Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 274/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 146 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi M Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w podatku od osób prawnych 1. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]. 2. Zasądza od Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę 357,00 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżąca M Sp. z o.o., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z [...] lutego 2015 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z [...] grudnia 2014 r. skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wnioskodawczyni – M Spółka z o.o. wskazała następujące przepisy prawa podatkowego, będące przedmiotem interpretacji: art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz ust. 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 232, poz. 1548).

Przedstawiając stan faktyczny zdarzenia przyszłego skarżąca wskazała, że prowadzi działalność na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (zwana dalej Strefą) na podstawie zezwolenia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Spółka posiada również dwa inne zezwolenia: Nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. oraz Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Zezwolenia obejmują prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Strefy, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa - w zakresie wyrobów i usług wyszczególnionych w treści zezwoleń.

W toku swojej działalności, opartej o treść zezwoleń, Spółka dnia [...] września 2011 r. wprowadziła do ewidencji środków trwałych przyrząd do składania [...]. Cena nabycia przyrządu została wliczona w poczet wydatków inwestycyjnych, o których mowa w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE oraz w § 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2008 r., zwane dalej Rozporządzeniem). Wydatki na zakup przyrządu stanowiły podstawę kalkulacji dostępnej dla Spółki puli pomocy publicznej w formie zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym w ramach zezwolenia. Przyrząd był wykorzystywany na terenie Strefy do produkcji wyrobu gotowego. Działalność w zakresie produkcji tego wyrobu gotowego była objęta zezwoleniem a zatem przychody z tej działalności były zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.). Obecnie Spółka rozważa dokonanie fizycznej likwidacji (zezłomowania) przyrządu, gdyż produkcja wyrobu gotowego, do którego wytwarzania był wykorzystywany omawiany środek trwały została wygaszona, a urządzenie w związku z brakiem przydatności technologicznej, nie będzie wykorzystywane do innych celów. Po dokonaniu zezłomowania przyrządu, Spółka nie wykluczała, że dokona sprzedaży złomu.

Po przedstawieniu stanu faktycznego Spółka zadała pytanie, czy przeniesienie własności (sprzedaż) złomu powstałego w wyniku przeprowadzenia fizycznej likwidacji [...], którego cena nabycia została zaliczona do wydatków inwestycyjnych - przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, będzie skutkowało koniecznością pomniejszenia wielkości poniesionych wydatków inwestycyjnych, o których mowa w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Strefy oraz w § 6 Rozporządzenia, o cenę nabycia zlikwidowanego przyrządu, a w konsekwencji wpłynie na wielkość zwolnienia

od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Spółki, przeniesienie własności (sprzedaż) złomu powstałego w wyniku przeprowadzenia fizycznej likwidacji przyrządu, którego cena nabycia została zaliczona do wydatków inwestycyjnych - przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia przyrządu

do ewidencji środków trwałych - nie będzie skutkować zmniejszeniem kwalifikowanych wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 Rozporządzenia oraz nie wpłynie na wielkość zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka przywołała brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym

od osób prawnych zgodnie z którym wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa wart. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Jednocześnie skarżąca stwierdziła, że art. 17 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje, że przedmiotowe zwolnienie przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej

na terenie Strefy. Szczegółowe warunki prowadzenia działalności na terenie strefy określa natomiast Rozporządzenie.

Skarżąca wskazała, że stosownie do § 6 ust. 1 Rozporządzenia za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy

w trakcie obowiązywania zezwolenia.

Natomiast stosownie do § 5 ust. 1 Rozporządzenia, zwolnienie od podatku dochodowego z tytułu kosztów nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy, począwszy od miesiąca, w którym poniósł wydatki inwestycyjne w okresie od dnia uzyskania zezwolenia, aż do wyczerpania dopuszczalnej pomocy regionalnej. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 2 Rozporządzenia, warunkiem korzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego, jest: (i) utrzymanie własności składników majątku, z którymi były związane wydatki inwestycyjne - przez okres 5 lat od dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym oraz (ii) utrzymanie inwestycji w regionie, w którym udzielono pomocy, przez okres nie krótszy niż 5 lat od momentu, gdy cała inwestycja zostanie zakończona.

Biorąc pod uwagę przywołane powyżej przepisy, w ocenie Spółki, jest ona uprawniona do likwidacji środków trwałych, których koszt nabycia lub wytworzenia został uznany

za wydatek kwalifikowany w rozumieniu § 6 ust. 1 Rozporządzenia przed upływem 5 lat od dnia wprowadzenia ich do rejestru środków trwałych, bez konsekwencji w postaci utraty prawa do zwolnienia podatkowego w tej części lub w całości.

