Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 840/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 59 ust 1 , art 61 ust 1  w zw. z art 60 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020r. sprawy ze skargi S. T., A. T. i B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2020r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 10 lutego 2020 r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Z 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) na wniosek Firma A z siedzibą w K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa, rozbudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowo-biurowy na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Organ wskazał, że załączniki: Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej i Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowią integralną część decyzji.

W uzasadnieniu podano, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek z dnia 7 sierpnia 2018 r., skorygowany w dniu 28 września 2018 r. Wobec stwierdzenia, iż teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Mając na uwadze wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w toku ponownego rozpatrzenia sprawy sporządzono nową analizę urbanistyczno-architektoniczną, jak również wezwano inwestora do złożenia wyjaśnień odnośnie sprecyzowania planowanych robót budowlanych. W odpowiedzi inwestor sprecyzował, że inwestycja obejmuje rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmiana sposobu użytkowania na cele usługowo-biurowe.

Odnosząc się do zastrzeżeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczących ustaleń w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych, za ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych powołanym na przykład w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego do sygn. akt II OSK 2580/17 z dnia 1 października 2019 r. organ I instancji wyjaśnił, że art. 54 pkt 2 lit. c ustawy nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu.

W toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie, z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Ministra Środowiska oraz Marszałka Województwa [...] w K. w zakreślonym ustawą terminie, uznano uzgodnienie z tymi organami za dokonane.

W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia.

W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do uwag i zastrzeżeń stron postępowania tj. S. T., A. T. i B. T.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. T., A. T. i S. T.. Zastrzeżenia odwołujących ogniskowały się wokół następujących kwestii:

- inwestycja wskazana w decyzji jest niezgodna z prawdziwymi zamierzeniami inwestora, a organ nadal nie ustalił, czy istniejący będzie całkowicie rozebrany oraz jakie fragmenty istniejących obecnie murów i ścian budynku mieszkalnego nr [...] zostaną w całości zburzone;

- zaskarżona decyzja nie wskazuje konkretnej ilości miejsc parkingowych na działce nr [...], a miejsca te są niezbędne, skoro planowany budynek ma pełnić funkcję biurowo-usługową;

- w załączniku nr 3 do decyzji zezwolono na przekroczenie w sposób znaczny z 27% na 33% wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, pomimo że jest to sprzeczne z załącznikiem nr 1, w którym wskaźnik ten ustalono na poziomie 27%;

- organ nie określił jednoznacznie szerokości elewacji frontowej budynku nr [...], dając inwestorowi potencjalną możliwość naruszenia cudzej własności poprzez wejście na działkę nr [...];

- wadliwe wyznaczono linię zabudowy;

- organ nie przeprowadził rzetelnej analizy urbanistyczno - architektonicznej od strony wschodniej istniejącego budynku mieszkalnego nr [...] - od strony działki sąsiedniej nr [...] i sąsiedniego budynku nr [...];

- organ nie dokonał sprawdzenia usytuowania granicy wschodniej budynku nr [...] na styku z budynkiem nr [...], od strony działki nr [...];

- nieprawidłowo ustalono strony postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 maja

2020 r., znak: [...], na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia mając na uwadze rozległy front działki obejmującej teren inwestycji. Wzdłuż ulicy [...] występuje zabudowa usługowa w postaci mniejszych obiektów handlowych oraz budynków usługowo handlowych powstałych w wyniku przekształcenia starszych budynków mieszkalnych. Występują również budynki usługowe w budynkach o dominującej funkcji mieszkalnej. W najbliższym sąsiedztwie inwestycji funkcja usługowa zlokalizowana jest na działkach nr [...] obr. [...] [...]. Z przeprowadzonej analizy architektoniczno - urbanistycznej wynika, że realizacja planowanej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium, parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie szerokiej weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Parametry urbanistyczne w większości zostały ustalone poprzez nawiązanie do zabudowy sąsiadującej.

Organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości w odległości 12m od granicy z działką drogową nawiązując do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej na działce nr [...] - ul. [...]. Wyznaczona linia ma jednocześnie przebieg równoległy do działki drogowej. Kolegium nie zakwestionowało przyjętego rozwiązania zgodnego z § 4 ust. 4 rozporządzenia, wskazując, że nawiązanie do zabudowy na działce nr [...] jest jak najbardziej uzasadnione, budynek ten wraz z obiektem podlegającym rozbudowie stanowić będzie zwartą zabudowę.

