Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 483/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2015 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Wojewoda W. po rozpoznaniu odwołania P. Ż. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że wymienioną w sentencji decyzją Burmistrz Ś. uchylił czynność materialno - techniczną polegającą na zarejestrowaniu w dniu [...] listopada 2014 r. faktu zameldowania zainteresowanego na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. I. P. [...] w Ś.. W uzasadnieniu podano, że zameldowanie P. Ż. nastąpiło z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Dalej organ wskazał, iż P. Ż. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody W..

Organ wyjaśnił, że w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania bada się czy czynność zameldowania została dokonana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wykonania, a więc czy spełniona została przesłanka określona w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze. zm.) tj. zamieszkanie w lokalu - obecnie art. 25. ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2010 r. Nr 217 poz. 1427 ze zm.) stanowiącym, że: "Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania".

Organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że P. Ż. dokonując w dniu [...] listopada 2014 r. czynności zameldowania w przedmiotowym lokalu faktycznie w nim nie zamieszkiwał. Świadczą o tym zebrane dowody w postępowaniu administracyjnym: wniosek i zeznanie E. Ż., zeznanie P. Ż., pismo z Komendy Powiatowej Policji w Ś..

Ponadto organ wskazał, że dokonanie zameldowania mimo niespełnienia wymagań wskazanych w powołanym przepisie czyni czynność zameldowania wadliwą od samego początku. Czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny, a więc dana osoba winna najpierw zamieszkać w danym lokalu, a następnie dokonać zameldowania w nim.

Zameldowanie ma potwierdzać pobyt danej osoby w określonym lokalu, to jest oczywiste, że osoba występująca o zameldowanie winna zamieszkać w danym lokalu przed dokonaniem w nim zameldowania - wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 627/09.

Organ odwoławczy podkreślił, że jak ustalił organ I instancji, P.Ż. zarówno w chwili dokonania zameldowania, jak i po dokonaniu tej czynności nie zamieszkiwał w lokalu, w którym go zameldowano - co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznania P.Ż. z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz jego wezwania z dnia [...] grudnia 2014 r. skierowanego do E. Ż., w którym żąda wydania kompletu kluczy.

Organ wyjaśnił, że czynność materialno - techniczna jaką jest zameldowanie nie nosi cech ostateczności, co oznacza, że zawsze możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań zainteresowanego, nie wynika aby w czasie zameldowania, tj. w listopadzie 2014 r. zamieszkiwał on w lokalu nr [...] przy ul. I. P. [...] w Ś..

Skoro bezsporne jest w sprawie, że w chwili dokonania czynności zameldowania w dniu [...] listopada 20llf r. P. Ż. faktycznie nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. I. P. [...] w Ś., zatem zameldowanie zainteresowanego było wadliwe, a organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych miał obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. Ż. zarzucając jej naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym w szczególności art. 7 Kpa poprzez niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie zaistniałego stanu faktycznego oraz naruszenie zasad współżycia społecznego.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że była żona uniemożliwia mu korzystanie z mieszkania i z tego powodu jest zmuszony do chwilowego korzystania z

możliwości nocowania u rodziców.

Ponadto skarżący wskazał, iż z byłą żoną toczą się sprawy sądowe tym samym niezrozumiałe jest dla niego danie wiary przez urząd w to co twierdzi E. Ż. odnośnie jego wcześniejszego zamieszkiwania w mieszkaniu przy ul. I. P. [...].

Skarżący zwrócił uwagę, iż w przypadku wymeldowania zostanie bez stałego meldunku co negatywnie wpłynie na jego sytuację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Ś. uchylającej czynność materialno-techniczną polegającą na zarejestrowaniu faktu zameldowania skarżącego na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. I. P. [...] w Ś..

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388).

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 69 ustawy o ewidencji ludności postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy.

Z powyższych względów organ zasadnie orzekał w niniejszej sprawie na podstawie powołanej wyżej ustawy o ewidencji ludności.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. Dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu (ust. 2).

Z kolei z przepisu art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności wskazującego, iż zameldowanie w danym lokalu na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu wynika, w sposób jednoznaczny, iż zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. Dlatego też podstawę do zameldowania powinno stanowić ustalenie, czy osoba zgłaszająca przebywa pod danym adresem. Dla dokonania zaś czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale też faktyczne zamieszkanie w lokalu. Inaczej rzecz ujmując: miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję.

Uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jest więc możliwe gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego pobytu w tym lokalu. Rację ma zatem organ odwoławczy, iż zameldowanie jest czynnością wtórną wobec faktu zamieszkiwania w danym lokalu. Wątpliwości natomiast co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności).

Jak wynika jednoznacznie z zebranych przez organ dowodów, zeznań skarżącego jak i zeznań E. Ż., w dacie zameldowania tj. [...] listopada 2014 r. skarżący nie mieszkał w spornym lokalu. Na uwagę zasługuje przede wszystkim fakt, iż sam skarżący w zeznaniach z dnia [...] stycznia 2015 r. przyznał, iż w przedmiotowym lokalu mieszkał wyłącznie w 2006 r. przez okres półtora miesiąca. Z powyższych zeznań wynika, iż w dniu zameldowania jak i w okresie po nim skarżący w przedmiotowym lokalu nie mieszkał. Okoliczność nie zamieszkiwania w spornym lokalu przez skarżącego potwierdzają również zeznania E. Ż.i ustalenia policji.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo zatem uznały, że skarżący w dniu zameldowania nie mieszkał w lokalu przy ul P. [...]. Ocena ta prawidłowo doprowadziła organ do wniosku, że czynność materialno-techniczna zameldowania skarżącego powinna być uchylona z uwagi na to, że w jej dacie skarżący nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Sama natomiast, deklarowana przez skarżącego, wola zamieszkiwania pod ww. adresem, nie ma przesądzającego znaczenia przy ocenie spełnienia przesłanek do uchylenia czynności materialno-technicznej skoro de facto w dacie zameldowania, skarżący w tym domu nie mieszkał.

Wbrew zatem zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.