Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1636/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. i Z. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. K. i Z. K., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., odmawiające wznowienia na ich wniosek postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalem usługowym i garażem podziemnym, położonego przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...] (dz. ew. nr [...], [...] z obrębu [...]).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał przebieg postępowania, wyjaśnił, na czym polega postępowanie wznowieniowe i opisał jego etapy. Następnie wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

M. K. i Z. K. złożyli w dniu 29 maja 2014r wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. wskazując, że fałszywymi dowodami i nową okolicznością faktyczną jest to, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013r zawiera fałszywe dane dotyczące wysokości istniejącego budynku przy ul. [...] w [...].

Organ stwierdził, że z treści ww. wniosku wynika, iż wnioskodawcy kwestionują wysokość budynku przy ul. [...] określoną na 11,7 m już w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] września 2010 r.

Zdaniem organu okoliczności te znane były wnioskodawcom już podczas prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy w którym wnioskodawcy uczestniczyli jako strony ( w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy pojawił się cytat z uwag wniesionych przez pp. K.: " Wnoszę o niewyrażenie zgody na budynek wyższy niż 11,7m" ).

Okoliczności te znane były też organom przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ponieważ wydano ją na podstawie decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzja o warunkach zabudowy została odebrana przez wnioskodawców w dniu 5 października 2010r, a decyzja o pozwoleniu na budowę w dniu 20 marca 2013r.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wnioskodawcy są współwłaścicielami budynku przy ul. [...], co pozwala domniemywać, iż posiadają wiedzę na temat wysokości tego budynku.

Z akt sprawy wynika także, iż wysokość budynku przy ul. [...], zgodnie z dokumentacją zatwierdzoną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 15 kwietnia 2011 r. wynosi 11,7 m. czego wnioskodawcy nie kwestionują. Podnoszą jednak, iż jest to wysokość liczona do kalenicy, czyli najwyższej położonego punktu przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Natomiast według twierdzeń wnioskodawców wysokość okapów (górna krawędź murów ścian zewnętrznych poddaszy) istniejącego budynku znajduje się w rzeczywistości na wysokości 7,80 m powyżej poziomu terenu.

Organ wskazał, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w [...] został wybudowany na podstawie decyzji zezwalającej na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany wydanej wobec M. K. i Z. K..

Mając na względzie powyższe organ uznał, iż wnioskodawcy nie tylko są właścicielami przedmiotowego budynku, ale także mają wgląd w jego dokumentację projektową, a więc należy przyjąć, iż jest im znana wysokość tego budynku. Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy w sposób precyzyjny określono "wysokość gzymsu, okapu budynku przy ul. [...], tj. 11,7m".

Wnioskodawcy w piśmie z dnia 5 grudnia 2014 r. wskazują, iż o okoliczności uzasadniającej złożenie wniosku o wznowienie postępowania dowiedzieli się po kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 8 maja 2014 r., podczas której organ nadzoru stwierdził, że budynek jest realizowany zgodnie z pozwoleniem na budowę.

Jednakże podstawą wniosku o wznowienie postępowania było wskazanie w projekcie budowlanym "fałszywej wysokości budynku przy ul. [...]".

Organ, powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne wskazał, że zachowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania musi być przez stronę udowodnione

Zachowanie tego terminu jest jednak także badane przez organ, który zobowiązany jest do weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, jakie przy tej okazji mogą się pojawić.

Organ stwierdził, iż wnioskodawcy mieli wiedzę na temat tego, jaką wysokość budynku nr [...] przy ulicy [...] wskazano w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. już w trakcie postępowania z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Nadto domniemywać należy, że jako właściciele przedmiotowego budynku mieli wiedzę na temat jego faktycznej wysokości. Uwzględniając fakt, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem bieg terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. nie może się rozpocząć przed zakończeniem zwykłego postępowania administracyjnego decyzją ostateczną, organ uznał, iż termin miesięczny na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg następnego dnia po dniu, w którym ww. decyzja stała się ostateczna, tj. w dniu 5 kwietnia 2013 r. W tej sytuacji przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony po upływie miesięcznego terminu.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że obowiązek udowodnienia daty, w której osoba uprawniona do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania, spoczywa na wnioskodawcy, a nie na organie administracji państwowej. Natomiast obowiązkiem ograniu pierwszej instancji było w pierwszej kolejności ustalenie, w jakiej dacie wnioskodawcy dowiedzieli się o tym, iż – jak twierdzą – projekt budowlany zawiera fałszywe dane dotyczące wysokości istniejącego budynku przy ul. [...] w [...].