Dla inwestycji ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na 27% z tolerancją 1% (załącznik nr 1 do decyzji). Wskaźnik średni w obszarze analizowanym wynosi wprawdzie 25%, jednak obecnie już wskaźnik dla działki nr [...] (istniejący budynek na terenie inwestycji) wynosi 27%. Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania w przedmiocie dopuszczenia w załączniku nr 3 (wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej) wskaźnika 33%, argumentując, że po pierwsze to treść załącznika nr 1 jest kluczowa w zakresie ustalania konkretnych parametrów, a poza tym w załączniku nr 3 wyraźnie wskazano, że wartość 33%, o którą wnosił wnioskodawca jest zawyżona i przedmiotowy wskaźnik powinien pozostać na istniejącej wartości z dopuszczeniem niewielkiej tolerancji (od 26% do 28%). Bezspornie zatem obydwa załączniki są ze sobą spójne i jednoznacznie określają wysokość parametru na 27% (z tolerancją 1%), a nie na 33%. Kolegium wskazało, że przyjęte rozwiązanie jest w zupełności zgodne z regulacją § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Dalej organ II instancji podał, że wskaźnik szerokości elewacji frontowej ustalono w przedziale od 11,5m do 17m, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Wartość niższa nawiązuje do średniej w obszarze, a wartość wyższa do istniejącej już na terenie inwestycji elewacji frontowej istniejącego budynku. Organ dopuścił zatem zachowanie obecnie istniejącej szerokości elewacji, co jest uzasadnione przestrzennie. Kolegium nie podzieliło w tym zakresie zastrzeżeń odwołujących.

Również wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nawiązuje do zabudowy sąsiedniej i wynosi 9m z tolerancją 0,5m, a w przypadku kalenicy przyjęto wartość 10m, z tolerancją 0,5m. Kolegium zauważyło, że wartość istniejącego budynku mieszkalnego wynosi ok. 9,4m do okapu i ok. 10,2m do kalenicy. Przyjęte rozwiązanie zmienia nieznacznie istniejące parametry, co pozwoli zachować ład przestrzenny. Zostało przez organ I instancji prawidłowo uzasadnione i nawiązuje także do wysokości budynków usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie.

Kolegium konkludowało, że analiza architektoniczno - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej, a przyjęte parametry tylko nieznacznie odbiegają od parametrów realizowanych już przez istniejącą na terenie inwestycji zabudowę podlegającą przebudowie i rozbudowie. W ocenie Kolegium zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno te obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczno -urbanistycznej, jak również załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Załączniki graficzne do decyzji, jak i do analizy architektoniczne -urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Nie budzi ponadto wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów uczestniczyła w procesie orzeczniczym sporządzając analizę architektoniczną -urbanistyczną oraz projekt decyzji. Osoba ta wskazana jest również w samej decyzji kończącej postępowanie.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, ponownie prowadząc postępowanie uzupełnił postępowanie dowodowe oraz szeroko ustosunkował się do wszystkich zastrzeżeń i wątpliwości organu odwoławczego sformułowanych w decyzji z dnia 25 czerwca 2019 r., także tych dotyczących zakresu zamierzenia inwestycyjnego.

Mając na uwadze kolejne zarzuty odwołania, organ II instancji zaznaczył że doprecyzowanie usytuowania inwestycji następuje dopiero na etapie sporządzenia projektu budowlanego. Twierdzenia, że planowana inwestycja ingeruje w zakres prawa własności odwołujących nie wynikają z treści decyzji, w tym z jej załączników graficznych, obejmujących zakres zamierzenia zaznaczony wzdłuż granic geodezyjnych działki nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi o rozgraniczeniu inwestycji, a kwestie precyzyjnego ich ustalenia następują na etapie realizowanym w oparciu o przepisy Prawa budowlanego.

