Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 164/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 132,  art. 134  par. 1,  art. 135,  art. 145  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 105
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z tytułu pracy za granicą 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz nieważność utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne w zakresie żądania prawa do zasiłku z tytułu pracy za granicą.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] października 2017 r., odmawiającą przyznania T. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z tytułu pracy zagranicą.

W podstawie prawnej decyzji Minister przywołał art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), art. 61 ust. 2 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1189) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r. ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, co następuje:

W dniu [...] kwietnia 2017 r. T. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. (PUP). W dniu [...] maja 2017 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (WUP) wpłynął, przekazany przez PUP, wniosek zainteresowanego o przyznanie prawa do zasiłku z zaliczeniem okresu pracy w [...] do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (UE).

Po zgromadzeniu i przeanalizowaniu materiału sprawy, Marszałek Województwa [...] ustalił, że łączny okres ubezpieczenia T. B., w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień jego rejestracji w PUP jako osoby bezrobotnej był niewystarczający, aby przyznać prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W konsekwencji Marszałek Województwa [...] wydał [...] października 2017 r. decyzję odmawiającą przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z powyższą argumentacją.

T. B. w odwołaniu wskazał, iż od [...] maja 2011 r. do [...] stycznia 2017 r. cały czas podlegał ubezpieczeniu społecznemu w ZUS, na potwierdzenie czego załączył dokumenty zarejestrowania i wyrejestrowania z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ drugiej instancji stwierdził, iż decyzja Marszałka Województwa [...] jest prawidłowa. Została ona wydana na podstawie art. 71 ust. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że bezrobotny nabywa prawo do zasiłku dla bezrobotnych gdy udokumentuje przepracowane łącznie co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP jako osoba bezrobotna.

W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako bezrobotnego rozpoczyna się [...] października 2015 r. i kończy [...] kwietnia 2017 r. Jak wynika z załączonego do akt sprawy n. dokumentu [...], w trakcie ww. okresu zainteresowany był ubezpieczony z tytułu zatrudnienia na terytorium N. od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. Z informacji znanych Ministrowi Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z urzędu, tj. z aplikacji centralnej rejestru osób bezrobotnych i poszukujących pracy wynika, że w okresie od [...] października 2015 r. do [...] stycznia 2017 r., T. B. prowadził w Polsce działalność gospodarczą, a w okresach od [...] października 2015 r. do [...] stycznia 2016 r. oraz od [...] kwietnia 2016 r, do [...] listopada 2016 r. odprowadzał z tego tytułu składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Łączny okres ubezpieczenia na wypadek bezrobocia w Polsce i w N. wynosi 360 dni. Oznacza to, że T. B. nie spełnił określonego w ww. przepisie warunku pozostawania ubezpieczonym lub zatrudnionym przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna. Natomiast przedłożone w odwołaniu zaświadczenie to nie wskazuje faktycznych okresów, w których były opłacane składki na Fundusz Pracy. Dlatego prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje.

T. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zakwestionował w całości decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Wskazał, iż od [...] października 2015 r. do [...] kwietnia 2017 r. podlegał ubezpieczeniom społecznym to jest:

- z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od [...] października 2015 r. do [...] stycznia 2017 r.;

- z tytułu zatrudnienia na terytorium N. od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r.

Rejestracja w PUP, jako osoby bezrobotnej, nastąpiła w okresie krótszym niż 14 dni od ustania tytułu do ubezpieczeń i w związku z tym został spełniony, określony w art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, warunek uprawniający do prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. udokumentowałem przepracowanie łącznie 498 dni w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP jako osoba bezrobotna.

W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Natomiast na rozprawie pełnomocnik organu zmienił żądanie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego.

Argumentował, iż w sytuacji gdy prawo do zasiłku wynika z polskiego ubezpieczenia, właściwym w pierwszej instancji był właściwy miejscowo urząd pracy a nie wojewoda. Okres pracy w N. nie ma w tej spawie znaczenia, albowiem skarżący, korzystający z prawa do zasiłku wyjechał za granicę do pracy. Z dokumentu wystawionego przez Urząd pracy w T. z dnia [...] maja 2017 r. wynika, że skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku (zasiłek był wypłacany) i ponownie zarejestrowany na uzupełnienie zasiłku, po pracy zagranicą (rejestracja w 14 dni po zakończeniu pracy). Zatem skarżący spełnił obowiązek rejestracyjny i dlatego przysługuje mu kontunuowanie zasiłku (a nie nowy zasiłek). Z tego względu konieczne jest umorzenie postepowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Prawidłowe jest stanowisko pełnomocnika Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zajęte na rozprawie.

W niniejszej sprawie mamy doczynienia z kontynuacją przez skarżącego, przyznanego mu wcześniej prawa do zasiłku na zasadzie polskich przepisów - ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, ze zm.). Uprawnienia te wyprzedzają prawo do zasiłku dla bezrobotnych z tytułu pracy zagranicą, określone w przepisach art. 61 ust. 2 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1189) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r. ze zm.).

Jak wynika z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, wystawionego przez Urząd Pracy w T. w dniu [...] maja 2017 r., skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku i zasiłek ten był mu wypłacany. Zatem rejestracja skarżącego w dniu [...] kwietnia 2017 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. miała miejsce bezpośrednio po zakończeniu przez niego pracy zagranicą (N.) i dlatego skarżącemu przysługuje kontunuowanie zasiłku przyznanego [...] maja 2017 r. a nie nowy zasiłek, ani tym bardziej zasiłek z tytułu pracy zagranicą na podstawie wyżej wskazanych rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE).

Z powyższego wynika, iż niniejsza sprawa została niewłaściwie prowadzona zarówno co do jej przedmiotu jaki decyzja w tej sprawie została wydana przez niewłaściwy organ pierwszej instancji.

W zakresie kontynuacji przyznanego wcześniej zasiłku właściwym w pierwszej instancji jest Urząd Pracy w T. a nie Marszałek Województwa [...], natomiast w drugiej – Wojewoda [...] a nie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Skoro w sprawie orzekały organy niewłaściwe, to zachodzi wskazana w art. 156 § 1 pkt 1) Kpa przesłanka do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałek Województwa [...].

Natomiast z uwagi na wadliwie określony przedmiot postępowania administracyjnego – na zasadzie art. 105 Kpa postępowanie administracyjne należało umorzyć.

Powiatowy Urząd Pracy w T., do którego w dniu [...] kwietnia 2017 r. wpłynęło pismo skarżącego, rozpatrzy jego sprawę w zakresie kontynuacji przyznanego mu wcześniej zasiłku dla bezrobotnych.

Z tych przyczyn na zasadzie art. 132, art. 134 § 1, 135 i art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.