Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 70/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 2, art. 218 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021r. S. T. (dalej: skarżąca, strona, spółdzielnia) zwróciła się do Prezydenta M. T. o wydanie zaświadczenia o samodzielności 26 lokali mieszkalnych - pracowni twórcy zlokalizowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w T. przy ul. [...] A,B,C,D,E,F,G,H,I,J i K.

2. Postanowieniem z dnia [...] września 2021r. Prezydenta M. T. Starosta [...] odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych - pracowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w T. przy ul. [...] A

3. W zażaleniu spółdzielnia zarzucając naruszenie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 1048 ze zm. - dalej "u.w.l.") oraz art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 218 § 1 i § 2 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a.") wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem.

4. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ powołał treść stosownych przepisów tj. art. 217 § 2 i art. 218 § 1 k.p.a. Dalej Kolegium wskazało, że sprawa wydania zaświadczenia potwierdzającego, że pracownie są samodzielnymi lokalami mieszkalnymi była już przedmiotem postepowania. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta M. T. z dnia [...] października 2016r. o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. Z kolei zaświadczeniem z dnia [...] lutego 2003r, poświadczono samodzielność lokali użytkowych - pracowni zlokalizowanych w przedmiotowym budynku. Z akt sprawy wynika, że stan wynikający z dokumentacji zgromadzonej wówczas nie uległ zmianie. Do akt dołączono jedynie sporządzony w marcu 2017r. projekt wstępny zamiany pracowni na mieszkania, lecz jak ustalił organ I instancji nie została wydana decyzja o zmianie sposobu użytkowania i organ nie dysponuje żadnym dokumentem potwierdzającym, iż doszło do legalnego przekształcenia lokali użytkowych (pracowni) znajdujących się na ostatniej kondygnacji budynku. Za chybiony organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący zaniechania postępowania, bowiem nawet gdyby lokale użytkowe wykorzystywane byłyby na cele mieszkaniowe pozostaje to bez wpływu na zasadność odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Nie pozwalają na to przepisy techniczno-budowlane, a w szczególności § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 1065 – dalej "rozporządzenie"). Kolegium nie podzieliło argumentacji skarżącej, że stanowisko organu I instancji pozostaje w sprzeczności z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. Dz.U z 2021r., poz. 1208 ze zm. – dale "u.s.m.") bowiem przepisy te nie znajdują zastosowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu - kwestie te reguluje wyłącznie u.w.l. W myśl art. 2 ust. 2 tej ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Wprawdzie sporne lokale stanowią wydzielony trwałymi ścianami zespół izb jednakże nie spełniają funkcji mieszkaniowych bowiem pracownie z założenia nie służyły zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a do prowadzenia w niej działalności np. artystycznej, rzemieślniczej. Pracownie te są samodzielnymi lokalami użytkowymi co potwierdza zaświadczenie wydane w 2003r.

5. W skardze do tut. Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

- art. 218 § 1 k.p.a. zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia pomimo, że organ I instancji dysponował danymi, w oparciu o które mógł potwierdzić samodzielność lokali objętych wnioskiem, jako lokali mieszkalnych;

- art. 218 § 2 k.p.a. zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego przez organ I instancji bez uprzedniego zbadania i wyjaśnienia przez ten organ okoliczności, którym ostatecznie przypisał znaczenie odmawiając wydania zaświadczenia skarżącej;

- art. 2 ust. 2 u.w.l. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego przez organ I instancji w oparciu o błędną wykładnię i stwierdzenie, że lokale objęte wnioskiem nie mogą stanowić samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu tego przepisu;

- art. 2 ust. 3 u.w.l. w zw. z art. 219 k.p.a. zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia zgodnie z treścią wniosku złożonego przez stronę, pomimo, organ I instancji mógł wydać takie zaświadczenie w oparciu o posiadane dane, ewentualnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego;

- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegającej na nie odniesieniu się do zarzutów stawianych przez skarżącą, prowadzące tym samym do nie udzielenia skarżącej rzetelnej i kompletnej informacji o motywach, którymi miałby się kierować organ odwoławczy przy wydaniu postanowienia;

- art. 15 k.p.a. polegające na poprzestaniu i powieleniu stwierdzenia organu I instancji przez Kolegium zamiast ponownego rozpatrzenia sprawy,

z uwzględnieniem zarzutów stawianych przez skarżącą w zażaleniu, które to rozpatrzenie powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia.

6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022r., poz. 329 - dalej "p.p.s.a."). sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

8. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta M. T. Starosty [...] z dnia [...] września 2021r. odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych - pracowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w T. przy ul. [...] A-K

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 1 u.w.l. samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.). Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą (art. 2 ust. 1b u.w.l.). Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r. (art. 2 ust. 1c u.w.l.). Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2 u.w.l.). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust.3 u.w.l.).

