Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 405/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c art. 174 pkt 1 art. 176 art. 182 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7 art. 77 art. 80 art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 art. 35 art. 35 art. 61 pkt 1 i 2 art. 91a
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 485/19 w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia[...] grudnia 2014 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 485/19, oddalił skargę D. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014r. nr [...] , zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. G. i R. G. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego wraz z wiatą, na nieruchomości w [...] przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] - obręb [...]).

Uzasadniając oddalenie skargi D. B. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałoby jego uchylenie. Sąd podkreślił, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, oparto się na materiale dowodowym, znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych, nie znajdując podstaw do dopuszczania dowodów z przedłożonych przez strony (skarżącą i uczestnika postępowania R. G.) ekspertyz i opinii. Opracowania te sporządzone zostały bowiem po dacie wydania zaskarżonej decyzji, z oczywistych względów nie mogły być znane organom orzekającym w niniejszej sprawie. Ich dopuszczenie, jako dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie miałoby więc charakteru uzupełniającego, lecz ustalający. Sąd administracyjny nie jest natomiast powołany do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy, załatwionej zaskarżonym orzeczeniem. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia. Sąd na wniosek skarżącej postanowił natomiast dopuścić dowód w postaci mapy z 1930 r., dołączony do skargi kasacyjnej, bowiem w odróżnieniu od pozostałych wniosków dowodowych dokument ten istniał w dacie wydawania decyzji organów obu instancji. W ocenie skarżącej dowód ten ma świadczyć o tym, że szerokość działki inwestora wynosi 14m, co jej zdaniem wyklucza możliwość zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zw. z § 22 ust. 4 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...]. Analizując mapę Sąd uznał jednak, że ponieważ pochodzi ona z lat 30 ubiegłego wieku, z uwagi na ówczesne przybory miernicze i możliwości techniczne, posiada znacznie mniejszą wartość dowodową niż mapy sporządzane aktualnie, w XXI wieku, w tym na cele udzielenia pozwolenia na budowę. Załączony projekt zagospodarowania terenu został przedstawiony zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.), tj. na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Jak wynika z treści owej mapy, jest ona aktualna na dzień 13 lipca 2012 r. i została sporządzona przez uprawnione osoby. Naniesiona na tej mapie przez projektanta szerokość działki nr [...] wynosi 13,86 m. Ponadto, Sąd zaznaczył, że nawet gdyby przyjąć, że szerokość działki będącej terenem inwestycji jest równa albo przekracza 14 m, to i tak w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie miałoby to żadnego znaczenia, bowiem ograniczenie budowy w granicy z działką sąsiednią, dla działek o szerokości powyżej 14 m, dotyczy wyłącznie budynków mieszkalnych, a nie garażowych czy gospodarczych. Sąd wskazał, że przedłożona dokumentacja projektowa, w szczególności zaś projekt zagospodarowania działki, wbrew zarzutom skargi, odpowiada wymogom, określonym w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki wynika też, że usytuowanie projektowanego budynku w ostrych granicach nieruchomości nie naruszy obowiązujących przepisów prawa. Z § 22 ust. 4 pkt 10 i 11 uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 8 września 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wynika, że dopuszcza się samodzielne budynki garażowe, sytuowane na działce lub bezpośrednio przy granicy działki oraz dopuszcza się samodzielne budynki gospodarcze lub zintegrowane z budynkami garażowymi, sytuowane na działce lub bezpośrednio przy granicy działki. Zapisy te stanowią, w odniesieniu do budynków garażowych i gospodarczych, lex specialis w stosunku do § 22 ust. 4 pkt 8 uchwały (odnoszącej się generalnie do sytuowania budynków na działkach o szerokości frontu mniejszej niż 14 m), dopuszczając sytuowanie tychże budynków na działce lub bezpośrednio przy granicy działki, bez względu na rozmiary działki. Skoro bowiem zapisy § 22 ust. 10 i 11 formułują samodzielne wymagania co do lokalizacji garaży i budynków gospodarczych w granicy, nie uzależniając ich usytuowania od rozmiarów działki, przyjmując zasadę racjonalności prawodawcy, za uzasadnioną Sąd uznał konkluzję o dopuszczalności takiej lokalizacji w kontrolowanym postępowaniu, a zarzuty skargi, dotyczące nieprawidłowego pomiaru działki inwestorów, za pozbawione znaczenia. Dalej Sąd wskazał, że § 22 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że w zakresie kształtowania zabudowy, ustala się: 1) wysokość budynków: b) garażowych i gospodarczych nie więcej niż 1 kondygnacja nadziemna, nieprzekraczającą 4,5 m; 2) (...) dopuszcza się dachy jednospadowe o kącie nachylenia do 25°, dla budynków garażowych i gospodarczych oraz budynków mieszkalnych sytuowanych bezpośrednio przy granicy działki. Zgodnie natomiast z treścią § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Warunek ten uznać należy zatem za spełniony. Sąd zaznaczył, że wprawdzie ust. 3 § 12 ww. rozporządzenia również określa warunki sytuowania budynków w granicy, jednakże regulacja nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem § 12 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia określają niezależne od siebie szczególne warunki sytuowania obiektów budowlanych. Regulacja § 12 ust. 3 odnosi się do sytuacji, gdy nie ma uregulowań planistycznych w tym zakresie albo gdy w decyzji o warunkach zabudowy nie wprowadzono zapisu wprost, że dopuszcza się lokalizację w granicy, a np. możliwości zagospodarowania działki budowlanej są ograniczone jej szerokością (<16m). Jeżeli natomiast plan albo decyzja o warunkach zabudowy wyraźnie dopuszcza budowę w granicy, to o dopuszczalnych parametrach budynku decydują zapisy planu albo tej decyzji, a nie § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazał, że projekt przedmiotowego budynku nie musiał być opiniowany przez rzeczoznawcę z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.) wynika, że zarówno ze względu na budynek skarżącej (o klasie ZL IV), jak i sporny garaż z wiatą, nie podlega uzgodnieniu pod względem bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Niemniej jednak projekt budowlany powinien określać rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe podstawowych elementów konstrukcji obiektu, jak również rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe wewnętrznych i zewnętrznych przegród budowlanych, co wynika z § 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ponadto § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że część rysunkowa powinna być zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu budowlanego. Dotyczy to także klas odporności ogniowej elementów budowlanych, stanowiących oddzielenia przeciwpożarowe oraz obudowy dróg ewakuacyjnych. Sąd podkreślił, że z dokumentacji projektowej wynika, że ściany oddzielenia przeciwpożarowego są obłożone wełną mineralną (materiałem niepalnym). Styropian, zgodnie z oświadczeniem inwestora, użyty był jedynie do izolacji fundamentów, a zatem znajduje się w gruncie, z kolei przekrycia dachowe są wykonane z drewna zaimpregnowanego odpowiednim preparatem zmniejszającym jego właściwości palne (FOBOS M2), zatem sporny garaż z wiatą nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa budynków, do których przylega. Zgodnie bowiem z aprobatą techniczną dla preparatu do stosowania w budownictwie - AT – 15-3039/98 - pokryte nim powierzchniowo elementy z drewna i materiałów drewnopochodnych o grubości co najmniej 18 mm stanowią wyrób niezapalny, niekapiący, nieodpadający pod wypływem ognia i nierozprzestrzeniający ognia. Ponadto zgodnie z projektem dach jest pokryty blachą dachówkową, przy czym obróbki blacharskie ogniomurów wykonano z blachy powlekanej.