Spółka nadmieniła, że likwidacja środka trwałego nie oznacza zmiany jego właściciela, a zatem nie można w kontekście likwidacji mówić o nieutrzymaniu własności danego składnika majątku. Skarżąca zaznaczyła, że nie zamierza w żaden sposób dokonać zbycia przyrządu, natomiast planuje dokonanie jego fizycznej likwidacji.

Spółka zaznaczyła, że fizyczna likwidacja środków trwałych nie została wymieniona w treści § 5 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, jako zdarzenie skutkujące brakiem prawa do zwolnienia od podatku dochodowego odnośnie wydatków inwestycyjnych, poniesionych w związku z nabyciem / wytworzeniem środka trwałego. Nie zostało ono wymienione również w treści art. 19 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych jako zdarzenie powodujące wygaśnięcie albo cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów

postanowieniem z [...] lutego 2015 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej wniosku skarżącej Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej.

W ww. postanowieniu organ wydający interpretację stwierdził, że skoro w ustawie

o podatku dochodowym od osób prawnych nie istnieją przepisy prawa podatkowego normujące kwestie "kwalifikowanych kosztów inwestycji", to tym samym zapytanie wnioskodawcy nie może podlegać ocenie prawnej w kontekście przepisów tej ustawy. Organ uznał się za niewłaściwy dla potwierdzenia konieczności bądź braku zmniejszenia kosztów kwalifikowanych inwestycji w opisanej sytuacji, bowiem zagadnienia te nie są regulowane przepisami podatkowymi.

Minister Finansów wskazał na zapis art. 165a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione

przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Skarżąca Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie:

– art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania, w okolicznościach, gdy zasadnym było wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w odpowiedzi na wniosek Spółki;

– art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Spółki, w okolicznościach, gdy zasadnym było wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w odpowiedzi na wniosek Spółki;

– art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie Organu naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu wniesionego zażalenia skarżąca wyraziła pogląd, że organ miał obowiązek odnieść się do zdarzenia przyszłego wskazanego w złożonym wniosku.

Skarżąca stwierdziła, że pojęcie "przepisy prawa podatkowego" wskazane w treści art. 14b § 1 ww. ustawy należy interpretować w sposób szeroki i nieuprawnione jest odnoszenie ww. pojęcia wyłącznie do ustaw o charakterze stricte podatkowym.

Skarżąca zauważyła, że doprecyzowanie zasad stosowania zwolnienia uregulowanego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych znajduje się w przepisach rozporządzenia o specjalnych strefach ekonomicznych, do których odsyła ww. przepis, wskazując, iż wysokość zwolnienia wynika z odrębnych przepisów.

Wobec powyższego, w ocenie skarżącej regulacje zawarte w rozporządzeniu strefowym, jako stanowiące element konstrukcyjny podatku dochodowego, są przepisem ustaw podatkowych, a tym samym w świetle art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa mogą stanowić przedmiot interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Skarżąca wskazała, że w związku z faktem, że regulacje ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz rozporządzenia o specjalnych strefach ekonomicznych regulują m.in. kwestie szczegółowe związane z przyznawaniem zwolnienia podatkowego

na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podlegają one interpretacji w ramach instytucji interpretacji indywidualnej.

W konsekwencji, w ocenie skarżącej, wobec faktu, że złożony wniosek spełniał wszelkie wymogi formalne określone przepisami Ordynacji podatkowej, Minister Finansów był zobowiązany odnieść się merytorycznie do oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów postanowieniem z [...] kwietnia utrzymał w mocy postanowienie z [...] lutego 2015 r.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny powołując się na normy art. 3 pkt 1, art. 14b § 2 i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, podkreślił że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Wówczas organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej (zdarzenia przyszłego) na obowiązki i uprawnienia wynikające

z unormowań prawa podatkowego.

Minister Finansów polemizując ze stanowiskiem strony zawartym we wniosku

o wydanie interpretacji indywidualnej stwierdził, że w treści pytania podatkowego skarżąca Spółka powołała się na art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. przepisy ustawy podatkowej jako mające zastosowanie w sprawie, działalności gospodarczej lecz dopiero po rozstrzygnięciu kwestii, czy przeniesienie własności (sprzedaż) złomu powstałego w wyniku przeprowadzenia fizycznej likwidacji przyrządu, którego cena nabycia została zaliczona do wydatków inwestycyjnych - przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, będzie skutkowało koniecznością pomniejszenia wielkości poniesionych wydatków inwestycyjnych, o których mowa w zezwoleniu na prowadzenie na terenie Strefy oraz w § 6 Rozporządzenia, o cenę nabycia likwidowanego przyrządu.

