Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3415/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 541/15 w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 31 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 541/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 31 marca 2015 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."

Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy.

Decyzją z dnia 16 stycznia 2015 r. Burmistrz Miasta P. ustalił J.O. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. w kwocie 6 138zł, w tym za podatek rolny w kwocie 63 zł, oraz podatek od nieruchomości w kwocie 6 075 zł.

J.O. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniósł, że naliczono podatek od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą mimo, że działalność taka nie jest prowadzona. Kontrola podatkowa została przeprowadzona bezprawnie. Odwołujący wskazał, że budynki są remontowane i rozbudowywane zgodnie z pozwoleniem i obecnie nie posiadają prawidłowej instalacji sanitarnej, elektrycznej i grzewczej, nie są odebrane przez nadzór budowlany, co uniemożliwia ich użytkowanie. Odwołujący zarzucił również, że protokół kontroli nie zawierał zdjęcia i, że zostało one zrobione bez jego wiedzy. Protokół nie zawierał również informacji o stanie technicznym budynków i trwającym remoncie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu decyzją z dnia 31 marca 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że zgodnie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l" podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Za niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznawane są takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych, przez które to względy należy rozumieć obiektywne okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Wyłączenie to nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. W konsekwencji uznano, że przedmiotowy budynek w przyszłości może być wykorzystywany do prowadzenia działalności, co potwierdza fakt wykonywania jego remontu na podstawie decyzji.

Samorządowe Kolegium odwoławcze stwierdziło także, że w 2014 r. podatnik prowadził działalność gospodarzą, co potwierdzają informacje z CEIDG.

W skardze na ww. decyzję skarżący zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło dokumentów, które były podstawą wydania rozstrzygnięcia. Uchybieniem organu był brak opomiarowania budowli na działce nr [...]. Skarżący zarzucił, że nie uwzględniono informacji o jego chorobie mimo przedstawionego zaświadczenia lekarskiego. Dlatego podpis na protokole nie ma umocowania prawnego, ponieważ w tym czasie skarżący był niezdolny do pracy. Skarżący podkreślił, że budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Został wybudowany w latach 50., nie był remontowany przez 30 lat, nie posiada ogrzewania, więc płyty stropowe na skutek rozmrożenia stanowią niebezpieczeństwo dla jego użytkowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że nie jest kwestionowana okoliczność, że w roku 2014 J.O. prowadził własną pozarolniczą działalność gospodarczą, status przedsiębiorcy utracił dopiero z końcem grudnia 2014 r. Budynek stojący na działce nr [...] w rzeczywistości stanowi halę produkcyjną i jak wynika z materiału sprawy, był poddany amortyzacji jako środek trwały.

Sąd I instancji stwierdził, że wyjaśnienia i dowody składane przez podatnika mające wykazywać zły stan techniczny budynku nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotyczą budynków położonych na innych działkach gruntowych niż objęte niniejszą sprawą.

Sąd I instancji ocenił, że organ podatkowy prawidłowo opodatkował część powierzchni działki nr [...] podatkiem rolnym jako, że oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne (Ps, Lz Ps). Pozostała część oznaczona jest symbolem Bi (inne tereny zabudowane). Oznakowanie to wyklucza przyjęcie, że grunty te stanowią użytki rolne, a zatem musiały być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Budynek posadowiony na tej działce sklasyfikowany jest w ewidencji jako budynek o przeznaczeniu "inne", co wyklucza uznanie, że jest on budynkiem mieszkalnym. W tych okolicznościach organy słusznie uznały, że zarówno grunt jak i budynek muszą zostać opodatkowane według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Sąd I instancji odnotował, że pojęcie gruntu lub budynku związanego z działalnością gospodarczą zawarte zostało w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten jako zasadę przyjmuje, że grunty, budynki lub budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od zasady tej przewiduje jedynie dwa wyjątki. Pierwszym jest wykluczenie z tej grupy budynków mieszkalnych oraz gruntów z nimi związanych oraz gruntów pod jeziorami, zbiornikami wodnymi, retencyjnymi i elektrowni wodnych. Drugim wyjątkiem jest stan faktyczny przedmiotu opodatkowania, który jest tego typu, że nie może być wykorzystywany do takiej działalności ze względów technicznych. W przypadku nie zaistnienia wyjątków, każdy grunt, budynek lub budowla będąca w posiadaniu przedsiębiorcy muszą być opodatkowane według stawki właściwej dla prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu I instancji organy zasadnie przyjęły, że ani grunt w części podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ani też budynek nie mają charakteru mieszkalnego. Nie zachodzi zatem wyłączenie przewidziane w opisanym powyżej wyjątku pierwszym.

