Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 105/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8 , art. 119 pkt 4, art. 120, art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35, art. 36, art. 37 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16, art. 17 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Starosty [....] w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków I. stwierdza, że Starosta [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie P. gmina [...] w zakresie dostosowania do stanu prawnego działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 105/17

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi J.K. jest bezczynność Starosty D. w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działką nr 2605/3 a działkami nr 2604/2 i 2606 w obrębie P.

Jak wynika z akt sprawy, Starosta D. na wniosek J.K. prowadził postępowanie w sprawie doprowadzenia działki nr 2605 do stanu prawnego wynikającego z aktu notarialnego nr 129/1949 i mapy katastralnej. W jego wyniku decyzją z [...] czerwca 2014 r. ([...]) odmówił wprowadzenia żądanej zmiany.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego

w R. (dalej: PWINGiK) decyzją z dnia [...] marca 2015 r.

([...]) utrzymał w mocy decyzję Starosty.

Na skutek skargi J.K. w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z 9 grudnia 2015 r. II SA/Rz 572/15 uchylił decyzję PWINGiK oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty.

W toku ponownie prowadzonego postępowania J.K. pismem

z dnia [...] kwietnia 2016 r. zawnioskował o podjęcie działań nakazanych

w/w wyrokiem.

Starosta D. pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania treści żądania co do przedmiotu sprawy. Wyżej wymieniony w dniu

[...] maja 2016 r. złożył do protokołu oświadczenie, zaś przy piśmie z dnia [...] maja

2016 r. nadesłał dodatkowe dokumenty.

Kolejnym pismem z [...] lutego 2017 r. J.K. – reprezentowany przez pełnomocnika K.K. - zwrócił się o wyjaśnienie, na jakim etapie znajduje się prowadzone przez organ postępowanie.

Pismem z [...] czerwca 2017 r. Starosta D. zawiadomił strony

o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Wcześniej, bo w dniu [...] maja 2017 r. J.K. złożył do PWINGiK

zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Starostę D. postępowania oraz niezałatwienie żądania doprowadzenia jego nieruchomości do stanu prawnego

i naniesienia granic ze stanem wynikającym z aktów notarialnych.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] PWINGiK

uznał zażalenie za uzasadnione, stwierdził brak rażącego naruszenia prawa oraz wyznaczył organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy, liczony na 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że z nadesłanej przez Starostę dokumentacji nie wynika, by w okresie od 23 maja 2016 r. (data wpływu do Starostwa dokumentów przekazanych przez J.K.) do 28 czerwca 2017 r. (data zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy) organ podejmował jakiekolwiek czynności mające na celu załatwienie sprawy.

Z akt sprawy wynika nadto, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r.

Nr [...] Starosta D. odmówił wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu P. w zakresie nią wskazanym. Powyższe rozstrzygnięcie doręczono m. in. J.K., który odebrał je w dniu [...] września 2017 r.

Wcześniej, bo pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Starosty D. w sprawie "doprowadzenia jego nieruchomości zabudowanej

o areale 0,4400 ha, przylegającej do zabudowanej 0,06 ha oraz do zabudowanej 0,4431 m2 oraz naniesienie granic na każdą z wymienionych działek na koszt Starostwa Powiatowego w D.". Zarzucił organowi naruszenie art. 35 i art. 36 K.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Zawnioskował o zobowiązanie organu do wydania decyzji

w terminie 14 dni od daty doręczenia przez Sąd akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniósł, że po wyroku WSA w Rzeszowie sygn. II SA/Rz 572/15, mimo upływu 20 miesięcy i pomimo postanowienia PWINGiK z [...] lipca 2017 r. organ nie załatwił sprawy i "nie doprowadził jego nieruchomości do stanu prawnego". Do skargi J.K. dołączył stosowną dokumentację.

W odpowiedzi na skargę Starosta D. wnosząc o oddalenie skargi wskazał na przebieg postępowania. Zaznaczył, że po wydaniu przez PWINGiK postanowienia z [...] lipca 2017 r., do Starostwa wpłynęło pismo J.K.

z prośbą o włączenie do akt dodatkowych dokumentów. Powyższe wymagało dodatkowej analizy archiwalnych materiałów będących w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Organ wskazał, że w dniu

[...] sierpnia 2017 r. wydana została decyzja o odmowie wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu P. Z tej przyczyny żądanie zawarte w skardze o wydanie decyzji jest bezprzedmiotowe. W dalszej części organ wskazał na problemy kadrowe, które w jego ocenie spowodowały przewlekłość prowadzonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co stosownie do art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) jest możliwe, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jej zakres wyznacza art. 134 P.p.s.a., wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, kontrola sądu obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a.

Przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty D. w sprawie doprowadzenia stanu ewidencyjnego nieruchomości skarżącego położonej w obrębie P. gmina D., oznaczonej jako działka nr 2605/3 wraz z sąsiadującymi

z nią nieruchomościami w zakresie przebiegu ich granic i powierzchni do stanu zgodnego z prawem.

Z uwagi na zaistniałą z dniem [...] czerwca 2017 r. zmianę przepisów normujących sposób postępowania w przypadku bezczynności, wstępnego omówienia wymagają związane z tym regulacje.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 52 § 1 P.p.s.a., zasadniczym warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie; do [...] maja 2017 r. przepis ten jako środki zaskarżenia wymieniał zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku bezczynności wiąże się to obecnie z wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: K.p.a.), stosownie do którego, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); do 31 maja 2017 r. stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35,

w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie było takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie będą miały jednak przepisy intertemporalne zawarte w ustawie z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

poz. 935), mocą której od 1 czerwca 2017 r. wprowadzone zostały omówione zmiany. Zgodnie z jej art. 16 (mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 /K.p.a./ w brzmieniu dotychczasowym.

Stosownie natomiast do art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 /P.p.s.a./, w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia

w życie tej ustawy.

W niniejszej sprawie po uchyleniu przez WSA w Rzeszowie decyzji PWINGiK z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty D. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu P. (polegających na zmianie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 2606 i nr 2604/2, wykreśleniu działki nr 2604/2 i przywróceniu oznaczenia działki nr 2605/1 oraz zmianie powierzchni), J.K. na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. [...] maja

2017 r. wniósł do PWINGiK zażalenie na przewlekłość postępowania oraz na niezałatwienie żądania doprowadzenia jego nieruchomości do stanu prawnego wraz ze stosownym naniesieniem granic; w wyniku jego załatwienia PWINGiK postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. uznał je za uzasadnione, stwierdzając przy tym brak rażącego naruszenia prawa oraz wyznaczając Staroście dodatkowy

14-dniowy termin do załatwienia sprawy od dnia doręczenia postanowienia. Mimo że jak wynika z sentencji tego postanowienia, zostało ono zakwalifikowane przez PWINGiK jako dotyczące bezpośrednio przewlekłości prowadzonego postępowania, nie budzi wątpliwości Sądu, że u podstaw działań J.K. związanych

z wniesieniem zażalenia znalazł się brak merytorycznego załatwienia przez Starostę jego sprawy, a zażalenie to niezależnie od przewlekłości dotyczyło także bezczynności tego organu; świadczy o tym sformułowanie "wnoszę zażalenie (...) na niezałatwienie mojego żądania".

W tym zakresie dodatkowego zwrócenia uwagi wymaga, że pojęcia bezczynności i przewlekłości postępowania nie są ze sobą tożsame, stanowiąc dwie różne instytucje procesowe, o czym przekonuje chociażby treść powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Pod pojęciem przewlekłości postępowania należy rozumieć sytuację, w której organ co prawda podejmuje określone czynności, niemniej nie są to czynności zmierzające do końcowego załatwienia sprawy. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i doktrynie przyjmuje się, że są to opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działania organu

w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również naruszające wynikającą z art. 12 K.p.a. zasadę szybkości postępowania nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy poprzez brak czasowej koncentracji czynności, względnie podejmowanie czynności pozornych i nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2013 r. II OSK 549/13 – LEX nr 1610696

i z dnia 5 lipca 2012 r. II OSK 1031/12 – LEX nr 1228235; J. P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012).

