Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1037/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 roku sprawy ze skargi H. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2016, poz. 290 – dalej jako: ustawa), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika z akt administracyjnych, po wszczęciu z urzędu postępowania, w dniu 24 września 2013 r. na nieruchomości oznaczonej jako działki nr 335/6, 334/6 i 336/7 gm. L. przeprowadzono kontrolę ustalając, iż działki tworzą jedną ogrodzoną nieruchomość, na której posadowiony jest budynek letniskowy o konstrukcji drewnianej o wymiarach 7,60 x 5,10 m z dobudowaną werandą o wymiarach 4,10 x 2,30 m. Zgodnie z oświadczeniem H. M. budynek letniskowy został zrealizowany w 1998 roku przez przedsiębiorstwo A. Z okazanej umowy zlecenia zawartej w dniu 10 maja 1998 r. przez męża strony – W. M. wynika, iż zlecenie obejmowało budowę o konstrukcji domu letniskowego o pow. 43m². Zakończenie prac umowa określała na dzień 20 lipca 1998r. Strona oświadczyła, iż budynek wyposażony jest w instalację wodociągową z sieci, kanalizacyjną do zbiornika na ścieki, elektryczną. W dniu kontroli strona nie posiadała żadnych dokumentów budowlanych związanych ze wzniesieniem budynku. H. M. w trakcie kontroli oświadczyła nadto, iż roboty budowlane zostały zakończone w 2008 roku.

Wobec powyższego, organ I instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w P. celem odnalezienia zapisów w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, takowe jednak nie zostały odnalezione.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy (w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. przed dniem 28 czerwca 2015 r.) nakazał współwłaścicielom wstrzymać roboty budowlane, dokonać niezbędnych zabezpieczeń i przedłożyć w terminie do dnia 30 października 2015 r. określone dokumenty m.in. zaświadczenie Wójta Gminy L. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projekt budowlany wraz z odpowiednimi uzgodnieniami oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. strona wystąpiła o przedłużenie terminu do dnia 31 stycznia 2016 r. Ponieważ zobowiązani nie złożyli żadnych dokumentów, pismem z dnia 30 października 2015 r. organ nadzoru budowlanego przypomniał o upływie terminu i konieczności przedłożenia dokumentów w terminie 30 dni od daty otrzymania przedmiotowego pisma. Współwłaściciele nie złożyli wymienionej w postanowieniu dokumentacji.

Mając powyższe na uwadze decyzją z dnia [...] organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego, wskazując na art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy, nakazał współwłaścicielom rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego.

W terminie prawem przewidzianym H.M. złożyła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 w związku z art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 48 ust. 2 ustawy.

Strona zarzuciła, iż mimo oczywistej informacji wynikającej z umowy zlecenia, gdzie określono zakończenie budowy na dzień 20 lipca 1998 r. organ przyjął, iż budynek powstał dopiero w 2008 roku, a więc po wejściu w życie obowiązującej ustawy, organ I instancji zastosował zatem niewłaściwe przepisy, a sama decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Organ nie wyjaśnił czemu nie procedował w oparciu o ustawę obwiązującą w 1998 roku, a przede wszystkim nie wyjaśnił przyczyn, dla których zastosował dany przepis jako podstawę decyzji oraz nie dokonał żadnej jego wykładni. Strona podkreśliła, iż organ I instancji bezpodstawnie pominął i nie odniósł się do wyjaśnienia strony, iż mąż zgłaszał do Urzędu Gminy w L. budowę i Urząd nie zgłosił sprzeciwu. Nadto w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. organ wskazał na zapisy miejscowego planu zagospodarzona przestrzennego, który wówczas już nie obowiązywał, co za tym strona nie mogła wykazać zgodności z zapisami tego planu. Wskazując na powyższe strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podzielił ocenę organu I instancji i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015 r. do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie, która została wszczęta przed dniem 28 czerwca 2015 r. stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji. Nadto, niezależnie czy budynek letniskowy wybudowano w 1998 roku jak podnosi strona, czy też roboty budowlane zakończono w 2008 roku, stwierdzić należy, iż powstał on w warunkach samowoli budowalnej pod rządami ustawy Prawo budowalne z 1994 roku. Stosownie zaś do art. 28 ust. 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W przepisie art. 29 ustawa określa katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich do których nie ma zastosowania zasada ogólna. Katalog ten ma charakter zamknięty, przedmiotowy budynek letniskowy nie został wymieniony w tym katalogu, zatem na jego budowę należało uzyskać pozwolenie na budowę.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż utrzymana w mocy decyzja wydana została w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowalnego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak budowa taka jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje prowadzenie robót (art. 48 ust. 2 ustawy). Następnie stosownym postanowieniem organ nakłada obowiązek przedstawienia, w zakreślonym terminie, wymaganych dokumentów, które potwierdzą taką zgodność (art. 48 ust. 3 ustawy). W przypadku niespełnienia, w zakreślonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy, stosuje się art. 48 ust. 1, co wprost wynika z art. 48 ust. 4 ustawy.

