Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 236/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 48 ust 1 , art 49 ust 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 145 par1 pkt 1 lit a , c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi B. M., R. M. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz B. M. i R. M. kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 236/20

Uzasadnienie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w decyzji z 23 grudnia 2019 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania B. M. i R. M. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. dla Powiatu N. z 14 czerwca 2019 r. (znak: [...]) nakazującej dokonania rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] i [...] w miejscowości M., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W podstawie materialnoprawnej ww. decyzji MWINB w K. z 23 grudnia 2019 r. powołano art. 48 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.)

Opisana wyżej decyzja zapadła na kanwie następujących ustaleń faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 24 marca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. S. dla Powiatu N. (dalej: PINB w N. S.) zawiadomił strony postępowania, że z urzędu zostało wszczęte postępowania administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości M..

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. PINB w N. S. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz wezwał inwestora do przedłożenia zaświadczenia o zgodności budowy obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz do przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w terminie 120 dni od dnia otrzymania postanowienia. W dniu 17 września 2012 r. pełnomocnik inwestorów przedłożył żądane dokumenty. W związku z tym, postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. organ I instancji ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: MWINB w K.) z dnia 28 listopada 2013 r. (znak: [...]), który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponownie prowadząc postępowanie dowodowe w sprawie, PINB w N. S. postanowieniem nr [...] z dnia 4 kwietnia 2014 r., wezwał inwestorów do usunięcia stwierdzonych braków w dokumentacji projektowej. Uzupełniony projekt budowlany został przedłożony w dniu 31 lipca 2015 r. Po jego sprawdzeniu, organ I instancji w dniu 31 grudnia 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą nakazał rozbiórkę wykonanego budynku mieszkalnego. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją nr [...] MWINB w K. z dnia 26 maja 2017 r., (znak: [...]), który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W toku ponownie prowadzonego postępowania dowodowego w sprawie, PINB w N. S. zwrócił się Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. o wydanie wypisu i wyrysu z planu miejscowego. Po otrzymaniu żądanych dokumentów, organ I instancji w dniu 14 czerwca 2019 r. wydał skarżoną decyzję nr [...], którą nakazał rozbiórkę wykonanego obiektu budowlanego.

Na skutek odwołania inwestorów organ odwoławczy wydał zaskarżoną, opisaną na wstępie decyzję.

W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie są samowolne roboty budowlane, polegające na wybudowaniu budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości M.. W ocenie organu odwoławczego, wydane rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności organ II instancji wyjaśnił, że każdorazowo wykonywane roboty budowlane muszą z jednej strony odpowiadać przepisom z zakresu planowania przestrzennego (postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz innym przepisom, w tym przepisom techniczno-budowlanym. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy budynek mieszkalny nie spełnia ww. kategorii przepisów, a ponadto, inwestorzy nie przedłożyli takiego projektu budowlanego, który poprzez nakazanie wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, wskazywałby, w jaki sposób można usunąć stan niezgodności z przepisami.

W tym miejscu MWINB zaznaczył, że - co do zasady - budowa obiektu budowlanego wymaga przez inwestora uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. W dacie budowy budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...] w M., (tj. zgodnie z oświadczeniem B. M. budowę rozpoczęto w 1998 a zakończono w 2006 r.) wymagana była decyzja pozwolenia na budowę, której inwestor nie posiada. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do orzeczenia nakazu rozbiórki w stosunku do samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego. Dalej ustalono, że inwestor przedłożył projekt budowlany niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktualnie: t. j. Dz. U. z 2019 r., póz. 1422), a projektant nie wskazał w przedłożonym projekcie budowlanym, w jaki sposób należy doprowadzić wykonany obiekt - budynek mieszkalny do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi.

