Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1456/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 9, 11, 12, 10
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant: Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi D. "A" sp. z o.o. we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca "A" Spółka Gazownictwa spółka z o.o. we W. wystąpiła z wnioskiem o dokonanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca świadczący usługi dystrybucji gazu, w ramach integracji organizuje swoim pracownikom zawody sportowe w tym branżowe, a także organizuje imprezy integracyjne o charakterze sportowym. Celem tych działań jest utrwalenie oznaczenia firmy w pamięci aktualnych oraz przyszłych nabywców, zachęcając ich do nawiązania i kontynuowania dalszej współpracy, prowadzącej do zwiększenia przychodów spółki. Na zawody sportowe branżowe oddelegowane są osoby najlepsze w danej dyscyplinie, zaś imprezy sportowe integracyjne mają charakter imprez otwartych. Za organizacją takiej imprezy w większości odpłatność jest ryczałtowa (uzupełnienie wniosku o interpretację z dnia 27 kwietnia 2009r.).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wydatki poniesione na rzecz pracowników biorących udział w integracji – zawodach sportowych (przejazdy, wyżywienie, zakwaterowanie) sfinansowane ze środków obrotowych spółki dolicza się do przychodów tych pracowników na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, od osób fizycznych. Strona skarżąca wyraziła pogląd iż opisane wydatki ponoszone przez pracodawcę nie stanowią przychodu po stronie pracownika i nie należy pobierać zaliczki na podatek dochodowy wychodząc z założenia, że wydatki poniesione na organizację imprez integracyjnych zawodów sportowych – stanowią element kosztów pracowniczych stanowiąc jednocześnie element polityki kadrowej spółki, która prowadzona we właściwy sposób przekłada się na zwiększenie przychodów. Spółka uznając, iż poniesione koszty związane z uczestnictwem pracowników w przedmiotowych zawodach sportowych nie można zaliczyć jako poniesione na rzecz pracownika wyszła z założenia, że nie da się ich przyporządkować do świadczenia na rzecz konkretnej osoby, gdyż często składy zakładowych drużyn ustalane są spontanicznie. Poza tym spółka ma wątpliwości, czy osoby, które reprezentują pracodawcę na firmowym turnieju, uzyskują z tego tytułu jakaś korzyść. Zdaniem spółki pracownicy Ci uczestnicząc w zawodach sportowych są wizytówką przedsiębiorstwa "To tak, jak byliby w pracy – mają bowiem pokazać się że są lepsi od konkurencji".

Podobne stanowisko wyraziła spółka jeśli chodzi o zawody sportowe mające charakter imprezy integracyjnej. Dodatkowo wskazała, iż nie da się przyporządkować świadczeń (kosztów związanych z organizacją zawodów sportowych integracyjnych) do danego konkretnego pracownika. Podkreśliła, że celem udziału pracownika w imprezie, zawodach branżowych jest bowiem nie rekreacja pracownika, ale lepsza motywacja do pracy względy marketingowe i korporacyjne.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] . Nr [...] uznał, że stanowisko spółki jest nieprawidłowe.

Wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem wymienionych w art. 21,52,52a i 53 c oraz dochodów, od których na podstawie ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Odwołując się do regulacji art. 12 ust. 1 ustawy w/w zdaniem Ministra Finansów przychodami z szeroko rozumianego stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń pieniężnych w naturze, bądź ich ekwiwalenty – bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Z powyższego wynika, iż przychodem ze stosunku pracy nie jest jedynie wynagrodzenie za pracę, ale także inne przysporzenie majątkowe, takie jak nieodpłatne świadczenia, czy też świadczenia częściowo odpłatne. Do nieodpłatnych świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy zalicza się między innymi różnego rodzaju wyjazdy o charakterze imprez integracyjnych.