Wskazując na przywołane unormowania organ II instancji stwierdził, iż zobowiązani nie wywiązali się w zakreślonym terminie z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Zauważył, iż zobowiązani byli pouczeni, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych w postanowieniu obowiązków, właściwy organ nakaże w drodze decyzji rozbiórkę obiektu, zaś wypełnienie tych obowiązków zostanie potraktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót, jeżeli budowa nie jest zakończona.

Organ stopnia wojewódzkiego nie zgodził się z zarzutami odwołania, iż organ I instancji podjął postępowanie legalizacyjne na podstawie nieobowiązującego miejscowego planu, gdyż zgodnie z uchwałą Rady Miasta L. z dnia 26 listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, został zmieniony wyłącznie zapis § 6 pkt 13 który otrzymał brzmienie "nakaz lokalizacji nowej zabudowy i ogrodzeń min. 12m od granicy lasu". Jest to odległość mniejsza niż ta określona uchwałą z dnia 3 listopada 2010 r. i nie ma w sprawie istotnego znaczenia.

Podnoszona przez stronę okoliczność, iż mąż dokonał zgłoszenia w Urzędzie Gminy L., który to nie zgłosił sprzeciwu także pozostaje bez wpływu na ocenę sprawy, gdyż urząd gminy nie był organem właściwym zarówno do przyjęcia zgłoszenia jak i ewentualnego zgłoszenia sprzeciwu. Organem właściwym jest Starostwo Powiatowe w P., gdzie nie odnaleziono żadnej dokumentacji budowalnej.

Odnośnie wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, iż pismo strony zawierające takowy wniosek zostało wyraźnie oznaczone jako odwołanie i złożone w trybie art. 129 § 1 k.p.a. za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Tymczasem wniosek o stwierdzenie nieważności składa się od razu do organu wyższego stopnia, reasumując zastosowany został prawidłowy tryb odwoławczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. M. zarzuciła naruszenie przepisów art. 48 ust. 2 ustawy oraz art. 8, art. 9, art. 10§ 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona powtórzyła argumenty wywiedzione w odwołaniu przytaczając dodatkowo obszerne fragmenty z uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację wywiedzioną w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W ocenie sądu, jak należy wywieść z materiału sprawy i stanowiska stron postępowania, istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy, nakazującą B.G., J.G. i H.M. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego.

Zdaniem sądu lektura materiału dowodowego i argumentacji organów nadzoru budowlanego nie budzi wątpliwości co do zasadność wydanego nakazu rozbiórki. Po pierwsze, jak wynika z akt sprawy, postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało przed dniem 28 czerwca 2015 r. oznacza to, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r. tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r., poz. 443). Organ zasadnie wskazał na przepis art. 6 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. gdzie ustawodawca określił, iż do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tejże ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

