętrznej automatów w niczym nie różnił się od automatów hazardowych.

Funkcjonariusze przeprowadzili eksperymenty, w wyniku których ustalili, że gra miała

charakter losowy, zatrzymanie bębnów w odpowiedniej konfiguracji jest wynikiem

wyłącznie przypadku, a gracz nie ma realnego wpływu na wynik gry, wyjaśnili również

sposób uzyskiwania wygranych i ograniczenia rozgrywania gier.

Uruchomienie gry zależało od wrzucenia do automatu określonej kwoty pieniężnej.

Z opisu przebiegu gier na przedmiotowych automatach wynika, że wpłacona kwota

jest przeliczana na punkty kredytowe (wyświetlane na polu LICZNIK), które

umożliwiają rozgrywanie poszczególnych gier. Ewentualna wygrana lub przegrana

również ma postać punktów bowiem korzystne rozstrzygnięcie wyniku

premiowane jest zwiększeniem liczby punktów, a przegrana wiąże się z ich utratą.

Pojedyncza gra rozpoczyna się i kończy poprzez naciśnięcie przycisku START, a

za tak przeprowadzoną grę program gry pobiera określoną przez gracza liczbę

punktów. Zdaniem Sądu, wskazane okoliczności bezspornie dowodzą, że gry

urządzane na spornych urządzeniach miały charakter losowy, gdyż ich wynik był

nieprzewidywalny dla grającego, a usytuowanie automatów w przedmiotowym

lokalu dowodzi ich komercyjnego charakteru.

Ustalono również, że ww. automaty są urządzeniami elektronicznymi. Z

eksperymentu i oględzin zewnętrznych wynika, że ww. urządzenia posiadają po dwa

monitory, panel

sterowania, są zasilane energią elektryczną.

Bezsporne w sprawie jest zatem spełnianie przez automaty do gier: [...] nr

[...] oraz [...] nr [...] , kryteriów automatów do gier w

rozumieniu przepisów u.g.h.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7

lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1031/17 LEX nr 2461052: dla uznania gier

na automacie za grę hazardową w świetle postanowień art. 2 ust. 3 u.g.h.,

wystarczające jest, aby odbywała się ona na urządzeniach mechanicznych,

elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane

pieniężne lub rzeczowe i zawierała jedynie element losowości. Zestawienie

zamieszczonych w art. 2 ust. 3 u.g.h. i art. 2 ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera

element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do uprawnionego

systemowo wniosku, że o ile na gruncie art. 2 ust. 3 u.g.h., poza losowością gry

na automacie, możliwe jest jeszcze wprowadzenie jako istotnych elementów

umiejętności, zręczności lub wiedzy, o tyle na gruncie art. 2 ust. 5 ustawy te

elementy (umiejętność, zręczność, wiedza) powinny mieć jedynie charakter

marginalny, aby zachowała ona charakter losowy w rozumieniu tego przepisu.

Dominującym elementem gry musi być "losowość", rozumiana jako

nieprzewidywalność rezultatu tej gry.

Gry niewątpliwie urządzane były poza kasynem gry, a Skarżący nie był podmiotem

posiadającym koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier

losowych lub gier na automatach oraz podmiotem wykonującym monopol państwa,

a zakwestionowane automaty do gier nie są zarejestrowane przez naczelnika

urzędu celno-skarbowego.

W ocenie Sądu przeprowadzone czynności były wystarczające do stwierdzenia,

że sporne automaty znajdujące się w lokalu Skarżącego były automatami do gier w

rozumieniu powołanego przepisu art. 2 ust. 3, 4, 5 u.g.h., a wnioski organów

podatkowych były prawidłowe i mieściły się granicach swobodnej oceny dowodów.

Kara została wymierzona na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. w brzmieniu

obowiązującym od 1 kwietnia 2017 r., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega

posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i

w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile

lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego.

Skarżący w skardze podnosi, że nie powinien odpowiadać na podstawie art. 89

ust. 1 pkt 4 u.g.h. w tej sprawie w związku z tym, że wynajął lokal T. sp. z o.o. z

siedzibą we W., a zatem zachodzi negatywna przesłanka uniemożliwiająca

wymierzenie Skarżącemu kary na podstawie tego przepisu.