W kwestii granic nieruchomości Sąd wskazał, że z map znajdujących się w aktach sprawy wynika, że to budynek skarżącej, podobnie jak budynek J. R., narusza granicę z działką inwestorów. Zatem to inwestorzy zmuszeni zostali do dostosowania się do "ingerencji" sąsiadów w ich własność i takiego zaprojektowania budynku, żeby "dopasować się" do zastanego stanu faktycznego. Jeśli natomiast chodzi o okno w ścianie szczytowej budynku skarżącej, legalność wybicia którego nie została przez skarżąca dowiedziona, to nie może ono stać na przeszkodzie zamiarom inwestycyjnym inwestorów - to budynek skarżącej, ze względu na usytuowanie okien w ścianie granicznej, stwarza niebezpieczeństwo pożarowe - położony jest w trzech ostrych granicach działki, a przynajmniej jedna ze ścian szczytowych posiada okno (§ 272 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Sąd podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, właściciel nieruchomości, który przez zabudowę własnej działki zmierza następnie do uzyskania korzystnych dla siebie rozstrzygnięć w zakresie prawa zabudowy, nie może skutecznie domagać się ochrony własności z powołaniem się na wyjątkowość jego sytuacji. Skoro zatem budynek skarżącej wzniesiony jest w granicach nieruchomości, nie może ona kwestionować możliwości podobnego usytuowania budynku przez sąsiada (po spełnieniu warunków, wymaganych przepisami prawa), argumentując to koniecznością zapewnienia dostępu do ściany jej budynku, usytuowanej w granicy.