Organ II instancji zauważył, że zaskarżona decyzja organu I instancji nakłada na inwestora obowiązek przeprowadzenia rozpoznania podłoża gruntowego celem ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, a to ze względu na fakt, że teren u podnóża Wzgórza [...] uwzględniony został na Mapie osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1: 10 000 dla Miasta K.. Zaskarżona decyzja w punkcie 6 załącznika nr 1 zawiera w tym zakresie konkretne warunki konieczne do spełnienia przez inwestora, a zamierzenie zostało zaopiniowane przez Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K.. Przy czym dopiero w pozwoleniu na budowę stanowiącym konkretyzację ustalonych warunków zabudowy nastąpi szczegółowe określenie technicznego sposobu realizacji inwestycji z niewątpliwym uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych zarówno związanych z podłożem, jak i obiektami bezpośrednio sąsiadującymi. Nie budzi również wątpliwości, że każdy inwestor ponosi prawną odpowiedzialność z tytułu realizacji robót budowlanych oraz ewentualnych szkód, jakie inwestycja mogłaby wywołać na działkach sąsiednich, są to jednak zagadnienia o charakterze cywilnoprawnym.

Zamierzenie posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez projektowany zjazd i realizuje również przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., spełniona jest również przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zaopatrzenie inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej nastąpi na warunkach określonych przez dysponentów sieci. Ponadto w ocenie Kolegium wskaźnik wymaganej ilości miejsc parkingowych określony został w sposób zgodny z Uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr [...] Rady Miasta K.. Kolegium nie znalazło również podstaw do zakwestionowania dokonanych w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnień, dokonanych także w trybie milczącej zgody. Krąg stron ustalony został prawidłowo.

S. T., A. T. i B. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej:

1. Naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. :

- art. 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy (niewątpliwie zabudowa na przedmiotowej działce będzie zabudową nową, niezależnie od treści oświadczeń składanych przez pełnomocnika inwestora) i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego - poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie

postępowania w zakresie analizy urbanistycznej (brak przeprowadzenia analizy

wyznaczenia miejsc parkingowych - postojowych na terenie przedmiotowej

inwestycji, działka [...] obręb [...], oraz sąsiadujących z nią

obszarów),

- art. 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z § 3

rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie

sposobu ustalania wymagań i ilości miejsc parkingowych – postojowych,

- art. 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i

nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U.

164, poz. 1589) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie polegające na zaniechaniu określenia ilości miejsc

parkingowych dla osób niepełnosprawnych i na pominięciu tej kwestii w ustaleniu

parametrów i ilości miejsc parkingowych - postojowych dla inwestycji - w tym

przypadku inwestycja dotycząca budynku biurowo-usługowego;

- art. 52 ust. 2 pkt. 2 b w zw. art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegający na wydaniu decyzji w

oparciu o nieprawidłowy wniosek zawierający niepełne przedstawienie sposobu

zagospodarowania terenu, w szczególności w zakresie wskazania sposobu

rozmieszczenia miejsc parkingowych - postojowych;

- art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie odpowiedniej ilości i położenia miejsc parkingowych - postojowych na terenie inwestycji działka [...] obręb [...] i nie omówienie tego zagadnienia w uzasadnieniu decyzji;

- art. 107 § 1 k.p.a. przez nieprecyzyjne sformułowanie (brak sformułowania) w

decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji, w tym miejsc parkingowych -

postojowych;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - brak w analizowanym sąsiedztwie budynku

stanowiącego jako całość z przeznaczeniem na funkcje biurowo - usługowe

dostępnego z tej samej drogi publicznej (w sąsiedztwie znajdują się wyłącznie domy

jednorodzinne przeznaczone dla celów mieszkalnych, nie są budynkami

przeznaczonymi w całości pod cel biurowo - usługowy - w tych domach mieszkalnych

wydzielone są wyłącznie pojedyncze, małe pomieszczenia służące do prowadzenia

firmy, jak np. ul. [...], działka nr. [...] obręb [...]);

- art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedochowanie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i nieprawidłowe dokonania analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (w odniesieniu do zarzutów skarżących co do braku przeprowadzenia bezpośrednio wizji lokalnej w terenie na sąsiedniej działce skarżących nr. [...] obręb [...] przez osoby odpowiadające za analizę sąsiadującego z inwestycją terenu - w kontekście występowania niezgodności stanu rzeczywistego położenia istniejącego budynku nr [...] (teren inwestycji) w stosunku do przyległego do niego ścianą budynku [...] na sąsiedniej działce nr. [...] obręb [...] - w świetle ustalenia przebiegu obrysu planowanej inwestycji, budynku, który to planowany nowy budynek w rzeczywistości przekracza granicę sąsiedniej działki, należącej do skarżących, bezprawnie wchodzi w ich teren działki nr. [...] obręb [...] - o czym zawiadamiali w sprawie wielokrotnie skarżący - i tym samym opieraniu się przy wydawaniu decyzji na dołączonych do sprawy przez inwestora mapach niezgodnych ze stanem prawnym i faktycznym w terenie;