Z treści umowy najmu zawartej w dniu 27 kwietnia 2017 r. między Skarżącym

(Wynajmujący), a T. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (Najemca) wynika, że

wynajmujący oddaje w posiadanie zależne najemcy lokal opisany w § 1umowy, tj. lokal

mieszczący się przy ul. [...] . .

Jednocześnie niesporne jest, że w lokalu, w którym 12 czerwca 2017 r. została

przeprowadzona kontrola, Skarżący prowadził działalność gastronomiczną.

Zdaniem Sądu z okoliczności faktycznych sprawy wynika zatem, że mimo zawarcia

ww. umowy najmu, lokal mieszczący się przy ul. [...] . [...] nie był przedmiotem posiadania zależnego.

Przedmiotowym lokalem faktycznie

władał Skarżący jak właściciel, a swoim postępowaniem dostatecznie uzewnętrznił wolę

jego posiadania.

Potwierdzają to zeznania Skarżącego. W czasie przesłuchania w charakterze świadka

w dniu 12 czerwca 2017 r. Skarżący zeznał, że: "Od około 1995 r. prowadzę w

C. przy ul. [...], [...]. Jestem zarazem właścicielem tej

części pawilonu, w którym jest bar. Lokal, który prowadzę czynny jest codziennie, 7 dni

w tygodniu w godzinach 6 do 20."

Co istotne, jak wynika z akt sprawy, m.in. szkicu sytuacyjnego ww. lokalu

zawartego w protokole oględzin z dnia 12 czerwca 2017 r., automaty były usytuowane w

ogólnie dostępnej części baru, w sąsiedztwie stolików. Nie znalazły potwierdzenia

informacje Skarżącego dotyczące wydzielenia kotarą części pomieszczenia, w której

stały automaty.

Odwołując się do treści art. 336 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że

posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz

samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca,

dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą

rzeczą (posiadacz zależny).

Jednocześnie, zgodnie z utrwalonym w polskim prawie poglądem, posiadanie nie jest

prawem podmiotowym, a jedynie stanem faktycznym (vide: A. Kunicki (w:) "System

prawa cywilnego", t. II, s.839 i n., J. Ignatowicz (w:) "Komentarz", t. I, s.765).

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organów, że Skarżący ponosi

odpowiedzialność przewidzianą w wskazanych przepisach u.g.h. jako posiadacz

samoistny lokalu mieszczącego się przy ul. [...] . [...], w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna,

handlowa lub

usługowa i w którym znajdują się dwa niezarejestrowane automaty do gier.

Ze wskazanych wyżej powodów niezasadny jest również zawarty w skardze

zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 122, art.

187, art. 191 O.p. podatkowej bowiem w niniejszej sprawie organy podatkowe

podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo.

Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 188 O.p. w

zw. z art. 197 § 1 O.p. polegający na oddaleniu wniosku dowodowego Skarżącego o

przeprowadzenie dowodu z opinii laboratorium badawczego na okoliczność tego, że

urządzenia o nazwach [...] nr [...] oraz [...] nr [...] nie

oferują gier o charakterze losowym.

Należy podkreślić, że opinia biegłego nie wiąże organu. Organ administracji

stwierdzając, że w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, może nie powoływać

biegłego, lecz samodzielnie rozstrzygnąć kwestię wymagającą posiadania takich

wiadomości (por. wyrok NSA z 5 sierpnia 1997 r. sygn. akt V SA 1926/96).

Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe

ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do

prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Zdaniem Sądu działanie organu nie

stanowi w tym zakresie naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa.

Ze wskazanych wyżej powodów nie znajduje również uzasadnienia zarzut

naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności

postępowania, utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją

stwierdzenia, że decyzja ta jest prawidłowa.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wszystkie zarzuty skargi są

niezasadne. Ponadto Sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów

prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu

postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też

przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia

nieważności.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W konsekwencji

skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.