Mając powyższe na uwadze, MWINB stwierdził, że w efekcie wykonania robot budowlanych z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, niemożliwym będzie docelowe zagospodarowania terenu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w miejscowości M. w gminie M. (uchwała Nr [...] Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. z dnia 20 lipca 2006 r. - Dz. Urz. Woj. Mał. z 2006 r., Nr 607, poz. 3755 z późn. zm.). Dalej wskazano, że obowiązujące inwestorów przepisy techniczno-budowlane, tj. przepisy właściwe na dzień sporządzenia projektu budowlane (styczeń 2016 r.) określały, że zabudowania należy sytuować w odległości co najmniej 12 m (por. § 271 ust. 8 w związku z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Zatem, w ocenie MWINB prawidłowo ustalono, że w stosunku do granic terenu, który zgodnie z ustalenia ww. uchwały o planie miejscowym Rady Miasta i Gminy [...] wraz z jej późniejszymi zmianami jest przeznaczony do zalesienia - odległość samowolnie wybudowanego budynku jest mniejsza. Budynek bowiem jest posadowiony w granicy pomiędzy terenem MR (Tereny zabudowy zagrodowej, położone w strefie ochrony uzdrowiskowej C) a terenem RP1 (Tereny proponowane do zalesienia). W konstatacji stwierdzono, że posadowienie wybudowanego budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...] w M. jest niezgodne z przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. A ponadto takie posadowienia budynku na ww. działkach uniemożliwia zagospodarowania Terenów proponowanych do zalesienia (RP1) zgodnie z ustaleniami obowiązującego w M. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zobligowany był do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 14 czerwca 2019 r. ponieważ nie zachodzą przesłanki do zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych.

W końcowej części uzasadnienia organ II instancji odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazując na ich bezzasadność.

B. M. i R. M. w piśmie z dnia 20 stycznia 2020 r., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję MWINB z 23 grudnia 2019 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 48 ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (dalej: "PrBud") w związku z § 271 ust. 1, 2 i 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "Rozporządzenie WT") poprzez błędne uznanie, że budynek skarżących został zrealizowany niezgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie będące skutkiem niesłusznego uznania, iż posadowienie w/w budynku jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania terenu przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. z dnia 20 lipca 2006 r. (dalej: "MPZP") i błędne ustalenie, że ww. budynek leży w sąsiedztwie terenu leśnego, co doprowadziło organ do wniosku, iż skarżący nie wypełnili nałożonych na nich obowiązków wskazanych w art. 49 ust. 1 pkt 1 PrBud;

- Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ w wynika sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1, art. 80 (zarzuty a - f) kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: ,,k.p.a.") oraz art. 11 i art. 107 §3 k.p.a. (zarzuty c i g), w szczególności poprzez:

a. zaniechanie analizy i oceny zapisów znajdujących się w MZPZ, które wskazują, iż oznaczenie w MPZP terenu symbolem RP1 odnosi się do terenów rolnych (proponowanych do zalesienia) stanowiących (pod)kategorię klasy terenów RP, które w MPZP określone zostały jako "RP - tereny rolne, a nie terenów stanowiących las (przeznaczonych na las), mający odrębną kategorię określoną w MPZP,

b. zaniechanie analizy i oceny zapisów znajdujących się w MPZP, wskazujących, iż tereny lasu oznaczone są w MPZP odrębnym symbolem "ZL" - tereny lasów, co wobec objęcia przedmiotowych nieruchomości składających się działek [...] i [...] jako terenów o charakterze rolnym RP/RP1, oraz (w zakresie części nieruchomości) jako terenów zabudowy zagrodowej - MR, sprawia, że nie można uznać tych nieruchomości, bądź ich części, jako lasu, co uzasadniałoby zastosowanie §271 ust. 8 Rozporządzenia WT,

