Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 133/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 82 ust. 1 i 2 , art. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 722
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi "A" na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 7 września 2021 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS, organ interpretacyjny) wpłynął wniosek F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. (dalej: wnioskodawca, Spółka) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie prawa do zwrotu podatku akcyzowego od wyrobów akcyzowych, w związku z dokonaną ich dostawą wewnątrzwspólnotową lub ich eksportem.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: wnioskodawca będący spółką komandytową, czynny podatnik podatku od towarów i usług, prowadzi działalność gospodarczą związaną m.in. hurtowym z obrotem wyrobami akcyzowymi. Wnioskodawca jest jednym z ogniw w łańcuchu dostaw napojów alkoholowych – piwa w rozumieniu art. 92 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 722 ze zm.) – dalej jako" "ustawa". Wyroby te są nabywane przez podmiot będący płatnikiem podatku akcyzowego od producenta, następnie zbywane na rzecz pośrednika, od którego wnioskodawca nabywa te wyroby alkoholowe. Wnioskodawca następnie dokonuje ich wewnątrzwspólnotowej dostawy do podmiotów mających swoją siedzibę na terytorium Unii Europejskiej lub eksportuje do podmiotów mających siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej. W chwili wywozu napojów alkoholowych wnioskodawca nie będzie posiadał dowodu zapłaty podatku akcyzowego na terytorium kraju. Podmiot uiszczający podatek akcyzowy w przedstawionym łańcuchu dostaw nie wyraża zgody na wydanie wnioskodawcy dowodu zapłaty podatku akcyzowego. Należy jednak uznać, że w cenie zakupionych przez wnioskodawcę wyrobów alkoholowych wskazanej na opłaconych przez wnioskodawcę fakturach VAT ujęty jest podatek akcyzowy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, wnioskodawcy przysługuje prawo do zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego od wyrobów akcyzowych - napojów alkoholowych w związku z dokonaną ich wewnątrzwspólnotową dostawą lub ich eksportem?

Przywołując treść art. 2 ust. 1, art. 92, art. 2 ust. 1 pkt 8, art. 82 ust. 1 -5 wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie przysługuje mu zwrot podatku akcyzowego w sytuacji, gdy podatek od danych wyrobów akcyzowych został zapłacony na terenie kraju przez podatnika podatku akcyzowego będącego jednym z podmiotów w łańcuchu dostaw, a następnie wyroby zostały wywiezione do innego państwa członkowskiego w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej. Prawo do zwrotu akcyzy przysługuje również, jeżeli wyroby akcyzowe z akcyzą zapłaconą na terenie kraju zostały wywiezione poza obszar UE w ramach eksportu. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca przywołał orzeczenia sądów administracyjnych.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 5 listopada 2021 r. uznał, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu przywołując m. in. treść art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1-8, art. 3 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 12 – 14, art. 13 ust. 1, art. 92, art. 94 ust. 1 - 5, art. 82 ust. 1 – 4 w brzmieniu do 4 października 2021 r. oraz art. 82 ust. 1 – 7 w brzmieniu od 5 października 2021 r. organ interpretacyjny wskazał, że z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca jest jednym z ogniw w łańcuchu dostaw piwa. Wyroby te są nabywane przez podmiot będący płatnikiem podatku akcyzowego od producenta, następnie zbywane na rzecz pośrednika, od którego wnioskodawca nabywa te wyroby alkoholowe. Następnie wnioskodawca dokonuje ich wewnątrzwspólnotowej dostawy do podmiotów mających swoją siedzibę na terytorium Unii Europejskiej lub eksportuje do podmiotów mających siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej. Wnioskodawca w chwili wywozu napojów alkoholowych nie będzie posiadał dowodu zapłaty podatku akcyzowego na terytorium kraju. Podmiot uiszczający podatek akcyzowy w przedstawionym łańcuchu dostaw nie wyraża zgody na wydanie wnioskodawcy dowodu zapłaty podatku akcyzowego. Wnioskodawca wskazał równocześnie, że należy jednak uznać, że w cenę zakupionych przez wnioskodawcę wyrobów alkoholowych wskazanej na opłaconych przez wnioskodawcę fakturach VAT ujęty jest podatek akcyzowy. Na tle powyższych okoliczności, wnioskodawca stwierdził, że przysługuje mu prawo do zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego od wyrobów akcyzowych, w związku z dokonaną ich wewnątrzwspólnotową dostawą lub ich eksportem.

