Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1268/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec, Marek Stojanowski(spr.), Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2005r. sygn. akt II SA/Wa 625/05 w sprawie ze skargi I. F. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia okresu podlegającego zaliczeniu do wysługi lat oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2005r., sygn. akt II SA/Wa 625/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. F. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny z dnia [...] nr [...] o mianowaniu I. F. na stanowisko starszego inspektora w Wydziale Ochrony Informacji Niejawnych oraz ustaleniu na dzień 30 września 2004r. wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej, w liczbie jednego dnia.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego (decyzji) wskazano m. in., iż uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 lipca 2004r., sygn. akt II SA/Wa 1009/04, rozkazu Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającego go rozkazu z dnia [...] nr [...] powoduje, iż od dnia uprawomocnienia się tego wyroku, tj. od dnia 30 września 2004r. I. F. znajdował się w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby.

Oddalając skargę na rozkaz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...], wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 16 lutego 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2004r. wywołał, od dnia uprawomocnienia się, jedynie skutki na przyszłość. Oznacza to, że do dnia poprzedzającego dzień uprawomocnienia się wyroku, decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] wywoływała skutki prawne,

w postaci zwolnienia I. F. ze służby.

Zatem, zdaniem Sądu, w okresie od dnia 27 lipca 2002r. (przypadającego po dniu zwolnienia ze służby) do dnia 29 września 2004r. (poprzedzającego dzień uprawomocnienia się wyroku) stosunek służbowy I. F. nie istniał,

a więc okres ten nie mógł zostać zaliczony do wysługi lat do celów uposażeniowych

i nagrody jubileuszowej.

Sąd stwierdził ponadto, że niezasadne są zarzuty skarżącego w kwestii wadliwego ustalenia przez organ wysługi lat na jeden dzień. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002r. w sprawie zasad

i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1407) zaliczenia okresów m. in. służby w Urzędzie Ochrony Państwa i ustalenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, dokonuje się w drodze decyzji administracyjnej

w formie rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach personalnych funkcjonariusza. Przy czym, zaliczenia okresów służby i ustalenia wysługi lat dokonuje się po raz pierwszy, na dzień przyjęcia do służby (§ 3 ust. 1cyt. rozporządzenia). Zaś zaliczenie do wysługi lat okresów nieuwzględnionych w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza na stanowisko służbowe oraz nowe ustalenie wysługi lat do celów ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego, następuje na udokumentowany wniosek funkcjonariusza (§ 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia).

Natomiast kwestie związane z nabyciem prawa do nagrody jubileuszowej zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2002r.

w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 201, poz. 1697).

Mając na uwadze przytoczone przepisy, organ prawidłowo w rozkazie personalnym z dnia [...] , ustalił wysługę lat I. F. na jeden dzień mianowania, czyli na dzień 30 września 2004r.

Również niezasadnym jest zarzut naruszenia przepisów art. 116 ust. 2 oraz art. 126 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm., powoływaną dalej jako ustawa

o ABW), bowiem przepisy te stanowią jedynie delegację dla Prezesa Rady Ministrów do wydania aktów wykonawczych.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2005r., sygn. akt II SA/Wa 625/05, wniósł I. F., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 1 ust. 2 pkt 1 i 4 cyt. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002r. oraz § 1 ust. 1 pkt 1 i powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2002r., w związku z art. 116 ust. 2 i art. 126 ust. 2 ustawy o ABW, poprzez ustalenie na dzień 30 września 2004r. wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej, w liczbie jednego dnia, nie zaliczając do tego okresu, czasu służby w Urzędzie Ochrony Państwa i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego sprzed dnia 30 września 2004r. oraz okresu odbytych studiów.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływaną dalej jako ppsa) poprzez przyjęcie, że do dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2004r., rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz z dnia [...] nr [...] wywołał skutki prawne, w postaci zwolnienia skarżącego ze służby.

W ocenie skarżącego, uprawomocnienie się powołanego wyroku z dnia 29 lipca 2004r., skutkowało powrotem do sytuacji prawnej, ukształtowanej przed wydaniem uchylonych decyzji (rozkazów personalnych).

Zatem niezasadnym jest pogląd, iż do dnia poprzedzającego uprawomocnienie się wyroku z dnia 29 lipca 2004r., powołane wyżej decyzje z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] wywołały skutki prawne, w postaci zwolnienia skarżącego ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem wg art. 183 § 1 ustawy ppsa – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowego, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstruujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania NSA jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim. Opiera się on na założeniu że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny

i formalny.

Stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności, określone w art. 183 § 2 cyt. ustawy.

Na wstępie należy podnieść, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej zostały sformułowane nieprecyzyjnie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako ppsa), który stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Jednakże w skardze kasacyjnej ograniczono się tylko do powołania art. 170 ppsa, bez odwoływania się do wyjściowej w tym przypadku regulacji z art. 174 pkt. 2 cyt. ustawy.

W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu § 1 ust. 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002r. w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1407) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2002r.

w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 201, poz. 1697)., w związku z art. 116 ust. 2 i art. 126 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm., powoływaną dalej jako ustawa o ABW), nie odwołując się jednak do wyjściowej w tym przypadku regulacji z art. 174 pkt 1 ppsa.

Jednakże wskazane oczywiste uchybienia formalne skargi kasacyjnej, w ocenie sądu, nie stanowiły wystarczających powodów do jej odrzucenia.

Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ sąd I instancji rozpoznając sprawę nie naruszył przepisów prawa.

W sytuacji gdy skarżący zarzuca naruszenie prawa materialnego jak

i naruszenie prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przeanalizowaniu, że przyjęty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny jest prawidłowy

i nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.

Wskazać należy więc, że zgodnie z art. 170 ppsa istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się tym, że inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. W tym kontekście chybionym jest zarzut skarżącego naruszenia wspomnianego przepisu bowiem oddalając skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...], Sąd I instancji uwzględnił zarówno fakt istnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 29 lipca 2004 r., jak i jego treść.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnym jest pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że do dnia poprzedzającego dzień uprawomocnienia się wyroku

z dnia 29 lipca 2004r., decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] wywołała skutki prawne, w postaci zwolnienia skarżącego ze służby.

W tym miejscu należy podkreślić, że również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisów § 1 ust. 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów

z dnia 7 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy

i innych okresów do wysługi lat uwzględnionej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od których zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - przez nie zaliczenie skarżącemu do okresu wysługi dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej czasu służby w Urzędzie Ochrony Państwa i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz okres odbytych przez niego studiów nie znajduje uzasadnionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 116 ust. 2 i art. 126 ust. 2 ustawy o ABW należy podkreślić, że jest on nietrafny bowiem wskazane przepisy stanowią jedynie delegację dla Prezesa Rady Ministrów do wydania rozporządzeń.

Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem jego oceny był rozkaz (decyzja) z dnia [...] określający wysługę lat na dzień mianowania przy czym zaznaczając, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego określił całościową wysługę lat (okres pracy w UOP jak i studia) w kolejnym rozkazie personalnym z dnia [...].

W związku z powyższym zasadnym było rozstrzygnięcie Sądu I instancji wyrażone w wyroku z dnia 15 lipca 2005r., oddalające skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...].

Dokonana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona została zgodnie z obowiązującym prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.