Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 45/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 2 i 8, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 189d
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 5, par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2141
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji  z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego
article: par. 6a ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 132 poz 841
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.
article: art. 46
journal: Dz.U. 2021 poz 162
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
article: art. 66, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 84 ust. 2, art. 129fb, art. 129fc
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant: Starszy Asystent Sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2023 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 października 2021 r. nr BP.501.1354.2021.1091.BD2.96409 w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 czerwca 2021 r. nr WITD.DI.0152.II0071/39/21, wydaną na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.) - dalej jako "u.t.d.", Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D. M. karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa, określonym w lp. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, polegającym na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że opisane naruszenie stwierdzono w oparciu o protokół kontroli drogowej z dnia 20 kwietnia 2021 r., nr WITD.DI.P.II0071/134/21, w trakcie której w T. na ul. G. został zatrzymany autobus marki M. o numerze rejestracyjnym [...]. Wskazanym pojazdem A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wykonywała regularny przewóz osób. Pojazdem kierował A. J. Osobą zarządzającą transportem w podmiocie wykonującym kontrolowany przewóz na dzień przeprowadzenia kontroli jest D. M.

W celu szczegółowej drogowej kontroli technicznej skierowano kontrolowany autobus na Okręgową Stację Kontroli Pojazdów mieszczącą się w T. przy ul. G. W trakcie szczegółowej kontroli stanu technicznego autobusu stwierdzono usterkę układu hamulcowego polegającą na braku siły hamowania na lewym kole II osi pojazdu. Stwierdzona usterka została ujęta jako niebezpieczna pod pozycją 1.2.1 a) załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141) – dalej jako: "rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego", określającego sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania w zakresie skuteczności i sprawności hamulca roboczego.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. M. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.) oraz art. 129fc p.r.d., a także przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej jako: "k.p.a.". Skarżący zarzucił, że organ wydał decyzję na skutek przeprowadzenia kontroli bez podstawy prawnej, albowiem okręgowa stacja kontroli pojazdów nie może być uznana za wyznaczony punkt przeprowadzenia kontroli drogowej, zaś kontrolujący nie spełnił wymogu odbycia cyklicznych warsztatów dla kontrolujących. Nadto, zdaniem skarżącego, organ nie przeanalizował zawartych w art. 189d k.p.a. okoliczności uchylających, jak i umniejszających odpowiedzialność strony w kontekście możliwości ich zastosowania.

Decyzją z dnia 22 października 2021 r. nr BP.501.1354.2021.1091.BD2.96409 Główny Inspektor Transportu Drogowego, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. W postępowaniach prowadzonych w oparciu o art. 92a ust. 2 u.t.d. nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego organ odwoławczy wskazał , że stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymywany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Wskazując na treść § 5 i § 6 ust. 1, a także poz. 1.2.1 a) załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego oraz treść lp. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku szczegółowej kontroli stanu technicznego stwierdzono jednoznacznie, że autobus posiada usterkę układu hamulcowego, określoną w przepisach jako niebezpieczna.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił stanowiska o niedopuszczalności przeprowadzenia badania pojazdu w miejscu, w którym się ona odbyła w dniu 20 kwietnia 2021 r. Ustawodawca w żadnym z przepisów nie zabrania, aby obszar, na którym przeprowadzona zostaje kontrola techniczna znajdował się w budynku, który de facto stanowi obszar. Wskazane jest, aby zapewnione zostały jak najlepsze warunki pracy przyrządów kontrolno-pomiarowych (wolne od wpływu czynników atmosferycznych) w celu zapewnienia określonej trwałości i dokładności wskazań tych przyrządów. Leksykalne znaczenie rzeczownika "obszar" nie odnosi się wyłącznie do wycinka powierzchni ziemi, ale także do granic danego obiektu/budynku. Organ dodał, że nie ma lepszego miejsca do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego niż stacja kontroli pojazdów. W związku z powyższym nie można uznać, że kontrolujący dopuścił się zaniechań podczas kontroli. Zdaniem organu odwoławczego bezzasadne są również zarzuty skarżącego dotyczące braku uprawnień kontrolującego do przeprowadzenia kontroli technicznej pojazdu.