W ocenie organu interpretacyjnego stanowisko to jest jednak nieprawidłowe, z uwagi na bezsporny fakt wynikający z opisu stanu faktycznego, dotyczący niewypełnienia podstawowego elementu uprawniającego do zwrotu podatku akcyzowego.

Podstawowym warunkiem, którego wnioskodawca nie wypełnia w przedstawionym stanie faktycznym, jest warunek dotyczący wylegitymowania się dokumentami potwierdzającymi zapłatę akcyzy na terytorium kraju. Dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju wraz z innymi dokumentami wymaganymi przez przepisy akcyzowe, są kluczowymi elementami wniosku o zwrot podatku akcyzowego i stanowią w istocie rzeczy zasadniczy element umożliwiający właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, dokonanie weryfikacji wniosku o zwrot akcyzy (w interpretacji indywidualnej organ może dokonać jedynie oceny co do przysługującego prawa do ewentualnego zwrotu w oparciu o przedstawiony opis sprawy). Brak dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju, uniemożliwia w ocenie organu późniejszą skuteczną weryfikację złożonego wniosku przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego, w szczególności określania jednoznacznej kwoty przysługującego zwrotu.

Rolą dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju nie jest jedynie informacja, że podatek akcyzowy zapłacono ale także w jakiej wysokości. Ma on szczególnie istotne znaczenie w przypadku wyrobów akcyzowych dla których ilość, nie jest jedynym wyznacznikiem wysokości podatku akcyzowego, a taka sytuacja ma miejsce m.in. w przypadku piwa.

Organ zwrócił uwagę, że w przypadku wyrobu akcyzowego jakim jest piwo, podstawą opodatkowania jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu na 1 stopień Plato. Z kolei stawka akcyzy na piwo wynosi 8,57 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu. Stawka ta zatem uzależniona jest od paramentów gotowego piwa (ustalonego na podstawie rozporządzenia) i będzie zróżnicowana w zależności od gatunku piwa będącego przedmiotem sprzedaży i ujętego w fakturze. Co do zasady, to zatem jedynie podatnik dokonujący zapłaty akcyzy od piwa, jest wstanie wykazać faktyczną kwotę zapłaconego podatku akcyzowego i uwzględnić jej wysokość na fakturze lub oświadczeniu załączanym do faktury, na żądanie nabywcy o czym świadczy art. 10 ust. 12 ustawy.

W ocenie organu dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy na terytorium kraju nie może być zatem faktura VAT wystawiona przez kolejnego pośrednika niebędącego podatnikiem podatku akcyzowego. Faktura taka nie będzie bowiem wskazywała ani kwoty zapłaconego podatku akcyzowego jak i kiedy takiej zapłaty dokonano, co miałoby zasadnicze znaczenie przy zmianie stawki akcyzy. Taki dokument nie będzie zatem dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy na terytorium kraju. W konsekwencji, nawet spełniając pozostałe warunki, brak takiego dokumentu uniemożliwia skorzystanie z prawa do zwrotu podatku akcyzowego.

Organ podkreślił, że rolą podmiotu zwracającego się o zwrot podatku jest przedstawienie odpowiednich dokumentów. A zatem to w gestii podmiotu występującego o zwrot jest wykazanie jednoznacznego dowodu, że względem wywiezionych z terytorium kraju wyrobów akcyzowych dokonano nie tylko zapłaty akcyzy, ale i w jakiej wysokości. Wskazują na to także powołane przez wnioskodawcę orzeczenia, które warunkują prawo do zwrotu dysponowaniem przez podmiot występujący o taki zwrot, niezbędnymi dokumentami potwierdzającym zapłatę akcyzy na terytorium kraju. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor KIS uznał, że stanowisko wnioskodawcy odnoszące się do przysługującego prawa do zwrotu podatku akcyzowego jest nieprawidłowe. Z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę kluczowego warunku uprawniającego do zwrotu podatku akcyzowego, niezasadne jest analizowane pozostałych warunków umożliwiających zwrot podatku akcyzowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 82 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym i art. 82 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niezakwalifikowaniu opłaconej faktury VAT z wyszczególnioną kwotą akcyzy, jako dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, podczas gdy dokument ten poświadcza zapłatę podatku, a na wypadek powzięcia wątpliwości co do dokonania tej czynności, dokument ten umożliwia organowi weryfikację realizacji tego obowiązku i merytoryczne rozpoznanie wniosku o zwrot podatku akcyzowego.

Zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 180 § 1, art. 274c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) i § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 125), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie regulacji umożliwiających organowi wypłacającemu zwrot podatku podjęcie czynności weryfikujących zapłatę akcyzy na podstawie przedłożonej przez uprawnionego do zwrotu podatku faktury VAT, tj. przeprowadzanie dowodów (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), żądania przedstawienia dokumentów od kontrahenta podatnika (art. 274c § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i przeprowadzania dodatkowych czynności na wypadek konieczności zweryfikowania zapłaty akcyzy (§ 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych);

- art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy z jednoczesnym zaniechaniem wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym i poprzestaniem na zamieszczeniu w uzasadnieniu stanowiska o braku zasadności analizowania pozostałych warunków umożliwiających skarżącemu zwrot podatku z uwagi na niespełnienie - w ocenie organu - kluczowego warunku uprawniającego do zwrotu podatku, a nadto poprzez zaniechanie zbadania możliwości weryfikacyjnych organu w zakresie ustalenia zasadności zwrotu podatku akcyzowego;

- art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokonanie oceny powołanych przez skarżącego stanowisk judykatury odnoszących się do materii poruszanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Dyrektor KIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej interpretacji indywidulanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej określanej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna.

Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że w chwili wywozu napojów alkoholowych Spółka nie będzie posiadała dowodu zapłaty podatku akcyzowego na terytorium kraju, albowiem podmiot uiszczający ten podatek w przedstawionym przez stronę łańcuchu dostaw nie wyraża zgody na wydanie stronie dowodu zapłaty podatku akcyzowego. Niemniej w ocenie Spółki uznać należy, że w cenę zakupionych przez nią wyrobów alkoholowych wskazanej na opłaconych przez nią fakturach VAT ujęty jest podatek akcyzowy. W związku z powyższym Spółka zadała pytanie, czy w związku z przedstawionym stanem faktycznym będzie jej przysługiwało prawo do zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego od wyrobów akcyzowych - napojów alkoholowych w związku z dokonaną ich wewnątrzwspólnotową dostawą lub ich eksportem produkcja lub sprzedaż przez niego aromatów powinna być traktowana jako produkcja i sprzedaż płynu do papierosów elektronicznych, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 35 ustawy o podatku akcyzowym? Zdaniem skarżącej, na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco, natomiast organ uznał to stanowisko za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 82 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w brzmieniu do 4 października 2021 r. w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje zwrot akcyzy:

1) podatnikowi, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej tych wyrobów akcyzowych, albo

2) podmiotowi, który nabył te wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał ich dostawy wewnątrzwspólnotowej

- na pisemny wniosek złożony do właściwego naczelnika urzędu skarbowego wraz z dokumentami potwierdzającymi zapłatę akcyzy na terytorium kraju.

Stosownie natomiast do treści art. 82 ust. 2 wskazanej ustawy (również w brzmieniu do dnia 4 października 2021 r.) w przypadku eksportu wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje zwrot akcyzy:

1) podatnikowi, który dokonał eksportu tych wyrobów akcyzowych, albo

2) podmiotowi, który nabył te wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał ich eksportu

- na pisemny wniosek złożony do właściwego naczelnika urzędu skarbowego w ciągu roku od dnia dokonania eksportu wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 4.

Powyższy przepis w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 października 2021 r. brzmi odpowiednio: W przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje zwrot akcyzy:

1) podatnikowi, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej tych wyrobów akcyzowych, albo

2) podmiotowi, który nabył te wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał ich dostawy wewnątrzwspólnotowej

- na sporządzony na piśmie wniosek złożony do właściwego naczelnika urzędu skarbowego wraz z dokumentami potwierdzającymi zapłatę akcyzy na terytorium kraju (art. 82 ust. 1)

W przypadku eksportu wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje zwrot akcyzy:

1) podatnikowi, który dokonał eksportu tych wyrobów akcyzowych, albo

2) podmiotowi, który nabył te wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał ich eksportu

- na sporządzony na piśmie wniosek złożony do właściwego naczelnika urzędu skarbowego w ciągu roku od dnia dokonania eksportu wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 4 (art. 82 ust. 2).

