Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 34/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 123
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 ust. 1 i art. 135, art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi K. A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), wstrzymał roboty budowlane wykonywane przez K. A. w lokalu mieszkalnym, usytuowanym na działce nr [...], prowadzone bez wymaganego zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych. Organ ten wskazał, że ocena techniczna powinna odnieść się do zmiany obciążeń, wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ze szczególnym uwzględnieniem Polskich Norm, które zostały tam przywołane, uzgodnień i opinii oraz innych pozwoleń wymaganych przepisami szczególnymi oraz zawierać rozwiązania projektowe pozwalające na usunięcie ewentualnie stwierdzonych nieprawidłowości. Ponadto ocena techniczna winna być wykonana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, a do niej należy dołączyć kopię uprawnień i zaświadczeń o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Organ poinformował, że koszty oceny technicznej obciążają osobę zobowiązaną do jej dostarczenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] kontroli przedmiotowego lokalu ustalono, iż K.A. od [...] wykonał roboty budowlane, związane z rozebraniem ściany na długości między kuchnią a pokojem, w wyniku czego powstało jedno pomieszczenie - pokój z aneksem kuchennym. W łazience rozebrano istniejącą murowaną ściankę działową i wymurowano w innym miejscu nową, zwiększając powierzchnię łazienki kosztem wiatrołapu. Przesunięcie ścianki działowej spowodowało, że licznik elektryczny znalazł się w łazience, obok pionu instalacji gazowej. W trakcie remontu wymieniono instalację elektryczną na nową, zdemontowano licznik gazu i instalację gazową zasilającą kuchenkę gazową i gazowy podgrzewacz wody. Jak wynika z protokołu oględzin, do wykonania pozostały roboty związane z przeniesieniem licznika elektrycznego na klatkę schodową, malowanie ścian i sufitu, ułożenie glazury, ułożenie warstwy wykończeniowej na posadzkach oraz montaż urządzeń sanitarnych i elektrycznego podgrzewacza wody. Inwestor nie dokonał zgłoszenia powyższych robót budowlanych w organie administracji architektoniczno-budowlanej, ani nie uzyskał pozwolenia na ich wykonanie. Tymczasem zgodnie z art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wykonane roboty wymagały stosownego zgłoszenia. Ponadto organ wskazał, że zmiany prowadzone w lokalu przez inwestora, mogą wpływać na układ obciążeń konstrukcji budynku, bezpieczeństwo pożarowe i użytkowania, a zatem niezbędne jest wykonanie przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, która w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, powinna zawierać rozwiązania projektowe pozwalające na ich usunięcie.

Od powyższego postanowienia zażalenie złożył K.A., wnosząc

o jego uchylenie. Skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 123 § 2 oraz art. 124 § 1 i 2 K.p.a. stwierdzając, że organ bezpodstawnie nałożył na niego obowiązki. Wyjaśnił, że roboty budowlane zostały już zakończone, a zatem ich wstrzymanie jest bezprzedmiotowe. Podniósł, że PINB w uzasadnieniu postanowienia podał nieprawdę, że pomiędzy kuchnią a pokojem została rozebrana ściana, gdy tymczasem z inwentaryzacji oraz oświadczenia złożonego przez niego do protokołu kontroli wynika, że była to ścianka działowa. Ponadto wyjaśnił, że licznik elektryczny zawsze znajdował się obok instalacji gazowej, a w wyniku podjętych robót umiejscowiono go w hermetycznej szafce, zaś w łazience zamontowano zadaszoną kabinę prysznicową. Natomiast pion gazowy został odizolowany płytą gipsowo-kartonową z wywietrznikiem i zaślepiony przez pracowników PGNiG. Skarżący zaznaczył, że z wyroku NSA, którego kopię wręczył pracownikowi PINB wynika, iż zakres czynności poczynionych w lokalu znajdującym się w budynku wielolokalowym, stanowi bieżącą konserwację, która nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...],w oparciu

o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy robót budowlanych, polegających m.in. na wymianie wewnętrznej instalacji elektrycznej oraz wyburzeniu ścian wewnętrznych. Natomiast w myśl przepisów art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-30, które nie mają zastosowania w rozpatrywanym przypadku. Wymiana wewnętrznej instalacji elektrycznej oraz przebudowa instalacji ciepłej wody użytkowej nie są objęte zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę, przewidzianym w art. 29-30. Ponadto organ II instancji zaznaczył, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Przede wszystkim nie została jednoznacznie ustalona grubość i funkcja wyburzonej ściany między wcześniejszą kuchnią a pokojem. Inwentaryzacja budynku, nie zawiera danych w tym zakresie i nie potwierdza bezpośrednio, jak sugeruje skarżący, że wyburzona ściana była ścianą działową. Również usytuowanie licznika elektrycznego w pomieszczeniu łazienki

