Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 22/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk Sędziowie: NSA Józef Gach Asesor WSA Anna Znamiec (spr) Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004r sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2001r Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1999 r. -skargę oddala -


UZASADNIENIE

Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalił, że miesiącu wrześniu 1998 r. R. Z. odliczył od podatku należnego podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] wystawionej w dniu [...].1998 r. przez Fabryki Mebli S.A. na zakup mebli w kwocie [...] zł oraz podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] wystawionej w dniu [...].1998 r. przez firmę "P." w K. z tytułu nabycia samochodu Ford - w kwocie [...] zł. Inspektor Kontroli Skarbowej w dniu [...].2000 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której określił podatnikowi kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 r. w wysokości [...] zł, zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł (na dzień wydania decyzji). Zawyżenie kwoty podatku naliczonego za miesiąc wrzesień 1998 r. w wysokości [...] zł nastąpiło wskutek bezpodstawnego odliczenia w miesiącu wrześniu 1998 r. podatku naliczonego wynikającego z ww. faktur VAT. Odliczenie przez podatnika podatku naliczonego od ww. faktur VAT nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 19 ust 3 i 3 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), na mocy którego obniżenie kwoty podatku należnego następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę VAT, rachunek uproszczony w przypadku określonym w art. 14 ust. 3 ustawy lub dokument celny albo w miesiącu następnym. Obniżenie kwoty podatku należnego nie może nastąpić jednak wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi albo otrzymaniu przedpłaty podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 6 ust. 8 ustawy. W wyniku kontroli organ podatkowy ustalił, że przedmiotowe meble nie zostały podatnikowi dostarczone z uwagi na zmianę asortymentu mebli, a efektem tej zmiany było wystawienie faktury korygującej w miesiącu grudniu 1998 r.

Odnośnie nabycia samochodu Ford w wyniku kontroli ustalono, że sprzedawca tego samochodu Ford w K. nabył go od generalnego dystrybutora samochodów Ford w Polsce - Ford Distribution Spółka z o. o. na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...].1998 r., a otrzymał nabyty samochód w dniu [...].1998 r. samochód został dostarczony przez przewoźnika firmę H. K. I. k. Warszawy. W dniu [...].1998 r. został sporządzony przez K. K. pracownika Ford protokół odbioru przedmiotowego samochodu. Firma Ford w K. mogła skutecznie rozporządzić nabytym samochodem Ford w dniu [...].1998 r. Podatnik przedłożył fakturę VAT nr [...] z dnia [...].1998 r. zakupu przedmiotowego samochodu oraz protokół odbioru pojazdu przez podatnika z dnia [...].1998 r. Na protokole znajduje się adnotacja pracownika sprzedawcy J. J.: "po sprawdzeniu zapłaty należności Klienta za samochód VIN: [...] oraz zapłaty zobowiązania wobec dostawcy (FDC, FWP) wyrażam zgodę na wydanie pojazdu". Podatnik złożył polecenie przelewu w Banku [...] na rzecz sprzedawcy w dniu [...].1998 r, a bank zrealizował przelew w dniu [...].1998 r. Przesłuchana w charakterze świadka J. J. stwierdziła, że samochodu nie wydano wcześniej niż potwierdziła w protokole odbioru fakt dokonania zapłaty przez R. Z.. M. O., pracownik sprzedawcy przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że spotkał się z R. Z. w P. w dniu [...].1998 r. na terenie firmy przerabiającej samochody z osobowych na ciężarowe i tam wyjaśnił klientowi sprawy techniczne oraz przekazał tylko instrukcje i gwarancje a nie samochód. Protokół odbioru samochodu w dniu [...].1998 r. został podpisany na wyłączne życzenie R. Z.. Organ podatkowy ustalił, że sprzedawca nie wydał skutecznie przedmiotowego samochodu nabywcy w miesiącu wrześniu 1998 r.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. Z., zarzucając naruszenie przepisu art. 19 ust. 3 a ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, ze otrzymał samochód ciężarowy Ford w październiku 1998 r. Podatnik podnosi, że odbioru przedmiotowego samochodu dokonał w dniu [...].1998 r. w P., tam potwierdził pisemnie, ze samochód obiera i poprosił o dostarczenie samochodu do K. Podatnik twierdzi, ze M. O. był przesłuchiwany tendencyjnie. Podatnik oświadczył, że nie kwestionuje decyzji w

