Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 841/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 183 § 1, art 174 pkt 1 i 2, art 184, art 106 § 3 , art 106 § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 233 § 1
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Anna Lech sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1438/09 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia (...) czerwca 2006 r. nr 497 (akt 11), wydaną na podstawie art. 112 pkt 3 i art. 115 ust, 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), zwolnił W. K. – pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Pile – z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję z dniem 30 czerwca 2007 r. Po rozpoznaniu wniosku oficera o ponowne rozpatrzenie sprawy, ww. organ decyzją z dnia (...) października 2007 r. nr (...), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na dzień 31 października 2007 r. natomiast w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2043/07, uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję, zaś wyrok stał się prawomocny z dniem (...) czerwca 2008 r.

W związku z uchyleniem decyzji o zwolnieniu oficera ze służby wojskowej, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 4 grudnia 2008 r. nr 1063, działając na podstawie art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stwierdził, że data zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 października 2007 r. nie ulega zmianie, uznał, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez organ wojskowy oraz przyznał mu odszkodowanie od Skarbu Państwa w kwocie 38.700,00 zł.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu wniosku W. K. o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia 29 stycznia 2009 r. nr 95, utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 24 kwietnia 2009 r. nr 337, wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia W. K. z zawodowej służby wojskowej, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 17 października 2007 r. W. K. złożył w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w Poznaniu wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej wraz z wnioskiem o skrócenie terminu wypowiedzenia i zwolnienie go z dniem 31 stycznia 2008 r. z zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji zaistniały dwie równorzędne podstawy do zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej, tj. określone w art. 112 pkt 3 oraz w art. 111 pkt 9 lit. b/ wojskowej ustawy pragmatycznej. Mając na uwadze, jak wskazał organ, iż procedura zwolnienia zainteresowanego ze służby w oparciu o przepis art. 112 pkt 3 ustawy była w dacie złożenia wypowiedzenia w toku, postanowiono ją kontynuować, zwalniając oficera z dniem 31 października 2007 r. W ocenie organu nie ma znaczenia uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji zwolnieniowych, gdyż zgodnie z art. 118 powołanej ustawy, data zwolnienia ustalona na dzień 31 października 2007 r. pozostała bez zmian.

Mając powyższe na względzie, Minister Obrony Narodowej podniósł, iż należało umorzyć postępowanie w sprawie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez żołnierza zawodowego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. K. zarzucił zaskarżonej decyzji w szczególności brak uzasadnienia bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia, a nadto podniósł, że w myśl art. 114 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, mógł wypowiedzieć stosunek służbowy w każdym czasie bez podawania przyczyny, a więc również w trakcie postępowania zwolnieniowego, toczącego się w oparciu o inną podstawę.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...) , działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, zaś w sprawie przedmiotem postępowania było zwolnienie W. K. z zawodowej służby wojskowej wskutek złożonego przez niego wypowiedzenia w sytuacji, gdy w dacie złożenia wypowiedzenia, a przed żądanym terminem zwolnienia, oficer został zwolniony ze służby. Tym samym, postępowanie to utraciło swój przedmiot, a to oznacza niemożność jego kontynuacji i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Powyższego nie zmienia fakt późniejszego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o zwolnieniu zainteresowanego ze służby z dniem 31 października 2007 r., gdyż Minister Obrony Narodowej ostateczną decyzją z dnia 29 stycznia 2009 r. nr 95, na podstawie art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stwierdził, że zwolnienie oficera ze służby nastąpiło z dniem 31 października 2007 r., wskutek wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy.

Organ wskazał, iż złożenie przez oficera wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej nie uczyniło natomiast bezprzedmiotowym postępowania o zwolnienie go wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, gdyż z żadnych przepisów nie wynika dla organu obowiązek jego umorzenia. Ponadto żołnierz nie może zostać zwolniony ze służby w dwóch różnych terminach na podstawie dwóch różnych przesłanek, a zatem należało umorzyć jedno z toczących się w tym przedmiocie postępowań.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. K. zarzucił jej rażące naruszenie art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) art. 111 pkt 9 lit. a/, art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2007 r., § 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwolnienia żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), naruszenie ogólnych zasad postępowania wyrażanych w art. 6-9 K.p.a., a nadto naruszenie art. 77 § 1, art. 104, art. 105 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.

