Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2395/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 193/17 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia wsparcia producentom świń w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 193/17 oddalił skargę A. C. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia producentom świń w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

A. C. w dniu [...] marca 2016 r. złożył wniosek o udzielenie wsparcia w ramach tymczasowej nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych, ustanowionej przepisami prawa unijnego i uzupełnionej przepisami prawa krajowego na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1853 z dnia 15 października 2015r. (Dz. U. UE. L. z 2015.271.25) ustanawiającego tymczasową nadzwyczajną pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych. Wniosek o udzielenie wsparcia dotyczył 694 sztuk świń o nr identyfikacyjnym [...] oraz do 265 sztuk świń o nr identyfikacyjnym [...] objętych kodem [...], należących do jednego stada. We wniosku zawarł oświadczenie, że sprzedaż nastąpiła z przeznaczeniem do uboju. Ponadto producent oświadczył, że na dzień 30 września 2015 r. posiadał 12 573 sztuk świń.

Na podstawie danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt (IRZ) Dyrektor OT ARR w Gdyni ustalił, iż wnioskodawca na dzień 30 września 2015 r. posiadał 2371 sztuk świń, według danych rejestru aktualnych na datę złożenia wniosku, która to ilość przekroczyła ilość 2000 sztuk wskazaną w § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2016 r., w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowej nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych (Dz. U. z 2016 r. poz. 141, dalej: rozporządzenie z 22 stycznia 2016 r.).

Dyrektor Oddziału decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmówił udzielenia skarżącemu wsparcia dla producentów świń w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych.

Prezes ARR decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że do wyliczenia jednostkowej kwoty wsparcia zgodnie z ww. rozporządzeniem pod uwagę zostały wzięte tylko ilości świń zakwalifikowanych do pozytywnego rozpatrzenia do dnia 3 czerwca 2016 r. W wyniku powyższych czynności ustalono, iż na dzień 30 września 2015 r. skarżący posiadał 2367 sztuk świń.

ARiMR pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. poinformowała, że producent wg raportu pomocniczego posiadał na dzień 30 września 2016 r. - 1 361 szt. świń. Ubój świń w okresie od 1 października 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. z nr [...] wyniósł 581 szt. oraz 150 szt. z nr [...]. Z uwagi na rozbieżności pomiędzy danymi w raporcie pomocniczym IRZ a danymi udostępnionymi przez Gdyński OR ARiMR, ARiMR poinformował pismem z dnia [...] października 2016 r., że producent wg raportu pomocniczego (stanu bazy danych) na dzień 3 czerwca 2016 r. posiadał w dniu 30 września 2015 r. 1 359 szt. świń. Rozbieżności w danych dla producenta wynikają ze złożenia w biurze powiatowym ARiMR 26 zgłoszeń zdarzeń z datami przed 30 września 2015 r. tj.: przybyć na łączną liczbę 1 899 szt. świń oraz wybicia na łączną liczbę 1616 szt. świń. ARiMR wraz z pismem z dnia [...] listopada 2016 r. przesłała wykaz zgłoszeń obejmujący zgłoszenia złożone po 30 września 2015 r. (z datą zdarzenia przed 30 września 2015 r.) w tym 10 zgłoszeń sprzedaży złożonych po 3 czerwca 2016 r.(z datą zdarzenia przed 30 września 2015 r.). Ponadto Agencja potwierdziła, że korekty zgłoszeń mające wpływ na ustalenie stanu świń na dzień 30 września 2015 r. dla producenta zostały złożone w dniu 22 czerwca 2016 r.

Organ odwoławczy zwrócił następnie uwagę na art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2015 r., poz. 1172 ze zm.) zgodnie z którym posiadacz świń zobowiązany jest zgłosić zmiany w stadzie lub fakt uboju w terminie 30 dni od ich zaistnienia. Obowiązek ten jest sankcjonowany w art. 33 pkt 13 ww. ustawy. Jednocześnie posiadacze zwierząt mają możliwość zweryfikowania prawidłowości danych w rejestrze IRZ. Jak zauważył Prezes ARR, producent dokonał aktualizacji danych w systemie IRZ dopiero w dniu 22 czerwca 2016 r., tj. po ustaleniu przez Prezesa ARR jednostkowej kwoty wsparcia i dlatego aktualizacja nie mogła zostać uwzględniona w toku postępowania odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wskazując, że podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ i uznaje je za własne. Sąd uznał również, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i prawa procesowego.

Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie. Sprawdził dane zawarte w rejestrze IRZ. Ustalił ponad wszelką wątpliwość, że we wskazanym rejestrze ujawniono posiadanie przez Skarżącego na dzień 30 września 2015 r. 2371 sztuk świń, czyli ilość zwierząt przekraczającą 2000 sztuk.

Organ odwoławczy prawidłowo wystąpił do Pomorskiego OR ARiMR z prośbą o weryfikację według stanu na dzień 3 czerwca 2016 r. faktycznej ilości świń posiadanych przez producenta na dzień 30 września 2015 r. a następnie - prawidłowo zwrócił się do ARiMR z prośbą o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy danymi w raporcie pomocniczym IRZ a danymi udostępnionymi przez Pomorski OR ARiMR oraz o wskazanie, z czego mogą wynikać rozbieżności.

W odpowiedzi Prezes ARR uzyskał wykaz zgłoszeń złożonych po 30 września 2015 r. (z datą zdarzenia przed 30 września 2015 r.) w tym 10 zgłoszeń sprzedaży złożonych po 3 czerwca 2016 r.(z datą zdarzenia przed 30 września 2015 r.) oraz uzyskał potwierdzenie dokonania przez producenta aktualizacji stanu świń na dzień 30 września 2015 r. w dacie 22 czerwca 2016 r.

Liczba nie więcej niż 2000 sztuk świń stanowiła przesłankę prawa materialnego do przyznania wsparcia. Ponieważ Skarżący wg danych z IRZ przekraczał tę liczbę, to nie mógł otrzymać wsparcia. Dane z wymienionego rejestru nie mogły być zastąpione ani oświadczeniem skarżącego, ani innym dokumentem, gdyż dane ustalane wg. IRZ na wskazany dzień 30 września 2015 r., stanowiły obiektywne kryterium oceny ustalone przez prawodawcę polskiego za zgodą Komisji.

W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd wyjaśnił, że to rolnik powinien dopilnować tego, aby dane ujawnione w wymienionym rejestrze odpowiadały rzeczywistości. Zgodnie z ustawą o identyfikacji, jest on bowiem obciążony obowiązkiem zgłaszania wszelkich zdarzeń wpływających na dane zawarte i ujawnione w IRZ. Agencja Rynku Rolnego była zobowiązana na mocy prawa do ustalenia danych według wymienionego rejestru. Organ nie mógł prowadzić postępowania dowodowego ponad dane ujawnione w tym rejestrze. Postępowanie było krótkotrwałe, miało określone prawem unijnym terminy do jego zakończenia.

Istotne w sprawie jest, że procedura krajowa wyłączyła stosowanie ogólnych zasad postępowania administracyjnego związanego ze zbieraniem materiału dowodowego. Art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych (dawniej o Agencji Rynku Rolnego) stanowi, że jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."), z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Wyłączenie wskazanych przepisów k.p.a. oznaczało, że organ orzekał w oparciu o dokumentację dostarczoną przez stronę, wymaganą § 8 ust.3 rozporządzenia RM oraz w oparciu o dane zarejestrowane w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt, Rejestrze urzędowym, prowadzonym przez ARiMR, według regulacji prawnej zawartej w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. 2017 r. poz. 546 ze zm., dalej ustawa o systemie identyfikacji).

Skarżący nie skorzystał wcześniej z możliwości samodzielnego działania w przedmiocie uaktualnienia danych w IRZ, w toku innego postępowania, wówczas przed innym organem administracyjnym. Wobec powyższego nie może obecnie oczekiwać, że w formie zastępczej, niewymaganej prawem i bliżej nieokreślonej, będą prowadzone przez organ działający w tej sprawie czynności aż do oczekiwanego przez niego skutku.

Prawidłowo wskazał organ, że dokonanie aktualizacji danych w systemie IRZ dopiero w dniu 22 czerwca 2016 r., tj. po ustaleniu przez Prezesa ARR jednostkowej kwoty wsparcia nie mogło zostać uwzględnione w toku postępowania odwoławczego. Co więcej, uwzględnienie aktualizacji po ustaleniu kwoty wsparcia byłoby sprzeczne z zasadami przyznawania nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych.