w wyniku wykonania przedmiotowych robót budowlanych, jest sprzeczne z zapisem

§ 185 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym licznik pomiaru zużycia energii elektrycznej należy umieszczać poza lokalami mieszkalnymi w zamkniętych szafkach. Ustosunkowując się do pozostałych argumentów zawartych w zażaleniu, organ odwoławczy podniósł, że roboty budowlane nie zostały zakończone, co wynika z podpisanego przez inwestora protokołu oględzin z dnia [...]. Przytoczony zaś przez skarżącego wyrok NSA został wydany w innej sprawie i nie ma bezpośredniego związku z niniejszym postępowaniem.

W konkluzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że skoro inwestor uchybił przepisom art. 28 ustawy Prawo budowlane,

a wykonane roboty mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, to zaistniały przesłanki z art. 50 ust. 1 warunkujące wstrzymanie robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedstawienia oceny technicznej i inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył K. A. wnosząc o uznanie tego rozstrzygnięcia za " ", zaś postanowienia organu I instancji za nieważne. Zwrócił się także o zasądzenie na autorów postanowień obu instancji kar zgodnych

z ustawą o odpowiedzialności urzędników państwowych.

Skarżący wskazał, że organ odwoławczy przy rozpoznawaniu sprawy nie wziął pod uwagę argumentów zawartych w odwołaniu. Wyraził swoje niezadowolenie

z faktu, że pracownik PINB przeprowadzający oględziny, nie potrafił stwierdzić, czy wyburzone ścianki były działowe, pomimo tego, że zbudowano je

z cegły w tzw. szóstkę, a tak wybudowana ściana nie może spełniać roli ściany nośnej. W ocenie strony, inwentaryzacja uproszczona jak i dokumentacja fotograficzna obrazująca grubość ścianki, przedstawiona pracownikowi organu nadzoru budowlanego, umożliwiają dokonanie oceny, jaką rolę pełniła wyburzona ścianka. Wymaganie ekspertyzy, w tak oczywistej kwestii, świadczy tylko o złej woli urzędników i działaniu niezgodnym z prawem. Strona zwróciła uwagę na to, że

z przedstawionego organowi wyroku NSA wynika, iż remont pojedynczego lokalu

w budynku mieszkalnym wielolokalowym, o ile nie dotyczący części konstrukcyjnych budynku, nie jest remontem obiektu budowlanego i nie wymaga zgłoszenia ani pozwolenia.

W końcowej części uzasadnienia K. A. poinformował, że pomimo upływu dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych, PINB wydał decyzję w oparciu art. 51 ustawy Prawo budowlane, co pozostaje w sprzeczności z art. 50 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu.

Przed przystąpieniem do rozważań merytorycznych sprawy wyjaśnić trzeba, że stosownie do art. 134 ust. 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz wskazaną podstawą prawną i stosuje, w celu usunięcia naruszeń prawa, środki prawne przewidziane ustawą. Kontrola sądowa ogranicza się jedynie do oceny legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, zaś jej rezultatem jest

- w zależności od stwierdzonego naruszenia prawa - uchylenie lub stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia, a w przypadku - braku naruszeń- oddalenie skargi. Natomiast sąd administracyjny nie jest uprawniony do nakładania kar na pracowników organu administracji publicznej, a tym samym do rozpoznania wniosku skarżącego o zasądzenie od "[...] oraz [...] ".

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji wydane o wstrzymaniu prowadzonych przez skarżącego robót budowlanych, bez wymaganego zgłoszenia, w lokalu mieszkalnym przy i nałożeniu obowiązku na skarżącego przedłożenia oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych.

Mając na uwadze argumentację zawartą w skardze należy wskazać, że skarżący de facto zarzuca decyzjom organów obu instancji, że zostały wydane

z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Jednakże Sąd nie dopatrzył się, ani naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji I i II instancji.