Zdaniem Sądu kwestia nasłonecznienia i dostępu światła dziennego do pomieszczeń skarżącej jest oczywista z uwagi na odległość najbliżej położonego okna w ścianie frontowej w budynku skarżącej od granicy (2 m), odległość wiaty od granicy (3 m) i wysokość samej wiaty (2,65 m). Ponadto w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania, dotyczącego naturalnego doświetlenia pomieszczeń co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazał, że wbrew zarzutom skargi wiata usytuowana jest w odległości 3 m od granicy działki skarżącej. Przekroczenie granicy przez budynek skarżącej (o 0,75 m.) nie przybliża tejże do projektowanego obiektu. Ekspertyza techniczna budynków istniejących, sporządzona zgodnie z treścią § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowi część składową projektu budowlanego. W sposób wyczerpujący przedstawia stan techniczny obiektów istniejących, do których wznoszony budynek będzie przylegał, uwzględniając oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego obiektu. Budowa wiaty, połączonej z garażem na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie oznacza sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność, że w regulacji dla jednostki planistycznej 11-38 MN, brak jest expressis verbis mowy o wiacie (podobnie zresztą jak np. o obiektach małej architektury, ogrodzeniach etc.), nie oznacza, że zabudowa tego rodzaju nie może być wznoszona, jeżeli służy realizacji funkcji podstawowej (w tym wypadku mieszkaniowej, realizowanej przez inwestorów na sąsiedniej działce, oddzielonej od działki objętej inwestycją jedynie drogą). Kwestia obowiązku podłączenia projektowanego budynku do kanalizacji, wymagana przepisem § 12 ust. 2 pkt 3 ppkt 3 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być natomiast, w ocenie Sądu, oceniana przy uwzględnieniu charakteru tego obiektu. Wskazana wyżej regulacja planistyczna dotyczy bowiem "odprowadzenia ścieków komunalnych". Skoro zaś ścieki komunalne to ścieki bytowe lub mieszanina ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji oczyszczania ścieków komunalnych, zaś ścieki bytowe to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżony składzie pochodzące z tych budynków (art. 2 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków – t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 139 ze zm.), to oczywistym jest, że korzystanie z budynku garażowego produkcji ścieków komunalnych generować nie musi (brak w nim bowiem elementu ścieków bytowych).

Skargą kasacyjną D. B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez :

- błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt b.e., art. 5 ust. 1 pkt 3, 8, 9, art. 5 ust. 2 w zw. z art. 61 pkt 1 i 2 w zw. z art. 91 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z art. § 12 pkt 2 w zw. z art.:

- 207 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 209 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 4 w zw. z § 209 ust. 3 i ust. 5, § 226 ust. 1 w zw. z § 232 ust. 1, § 235 ust. 1 i 2, § 271, § 272 ust. 1, § 280 ust. 1;

- § 309 pkt 6 i 9 w zw. z § 315, § 316 ust. 1 i 2 w zw. 317 ust. 2 w zw. z § 321 ust. 1 w zw. z art. 322 ust. 1 i 2;

- 323 ust. 1, ust. 2 pkt 2, 3 i 4 w zw. z § 324 w zw. § 325 ust. 2 w zw. z § 327;