Nie zachodzi również wyłączenie z uwagi na stan techniczny budynku. Przez pojęcie nienadawania się budynku ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć taki stan, w którym dany budynek lub budowla w sposób obiektywny nie jest i nie będzie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Chodzi tutaj o taki stan, w którym jego cechy w sposób trwały uniemożliwiają prowadzenie takiej działalności. Przejściowe i możliwe do usunięcia uszkodzenia takiego budynku (budowli) wynikłe ze zdarzeń nagłych czy też bieżącej eksploatacji, nie uzasadniają uznania, że z przyczyn technicznych nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej w takim budynku.

W ocenie Sądu I instancji stan fizyczny budynku widniejącego na wykonanej fotografii nie uzasadnia przyjęcia, że nie może być on z przyczyn technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Posiada on bowiem ściany, dach, okna i bramę, których stan wskazuje na możliwość normalnego korzystania z tego budynku.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł J.O. zaskarżając ten wyrok w całości. Skarżący wniósł o: 1) uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. z uwagi na zaniechanie przez organy zarówno I jak i II instancji przeprowadzenie w toku postępowania podatkowego czynności celem wyjaśnienia, czy przedmiotowy budynek nie nadawał się do wykorzystania na potrzeby działalności gospodarczej ze względów technicznych, na co wyraźnie wskazywały twierdzenia skarżącego i składne przez niego dowody. Skarżący konsekwentnie wskazywał w toku postępowania podatkowego, że budynek nie nadawał się do wykorzystania na potrzeby działalności gospodarczej ze względów technicznych, pomimo tego organy podatkowe odstąpiły od wyjaśnienia tej kwestii, mogącej mieć istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego wadliwą wykładnię, wskutek której organy podatkowe doszły do przekonania, że budynek, będący przedmiotem postępowania jest i może być wykorzystywany do prowadzenia dzielności gospodarczej ze względów technicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Przepis art. 174 P.p.s.a. stanowi z kolei, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji - w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).

W analizowanej skardze kasacyjnej skarżący wskazał na zarzuty dotyczące zarówno prawa procesowego jak i materialnego. Należy zauważyć, że przedmiotem postępowania kasacyjnego jest orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie oceniana przez ten sąd działalność organów podatkowych. Dlatego też przez normy postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć wyłącznie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż powyższa ustawa zawiera w zasadzie pełną i wyczerpującą podstawę procedowania sądowoadministracyjnego. Aby zatem poprawnie sformułować zarzut w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej tj. naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy - skarżący winien bezwzględnie powołać stosowne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd I instancji, a nie same przepisy Ordynacji podatkowej (art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p.), które regulują wyłącznie zasady postępowania przed organami podatkowymi. Należy podkreślić, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż tych przepisów w swoim postępowaniu nie stosował i nie mógł stosować. Ustalenia stanu faktycznego podważyć można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego.

Pomimo oczywistych wad, jakimi obarczona jest skarga kasacyjna w zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny – mając na uwadze tezy uchwały tego sądu z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publik. CBOSA) – odniesie się merytorycznie do podniesionych w niej zarzutów. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09 oraz wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 776/10, publ. CBOSA).