Z akt administracyjnych I instancji wynika, że skarżący został przez powiatowy organ nadzoru budowlanego, zawiadomiony o możliwości zapoznania się

z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej to zawiadomienie wynika, że organ I instancji podał błędny kod pocztowy w adresie skarżącego. Powyższe uchybienie jednakże należy uznać za nieistotne, albowiem korespondencję została skutecznie doręczona stronie w dniu

[...]. Również bez znaczenia pozostaje okoliczność, że

w pouczeniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż skarga przysługuje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stanowi to wprawdzie naruszenie prawa, ale pozostaje bez wpływu na wynik sprawy administracyjnej, ponadto pomimo takiego pouczenia, skarżący skierował skargę prawidłowo do WSA.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 50 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który reguluje instytucję wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.

Wstrzymanie robót budowlanych stanowi etap (fazę wstępną) postępowania,

w ramach którego badana jest ich legalność. Rozstrzygnięcie wydane w tym przedmiocie ma charakter incydentalny, gdyż nie rozstrzyga merytorycznie sprawy co do istoty, a jedynie kwestie wpadkowe.

Stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1), w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (ust. 3) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź

w przepisach (ust. 4). Jak wynika z ust. 3 tego przepisu, w postanowieniu tym można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz. W myśl art. 3 ust. 7 ustawy Prawo budowlane przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wstrzymanie robót budowlanych znajduje zastosowanie do będących w trakcie prac budowlanych, polegających na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, o ile zaistniała jedna z przesłanek warunkujących wydanie postanowienia w tym przedmiocie. Wstrzymać można również roboty budowlane, inne niż budowa, które prowadzone są w lokalu mieszkalnym stanowiącym część obiektu budowlanego.

Sąd podziela pogląd organu II instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wydanie postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 i ust. 3 było uzasadnione.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżący wykonuje prace budowlane w lokalu mieszkalnym, inne niż budowa. Słusznie organ odwoławczy nie uwzględnił twierdzenia zawartego w zażaleniu, że roboty budowlane zostały zakończone i w związku z tym wstrzymanie ich jest bezprzedmiotowe, skoro z protokołu oględzin przedmiotowego lokalu, podpisanego przez skarżącego, wynikają przeciwne okoliczności. Podkreślenia wymaga, że wykazanie błędu w ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ, nie może sprowadzać się tylko do ogólnego stwierdzenia, jak to uczynił skarżący, nie popartego stosowną argumentacją, wyjaśnieniami, czy dowodami.

Za uzasadnione należy uznać ustalenie organu II instancji, że roboty budowlane w lokalu inwestor wykonał samowolnie, co przesądza o spełnieniu przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Zakres prowadzonych prac budowlanych, wskazany w protokole oględzin

z dnia [...], uniemożliwia uznanie ich za bieżącą konserwację (która to nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia), a o co wnosił skarżący

w trakcie kontroli. Bieżącą konserwację stanowią drobne, powtarzające się prace budowlane wykonywane na bieżąco, w węższym zakresie niż remont, którego istotą jest przywrócenie stanu pierwotnego. W orzecznictwie reprezentowane jest stanowisko zgodnie z którym, bieżącą konserwacją określić można roboty polegające na wymianie jednych elementów na inne - nowe, bez konieczności odtwarzania

stanu pierwotnego, w celu zmniejszenia szybkości zużycia obiektu budowlanego lub jego elementów oraz umożliwienie ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem oraz zapewnieniem bezpieczeństwa tego użytkowania (por. wyrok WSA

z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 1215/12, wyrok WSA z dnia

4 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 2/09, wyroki dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W takim rozumieniu tego pojęcia, za bieżącą konserwację uznać należy m.in. układanie materiałów wykończeniowych, które nie są elementami składowymi budynku, natomiast na pewno nie jest nią dokonana przez skarżącego wymiana instalacji elektrycznej, zdemontowanie instalacji gazowej, czy planowane przeniesienie licznika elektrycznego.

Niewątpliwie prace budowlane podjęte przez skarżącego nie są objęte zwolnieniem od pozwolenia na budowę lub zgłoszenia; chociażby wymiana instalacji elektrycznej stanowi remont, który wymaga - stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2

w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - zgłoszenia w organie architektoniczno-budowlanym. Bez znaczenia natomiast jest to, że lokal mieszkalny skarżącego mieści się w budynku wielolokalowym. Skoro roboty budowlane dotyczą lokalu mieszkalnego, będącego częścią obiektu budowlanego wielorodzinnego, to znajdują do tej sytuacji zastosowanie wymogi prawa budowlanego dotyczące obiektu budowlanego.

Wyrok NSA, na który powołał się w postępowaniu administracyjnym skarżący, wydany w sprawie, odnosi się do innego stanu faktycznego i dotyczy sprawy prowadzonej w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego. Tak więc, jak trafnie podał organ II instancji, nie ma związku z niniejszym postępowaniem. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że NSA nie stwierdził w nim, jak podnosi strona, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego nie odnosi się do remontu pojedynczego lokalu

w budynku mieszkalnym wielolokalowym.