- 328 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) w zw. z § 22 ust. 4 pkt 6 - 8 i 10 -12, § 22 ust. 6 pkt 1 a i b uchwały Rady Miasta [...] nr [...]z [...] września 2009 r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w [...] pomiędzy ulicami: P., O., Ł., M., Ł. i torami PKP (Dz. U. Województwa [...] nr [...] z 2009 r., poz. [...]) poprzez bezzasadne przyjęcie, że budynek został zaprojektowany zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, spełnia podstawowe wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, ochrony przed hałasem, drganiami, możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego, odpowiedniego usytuowania na działce, poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, a prawidłowa ich interpretacja i zastosowanie przepisów odrębnych, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 144 k.c. oraz uwzględnienie warunków terenowych prowadziłoby do wniosku, że przedmiotowy budynek należy sytuować zgodnie z treścią przepisu art. § 12 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), tj. w odległości co najmniej 1,5 m od granicy;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. § 12 ust. 2, § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez przyjęcie, że projekt zagospodarowania działki nr [...], położonej w [...] przy ulicy [...][...] jest zgodny z przepisami, pomimo tego, iż m.in. projektowany budynek poza licem budynku mieszkalnego na działce nr [...] będzie znajdował się w odległości 2,25 m, a zgodnie z powołanym wyżej przepisem, odległość ta winna wynosić co najmniej 3 m na odcinku od linii ściany wschodniej istniejącego, do zachodniej projektowanego i przebiegać w linii prostej a nie pod kątem, w porównaniu z linią wyznaczoną przez ścianę południową budynku mieszkalnego na działce nr [...], a nad dachem budynku gospodarczo-garażowego z wiatą, który winien znajdować się na wysokości 4,36 m, pozostanie wolna przestrzeń różnej wysokości, zważywszy że w najwyższym punkcie od strony północnej i wschodniej budynek mieszkalny posiada około 6 m, a tym samym bezzasadne jest uznanie, iż projektowany budynek będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do budynku mieszkalnego, skoro jego długość (8 m, z wiatą 14 m) przekracza długość mieszkalnego (około 5,85 m ), a tym samym przesłanka przylegania w całości do ściany budynku mieszkalnego nie zaistniała. Dotyczy to również jego części usytuowanej w granicy północnej, poczynając od granicy z działką nr [...], gdyż jest on w całości znacznie wyższy od projektowanego;

- niewłaściwe zastosowanie art. 34 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 - 3, polegające na przyjęciu, że nastąpiło przekroczenie granicy o 75 cm przez skarżącą jedynie na podstawie mapy geodezyjnej do celów projektowych, bez jakiegokolwiek dokumentu uprawdopodobniającego ten fakt i to w konkretnie wskazanej szerokości, do czego organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są uprawnione, skutkujące tym, iż zaakceptowano fakt posadowienia budynku w rzekomej odległości 3 m od granicy, kiedy w rzeczywistości wynosi ona 2,25 m (2,20 m) od ogrodzenia, bezzasadne przyjmując że odległość ta na działce nr [...] od granicy to 3 m, wywodząc także z tej okoliczności, że interes prawny skarżącej nie zasługuje na ochronę wobec naruszenia prawa własności inwestorów, pomimo tego, iż ustalenie granicy może nastąpić jedynie w toku postępowania rozgraniczeniowego, a nie w procesie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nastąpiło więc przekroczenie uprawnień, czego nie zauważył Sąd pierwszej instancji, notabene podzielając pogląd wyrażony przez organy administracji w obu instancjach;

2) przepisów postępowania określonych w:

- art.145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, kiedy prawidłowa kontrola zaskarżonej decyzji powinna prowadzić Sąd pierwszej instancji do wniosku, że decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa procesowego, gdyż zarówno organy administracji nie przeprowadziły prawidłowo postępowania dowodowego, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez: uznanie ekspertyzy technicznej za pełną, choć brak w niej rozważań dotyczących przesłaniania, nasłonecznienia, możliwości zawilgocenia budynku mieszkalnego na działce nr [...]; brak ustalenia rzeczywistej szerokości działki nr [...] od frontu; nierozstrzygnięcie wniosków dowodowych mimo tego, że w wyniku rozpoznania odwołań od poszczególnych decyzji, organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania zgodnie z wytycznymi Wojewody [...], co legło u podstaw stwierdzenia, iż projekt techniczny i zagospodarowania działki są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującym prawem i uznaniem, że przedmiotowa budowa nie zagraża w żaden sposób bezpieczeństwu użytkowania budynku mieszkalnego i jego właścicielom, choć powinien prowadzić do wniosku przeciwnego, co należy ocenić jako dowolne w świetle zebranego materiału dowodowego. Staranność postępowania winna skutkować uznaniem, że zarówno usytuowanie budynku, uwarunkowania w terenie, brak jakichkolwiek zabudowań i przede wszystkim wzgląd na bezpieczeństwo pożarowe pozwalają jedynie na sytuowanie budynku gospodarczo - garażowego z wiatą w odległości co najmniej 1,5 m od granicy. Naruszenie norm procesowych przejawiło się także w tym, iż organ I instancji nie wezwał projektanta do ustosunkowania się do zarzutów skarżącej i nie zobowiązał do przedstawienia analizy zacienienia, nasłonecznienia, możliwości powstania wilgoci i zagrzybienia oraz dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Nie zainteresował się także, dlaczego inwestor zamierza sytuować budynek w narożniku zachodnio - północnym, tuż przy dwóch budynkach mieszkalnych i nie zobowiązał go do zajęcia stanowiska odnośnie uwag uczestników postępowania co do takiej lokalizacji, czym nie dopełnił obowiązku uwzględnienia w toku rozpoznawania sprawy usprawiedliwionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie tylko wnoszącej skargę, naruszając zarazem w ten sposób m.in. art. 34 § 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego;