Pojęcie "bezczynności" organu należy rozumieć natomiast jako niewydanie

w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych

w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności

w sprawie, lecz także wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia obowiązku i braku przeszkód - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności

(por. m.in. wyroki NSA z dnia 31 maja 2017 r. I FSK 240/17 - LEX nr 2314437 i z dnia 12 października 2017 r. II GSK 2645/17 - LEX nr 2420844). Organ administracji publicznej pozostaje więc w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., niedopełnienia czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Różnica między przewlekłością postępowania a bezczynnością organu administracji sprowadza się więc do nieskuteczności podejmowanych przez organ czynności procesowych (przewlekłość) lub niepodjęcia działań, w tym brak wydania aktu rozpatrującego sprawę co do istoty (bezczynność), przy czym dopuszczalne jest wniesienie przez stronę obu tych środków zaskarżenia jednocześnie

(w postępowaniu zaistnieć może zarówno stan przewlekłego prowadzenia postępowania, jak również bezczynności, dla których wyróżnikiem będzie upływ terminu do załatwienia sprawy określony przez art. 35 § 1-3 K.p.a. - wyrok NSA

z dnia 4 września 2015 r. II OSK 3141/14 - LEX nr 1987204).

Mimo zatem proceduralnej odrębności bezczynności organu i przewlekłości postępowania, poprzez złożone przez skarżącego w dniu [...] maja 2017 r. zażalenie spełniony został formalny warunek wyczerpania środków zaskarżenia, pozwalający uznać skuteczność wniesienia przez niego skargi na bezczynność Starosty (nie jest ona uzależniona od tego, czy i w jaki sposób zażalenie to zostało rozpatrzone przez organ wyższego stopnia).

Z uwagi na to, że w sprawie orzekał już WSA w Rzeszowie który w/w wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylił wydane w sprawie zainicjowanej wnioskiem J.K. pierwotne decyzje Starosty i PWINGiK, okresem jaki należało wziąć pod uwagę dokonując merytorycznej oceny zasadności obecnej skargi na bezczynność Starosty jest okres od zwrócenia mu akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku (wyrok ten jest prawomocny od dnia 16 lutego 2016 r. i wraz z aktami sprawy został przekazany Staroście przez PWINGiK za pismem z dnia [...] marca 2016 r.); w okolicznościach sprawy zbieżny z tym pozostaje skierowany do Starosty D. wniosek J.K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. o podjęcie nakazanych tym wyrokiem działań.

Na tle ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że w sprawie miała miejsce bezczynność organu. Mimo bowiem tego, że nie było to uzasadnione tokiem postępowania, nie wynikało z rodzaju podejmowanych przez Starostę czynności oraz okoliczności sprawy, do jej rozpatrzenia i wydania decyzji doszło dopiero [...] sierpnia 2017 r., z uchybieniem regulacjom wynikającym z art. 35 i art. 36 K.p.a., w tym: zasadzie załatwiania spraw przez organy administracji publicznej bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.), przepisom określającym terminy załatwiania spraw,

tj. w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nie później niż

w ciągu miesiąca a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.) oraz obowiązkowi zawiadomienia stron o każdym przypadku niezałatwienia sprawy

w terminie – z podaniem przyczyn zwłoki i nowego terminu załatwienia sprawy

(art. 36 K.p.a.).

Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd brzmieniem art. 149

§ 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Ponieważ celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez niego określonych działań, dla sądowej oceny jej zasadności istotny pozostaje stan sprawy z daty wyrokowania przez Sąd (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia

23 listopada 2017 r. VIII SAB/Wa 101/17 – LEX nr 2408067, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 listopada 2016 r. II SAB/Po 76/16 - LEX nr 2346767).

W przedmiotowej sprawie do wydania decyzji przez Starostę D. niewątpliwie doszło przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, a jednocześnie - jak wynika z zestawienia dat - także przed wniesieniem skargi na bezczynność (złożonej w siedzibie Starostwa Powiatowego w D. [...] sierpnia 2017 r.), chociaż do doręczenia tej decyzji skarżącemu doszło już po dacie wniesienia skargi,

tj. [...] września 2017 r.

Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi organ formalnie nie pozostawał już

w bezczynności, co samo w sobie nie uzasadnia jednak oddalenia skargi w tym przedmiocie. Takie uznanie byłoby bowiem równoznaczne z brakiem dla organu jakichkolwiek skutków dokonanej bezczynności i oznaczałoby legitymizację jego działań mimo ewidentnego naruszenia praw skarżącego do rozpatrzenia sprawy

w rozsądnym i uzasadnionym okolicznościami sprawy terminie.

Mimo zatem tego, że wydanie decyzji przez Starostę skutkuje odpadnięciem przedmiotu zaskarżenia i w konsekwencji brakiem możliwości zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. (w okolicznościach sprawy zobowiązania go przez Sąd do jej załatwienia w określonym terminie), to jednocześnie ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia Sądu od stwierdzenia, czy bezczynność ta wystąpiła (art. 149 § 1 pkt 3) oraz od oceny charakteru tej bezczynności (stosownie do art. 149 § 1a, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa).