Organ odwoławczy stwierdził również, że strona nie wykazała, że do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu, zatem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie znajduje zastosowania w sprawie. To zarządzający transportem powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania tego przepisu.

Odnosząc się do podniesionych w dowołaniu zarzutów naruszenia przepisów o charakterze proceduralnym organ odwoławczy stanął na stanowisku, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a.

D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, przejawiające się brakiem odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do jednego z argumentów strony skarżącej, przemawiającego za koniecznością wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego;

- art. 129 fc ust. 1 p.r.d., poprzez oparcie skarżonej decyzji na ustaleniach poczynionych w trakcie szczegółowej drogowej kontroli technicznej dokonanej przez funkcjonariusza ITD niespełniającego wymogu cyklicznego uczestnictwa w warsztatach dla kontrolujących, wykonujących takie czynności, jak również towarzyszące mu naruszenie normy materialnej tj. art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców, poprzez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o dowód zdobyty z naruszeniem prawa, tj. protokół kontroli sporządzony przez inspektora niespełniającego wymogów formalnych i nieposiadającego odpowiednio aktualnej wiedzy, warunkującej rzetelne przeprowadzenie szczegółowej kontroli technicznej pojazdu,

- naruszenie art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz zasady praworządności i legalizmu, przejawiające się oparciem rozstrzygnięcia na dowodach zdobytych z rażącym naruszeniem obowiązujących norm materialnych, regulujących zagadnienie wykonywania przez Inspekcję Transportu Drogowego szczegółowej drogowej kontroli technicznej pojazdów użytkowych, wyrażające się jej przeprowadzeniem w siedzibie okręgowej stacji kontroli pojazdów.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła w szczególności, że już na etapie odwołania wskazywała, że przeprowadzający działania kontrolne w dniu 20 kwietnia 2021 r. M. R. nie odbył wymaganego mocą art. 129fc p.r.d. cyklicznego szkolenia dla funkcjonariuszy przeprowadzających szczegółową kontrolę techniczną pojazdów. W ocenie strony Główny Inspektor Transportu Drogowego pozostawił ten argument w istocie bez rozpatrzenia, ponieważ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż taki tok rozumowania jest nadinterpretacją przepisów. Tym samym organ odwoławczy odstąpił od rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie.

Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 129fc ust. 1 p.r.d. do przeprowadzenia szczegółowej kontroli technicznej uprawniony jest kontrolujący (w tym funkcjonariusz ITD), który spełnia łącznie dwie przesłanki. Pierwsza z nich sprowadza się do posiadania uprawnień diagnosty - i ta została spełniona. Druga natomiast to konieczność cyklicznego uczestnictwa w warsztatach dla kontrolujących. W aktach sprawy nie ma zaś żadnego dowodu na to, że M. R. w takich cyklicznych warsztatach uczestniczył.