W odniesieniu do zaświadczenia, ogólne przepisy w tym zakresie znajdują w dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2, zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie i wydaje się je, jeżeli:

- urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

- osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie natomiast z art. 218 k.p.a., w wypadkach określonych w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

W doktrynie, zaświadczenie definiuje się jako czynność polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy dotyczącego faktów lub prawa, dokonaną przez właściwy organ administracji publicznej (por. K. Chorąży, Z. Kmiecik, Wydawanie zaświadczeń - kwestie nierozstrzygnięte w literaturze, Sam. Teryt. 2000/6, s. 70-71; zob. T. Woś (w:) Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2013, s. 72). Podobnie w orzecznictwie podaje się, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia.

9. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że rozpoznając wniosek skarżącej o wydanie wnioskowanego zaświadczenia z dokumentacji, którą musiał sprawdzić organ I instancji przed wydaniem zaświadczenia wynika, że w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] A,B,C,D,E,F,G,H,I,J i K znajdują się:

- 9 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 2 lokale użytkowe (pracownia nr [...] i nr [...]) - C. 160A.;

- 10 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 2 lokale użytkowe (pracownia nr [...] i nr [...]) - C. 160B.;

- 10 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 2 lokale użytkowe (pracownia nr [...] i nr [...]) - C. 160C.;

- 10 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 2 lokale użytkowe (pracownia nr [...] i nr [...]) - C. 160D.;

- 10 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 2 lokale użytkowe (pracownia nr [...] i nr [...]) - S. C. 160E.;

- 10 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 2 lokale użytkowe (pracownia nr [...] i nr [...]) - S. C. 160F.;

- 14 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 3 lokale użytkowe (pracownia nr [...], nr [...] i nr [...]) - S. C. 160G.;

- 15 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 3 lokale użytkowe (pracownia nr [...], nr [...] i nr [...]) S. C. 160H.;

- 10 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 2 lokale użytkowe (pracownia nr [...] i nr [...]) - S. C. 160I.;

- 15 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 3 lokale użytkowe (pracownia nr [...] nr [...] i nr [...]) - S. C. 160J.;

- 15 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 3 lokal użytkowe (pracownia nr [...], nr 17 i nr [...]) - S. C. 160K..

Wszystkie lokale użytkowe tj. pracownie znajdują się na ostatniej kondygnacji czyli V piętrze budynku. Powyższe ustalenia wynikają z zaświadczenia Urzędu M. T. z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] (k. 15-19 akta administracyjne organu I instancji). Również z decyzji Urzędu M. T. z dnia [...] października 2002r. nr [...] nr oraz z dnia [...] grudnia 1995r. nr [...] udzielających pozwolenia na użytkowanie budynków wynika, że na ostatnich kondygnacjach znajdują się pracownie i lokale biurowe. Zatem z powyższych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wskazane powyżej pracownie są samodzielnymi lokalami użytkowymi, a nie samodzielnymi lokalami mieszkalnymi. Tym samym wbrew stanowisku zawartemu w skardze mimo wyodrębnienia technicznego pracownie nie stanowią samodzielnego lokalu o funkcji mieszkalnej, bo taka funkcja pozostaje w sprzeczności z ich przeznaczeniem.

Ustosunkowując się do zarzutów zwartych w skardze wskazania wymaga, że w świetle art. 2 ust. 2 u.w.l. samodzielnym lokalem jest wydzielona trwałymi ścianami izba czy zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami przynależnymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zatem poza wydzieleniem trwałymi ścianami w obrębie budynku, lokal samodzielny (izba lub zespół izb) ma mieć cechy relewantne takie, jak: są przeznaczone na stały pobyt ludzi, wraz z pomieszczeniami przynależnymi mają służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych osób korzystających z lokalu. Ustawodawca w konstrukcji tego przepisu powiązał stan techniczny budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne z ich przeznaczeniem, czyli funkcją, którą mają spełniać w sposób docelowy, polegającą na zaspokojeniu potrzeb osób korzystających z lokali. Tylko taki lokal przeznaczony na stały pobyt ludzi, służący, wraz z pomieszczeniami przynależnymi, zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych (nadający się do zamieszkania) - zapewniają cel wskazany w ustawie, jakim jest samodzielność lokalu mieszkalnego. Te normatywne właściwości architektoniczno-funkcjonalne lokalu determinują, ocenę samodzielności lokalu mieszkalnego. Jednocześnie w art. 2 ust. 5 i 6 u.w.l. ustawodawca przewidział sposób udokumentowania samodzielności lokali mieszkalnych. Stosownie do powyższych regulacji lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (w art. 2 ust. 5). W razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nie postanowiły inaczej (art. 2 ust. 6).

