Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1117/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 5 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi C. C. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 rok 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz C. C. N. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Łd 1117/08

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku ustalającej C. C. N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A za 2006 rok w kwocie 151.835 zł.

Powyżej wskazaną decyzją Prezydent Miasta Ł. ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok. Decyzja ta została przesłana na adres A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. Została ona odebrana przez M. S. (asystentkę dyrektora w niniejszej spółce) w dniu 18 marca 2008 roku. C. C. N. we wskazanej firmie jest prezesem zarządu spółki, a wcześniej był wiceprezesem. Nieruchomość położona w Ł. przy ul. A stanowi własność strony jako osoby fizycznej.

Dnia 2 kwietnia 2008 C. C.N. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł., po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydało w dniu [...] roku postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia rozpatrywanego odwołania.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż decyzja została doręczona zgodnie z treścią art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej o.p.). Powołany artykuł wskazuje bowiem, iż pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Skoro tak, to decyzję prawidłowo zaadresowano na adres firmy A. Przesyłkę odebrała asystentka dyrektora, a zatem jak należy mniemać, pracownik firmy upoważniony do odbioru korespondencji.

Skoro M. S. odebrała przedmiotową decyzję w dniu 18 marca 2008 roku, to odwołanie od niej należało złożyć najpóźniej w dniu 1 kwietnia 2008 roku. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe odwołanie złożone zostało 2 kwietnia 2008 roku należało stwierdzić uchybienie terminu do jego złożenia.

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, któremu zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 w zw. z art. 228 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja z dnia [...] roku została prawidłowo doręczona w dniu 18 marca 2008 roku, gdy podatnik faktycznie otrzymał ją w dniu 19 marca 2008 roku.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie odebrał jej osobiście w dniu 18 marca 2008 roku lecz zrobiła to asystentka dyrektora. Została zatem naruszona zasada określona w art. 148 o.p., organ nie wykazał bowiem, że M. S. była osobą uprawnioną przez podatnika do odbioru w jego imieniu prywatnej korespondencji.

Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisku jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu podatkowego z punktu widzenia legalności.

Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 148 § 1 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Na uwagę zasługuje również § 3 cytowanego przepisu, który wskazuje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w paragrafach poprzednich, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.

Z treści przytoczonego przepisu w sposób wyraźny wynika, że dotyczy on różnych sposobów doręczeń pism konkretnemu adresatowi.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż właścicielem nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, której dotyczyła decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 151.835 zł. jest C. C. N. jako osoba fizyczna. Zatem powyższa decyzja winna być doręczona mu bezpośrednio lub osobie przez niego uprawnionej do odbioru prywatnej korespondencji.

Z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika wprost, iż decyzja z dnia [...] roku została odebrana przez M. S., będącą asystentką dyrektora firmy A, w której C. C. N. jest prezesem zarządu spółki, a wcześniej był jej wiceprezesem.

Organ wskazał, iż biorąc pod uwagę stanowisko zajmowane w niniejszej spółce przez M. S., należy przyjąć że była ona uprawniona do przyjmowania korespondencji kierowanej do C. C. N. Być może takie rozumowanie, choć nie poparte żadnymi dowodami, mogłoby zasługiwać na uwzględnienie, gdyby przedmiotowa korespondencja skierowana była do skarżącego jako prezesa zarządu opisanej spółki nie zaś jako do osoby fizycznej.

Z wyjaśnień złożonych przez podatnika wprost wynika, że nie upoważnił M.S. do odbioru jego prywatnej korespondencji, a z oświadczenia M. S. złożonego dnia 5 lipca 2008 roku wynika, iż przekazała niniejszą decyzję podatnikowi 21 marca 2008 roku informując go, że odebrała ją 19 marca 2008 roku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w orzekającym składzie, podzielił zarzut zawarty w skardze, iż doręczając przedmiotową decyzję organ I instancji naruszył przepis art. 148 § 1 o.p., co skutkowało błędną oceną ustalonego stanu faktycznego, a co za tym idzie - przyjęciem błędnego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

t.n.