Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 646/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1,3 i 5
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 3 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącej W. S. adwokatowi Ł. K. w kwocie 292 zł 80/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100/, w tym 22 % podatku VAT, tytułem udzielonej z urzędu pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 646/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania W. S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1,2,3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001r. nr 71, poz. 734 ze zm.).

W odwołaniu skarżąca stwierdziła, że wnosi zastrzeżenia, co do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zamieszkuje w mieszkaniu standardowym, składającym się z dwóch przedpokoi, sypialni, salonu gościnnego, kuchni i łazienki połączonej z ubikacją. Z salonu korzystają osoby, sprawujące nad nią opiekę. Okolicznością najgorszą w tej sprawie jest przyjęcie dla orzekania kwoty najniższej emerytury w kwocie 597,46 zł, a nie uwzględnia się dochodu ustawowego w gospodarstwie jednorodzinnym. W mieszkaniu wykonała remont, na który zaciągnęła pożyczkę.

Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa i brak było podstaw do uwzględnienia odwołania. Stosownie, do art. 3 ust. 1 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom ......(...), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym z dnia złożenia wniosku. Skarżąca otrzymuje emeryturę w kwocie 1.000zł i spełnia ustawowe kryterium warunkujące przyznanie dodatku mieszkaniowego. Kwota najniższej emerytury ustalona przez Prezesa ZUS 13.02.2006r. wynosiła 597,46 zł (M.P. nr 12, poz. 166), a 175 % tej kwoty wynosi 1.45,55 zł. Błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji kwoty 3 -miesięcznego dochodu wnioskodawczyni w wysokości 4.584,06 zł. (miesięcznie – 1.528,02 zł) – kwoty stanowiącej podstawę wymiaru emerytury nie miało wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

W art. 5 ust. 1 u.d.m. ustawodawca określił normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego, która dla jednej osoby wynosi 35m2, a przekroczenie jej o więcej niż 30% wyklucza możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego (art. 5 ust. 5 u.d.m.). Wnioskodawczyni samotnie użytkuje lokal o pow. użytkowej 53m2 i jest to powierzchnia przekraczająca wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 1 powierzchnię użytkową lokalu. (35m2). Powierzchnia lokalu wnioskodawczyni jest wyższa niż 130% powierzchni normatywnej (45,50m2), a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowe lokalu jest wyższy niż 60%, gdyż wynosi 78,3%. Organy nie mogły zastosować wobec skarżącej zwiększenia o 15 m2 powierzchni normatywnej, gdyż nie wykazała, że jest osobą niepełnosprawną poruszającą się na wózku inwalidzkim lub niepełnosprawną, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 u.d.m.). Wskazana potrzeba posiadania większego mieszkania z uwagi na liczną rodzinę nie może mieć wpływu na zmianę kwestionowanej decyzji.

We wspólnej skardze do Sądu na decyzję i postanowienie skarżąca nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonego postanowienia jak i decyzji. Zawarła zastrzeżenia, co do rzetelnego i obiektywnego sposobu rozpatrzenia jej odwołania, gdyż ustalanie powierzchni powinno nastąpić według norm unijnych, a nie norm powierzchniowych z lat 60-tych. Posiada mieszkanie dwupokojowe, ale powierzchnia użytkowa jednego pokoju i kuchni nie przekracza 25 m2. Powierzchnia przedpokoju i salonu gościnnego nie jest powierzchnią użytkową według norm unijnych. Salon gościnny przysługuje skarżącej, bo wymaga stałej opieki ze strony innych osób i dlatego nie może być wliczony do powierzchni normatywnej. Stwierdziła, że nie jest możliwe zmniejszenie mieszkania o 15m2, aby dostosować ją do ustawy. Na utrzymanie mieszkania wydaje miesięcznie kwotę 221,48 zł.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzją, którą skarżącej odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego.

W myśl cytowanej na wstępie ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek taki przyznaje się osobie, która spełnia łącznie dwa kryteria powierzchniowe i dochodowe.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest spełnienie przez skarżącą kryterium dochodowego, zatem spór dotyczy kryterium powierzchniowego.

Postępowanie o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony, którego normatywna treść określa załącznik nr 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1871 ze zm.).

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wniosek skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego z [...] kwietnia 2007r., w którym sama oświadczyła, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego (spółdzielcze prawo własnościowe do lokalu) położonego w R. przy ul. [...] ma 53m2.

Ustawodawca w art. 5 u.d.m. wprowadził pojęcie powierzchni normatywnej w przeliczeniu na jednego członka rodziny w zależności od składu osobowego rodziny, warunkujące przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego. W przypadkach wymienionych w ust. 3 i 5 art. 5 u.d.m. dopuścił przyznanie dodatku mieszkaniowego przy zwiększonej powierzchni normatywnej. Zauważyć należy, że powierzchnia normatywna jest pojęciem prawnym, pojmowane jako ustawowa przesłanka przyznania dodatku mieszkaniowego.

Skarżąca W. S. zamieszkuje sama w lokalu mieszkalnym, dlatego zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.m., powierzchnia normatywna, która upoważniałaby skarżącą do otrzymania dodatku mieszkaniowego wynosi 35 m2. Zatem powierzchnia normatywna została przekroczona o 18 m2. Organ wezwał skarżącą do przedłożenia orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, które upoważniałoby do zwiększenia powierzchni normatywnej o 15 m2 zgodnie z ust. 3 art. 5 u.d.m. Skarżąca takiego orzeczenia nie przedłożyła, a nie jest osobą poruszającą się na wózku inwalidzkim (osobisty udział na rozprawie w dniu 14 lutego i 3 lipca 2008r.), aby można było zastosować zwiększoną powierzchnię normatywną dla ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił też wyliczenie zgodnie z art. 5 ust. 5 u.d.m. udziału powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego do powierzchni normatywnej, które w przypadku skarżącej wykazało przekroczenie ustalonych progów udziału tych powierzchni. Zatem odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego nie narusza przepisów prawa przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej o zaniżonych i nieaktualnych normach powierzchniowych zastosowane przez organy orzekające, bowiem salon nie stanowi powierzchni użytkowej, gdyż faktycznie z korzystają tylko z niego goście lub osoby pomagające skarżącej w czasie choroby. Argument ten na rozprawie powtórzył pełnomocnik skarżącej, że do orzekania o prawie do dodatku mieszkaniowego winna być liczona powierzchnia faktycznie użytkowana, która w przypadku skarżącej ogranicza się do jednego pokoju, kuchni i pomieszczeń przynależnych. W świetle powołanych wyżej przepisów, a w szczególności art. 5 u.d.m. zarzuty te są całkowicie chybione.

Podkreślić należy, że dodatek mieszkaniowy jest jedną z form pomocy Państwa osobom, które spełniają kryterium dochodowe i powierzchniowe do jej przyznania. Ustalenie kryteriów do przyznania pomocy jej wewnętrzną sprawą danego państwa. Skarżąca kwestionując powierzchnię użytkową na rozprawie uczyniła to wyłącznie na użytek postępowania sądowego, co nie mogło odnieść skutku procesowego wobec wcześniej prowadzonego postępowania instancyjnego przez organy administracji publicznej i skarżąca nie kwestionowała podanej przez siebie we wniosku powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Mając na względzie przestawiony stan sprawy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Sąd na podstawie art. 242 w zw. z art. 250 p.p.s.a. orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika przyznanego skarżącej w ramach pomocy prawej, która według oświadczenia pełnomocnika złożonego do protokołu na rozprawie nie została opłacona przez skarżącą.