Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2588/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1, art. 59 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 154/18 w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 154/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2017 r.) Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent) uchylił decyzję własną z [...] października 2012 r. nr [...] przyznającą B. G. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego i odmówił przyznania tego świadczenia od dnia 1 września 2017 r.

Decyzję z [...] września 2017 r. doręczono stronie dnia 25 września 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych (k. 6 akt Prezydenta).

Dnia 16 października 2017 r. B. G. (dalej skarżący bądź strona) złożył w Kancelarii Ogólnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] odwołanie od decyzji z [...] września 2017 r. W odwołaniu skarżący zawarł sformułowanie "Przedłużenie terminu" (nagłówek odwołania – s. 1; k. 6 akt SKO). W treści odwołania skarżący powołał się na swoje uczestnictwo w zabiegach rehabilitacyjnych w dniach 2-13 października 2017 r., wpływ wykonanych zabiegów na stan jego zdrowia i samopoczucie. Wskazał, że w przypadku lepszego samopoczucia będzie się "starał odpowiadać na zaległą korespondencję SKO w [...]" (odwołanie – s. 2; k. 6v akt SKO).

Do odwołania skarżący dołączył kopię skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne z 1 czerwca 2017 r., kopię skierowania do pracowni diagnostycznej rehabilitacji z 1 czerwca 2017 r. i potwierdzenie wykonanych zabiegów w dniach 2-13 października 2017 r. (k. 3 akt SKO).

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania w trybie autokontroli, Prezydent przekazał je wraz z aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] celem rozpoznania. W przedmiotowym piśmie wskazano, że ostatnim dniem na wniesienie odwołania był dzień 9 października 2017 r. (pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z 20 października 2017 r.; k. 1 akt SKO).

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] grudnia 2017 r.) na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej kpa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przedstawiło brzmienie przepisów kpa odnoszących się do trybu i terminu na wniesienie odwołania od decyzji I instancji i obowiązków organu odwoławczego w przypadku wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.

Mając na względzie dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych Kolegium wskazało, że decyzję I instancji doręczono stronie dnia 25 września 2017 r. Tym samym czternastodniowy termin na dokonanie czynności procesowej polegającej na złożeniu odwołania (wynikający z art. 129 § 2 kpa) rozpoczął swój bieg w dniu 26 września 2017 r. Ostatnim dniem na wniesienie odwołania był dzień 9 października 2017 r. Skarżący odwołanie od decyzji Prezydenta złożył osobiście dnia 16 października 2017 r. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że wniesione odwołanie złożono z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa, co skutkuje koniecznością wydania przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu zgodnie z treścią art. 134 kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. G. zakwestionował postanowienie i decyzję I instancji. Skarżący kwestionował działania pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Podniósł, że w dniach 2-13 października 2017 r. przebywał na rehabilitacji, co potwierdził organowi odwoławczemu stosowną dokumentacją zakładu rehabilitacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem III SA/Gd 154/18, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 134 kpa orzekł jak w sentencji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa, odwołanie od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Odwołanie wniesione przez stronę z uchybieniem powyższego terminu determinuje uznanie, że czynność jego wniesienia jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest – zgodnie z treścią art. 134 kpa – stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W realiach sprawy jest niesporne, że decyzję I instancji skarżący odebrał dnia 25 września 2017 r. Jest niesporne, że termin na wniesienie odwołania rozpoczął swój bieg dnia 26 września 2017 r. a ostatnim dniem na wniesienie odwołania był dzień 9 października 2017 r. Nie jest sporne, że B. G., wnosząc odwołanie dnia 16 października 2017 r. niewątpliwie uchybił określonemu w art. 129 § 2 kpa terminowi do złożenia odwołania.

Istotne jest, że skarżący w treści wniesionego odwołania powołał się na okoliczności związane z przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania (uczestnictwo w zabiegach rehabilitacyjnych w dniach 2-13 października 2017 r.) i wpływ wykonanych zabiegów na stan jego zdrowia i samopoczucia. Do wniesionego odwołania skarżący dołączył stosowną dokumentację potwierdzającą wskazywane okoliczności. W złożonym odwołaniu skarżący zawarł sformułowanie "Przedłużenie terminu" (nagłówek odwołania – s. 1, k. 6 akt SKO).