Dodatkowo Sąd zauważa, że Skarżący składając wniosek o udzielenie wsparcia producentom świń oświadczył m.in., że zobowiązuje się przestrzegać warunków uczestnictwa w mechanizmach, w których będzie uczestniczył.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł A. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, w celu wzruszenia wadliwych poglądów prawnych zawartych w ww. wyroku Sądu I instancji, poprzez uchylenie decyzji Prezesa ARR z dnia [...] listopada 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora OT ARR w Gdyni z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz zasądzenie kosztów. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego poprzez:

- błędną wykładnię przepisów motywu 9, 10 i 18 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/1853 z dnia 15 października 2015 r. ustanawiającego tymczasową nadzwyczajną pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych, stanowiącego akt delegowany, wydany na podstawie art. 219 i art. 228 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr. 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków i produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007

(Dz. U. UE. L. z 2013.347.671), polegającą na uznaniu, że:

a) wydane na jego podstawie przepisy prawa krajowego w postaci art. 7 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 401, dalej: ustawa z 11 marca 2004 r.) i § 8 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia RM z dnia 22 stycznia 2016 r. w sposób należyty realizują jego cele i stanowią uzasadnioną podstawę wydania zaskarżonych decyzji i w konsekwencji stanowią uzasadnioną podstawę prawną do wydania zaskarżonych decyzji i w konsekwencji:

b) w okolicznościach faktycznych sprawy skarżącemu nie przysługiwało wsparcie w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych,

- błędną wykładnię § 6 ust. 1 a rozporządzenia RM z dnia 22 stycznia 2016 r., wskutek przyjęcia, że w przedstawionym stanie faktycznym sprawy nie ma on zastosowania, na skutek zastosowania ograniczeń dowodowych, wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych.

II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., w postaci błędnej interpretacji tego przepisu polegającej na uznaniu, że skoro przepis ten stwierdza, iż jeżeli

przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 8, to organ nie miał możliwości zastosowania tych przepisów, w sytuacji, w której ich zastosowanie umożliwiłoby realizację celu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1853 z dnia 15 października 2015r. ( Dz. U. UE. L. 2015.271.25) ustanawiającego tymczasową nadzwyczajną pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych, wydany w celu przeciwdziałania zakłóceniom na rynku.

- naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (uchylenie nieprawidłowych decyzji), mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy dawał podstawę do uznania stanowiska skarżącego za prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści określonej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę normy prawnej.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., w postaci błędnej interpretacji tego przepisu polegającej na uznaniu, że skoro przepis ten stwierdza, iż jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., to organ nie miał możliwości zastosowania tych przepisów, w sytuacji, w której ich zastosowanie umożliwiłoby realizację celu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1853 z dnia 15 października 2015r. ( Dz. U. UE. L. 2015.271.25) ustanawiającego tymczasową nadzwyczajną pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych, wydany w celu przeciwdziałania zakłóceniom na rynku.

- naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (uchylenie nieprawidłowych decyzji), mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy dawał podstawę do uznania stanowiska skarżącego za prawidłowe.

Wskazane zarzuty naruszenia przepisów postępowania są pozbawione podstaw prawnych. Przede wszystkim wskazać należy, że tymczasowa nadzwyczajna pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych, ustanowiona została przepisami prawa unijnego i prawa krajowego. Pomocy tej udzielano na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) 2015/1853 z dnia 15 października 2015 r. (Dz.U. UE. L.2015.271.25). Rozporządzenie to stanowiło akt delegowany, wydany na podstawie art. 219 i art. 228 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr. 922/72, (EWG) nr 234/79, (EWG) nr 1037/2001 i (EW) nr 1234/2007 (Dz.U. UE. L. 2013.347.671). Akt ten wydany został w celu przeciwdziałania zakłóceniom na rynku. Zgodnie z brzmieniem rozporządzenia Komisji (WE) nr 2015/1853 Unia udostępniła państwom członkowskim całkowitą kwotę 420.000.000 euro w celu wsparcia dla rolników w sektorach hodowlanych. Polsce przypadła kwota 28.946.973 euro. W motywie 18 rozporządzenia wskazano na bezzwłoczne jego wdrożenie, a w przepisie art. 1 ustalono, że państwa członkowskie wypłacą to wsparcie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2016 r. na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów. Państwa członkowskie zobowiązane zostały do przekazania Komisji nie później niż do dnia 30 września 2016 r. informacji o całkowitych wypłaconych kwotach oraz o liczbie i rodzaju beneficjentów (art. 3 pkt b). Rozporządzenie unijne uzupełniono regulacją prawną krajową, którą stanowiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowej nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych (Dz. U. z 2006 r., poz. 141, dalej rozporządzenie RM). Rozporządzenie wydane zostało w oparciu o delegację ustawową opartą na art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - wówczas nazywaną - o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 633 ze zm.), a obecnie zwaną ustawą o organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 401 j.t. ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia RM wsparcie było udzielane w sektorze hodowlanym wieprzowiny. Zgodnie zaś z par. 6 było udzielane rolnikowi, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia 2015/1853, będącemu producentem świń, jeżeli:

1) według danych zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt:

a) w dniu 30 września 2015 r. posiadał nie więcej niż 2000 świń,

b) w okresie od dnia 1 października 2015 r. do dnia 7 stycznia 2016 r. co najmniej 5 świń sprzedanych przez tego producenta zostało poddanych ubojowi w rzeźni;

2) w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2015 r. sprzedał z przeznaczeniem do uboju co najmniej 5 i nie więcej niż 2000 świń objętych kodem [...] lub loch objętych kodem [...].

Rozporządzenie RM stanowiło, że wsparcie jest udzielane na wniosek rolnika (§ 8 ust.1), określało elementy niezbędne wniosku (§ 8 ust. 2), oraz konieczne załączniki (§ 8 ust.3). Stanowiło też, że Agencja Rynku Rolnego, której zadaniem było udzielenie tej pomocy, działa w drodze decyzji administracyjnej, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym upływał termin składania wniosków o udzielenie tego wsparcia. Zasady udzielania wsparcia były więc jasne, zgodne z wymaganiami Komisji i zawierały obiektywne kryteria przyznawania wsparcia. Uzupełnienie zasad dotyczących prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania ww. decyzji stanowił przepis art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych, stanowiący, że jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Ustawowe wyłączenie stosowania wskazanych przepisów kpa oznaczało, że organ - poza czynnościami i dokumentami wskazanymi w rozporządzeniu RM - jest zwolniony z podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), z dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, (art. 75 § 1 k.p.a.), z obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa), z obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów o materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 kpa), oraz z obowiązku uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną tylko w warunkach, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.). Nie są więc zasadne zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (uchylenie nieprawidłowych decyzji), mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy dawał podstawę do uznania stanowiska skarżącego za prawidłowe. Wyłączenie wskazanych przepisów k.p.a. w rozpatrywanej sprawie oznaczało, że organ orzekał w oparciu o dokumentację dostarczoną przez stronę, wymaganą § 8 ust. 3 rozporządzenia RM oraz w oparciu o dane zarejestrowane w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt w rejestrze urzędowym, prowadzonym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, według regulacji prawnej zawartej w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2017 r., poz. 546 ze zm.- dalej ustawa o systemie identyfikacji). Zauważyć należy, że na podstawie art. 3 ww. ustawy utworzono System Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt, prowadzony przez AMiMR, wymagany regulacją prawna unijną a mianowicie rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającym system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącym etykietowania mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 820?97 (Dz. UE.L. 2000.204.1). System ten zawiera dane wymagane przepisami rozporządzenia nr 1760/2000.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o systemie identyfikacji, w wersji obowiązującej do 17 października 2016 r. posiadacz świń był obowiązany zgłosić kierownikowi biura w terminie 30 dni:

1) zwiększenie lub zmniejszenie liczebności stada, z wyjątkiem, urodzenia, przywozu z państw trzecich albo państw członkowskich,

2) ubój zwierzęcia gospodarskiego - z podaniem, liczby zwierząt, które przybyły lub ubyły ze stada, oraz miejsca pochodzenia lub przeznaczenia zwierzęcia.

Po nowelizacji ustawy od dnia 18 października 2016 r. obowiązek ten został podtrzymany a termin powiadomienia skrócony do 7 dni.

