Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1097/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o wyłączenie sędziego - art.22 par.4 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w*K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego w kwestii wniosku skarżącego z 21 marca 2016 r. o wyłączenie sędziego WSA Beaty Kalagi-Gajewskiej, sędziego NSA Tadeusza Michalika oraz sędziego NSA Szczepana Praxa p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

M.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego.

Termin posiedzenia sądowego w przedmiotowej sprawie wyznaczony został na dzień 7 lipca 2015 r., zaś do rozpoznania sprawy wyznaczono sędziego NSA Tadeusza Michalika, sędziego WSA Beatę Kalagę- Gajewską oraz sędziego NSA Szczepana Praxa. Po rozpoczęciu rozprawy skarżący złożył wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego WSA Beaty Kalagi- Gajewskiej oraz sędziego NSA Szczepana Praxa. Sąd zobowiązał skarżącego do złożenia pisemnego uzasadnienia wniosku- w terminie 7 dni, pod rygorem jego pominięcia, a następnie odroczył rozprawę z terminem z urzędu.

Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. skarżący dodatkowo wniósł o wyłączenie sędziego NSA Tadeusza Michalika, a także wskazał okoliczności uzasadniające wniosek. Podniósł, że sędzia WSA Beata Kalaga- Gajewska oraz sędzia NSA Szczepan Prax uczestniczyli w wydaniu wyroku oddalającego skargę w sprawie IV SA/Gl 460/12 w przedmiocie zasiłku stałego, natomiast sędzia NSA Tadeusz Michalik brał udział w sprawach o sygn. akt IV SA/Gl 802/09, IV SA/Gl 803/09 oraz IV SA/Gl 835/14, a które wszystkie dotyczyły zasiłku stałego.

Postanowieniem z dnia 16 listopada tut. Sąd odmówił wyłączenia sędziów wobec braku podstaw. Sąd zwrócił uwagę, że w złożonych oświadczeniach w/w sędziowie złożyli oświadczenia o braku podstaw do wyłączenia od rozpatrywania sprawy na mocy art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Ponadto Sąd wskazał, że wniosek nie odpowiadał przesłankom wynikającym z powyższych przepisów, ponieważ skarżący nie wskazał jakiejkolwiek przyczyny, która uzasadniałaby wniosek.

Pismem z dnia 21 marca 2016 r. radca prawny będący pełnomocnikiem skarżącego złożył na jego polecenie wniosek o wyłączenie sędziów tut. Sądu: sędziego WSA Beaty Kalagi-Gajewskiej, sędziego NSA Tadeusza Michalika oraz sędziego NSA Szczepana Praxa. W uzasadnieniu wskazano, że w/w sędziowie uczestniczyli we wcześniej prowadzonych postępowaniach, których stroną był skarżący i brali udział w wydaniu wyroku, w związku z czym zachodzi uzasadniona wątpliwość co do ich bezstronności. Wskazano konkretne sprawy poprzez podanie sygnatur akt, w których to sprawach w/w sędziowie brali udział, przy czym wyliczenie to jest tożsame z zawartym we wniosku o wyłączenie z 14 lipca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Wniosek podlegał odrzuceniu, jako że był to ponowny wniosek i został oparty na tych samych okolicznościach.

Instytucja wyłączenia sędziego ma na celu zagwarantowanie bezstronności przy orzekaniu w danej sprawie, to znaczy ma zapewnić, aby na treść rozstrzygnięcia nie miały wpływu osobiste zapatrywania i uprzedzenia osoby biorącej udział w jego podjęciu.

Zgodnie z art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej w skrócie P.p.s.a) wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, bądź też na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 § 1 P.p.s.a., stosownie do którego sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Na mocy art. 18 § 3 P.p.s.a. również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi.

Wskazane wyżej przyczyny wyłączenia sędziego tworzą katalog zamknięty, co uniemożliwia stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Tym samym, nie można wyłączyć sędziego z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę, bez względu na subiektywne odczucia osób występujących w sprawie.

Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 P.p.s.a., w myśl art. 19 tej ustawy, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Powołany wyżej art. 19 P.p.s.a. nie wskazuje jakiego rodzaju okoliczności mogłyby uzasadniać podejrzenie braku bezstronności i tym samym wyłączenie sędziego. Wobec powyższego zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania oraz na treść podejmowanego rozstrzygnięcia przez sędziego. Mogą to być więc okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią a jedną ze stron, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do powstania wątpliwości, co do bezstronności sędziego.

Natomiast zgodnie z treścią art. 22 § 4 p.p.s.a. ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotowy wniosek z 21 marca 2016 r. jest kolejnym wnioskiem o wyłączenie sędziów tut. Sądu. Jego zakres podmiotowy i przedmiotowy jest tożsamy z zakresem wniosku z 14 lipca 2015 r., który został już rozpatrzony w ten sposób, że Sąd odmówił wyłączenia sędziów.

Wniosek niniejszy został oparty na tej samej okoliczności co wniosek poprzedni, tj. na fakcie brania udziału wskazanych sędziów w kilku postępowaniach sądowoadministracyjnych, których stroną był skarżący. W obu wnioskach zostały wskazane te same sygnatury akt.

Analiza okoliczności podniesionych w ponownie złożonym wniosku o wyłączenie sędziów z pozwala stwierdzić że wniosek został oparty na tych samych okolicznościach, co uprzednio złożony wniosek oraz nie zawiera podstaw wyłączenia określonych w przytoczonych wyżej przepisach ustawowych i dlatego, na mocy art. 22 § 4 P.p.s.a., podlegał odrzuceniu.

Mając zatem powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.