Sąd I instancji wskazał, że ma świadomość, że wniosek zawierający prośbę o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu administracyjnym stanowi pismo procesowe, do którego stosuje się przepisy o podaniach. Wniosek taki winien zawierać elementy wskazane w art. 63 § 2 i 3 kpa, w tym m. in. określone żądanie wynikające wprost z treści wniosku. Wniosek o przywrócenie terminu oraz czynność, do dokonania której był wyznaczony termin, mogą być zawarte w tym samym piśmie. Interpretując treść oświadczenia strony, składanego w toku postępowania administracyjnego, organ administracyjny winien mieć na uwadze cel wynikający z treści tego oświadczenia. Składający dane oświadczenie jako osoba nie posiadająca stosownej wiedzy prawniczej może mieć problem z transparentnym wyrażeniem składanego oświadczenia.

Przechodząc do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zawarte w pierwszym akapicie odwołania skarżącego stwierdzenie, powołanie się na uczestnictwo w zabiegach rehabilitacyjnych w dniach 2-13 października 2017 r., zły stan zdrowia i dołączenie do odwołania stosownej dokumentacji dotyczącej zabiegów rehabilitacyjnych częściowo przypadających w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania, uzasadniało uznanie, że skarżący równocześnie z odwołaniem wniósł o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odwołania. Powołane w odwołaniu okoliczności wskazywały w ocenie Sądu I instancji, na dążenie skarżącego do wykazania przyczyny uzasadniającej uznanie niezawinionego uchybienia terminu (przebywanie na zabiegach rehabilitacyjnych) i na wolę domagania się przywrócenia uchybionego terminu, choć skarżący nie wyraził ich w sposób w pełni transparentny.

Jeżeli Kolegium miało jakąkolwiek wątpliwość co do treści owego pisma, z uwagi na ogólne zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 i 9 kpa, winno wezwać stronę do dokładnego określenia żądania zawartego w piśmie. Takich czynności organ odwoławczy nie podjął. Brak wyjaśnienia przedmiotowego żądania nie może skutkować dowolnością organu w materii uznawania co jest, a co nie jest wnioskiem. W razie jakichkolwiek wątpliwości sprecyzowanie tego żądania należy do strony jako dysponenta postępowania, nie zaś do sfery ocennej organu administracji publicznej. W realiach rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy okoliczności podane przez skarżącego w treści wniesionego odwołania pominął. W następstwie tego błędu organ wydał zaskarżone postanowienie, które ze swej istoty zamyka możliwość kontroli prawidłowości decyzji I instancji.

Przywrócenie uchybionego terminu (art. 58 i n. kpa) jest instytucją procesową mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. W przypadku złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, organ administracji obowiązany jest w pierwszej kolejności rozpoznać zgłoszony wniosek. Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania może być wydane dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Od rozstrzygnięcia tego zależy, czy czynność została dokonana w terminie, który to termin został stronie przywrócony, czy też po jego upływie - w przypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono podzielany przez skład orzekający pogląd, że jeżeli strona wnosi odwołanie po terminie (co w realiach sprawy ma miejsce) i składa wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, to badanie okoliczności związanych z terminowością odwołania, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia następuje wyłącznie w ramach trybu określonego w art. 58 § 1 i art. 59 § 2 kpa. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 134 kpa odnosi się do sytuacji, gdy strona składa odwołanie po terminie, ale nie domaga się przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wówczas badanie terminowości odwołania następuje przy zastosowaniu trybu określonego w art. 134 kpa (w tej materii: wyrok NSA z 24.9.2008 r. I OSK 1490/07 [ONSAiWSA 2009/3/55]; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24. 11.2011 r. IV SA/Wr 506/11, cbosa).

Przyjęty przez Kolegium w realiach analizowanej sprawy sposób procedowania, polegający na wydaniu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, bez uprzedniego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na tle podniesionych przez skarżącego okoliczności związanych ze stanem jego zdrowia i uczestnictwem w zabiegach rehabilitacyjnych, istotnie narusza prawo. W zaistniałej sytuacji procesowej powinnością Kolegium w pierwszej kolejności było rozpoznanie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Nierozpoznanie przez organ odwoławczy przed podjęciem tego postanowienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, stanowi niewyjaśnienie istotnych elementów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w aspekcie przesłanek wynikających z art. 58 kpa. W konsekwencji doprowadziło ono do naruszenia przez organ odwoławczy art. 134 kpa, powołanego jako podstawa zaskarżonego postanowienia. Sąd Wojewódzki nie przesądził na tym etapie o treści rozstrzygnięcia w przedmiocie uchybionego terminu. Wskazał, że rodzaj i charakter dalszych czynności organu odwoławczego winien być uzależniony od treści rozstrzygnięcia w przedmiocie ostatnio wskazanego wniosku.