- pominięcie zbadania właściwego, uprawnionego kręgu osób, mających status strony postępowania - w świetle wskazania przez inwestora krąg osób nie posiadających z chwilą złożenia wniosku tytułu strony uprawnionej, nie mających interesu prawnego do uczestnictwa -gdyż jeszcze przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy utraciły ten status strony - poprzez sprzedanie inwestorowi w kwietniu 2018 roku (2 miesiące wcześniej przed złożeniem ww. wniosku) całej nieruchomości, która jest objęta ww. inwestycją i nie posiadania innych praw do tego terenu (dzierżawa, najem itp.) - dotyczy to osób takich jak: K. A., K. – B. M. i S. Z..

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

Na wstępie należy jednakże zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przechodząc do meritum, na wstępie Sąd chce podkreślić, że kontrolowane decyzje są oparte w pełni o przepis art. 61 u.p.z.p. i wypełniają bez zastrzeżeń jego dyspozycje, zwłaszcza jak chodzi o ustęp 1 tego przepisu. Oznacza to, że Sąd w pełni akceptuje przedstawienia i wnioski organów w zakresie wykonanej analizy urbanistyczno – architektonicznej oraz jej oceny, uznając w efekcie, że wyznaczone przepisami wymogi dla ustalenia warunków zabudowy tej inwestycji zostały spełnione. Stąd też Sąd nie powtarza w uzasadnieniu treści decyzji, w pełni je akceptując, w zakresie ustalenia tych warunków.

Rozpatrując kolejno zarzuty skargi, rozpocząć trzeba od zarzutu niezachowania zasady dobrego sąsiedztwa z uwagi na brak zdaniem skarżących w sąsiedztwie budynku stanowiącego całość jako usługowo – biurowy, dostępnego z tej samej drogi publicznej (są tylko domy jednorodzinne z małymi pomieszczeniami przeznaczonymi do prowadzenia firmy). Trzeba bowiem przypomnieć, że inwestycja dotyczy przebudowy, rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowo – biurowy. W analizie wskazano /k.233/, że wzdłuż ul. [...] (przy której leży przedmiotowa nieruchomość) licznie występuje zabudowa usługowa, w postaci mniejszych obiektów handlowych oraz budynków usługowo – handlowych powstałych w wyniku przekształcenia starszych budynków mieszkalnych. Występują również lokale usługowe w budynkach o dominującej funkcji mieszkalnej. W najbliższym sąsiedztwie inwestycji funkcja usługowa zlokalizowana jest na działkach nr [...], [...], czy też na dz. [...]. Zarzut dotyczy tego, że w najbliższym sąsiedztwie nie są to w całości budynki usługowe, ale lokale usługowe w budynkach mieszkaniowych. W analizie ponowionej /k.569/ wskazano jako budynki usługowe – budynek usługowy nr [...] (dz. nr [...]) oraz budynek nr [...], więc brak podstaw by to kwestionować.

