Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3378/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14 a par. 4, art. 14 b par. 2, art. 14 e par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

S. dalej jako - “Skarżąca" złożyła do Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w którym zwróciła się z zapytaniem czy zgodnie z Umową z dnia 8 października 1974 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1976 r., Nr 31, poz. 178, zwana dalej: "Umowa") z tytułu udziału w polskiej spółce komandytowo - akcyjnej pod firmą C. Sp. z o. o. S. K. A., w warunkach opisanych w przedstawionym stanie faktycznym, powinny być opodatkowane jedynie w Stanach Zjednoczonych Ameryki, czy też w Polsce?

We wniosku wskazała, że ma siedzibę w Stanach Zjednoczonych Ameryki i zgodnie z amerykańskim Certyfikatem Rezydencji (US Residency Certificate) jest rezydentem podatkowym Stanów Zjednoczonych. Jest organizacją typu no for profit i w związku z tym jest zwolniona w Stanach Zjednoczonych z podatku, z wyjątkiem przychodów osiąganych ze źródeł niezwiązanych ze swą podstawową działalnością (tj. z działalnością w charakterze organizacji no for profit).

Ponadto oświadczyła, że nie jest organizacją której działalność jest nastawiona na zysk. Jej celem jest inwestowanie w krajach o rozwijającej się gospodarce mające na celu m. in. rozwinięcie i wzmocnienie gospodarki tych krajów. W tym również celu Spółka zainwestowała część posiadanych środków finansowych w spółkę komandytowo - akcyjną z siedzibą w Polsce, w drodze wniesienia do tej spółki wkładu pieniężnego.

Jej zdaniem przychody przez nią osiągane z tytułu udziału w polskiej spółce komandytowo - akcyjnej powinny podlegać opodatkowaniu jedynie w miejscu, w którym Spółka posiada siedzibę, tj. w Stanach Zjednoczonych, na poparcie czego wskazała, że zgodnie z treścią art. 8 Umowy zasadą jest, iż zyski z działalności gospodarczej przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa (tu: Stany Zjednoczone) powinny być opodatkowane tylko w tym Państwie. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie (tu: Polska) przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przez nie osiągane mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie (tu: Polska). Natomiast wedle art. 6 Umowy przez "zakład" rozumie się: "stałe miejsce, w którym całkowicie lub częściowo wykonuje się działalność gospodarczą przedsiębiorstwa. Określenie "zakład" oznacza w szczególności" filię, biuro, fabrykę, warsztat, kopalnię, kamieniołom lub inne miejsce wydobycia zasobów naturalnych".

Dlatego też, w opinii Skarżącej spółka komandytowo-akcyjna, w której udział posiada nie może być określona jako stałe miejsce (jednostka organizacyjna), w którym lub za pośrednictwem, którego Skarżąca całkowicie lub częściowo wykonuje działalność gospodarczą w Polsce. W opisanej sytuacji nie można stwierdzić, iż przedmiotowa spółka służy Skarżącej do prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z tym, iż Skarżąca nie prowadzi działalności nastawionej na zysk i poprzez inwestycje w różnych krajach (tak samo w Polsce) wspiera rozwój funkcjonujących tam rynków, nie tworzy w tych krajach jednostek organizacyjnych (zakładów) do prowadzenia działalności gospodarczej (tworzenie takich jednostek nie miałoby żadnego celu, gdyż nie miałyby one żadnego przedmiotu działalności). Wniesienie wkładów przez Skarżącą należy uznać jedynie za inwestycję, a tym samym nie może być postrzegane jako prowadzenie działalności gospodarczej;

Ponadto wskazała, iż podane w Umowie przykłady jednostek uznawanych za "zakład" posiadają wspólną cechę "realności", fizycznego istnienia i funkcjonowania, dlatego też spółka komandytowo-akcyjna jako byt jedynie o charakterze prawnym nie jest zakładem w rozumieniu art. 6 Umowy. Spółki komandytowo-akcyjnej nie można uznać za "zakład", gdyż nie jest ona "osobą prowadzącą przedsiębiorstwo" w rozumieniu zapisów Umowy. W związku z tym, iż przedmiotowa spółka nie jest podatnikiem podatku dochodowego nie można uznać, iż na gruncie Umowy ma ona jakąkolwiek siedzibę, a tym samym rezydencję podatkową.