Skarżący potrzymał stanowisko, że kontrola autobusu nie mogła odbyć się w okręgowej stacji kontroli pojazdów, gdzie wykonana była nie przez diagnostę, a przez funkcjonariusza ITD. W ocenie skarżącego okręgowa stacja kontroli pojazdów nie może być uznana za wyznaczony punkt przeprowadzania kontroli drogowej. Punkt kontroli jest bowiem w świetle art. 129fb ust. 3 pkt 2 p.r.d. obszarem, a nie budynkiem. Szczegółowa kontrola techniczna może się odbywać z użyciem mobilnej stacji diagnostycznej lub na wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej. Dopiero wynik sprawdzenia pojazdu przeprowadzonego w jednym z tych dwóch miejsc skutkować może skierowaniem pojazdu na dodatkowe badanie techniczne, realizowane w stacji kontroli pojazdów przez uprawnionego diagnostę, zatrudnionego (art. 84 ust. 1 p.r.d.) przez przedsiębiorcę prowadzącego stację. Jest to oczywiste w kontekście treści normy art. 81 ust. 1 pkt 1 lit a p.r.d. Norma ta stanowi swoiste dopełnienie systemu nadzoru nad stanem technicznym pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, funkcjonariusze ITD mają prawo dokonać szczegółowej kontroli technicznej pojazdu, przy czym muszą ją przeprowadzić na wyznaczonym punkcie kontroli drogowej lub z użyciem mobilnej stacji diagnostycznej. W przypadku negatywnego wyniku tak przeprowadzonej kontroli kierują pojazd do stacji kontroli pojazdów na dodatkowe badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 ust. 11 p.r.d. Skarżący zaznaczył, że drogi tej "skrócić" nie można. Zatem obecnie, w odróżnieniu od uprzednio obowiązujących przepisów prawa, nie jest dopuszczalne przejechanie z pojazdem zatrzymanym do kontroli drogowej od razu do budynku stacji kontroli pojazdów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 13 kwietnia 2022 r. skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 55/22, uchylający decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącą tego samego zdarzenia, zaś pismem z dnia 14 grudnia 2022 r. powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 487/22, uchylający decyzje organów obu instancji dotyczące kontroli innego pojazdu, przeprowadzonej w dniu 20 kwietnia 2021 r. w takim samym trybie przez funkcjonariuszy ITD.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 55/22, na który powoływał się skarżący, zapadł na skutek rozpoznania skargi A. Sp. z o.o. w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2021 r., nakładającą na podmiot wykonujący przewóz drogowy karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Naruszenie zostało stwierdzone w rezultacie tej samej kontroli drogowej, która miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Z kolei nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 487/22 dotyczył decyzji GITD, nakładającej na A. Sp. z o.o. w T. karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Naruszenie zostało stwierdzone w rezultacie innej kontroli drogowej.

Pokreślić należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie był związany oceną prawną wyrażoną w powyższych wyrokach, wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Wyroki te został wydane w sprawach ze skarg innego podmiotu, dotyczących innych decyzji. Przepisy prawa nie zawierają mechanizmu stanowiącego podstawę do uznania, że wyroki te, szczególnie wyrok w sprawie sygn. akt I SA/Bd 55/22, mają charakter prejudykatu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd był zatem zobligowany do samodzielnej oceny prawnej podniesionych przez skarżącego zarzutów, niezależnej od oceny dokonanej w innych sprawach.

Kontrolą Sądu objęto decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na skarżącego, jako zarządzającego transportem, karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, a więc naruszenie określone w lp. 15.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący kwestionował legalność pozyskania dowodu stanowiącego podstawę dokonanych ustaleń - protokołu szczegółowej kontroli stanu technicznego układu hamulcowego, przeprowadzonej w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów położonej w T., przy ul. G. Podnosił również brak stosownych uprawnień inspektora ITD dokonującego szczegółowej kontroli technicznej pojazdu, z uwagi na nie wzięcie przez niego udziału w cyklicznych i obowiązkowych warsztatach dla funkcjonariuszy przeprowadzających szczegółową kontrolę techniczną pojazdów.

W ocenie Sądu, co do zasady, skierowanie pojazdu do kontroli było uzasadnione. W dniu 20 kwietnia 2021 r. w T. po wstępnej kontroli drogowej autobusu marki M., nr rej. [...], skierowano pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną.

Zgodnie z normą art. 129fb ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, w przypadku pojazdu kategorii M2, M3, N2 iN3, przyczepy kategorii O3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy kontrolujący, na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej, może skierować ten pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną. Autobus jest pojazdem kategorii M3. Kierując pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną, uwzględnia się w szczególności potrzebę ustalenia, czy pojazd ten zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska. Skierowanie pojazdu do szczegółowej drogowej kontroli technicznej było w okolicznościach niniejszej sprawy celowe i właściwe. Zaniechanie takiej kontroli mogło bowiem spowodować zagrożenie bezpieczeństwa zarówno pasażerów autobusu, jak i innych uczestników ruchu drogowego.