Stosownie do treści art. 82 ust. 3 wskazanej ustawy podatnik lub podmiot, o których mowa w ust. 1, występujący z wnioskiem o zwrot akcyzy są obowiązani po dokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej przedłożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego:

1) dokumenty towarzyszące przemieszczaniu wyrobów akcyzowych;

2) potwierdzenie otrzymania wyrobów akcyzowych przez odbiorcę z państwa członkowskiego Unii Europejskiej na uproszczonym dokumencie towarzyszącym lub na kopii dokumentu handlowego, o którym mowa w art. 77 ust. 2, w przypadku wyrobów akcyzowych wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy;

2a) potwierdzenie otrzymania wyrobów akcyzowych przez odbiorcę z państwa członkowskiego Unii Europejskiej na dokumencie handlowym, w przypadku wyrobów akcyzowych niewymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, które są objęte na terytorium kraju stawką akcyzy inną niż stawka zerowa;

3) dokument potwierdzający zapłatę akcyzy lub złożenie deklaracji w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub złożenie zabezpieczenia albo dokument potwierdzający, że akcyza w tym państwie nie jest wymagana.

Podatnik lub podmiot, o których mowa w ust. 2, występujący z wnioskiem o zwrot akcyzy są obowiązani przedłożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego:

1) dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju;

2) udokumentowane potwierdzenie wywozu wyrobów akcyzowych z terytorium kraju poza obszar celny Unii Europejskiej w rozumieniu art. 4 unijnego kodeksu celnego, w sposób zgodny z przepisami prawa celnego, a w przypadku wywozu, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia 2015/2446, zaświadczenie, o którym mowa w art. 68b ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (art. 82 ust. 4).

Zwrotowi nie podlega akcyza w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej i eksportu wyrobów akcyzowych oznaczonych znakami akcyzy, a także kwota akcyzy niższa od minimalnej kwoty zwrotu (art. 82 ust. 5 ustawy). Właściwy naczelnik urzędu skarbowego dokonuje weryfikacji wniosku o zwrot akcyzy w oparciu o dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 3-4a. (art. 82 ust. 6). Stosownie natomiast do treści ust. 6a wskazanego przepisu w przypadku niedokonania przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego zwrotu akcyzy, o którym mowa w ust. 1, 2 i 2e, w terminach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7, zwrot ten traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 82 ust. 7 ustawy minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy dokonywania zwrotu akcyzy, o którym mowa w ust. 1, 2 i 2e, minimalną kwotę zwrotu oraz wzór wniosku o zwrot akcyzy, uwzględniając:

1) konieczność zapewnienia informacji dotyczących ilości dostarczanych wewnątrzwspólnotowo lub eksportowanych wyrobów akcyzowych;

2) konieczność prawidłowego określenia kwot zwracanej akcyzy;

3) ekonomiczną opłacalność dokonania zwrotu akcyzy.

Na podstawie powyższej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych, zamierające m. in. wzór wniosku o zwrot akcyzy.

W ocenie Sądu organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że z przedstawionego przez Spółkę we wniosku stanu faktycznego wynika, że skoro nie będzie posiadała dowodu zapłaty podatku akcyzowego na terytorium kraju, to tym samym nie spełni warunku uprawniającego do zwrotu podatku akcyzowego.

Dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju wraz z innymi dokumentami wymaganymi przez przepisy akcyzowe, są kluczowymi elementami wniosku o zwrot podatku akcyzowego i stanowią w istocie rzeczy zasadniczy element umożliwiający właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, dokonanie weryfikacji wniosku o zwrot akcyzy (w interpretacji indywidualnej organ może dokonać jedynie oceny co do przysługującego prawa do ewentualnego zwrotu w oparciu o przedstawiony opis sprawy). Brak dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju, uniemożliwia w ocenie organu późniejszą skuteczną weryfikację złożonego wniosku przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego, w szczególności określania jednoznacznej kwoty przysługującego zwrotu.

Rolą dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju nie jest jedynie informacja, że podatek akcyzowy zapłacono ale także w jakiej wysokości. Ma on szczególnie istotne znaczenie w przypadku wyrobów akcyzowych dla których ilość, nie jest jedynym wyznacznikiem wysokości podatku akcyzowego, a taka sytuacja ma miejsce m.in. w przypadku piwa.