Odwołując się do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych "zakłady pracy" w rozumieniu przywołanego artykułu są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów między innymi przychody ze stosunku pracy, stosunku służbowego (...). Nie podzielił organ wydający interpretację jakoby nie dało się świadczeń jakie realizuje wnioskodawca podporządkować do danej osoby, gdyż często składy zakładowych drużyn są ustalone spontanicznie. Zdaniem organu istnieje możliwość zidentyfikowania tych świadczeń. Wnioskodawca jako pracodawca jest bowiem w stanie określić, którzy pracownicy brali udział w imprezie, gdyż sam wskazał, że w przypadku zawodów branżowych oddelegowane są osoby najlepsze w danej dyscyplinie do reprezentowania spółki (znane z imienia i nazwiska). W przedstawionym stanie faktycznym możliwym jest wyliczenie jaki koszt został poniesiony w związku ze zorganizowaniem imprezy integracyjnej, a także dokładne określenie ilości i nazwisk osób w niej uczestniczących. Wobec tego można ustalić wartość świadczeń i przyporządkować je poszczególnym pracownikom.

Konkludując uznał organ, że z uwagi na możliwość zindywidualizowania otrzymanych przez pracowników świadczeń z tytułu uczestnictwa w imprezie integracyjnej, wartość tych świadczeń stanowi dla pracowników źródło przychodu, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem wartość wyżej wymienionych świadczeń wnioskodawca ma obowiązek doliczyć do wynagrodzenia pracownika i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy.

W dniu [...] r. wpłynęło do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z wydaniem interpretacji indywidualnej z dnia [...] . Nr [...].W powyższym wezwaniu strona nie zgodziła się z wydaną interpretacją zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności przepisów art. 12 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez niewłaściwą interpretację wspomnianych przepisów w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym.

Co do zawodów branżowych strona podtrzymała swoje stanowisko, iż poniesione przez nią na te zawody wydatki jako poniesione "na pracownika" zmierzają wyłącznie do osiągnięcia przychodu przez spółkę.

Co do imprez integracyjnych o charakterze sportowym ponownie wskazała, iż celem tych imprez podobnie jak w przypadku zawodów branżowych nie jest spowodowanie przysporzenia po stronie pracownika, lecz osiągnięcie oczekiwanych rezultatów związanych z działalnością firmy (zwiększenie motywacji i zaangażowania pracowników). Wskazał wnioskodawca, że nawet gdyby uznać, że pracownik osiąga pewną korzyść z uczestnictwa w imprezie integracyjnej, to w celu doliczenia mu takiego świadczenia do przychodu, konieczne jest ustalenie wartości tego świadczenia. Jeżeli dana impreza ma charakter otwarty i mogą w niej brać udział wszyscy pracownicy to trudno jest ustalić którzy konkretnie pracownicy korzystali z tej imprezy oraz spośród tych którzy korzystali ustalić w jakim stopniu korzystali z udostępnionych im atrakcji. Z uwagi, iż spółka za organizację imprezy sportowej w większości ponosi wynagrodzenie ryczałtowe to tym bardziej jej zdaniem nie jest możliwe ustalenie faktycznej wartości uzyskiwanej przez poszczególnych pracowników korzyści.

Mając na uwadze przedstawione przez spółkę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz uwagi zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa organ upoważniony do wydania interpretacji podtrzymał stanowisko prezentowane w wydanej interpretacji indywidualnej.

Spółka wniosła skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, której zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, że wartość świadczeń z tytułu uczestnictwa pracowników spółki w imprezie integracyjnej powinna być doliczona do przychodów pracowników i opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Spółka wyszczególnia zawody branżowe i imprezy integracyjne o charakterze sportowym.

W odniesieniu do zawodów branżowych strona skarżąca wskazuje na art. 11 i 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem skarżącej udział pracowników w zawodach branżowych nie powinien obciążać finansowo pracowników oddelegowanych do reprezentowania spółki na tych zawodach, gdyż nie uzyskują oni z tego tytułu żadnego przysporzenia. Spółka wskazała, że celem zawodów branżowych są przede wszystkim względy marketingowe i korporacyjne.