Jako podstawę prawną przeprowadzenia kontroli, w odniesieniu do sposobu i trybu jej dokonania, organy wskazały przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141). Z § 6 ust. 1 pkt 2 i 4 tego rozporządzenia wynika, że podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu i może dokonać sprawdzenia stanu technicznego za pomocą właściwych metod, w tym z użyciem przyrządu kontrolno-pomiarowego będącego w jego dyspozycji, służącego ocenie konieczności poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej lub zobowiązania do niezwłocznego usunięcia usterek. Na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu użytkowego kontrolujący decyduje, czy pojazd ten poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Poddanie pojazdu użytkowego szczegółowej drogowej kontroli technicznej może wymagać jego przejazdu do mobilnej stacji kontroli drogowej lub wyznaczonego punktu przeprowadzania kontroli drogowej (§ 6 ust. 3), a kontrolujący może osobiście przeprowadzić szczegółową drogową kontrolę techniczną (§ 6 ust. 4).

W ocenie Sądu, brak jest podstaw by kwestionować miejsce przeprowadzenia kontroli.

Z art. 129fb ust. 3 i 4 Prawa o ruchu drogowym wynika, że :

3. Szczegółowa drogowa kontrola techniczna jest przeprowadzana zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 131 ust. 1 w:

1) mobilnej stacji kontroli drogowej,

2) wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej obejmującym obszar o odpowiedniej powierzchni, na którym jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo

- przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli, w szczególności przyrządów niezbędnych do oceny stanu hamulców i skuteczności ich działania, układu kierowniczego, zawieszenia oraz uciążliwości pojazdu.

4. W przypadku skierowania pojazdu, o którym mowa w ust. 1, na szczegółową drogową kontrolę techniczną w wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej kontrola ta jest przeprowadzana w możliwie najkrótszym czasie i w najbliższym wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej.

Z przepisu tego wynika, że szczegółowa kontrola techniczna może być przeprowadzona wyłącznie w dwóch wskazanych w zacytowanym przepisie punktach. W ocenie Sądu interpretacja tych unormowań winna być przeprowadzana z uwzględnieniem wszystkich rodzajów wykładni. Ograniczenie wykładni normy prawnej do wykładni językowej może bowiem prowadzić do wniosków przez ustawodawcę niezamierzonych i sprzecznych z celem tej regulacji. O ile wykładnia gramatyczna normy art. 129 fb ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. prowadzi do wniosku, że punkt kontroli drogowej powinien być obszarem a nie budynkiem, o tyle celowościowa wykładnia tego unormowania wskazuje na konieczność takiej interpretacji przepisu, która pozwoli na osiągnięcie celów zamierzonych przez prawodawcę. Celem tym jest zapewnienie możliwości prawidłowej kontroli technicznej głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Stacja diagnostyczna jest położona na określonym obszarze, na którym znajduje się budynek tej stacji. Stacja ta może mieć odpowiednią powierzchnię, na której jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Nadto może ona zostać wyposażona w przyrządy kontrolno-pomiarowe, niezbędne do przeprowadzenia kontroli, w szczególności przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców i skuteczności ich działania, układu kierowniczego, zawieszenia oraz uciążliwości pojazdu. Teren stacji diagnostycznej może w takim przypadku zostać wyznaczony jako punkt przeprowadzania szczegółowej drogowej kontroli technicznej pojazdów.

Jeżeli teren stacji diagnostycznej ma odpowiednią powierzchnię, na której jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i jest wyposażony w przyrządy kontrolno-pomiarowe, niezbędne do przeprowadzenia kontroli, brak jest, w ocenie Sądu, przeciwskazań do wyznaczenia takiego terenu jako punktu przeprowadzania kontroli drogowej.