Istotne jest również, iż spółka komandytowo-akcyjna jest odrębnym od jej wspólników podmiotem (posiada zdolność prawna) i to ona a nie jej wspólnicy prowadzi działalność gospodarczą;

Po rozpatrzeniu wniosku Minister Finansów w dniu [...] września 2008 r. wydał interpretację indywidualną w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, iż nie podziela stanowiska Skarżącej, iż nie ma podstaw do uznania, że Spółka C. służy mu do prowadzenia działalności gospodarczej i jest jedynie sposobem zorganizowania inwestycji kapitałowej ponieważ zgodnie z art. 125 ustawy z dnia z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm. – dalej jako: "ks."), spółka komandytowo-akcyjna jest spółką osobową, mającą na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą. Należy w tym miejscu zauważyć, iż dochody uzyskiwane przez spółkę komandytową-akcyjną, jako spółkę osobową, podlegają opodatkowaniu na poziomie wspólników, nie zaś jako dochód spółki. Dochód wspólnika (Skarżącej) jest więc dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z prowadzonej przez Spółkę C. działalności gospodarczej, nie zaś formą inwestycji kapitałowej.

Nie zgodził się również ze stanowiskiem, że w zakresie, w jakim podniesiono we wniosku, Skarżąca nie tworzy w krajach, w których inwestuje jednostek organizacyjnych (zakładów) do prowadzenia działalności gospodarczej. Powstanie zakładu, w rozumieniu umowy polsko-amerykańskiej, nie jest bowiem związane z wyrażeniem odpowiedniej woli przez przedsiębiorstwo (w tym przypadku Skarżąca), lecz ze stwierdzeniem określonego stanu faktycznego - prowadzenia działalności w drugim państwie za pomocą stałej placówki. Skarżąca jest wspólnikiem spółki osobowej, za pośrednictwem której prowadzi działalność w Polsce. Tym samym osiąga zysk z prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce poprzez zakład.

Ponadto w opinii organu, udział w spółce komandytowo-akcyjnej, powołanej w celu prowadzenia przedsiębiorstwa stanowi przesłankę do uznania, w świetle art. 6 Umowy, iż doszło do utworzenia zakładu Skarżącej, poprzez który podmiot ten prowadzi w Polsce działalność. Cel działalności Skarżącej, a precyzyjnie rzecz biorąc, przesłanki dla których podmiot ten wstąpił, jako wspólnik, do spółki komandytowo-akcyjnej nie wpływają w żaden sposób na przedmiot działalności Spółki C. w Polsce.

Podniósł, iż C., jako spółka komandytowo-akcyjna (spółka osobowa), traktowana jest jako podmiot "transparentny podatkowo", co oznacza, iż osiągnięty zysk podlega opodatkowaniu na poziomie wspólników spółki. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 3 ust. 1 pkt 4 Umowy określenie "osoba" oznacza osobę fizyczną, zarządcę majątku, spółkę, osobę prawną lub inne stowarzyszenie. Natomiast "spółka" oznacza stowarzyszenie lub każdą inną jednostkę organizacyjną, która dla celów podatkowych traktowana jest jak osoba prawna (art. 3 ust. 1 pkt 5 Umowy). Jednocześnie wskazał, iż w myśl art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej jako: "updop") opodatkowaniu podlegają również dochody osób prawnych uzyskane z udziału w spółce osobowej (np. dochód przypadający na wspólnika spółki komandytowo-akcyjnej).

Dlatego też należy uznać, iż zysk firmy C. stanowi dla Skarżącej dochód uzyskiwany za pomocą zakładu, na skutek prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce poprzez udział w spółce komandytowo - akcyjnej C.. Umowa polsko-amerykańska posługując się pojęciem "osoby prowadzącej przedsiębiorstwo" odwołuje się natomiast do niego na potrzeby zdefiniowania "przedsiębiorstwa umawiającego się państwa" i określenia zasad opodatkowania osiąganych przez nie zysków, nie zaś dla celów zdefiniowania zakładu. Fakt, że spółce komandytowo-akcyjnej nie można przypisać rezydencji podatkowej nie wpływa na możliwość opodatkowania wspólników spółki w odniesieniu do zysków wypracowanych przez spółkę.

Skarżąca pismem z dnia 17 września 2008 r. wezwała do usunięcia naruszenia prawa. Zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 8 w zw. z art. 6 Umowy poprzez błędną ich wykładnię. W uzasadnieniu podtrzymała argumentację zawartą we wniosku.