Poczynione przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy ustalenia przemawiają za dokonaniem pozytywnych stwierdzeń w tym zakresie. Należy zauważyć, że

w przeciągu ponad 17 miesięcy czasu jaki do wydania przez Starostę decyzji upłynął od doręczenia mu akt sprawy z odpisem wyroku z 9 grudnia 2015 r., jego działania ograniczyły się do skierowania 28 kwietnia 2016 r. do wnioskodawcy wezwania do stawiennictwa celem "ustalenia treści żądania co do przedmiotu sprawy" wraz ze spisaniem 18 maja 2016 r. protokołu jego przesłuchania oraz wystosowania

28 czerwca 2017 r. do stron postępowania zawiadomienia o wyznaczonym na dzień 24 lipca 2017 r. terminie zapoznania się z aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

W orzecznictwie sądowym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2018 r.

I OSK 2061/17 - LEX nr 2450395 i z dnia 21 czerwca 2012 r. I OSK 675/12 –

LEX nr 1218894) za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że prawo naruszono w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do naruszenia "zwykłego", do czego nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie

w podejmowanych przez organ czynnościach musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia i usprawiedliwienia.

Wszystkie te cechy wystąpiły w analizowanym przypadku, a niezależnie od przywołanego już pisma skarżącego z dnia 1 kwietnia 2016 r. sygnalizującego Staroście konieczność podjęcia działań nakazanych wyrokiem WSA w Rzeszowie

z dnia 9 grudnia 2015 r. II SA/Rz 572/15, organ ten zignorował pismo J.K. z dnia [...] lutego 2017 r. (stanowiące zapytanie, na jakim etapie znajduje się jego sprawa) oraz pismo PWINGiK z dnia [...] maja 2017 r. z prośbą

o ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w zażaleniu na bezczynność

z dnia [...] maja 2017 r. (odpowiedzi udzielono dopiero pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. – po ponowieniu przez PWINGiK pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. prośby

o udzielenie wyjaśnień). Jak wynika z akt sprawy, do wydania przez Starostę decyzji doszło także z uchybieniem wskazanego w postanowieniu PWINGiK z dnia [...] lipca 2017 r. (wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia na bezczynność) 14-dniowego terminu do załatwienia sprawy, liczonego od dnia doręczenia Staroście tego postanowienia. W tym względzie już tylko na marginesie Sąd dodatkowo zauważa stosunkowo znaczny upływ czasu między wyznaczoną przez Starostę na [...] lipca 2017 r. datą zapoznania się z aktami sprawy a datą wydania decyzji ([...] sierpnia 2017 r.), jak również między wskazaną datą wydania decyzji a jej doręczeniem skarżącemu (4 września 2017 r.); odnośnie tego ostatniego przypadku należy także stwierdzić, że dzień [...] sierpnia jest dniem ustawowo wolnym od pracy, co rodzi wątpliwości co do rzeczywistej daty wydania tej decyzji.

W całości Sąd także podziela wyrażony w postanowieniu PWINGiK pogląd, że opieszałości organu nie tłumaczą problemy kadrowe, na które Starosta powołał się

w piśmie wyjaśniającym z [...] czerwca 2017 r.; mając na uwadze wskazaną z punktu widzenia zaistniałej bezczynności kilkunastomiesięczną perspektywę czasową jest to stanowczo zbyt długi okres oczekiwania na załatwienie sprawy, a zadaniem organu jest takie zorganizowanie pracy obsługującego go urzędu, która będzie zapewniać terminowo zgodne z regulacjami K.p.a. załatwianie spraw należących do jego kompetencji.

Podsumowując, powyższe okoliczności w ocenie Sądu jednoznacznie przemawiają za uznaniem, że Starosta D. dopuścił się bezczynności

w rozpatrzeniu wniosku skarżącego dot. wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków (pkt I sentencji wyroku), która ze względu na długotrwałość

i rozwlekłość czasową podejmowanych działań miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku).

O należnych skarżącemu od Starosty D. kosztach postępowania (obejmujących opłacony wpis od skargi w kwocie 100 zł), Sąd orzekł na podstawie

art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. (pkt III wyroku).