Natomiast istotą sprawy jest tutaj właściwe rozumienie przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który stawia wymóg kontynuacji funkcji zabudowy. Otóż zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Z 2003, Nr 164, poz. 1588, dalej "Rozporządzenie"), przez funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 pkt b oraz pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589), ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się przez użycie sformułowania np. zabudowa usługowa, zaś ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się przez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Jeśli zatem mowa o kontynuacji funkcji – w świetle powyższego oznacza to kontynuację sposobu użytkowania obiektów budowlanych i zagospodarowania terenu. Co do kontynuacji funkcji usługowej – oznaczać to będzie konieczność wykazania, że w sąsiedztwie inwestycji znajdują się obiekty użytkowane w sposób usługowy. Należy jednak zauważyć, że z przepisów powyższych nie wynika wymóg, aby obiekty budowlane były użytkowane wyłącznie w sposób usługowy. Ważne jest, że spełniają funkcję usługową, to znaczy, że mieszczą się w nich usługi, co nie przekreśla np. współegzystencji funkcji mieszkaniowej. Nie można zatem formułować wniosku, że kontynuacja funkcji wyklucza w tym wypadku zajęcie całego budynku pod usługi, wobec zajęcia w sąsiedztwie pod usługi tylko części budynków. Na marginesie należy też zaznaczyć, że projektowane usługi to budynek biurowy, a zatem wpisujący się w charakter okolicy. NSA w wyroku z z dnia 29 sierpnia 2018 r. II OSK 2122/16, LEX nr 2558092 stwierdził, że "Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy; nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze" (tak samo wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2013 r. II SA/Bd 428/13, LEX nr 1496588). Należy nadto zgodzić się z WSA w Bydgoszczy, który w wyroku z dnia 20 marca 2018 r. II SA/Bd 503/17, LEX nr 2474839 wskazał: " 1. Warunek "kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu" zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która wszelkie wątpliwości w tym zakresie nakazuje rozstrzygać na rzecz uprawnień inwestora tak by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu. 2. Przyjęte i dopuszczalne w myśl zasady dobrego sąsiedztwa uzupełnianie funkcji mieszkaniowej funkcją usługową oznacza, że chodzi o taki rodzaj usług, które dominującą na danym terenie funkcję mieszkaniową będą jedynie właśnie uzupełniać, towarzyszyć jej w tym znaczeniu, że nie będą jej zakłócać, czy też z nią kolidować. Dobre sąsiedztwo oznacza bowiem albo sąsiedztwo zabudowy o takiej samej funkcji, albo sąsiedztwo zabudowy o różnych funkcjach ale nie kolidujących ze sobą, uzupełniających się wzajemnie. W związku z powyższym, badanie warunku "kontynuacji funkcji" z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie może odbywać się wyłącznie w aspekcie rodzaju prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej, zwłaszcza gdy charakter i stopień uciążliwości poszczególnych usług wchodzących w zakres określonej działalności gospodarczej jest bardzo różny" (podobnie WSA w Kielcach w wyroku z dnia 19 września 2013 r. II SA/Ke 349/13, LEX nr 1462012 . Z kolei WSA w Łodzi wskazał, że "Kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze" (wyrok z dnia 13 lutego 2019 r. II SA/Gl 806/18, LEX nr 2625875) . Podsumowaniem tego zarzutu (jego bezzasadności) niech będzie stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. II OSK 2868/16, LEX nr 2400664: "Dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, którzy wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej zabudowie, a wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację".

Trzeba ponadto zaznaczyć, że badanie kontynuacji funkcji jest rozumiane szeroko i nie odnosi się tylko do sąsiedztwa przy tej samej drodze publicznej (jakkolwiek działki nr [...] [...] znajdują się przy tej samej drodze publicznej co działka inwestycyjna). Kwestę tę objaśnia wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 r. IV SA/Po 1121/17, LEX nr 2493259 następująco: "(...) Należy opowiedzieć się za nadaniem szerokiego znaczenia pojęciu sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa u.p.z.p. Wymóg zasady dobrego sąsiedztwa winien być zatem realizowany przy zachowaniu tej podstawowej zasady planowania przestrzennego. Przez ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne, stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierającego definicję legalną tego pojęcia".

Nie jest zasadny zarzut wyznaczenia w sposób nieprecyzyjny linii zabudowy. Linia ta została zobrazowana w załącznikach nr 2 i nr 4 do decyzji oraz opisana w części tekstowej jako liczona (12 m) od granicy działki nr [...] obr. [...] Chodzi tutaj oczywiście o granicę działki nr [...] z działką nr [...] ( inwestycyjną), co wynika z § 4 Rozporządzenia. W przepisie tym jest bowiem mowa o wyznaczeniu linii zabudowy na działce objętej wnioskiem, czyli w tym przypadku nr [...]; jest zatem oczywistym, że chodzi o odległość liczoną od granicy tej działki w głąb.

Nie są też zasadne zarzuty co do tego, iż wyznaczona linia zabudowy spowoduje, że inwestor zwiększy powierzchnię zabudowy do 55 % /k.35 akt sąd./. Linia zabudowy określa, dokąd najdalej może sięgać zabudowa na działce nr [...], czyli jest to tzw. linia nieprzekraczalna, a nie linia obowiązująca w znaczeniu, że inwestor ma się w tej linii wybudować. Wymaga zaznaczenia, że powierzchnia zabudowy została wyznaczona jako 27 % z tolerancją 1 % - zgodnie z § 5 ust. 2 Rozporządzenia, wedle zajęcia powierzchni przez istniejący budynek. To ten wskaźnik decyduje o zajętości terenu, a nie nieprzekraczalna linia zabudowy.