Naruszenie przepisów postępowania miało zatem polegać na tym, że Sąd I instancji nie dostrzegł tego, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej. W swej istocie zarzut ten sprowadza się do tezy, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania podatkowego celem wyjaśnienia, czy istniała niemożność wykorzystania budynku do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Na istnienie takich względów miał wskazywać skarżący, podnosząc, że w budynku brak jest przyłącza energetycznego, instalacji elektrycznej, sanitarnej i grzewczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), co przejawia się m in. w dokonaniu oględzin spornego co do kwalifikacji podatkowej budynku; jako dowód dopuściły wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 187 § 1 O.p.) - w tym zakresie organy dopuściły dowód z protokołu oględzin, w tym fotografii spornego budynku. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że dowodem w sprawie nie może być protokół z kontroli podatkowej wraz z fotografiami, niemniej jednak nie wskazano przyczyn, które takie twierdzenie czyniły by zasadnym. Z analizy przedłożonych akt administracyjnych nie sposób wywieść aby te dowody były sprzeczne z prawem.

Ponadto skarżący wywodzi, że zaistnienie "względów technicznych" musi być badane ad casum, zaś ich dowodzenie możliwe za pomocą wszelkich środków dowodowych. Rzecz jednak w tym, że w skardze kasacyjnej nie wykazano aby "względy techniczne" w niniejszej sprawie nie były badane ad casum, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że Sąd I instancji dokonywał oceny prawidłowości kwalifikacji podatkowej budynku znajdującego się na działce nr [...]. Skarżący nie wskazał jakie ewentualnie środki dowodowe mogłyby być wykorzystane w procesie dowodzenia w granicach niniejszej sprawy. Sąd I instancji trafnie tutaj zauważył, że załączona do skargi fotografia oraz oświadczenie kierownika budowy dotyczą innego budynku znajdującego się na działce stanowiącej własność J.O. i K.O. w związku z czym okoliczności te pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Należy także zgodzić się z Sądem I instancji, że samo oświadczenie podatnika nie może przesądzać o uznaniu istnienia określonego stanu faktycznego.

Niezasadny jest w końcu zarzut naruszenia art. 191 oraz 210 § 4 O.p. Wymaganym elementem uzasadnienia decyzji jest ocena całokształtu materiału dowodowego. Ocenę taką można uznać za zgodną z art. 191 O.p., jeżeli podlegały jej wszelkie dowody zebrane w sprawie, związki między tymi dowodami, przy ocenie uwzględniono zasady doświadczenia życiowego, wiedzy dostępnej każdemu przeciętnemu człowiekowi, logiki. Ocena dowodów powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym organ ma obowiązek nie tylko zrelacjonować, jakie dowody przeprowadził i opisać je, ale również wyjaśnić, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a które uznał za niewiarygodne i z jakich powodów. Organ odwoławczy ma przy tym obowiązek odniesienia się do dowodów wskazywanych przez stronę oraz jej argumentacji prezentowanej tak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w toku całego postępowania podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu odpowiada wymienionym warunkom stąd też zasadnie Sąd I instancji nie stwierdził zarzucanych w skardze kasacyjnej uchybień.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenie prawa materialnego

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzonego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący, w okresie, którego sprawa dotyczy, był osobą prowadząca działalność gospodarczą, oraz że w jego posiadaniu znajdował się sporny co do oceny podatkowej budynek. Oznacza to, że już sam fakt posiadania przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą budynku, budowli lub gruntu przesądza o zakwalifikowaniu ich, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, czy też nie.

Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, przywołany przez organy podatkowe rozpoznające niniejszą sprawę, jak też Sąd I instancji, który Sąd orzekający podziela, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale, i to niezależnie od woli podatnika. Nie uzasadnia takiego wyłączenia przykładowo brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji, adaptacji obiektu. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1124/08, wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 243/08 opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Konieczność poczynienia w przedmiotowym budynku ewentualnych nakładów w celu doprowadzenia instalacji elektrycznej, sanitarnej i grzewczej, nie powoduje, jak trafnie ocenił organ i zaakceptował Sąd I instancji, braku możliwości wykorzystywania obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.