Organ prawidłowo zwrócił uwagę, że w przypadku wyrobu akcyzowego jakim jest piwo, podstawą opodatkowania jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu na 1 stopień Plato. Z kolei stawka akcyzy na piwo wynosi 8,57 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu. Stawka ta zatem uzależniona jest od paramentów gotowego piwa (ustalonego na podstawie rozporządzenia) i będzie zróżnicowana w zależności od gatunku piwa będącego przedmiotem sprzedaży i ujętego w fakturze (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., sygn. akt I GSK 58/18). Co do zasady, to zatem jedynie podatnik dokonujący zapłaty akcyzy od piwa, jest wstanie wykazać faktyczną kwotę zapłaconego podatku akcyzowego i uwzględnić jej wysokość na fakturze lub oświadczeniu załączanym do faktury, na żądanie nabywcy o czym świadczy art. 10 ust. 12 ustawy.

W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy na terytorium kraju nie może być zatem faktura VAT wystawiona przez kolejnego pośrednika niebędącego podatnikiem podatku akcyzowego. Faktura taka (zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym) nie będzie bowiem wskazywała ani kwoty zapłaconego podatku akcyzowego jak i kiedy takiej zapłaty dokonano, co miałoby zasadnicze znaczenie przy zmianie stawki akcyzy. Taki dokument nie może być tym samym dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy na terytorium kraju, o którym mowa w art. 82 ust. 2 ustawy. W konsekwencji, nawet spełniając pozostałe warunki, brak takiego dokumentu uniemożliwia stronie skorzystanie z prawa do zwrotu podatku akcyzowego.

Organ zasadnie podkreślił, że rolą podmiotu zwracającego się o zwrot podatku jest przedstawienie odpowiednich dokumentów. W gestii podmiotu występującego o zwrot jest zatem wykazanie jednoznacznego dowodu, że względem wywiezionych z terytorium kraju wyrobów akcyzowych dokonano nie tylko zapłaty akcyzy, ale i w jakiej wysokości. Wniosek o zwrot akcyzy jest bowiem uprawnieniem a nie obowiązkiem podatnika. Skoro ustawodawca, w celu zrealizowania uprawnienia, zobowiązał do udokumentowania zapłaty akcyzy, to rolą podatnika jest przedstawienie w sposób niebudzący wątpliwości dokumentów potwierdzających ten stan (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1415/19).

Zdaniem Sądu w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidulanej Dyrektor KIS nie miał innej możliwości oceny stanowiska Spółki. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ocena, czy Spółka w oparciu o przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie miała możliwość ubiegania się o zwrot podatku akcyzowego. Przepisy dotyczące zwrotu podatku akcyzowego jasno wskazują jakimi dokumentami winien dysponować podmiot ubiegający się o zwrot podatku akcyzowego. Tym samym skoro z przedstawionego stanu faktycznego, którym organ jest związany, wynika że strona skarżąca nie posiada dowodu zapłaty podatku akcyzowego na terytorium kraju, to brak było podstaw do odmiennej interpretacji przepisu art. 82 ustawy o podatku akcyzowym.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 180, art. 274c Ordynacji podatkowej oraz § 2 ust.2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy. Zgodnie bowiem z treścią art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10,14, 16 i 23 działu IV. Tym samym w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej nie stosuje się przepisów art. 180 oraz art. 274c Ordynacji podatkowej. Podnoszone przez stronę skarżącą przepisy, wraz z przepisami § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych, w zakresie w jakim wskazuje w skardze strona, mają zastosowanie względem prowadzonego przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego, niezależnego od interpretacji. postępowania wszczętego wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego.

Sąd nie uznał też zarzutu naruszenia przepisów postępowania: art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym wyraża jednoznaczny i precyzyjny pogląd prawny organu w tej sprawie.

Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Z kolei, na mocy art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Dokonując w sprawie oceny prawnej stanowiska strony, organ uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Wskazał dlaczego uznał stanowisko strony odnoszące się do przysługującego prawa do zwrotu podatku akcyzowego za nieprawidłowe. Tym samym, w wydanej interpretacji indywidualnej organ udzielił odpowiedzi na postawione pytania oraz wskazał wyczerpujące uzasadnienie w sprawie w świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wraz z wyczerpującym uzasadnieniem prawnym tej oceny.

Wszystkie zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne.

Zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. Wobec powyższego orzeczono jak w wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.