Zarzuty skarżącego dotyczące prawidłowości decyzji I instancji i związana z nimi argumentacja nie mogły mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia, gdyż w niniejszym postępowaniu Sąd I instancji kontrolował jedynie legalność zaskarżonego postanowienia, a nie decyzji I instancji. Decyzja ta może być przedmiotem ewentualnej kontroli sądowoadministracyjnej dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia (trybu instancyjnego), czyli po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji przez właściwy organ (w realiach sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]) i ewentualnym wniesieniu skargi do Sądu, zgodnie z art. 52 § 1 i n. ppsa. Wytyczne co dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organ odwoławczy w świetle art. 153 ppsa.

Skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], reprezentowane przez r. pr. R. K., zaskarżając wyrok III SA/Gd 154/18 w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 58 kpa, przez przyjęcie dla potrzeb kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, że prośba o przywrócenie uchybionego terminu może zostać skutecznie sformułowana nie tylko wprost i wyraźnie w treści podania, lecz także może być wyrażona w sposób dorozumiany, wynikający z celu składanego oświadczenia i okoliczności, na jakie wskazuje wnioskodawca, co doprowadziło do błędnych ustaleń Sądu I instancji w zakresie zgodność stanu faktycznego sprawy z hipotezą art. 58 kpa;

2. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 ppsa w zw. z art. 58 kpa przez ustalenie w sposób sprzeczny z treścią materiału dowodowego, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy odwołanie strony wniosku takiego nie zawierało, co doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie podstaw faktycznych orzeczenia;

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 153 ppsa przez sformułowanie uzasadniania wyroku w sposób wewnętrznie sprzeczny i przez to uniemożliwiający niebudzące wątpliwości zrekonstruowanie ocen sformułowanych przez Sąd, wskazań co do dalszego postępowania oraz ich mocy wiążącej;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 134 kpa, wyrażające się w niezgodnym ze stanem faktycznym sprawy przejęciu przez Sąd I instancji, że orzekający w sprawie organ błędnie ocenił zebrany materiał dowodowy w zakresie ustalenia podstaw dla stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co doprowadziło do wadliwej rekonstrukcji przez Sąd I instancji podstaw faktycznych rozstrzygnięcia oraz błędnej oceny legalności zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem art. 134 kpa.

Z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia zarzutów powyższych, Sądowi I instancji zarzucono nadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c in fine ppsa w zw. z art. 134 oraz art. 58 kpa, przez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego aktu z powodu naruszeń prawa, które nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art 176 § 2 ppsa zrzeczono się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zm. poz. 1629, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 ppsa, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Ta zaś nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie zasadnicze zagadnienie stanowi kwestia kwalifikacji treści pisma skarżącego z 16 października 2017 r.

Pismo z 16 października 2017 r. zawiera - prócz odwołania od decyzji z [...] września 2017 r. - immanentnie zawarty wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania (odpowiednio - A. Szpunar - glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 11.9. 1997 r. III CZP 39/97, PS 1998/6/100 i n., i przywołane przez Glosatora orzecznictwo, akceptowane przez S. Rudnickiego w: Komentarz do k.c. Część ogólna, W. Pr. 2006 s. 261 uw. 2 in fine). Jest bowiem przyjęte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Sądu Najwyższego, że strona w jednym piśmie procesowym może skutecznie złożyć kilka oświadczeń woli (przykładowo - postanowienie NSA z 7.3.2017 r. I OZ 522/17, Lex 2255711).