Ponadto podkreśliła, że zgodnie z art. 3 ksh przez umowę spółki handlowej wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów oraz, jeżeli umowa albo statut spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób. Zaznaczyła, iż tego typu spółka bez wątpienia posiada podmiotowość prawną (art. 8 ksh). Oznacza to, że spółka komandytowo - akcyjna jest odrębnym od wspólników podmiotem (posiadającym podmiotowość prawną), który prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto, tego typu spółka nie posiada podmiotowości prawno - podatkowej w zakresie podatków dochodowych, jest więc podmiotem "przejrzystym podatkowo", co oznacza, iż wypracowany przez nią zysk podlega opodatkowaniu tylko na poziomie wspólników. W konsekwencji tego nie można przypisać jej również rezydencji podatkowej.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie stwierdził podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu potrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Następnie Skarżąca wniosła skargę na przedmiotową interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie art. 7 Konstytucji RP, art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej "Op.") oraz art. 121 § 1 Op., art. 14c § 2 Op., art. 8 w zw. z art. 6 Umowy, poprzez ich błędną wykładnię, art. 21 ust. 2 Umowy w związku z art. 17 ust. 1 pkt 6c updop oraz wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-386/04 Centro di Musicologia Walter Stauffer.

W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 29 czerwca 2007 r. wpłynął do Ministra Finansów wniosek (datowany na 25 czerwca 2007 r.) Skarżącej o wydanie pisemnej wiążącej interpretacji postanowień Umowy. Postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2007 roku (nr [...]) w sprawie udzielenia interpretacji w zakresie postanowień Umowy w przedmiocie interpretacji postanowień Umowy zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 2 stycznia 2008 r. (z kolei jak wynika z przedmiotowego postanowienia zostało ono opatrzone datą 18 grudnia 2007 roku i nadane na poczcie w dniu 19 grudnia 2007 r.). Natomiast zgodnie z art. 14e § 2 Op. w wersji obowiązującej na 25 czerwca 2007 roku (zwanej dalej "Op. 2007") Minister Finansów powinien wydać pisemną interpretację w indywidualnych sprawach w zakresie postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Jak wynika z art. 14b § 3 Op. 2007 w przypadku niewydania przez Ministra Finansów postanowienia w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, uznaje się, że organ ten jest związany stanowiskiem podatnika przedstawionym we wniosku (tzw. milcząca interpretacja). Wobec niewydania przez Ministra Finansów odpowiedniej decyzji w tym trybie należy uznać, że wciąż obowiązuje tzw. milcząca interpretacja odzwierciedlająca stanowisko podatnika zaprezentowane we wniosku z dnia 25 czerwca 2007 i wiążąca organy podatkowe. W konsekwencji, wydanie przez Ministra Finansów Interpretacji o treści innej niż obowiązująca milcząca interpretacja, bez jej uprzedniego uchylenia w trybie art. 14b § 5 pkt 2 w związku z art. 14e § 2 Op. 2007, stanowi naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Op, będącym konkretyzacją art. 7 Konstytucji RP oraz wyrażonej w art. 121 § 1 zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Powołane względy powodują konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego takiej Interpretacji.

Ponadto wskazała, że organ, jedynie w oparciu o informację o istnieniu spółki C., uznał, że jej działalność może prowadzić do powstania zakładu po stronie jej wspólników - natomiast wydawanie interpretacji w oparciu o niekompletny stan faktyczny lub dokonywanie założeń, które de facto kreują stan faktyczny jest niedopuszczalne. Zauważyła, że choć w ramach wydawania interpretacji podatkowych organ nie prowadzi postępowania podatkowego, to jest uprawniony, na podstawie art. 155 Op. w związku z art. 14h Op., do wezwania podatnika do złożenia wyjaśnień, jeśli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

W opinii Skarżącej zakład rezydenta USA nie może być opodatkowany w Polsce w sposób bardziej uciążliwy niż zakład rezydenta państwa trzeciego (czyli każdego państwa poza USA i Polską) prowadzący taką samą działalność. Mając na uwadze, że Skarżąca prowadzi działalność non-profit jako podmioty prowadzące taką samą działalność należy wskazać organizacje non-profit z państw trzecich. Oznacza to, że jeśli zakład Skarżącej byłby opodatkowany w sposób bardziej dotkliwy niż zakład organizacji non-profit z państwa trzeciego to takie opodatkowanie narusza Umowę. W tym celu należy ustalić sposób opodatkowania zakładów organizacji non-profit z państw trzecich.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 6c) ustawy z 15 lutego 1992 updop wolne od podatku są dochody organizacji pożytku publicznego, o których mowa w przepisach o działalności pożytku publicznego - w części przeznaczonej na działalność statutową, z wyłączeniem działalności gospodarczej.