Jednocześnie wskazał, że merytoryczne badanie przyczyn wznowienia następuje już po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wnieśli M. K. i Z. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:

1. art. 148 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżący nie zachowali miesięcznego terminu na wniesienie wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego, pomimo, iż we wniosku wyraźnie wskazano i uzasadniono, iż przesłanki wznowieniowe zostały powzięte do wiadomości skarżących w dniu 8 maja 2014 r., zaś wniosek o wznowienie złożony został w dniu 29 maja 2014 r.,

2. art. 149 k.p.a. poprzez dokonanie oceny merytorycznej zasadności wniosku o wznowienie postępowania na etapie jego wszczęcia,

3. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokonanie własnych ustaleń odnośnie zachowania przez skarżących terminu na wniesienie wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego.

Skarżący podnieśli, iż we wniosku o wznowienie postępowania powołali się na przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 k.p.a. jednocześnie wskazując, iż o tych przesłankach powzięli wiedzę w dniu 8 maja 2014r tj. w dniu kontroli PINB [...], w wyniku której ustalono, że budowa prowadzona jest zgodnie z pozwoleniem na budowę pomimo, że narusza warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wnioskodawcy do tego dnia nie dysponowali wiedzą, iż pozwolenie na budowę zostało wydane niezgodnie z przepisami technicznymi.

Podnosząc powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Wniosek strony skarżącej z dnia 29 maja 2014r o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., o pozwoleniu na budowę został wniesiony na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.

Zdaniem skarżących, zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. projekt budowlany zawiera fałszywe dane dotyczące wysokości istniejącego budynku przy ul. [...] w [...]

Budynek przy ul. [...] w [...], którego współwłaścicielami są skarżący posiada wysokość 11,7 m w kalenicy natomiast okap znajduje się na wysokości 7,80m powyżej poziomu terenu.

Nowa okoliczność faktyczna polega na oznaczeniu w zatwierdzonym projekcie budowlanym niezgodnie ze stanem faktycznym wysokości gzymsu okapu istniejącego budynku jako ok.12m nad poziomem terenu, podczas gdy w rzeczywistości gzyms budynku przy ul. [...] w [...] znajduje się na wysokości ok. 7,80m powyżej poziomu terenu.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że o okoliczności uzasadniającej złożenie wniosku o wznowienie postępowania dowiedzieli się po kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 8 maja 2014 r.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania o wznowienie na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych.

W niniejszej sprawie organ zbadał zachowanie terminu o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. dochodząc do słusznego wniosku, że skarżący uchybili terminowi jednego miesiąca od dnia w którym dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie ustaliły, że wskazywana przez skarżących nowa okoliczność polegająca na tym, że projekt budowlany zawiera niezgodne ze stanem faktycznym dane dotyczące wysokości istniejącego budynku przy ul. [...] była skarżącym znana w trakcie prowadzonego postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę.

Skarżący byli stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013r, która została im doręczona w dniu 20 marca 2013r.

Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia w którym decyzja ta stała się ostateczna, a więc od dnia 5 kwietnia 2013 r.

Nie można podzielić stanowiska skarżących z którego wynika, iż o wadliwym oznaczeniu w zatwierdzonym projekcie budowlanym wysokości istniejącego budynku skarżący dowiedzieli się podczas kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 8 maja 2014 r.

Skarżący są właścicielami istniejącego budynku przy ul. [...], posiadają jego dokumentację z której wynikają parametry wzniesionego budynku.

Skarżący mieli także dostęp do dokumentacji projektowej budynku, którego budowa została zatwierdzona decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013r.

Oznacza to, że skarżący o wysokości istniejącego budynku określonej w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013r wiedzieli już w trakcie prowadzonego postępowania.

Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 8 maja 2014r na który powołują się skarżący wynika, że budowa prowadzona jest zgodnie z pozwoleniem na budowę pomimo, że narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wysokości budynku.

Zatem w dniu 8 maja 2014r skarżący uzyskali wyłącznie informację o niezgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, a nie o wskazanych we wniosku okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia przedmiotowego postępowania.

Wbrew zarzutom skarżących organ trafnie ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Organ nie dopuścił się także naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., dokonując własnych ustaleń w przedmiocie zachowania przez skarżących terminu – z tym, że ustalenia te odbiegają od wersji przyjętej przez skarżących. Niezadowolenie z rezultatu postępowania przed organem administracji publicznej nie może jednak przesądzać o nieprawidłowości tego postępowania.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 149 k.p.a. bowiem w zaskarżonym postanowieniu brak jest merytorycznej oceny zasadności wskazanej przez skarżących okoliczności. Co więcej, organ wskazał, że merytoryczne badanie przesłanek wznowienia następuje już po wszczęciu postępowania wznowieniowego, zaś wcześniejsza ich ocena jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).