Skarżący nie kwestionował, że teren wyznaczonego punktu przeprowadzania kontroli drogowej spełniał wymogi art. 129fb ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Pojazd zatrzymano do kontroli w T. , na ulicy D. Kontrola szczegółowa została przeprowadzona w Okręgowej Stacji Kontroli pojazdów mieszczącej się również w T. – przy ul. G.

Pojęcie obszaru o odpowiedniej powierzchni, na którym jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, należy w ocenie Sądu interpretować jako pojęcie terenu o odpowiedniej powierzchni, miejsce o odpowiednej powierzchni, na którym możliwa jest kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Okoliczność, że stacja diagnostyczna mieści się w budynku nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że spełnia ona wymogi przewidziane w art. 129fb ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym.

W ocenie Sądu przeciwko takiej interpretacji nie stoi na przeszkodzie ani wykładnia historyczna, ani wykładnia autentyczna.

Przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2008 r. Nr 132, poz. 841) w § 6a ust. 3 wskazywały, iż szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza się: 1) przy użyciu przenośnego lub zainstalowanego na pojeździe systemu przyrządów, niezbędnego do przeprowadzenia takiej kontroli, zwanego "mobilną stacją kontroli drogowej"; 2) w miejscu wyposażonym w przyrządy pomiarowo-kontrolne do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, w tym przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego, zawieszenia oraz uciążliwości, zwanym dalej "wyznaczonym punktem przeprowadzania kontroli drogowej"; 3) w stacji kontroli pojazdów. Stacja kontroli pojazdów, wymieniona w punkcie 3, była w rozumieniu tej regulacji niewątpliwie miejscem odrębnym od wymienionego w punkcie 2 "wyznaczonego punktu przeprowadzania kontroli drogowej". Prawodawca nie wprowadzał żadnych dodatkowych wymogów dotyczących stacji. Rozporządzenie z dnia 18 lipca 2008 r. zostało uchylone z dniem 7 listopada 2019 r. Obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują, aby szczegółowa drogowa kontrola techniczna miała być przeprowadzana w stacji kontroli pojazdów. Nie wyklucza to jednak, w ocenie Sądu, jej przeprowadzania na tym terenie. Ustawodawca zrezygnował z tej formy przeprowadzania szczegółowej drogowej kontroli technicznej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1466). Podkreślono w nim, że w projekcie został określony system drogowych kontroli technicznych obejmujący wstępne drogowe kontrole techniczne (art. 129fa ust. 1) oraz tam, gdzie okaże się to konieczne - szczegółowe drogowe kontrole techniczne. Na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej, kontrolujący podejmuje decyzję o skierowaniu pojazdu kategorii M2, M3, N2 i N3, przyczepy kategorii O3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy na szczegółową drogową kontrolę techniczną, biorąc pod uwagę, w szczególności, potrzebę ustalenia, czy pojazd ten zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska. Szczegółowe drogowe kontrole techniczne przeprowadza się w mobilnych stacjach kontroli drogowej, przy użyciu systemu przyrządów niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli lub w wyznaczonych punktach przeprowadzania kontroli drogowej. Wyznaczony punkt przeprowadzania kontroli drogowej obejmuje obszar, na którym będzie możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Kontrola drogowa będzie przeprowadzana przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli, w szczególności przyrządów niezbędnych do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego, zawieszenia oraz uciążliwości pojazdu silnikowego lub przyczepy (art. 1 pkt 4 projektu - art. 129fb ust. 3). Zgodnie z dyrektywą 2014/47/UE wyznaczony punkt przeprowadzania kontroli drogowej oznacza określony obszar przeprowadzania wstępnych lub bardziej szczegółowych drogowych kontroli technicznych, na którym mogą być zainstalowane w sposób trwały przyrządy do przeprowadzania badań. W uzasadnieniu projektu wskazano, że przewiduje się, że punkty przeprowadzania kontroli drogowej będą wyznaczane stosownie do potrzeb przez poszczególne uprawnione służby kontrolne. Punkty te będą usytuowane w miejscach określonych według potrzeb wyżej wymienionych służb, możliwości technicznych i warunków umożliwiających przeprowadzanie kontroli (np. przy drogach, na parkingach), przy przyjęciu zasady, iż do minimum zostaną ograniczone uciążliwości dla kierujących pojazdami w zakresie lokalizacji tych punktów. W projekcie wskazano, że w takich punktach służby kontrolne powinny mieć możliwość rozstawienia mobilnego sprzętu kontrolnego i przeprowadzenia szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Wyznaczony punkt przeprowadzania kontroli drogowej nie będzie organizowany w ramach stacji kontroli pojazdów. Właścicielami mobilnych przyrządów kontrolno-pomiarowych będą poszczególne służby uprawnione do prowadzenia drogowej kontroli technicznej. Czynności kontrolne będą przeprowadzane wyłącznie przez pracowników służb kontrolnych. Szczegółowa drogowa kontrola techniczna nie będzie stanowiła badania technicznego pojazdu w rozumieniu przepisów o badaniach technicznych pojazdów. Na szczegółową drogową kontrolę techniczną będzie kierowany pojazd na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej. Przeprowadzana szczegółowa drogowa kontrola techniczna pojazdu nie będzie obejmować swym zakresem pełnego okresowego badania technicznego. Jest to badanie prowadzone w ramach kontroli drogowej, a nie wydawanie nowych uprawnień, czy też przedłużanie ważności dotychczasowych badań (druk sejmowy VIII.3456).