- art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż decyzje administracyjne zostały należycie uzasadnione w sytuacji, kiedy brak w uzasadnieniu stwierdzeń, które fakty zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności innym dowodem, nie wskazując w ogóle tych, które przyjął za wiarygodne lub pozbawione mocy dowodowej, a także brak należytego uzasadnienia orzeczenia, w tym co do niezastosowania § 12 ust. 1 pkt 2 ,§ 12 ust. 3, § 12 ust. 3 pkt 1 oraz art. § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przy zupełnym pominięciu w rozważaniach § 13, § 57 w zw. z § 60, § 317 § 2, § 321 ust. 1,2 i 3 oraz § 271 - 273 tegoż aktu prawnego;

- art. 145 § 1 pkt 1 c poprzez przyjęcie, że dokumentacja projektowa przewiduje, iż ściany oddzielenia przeciwpożarowego są obłożone wełną mineralną (materiałem niepełnym), choć założono w niej zastosowanie 10 cm warstwy styropianu, a także, iż wiata ma wysokość 2,65 m, choć w projekcie wpisano 3,75 m, tuż przy dachu. Nadto, rzeczywista odległość od granicy to 2,25 m a nie 3 m (odjęto 75 cm wobec bezpodstawnego uznania, że przekroczono granicę; najbliżej położone 2 m od granicy) a także, iż budowa wiaty, połączonej z garażem na terenach zabudowy jednorodzinnej nie oznacza sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ brak expressis verbis przepisu o tym stanowiącego, nie oznacza, że zabudowa tego rodzaju nie może mieć miejsca jeżeli służy funkcji podstawowej, w tym wypadku mieszkaniowej, realizowanej przez inwestorów na sąsiedniej działce, oddalonej od działki objętej inwestycją jedynie drogą. Wskazano także na brak obowiązku wykonania przyłącza kanalizacyjnego do projektowanego budynku, gdyż nie będzie on generować ścieków komunalnych, co pozostaje w sprzeczności z uchwałą Rady Miasta [...] z [...] września 2009 r., która taki nakłada, kiedy powstaje nowy budynek. Ustalenia te nie mają oparcia w dokumentach i w akcie prawa miejscowego i mogły istotnie wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.;

- art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 244 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na uznaniu, że mapa geodezyjna podziału nieruchomości nr [...] na działki budowlane, sporządzona przez mierniczego L., zatwierdzona przez Magistrat Miasta [...] 6 listopada 1930 r., z której bezsprzecznie wynika, iż działka nr [...] i [...] (aktualnie oznaczone numerami odpowiednio: [...] i [...]), posiada znacznie mniejszą moc dowodową od map wykonywanych w XXI wieku " z uwagi na ówczesne przybory miernicze i możliwości techniczne", nie wskazując żadnych faktów uprawniających do takiego ustalenia, a w szczególności braku rzetelności pracy mierniczego, dokonując ustaleń faktycznych i oceny prawnej, z pominięciem tego dowodu wbrew treści przepisu art. 244 § 1 k.p.c., z którego wynika, że dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Zarządzeniem z dnia 19 października 2020 r., wydanym na podstawie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował niniejszą sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, z uwagi na sposób sformułowania niektórych zarzutów naruszenia prawa materialnego, przypomnieć należy, iż jak stanowi przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

Z postawieniem zarzutów kasacyjnych wiążą się określone wymogi ustanowione w art. 176 p.p.s.a. A mianowicie, strona, która podnosi zarzut błędnej wykładni określonego przepisu prawa winna wskazać na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa i jaka, zdaniem strony, powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, bo tylko wtedy Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do tak postawionego zarzutu. Stawiając zaś zarzut niewłaściwego zastosowania prawa strona winna wskazać na czym polegało niewłaściwe zastosowanie określonych przepisów prawa.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie D. B. zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie m.in. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i e i pkt 3,8,9 art. 5 ust. 2, art. 61 pkt 1 i 2 w zw. z art. 91a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, § 226 ust. 1, § 280 ust. 1, § 309 pkt 6 i 9, § 315, § 316 ust. 1 i 2, § 317 ust. 2, § 321 ust. 1, § 322 ust. 1 i 2, § 323 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, 3 i 4, § 324, § 325 ust. 2, § 327, § 328 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także § 22 ust. 4 pkt 6, 7 i 12 i ust. 6 pkt 1 lit. a uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w [...] pomiędzy ulicami: P., O., Ł., M. Ł. i torami PKP (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) - poprzez ich błędną wykładnię.