części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług z tytułu zakupu mebli.: Decyzją z dnia 04.12.2001 r. nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej. Izba Skarbowa przyjęła, że faktura VAT dokumentująca zakup samochodu Ford została wystawiona w dniu [...].1998 r., a pojazd został wydany podatnikowi dopiero w październiku 1998 r., gdyż od [...].1998 r. sprzedawca uzyskał prawo dysponowania pojazdem, zatem najwcześniej sprzedawca mógł wydać podatnikowi pojazd w dniu [...].1998 r. W świetle zgromadzonych dowodów - dokumentów oraz zeznań świadków w ocenie Izby Skarbowej protokół odbioru samochodu z dnia [...].1998 r. nie może być przyjęty jako dowód faktycznego przekazania podatnikowi władztwa nad samochodem. Izba skarbowa biorąc pod uwagę wszystkie dowody uznała, że zgodnie z przepisem art. 19 ust. 3 i 3 a cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym R. Z. nie miał prawa we wrześniu 1998 r. odliczyć podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT nr [...] zakupu samochodu Ford dlatego, że pojazd ten został skutecznie wydany podatnikowi dopiero w październiku 1998 r., oraz zapłata nastąpiła w październiku 1998 r.

Na powyższą decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R. Z.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z powodu naruszenia przepisów proceduralnych. Skarżący zarzuca, iż organy podatkowe nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i naruszyły ogólne zasady postępowania podatkowego. W opinii skarżącego jego pełnomocnicy zostali nieprawidłowo powiadamiani przez Inspektora Kontroli Skarbowej o przesłuchaniu świadka A. P. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa [...] wniosła o oddalenie skargi. Izba Skarbowa całkowicie nie zgadza się z zarzutem niewyczerpującego zebrania i dowolnej oceny materiału dowodowego. W opinii Izby Skarbowej zebrane w sprawie dowody w sposób wyczerpujący opisują stan faktyczny w sprawie, a zarzut naruszenia art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest bezzasadny. Odnośnie zarzutu strony skarżącej w zakresie wybiórczego zbierania materiału dowodowego Izba Skarbowa wyjaśniła, że odmówiono ponownego przesłuchania świadków M. O. i A. P., gdyż okoliczności zostały wyjaśnione w pełni i w sposób nie budzący

wątpliwości. Strona skarżąca była należycie zawiadamiana przez pełnomocników o zamiarze przeprowadzania dowodów z zeznań świadków.

Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego bądź procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z powszechnie przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.09.2000 r., sygn. akt l S.A./Ka 559/99) zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. Na mocy przepisu art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych

do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa).

Organy podatkowe kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają w toku postępowania obowiązek, stosownie do art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Przepis art. 191 Ordynacji podatkowej wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Wynika z niego, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia oraz braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych stwierdzić należy, że zarzuty te nie są poparte konkretnymi argumentami. Organy l i II instancji prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie. Organy podatkowe dokonały oceny dowodów opierając się na wszechstronnie rozpatrzonym i kompletnym materiale dowodowym. Zostały przeprowadzone dowody z dokumentów oraz dowody z zeznań świadków -pracowników sprzedawcy firmy Ford . Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy pojazd - samochód marki Ford został wydany skarżącemu w październiku 1998 r. Sprzedawca samochodu Firma Ford otrzymała przedmiotowy samochód od dostawcy Ford Distribution Spółka z o. o. w dniu [...].1998 r. co zostało potwierdzone na dowodzie dostawy. Skoro w dniu [...].1998 r. sprzedawca otrzymał przedmiotowy samochód to od tego dnia uzyskał prawo do rozporządzania nim i dopiero w tej dacie sprzedawca mógł wydać skarżącemu pojazd. Ponadto na protokole z dnia [...].1998 r. widnieje adnotacja pracownika sprzedawcy, iż wydanie samochodu może nastąpić po sprawdzeniu zapłaty należności przez klienta (skarżącego) oraz zapłaty zobowiązania wobec dostawcy. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący złożył w Banku polecenie przelewu w dniu [...].1998 r. W związku z powyższym organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżącemu na mocy przepisu art. 19 ust. 3 i 3 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) nie przysługiwało za miesiąc wrzesień 1998 r. prawo do obniżenia

kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowego samochodu, gdyż obniżenie podatku należnego nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru.

Rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno uwzględniać wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu. Rozpatrując materiał dowodowy organy podatkowe nie pominęły żadnego z przeprowadzonych dowodów. Organy podatkowe mogą natomiast, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), odmówić dowodowi wiarygodności. Wówczas organ podatkowy obowiązany jest uzasadnić przyczynę, dla której ocena wiarygodności tego dowodu spowodowała jego odrzucenie. Organy podatkowe I i II instancji szczegółowo wyjaśniły przyczyny, dla których odmówiły wiary określonym dowodom. Zarówno Inspektor Kontroli Skarbowej jak i Izba Skarbowa dokonując oceny dowodów nie wykroczyły poza granice zasady swobodnej oceny dowodów.

Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)