Jako podmioty z państw trzecich można uznać organizacje typu non-profit z państw trzecich czyli także z państw członkowskich UE. Zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-386/04 Centro di Musicologia Walter Stauffer państwa członkowskie UE powinny traktować w zakresie opodatkowania organizacje pozarządowe z państw UE w taki sam sposób jak krajowe organizacje pozarządowe. W związku z tym w doktrynie wskazywano, że organizacje pozarządowe z państw członkowskich UE porównywalne do organizacji pożytku publicznego powinny, mając na uwadze bezpośrednią skuteczność swobody przedsiębiorczości zawartej w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską także korzystać z przywilejów zastrzeżonych dla tych ostatnich organizacji, w tym ich dochody w części przeznaczonej na działalność statutową, z wyłączeniem działalności gospodarczej, powinny być wolne od podatku. Oznacza to, że jeśli organizacja pozarządowa z państwa członkowskiego UE porównywalna z organizacją pożytku publicznego posiadałaby zakład w Polsce to osiągane dochody podlegałyby zwolnieniu z podatku w zakresie wskazanym art. 17 ust. 1 pkt 6c) updop.

Mając na uwadze, że dochody uzyskiwane przez zakłady organizacji pozarządowych z państw członkowskich UE (czyli z państw trzecich w rozumieniu Umowy) byłyby zwolnione z opodatkowania to jednoczesne opodatkowanie dochodów osiąganych przez zakład organizacji pozarządowej z siedzibą w USA stanowiłoby naruszenie zasadę niedyskryminacji zawartej w art. 21 ust. 2 Umowy. W związku z tym, należy uznać, że zasada niedyskryminacji nakazuje, aby dochody uzyskiwane przez zakład S. podlegały zwolnieniu w Polsce.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej potrzymał swoje dotychczasowe argumenty.

Ponadto odpowiadając na zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 120 w związku z art. 14b § 3 w zw. z art. 14e § 2 Op. wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek Skarżącej z dnia 5 czerwca 2008 r. Jest to postępowanie całkowicie odrębne od postępowania zainicjowanego przez Skarżącą wnioskiem z dnia 29 czerwca 2007 r. ponieważ postępowania to toczyło się na gruncie obowiązywania całkowicie innych przepisów regulujących procedurę wydawania interpretacji (w poprzednim stanie prawnym - interpretacji), zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa.

Ponadto wskazał, że treść wniosku Skarżącej z dnia 5 czerwca 2008 r. nie budziła wątpliwości, dlatego też nie zachodziła potrzeba zastosowania ze strony organu podatkowego art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Op. (a nie, jak wskazuje Skarżąca art. 155 ustawy Ordynacja podatkowa, który to przepis w procedurze wydawania interpretacji nie ma zastosowania). W sprawie tej stan faktyczny nie wymagał doprecyzowania czy uzupełnienia. Skarżąca nie przedstawiła stanu faktycznego w sposób wskazujący na wewnętrzną sprzeczność nieprecyzyjność czy też dwuznaczność zawartych informacji (organ podatkowo dokonując analizy wniosku prawidłowo zakwalifikował zdarzenie składające się na przedstawiony przez Skarżącą zdarzenie przyszłe). W związku z tym organ nie był zobligowany do wzywania o doprecyzowanie stanu faktycznego (podanie dodatkowych informacji pozwalających na dokonanie prawidłowej oceny prawnej).

Podkreślił, że to na Skarżącej spoczywał obowiązek ujęcia wszystkich niezbędnych informacji (w tym tej ujawnionych w skardze) we wniosku z dnia 5 czerwca 2008 r. Wskazał, iż wniosek o interpretacje indywidualną w swojej warstwie faktycznej i prawnej wiąże nie tylko organ podatkowy ale i samego pytającego. W rezultacie, w opinii organu, rzeczą bezsporną jest, że Skarżąca nie zawarła we przedmiotowym wniosku stanu faktycznego w sposób wyczerpujący. Tym samym nie dopełniła dyspozycji art. 14b § 3 Op.

Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. Skarżąca złożyła do akt sprawy postanowienie Ministra Finansów z dnia oraz wniosek Strony w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2007 roku (nr [...]) w sprawie udzielenia interpretacji w zakresie postanowień Umowy.