Skarżąca zarzuciła naruszenie szeregu przepisów ustawy - Prawo budowlane oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich nieprawidłową wykładnię, przy czym nie wskazała jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów prawa niewłaściwie, w ocenie strony, zinterpretowanych przez Sąd pierwszej instancji. To zaś oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do tak postawionego zarzutu. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów, a zatem nie mógł dopuścić się ich naruszenia w zarzucanej mu formie.

Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna wniesiona przez D. B. w zakresie tych zarzutów nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zaznaczyć przy tym należy, że jeśli intencją skarżącej było zarzucenie niewłaściwego zastosowania czy też niezastosowania powyższych przepisów prawa, to powinna postawić odpowiednio skonstruowane zarzuty.

Nie zasługiwały także na uwzględnienie te sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, które zmierzały do podważenia przyjętej zarówno przez orzekające w sprawie organy jak i Sąd pierwszej instancji prawidłowości usytuowania przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego względem nieruchomości skarżącej.

Odnosząc się do tych zarzutów w pierwszej kolejności należy podzielić ustalenia organów co do szerokości frontu działki inwestora o nr [...] (13,86 m) oraz co do częściowego posadowienia na tej działce zlokalizowanego na nieruchomości nr [...] budynku mieszkalnego skarżącej. Okoliczności te wynikają ze stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych w skali 1:500, sporządzonej w dniu 16 lipca 2012r. (aktualnej na dzień 13 lipca 2012 r.), przyjętej do zasobu geodezyjnego Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Miasta [...] w dniu 18 lipca 2012r. Zgodnie z naniesioną na niej pieczęcią Urzędu Miasta [...] mapa ta została zaewidencjonowana pod wskazanym w tej pieczęci numerem i może służyć do celów projektowych.

Próba podważenia przez D. B. wynikających z tej mapy ustaleń przedstawionym przez skarżącą kontrdowodem w postaci mapy z 1930 r. nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, projekt zagospodarowania działki lub terenu, obejmujący m.in. określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich - powinien być sporządzony na aktualnej mapie. Jest to jeden z podstawowych wymogów projektu budowlanego. Ustawodawca w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wprowadził wymóg sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie.

Na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 – obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji), które w § 8 ust. 1 określa, iż projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Mapa użyta do celów projektowych, będąc dokumentem urzędowym, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 76 k.p.a.) - w tym co do przebiegu granic działek.

Z uwagi na datę sporządzenia mapy stanowiącej załącznik do decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014r., a także stopień jej szczegółowości wynikający m.in. z zastosowanej skali 1:500, stwierdzić należy, że spełnia ona wymogi nałożone art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Podnoszone przez skarżącą argumenty zdają się natomiast nie uwzględniać możliwości dezaktualizacji mapy sporządzonej ponad 80 lat temu oraz małego stopnia jej szczegółowości z uwagi na zastosowaną skalę 1:2000. O ile zatem zasadnie Sąd pierwszej instancji dopuścił przedstawioną przez skarżącą mapę jako dowód w sprawie, to jednak z uwagi na jej cechy słusznie ostatecznie uznał, że dowód ten był niewystarczający do obalenia domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym sporządzonego w oparciu o mapę z dnia 16 lipca 2012 r. projektu zagospodarowania spornej inwestycji. W postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę treść mapy zasadniczej opatrzonej klauzulą uwierzytelniającą daje pewność organowi zatwierdzającemu projekt budowlany, że został on sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu. W takiej sytuacji należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Odrębną kwestię stanowi ewentualny spór graniczny i możliwość wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.

Z tych też względów za nieuzasadnione uznać należało podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 34 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 i art. 244 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego.