Z uzasadnienia projektu do ustawy wynika, ż celem ustawodawcy była zmiana regulacji i wyłączenie, co do zasady, stacji kontroli pojazdów z katalogu miejsc przeprowadzania kontroli. Prawodawca w uzasadnieniu projektu ustawy wskazał, że wyznaczony punkt przeprowadzania kontroli drogowej nie będzie organizowany w ramach stacji kontroli pojazdów, a właścicielami mobilnych przyrządów kontrolno-pomiarowych będą poszczególne służby uprawnione do prowadzenia drogowej kontroli technicznej, nadto czynności kontrolne będą przeprowadzane wyłącznie przez pracowników służb kontrolnych. Szczegółowa drogowa kontrola techniczna pojazdu nie będzie obejmować swym zakresem pełnego okresowego badania technicznego, przeprowadzanego w stacjach diagnostycznych. Celem prawodawcy było oddzielenie obu typów badań technicznych, mających różne cele i przeprowadzanych przez różne podmioty.

Przeprowadzoną na terenie stacji diagnostycznej kontrolę można uznać za wadliwą i nieprzydatną do dokonania na jej podstawie ustaleń faktycznych w przypadku przeprowadzenia czynności kontrolnych przez pracowników stacji diagnostycznej, a nie pracowników służb kontrolnych lub w przypadku, gdy właścicielami mobilnych przyrządów kontrolno-pomiarowych były inne podmioty niż służby uprawnione do prowadzenia drogowej kontroli technicznej i okoliczność ta miała znaczenie dla wyniku kontroli, jak również w przypadku, gdyby teren stacji diagnostycznej nie spełniał wymogów przewidzianych dla wyznaczonego punku przeprowadzania kontroli drogowej, o którym jest mowa w art. 129fb ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym.

Organowi nie można skutecznie zarzucić przeprowadzenia kontroli z naruszeniem prawa, jeżeli okoliczności takie nie zaistniały, a w sprawie została spełniona przesłanka z art. 129fb ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, jaką jest przeprowadzenie kontroli w wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej, obejmującym obszar o odpowiedniej powierzchni, na którym jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli, w szczególności przyrządów niezbędnych do oceny stanu hamulców i skuteczności ich działania, układu kierowniczego, zawieszenia oraz uciążliwości pojazdu.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie miejsce przeprowadzenia kontroli nie powinno prowadzić do wyłączenia możliwości orzekania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone w niniejszej sprawie uchybienie, stwarzające istotne zagrożenie dla ruchu drogowego.