Co się tyczy zarzutu nie zbadania w terenie w czasie wizji lokalnej, jak przebiega w rzeczywistości granica między nieruchomościami nr [...] i [...] (nieruchomość skarżących), to jest on zupełnie pozbawiony podstaw. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie przeprowadza się tego rodzaju dowodów z tej przyczyny, że organ administracji działa w tym postępowaniu w zakresie analizy w oparciu o dokumenty. W szczególności podstawą do ustalenia stanu faktycznego w zakresie analizy jest kopia mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej obszar analizy, w skali 1 : 500 lub 1 : 1000 (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). To na niej, zgodnie z § 3 Rozporządzenia, wyznacza się obszar analizowany. "Kopia mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przedstawiająca wyniki analizy oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu jest jednym z podstawowych dokumentów w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Jego treść i forma nie może być niejednoznaczna i budzić wątpliwości. Kopia mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. powinna być także aktualna i odzwierciedlać obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Dopóki nie uległ zmianie stan faktyczny odzwierciedlony na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., tak długo pozostaje ona mapą aktualną" (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2018 r. II OSK 1032/16, LEX nr 2466676). Oznacza to, w odniesieniu do kwestii granic, iż wobec faktu, że mapa zasadnicza obrazuje między innymi przebieg granic ewidencyjnych między nieruchomościami, tak długo, jak długo w tym zakresie nie zostanie zmieniona w wyniku jakiegoś postępowania ( np. w sprawie o rozgraniczenie) – obowiązuje i organ ma obowiązek się nią posługiwać. Ponadto trzeba zauważyć, że sporządzona na takiej mapie część graficzna decyzji o warunkach zabudowy nie jest dokumentem o takim stopniu dokładności i szczegółowości jak projekt zagospodarowania terenu w sprawie o pozwolenie na budowę. Decyzja ta nie określa bowiem precyzyjnie usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, tak jak czyni to projekt zagospodarowania terenu (por. art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b.) – por. NSA w wyroku z dnia 28 grudnia 2017 r. II OSK 899/17, LEX nr 2446438. Tym samym, skoro skarżący twierdzą, że mapa nie odzwierciedla stanu prawnego i faktycznego na gruncie w zakresie granic, winni przedłożyć dowody z dokumentów (np. map), z których by wynikał aktualnie inny przebieg granicy, czego nie uczynili.

Najistotniejszym z punktu widzenia skarżących ( gdyż najbardziej rozbudowanym) jest zarzut dotyczący braku ustalenia konkretnej ilości i położenia miejsc parkingowych i braku ustalenia ilości miejsc dla osób niepełnosprawnych.

W decyzji /k.675 verte/ organ wskazał, że na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012r. "Program obsługi parkingowej dla miasta K." ustalono następujące wskaźniki liczby miejsc postojowych: -20 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych dla planowanych usług, -30 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni sprzedażowej w przypadku wprowadzenia usług handlu. Ponadto wskazano, że inwestor we własnym zakresie, poza pasami dróg publicznych, winien zapewnić miejsca postojowe dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji; ponadto w bilansie miejsc postojowych należy uwzględnić dodatkowo ogólnodostępne miejsca postojowe /k.677/.

Jak chodzi o stan prawny w tym zakresie, to podstawą dla wypowiedzi organu w kwestii miejsc parkingowych jest przepis art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności odnośnie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Niemniej, jak to słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2019 r. II OSK 1517/18, LEX nr 2722259: "Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji, nie ma również w obowiązującym systemie prawnym żadnego innego przepisu szczególnego, który nakazywałby ustalenie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego zagospodarowania terenu". Nie jest takim przepisem także § 18 rozporządzenia z 26.08.2003r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (,Dz.U.2019.1065 t.j.), wskazywany w skardze. Przepis ten brzmi następująco:

§ 18. 1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

2. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Warto zauważyć, że z ust. 2 cytowanego przepisu nie wynika w żadnym razie, że to w decyzji o warunkach zabudowy należy określić ilość miejsc parkingowych. Z przepisu tego wynika jedynie, że określenie liczby miejsc i sposobu urządzenia parkingów na dalszym etapie inwestycyjnym należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji WZ. Odwołanie się do "wymagań" określonych w decyzji WZ to nie to samo co obowiązek określenia w tej decyzji liczby miejsc postojowych. Wyraźnie zaznaczył to WSA w Krakowie, wskazując, że "Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przepisami takimi nie są też z pewnością oba ustępy § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego". Podobnie wypowiedział się WSA w Poznaniu: "Regulacja zawarta w § 18 ust. 2 z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nie może jednak prowadzić do powstania sytuacji, w której organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy będzie wkraczał w kompetencje organu właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę. Nie ma bowiem jednoznacznych podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać w sposób konkretny liczbę miejsc parkingowych" (wyrok z dnia 23 października 2015 r. II SA/Po 601/15, LEX nr 1932850).