Mając powyższe na uwadze i uznając za prawidłowe ustalenie szerokości frontu działki inwestora za prawidłowe uznać należy również stanowisko co do zgodności usytuowania projektowanego obiektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz uchwały Rady Miasta [...] z dnia 8 września 2009 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Konieczność zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami powyższych aktów prawnych wynika m.in. z przywołanego w skardze kasacyjnej art. 4 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Nadto przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Stosownie do § 12 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Jako że projekt przedmiotowego budynku nie przewidywał od strony działki skarżącej ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi, warunek jego posadowienia w granicy z działką nr [...] uzależniony był od dopuszczenia takiej lokalizacji w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z ustaleniami uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w [...] pomiędzy ulicami: P., O., Ł., M., Ł. i torami PKP (dalej: m.p.z.p.), działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 14MN. Dla tej jednostki planistycznej w zakresie sposobu zagospodarowania terenu ustalono możliwość sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki w przypadku działki istniejącej o szerokości frontu mniejszej niż 14 m (§ 22 ust. 4 pkt 8 uchwały). W związku z tym, że działka inwestycyjna (nr ewid. [...]) posiada szerokość frontu mniejszą niż 14 m (dokładnie 13,86 m), stwierdzić należy, że projektowane posadowienie przedmiotowego obiektu garażowego - wbrew twierdzeniom skarżącej - jest zgodne z ustaleniami uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego zwrócić należy także uwagę, że dalsze ustalenia m.p.z.p. umożliwiałyby posadowienie spornego budynku w granicy z działką skarżącej nawet w sytuacji, gdyby szerokość frontu działki inwestycyjnej przekraczała wskazane w § 22 ust. 4 pkt 8 tej uchwały 14 m. Stosownie bowiem do ustaleń zawartych w § 22 ust. 4 pkt 10 i 11 m.p.z.p. na terenie oznaczonym symbolem 14MN dopuszcza się samodzielne budynki garażowe oraz samodzielne budynki gospodarcze lub zintegrowane z budynkami gospodarczymi, sytuowane na działce lub bezpośrednio przy granicy działki. Przy czym te ustalenia m.p.z.p. nie uzależniają możliwości sytuowania ww. obiektów w granicy działki od szerokości frontu działki inwestycyjnej. A zatem, nawet gdyby szerokość frontowa działki nr [...] przekraczała 14 m (co próbowała wykazać strona skarżąca kasacyjnie), to i tak możliwe byłoby sytuowanie przedmiotowego obiektu w granicy z działką skarżącej, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Należy podzielić także wyrażone w tym wyroku stanowisko, że z uwagi na obowiązujące na przedmiotowym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poza zakresem rozważań w niniejszej sprawie pozostaje kwestia zgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji z § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji przepis ten odnosi się do sytuacji, w której brak jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń co do lokalizacji inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie poprzez dopuszczenie lokalizacji spornej inwestycji w granicy z działką nr [...] nie doszło, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, do naruszenia przywołanych powyżej przepisów prawa. Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można także skutecznie przypisać naruszenia art. 144 K.c. i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Nie można zgodzić się także ze stanowiskiem skarżącej, że przedmiotowy obiekt budowlany nie będzie spełniał wynikających z rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych wymagań bezpieczeństwa pożarowego.

Stosownie do treści § 207 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru ograniczenie rozprzestrzenianie się pożaru na sąsiednie budynki. Budynek sytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego (§ 232 ust. 1 rozporządzenia). Jak wynika dokumentacji projektowej, ściany spornego budynku stykające się z istniejącymi budynkami zakończone są ogniomurami. Dodatkowo w opisie technicznym wskazano, że drewniana więźba dachowa winna być zabezpieczona środkiem zwiększającym odporność ogniową drewna. Nadmienić należy, iż opinia z zakresu ochrony przeciwpożarowej z dnia 20 stycznia 2015r., jaką przedłożyła skarżąca została sporządzona przez rzeczoznawcę bez zapoznania się z dokumentacją sprawy - jak wskazał rzeczoznawca we wnioskach "opiniujący w zakresie projektu opierał się jedynie na relacji zleceniodawczyni i uwagi w punktach 1-4 należy skonfrontować z Projektem budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ewid. [...]". To zaś oznacza, że opinia w istocie nie dotyczy projektu budowlanego przedmiotowego budynku.

Na marginesie należy dodać, że jak wynika z pisma inwestora z dnia 14 września 2015r. i z protokołu oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 7 czerwca 2016r. budynek został już wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor zgłosił zakończenie budowy przedmiotowego obiektu załączając wymagane oświadczenie kierownika budowy, inwentaryzację powykonawczą geodezyjną i odpowiednie protokoły sprawdzeń, ocieplenie budynku zostało wykonane z 10 cm prasowanej wełny mineralnej (materiał niepalny) .

