Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1905/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 20, art. 32, art. 34, art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Michał Ruszyński Protokolant: asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 414/15 w sprawie ze skargi B. J. i Z. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r. oddalił skargi B. J. i Z. J. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. M. i Z. S. na zamierzenie budowlane: przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku z przeznaczeniem na biura, magazyny, usługi, mieszkania i garaże wbudowane wraz z przebudową instalacji wewnętrznych: elektrycznej, wod.-kan., c.o. teletechnicznej, wentylacji mechanicznej, gazu, przebudowa drogi dojazdowej na placu manewrowym przed budynkiem wraz z przebudową miejsc parkingowych, na działkach nr [...],[...],[...], obr. [...] K. – S., ul. O.

B. J. i Z. J. (współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] K. – S.) wnieśli od powyższej decyzji odwołanie.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej "prawo budowlane") i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej "k.p.a."), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

B. J. i Z. J. wnieśli jednobrzmiące skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podnieśli, że rozstrzygnięcia organu w zakresie zgłoszonych zarzutów nie zostały poprzedzone przeprowadzeniem niezbędnych analiz przez odpowiednich biegłych, a ustalenie tych kwestii wymaga wiadomości specjalnych. Zarzucili, że organ dokonywał oceny projektowanej inwestycji w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M. ", który został uznany za nieważny wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 666/13, w związku ze stwierdzeniem przez Sąd jego licznych wad, w tym w szczególności sprzeczności z ustaleniami Studium w zakresie możliwości lokalizacji w budynkach lokali usługowych (biur) czy nierespektowaniem zaleceń i uwag Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w zakresie oddziaływania na środowisko (m.in. oddziaływania na zabudowę mieszkaniową - terenów sąsiednich w zakresie hałasu). W konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji przez organ poprzez porównanie zamierzonej inwestycji do wadliwego i sprzecznego z przepisami prawa planu może doprowadzić do powstania obok nieruchomości skarżących inwestycji niezgodnej z obowiązującymi normami.

Wojewoda Małopolski w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po połączeniu spraw z obu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, oddalił skargi. W opinii Sądu, organ I instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na przedmiotowe zamierzenie budowlane inwestorom J. M. i Z. S. wykonał prawidłowo wszystkie obowiązki nałożone na niego przepisami prawa budowlanego. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "M. ", zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Odnośnie do podnoszonego przez skarżących faktu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 września 2013 r., II SA/Kr 666/13, orzekł o nieważności ww. uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M.", Sąd wskazał, że wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 września 2015 r., sygn. II OSK 37/14. Powyższe oznacza, że plan miejscowy w dalszym ciągu stanowi obowiązujący akt prawa miejscowego i jest wiążący przy orzekaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd przypomniał, że wnioskowana do zatwierdzenia inwestycja zlokalizowana jest na terenach zabudowy usługowej wraz z zabudową mieszkaniową wielorodzinną - oznaczona jako 4UMW. Na terenie tym plan ustalił maksymalną wysokość budynków do 34 m. W projekcie budowlanym projektant określił wysokość budynku na 33,86 m, co jest zgodne z ustaleniami planu. Projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia, nie narusza przepisów techniczno-budowlanych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690; dalej "rozporządzenie"). Sąd wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt w części architektonicznej został sporządzony i sprawdzony przez uprawnionego projektanta, wpisanego na listę właściwej izby architektów. Projekt konstrukcyjny sporządził uprawniony projektant specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej (odpowiednie dokumenty przedłożone w aktach administracyjnych sprawy). Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom odwołania, już organ I instancji uwzględniał argumenty zgłoszone na etapie całego postępowania w sprawie, czemu dał wyraz w szczegółowym i prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu swojej decyzji. Za trafne Sąd uznał stanowisko, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. W ocenie Sądu organ prawidłowo wyjaśnił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i, jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Zasadnie również, zdaniem Sądu, organ uznał, że nasłonecznienie pokoi w sąsiednich budynkach jest wystarczające i spełnia wymogi wynikające z § 60 rozporządzenia. Co do zarzutów związanych ze spełnieniem wymogów w zakresie terenu biologicznie czynnego i zachowania wskaźnika powierzchni zabudowy organ zasadnie stwierdził, że zgodnie z § 7 pkt 2 ppkt 9 ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M." – na terenie zainwestowanym, tj. w sytuacji, gdy w stanie istniejącym teren biologicznie czynny jest mniejszy niż ustalony minimalny wskaźnik, dopuszcza się możliwość przebudowy i nadbudowy lub odbudowy istniejących budynków na tej działce bez zmniejszania powierzchni zastanego terenu biologicznie czynnego. Odnośnie do wymogu zachowania wskaźnika powierzchni zabudowy, organ słusznie wyjaśnił, że z bilansu terenu wynika zaprojektowany wskaźnik powierzchni zabudowy w wysokości 39,4%, co nie narusza postanowień planu zagospodarowania, zgodnie z którym wskaźnik ten nie może być większy aniżeli 40%. W opinii Sądu, zasadnie organ stwierdził, iż projektowana inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w dostępie do drogi publicznej. W przypadku zaś ewentualnych działań inwestorów, które mogłyby utrudniać dostęp do drogi publicznej, poszkodowanym służy prawo żądania od sprawcy usunięcia przeszkody na drodze postępowania cywilnego. W związku z lokalizacją miejsc postojowych w zbliżeniu do granicy skarżących organ odwoławczy wyjaśnił, że do projektu budowlanego zostały wprowadzone korekty w tym zakresie. W ich wyniku ograniczono ilość miejsc postojowych zlokalizowanych na terenie objętym inwestycją do 14, zachowując, w miejscu największego zbliżenia, odległość 6,90 m od granicy działki budowlanej. Spełniony jest więc wymóg zachowania odległości od granicy zgrupowania miejsc postojowych określony w § 19 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Sądu, organy prawidłowo wykazały, że zatwierdzony projekt budowlany odpowiada prawu pod względem przepisów techniczno-budowlanych, a jego zatwierdzenie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła B. J., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucono:

- naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przez wadliwe ustalenie, że w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2015 r., przyjęto, że nie doszło do naruszenia prawa, podczas gdy skarżąca stoi na stanowisku, że doszło do rażącego naruszenia prawa, a to :

a) art. 7 k.p.a. przez uznanie, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący, uznając, że rolą organu jest jedynie ocena czy zostały zgromadzone wszystkie dokumenty bez analizy ich treści w zetknięciu z rzeczywistym stanem;

b) art. 3 pkt 20 prawa budowlanego w zakresie oddziaływania obiektu faktycznie już wybudowanego przez inwestora, gdzie wszystkie stawiane zarzuty w odwołaniach znajdują potwierdzenie, albowiem brak jest bezpiecznego dojazdu do obiektu oraz do domów położonych w sąsiedztwie, albowiem na ww. działce nie ma wystarczającej ilości miejsc parkingowych i dojazd jakichkolwiek pojazdów specjalnych czy ratunkowych jest niemożliwy;

c) § 12 ust. 1 pkt 2 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - albowiem do nieruchomości i zabudowań, w których mieszka skarżąca światło słoneczne już nie dochodzi;

d) art. 32 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego - przez nieprzeprowadzenie analizy oddziaływania obiektu na środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zauważyć wypada, że naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. miałoby miejsce wówczas, gdyby wojewódzki sąd administracyjny złamał te zasady – rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy nie było to postępowanie uproszczone lub ustawa nie przewidywała takiej możliwości, bądź orzekł na podstawie tylko odpisu skargi, mimo że organ wypełnił obowiązek nałożony art. 54 § 2 p.p.s.a. i sąd pełną dokumentację sprawy posiadał. Z akt sprawy wynika, że wydając zaskarżony wyrok Sąd I instancji przeprowadził rozprawę, o czym strony powiadomił, a podstawę wyrokowania stanowiły akta sprawy przekazane przez Wojewodę Małopolskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie naruszył zatem art. 133 § 1 p.p.s.a., gdyż nie jest jego naruszeniem odmienna ocena przez Sąd stanu sprawy i wyciągnięty wniosek inny, niż spodziewała się strona skarżąca (wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r., I OSK 2557/14). Jeżeli zaś chodzi o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to unormowanie zawarte w tym przepisie posiada dalsze jednostki redakcyjne – punkty a), b) i c). W skardze kasacyjnej nie wskazano jednak, która z tych jednostek redakcyjnych – w ocenie strony – została naruszona.