c. zaniechanie oceny jaką dla rozstrzygnięcia sprawy ma zaświadczenie wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. z dnia 22 kwietnia 2015 r. znak: [...], w którym stwierdzono, że budowa na działkach [...] i [...] jest zgodna z MPZP, szczególnie, że przedmiotowe nieruchomości znajdują się na terenach oznaczonych w MPZP jako MR - tereny zabudowy zagrodowej oraz RP1 - tereny (rolne - dop. skarżący) przeznaczone do zalesienia, a nie na terenach oznaczonych odrębnym symbolem "ZL" - tereny lasów, jak również niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego organ nie dał wiary temu zaświadczeniu,

d. zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego obejmującego wizję lokalną obejmującą działkę [...] w zakresie jej niezabudowanej części (wschodnia część działki), co pozwoliłoby określić jej stan (sposób użytkowania, istniejącą roślinność) i tym samym określić, czy występuje na tym terenie las, a jeżeli las występuje to, gdzie przebiega "granica (kontur) lasu", o którym mowa w § 271 ust. 8 Rozporządzenia WT,

e. zaniechanie analizy i przeprowadzenia oceny jaką dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt, iż "granica (kontur) lasu" ma być - zgodnie z § 271 ust. 8 Rozporządzenia WT - rozumiana "jako grunt leśny (Ls)", w sytuacji gdy nieruchomości stanowiące działki [...] i [...] w MPZP sklasyfikowane jako grunty rolne w ewidencji gruntów i budynków określone zostały jako grunty rolne (R) oraz pastwiska (Ps),

f. zaniechanie analizy i przeprowadzenia oceny jaką dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt, iż nieruchomości stanowiące działki [...] i [...], nie są "przeznaczone do produkcji leśnej", co przy przyjęciu, że nie są one obecnie zalesione, eliminuje je jako las w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (dalej: "Ustawa o Lasach").

g. niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw, które uzasadniałyby twierdzenie organu, iż teren stanowiący działki [...] i [...] "w przyszłości zostanie zalesiony", co pozostaje w sprzeczności z deklarowanym przez skarżących sposobie zagospodarowania w/w nieruchomości i wykluczeniu przez nich zalesienia tej nieruchomości w przyszłości.

Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w obszernym uzasadnieniu skargi.