Odnośnie pominiętych - zdaniem skarżącej - w ekspertyzie technicznej kwestii przesłaniania i możliwości zawilgocenia budynku mieszkalnego na działce nr [...] przez budynek projektowany wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącej w ekspertyzie tej, sporządzonej przez specjalistę posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, odniesiono się do powyższych kwestii. Wskazano w niej bowiem m.in., że: projektowany budynek nie opiera się na budynku mieszkalnym skarżącej tylko jest niezależną konstrukcją zdylatowaną od istniejącego budynku; projektowany obiekt poprawi warunki cieplne budynku mieszkalnego, ponieważ ociepli jego wschodnią ścianę na całej powierzchni stykania się obu budynków; na poziomie ścian fundamentowych, w szczycie od strony działki [...] na ścianie fundamentowej, powyżej poziomu terenu zostanie ułożona izolacja przeciwwilgociowa, która spowoduje poprawę warunków wilgotnościowych budynku mieszkalnego. Ponadto w ekspertyzie tej podkreślono, że "projektowany budynek, uwzględniając jego oddziaływanie na istniejący budynek mieszkalny na działce [...] wywołane jego wzniesieniem, nie pogorszy przydatności do użytkowania budynku mieszkalnego działki [...]. Nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu ani nie obniży jego przydatności do użytkowania". Podniesione zatem w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Na uwzględnienie w okolicznościach niniejszej sprawy nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Naruszenia tego przepisu skarżąca upatruje w tym, iż organ nie zobowiązał inwestora do zajęcia stanowiska, dlaczego zamierza sytuować budynek w narożniku zachodnio-północnym tuż przy dwóch budynkach mieszkalnych oraz odnośnie uwag uczestników postępowania co do takiej lokalizacji - czym zdaniem skarżącej nie dopełniono obowiązku uwzględnienia w toku rozpoznawania sprawy usprawiedliwionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości.

W tym miejscu należy podkreślić, że każdy właściciel konkretnej nieruchomości ma prawo zagospodarowania swojej nieruchomości według własnego uznania, oczywiście w granicach wyznaczonych przepisami prawa, w tym zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie zostały naruszone w tej sprawie. Skarżąca, której budynek mieszkalny został posadowiony w granicy z działką nr [...] (a nawet z jej przekroczeniem) winna mieć świadomość tego, że właścicielowi tej działki również będzie przysługiwało prawo do podobnej lokalizacji planowanych przez siebie inwestycji budowlanych, co wynika chociażby z konieczności poszanowania przez organy konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Nadto – jak podano w ekspertyzie technicznej budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach nr ewid. [...] i nr [...] z dnia 25 czerwca 2013r. w budynku skarżącej wykonano okno w strefie poddasza nieużytkowego w ścianie szczytowej znajdującej się w granicy z działką inwestora – jest to samowola budowlana. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zaprojektowanie przedmiotowego budynku przy granicy z działkami nr [...] i [...] uwzględniało interes inwestora w zabudowie nieruchomości, do której służy mu prawo do dysponowania na cele budowlane, na równi z interesem właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron. Wiąże się to z możliwością prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno przez inwestorów jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o przepisy prawa, w tym m.in. warunki techniczne przewidziane w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., ale przede wszystkim w oparciu o przepisy Rozdziału 4 ustawy - Prawo budowlane. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obu. Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, organ administracji publicznej powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP) jak również przepis art. 144 K.c. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 roku, OSK 786/04, ONSA i WSA 2005/4/86 ). Nie tylko osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej nie może "wymuszać" konsekwencji swojego działania na inwestorze, który chce realizować legalnie swoje uprawnienia. Także osoba wznosząca budynek legalnie w granicy działki nie może pozbawiać inwestora późniejszej budowy możliwości budowania zgodnie z prawem. Ochrona uzasadnionych interesów i równouprawnienie w procesie budowlanym muszą być zachowane w ramach legalnego działania. Pierwsza nawet legalna budowa nie może "wyprzedzać" drugiej budowy legalnej w tym znaczeniu, że pierwszy inwestor będzie posiadać znacznie większe uprawnienia niż inwestor zamierzający budować legalnie później, jak i nie może niweczyć uprawnień inwestora wznoszącego obiekt budowlany w terminie późniejszym. Nietrafny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W wydanych w sprawie decyzjach, w tym w szczególności w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. jako wydanej po ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, odniesiono się do okoliczności sprawy i zarzutów skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.