Zaistnienie usterki w przedmiotowym pojeździe nie zostało w istocie skutecznie zakwestionowane. Skarżący ograniczył się do podniesienia zarzutów formalnych dotyczących nieprawidłowego miejsca przeprowadzenia kontroli i braku uprawnień kontrolującego.

W tym też zakresie Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, który powoływał się na odmienne stanowisko, wyrażone w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 55/22 oraz z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 487/22.

Odnośnie kolejnego z podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że skarżący, zarzucając naruszenie art. 129fc ust. 1 u.p.r.d. podnosił, że szczegółowej drogowej kontroli technicznej dokonał funkcjonariusz ITD, niespełniający wymogu cyklicznego uczestnictwa w warsztatach dla kontrolujących, wykonujących takie czynności. Zdaniem skarżącego podjęte przez tego funkcjonariusza działania nie mają waloru legalności. Zarzut ten jest, w ocenie Sądu, niezasadny. Nadto skarżący podnosił, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu odwołania w tym zakresie.

Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać trzeba, że protokół kontroli sporządzić powinny osoby spełniające wymogi określone w art. 129fc ust. 1 u.p.r.d. Przepis art. 129fc ust. 1 u.p.r.d. w dniu przeprowadzenia kontroli stanowił, że szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza kontrolujący, który posiada:

1) uprawnienia, o których mowa w art. 84 ust.2 , albo

2) wykształcenie i praktykę, o których mowa w art. 84 ust. 2b, oraz odbył szkolenie dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych

- oraz nie rzadziej niż raz w ciągu 2 kolejnych lat uczestniczy w warsztatach dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne.

Przepis art. 84 ust.2 u.p.r.d., do którego odnosi się art. 129fc ust.1 u.p.r.d. stanowi, że starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny.

Przeprowadzający kontrolę przedmiotowego pojazdu M. R. legitymuje się wydanym przez Starostę w dniu 27 maja 2015 r., na podstawie art. 84 ust.2 u.p.r.d. uprawnieniem diagnosty. Dokument ten znajduje się w aktach administracyjnych. Kontrolującego nie dotyczy zatem wymóg określony przepisem art. 129fc ust. 1 pkt 2 u.p.r.d.

Konieczne natomiast było dokonanie oceny, czy spełnia on wymagania "oraz nie rzadziej niż raz w ciągu 2 kolejnych lat uczestniczy w warsztatach dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne".

Przepis art. 129fc u.p.r.d. został dodany do ustawy przez art.1 pkt 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym i wszedł w życie w dniu 7 listopada 2019 r.

Natomiast art.3 w/w ustawy zmieniającej stanowi, że kontrolujący, o których mowa w art. 129fc ust.1 ustawy zmienianej w art. 1 , są obowiązani do odbycia pierwszych warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe kontrole techniczne w okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w dniu 20 kwietnia 2021 r., wobec czego wskazany powyżej okres 24 miesięcy jeszcze nie minął.

Wobec powyższego nie można podzielić zarzutu skarżącego, że kontrolę przeprowadzała osoba nie spełniająca wymogów art. 129fc u.p.r.d.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ odwoławczy nie odniósł się do twierdzeń odwołania, dotyczących kwestii niespełniania ustawowych wymagań przez osobę dokonującą kontroli wskazać należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła.

Zgodnie z art. 92a ust.2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust.8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

|W załączniku nr 4 do u.t.d. l.p.15.2 wskazano, że wysokość kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub | |

|usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako | |

|niebezpieczne wynosi 500 zł. W punkcie tym naruszenie to określono jako " 5.2.NN"- gdzie NN określa naruszenie jako "najpoważniejsze naruszenie".| |

Niesporne w sprawie było, że skarżący w dniu przedmiotowej kontroli był zarządzającym transportem. Przedmiotowa kontrola wykazała zaistnienie wskazanego naruszenia, czego skarżący nie kwestionował.

W tej sytuacji Sąd uznał, że na skarżącego prawidłowo nałożono , na podstawie przywołanych przepisów, karę pieniężną w kwocie określonej w zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd , nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.