Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 319/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P.H.U. [... ] Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu wniosku P.H.U. [...] Sp.j. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. i decyzji z dnia [...] października 2005 r.

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Wójt Gminy L. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Zakładu Produkcyjno-Usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu, zlokalizowanej we wsi W. w gminie L. na działce ew. nr [...].

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Wójt Gminy L. zmienił decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. w zakresie maksymalnej powierzchni zabudowy ze wskazaniem, że pozostałe warunki określone w decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. pozostaną bez zmian.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. z urzędu stwierdziło nieważność wyżej wskazanych decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] października 2005 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 7 kpa.

Organ uznał, że należy stwierdzić nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] lipca 2005 r., ponieważ:

- wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie spełnia wymogów z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), a organ nie wezwał do usunięcia braków tego wniosku na podstawie art. 64 kpa, stąd nie jest znany obszar planowanej inwestycji (art. 156 § 1 pkt 2 kpa),

- brak aktualnego wypisu z ewidencji gruntów, wskutek czego nie można ustalić stron postępowania (art. 156 § 1 pkt 2 kpa),

- brak stanowiska organu, czy planowana inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 156 § 1 pkt 2 kpa),

- wbrew art. 107 § 3 kpa decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego (art. 156 § 1 pkt 2 kpa),

- brak informacji odnośnie konieczności uzgodnień projektu decyzji, a postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. uzgodnienia dokonano jedynie z wojewódzkim konserwatorem przyrody, które zostało doręczone wyłącznie nie będącemu stroną postępowania Urzędowi Gminy L. (art. 156 § 1 pkt 2 kpa),

- decyzję doręczono [...] spółce z o. o. nie będącej stroną postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 kpa),

- wniosek o ustalenie warunków zabudowy pochodzi od nieuprawnionego podmiotu, tj. Urzędu Gminy zamiast Wójta Gminy (art. 156 § 1 pkt 7 kpa).

Odnośnie zaś decyzji z dnia [...] października 2005 r. organ uznał, że należy stwierdzić jej nieważność, ponieważ brak wniosku o zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy, wskutek czego naruszono art. 155 kpa.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na skutek rozpoznania wniosku z dnia 12 sierpnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2008 r.

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2009 r. wydanym w sprawie, sygn. akt IV SA/Wa 1884/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2008 r. z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 kpa, przy czym Sąd nie zajął stanowiska odnośnie meritum sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. uzasadniając ją tak samo, jak uchyloną wcześniej przez Sąd decyzję z dnia [...] września 2008 r.

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 203/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz z dnia [...] lipca 2008 r. z uwagi na nieustalenie wszystkich podmiotów mających interes prawny w sprawie, wskutek czego Sąd ponownie nie zajął merytorycznego stanowiska w sprawie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło stwierdzenia nieważności zarówno decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] lipca 2005 r., jak i zmieniającej ją decyzji z dnia [...] października 2005 r.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. i decyzji z dnia [...] października 2005 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2011 r. wskazano, że:

- dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, że przed wydaniem wspomnianych decyzji z 2005 r. J. S. i B. S. uzyskali w 2002 r. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce ew. nr [...] w W.;

- decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. spełnia wymogi z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także z art. 61 ust. 1 powyższej ustawy, a w szczególności nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż z analizy wynika, że przedmiotowa działka ew. nr [...] leży przy drodze gminnej, w sąsiedztwie zabudowy usługowej, a ustalone dla inwestycji wskaźniki odpowiadają istniejącej w terenie funkcji,

- oddziaływanie planowanej inwestycji zamknie się w granicach działki ew. nr [...],

- pominięcie stron (naruszenie art. 10 § 1 kpa) stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji,

- wydając decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. Wójt Gminy L. dokonał uzgodnienia projektu tej decyzji z wojewódzkim konserwatorem przyrody (postanowienie z dnia [...] lipca 2005 r.), a twierdzenia o konieczności uzgodnienia jej projektu ze Starostą P. (w zakresie ochrony gruntów rolnych) i Marszałkiem Województwa [...] (w zakresie melioracji wodnych) nie są poparte żadnym dowodem,

- nie można uznać, aby wniosek o ustalenie warunków zabudowy pochodził od nieuprawnionego podmiotu, gdyż złożył go Wójt Gminy L. w imieniu Gminy L.,

- decyzja z dnia [...] lipca 2005 r. została w drodze art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeniesiona na [...] spółkę z o. o. w S. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. (ze skutkiem od dnia nabycia działki ew. nr [...], tj. od dnia [...] października 2005 r.).

