Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 770/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 § 3, art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w R. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2016r., nr [...], w sprawie zatwierdzenia taryfy opłat za usługi związane z dostarczeniem wody i odprowadzania ścieków - postanawia - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

I SA/Rz 770/17

Uzasadnienie

W dniu 26 października 2017r. Prokurator Rejonowy w R. (dalej: Prokurator/skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2016r., nr [...], w sprawie zatwierdzenia taryfy opłat za usługi związane

z dostarczeniem wody i odprowadzania ścieków.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zarzucając, że narusza ona art.18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 446 – dalej: u.s.g.) oraz art.24 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006r. Nr 123 poz. 868 ze zm.- dalej: u.z.z.w.), przez uznanie, że przepisy te stanowią podstawę prawną do nałożenia w drodze uchwały Rady Miejskiej obowiązku ponoszenia opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w B. - reprezentowana przez Burmistrza B. - wniosła o odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wniesienia, określonego w art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 - dalej: P.p.s.a.), ewentualnie

o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten w przypadku skargi wnoszonej przez prokuratora wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej oraz 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 53 § 3 P.p.s.a). Powołane wyżej brzmienie przepisu art. 53 P.p.s.a. - obowiązujące do dnia

1 czerwca 2017r. – ma zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935). Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7

i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli po 1 czerwca 2017r.)

Skoro zatem zaskarżona uchwała Miejskiej w B. nr [...] została podjęta w dniu [...] marca 2016r. to kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi należy oceniać na podstawie przepisu art. 53 P.p.s.a. przed w/w nowelizacją.

W niniejszej sprawie niesporne jest przekroczenie 6-miesięcznego terminu,

o którym mowa w art. 53 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a. Zatem dla zachowania terminu do wniesienia skargi istotne znaczenie ma przesądzenie, czy uchwała w przedmiocie zatwierdzenia taryfy opłat za usługi związane z dostarczeniem wody i odprowadzania ścieków ma charakter prawa miejscowego.

W postanowieniu z dnia 18 maja 2016r., sygn. akt II GSK 1150/16 (dost. CBOiS), Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyraził pogląd, że zatwierdzenie taryfy przez radę gminy, na podstawie art. 24 ust. 5 i ust. 1 u.z.z.w., nie spełnia warunków aktu prawa miejscowego. NSA argumentował, że uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie jest aktem stanowienia prawa, ponieważ organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 u.z.z.w., taryfa - będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania - nie jest określana przez radę gminy, lecz przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, na zasadach określonych w rozdziale 4 u.z.z.w. Rada gminy posiada jedynie uprawnienie do sprawdzenia przedstawionej taryfy w zakresie zgodności z przepisami u.z.z.w. i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości, nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Organy gminy nie podejmują żadnych samodzielnych działań w kwestii obowiązywania na swoim terenie działania taryf w rozumieniu art. 2 pkt 12 u.z.z.w., działając jedynie na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. W orzeczeniu tym NSA wskazał również, że uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie podlega ogłoszeniu właściwemu dla aktów prawa miejscowego, ponieważ określony ustawą obowiązek ogłoszenia dotyczy samej taryfy i obciąża przedsiębiorstwo na podstawie art.24 ust. 7 u.z.z.w.

Ponadto NSA stwierdził, że brak jest możliwości uznania uchwały rady gminy o zatwierdzeniu taryfy za akt prawa miejscowego z tego też powodu, iż jej byt prawny nie jest uzależniony od zaaprobowania jej przez radę gminy. W sytuacji bowiem gdy rada gminy odmówi zatwierdzenia taryfy lub nie podejmie uchwały w przewidzianym w ustawie terminie, zweryfikowana przez wójta taryfa i tak wejdzie w życie, co wynika z art. 24 ust.5b u.z.z.w.

Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku NSA, jak też w innych wyrokach sądów administracyjnych (np. wyrokach NSA: z 24 maja 2007r., sygn. akt II OSK 256/07, z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2306/12, z 24 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 178/16; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 1567/11, dost. CBOiS), Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego.

Skutkuje to uznaniem, że Prokurator zobowiązany był przy wniesieniu przedmiotowej skargi dochować określonego w art. 53 § 3 P.p.s.a. terminu

6 miesięcy od dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Dzień ten, tj. 1 maja 2016r. określa § 6 tej uchwały. Należało zatem uznać, że sześciomiesięczny termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 listopada 2016r. (ostatni dzień terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, tj. 1 listopada 2016r., termin upłynął zatem w dniu następnym po tym dniu, tj. 2 listopada 2016r. – art. 83 § 2 P.p.s.a). Skarga datowana jest na dzień 26 października 2017r., niewątpliwe zatem została wniesiona przez Prokuratora po upływie terminu do jej wniesienia, a co za tym idzie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.