Zdaniem Sądu oceny, czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy o własności lokali, organ dokonuje zatem w oparciu o dokumentację techniczną budynku (art. 2 ust. 5 u.w.l.), a w razie jej braku - zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego (art. 2 ust. 6 u.w.l.). Jest to związane z tym, że dany budynek, bądź poszczególne lokale w budynku, mogą zostać od daty wybudowania budynku przebudowane i w związku z dokonaną przebudową może zmienić się charakter określonych lokali, sposób ich użytkowania i wyodrębnienia w budynku. Ustawodawca w art. 2 ust. 3 u.w.l. przyznał staroście kompetencje do oceny, czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym i wydawania przez starostę stosownego zaświadczenia. Oceny tej starosta dokonuje na podstawie posiadanej dokumentacji przez ten organ jak i dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wyjaśniającego, w tym przedłożonej przez stronę i posiadanej przez inne organy administracji publicznej. Na podstawie ustawy o własności lokali może zostać ustanowiona odrębna własność lokali w każdym budynku i bez względu na to czyją budynek stanowi własność. To zaś oznacza, że starosta może nie dysponować własnymi danymi, w oparciu o które mógłby ocenić samodzielność lokalu. Wówczas organ może zażądać także od wnioskodawcy przedłożenia niezbędnej dokumentacji (rzut kondygnacji z wyszczególnieniem lokalu, inwentaryzacja architektoniczno - budowlana w przypadku braku dokumentacji technicznej), a także zwrócić się do innego organu o nadesłanie dokumentacji. Przepis art. 218 k.p.a. daje organowi uprawnienie do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, a więc takim, by organ mógł dokonać urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, jak wymaga tego stosowny przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.). Tymczasem jak wynika z akt sprawy w trakcie prowadzonego postepowania spółdzielnia przedłożyła tylko sporządzony w marcu 2017r. projekt wstępny zamiany pracowni na mieszkania. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, że doszło do legalnego przekształcenia lokali użytkowych (pracowni) znajdujących się na ostatniej kondygnacji budynku. Rację należy również przyznać organom, że wydaniu wnioskowanego zaświadczenia sprzeciwiają się także przepisy § 54 ust. 1 i § 55 ust. 3 i 4 rozporządzenia bowiem pracownie nie są częścią mieszkań dwupoziomowych oraz budynek mieszkalny wielorodzinny w którym na ostatniej kondygnacji znajdują się pracownie nie jest wyposażony w dźwigi.

Za całkowicie chybione należy uznać stanowisko skarżącej, że rozpoznając wniosek skarżącej o wydanie wnioskowanego zaświadczenia organ zobligowany był wziąć pod uwagę złożony uprzednio przez nią wniosek w dniu [...] stycznia 2003r. w którym rozróżniła lokale na: 1) samodzielne lokale mieszkalne wraz z pomieszczeniami przynależnymi, 2) samodzielne lokale mieszkalne - pracownie oraz 3) samodzielne lokale użytkowe. Wskazania wymaga, że w odpowiedzi na powyższy wniosek organ wydał zaświadczenie z dnia [...] lutego 2003r. Skoro strona kwestionowała prawidłowość wydanego zaświadczenia to winna je kwestionować w stosownym postepowaniu wywołanym wnioskiem z dnia [...] stycznia 2003r..

10. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom zawartym w skardze w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 11 k.p.a. bowiem organ wskazał przesłanki, które stały się podstawą rozstrzygnięcia. Postanowienia wydane w sprawie, oparte są na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto ich uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretował oraz należycie wyjaśnił w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Ponadto Kolegium dochowało zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonało ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Raz jeszcze wskazać należy skarżącej, że charakter zaświadczenia wydawanego w trybie przepisów art. 217-220 k.p.a. i uregulowanie w Dziale VII K.p.a. postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia wskazuje, że ma on charakter uproszczony. Składają się na nie jedynie czynności materialno – techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W postępowaniu w sprawie o wydania zaświadczenia nie dokonuje się ustaleń i ocen, tak jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dlatego zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie potwierdza jedynie stan już ustalony tj. jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte zostało w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (por. wyrok NSA z 16 września 2005r. sygn. II OSK 36/05, wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2008r. sygn. IIISA/Wa 1612/08, Lex nr 519918). Przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym prawnych odnośnie informacji będących w dyspozycji organu.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.