Po wtóre zasadnie ocenił organ, iż przedmiotowy budynek letniskowy wraz z dobudowaną werandą powstał w warunkach samowoli budowlanej. Uwzględniając wyniki pomiarów przeprowadzonych w ramach oględzin w dniu 24 września 2014 r. (7,60m x 5,10m, wysokość około 4m; dobudowana weranda o wymiarach 4,10m x 2,30m) organ nadzoru budowlanego wyprowadził wniosek, z którym należy się zgodzić, iż zgodnie z przepisami obowiązującymi do dnia 28 czerwca 2015 r., na wykonanie spornego budynku inwestor winien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Taki wniosek organ zasadnie wyprowadził z przepisów art. 28 ust 1 w związku z art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji. Co więcej przepisy obligujące inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę obowiązywały zarówno w 1998 roku ( nota bene art. 48 ustawy nie przewidywał wówczas w ogóle legalizacji), kiedy to mąż skarżącej zawarł umowę na realizację budynku z przedsiębiorstwem budowlanym, jak i w 2008 roku, na który wskazywała skarżąca w trakcie oględzin jako na rok zakończenia robót budowalnych. W toku późniejszych czynności postępowania skarżąca zmieniła swe oświadczenie w tym zakresie wskazując, iż roboty budowlane zakończone zostały stosownie do zapisu umowy zawartej przez męża w dniu 20 lipca 1998 r. Niemniej, istotne jest, iż zrealizowany obiekt letniskowy z dobudowaną werandą został zrealizowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W istocie okoliczności tej skarżąca nie kwestionuje, stara się jednakże wykazać, iż roboty budowlane były przeprowadzone prawidłowo, gdyż mąż zawarł umowę zlecenia z przedsiębiorstwem budowlanym, nadto dokonał zgłoszenia budowy do urzędu gminy. Taka umowa cywilnoprawna nie zwalnia inwestora od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę decyzją administracyjną, z takiej umowy nie można wywieść żadnych uprawnień przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Z kolei zgłoszenie, na które wskazuje skarżąca, nie zostało odnalezione we właściwej jednostce. Jak wynika to z akt sprawy, organ nadzoru budowlanego zwracał się do właściwego w tym zakresie organu - Starosty [...], który pismem z dnia 23 października 2013 r. poinformował, iż w posiadanych zasobach nie odnaleziono zapisów w sprawie udzielenia W. M. pozwolenia na budowę domku letniskowego. Również skarżąca nie wykazała się takim zgłoszeniem, czy też dokumentem o braku sprzeciwu. Nie wyczerpuje przesłanki uzyskania pozwolenia na budowę podnoszona przez skarżącą okoliczność zgłoszenia do Urzędu Gminy w L., której to czynności miał dokonać mąż. Przede wszystkim z uwagi na fakt, iż Urząd Gminy w L. nie jest organem właściwym do procedowania w sprawach budowlanych, do przyjmowania zgłoszeń w tym zakresie, czy składania sprzeciwów. Reasumując, zdaniem sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia ocenę organów nadzoru budowlanego, iż sporny budynek letniskowy został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. A skoro, jak ustalił organ a strona w istocie nie kwestionuje, iż takiego pozwolenia na budowę nie może okazać, gdyż nigdy o wydanie takiej decyzji administracyjnej nie wystąpiła, jak również nie uzyskał takiej mąż, to w konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji prawidłowo wszczął postępowanie administracyjne w oparciu o art. 48 ustawy. Co istotne, w ramach postępowania legalizacyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 ustawy, głównym celem jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W pierwszej kolejności organ podejmuje zatem działania zmierzające do ustalenia, czy przeprowadzone roboty są zgodne z przepisami prawa oraz - ewentualnie - jakie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. Podkreślenia wymaga, iż legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, lecz jego uprawnieniem, w żaden sposób organ nie może zobowiązać, czy nakazać inwestorowi zalegalizowanie samowoli budowlanej. Jednocześnie jednak prowadząc postępowanie legalizacyjne organ nadzoru budowalnego musi dysponować środkami, które mobilizują inwestora do wywiązania się z nałożonego obowiązku. W tym celu ustawodawca w art. 48 ust. 3 ustawy zawarł zapis, w wykonaniu którego organ nakładając na inwestora określone obowiązki wskazuje termin, w jakim te obwiązki winny zostać wykonane. Nadto, co istotne, przepisy ustawy przewidują konsekwencję niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, wówczas bowiem stosuje się ust. 1 art. 48 ustawy. Stanowi on z kolei, iż organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego podjął takie działania, czemu dał wyraz w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. Orzeczeniem tym co prawda błędnie nakazano wstrzymanie zakończonych już robót budowlanych, jednakże wadliwość to nie ma istotnego znaczenia. Przede wszystkim jednak wspomnianym rozstrzygnięciem, wskazując na art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy, organ zobowiązał inwestorów do przedłożenia do dnia 30 października 2015 r. określonych dokumentów, jak chociażby zaświadczenia Wójta Gminy L. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, pkt 2 ustawy. Wprawdzie, w piśmie z dnia 28 października 2015 r. strona zwróciła się o przedłużenie wyznaczonego terminu do dnia 31 stycznia 2016 r. a organ nie ustosunkował się do tego pisma jednocześnie jednak, pismem z dnia 23 grudnia 2015 r., które strona skarżąca odebrała osobiście w dniu 30 grudnia 2015 r. przypomniał o obowiązku przedłożenia ww dokumentacji zakreślając, iż strona winna wywiązać się z określonych w postanowieniu obowiązków w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Bezsprzecznie do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, ani w terminie późniejszym, strona nie złożyła żadnego z dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. Termin, o którym mowa w art. 48 ust. 3 ustawy, upłynął bezskutecznie. Ustalenie to obligowało organ do orzeczenia stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy, jak wskazał ustawodawca w art. 48 ust. 4 ustawy. Organ nadzoru budowalnego podjął z urzędu wszelkie czynności służące wyczerpującemu zgromadzeniu materiału dowodowego i przeprowadził jego analizę w świetle prawidłowo ustalonych przepisów prawa materialnego. Konstrukcja analizowanej normy prawnej nie pozostawia organom nadzoru budowalnego uznaniowości, ani możliwości odmiennego od wskazanego w tej normie rozstrzygnięcia. Jak zaznaczono to wyżej legalizacja samowoli budowlanej w trybie przepisów art. 48-49 Prawa budowalnego jest prawem inwestora, a nie obowiązkiem i to od niego w głównej mierze zależy czy z tego prawa skorzysta (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn.akt II OSK 2608/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podsumowując, w ocenie sądu okoliczności faktyczne i prawne ustalone w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości, zaskarżona decyzja została wydana po wnikliwym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, a kwestionowane rozstrzygnięcie spełnia wszelkie wymagania związane ze składnikami decyzji i jej uzasadnieniem. Wobec powyższego zarzuty skargi co naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. W istocie zarzuty te są powtórzeniem zarzutów sformułowanych w odwołaniu, które zostały przez organ odwoławczy uwzględnione o tyle, że organ II instancji w sposób wyczerpujący przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny i wyjaśnił podstawę prawną, w oparciu o którą prawidłowo rozstrzygnął organ I instancji. Zrealizował tym samym swe uprawnienia wynikające z art. 138 w związku z art. 15 k.p.a. czemu dał wyraz w argumentacji zaskarżonej decyzji. Nadto, z uwagi na jednoznaczne sformułowanie zapisów art. 48 ust. 3 i ust. 4 ustawy, co najmniej niezrozumiały jest zarzut pełnomocnika skarżącej, iż organ nie uwzględnił jako dowodu, umowy cywilnoprawnej zawartej przez męża skarżącej i dokonanego przez męża zgłoszenia do urzędu gminy. Okoliczności te w świetle przepisów prawa nie zwalniały inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Taką decyzją bezsprzecznie strona nie dysponuje. Nie można podzielić także zarzutu skargi, iż strona nie miała możliwości wykazania zgodności wybudowanego budynku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na wskazanie w postanowieniu z dnia [...]lipca 2015 r. na miejscowy plan zagospodarowania, który został zmieniony. Owszem, uchwałą z dnia 26 listopada 2012 r. Rada Gminy L. zmieniła uchwałę z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położnych w obrębach geodezyjnych D., M. i W. w Gminie L. jednakże jedynie w zakresie § 6 pkt 13 uchwały, który to zapis nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Zapis ten dotyczy nakazu lokalizowania nowej zabudowy i ogrodzeń minimum 12m od granicy lasu, jest to odległość mniejsza niż ta określona uchwałą z 2010 roku. Zauważyć przy tym należy, że w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. organ wskazał na obowiązek przedstawienia zaświadczenie Wójta Gminy L. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tych wszystkich względów skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

k.ż.