W orzecznictwie sądowym przyjęto, że każde pismo w postępowaniu, niezależnie od tego, jaką nazwę nada mu strona, winno być rozpoznane w takim trybie, który w najpełniejszym stopniu umożliwia uczynienie zadość zamieszczonemu wnioskowi strony, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona działa w postępowaniu samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika i w sposób wskazujący na jej niezaradność. O charakterze pisma procesowego decyduje jego treść, a nie nazwa, a mylne oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do nadania mu właściwego biegu (postanowienie SN z 27.2.1997 r. I PKN 40/96, OSNAP 1998/4/138; wyrok SN z 4.2. 1972 r. I PR 408/71, LexPolonica nr 322320).

Uwzględniając powyższe wskazania, po prawidłowej analizie treści odwołania skarżącego z 16 października 2017 r., słusznie Sąd I instancji przyjął, że zawarte w nim oświadczenia należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W szczególności wskazują na to wyjaśnienia skarżącego dotyczące: jego uczestnictwa w zabiegach rehabilitacyjnych w dniach 2-13 października 2017 r.; wpływu wykonanych zabiegów na stan jego zdrowia i samopoczucia; zawarty w nagłówku odwołania wniosek "Przedłużenie terminu" (nagłówek odwołania – s. 1; k. 6 akt SKO). Do odwołania skarżący dołączył kopię skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne z 1 czerwca 2017 r.; kopię skierowania do pracowni diagnostycznej rehabilitacji z 1 czerwca 2017 r.; potwierdzenie wykonanych zabiegów w dniach 2-13 października 2017 r. (k. 3 akt SKO). Wskazał nadto, że w przypadku lepszego samopoczucia będzie się "starał odpowiadać na zaległą korespondencję SKO w [...]" (odwołanie - s. 2; k. 6 akt SKO).

Z treści tych oświadczeń jednoznacznie wynika świadomość skarżącego o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i próba wykazania braku winy w tym uchybieniu. Choć zatem niewyrażony profesjonalnie, to jednak przywołane fragmenty pisma, należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Z akt sprawy wynika, że skarżący działał w sprawie bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Trafnie Sąd I instancji uznał, że w zaistniałej sytuacji procesowej, obowiązkiem organu w pierwszej kolejności było rozpoznanie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu (s. 6 uzasadnienia III SA/Wr 154/18) przez organ właściwy do rozpoznania odwołania (art. 59 § 2 kpa).

Skoro z omawianego pisma dostatecznie wynikał wniosek o przywrócenie terminu i nie został on rozpoznany, to zasadnie Sąd I instancji uznał, że wydanie w zaistniałym stanie faktycznym przez Kolegium postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania naruszało art. 134 kpa (wyrok NSA z 24.9.2008 r. I OSK 1490/07, aprobowany przez A. Wróbla w: M. Jaśkowska, M. Milbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2018, uw. 2 do art. 59). Prawidłowo Sąd Wojewódzki w takiej sytuacji uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa ze wskazaniem, że w sprawie należy rozpoznać wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Tym samym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się chybione, a nadto nie zostały sformułowane starannie. Art. 58 kpa dzieli się na 3 paragrafy, o różnej treści normatywnej. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/09, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 754, nb 16). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10. 2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5. 8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Z tej przyczyny zarzuty naruszenia (w tym zarzut podniesiony z ostrożności procesowej): "art. 58 kpa", "art. 133 ppsa" (składającego się z trzech paragrafów, o różnej treści normatywnej) i "art. 134 ppsa" (składającego się z dwu paragrafów, o różnej treści normatywnej), co do których również nie wskazano konkretnych jednostek redakcyjnych, nie nadawały się do rozpoznania.

Krytycznie należy odnieść się do zarzutów naruszenia art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 ppsa. Art. 141 § 4 ppsa określa warunki jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Przy czym wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jedynie wtedy, gdy w uzasadnieniu orzeczenia brak koniecznych elementów lub gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 ppsa, uwzględniając ustalony w sprawie przez organy administracji publicznej stan faktyczny, ocenę prawną zaskarżonej decyzji z powołaniem się na przepisy prawa, wyjaśnienie przesłanek ich zastosowania i wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, którą w tym przypadku stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Uzasadnienie zawiera wszystkie konieczne elementy i w pełni poddaje się kontroli instancyjnej.

Ocena prawna w skazania co do dalszego postępowania w sprawie zostały wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jasno i prawidłowo, co czyni zarzut naruszenia art. 153 ppsa nieusprawiedliwionym.

W kontrolowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozstrzygnie o wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zawartego w piśmie skarżącego z 16 października 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.