Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 94/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 26 lutego 2018 r., skarżący W. M. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy, które potwierdzają dane przedstawione we wniosku, referendarz sądowy ustalił, że skarżący jest współwłaścicielem (wraz z byłą żoną) domu o powierzchni 115 m2, którego wartość wynosi 450.000 zł. Innego majątku, w tym oszczędności skarżący nie posiada. Skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury oraz wynagrodzenia za pracę tymczasową, z których miesięczny dochód, po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych dokonywanych z tytułu zaległych alimentów, wynosi 1.050-1.100 zł netto. Do swoich stałych miesięcznych wydatków skarżący zaliczył czynsz najmu mieszkania w wysokości 500 zł, dojazdy do pracy oraz zakup koniecznych leków (skarżący choruje na nadciśnienie tętnicze, jest po udarze), na które przeznacza kwoty po około 100 zł.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania, choćby w części i z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.