Wstrzymanie wykonania robót budowlanych w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane może mieć miejsce przy realizacji każdego zamierzenia budowlanego, niezależnie od tego, czy roboty są wykonywane legalnie, czy też nie. Jedynym wymogiem warunkującym zastosowanie powołanego unormowania jest to, że prowadzone prace budowlane mogą spowodować stan zagrożenia dla ludzi, mienia lub środowiska. Wystarczająca jest tu uzasadniona wątpliwość co do bezpieczeństwa podjętych prac budowlanych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wykonanie czynności budowlanych skutkujących umieszczeniem licznika elektrycznego w łazience jak i rozebraniem ściany w lokalu, czy zdemontowaniem instalacji gazowej może powodować realne obawy o bezpieczeństwo ludzi i mienia.

Pracownicy Inspektoratu Nadzoru Budowlanego co do zasady posiadają wiedzę z zakresu prawa budowlanego, która umożliwia dokonanie przez nich samodzielnych ustaleń w zakresie wykonywanych robót budowlanych i ich stanu technicznego. Jednakże nie są wykluczone sytuacje, w których ustalenie okoliczności sprawy wykracza poza wiedzę pracowników organu. Ustawodawca mając na uwadze to, że wyjaśnienie niektórych kwestii wymagających fachowej wiedzy, może wykraczać poza wiedzę pracownika organu nadzoru budowlanego, przyznał tym organom uprawienie do nakładania na inwestora obowiązku dostarczenia określonych opracowań budowlanych, które sporządzane są przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i niezbędną wiedzę specjalistyczną.

W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych, nałożenie obowiązków przedłożenia inwentaryzacji prac budowlanych, ocen technicznych bądź ekspertyz pełni funkcję dowodową dla postępowania prowadzonego w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych. Ma bowiem na celu dostarczenie materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego w oparciu, o który zostanie podjęta decyzja w sprawie. Przedstawienie tych opracowań budowlanych służyć ma wyjaśnieniu kwestii technicznych, wymagających posiadania wiadomości specjalnych.

Inwestycja realizowana przez skarżącego, ze względu na szeroki zakres wykonywanych w jej trakcie prac budowlanych jak i ich różnorodność, wymagała szczegółowego określenia wykonanych już robót budowlanych ale i oceny ich jakości. Dowody jakimi dysponował organ, rozpoznający sprawę legalności robót budowlanych, w szczególności protokół oględzin lokalu, nie pozwalały na dokonanie tych ustaleń. Przede wszystkim okolicznością, jaka wymagała potwierdzenia było to, czy rozebrana pomiędzy kuchnią, a pokojem ściana miała charakter ściany nośnej, czy działowej. Rację należy przyznać organowi II instancji, że znajdująca się

w aktach sprawy inwentaryzacja uproszczona budynku, nie przesądza o funkcji tej ściany. Wprawdzie w dokumencie tym podano, że w budynku znajdują się ściany konstrukcyjne o grubości oraz ściany działowe, jednakże nie wskazano ani w opisie, ani na rysunkach przedstawiających rzuty poszczególnych kondygnacji, które konkretnie ściany odpowiadają określonym funkcjom. Oświadczenie skarżącego, że sporna ściana była ścianką działową jest niewystarczające, skoro w aktach nie ma dokumentów (w tym wskazanych w skardze zdjęć fotograficznych) potwierdzających to stanowisko.

Mając powyższe na uwadze, nie sposób uznać za skuteczny zarzutu naruszenia prawa w sytuacji, gdy organ korzystając z przysługujących mu kompetencji, zobowiązuje inwestora do dostarczenia materiału dowodowego

w postaci ocen technicznych i inwentaryzacji, umożliwiającego dalsze prowadzenie sprawy i dokonanie oceny zgodności robót z prawem i sztuką budowlaną.

Bez znaczenia dla kontroli prawidłowości postanowienia, objętego skargą, pozostaje okoliczność, czy decyzja administracyjna rozstrzygająca o wykonanych przez skarżącego robotach budowlanych została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Kwestia wydania decyzji w terminie ważności przedmiotowego postanowienia może być skutecznie podnoszona jedynie w środku zaskarżenia od wydanej decyzji administracyjnej, a nie postanowienia.

Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że akt ten nie narusza prawa.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.