Wiążąc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zarówno z zarzutem naruszenia przez organ administracyjny "w sposób rażący" przepisu postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.) oraz z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 3 pkt 20 i art. 32 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 2 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skarżąca kasacyjnie nie wykazała w czym konkretnie dopatruje się kwalifikowanego naruszenia wyżej wymienionych przepisów.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 20 prawa budowlanego zauważyć wypada, że organy administracyjne ani Sąd I instancji nie kwestionowały, że nieruchomość skarżącej kasacyjnie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczyło skarżone pozwolenie na budowę. Jeżeli strona uważa, że przedmiotowy obiekt w sposób naruszający prawo oddziałuje na jej nieruchomość, to fakt negatywnego oddziaływania nie stanowi naruszenia art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, lecz innych przepisów, które – aby móc ocenić prawidłowość podniesionego zarzutu – winny być wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie wystarczy przy tym opisać swojego niezadowolenia ze wskazywanego stanu faktycznego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny – co już wyżej podkreślono – nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować, w szczególności przez dopatrywanie się jakie być może konkretne przepisy zostały naruszone. Do naruszenia art. 3 pkt 20 prawa budowlanego mogłoby zatem dojść, gdyby obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu został wadliwie wyznaczony. Skoro jednak w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęto, że nieruchomość skarżącej kasacyjnie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu, to powyższy przepis nie został naruszony.

Na negatywne oddziaływanie przedmiotowego obiektu wskazuje natomiast zarzut naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – "albowiem do nieruchomości i zabudowań w których mieszka skarżąca światło słoneczne już nie dochodzi".

W myśl § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] lutego 2015 r., tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Zarzucając naruszenie § 13 cytowanego rozporządzenia w skardze kasacyjnej nie wskazano, które konkretnie jednostki redakcyjne powyższego unormowania miały zostać naruszone. Zauważyć wypada, że paragraf ten ma cztery ustępy, a jego ust. 1 dzieli się na 2 punkty, przy czym jego pkt 1 posiada litery a) i b). Nie wykazano więc naruszenia konkretnego uregulowania zawartego w tym przepisie.

Z akt sprawy, zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz z motywów zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że kwestia nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i zapewnienia światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi została w toku postępowania administracyjnego należycie wyjaśniona i przepisy techniczno-budowlane regulujące tę kwestię nie zostały naruszone. Naruszenia zaś § 12 ust. 1 pkt 2 i § 13 rozporządzenia skarżąca kasacyjnie upatruje właśnie w odniesieniu do kwestii nasłonecznienia i nie wskazuje na inne okoliczności. W tej sytuacji zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony.

Co do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego zauważyć trzeba, że zgodnie z jego brzmieniem z dnia podjęcia zaskarżonej decyzji, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W niniejszej sprawie brak jest ustaleń wskazujących, że przedmiotowa inwestycja realizowana mogłaby oddziaływać na obszar Natura 2000 i by ocena oddziaływania tego konkretnego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 była wymagana przepisami wskazanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zauważyć wypada, że zarówno działka inwestycyjna, jak i działki, na które przedmiotowa inwestycja oddziałuje, usytuowane są w K.

W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego nie ma w realiach niniejszej sprawy usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. przez uznanie, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący, uznając, że rolą organu jest jedynie ocena czy zostały zgromadzone wszystkie dokumenty bez analizy ich treści w zetknięciu z rzeczywistym stanem.

Jak trafnie podkreślił Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3173/14 (LEX nr 2167582), organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Organ poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawnymi, nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe potwierdza także treść ust. 4 art. 35 prawa budowlanego, który stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 i ust. 1 omawianego artykułu. Tym samym wykluczona została możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno-budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach.

Z akt sprawy, zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz z motywów zaskarżonego wyroku wynika, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia kwestie, w tym wątpliwości i zarzuty zgłaszane przez skarżących w I instancji, a więc i skarżącą kasacyjnie, zostały w toku postępowania administracyjnego wnikliwie przeanalizowane przez organy obu instancji i należycie skontrolowane przez Sąd Wojewódzki. Strona skarżąca nie wykazała, by wyniki poczynionych w toku postępowania ustaleń były "naciągane". Nie wystarczy bowiem postawić zarzut. Trzeba również wykazać, że faktycznie ma on usprawiedliwione podstawy. Tego w niniejszej sprawie jednak nie uczyniono.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.