Sąd na podstawie art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póżn. zm) zwana dalej "p.p.s.a." dopuścił dowód z wyżej wymienionych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma, czy w identycznej przedmiotowo sprawie jak sprawa, której dotyczy zaskarżona interpretacja została już wcześniej wydana interpretacja organu podatkowego. Skarżąca utrzymuje, iż postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. w tej samej sprawie. Sąd ustalił z urzędu , że postanowieniem z dnia 21 maja 2008 r. Sygn. akt III SA/Wa 1304/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Strony na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego wydanej w związku z zażaleniem na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...]. Organ w odpowiedzi na skargę twierdzi, iż decyzja ta dotyczy innego wniosku Strony i wydana została w oparciu o nieobowiązujące już przepisy Op dotyczących interpretacji, a więc jest bez znaczenia dla sprawy. W ocenie Sądu ww. stanowisko organu jest błędne. Organ wydający interpretację miał bowiem obowiązek sprawdzić, czy w takiej samej przedmiotowo sprawie nie została już wydana interpretacja, tym bardziej, że Spółka wskazała na tę okoliczność. Nie można dopuścić do takiej sytuacji, by w obrocie prawnym pozostawały dwie interpretacje organów podatkowych wydane w takiej samej sprawie i jeszcze do tego zawierające zupełnie odmienne stanowisko tych organów.

Interpretacja, na którą powołuje się Skarżąca została wydana w dniu 18 grudnia 2007 r., w oparciu o przepisy art.14 e § 1 oraz art.14a § 4 Op w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007 r.(wniosek Strony datowany jest na 25 czerwca 2007 r.(nie znana jest Sądowi data wpływu wniosku, organ w odpowiedzi na skargę twierdzi, iż postępowanie z powyższego wniosku zostało wszczęte 29 czerwca 2007 r.) czyli przed wejściem w życie ustawy zmieniającej instytucję interpretacji. Wobec powyższego należy wziąć pod uwagę treść art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy-ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw(Dz.U. Nr 217, poz.1590), który stanowi, iż skutki prawne związane z wydaniem, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach ocenia się wedle przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Przytoczony przepis wskazuje w jaki sposób należy oceniać skutki prawne interpretacji wydanych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, dlatego ocena, czy Minister Finansów był związany decyzją Ministra Finansów z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...]. mogła być dokonana wyłącznie w oparciu o postanowienia tego przepisu, a nie jak uczynił to Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów, w oparciu wyłącznie o okoliczność, iż był to odrębny wniosek i odrębne postępowanie.

Skutki prawne interpretacji wydanych przez organy podatkowe określał przed wejściem w życie ustawy zmieniającej art. 14b § 2 Op, zgodnie z którym pisemna interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatników jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5. Z przytoczonego przepisu wynika, iż interpretacja jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy, przy czym organem właściwym dla podatnika jest ten organ podatkowy, w którym podatnik składa zeznania podatkowe (rozlicza się z urzędem) oraz że może być ona wyeliminowana z obrotu prawnego lub zmieniona wyłącznie w trybie art. 14 § 5 Op.

Ponieważ nie ma podstaw prawnych, by przyjąć, iż wskazywana przez Skarżącego interpretacja Ministra Finansów nie wiąże organu podatkowego, obowiązkiem Dyrektora izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów jest sprawdzenie, czy dotyczy ona kwestii tożsamej z tą, która została objęta obecnie zaskarżoną do Sądu interpretacją. Jeśli okaże się, iż w sprawie objętej zaskarżoną interpretacją została wydana interpretacja, wówczas organ podatkowy nie może wydać drugiej interpretacji w tej samej sprawie, tzn. nie może merytorycznie rozpatrzyć wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2008 r.(data wpływu 11 czerwca 2008 r.)

Zważywszy, iż w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma, czy w identycznej przedmiotowo sprawie jak sprawa, której dotyczy zaskarżona interpretacja została już wcześniej wydana interpretacja organu podatkowego, przedwczesne jest rozpoznawanie zarzutów merytorycznych zawartych w skardze. Może się bowiem okazać, iż w ogóle nie dojdzie do wydania interpretacji indywidualnej w sprawie wszczętej wnioskiem Skarżącej z dnia 11 czerwca 2008 r.., jako że w obrocie prawnym pozostaje już wiążąca interpretacja w tożsamej przedmiotowo sprawie, która zresztą, jak utrzymuje Skarżący

Mając na uwadze powyższe, podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.