Trzeba stwierdzić dalej, że pogląd powyższy jest ustalony w orzecznictwie. Jak to stwierdził NSA w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. II OSK 399/16, LEX nr 2426945: "(...) Przepisy prawa stosowane w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierają wymogu określenia w decyzji konkretnej liczby miejsc parkingowych, bowiem dokonywane jest to na etapie tworzenia projektu budowlanego i jego weryfikacji w sprawie pozwolenia na budowę". Podobnie NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2018 r. II OSK 761/16, LEX nr 2464428: "(...) Skoro na etapie sporządzania projektu budowlanego należy ustalić liczbę miejsc postojowych - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w nawiązaniu do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, to taka decyzja powinna w tym zakresie o tej ilości rozstrzygać. Niemniej jednak, zadaniem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, nie jest szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich rozmieszczenia, lecz określenie zasad (warunków), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Wymagana ilość miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług. Te wielkości ustalane są natomiast szczegółowo na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich zorganizowania (rozmieszczenia) przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby zatem niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej". I wreszcie szersza wypowiedź NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. II OSK 2012/16, LEX nr 2549501: " Z wymienionych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że jeżeli organ administracji stwierdzi potrzebę zapewnienia przez inwestora na terenie planowanej inwestycji stanowisk postojowych lub parkingu to powinien określić precyzyjnie warunki decyzji poprzez wskazanie stosownych wskaźników, posługując się określonym współczynnikiem np. liczby miejsc postojowych odnoszonych do powierzchni zabudowy usługowej lub mieszkalnej. Takie rozwiązanie jest akceptowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy czym podkreśla się, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dokonywane jest na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok z 18 czerwca 2014 r. II OSK 128/13, 8 października 2015 r. II OSK 346/14). W podsumowaniu trzeba wskazać, że jako dopuszczalne należy przyjąć określenie w decyzji o warunkach zabudowy jedynie minimalnej ilości miejsc parkingowych. Z kolei określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r. II OSK 449/16, LEX nr 2414410).

Jak to już wskazano, w kontrolowanej decyzji określono wskaźniki dla ustalenia w następnym etapie inwestycyjnym ilości miejsc postojowych. W świetle wyżej zacytowanej wykładni jest to całkowicie poprawne, uprawnione i wystarczające.

Co do miejsc dla niepełnosprawnych, w świetle zacytowanego wyżej § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ustalenie miejsc dla niepełnosprawnych następuje na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zagospodarowania działki budowlanej.

Jak chodzi o zarzut pominięcia zbadania właściwego kręgu osób mających status strony, to zarzut taki nie może odnieść skutku. Skarżący bowiem nie mogą podnosić zarzutu braku uczestnictwa w sprawie kogoś innego, gdyż może to zrobić tylko podmiot pominięty. Podkreślił powyższe NSA w wyroku z dnia 25 lipca 2017 r. II OSK 2920/15, LEX nr 2378159 w sposób następujący: "Tylko podmiot twierdzący, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, ponieważ zgodnie z art. 147 zd. 2 k.p.a., wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Skoro inne podmioty nie mogą skutecznie powoływać się na ww. przesłankę wznowieniową, to nie mogą również żądać wyeliminowania decyzji administracyjnej z powodu tego uchybienia, niejako w zastępstwie podmiotów uprawnionych. Tylko od woli strony pominiętej w postępowaniu administracyjnym zależy czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia postępowania, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mogą skutecznie podnieść zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powołując się na to, że któraś ze stron postępowania nie brała w nim udziału". Tak więc i ten zarzut okazał się bezzasadny.

Reasumując nie mają miejsca zarzucane naruszenia prawa materialnego i procesowego, wskazane w skardze. Sąd badając sprawę także w zakresie wykraczającym poza zarzuty, nie dostrzegł uchybień, które wpłynęłyby na ocenę wydanych decyzji.

Z tegoż powodu w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.