Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 3274/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Zofia Skrzynecka Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Renata Kantecka (spr.) Protokolant - Katarzyna Lenartowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do listopada 2000r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 lipca 2003r. w sprawie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej z dnia 22 maja 2002r. Nr "[...]" w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do listopada 2000r.

W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzją ostateczną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wymierzył PPHU "A" Zakład Pracy Chronionej J. B. z siedzibą w O. podatek od towarów i usług za okres od kwietnia do listopada 2000r. Pismem z dnia 5 maja 2003r. podatnik wniósł o wznowienie postępowania zakończonego opisaną decyzją, na podstawie art.240§1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.), podając jako istotną dla sprawy, nową okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania fakt, że wydanie przedmiotu sprzedaży na podstawie faktury VAT z dnia 25 marca 2000r. nr "[...]" miało miejsce w składzie celnym - placówka celna "[...]", z czego wywodził, że sprzedaż odbyła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Na potwierdzenie powyższego J. B. dołączył zaświadczenie-rozliczenie, z którego wynika, że w dniu 25 marca 2000r. firma "B" z Polski umieściła w placówce celnej nr "[...]" komplet urządzeń do produkcji preform, który wydano z magazynu w dniu 26 kwietnia 2000r. (na dokumencie tym widnieje pieczątka "C" Sp. z o.o." filia "D") oraz pokwitowanie z dnia 26 kwietnia 2000r. do asygnaty przychodowej nr "[...]", z którego wynika, iż na podstawie powyższego zaświadczenia przyjęto od "B" kwotę 130.680 rubli.

Na podstawie tych dowodów organ pierwszej instancji stwierdzając, iż zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, na podstawie art.240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 27 maja 2003r., wznowił postępowanie.

Organ odwoławczy podniósł, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bezspornie, iż urządzenia do produkcji preform zostały wywiezione przez E S.A. w D. w dniu 27 kwietnia 1999r. do firmy E Sp. z o.o. w G. przez przejście graniczne w B., co potwierdzają stosowne dokumenty odpraw celnych. Poza sporem pozostaje także fakt, iż do dnia 19 kwietnia 2002r. nie stwierdzono powrotnego przywozu tychże towarów na polski obszar celny. Wobec powyższego w okresie dokonania sprzedaży ( faktura nr "[...]" z dnia 25 marca 2000r.) urządzenia znajdowały się z G. Powyższe potwierdza również protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 26 marca 2002r. , w którym jako miejsce przekazania urządzeń wskazano G. Rosja.

Izba Skarbowa zaznaczyła, iż okoliczności przedstawione przez podatnika we wniosku o wznowienie stanowią wprawdzie nowe dowody w sprawie, gdyż nie były one przedstawione organowi w postępowaniu kontrolnym, jednakże pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Błędnie bowiem wywodzi strona, iż skoro urządzenia znajdowały się na terenie składu celnego, to uznać należy, iż znajdują się one na terenie polskiego obszaru celnego, a w konsekwencji ich sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu.

Zgodnie bowiem z art. 3 §1 pkt 13 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz.U. nr 23, poz. 117 ze zm.) polski obszar celny to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej . Wbrew zatem twierdzeniom podatnika skład celny znajdujący się w K. nie stanowi polskiego obszaru celnego, gdyż nie znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W konsekwencji powyższego organy podatkowe stwierdziły, że sprzedaż dokonana zgodnie z fakturą nr "[...]" z dnia 25 marca 2000r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż towar znajdował się poza terytorium kraju. Opisana faktura wystawiona została nieprawidłowo i stosownie do §50 ust.4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 109, poz. 1245 ze zm.) nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej zawarty.

W skardze J. B. wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji, zarzucając jej naruszenie art.120 Ordynacji podatkowej oraz art.2 ust.1 w związku z art.4 ust.4 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm., cyt. dalej jako ustawa o VAT). Podniósł, iż transakcję sprzedaży udokumentowaną opisaną fakturą przeprowadziły dwa podmioty krajowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a przedmiot sprzedaży znajdował się w magazynie tymczasowym placówki celnej. Zatem czynność sprzedaży należała do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w oparciu o art.2 ust.1 ustawy o VAT. Zdaniem skarżącego konstruując przedmiot opodatkowania w art.2 ust.1 ustawodawca użył terminu "sprzedaż" przyjmując jednakże szerszą niż wynika to z kodeksu cywilnego definicję sprzedaży, o czym świadczy art.4 ust.8 ustawy o VAT. Zaznaczył, iż żaden przepis ustawy o VAT nie określa wprost jakie zdarzenia powodują powstanie obowiązku podatkowego, a art.6 ust.1 ustawy o VAT określa wyłącznie moment, a nie miejsce powstania tego obowiązku. Skarżący stwierdził, iż przedmiot sprzedaży nie znajdował się poza terytorium RP i obowiązek podatkowy w podatku VAT powstał. Słuszność dokonanej przez skarżącego interpretacji potwierdzają, jego zdaniem, dokonane w 2003r. zmiany przepisów ustawy o VAT .

