Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 13/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. D. na czynność Dyrektora Izby Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w przedmiocie niedopuszczenia do trzeciego etapu konkursu na stanowisko starszego specjalisty ds. wydawania decyzji z zakresu mienia zabużańskiego w Wydziale Mienia Zabużańskiego w Oddziale Mienia Zabużańskiego i Uwłaszczeń [...] Urzędu Wojewódzkiego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący (ur. w [...]) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości wskazując, że otrzymuje rentę w kwocie [...] zł netto, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego miesięczne wydatki wynoszą [..] zł – [...] zł na mieszkanie i [..] zł na życie, w tym na leki.

Rubryki dotyczące posiadanego majątku w tym nieruchomości i zasobów pieniężnych, zostały opisane "nie dotyczy". Nie wypełniono informacji co do posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.

Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów źródłowych i oświadczeń wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Należy zwrócić uwagę, iż przytoczona regulacja prawna wyraźnie wskazuje, iż to wnioskodawca obowiązany jest wykazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Sąd/ referendarz sądowy wzywają jedynie do przedłożenia dodatkowych informacji, gdy oświadczenie złożone na urzędowym formularzu okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).

Przez wykazanie natomiast należy rozumieć udowodnienie, udokumentowanie okoliczności, na które wnioskodawca się powołuje, a nie tylko ich uprawdopodobnienie. Wnioskodawca zatem winien w sposób jak najbardziej obszerny przedstawić swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną – w taki sposób, aby było możliwe odtworzenie jego faktycznych możliwości płatniczych, winien przy tym ściśle współpracować z sądem.

Tymczasem skarżący ograniczył się tylko do lakonicznych oświadczeń, ignorując całkowicie wezwanie do przedłożenia dokumentów, które by te oświadczenia potwierdziły. W tym stanie rzeczy, referendarz nie miał podstaw do dokonania rzetelnej oceny jego możliwości płatniczych.

Zauważyć wypada, iż w niniejszej sprawie wnioskodawcy już raz odmówiono przyznania prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 grudnia 2016 r., w oparciu o niemal taki sam stan faktyczny, również z uwagi na niezastosowanie się do wezwania. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd.

Obecnie rozpoznawany wniosek nie mógł zatem zostać oceniony inaczej.

W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.