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2011 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...] sp. j. w W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, m. in. w zakresie wymagań z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymagań, jakim powinien odpowiadać wniosek o ustalenie warunków zabudowy,

- art. 8 kpa poprzez rażącą sprzeczność zaskarżonej decyzji z poprzednio wydawanymi decyzjami stwierdzającymi nieważność decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] października 2005 r.,

- naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez sprzeczności w ustaleniach faktycznych przytoczonych w motywach decyzji bądź przyjęcie ustaleń faktycznych bez wskazania ich podstaw, niewskazanie podstawy prawnej stanowiska zawartego w kwestionowanej decyzji, że Wójt Gminy L. wydając decyzję z dnia [...] października 2005 r. nie musiał dysponować zgodą strony.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w poprzednio wydawanych decyzjach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przyjmowało odmienną ocenę sprawy, stwierdzając nieważność kwestionowanych decyzji. Odmowa stwierdzenia ich nieważności zdaniem skarżącego nie wynika z konieczności uwzględnienia wydanych w sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż nie zajął on merytorycznego stanowiska w sprawie. W ocenie skarżących organ powinien wyjaśnić, czy przedmiotem wniosku była decyzja o ustaleniu warunków zabudowy czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto – zdaniem skarżących – wskazano, iż Wójt Gminy L. naruszył zasadę dobrego sąsiedztwa wynikającą z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdyż planowana inwestycja o charakterze przemysłowym (produkcja betonu) nie może być lokalizowana w obszarze przeznaczonym na usługi i zabudowę mieszkaniową.

Skarżący zwrócili uwagę na brak stosownych uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy ze Starostą P. (w zakresie ochrony gruntów rolnych) i z Marszałkiem Województwa [...] (w zakresie melioracji wodnych). W ich ocenie nie można domniemywać uzgodnienia mającego wynikać z możliwości jego dokonania w innym postępowaniu (budowlanym).

Skarżący podnieśli również, że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowanymi decyzjami z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] października 2005 r.

Zdaniem skarżących Wójt Gminy L. nie był organem uprawnionym do złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, który następnie sam rozpatrzył. Ponadto wniosek ten był wadliwy, gdyż nie określał granic terenu nim objętego oraz obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływała ani nie zawierał jej stosownej charakterystyki, na mapach nie uwidoczniono działki ew. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 1122/11) uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadzi do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Zdaniem Sądu przepisy te zostały naruszone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., ponieważ organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego odstąpił od prezentowanego we wcześniejszych swoich decyzjach stanowiska, że decyzje z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] października 2005 r. rażąco naruszają prawo.

Zmiana stanowiska organu nie znalazła odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu nie wiadomo, co skłoniło organ do przyjęcia odmiennego, korzystnego dla inwestora, stanowiska.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 pusa poprzez brak orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w granicach sprawy oraz błędne przyjęcie, że będąca przedmiotem skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2011 r. wydana została z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa;

2. art. 153 ppsa poprzez pominięcie oceny prawnej i wytycznych wskazanych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 203/10, a nadto sformułowanie wskazań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wykraczający poza zasady z art. 153 ppsa;

3. art. 145 § 1 ppsa poprzez uwzględnienie skargi pomimo braku przesłanek wskazanych w tym przepisie.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w innym składzie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym zastępstwa adwokackiego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 1649/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zaskarżony wyrok jest wadliwy, albowiem Sąd pierwszej instancji uchylił się od kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury i respektowania reguł kompetencji. Rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej jest zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej. Z tego też względu szczególne znaczenie przypisuje się uzasadnieniu wyroku, albowiem stanowi ono odzwierciedlenie przeprowadzenia przez Sąd administracyjny kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera w istocie oceny legalności zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie Sąd miał obowiązek ocenić, czy organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] października 2005 r. z uwagi na brak zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Takiej oceny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło, co oznacza, że Sąd w ogóle nie rozpoznał sprawy, a zatem konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268). W pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawy ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (J. P. Tarno, dz. cyt. i powołane tam orzeczenie Sądu Najwyższego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przede wszystkim podkreślić należy, że przedmiotem sprawy jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wydanej przez organ administracji w zwykłym postępowaniu. Ocena organu administracji orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 kpa.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem, którego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie czy decyzja administracyjna nie została dotknięta jedną z wyliczonych ciężkich, kwalifikowanych wad w art. 156 § 1 kpa. Natomiast przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Stąd też w tym postępowaniu organ nadzoru nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Stan prawny, który jest przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji to stan prawny będący podstawą wydania decyzji w postępowaniu zwykłym. Mając na uwadze wskazane wyżej cechy postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji należy stwierdzić, że podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów kpa w zakresie nie przeprowadzenia prawidłowego, wyczerpującego postępowania dowodowego, a w konsekwencji sformułowanie zarzutu, że organy nie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy są niezasadne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że niezasadny jest zarzut, iż Wójt Gminy L. nie był organem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, gdyż inwestycja nie była inwestycja gminną. W uzasadnieniu wyroku z dnia 1 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 460/08) poczynił istotne uwagi na temat obowiązku wyłączenia wójta, burmistrza (prezydenta miasta) orzekającego w sprawach, w których jego gmina jest stroną postępowania. Zdaniem Sądu "obowiązku takiego nie można się wprost dopatrzeć w regulacjach art. 24 ust. 1 i ust. 4 kpa. Ta pierwsza dotyczy bowiem wyłączenia pracownika organu nie zaś organu administracji. Wyłączenie organu administracji jest przedmiotem odrębnej regulacji art. 25 § 1 kpa, w której próżno byłoby szukać sytuacji, o której mowa w zaskarżonym rozstrzygnięciu (orzekanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla której inwestorem jest gmina). Z kolei druga regulacja kpa (art. 24 ust. 4), również nie znajduje wprost zastosowania w sprawie, jako że wójt, burmistrz (prezydent miasta) nie jest przedstawicielem ustawowym gminy. W przywołanym art. 24 ust. 4 kpa chodzi bowiem o cywilistyczną konstrukcję przedstawicielstwa strony, a ta nie może być utożsamiana z publicznoprawną konstrukcją organu wykonawczego gminy. Innymi słowy nie można stawiać znaku równości pomiędzy instytucją przedstawicielstwa strony i pełnieniem funkcji wykonawczych gminy i tym samym zakładać, że organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego jest zawsze, z mocy prawa, jej przedstawicielem.