MWINB odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich eliminacje z obrotu prawnego. Skarga więc jako uzasadniona musiała odnieść zamierzony skutek prawny. W ocenie organów przyczyna braku możliwości zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych w postaci wzniesienia budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach [...] i [...] w M. wynika z faktu naruszenia przepisów techniczno - budowlanych tj. § 271 ust.8 w zw. z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ usytuowanie spornego budynku nie spełnia wymogu zachowania wymaganej odległości 12 m od lasu. Jak wynika bowiem z ustaleń organów budynek posadowiony jest, zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na granicy pomiędzy terenem oznaczonym symbolem MR - tereny zabudowy zagrodowej a terenem oznaczonym symbolem RP1 – tereny proponowane do zalesienia. W ocenie organów tereny proponowane do zalesienia w miejscowym polanie zagospodarowania przestrzennego należy traktować jako tereny leśne. Zatem posadowienie spornego budynku nie tylko narusza wyżej wskazane przepisy rozporządzenia ale również uniemożliwi zagospodarowanie terenu RP1 zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z takim stanowiskiem organów nie sposób się zgodzić. W pierwszej kolejności wypada wskazać, że definicję prawną lasu zawiera art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U.2020.6 t.j. z dnia 2020.01.03). Zgodnie z jego treścią lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a)przeznaczony do produkcji leśnej lub b)stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c)wpisany do rejestru zabytków; 2)związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywanie dla potrzeb gospodarki leśnej. Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu sprawach podkreślał, że dla ustalenia, że grunt jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego konieczne jest spełnienie kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), oraz także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej; art. 3 pkt 1 lit. a), bądź jednej z pozostałych przesłanek - z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) lub lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków). Z punktu widzenia rozumienia pojęcia lasu istotne jest czy spełnia on wszystkie kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c ustawy o lasach. Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 ustawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 308/14, z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 215/12, z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1983/11). Z kolei o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania decyduje także plan zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Jak wynika z projektu budowlanego sporny budynek został posadowiony na działce nr [...] i działce [...]. Obszar ten objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru M. gm. M. (uchwała Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej M. Nr [...] z dnia 20.07.2006 r.) Ze sporządzonego wypisu z planu wynika, że działka [...] leży w terenach oznaczonych symbolem MR - tereny zabudowy zagrodowej i TD(D) – drogi dojazdowe. Natomiast działka [...] leży w terenach MR – tereny zabudowy zagrodowej, TD(D) – drogi dojazdowe, RP1 – tereny proponowane do zalesienia (vide K: 21 akt adm.). Z mapy projektu zagospodarowania terenu oraz fragmentu rysunku planu (K: 9 akt adm.) wynika, że budynek w całości znajduje się w obszarze oznaczonym w planie symbolem MR, w zbliżeniu do granicy terenu oznaczonego w planie symbolem RP1. Z § 26 ust.1 planu miejscowego wynika, że w tym przepisie zostały ustalone przeznaczenie, zasady zabudowy i zagospodarowania terenów rolnych oznaczonych na rysunku planu symbolami RP – tereny rolne (grunty orne, użytki zielone) oraz RP1 – tereny proponowane do zalesienia. Ustęp 3 tego przepisu dla terenów RP1 ustala, że: 1) do czasu zalesienia utrzymuje się rolnicze wykorzystanie terenu, z zaleceniem zwiększenia powierzchni użytków zielonych, 2) mogą być urządzane turystyczne ścieżki piesze, rowerowe i konne, oraz trasy narciarskie, a także drogi gospodarcze, 3) ustala się zakaz zabudowy oraz sytuowanie tymczasowych obiektów budowlanych i reklam, z wyjątkami (...), 4) istniejące budynki mogą być rozbudowywane, nadbudowywane, przebudowywane i odbudowywane (...). Z okoliczności faktycznych oraz treści przytoczonych przepisów planu wynika, że sporny budynek posadowiony jest na działkach, które są położone na granicy terenów o różnym przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego , przy czym w całości wybudowany jest w terenie przeznaczonym w pod zabudowę zagrodową (MR) i przylega bezpośrednio do terenów rolnych oznaczonych w planie jako RP1 – tereny do zalesienia. Nie może więc ujść uwadze, że w planie zagospodarowania przestrzennego tereny oznaczone symbolem RP1 to przede wszystkim tereny rolne, przeznaczone do rolniczego wykorzystania (vide ust.3 pkt 1 § 26). Ich zalesienie, jako proponowany sposób zagospodarowania w przyszłości, nie powoduje więc sam przez się, iż grunty te zmieniły charakter i stały się z tego powodu terenami leśnymi (przeznaczonymi do produkcji leśnej). Przyjęcie przez organy, że tereny rolnicze proponowane do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania są w istocie terenami leśnymi z wszelkiego tego konsekwencjami nie znajduje żadnego uzasadnienia. Ani teren ten nie spełnia przesłanek z art. 3 ustawy o lasach, ani też miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów tych, z uwagi na ich zagospodarowanie i przeznaczenie, nie traktuje jako terenów leśnych. Tereny leśne miejscowy prawodawca osobno wyodrębnił (właśnie z uwagi na ich przeznaczenie) i oznaczył w planie symbolem ZL (vide § 7 ust.1pkt 16).

Powyższe wskazuje w konsekwencji, że organy z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa błędnie ustaliły okoliczności faktyczne skutkujące niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, a to § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to tym samym, że wskazana w decyzji rozbiórkowej przyczyna uzasadniająca brak możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej nie zachodzi, zaś zarzut skargi naruszenia przepisu art. 48 ust.1 w zw. z art. 49 ust.3 prawa budowalnego był w pełni uzasadniony.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 §1 pkt 1 lit . a i c p.p.s.a. O kosztach