Brak złożenia organowi informacji o zmianach, o których mowa wyżej, został obwarowany karą grzywny, nakładaną na rolnika w trybie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, o czym stanowi art. 33 ustawy o identyfikacji.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez, jak twierdzi skarżący, błędną wykładnię przepisów motywu 9, 10 i 18 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/1853 z dnia 15 października 2015 r. ustanawiającego tymczasową nadzwyczajną pomoc dla rolników w sektorach hodowlanych, stanowiącego akt delegowany, wydany na podstawie art. 219 i art. 228 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr. 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków i produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 ( Dz. U. UE. L. 2013.347.671), polegającą na uznaniu, że: wydane na jego podstawie przepisy prawa krajowego w postaci art. 7 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. i § 8 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia RM z dnia 22 stycznia 2016 r. w sposób należyty realizują jego cele i stanowią uzasadnioną podstawę wydania zaskarżonych decyzji i w konsekwencji stanowią uzasadnioną podstawę prawną do wydania zaskarżonych decyzji i w konsekwencji, w okolicznościach faktycznych sprawy skarżącemu nie przysługiwało wsparcie w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych, oraz błędną wykładnię § 6 ust. 1 a rozporządzenia RM z dnia 22 stycznia 2016 r., wskutek przyjęcia, że w przedstawionym stanie faktycznym sprawy nie ma on zastosowania, na skutek zastosowania ograniczeń dowodowych, wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o organizacji niektórych rynków rolnych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te nie są usprawiedliwione. Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym ta błędna wykładnia Sądu I instancji polegała i jak powinna brzmieć prawidłowa wykładnia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd I instancji dokładnie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jaki był mechanizm utworzenia prawa krajowego w oparciu o przepisy unijne oraz stwierdził, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe. Organ sprawdził dane zawarte w rejestrze IRZ. Ustalił, że we wskazanym rejestrze ujawniono posiadanie przez skarżącego na dzień 30 września 2015 r. 2371 sztuk świń, czyli ilość zwierząt przekraczającą 2000 sztuk. Wobec rozbieżności występujących pomiędzy danymi w raporcie pomocniczym IRZ a danymi udostępnionymi przez Pomorski OR AR i MR zwrócił się o wskazanie z czego mogą wynikać rozbieżności. W odpowiedzi Prezes ARR uzyskał wykaz zgłoszeń złożonych po 30 września 2015 r. (z datą zgłoszenia przed 30 września 2015 r.) w tym 10 zgłoszeń sprzedaży złożonych po 3 czerwca 2016 r. (z datą zdarzenia przed 30 września 2015 r.) oraz uzyskał potwierdzenie dokonania przez producenta aktualizacji stanu świń na dzień 30 września 2015 r. w dacie 22 czerwca 2016 r. Tak więc, zdaniem NSA, organ prawidłowo wskazał, i Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że dokonanie aktualizacji w systemie IRZ dopiero w dniu 22 czerwca 2016 r. tj. po ustaleniu przez Prezesa ARR jednostkowej kwoty wsparcia nie mogło zostać uwzględnione w toku postępowania odwoławczego, tym bardziej, że uwzględnienie aktualizacji po ustaleniu kwoty wsparcia byłoby sprzeczne z zasadami przyznawania nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych. Zauważyć także należy, że skarżący składając wniosek o udzielenie wsparcia producentom świń oświadczył m.in., że zobowiązuje się przestrzegać warunków uczestnictwa w mechanizmach, w których będzie uczestniczył. Wynika to niezbicie z pkt 1 oświadczenia znajdującego się na stronie 6 wniosku, k. 6 akt administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Agencja Rynku Rolnego była zobowiązana na mocy prawa do ustalenia danych według rejestru IRZ. Zgodnie w wyjaśnieniem zawartym wyżej, dotyczącym wyłączenia ustawowego wskazanych przepisów kpa, przez procedurę krajową, w zakresie stosowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego związanego ze zbieraniem materiału dowodowego, organ nie mógł prowadzić postępowania dowodowego ponad dane ujawnione w rejestrze, także ze względu na określone prawem unijnym terminy do jego zakończenia. Zarzuty naruszenia prawa materialnego są niezasadne także z tego względu, że zgodnie z ustawą o identyfikacji rolnik jest obciążony obowiązkiem zgłaszania wszelkich zdarzeń wpływających na dane zawarte i ujawnione w rejestrze i to skarżący powinien, we właściwym terminie, przewidzianym przepisami prawa krajowego, dopilnować aby dane ujawnione w wymieniony rejestrze odpowiadały rzeczywistości. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, dane z rejestru IRZ nie mogły być zastąpione ani oświadczeniem skarżącego, ani innym dokumentem. Dane te ustalone według IRZ na wskazany dzień 30 września 2015 r. stanowiły bowiem obiektywne kryterium oceny ustalone przez prawodawcę polskiego za zgodą Komisji. W tej sytuacji faktycznej i prawnej Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżącemu nie przysługiwało wsparcie w ramach nadzwyczajnej pomocy dla rolników w sektorach hodowlanych. Wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy i nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a skargę kasacyjną oddalił z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.