Z uwagi na powyższe, wniósł o stwierdzenie nieważności lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) w całości.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że w 2007 r. zostały wszczęte dwa postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej -pierwsze wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, drugie wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. W tej sytuacji w świetle obowiązującego prawa (art. 111 pkt 9 lit. a/, art. 114 ust. 1 i ust. 5, art. 115 ust. 1 pkt 1), organ zwalniający zobligowany był zwolnić oficera ze służby, wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia.

Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że decyzja z dnia (...) października 2007 r. nr (...), kończąca postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję oraz poprzedzająca ją decyzja, zostały wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2043/07 prawomocnie uchylone.

W ocenie skarżącego nie było podstaw do zastosowania w tej sytuacji art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzemieniu obowiązującym dopiero od 1 stycznia 2008 r., na co wskazuje art. 10 ustawy zmieniającej z dnia 24 sierpnia 2007 r. stanowiący, iż sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Dodatkowo wskazał, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2009 r. nr 95, utrzymująca decyzję tego organu z dnia 4 grudnia 2008 r. nr 1063, wydaną na podstawie art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008 r., była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 371/09 oddalił skargę na ww. decyzję.

Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji podniósł, iż bezsporne jest, iż Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia (...) czerwca 2006 r. nr 497 (pkt 11), zwolnił W. K. z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 czerwca 2007 r. na podstawie art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), a po rozpoznaniu wniosku oficera o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia (...) października 2007 r. nr (...), uchylił ją w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 31 października 2007 r., w pozostałej zaś części utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2043/07, uchylił powyższe decyzje, a wyrok ten stał się prawomocny w dniu (...) czerwca 2008 r. Z kolei decyzją z dnia 4 grudnia 2008 r. nr 1063 Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i mając na względzie powyższy wyrok, stwierdził, że data zwolnienia W. K. z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 października 2007 r. nie uległa zmianie, uznał, że jego zwolnienie nastąpiło w drodze wypowiedzenia dokonanego przez właściwy organ wojskowy oraz przyznał mu odszkodowanie od Skarbu Państwa w kwocie 38.700,00 zł. Wyżej wymieniony organ ostateczną decyzją z dnia 29 stycznia 2009 r. nr 95, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dodatkowo należy wskazać, iż wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 371/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na powyższą decyzję.

Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, zostało zakończone decyzją ostateczną. Konieczne było wobec tego umorzenie postępowania w sprawie zwolnienia W. K. z zawodowej służby na skutek dokonanego przez niego w dniu 17 października 2007 r. wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej, gdyż brak było w sposób oczywisty podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Gdyby organ przychylił się do jego prośby o zwolnienie, wydana w tym przedmiocie decyzja obarczona byłaby wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., albowiem byłaby decyzją wydaną w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną zwolnieniową decyzją ostateczną.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie jest w świetle powyższego trafny zarzut skarżącego, iż decyzja o umorzeniu postępowania dotyczącego zwolnienia go wskutek złożonego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, nie jest zgodna z prawem, gdyż organ zwalniający był w pierwszej kolejności zobligowany do zwolnienia oficera na tej podstawie. Powyższe wypowiedzenie zostało dokonane już po wydaniu ostatecznej decyzji o zwolnieniu ww. wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Już w dacie dokonania przedmiotowego wypowiedzenia zaistniała więc przyczyna umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnego, zdaniem skarżącego, zastosowania przez Ministra Obrony Narodowej w decyzjach z dnia 4 grudnia 2008 r., 29 stycznia 2009 r. przepisu art. 116 wojskowej ustawy pragmatycznej Sąd pierwszej instancji wskazał, że ocena ich legalności nie wchodzi w zakres niniejszego postępowania. Decyzje te były również kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który powołanym wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r., oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K. zarzucając mu naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostatecznej i nieprawidłowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych;

2) art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a, w związku z art. 233 § 1 K.p.c. polegające na

pominięciu w uzasadnieniu sentencji wyroku części materiału dowodowego.

Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W motywach skargi kasacyjnej wskazał, iż Minister Obrony Narodowej podjął w dniu (...) czerwca 2007 r. decyzję nr 497 zwalniającą Wojciecha K. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na koleją kadencję. Wniosek ppłk K. z dnia 25 czerwca 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wstrzymał wykonanie tej decyzji. Ponieważ przez blisko cztery miesiące wniosek ten nie został rozpatrzony ppłk W. K. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Bezsporne jest, że W. K. pełnił służbę wojskową w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w Poznaniu, i że w dniu 17 października 2007 r. w kancelarii tej jednostki złożył pisemne wypowiedzenie. Data 17 października 2007 r. jest więc datą wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ppłk K. wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji, w myśl postanowień przepisów art. 111 pkt 9 lit. a/ oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750), Minister Obrony Narodowej obligowany był wydać decyzję zwalniającą W. K. z zawodowej statecznej wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia. Mimo tak jednoznacznego brzmienia wskazanych przepisów Minister Obrony Narodowej decyzją nr 1844/Kadr datowaną na dzień 15 października 2007 r. lecz doręczoną Wojciechowi Krajewskiemu dopiero 25 października 2007 r. zwolnił go z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Decyzja ta oraz decyzją ją poprzedzająca, zostały wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. (Sygn. akt II SA/Wa 2043/07), uchylone w całości. W związku uchyleniem decyzji o zwolnieniu wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję Minister Obrony Narodowej decyzją nr (...) z dnia (...) grudnia 2008 r. stwierdził, że data zwolnienia nie ulega zmianie oraz że zwolnienie nastąpiło wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy. Organ ten ostateczną decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2009 r. po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 371/09 oddalił skargę W. K. na powyższą decyzję. Skarga kasacyjna od tego wyroku wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego oczekuje obecnie na rozpoznanie. Dopiero w dniu 24 kwietnia 2009 r., czyli po upływie półtora roku od złożenia przez W. K. wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, Minister Obrony Narodowej decyzją nr (...) umorzył postępowanie w tej sprawie. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2009 r. utrzymał w mocy umorzenie postępowania wszczętego złożonym przez W. K. wypowiedzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1438/09 oddalił skargę na te decyzje. Sąd uznał za udowodnioną tezę, iż złożenie przez W. K. wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nastąpiło w czasie, gdy sprawa jego zwolnienia była już rozstrzygnięta inną ostateczną decyzją. Teza ta, uzasadniająca zdaniem Sądu umorzenie postępowania wszczętego złożonym wypowiedzeniem, jest w sposób oczywisty błędna. Bezsporny jest bowiem fakt, że wypowiedzenie ppłk Krajewski złożył w dniu 17 października 2007 r., a decyzja nr (...) z dnia (...) października 2007 r. zwalniająca go z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję doręczona mu została w dniu 25 października 2007 r. Okoliczności tych, wielokrotnie w toku postępowania podnoszonych przez skarżącego, organy wojskowe nigdy nie kwestionowały. Potwierdzał je również meldunek Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia 25 października 2008 nr (...), którego kserokopia załączona została do skargi. Stosownie do przepisów art. 109 i 110 K.p.a. skutki procesowe każdej decyzji należy wiązać z jej doręczeniem, a nie wydaniem. Uznanie, że "wydanie decyzji" oderwane zostało od obowiązku jej "doręczenia" oznaczałoby niczym nieuzasadnioną swobodę działania organu administracji. Dopuszczalne byłoby wręcz antydatowanie decyzji (wprawdzie w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju działań nie stwierdzono, ale jedno z pism pełnomocnika skarżącego w postępowaniach administracyjnych, w którym prosił on o podanie pod jakim numerem i z jaką datą zarejestrowana została w dzienniku korespondencji wychodzącej decyzja MON Nr (...) z (...) października 2007 r. pozostało bez odpowiedzi). Data wydania w którą zaopatrzona jest decyzja przez organ jest więc de facto datą sporządzenia decyzji, czyli podjęcia przez organ procesowego aktu woli. Jednakże dopiero data wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego (data doręczenia) jest miarodajna do oceny stanu prawnego, w którym sprawa została załatwiona.

Reasumując zdaniem kasatora wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, iż w dniu złożenia przez W. K. wypowiedzenia, tj. w dniu 17 października 2007 r. sprawa jego zwolnienia była już rozstrzygnięta inną ostateczną decyzją, jest ewidentnie sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W szczególności zaś sprzeczny jest z meldunkiem Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia 25 października 2007 r. nr (...), którego kserokopia załączona została do skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z okoliczności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. skutkująca nieważnością postępowania, granice kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczone zostały przez podstawy skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. zarzucie naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c.

Naruszenia drugiego z wymienionych przepisów skarżący upatruje w pominięciu w uzasadnieniu wyroku części materiału dowodowego.

W ocenie skarżącego złożone przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego, przed doręczeniem mu ostatecznej decyzji z dnia (...) października 2007 r. powinno skutkować zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej wskutek dokonania przez niego wypowiedzenia. Tak postawiony zarzut nie uzasadnia jednak naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. jak również zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ P.p.s.a.

Stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W powołanym przepisie chodzi zatem o dowód z dokumentów, który nadto jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości Sądu Administracyjnego. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie dotyczy więc dowodów złożonych do akt sprawy, te bowiem zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. są podstawą wyroku. Ostatni z wymienionych przepisów nakłada na Sąd Administracyjny uwzględnienie wszystkiego co znajduje się w aktach sprawy, a co jest istotne dla jej rozstrzygnięcia. Okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do treści meldunku Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu nie oznacza naruszenia art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. Fakt ten mógłby ewentualnie uzasadniać zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., czy art. 141 § 4 P.p.s.a., który gdyby został postawiony w skardze kasacyjnej obligowałby Naczelny Sąd Administracyjny do zajęcia stanowiska w tej kwestii.

Ponieważ jednak skarga kasacyjna w swej podstawie nie została oparta na żadnym z ww. zarzutów, należy przyjąć, że okoliczności podnoszone przez skarżącego zawarte w meldunku Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia 25 października 2008 r. były znane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, nie miały jednak żadnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku.

Trzeba również dodać, że nie zasługuje na aprobatę pogląd o bezzasadności umorzenia postępowania wywołanego złożeniem wypowiedzenia przez skarżącego wskutek przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji błędnego założenia, że w dniu 17 października 2007 r. sprawa zwolnienia W. K. z zawodowej służby wojskowej była już z rozstrzygnięta inną ostateczną decyzją.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny. W myśl natomiast ust. 5 tego przepisu zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia przez żołnierza. W. K. dokonując pismem z dnia 7 października 2007 r. wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zainicjował postępowanie administracyjne w sprawie, której przedmiotem było zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

Z niekwestionowanych przez strony ustaleń wynika, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 października 2007 r. została wydana zanim W. K. złożył oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku służbowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przez wydanie decyzji rozumie się czynność organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej wymagane prawem elementy.

Decyzja z dnia (...) października 2007 r. została doręczona żołnierzowi w dniu 15 października 2007 r. i z tą datą stosownie do art. 110 K.p.a. wywołała określone skutki prawne, które polegały na zwolnieniu W. K. ze służby z dniem określonym w decyzji, tj. z dniem 31 października 2007 r. Data ta ma istotne znaczenie dla bytu postępowania administracyjnego uruchomionego na skutek wypowiedzenia przez skarżącego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, albowiem i to postępowanie miało na celu identyczne jak podjęte przez organ rozwiązanie stosunku służbowego i zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ocenił, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy postępowanie administracyjne wywołane oświadczeniem skarżącego o wypowiedzeniu stosunku służbowego stało się bezprzedmiotowe.

Po zwolnieniu W. K. ze służby z dniem 31 października 2007 r. przestał istnieć przedmiot tego postępowania. Bezprzedmiotowa stała się sprawa zwolnienia skarżącego ze służby na skutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego, wobec wcześniejszego zwolnienia go ze służby na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 grudnia 2008 r. nr 1063, która stanowiła, że data zwolnienia ze służby, tj. dzień 31 październik 2007 r. nie ulega zmianie.

W tym miejscu zasadne wydaje się odwołanie do tezy sformułowanej w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2995 r. III ARN 50/95 OSNAPiUS 1996 nr 11, poz. 150, że ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 205 § 1 K.p.a. przewidujące tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nie może być interpretowany rozszerzająco.

Powyższy przepis ma bowiem tylko zastosowanie w sytuacjach gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy z uwagi na zwolnienie skarżącego ze służby z dniem 31 października 2007 r. sprawa związana z wypowiedzeniem stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego utraciła rację bytu.

Skoro zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i § 5 w zw. z art. 233 P.p.s.a. okazał się nietrafny, to oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. jest niewystarczające dla dokonania kontroli kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Brak w skardze kasacyjnej przepisu postępowania, który miałby naruszyć Sąd pierwszej instancji i w ten sposób doprowadzić jednocześnie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, uniemożliwia zweryfikowanie zaskarżonego wyroku pod tym kątem, bowiem ww. przepis nie stanowi samodzielnej podstawy kasacyjnej i dla skuteczności zarzutu jego naruszenie wymaga zawsze powiązania go z innym, konkretnie wskazanym przepisem procedury sadowej (administracyjnej).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.