Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1510/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1, art. 175, art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1477/18 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 13 marca 2018 r., nr DLI.7.6615.481.2017.AR w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 30 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1477/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. D. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 13 marca 2018 r., nr DLI.7.6615.481.2017.AR, w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

- § 3 ust. 2, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz art. 151 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami [powinno być ustawa z 21 sierpnia 1997 r.], przez przyjęcie przez Sąd, że przy sporządzaniu operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy w sposób dostateczny wykazał analizę rynków nieruchomości, z których przyjął wystarczającą ilość transakcji nieruchomościami podobnymi do nieruchomości wycenianej,

- § 4 ust. 1 i 4, § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz art. 134 ust. 2, art. 153 ust. 1 i art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie przez Sąd, że przy sporządzeniu operatu szacunkowego rzeczoznawca:

a) w sposób prawidłowy dokonał analizy rynku nieruchomości o charakterze usług komercyjnych nieuciążliwych w celu ustalenia cech rynkowych i ich wagi;

b) w odpowiedni sposób dokonał doboru cech rynkowych różniących nieruchomości podobne wpływających na poziom cen nieruchomości o charakterze usług komercyjnych nieuciążliwych oraz wykazał, iż dla analizowanego rynku nieruchomości właśnie taki dobór cech jest reprezentatywny;

c) w sposób prawidłowy uznał, że uzbrojenie terenu nie wpływa istotnie na wartość nieruchomości,

- § 4 ust. 1 i 4, § 5, § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz art. 4 pkt 16 i art. 17, art. 134 ust. 2, art. 151 ust. 1, art. 153 ust. 1, art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie przez Sąd, iż przy sporządzaniu operatu szacunkowego, wyceniając nieruchomość przy zastosowaniu podejścia porównawczego i metody korygowania ceny średniej rzeczoznawca majątkowy dokonał prawidłowego doboru nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej,

- art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez uznanie przez Sąd, że rzeczoznawca zastosował się do zasad obowiązujących przy wycenie nieruchomości, tj. wykonał operat szacunkowy zgodnie z przepisami prawa i standardami zawodowymi oraz szczególną starannością i bezstronnością,

- § 55 ust. 2 i § 56 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, przez przyjęcie przez Sąd, iż operat szacunkowy zawiera wszystkie niezbędne informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny oraz że w operacie tym przedstawiono w sposób wystarczający sposób dokonania wyceny,

- art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez uznanie przez Sąd, iż operat szacunkowy sporządzony w dniu 5 sierpnia 2015 r. przez rzeczoznawcę majątkowego S. G. został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i może stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania,

- art. 155 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez jego niezastosowanie i uznanie przez Sąd, że uzbrojenie terenu nie ma wpływu przy szacowaniu wartości nieruchomości.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) w zw. z art. art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 157 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, rzez przyjęcie przez Sąd, że nie zaistniała potrzeba skontrolowania operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców pomimo złożenia przez skarżącą wielu zarzutów co do sporządzonego operatu szacunkowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących dokonywania wyceny nieruchomości, jako zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie zostały sformułowane w sposób odpowiadający ustawowemu wymogowi określonemu w art. 174 pkt 1 ppsa. Powołany art. 174 pkt 1 ppsa stanowi bowiem, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W zarzutach kasacyjnych nie określono jednak, czy naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji polegało na ich błędnej wykładni, czy też na niewłaściwym ich zastosowaniu. Ze skargi kasacyjnej nie wynika zatem, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanych przepisów prawa materialnego i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa ich wykładnia. Nie wykazano również, na czym polegało niewłaściwe ich zastosowanie, a skupiono się na wykazywaniu błędnej oceny przez Sąd I instancji operatu szacunkowego, co w istocie oznacza zarzucanie błędnej oceny stanu faktycznego, co nie spełnia wymagań formułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego w sposób określony w cytowanym wyżej art. 174 pkt 1 ppsa. Ponadto, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 155 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami został sformułowany, jako niezastosowanie przez Sąd tego przepisu, co także nie spełnia wymagań wynikających z art. 174 pkt 1 ppsa.

Biorąc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa.

Również zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania nie mógł być uwzględniony. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany na podstawie art. 151 ppsa. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, którego Sąd nie stosował. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano również, aby Sąd I instancji naruszył, zastosowany w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.