Przedstawiony opis sprawy, a przede wszystkim uzasadnienie własnego stanowiska skarżącej w ocenie Ministra Finansów wskazują, że w istocie chodziło o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. Nr 232, poz. 1548 z późn. zm.), w szczególności § 5 i § 6 tego rozporządzenia.

Natomiast interpretacja ww. rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 123, poz. 600 z późn. zm.), jako interpretacja przepisów niestanowiących prawa podatkowego w rozumieniu ustawy Ordynacji podatkowej, nie podlega analizie w ramach art. 14b tej ustawy.

Następnie organ wydający interpretację przytoczył w uzasadnieniu wydanego postanowienia przepisy ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, które odniósł do art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, aby stwierdzić, że zacytowane przez niego przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ani inne przepisy prawa podatkowego nie regulują kwestii pomniejszenia wielkości poniesionych wydatków inwestycyjnych w przypadku sprzedaży złomu powstałego w wyniku przeprowadzenia fizycznej likwidacji przyrządu przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie normują kwestii podatkowych związanych z likwidacją środka trwałego przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych.

Minister Finansów stwierdził, że ocena stanowiska podatnika, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Natomiast w przedmiotowej sprawie treść wniosku wyraźnie wskazywała, że celem skarżącej Spółki było uzyskanie interpretacji dotyczącej kosztów kwalifikowanych inwestycji, a nie przepisów prawa podatkowego.

W kontekście przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji, Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko zawarte w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania, że nie jest organem właściwym dla potwierdzenia konieczności (bądź braku konieczności) zmniejszenia kosztów kwalifikowanych inwestycji w sytuacji przedstawionej we wniosku, gdyż zagadnienie to nie jest regulowane przepisami podatkowymi, wskazując że we wskazanym zakresie stosownie do przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, z których wynika, że nadzór nad działalnością przedsiębiorców w strefie, w tym także w zakresie wykorzystania przez nich pomocy publicznej, sprawuje minister właściwy do spraw gospodarki. W ocenie Ministra Finansów to on jest właściwym organem do interpretacji przepisów tej ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

– art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 239 oraz art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, wydanego z naruszeniem prawa;

– 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14b ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z [...] lutego 2015 r., pomimo że wniosek podatnika z [...] grudnia 2014 r. dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego i w konsekwencji niewydanie na pisemny wniosek zainteresowanego interpretacji przepisów prawa podatkowego;

– art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie Organu naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania.

Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji oraz o zasądzenie od Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła argumenty jak uprzednio w odwołaniu dowodząc, że zadane przez skarżącą pytanie odnosiło się do konkretnych przepisów prawa podatkowego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz stanowiących przepisy podatkowe regulacji Rozporządzenia i ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Powyższe skarżąca odniosła do faktu, iż złożony przez nią wniosek spełniał wszelkie wymogi formalne określone przepisami Ordynacji podatkowej, więc Minister Finansów zobowiązany był odnieść się merytorycznie do oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, reprezentujący Ministra Finansów, nie zgodził się z zarzutami skarżącej. Przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie, odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, nie odpowiadają prawu.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. o odmowie wszczęcia - na podstawie o art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) postępowania w sprawie wniosku skarżącej spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

Zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Odmawiając wszczęcia postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącej z [...] grudnia 2014 r. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, organ podatkowy wskazał, że przedmiotem wniosku nie jest kwestia regulowana przepisami prawa podatkowego. Odnosząc się do przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego, treści pytania oraz uzasadnienia Minister Finansów zauważył, że istotą podniesionych we wniosku problemów interpretacyjnych jest zagadnienie, dotyczące przeniesienie własności (sprzedaż) złomu powstałego w wyniku przeprowadzenia fizycznej likwidacji przyrządu, którego cena nabycia została zaliczona do wydatków inwestycyjnych - przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, a która nie jest regulowana art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. przepisy ustawy podatkowej jako mające zastosowanie w sprawie. Wskazana regulacja będzie natomiast miała zastosowanie dopiero po rozstrzygnięciu tej kwestii. Natomiast w przedmiotowej sprawie treść wniosku wyraźnie wskazywała, że celem skarżącej Spółki było uzyskanie interpretacji dotyczącej kosztów kwalifikowanych inwestycji, a nie przepisów prawa podatkowego, gdyż zagadnienie to nie jest regulowane przepisami podatkowymi, lecz przepisami ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych.