Gmina jest bowiem tworem o szczególnej pozycji ustrojowoprawnej. Jest z jednej strony nosicielem imperium (władztwa administracyjnego), z drugiej zaś podmiotem dominium (własności). Te dwie role gminy są rozdzielne. Czym innym jest uprawienie, a zarazem obowiązek rozstrzygania spraw indywidualnych w zakresie i na zasadach prawem określonych i w ślad za tym do korzystania z władztwa administracyjnego, a czym innym wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do majątku komunalnego. To oznacza, że wójt, burmistrz (prezydent miasta) może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy". Oznacza to, że Wójt Gminy L. był organem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a jednocześnie organem właściwym do wydania tej decyzji.

W tym samym kontekście nie jest zasadny argument dotyczący nieprawidłowości przy wydawaniu decyzji z dnia [...] października 2005 r. w trybie art. 155 kpa. Skoro Wójt Gminy L. był organem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i jednocześnie organem uprawnionym do wydania takiej decyzji, to tym samym był uprawniony do wydania decyzji zmieniającej decyzję z dnia [...] lipca 2005 r.

Zgodnie z przepisem art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Na gruncie rozpoznawanej, a więc w odniesieniu do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zmiana decyzji w trybie powyższego przepisu jest dopuszczalna, przy czym przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 kpa są regulacje zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że uzyskał on wcześniej w 2001 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku salonu samochodowego i diagnostykę i serwis samochodowy wraz z lakiernią na działce nr [...] w W., a następnie w 2002 r. decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce [...] W W. to wskazać należy, że wydanie powyżej wymienionych decyzji nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z [...] lipca 2005 r. i [...] października 2005 r. Podkreślić należy, że każde postępowanie administracyjne jest postępowaniem indywidualnym i organ administracji rozstrzygający indywidualną sprawę nie jest związany innymi rozstrzygnięciami podjętymi w sprawach podobnych, albowiem w każdej nowej sprawie może nastąpić odmienna interpretacja stanu faktycznego. Podkreślić również należy, iż fakt podjęcia określonych decyzji administracyjnych w sprawach podobnych przez ten sam organ, nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku rozstrzygania kolejnych spraw w identyczny sposób albowiem każda sprawa jest sprawą indywidualną i rozstrzygana jest w sposób odrębny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to wskazać należy, że jest on niezasadny. W kwestionowanych decyzjach prawidłowo określono niezbędne parametry dla wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro bowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi,

to z analizy akt przedmiotowej sprawy i dotychczasowych rozważań zawartych w niniejszym uzasadnieniu wynika, że wszystkie przywołane wyżej warunki w tym zgodność z przepisami odrębnymi w tej sprawie zaistniały. Bezspornym jest, że decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli spełnia ono kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 przy jednoczesnym zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określone zostały parametry tej zabudowy. Takie warunki precyzyjnie określono szczególnie w decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym kumulatywne spełnienie tych warunków nie pozwalało na odmowę wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a w niniejszej sprawie nie można zarzucić organom rażącego naruszenia prawa, co skutkowałoby stwierdzeniem nieważności powyżej opisanych decyzji o warunkach zabudowy.

Podkreślić należy również, że zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia [...] października 2005 r. Nr Rep. [...] spółka [...] Sp. z o.o. nabyła od Gminy L. przedmiotową działkę Nr [...] wraz z prawami wynikającymi z decyzji nr [...] o warunkach zabudowy. W tej sytuacji Wójt Gminy L. przeniósł na inwestora decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a fakt przeniesienia potwierdziła decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] maja 2008 r. wydana w trybie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o przeniesieniu z dniem [...] października 2005 r. na rzecz [...] warunków określonych w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r.

W niniejszej sprawie uzgodnienie zostało dokonane z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody (postanowienie z dnia [...] lipca 2004 r.). Ponadto w sprawie Wójt Gminy L. również w dniu [...] lipca 2005 r. wydał decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 837/07 oddalił skargę J. S.

Odnosząc się do wskazanego w uzasadnieniu skargi zarzutu, że skarżący nie mieli przymiotu strony w postępowaniach zakończonych kwestionowanymi decyzjami to jest on niezasadny. Skarżący wskazali bowiem na przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przesłanka wznowieniowa nie może jednocześnie stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.