Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1175/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia 6 września 2007 r. znak Fn.311/71/07 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1175/07

Uzasadnienie

W dniu 20 września 2007 roku H.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r. znak: [...], w którym Wójt nie wyraził zgody na umorzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. zaległości w podatku od spadków i darowizn w kwocie 8 494,00 zł.

Pismami z dnia 5 listopada 2007 roku oraz 26 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącego oraz Wójta Gminy J. do wypowiedzenia się czy H.S. przed wniesieniem skargi do Sądu Administracyjnego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z odpowiedzi udzielonych przez skarżącego oraz organ wynika, iż skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych).

Analogiczne uregulowanie zawarto w art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a. zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Tryb wnoszenia skargi do Sądu Administracyjnego uregulowany został w Rozdziale 2 Działu III p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 cytowanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku natomiast gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania jest postanowienie Wójta nie wyrażające zgody na umorzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zaległości w podatku od spadku. Dochód z podatku od spadków i darowizn jest zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 13 listopada 2003 roku o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 203, poz. 1966 z zm.) jednym ze źródeł dochodów własnych gminy. W przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należność oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego (art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego). Wniosek lub zgoda są wydawane w formie postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie (art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego).

A zatem zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący przed wniesieniem do Sądu skargi na postanowienie Wójta zobowiązany był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa i dopiero wówczas nabyłby prawo do złożenia skargi do Sądu. Wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa umożliwia bowiem organowi ponowne rozważenia wniosku o umorzenie zaległości w podatku od spadku i ocenę argumentów przemawiających za umorzeniem zaległości podatkowej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2006 r. - I SA/Wr 414/06, nie publikowane; z dnia 8 sierpnia 2006 r. - I SA/Wr 70/06, nie publikowane; z dnia 3 lipca 2006 - I SA/Wr, nie publikowane; z dnia 3 lipca 2006 r. - I SA/Wr, nie publikowane).

W niniejszej sprawie z pism nadesłanych zarówno przez skarżącego oraz organ wynika, iż przed wniesieniem skargi nie wezwano organu do usunięcia naruszenia prawa. W związku, z czym nie wyczerpano trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a., a zatem należało uznać skargę za niedopuszczalną.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a postanowił jak w postanowieniu.

A.W.