Tak więc skoro przedmiot żądania wnioskodawcy, przedstawiony we wniosku [...] grudnia 2014r., zdaniem organu nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, to wystąpiła negatywna przesłanka udzielenia pisemnej interpretacji.

Z takim stanowiskiem organu nie można się zgodzić.

W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do art. 14b § 1 Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną ). Dla celów postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ustawodawca nie wprowadził definicji pojęcia przepisów prawa podatkowego. Dlatego zasadnym jest wskazanie i posłużenie się w ocenie prawnej definicjami zawartymi w Ordynacji podatkowej. Taki zabieg jest uzasadniony względami wykładni systemowej w obrębie tego samego aktu prawnego. Stosownie do art. 3 pkt 1 o.p. ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Stosownie do art. 3 pkt 2 o.p. ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Zauważyć należy, że przepisy prawa podatkowego stanowiąc autonomiczną dziedzinę prawa podatkowego nie są przez to całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych czy wysokość tych zobowiązań a także podstaw do zwolnienia od opodatkowania od zdarzeń czy czynności uregulowanych bądź zdefiniowanych w innych przepisach niebędących przepisami prawa podatkowego. Tak jak w niniejszej sprawie art. 17 ust 1 pkt 34 u.p.d.o.p. odsyła do regulacji ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Wobec tego przyjąć należy, że jakkolwiek przepisy prawa podatkowego wskazują na konsekwencje podatkowe to niejednokrotnie znajdą one zastosowanie dopiero po spełnieniu przesłanek określonych w innych gałęziach prawa. Wypełnienie przesłanek z nich wynikających stanowi nieraz podstawę do dokonania analizy konkretnych przepisów podatkowych. Wielokrotnie przepisy te stanowią warunek sine qua non zastosowania przepisów podatkowych, a co za tym idzie ustalenia konsekwencji podatkowych dla danego podmiotu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 10.08.2011 r., I SA/ Gl 272/11, wyrok WSA w Warszawie z 21.11.2007 r., III SA/Wa 1737/07, wyrok WSA w Rzeszowie z 8.05.2007r., I SA/Rz 254/07, wyrok WSA w Kielcach z 29.01.2009r., I SA/Ke 465/08, wyrok WSA w Kielcach z 15.11.2012r., I SA/Ke 511/12,).

Powyższe oznacza brak podstaw do ujmowania na gruncie interpretacji podatkowych zawężonego odwołania się do przepisów prawa podatkowego jako przesłanki wydania interpretacji.

Przystępując do dalszych rozważań należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z:

- art. 14a. § 1 Ordynacja podatkowa ,,Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne); wnioskodawcą nie może być organ administracji publicznej",

- art. 14b § 1 Ordynacja podatkowa ,,Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną)."

Z brzmienia art. 14a § 1 oraz art. 14b § 1 Ordynacja podatkowa wynika jednoznacznie, że przedstawiony we wniosku problem dotyczyć musi sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Innymi słowy, przepisy, do których odnosi się interpretacja są lub ewentualnie mają być przez wnioskodawcę zastosowane bądź też wnioskodawca domaga się potwierdzenia, że określony przepis do jego sytuacji ma bądź nie ma zastosowania. Organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji obowiązany jest więc przede wszystkim ustalić, czy wniosek spełnia opisane wyżej warunki do uzyskania tej interpretacji.

W niniejszej sprawie skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów z pytaniem, wskazując przepisy art. 17 ust 1 pkt 34, ust 4-6 u.p.d.o.p. oraz § 5 ust 1,ust.2 i § 6 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008r. pytaniem, czy z racji prowadzenia działalności w specjalnej strefie ekonomicznej sprzedaż złomu powstałego w wyniku przeprowadzenia fizycznej likwidacji przyrządu, którego cena nabycia została zaliczona do wydatków inwestycyjnych - przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia przyrządu do ewidencji środków trwałych, nie wpłynie na wielkość zwolnienia od podatku dochodowego,o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skarżąca w skardze stwierdza, że szczegółowe kwestie związane z przyznawaniem zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. przedsiębiorcom prowadzącym działalność na terenie SSE, zostały określone w rozporządzeniu, z czym należy się zgodzić.