W kolejnym piśmie procesowym, złożonym na rozprawie, skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty i zaznaczył, iż przywołany przez organ dowód z dokumentu SAD potwierdzał wywóz urządzenia na czas określony, a nie przedstawiono dowodu potwierdzającego, że w momencie zakupu urządzenia przez skarżącego znajdowało się ono poza terytorium kraju. Skarżący natomiast przedstawił dowód z zaświadczenia służb celnych potwierdzający, że urządzenie w dniu zakupu znajdowało się w wolnym obszarze celnym i nie było poza granicami kraju. Jednocześnie wskazał na treść art.4a ustawy o VAT. Zarzucił nie zbadanie do końca sprawy, błędne określenie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o niepełny i niekompletny materiał dowodowy.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne, co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność.

Stanowią o tym: art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, cyt. dalej jako p.p.s.a.).

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż przedmiotem rozpoznania jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym - wznowieniowym, który jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania podatkowego, a nie samej decyzji. Katalog podstaw wznowienia postępowania zawarty w art.240§1 Ordynacji podatkowej ma wobec powyższego charakter zamknięty, co oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie jakiejkolwiek innej przesłanki, nie wymienionej w tym przepisie.

W złożonym wniosku o wznowienie postępowania skarżący jako nową okoliczność w sprawie, mającą wpływ na jej rozstrzygnięcie , przedstawił fakt, że urządzenie będące przedmiotem sprzedaży zgodnie z fakturą nr "[...]" z dnia 25 marca 2000r. w chwili sprzedaży znajdowało się w składzie celnym - placówka celna nr "[...]", a zatem nie przekroczyło granic Rzeczypospolitej Polskiej. Na potwierdzenie powyższego przedstawił zaświadczenie-rozliczenie wystawione przez Spółkę z o.o. "C filia D oraz pokwitowanie do asygnaty przychodowej nr "[...]" z dnia 26 kwietnia 2000r. (karty 185-190). W konsekwencji powyższego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, postanowieniem z dnia 27 maja 2003r., wznowił postępowanie podatkowe na podstawie art.240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania organy podatkowe uznały, iż przedmiotowe urządzenie w okresie od dnia 27 kwietnia 1999r. do dnia 19 kwietnia 2002r. znajdowało się poza polskim obszarem celnym. Ustalenia dokonane w tej kwestii są w ocenie Sądu prawidłowe, albowiem znajdują one potwierdzenie przede wszystkim w zgłoszeniach celnych. Zgodnie ze zgłoszeniami nr: "[...]", "[...]", "[...]" towar w postaci: korpusu wtryskarki za ślimakiem, suwnica 5t, korpusu wtryskarki z prasą, forma do reform oraz suszarki granulatu, schładzarki do cieczy, wieży chłodniczej, klimatyzatora, sprężarki, pompy do cieczy, oprzyrządowania do wtryskarki, objęty został procedurą wywozu w Posterunku Celnym w S. w dniu 27 kwietnia 1999r. W tym samym dniu towar ten wystąpił poza polski obszar celny przez przejście graniczne w B. (ewidencja towarów wyprowadzanych z polskiego obszaru celnego odpowiednio nr: "[...]", "[...]", "[...]"). Jednocześnie z pisma Posterunku Celnego w S. wynika, iż do dnia 19 kwietnia 2002r., przedmiotowy towar nie został powrotnie wprowadzony na polski obszar celny (karta 60). Tak więc bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, iż dokumenty SAD przywołane w decyzji potwierdzają wywóz urządzenia na czas określony. Nadto z protokołu zdawczo-odbiorczego urządzenia, z dnia 26 marca 2000r., wynika iż znajdowało się ono na terytorium Rosji, gdyż jako miejsce przekazania urządzenia wskazano G. Powyższe potwierdza z kolei, że w chwili zakupu towar znajdował się nadal poza terytorium Polski.

Przedstawione przez skarżącego we wniosku stanowisko oraz załączone dowody również potwierdzają ustalenia, że towar w chwili sprzedaży znajdował się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - skład celny znajdujący się w Rosji nie stanowi polskiego obszaru celnego w rozumieniu art.3§1 pkt 13 Kodeksu celnego.

Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, iż sprzedaż dokonana zgodnie z fakturą nr "[...]" z dnia 25 marca 2000r. nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, bowiem towar znajdował się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Opisana faktura, jako wystawiona nieprawidłowo, nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej zawarty, stosownie do §50 ust.4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 109, poz.1245 ze zm.).

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności i dowody nie mogły mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W myśl art. 245§1 pkt 3 lit.a Ordynacji podatkowej odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej może nastąpić w przypadku, gdy organ ustali, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną występuje podstawa do wznowienia postępowania, lecz jednocześnie wskutek wznowienia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszeń, które skutkować musiałyby uchyleniem wydanego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) należało orzec jak w sentencji.