Podkreślić bowiem należy, że § 5 ust 1i ust.2 pkt 1, § 6 rozporządzenia wprost odwołuje się do kwestii dotyczących zwolnienia od podatku dochodowego. Zatem należy podkreślić, że przywołane przepisy § 5 i § 6 rozporządzenia tworzą z art. 17ust.1 pkt.34 u.p.d.o.p. normę prawną, która stanowi normatywny przedmiot indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej.

Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2014r. sygn. akt. II FSK 2524/12, że nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Prawo podatkowe w kontekście wymogów dotyczących wydawania jego indywidualnych interpretacji, należy określić jako ogół przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygasania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków oraz traktujących także o obowiązujących procedurach, które powinny być przestrzegane przez organy podatkowe oraz strony w trakcie postępowania podatkowego i wykonywania innych czynności zmierzających do ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i skutecznego poboru podatku.

Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych.

Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 27 listopada 2013 r., II FSK 2981/11 wskazując, że interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a) działu II Ordynacji podatkowej podlegać będą wszystkie przepisy konkretną normę podatkową tworzące, w tym przepisy niepodatkowe, ocena możliwości stosowania i wykładnia których są niezbędne dla zinterpretowania normy prawnopodatkowej.

Należy również zauważyć, że wprowadzenie w życie przepisów dotyczących interpretacji podatkowych dokonywanych przez organy podatkowe miało na celu przede wszystkim zminimalizowanie skutków ryzyka wszelkich działań podejmowanych przez podatników, płatników i inkasentów. Należałoby poddać w wątpliwość użyteczność interpretacji podatkowych opieranych wyłącznie na wykładni konkretnych przepisów podatkowych.

Przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego są materialnoprawne regulacje tego prawa. Jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały uwzględnione, wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, które się do nich bezpośrednio lub w sposób dorozumiany odwołują – to

i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego,

a nie współtworzące je tylko pojęcia z pozostałych gałęzi prawa zaczerpnięte. Norma prawnopodatkowa będzie wówczas jednak zbudowana nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej, ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa. Jeśli więc, na przykład, przedmiotem rozważenia oraz interpretacyjnego sporu prawnego jest zagadnienie opodatkowania z tytułu udziału w zyskach osoby prawnej - zastosowanie mieć będzie niewątpliwie właściwa norma ustawy o odpowiednim podatku dochodowym, z tym, że dla określenia pojęć "osoba prawna" i "dywidenda" - niezbędna będzie także wiedza wynikająca z przepisów prawa cywilnego i handlowego. Interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a) działu II ord. pod. podlegać będą wszystkie przepisy konkretną normę podatkową tworzące, w tym przepisy niepodatkowe, ocena możliwości stosowania i wykładnia, których są niezbędne dla zinterpretowania normy prawnopodatkowej. Wydanie interpretacji dotyczącej wyłącznie przepisów innych, niż podatkowe - które nie tworzą rozważanej normy podatkowej - będzie natomiast nieprawidłowe, to znaczy nie będzie stanowiło interpretacji prawa podatkowego (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013 r., str. 49; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 1193/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie, kwestia dotycząca rozstrzygnięcia skutków jakie spowoduje sprzedaż złomu powstałego w wyniku przeprowadzenia fizycznej likwidacji przyrządu, którego cena nabycia została zaliczona do wydatków inwestycyjnych - przed upływem 5 lat od daty wprowadzenia przyrządu do ewidencji środków trwałych, będzie miała wpływ na wielkość zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Sąd kontrolujący legalność zaskarżonego postanowienia stoi na stanowisku, zgodnie z którym prawidłowo odczytywane cele, jakie ma realizować interpretacja indywidualna, wymagają od właściwego organu przede wszystkim wydawania interpretacji indywidualnej w sytuacjach opisanych w art. 14b § 1 o.p. Błędne jest takie odczytywanie celów interpretacji indywidualnej, które w sytuacji opisanej w art. 14b § 1 o.p. prowadzi do odmowy wszczęcia postępowania, zamiast do wydania takiej interpretacji.

Wobec tego w rozpoznawanej sprawie błędnie zastosowano regulację art. 14b § 1,

art. 14h, art. 165a. oraz 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ przy zastosowaniu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.12.270 – p.p.s.a. /. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a., ich wysokość została ustalona mając na uwadze poniesione przez stronę skarżącą koszty sądowe oraz wynagrodzenie i wydatki dotyczące jednego doradcy podatkowego.

-----------------------

14