W odniesieniu do imprez integracyjnych o charakterze sportowym skarżąca również wskazuje na art. 11 i 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem strony skarżącej aby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane jako przychód wystarczy aby były postawione do dyspozycji podatnika, natomiast żeby świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia były uznane za przychód konieczne jest ich otrzymanie. Skarżąca uważa zatem, iż powinna doliczyć do przychodów podatkowych pracowników wartość wszelkich świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń dopiero wówczas, kiedy świadczenia te byłyby przez nich faktycznie otrzymane oraz byłoby możliwe ustalenie wartości tych świadczeń według metod określonych w powołanej wyżej ustawie. Wskazała na otwarty charakter imprez integracyjnych oraz fakt iż w większości za takie imprezy płaci wynagrodzenie ryczałtowe bez względu na to czy pracownicy skorzystali z udziału w zawodach czy też nie. W takich przypadkach zdaniem strony skarżącej brak jest możliwości zidentyfikowania wartości konkretnej usługi ponoszonej na rzecz konkretnego pracownika.

Z związku z faktem, że skarżący nie jest w stanie stwierdzić, że pracownik rzeczywiście skorzystał z udziału w zawodach sportowych oraz jaki był jego faktyczny udział, brak jest podstaw do ustalenia pracownikowi kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez spółkę kosztów imprezy integracyjnej.

Skarżąca podniosła nadto, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wydania tzw. "milczącej interpretacji" . Wskazuje strona, iż organ wydał interpretację po upływie 3 miesięcznego terminu określonego w art. 14 d ordynacji podatkowej. Zgodnie zaś z art. 140 ordynacji podatkowej w przypadku niewydawania przez organ decyzji w sprawie interpretacji prawa podatkowego w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku uznaje się, że w dniu następnym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Natomiast w ustosunkowaniu się do zarzutu naruszenia prawa procesowego organ uznał iż wydał zaskarżony akt w terminie przewidzianym w art. 14 d ordynacji podatkowej. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu 12 lutego 2009r. zatem termin do wydania aktu kończył się z upływem dnia 12 maja 2009r. Przedmiotowa zaś interpretacja została wydana oraz "wyekspediowana do strony do dnia [...] .". Podniósł, iż przepisy ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia "dzień wydania" interpretacji. Nie wskazują, iż za dzień wydania interpretacji należy rozumieć dzień jej wprowadzenia do obiegu prawnego, czyli dzień doręczenia interpretacji stronie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzona jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145§1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów wskazanych w skardze a dotyczących naruszenia przez organ dokonujący interpretacji przepisów postępowaniu zawartych w ustawie ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997r. tj. Dz. U. Nr 8 z 2005r. poz. 60 z późn. zm.) a to jej art. 14 d.

Rozpatrzenie tego zarzutu poprzedzać musi rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że zaskarżony akt został wydany zgodnie z przepisami prawa procesowego można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ przepis prawa materialnego. Zgodnie z art. 14 d ordynacji podatkowej interpretację indywidualną organ zobligowany jest wydać bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Przepis zaś art. 14º§1 powołanej ustawy stanowi, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14 d uznaje się, że w dniu następnym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Spór między stroną skarżącą a organem dotyczy kwestii pojęcia "niewydanie interpretacji". Kwestia sporna była przedmiotem rozważań przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 14 grudnia 2009r. podjął uchwałę następującej treści: "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14º§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14 d powołanej ustawy". W związku z podjętą uchwałą Sąd uznał stanowisko strony skarżącej jakoby w przedmiotowej sprawie doszło do tzw. interpretacji milczącej za nietrafne w konkluzji uznając, iż wydanie interpretacji przez organ jej dokonujący zostało dokonane w sposób nie naruszający przywołanego art. 14 d ordynacji podatkowej.

Przedmiotem podatku dochodowego od osób fizycznych jest dochód. Należy pamiętać, że pojęcie dochodu jest zwrotem języka prawnego o ściśle określonym w ustawie znaczeniu. Wynikają z powyższego dwa podstawowe skutki. Po pierwsze, że można utożsamiać dochodu w sensie ekonomicznym z dochodem podatkowym. Możliwe jest bowiem, że u podmiotu wystąpi dochód podatkowy mimo braku realnego przyrostu majątkowego, albo ,że wystąpi realny przyrost majątku, lecz nie będzie on stanowił dochodu podatkowego. Po drugie, pamiętać należy, że przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stosuje się do pewnych rodzajów działalności czy też typów zdarzeń, co powoduje, że mimo wystąpienia przyrostu majątkowego, możliwego do rozpatrywania w kategoriach dochodowych, nie będzie on uznany za dochód podatkowy.

Art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych statuuje zasadę powszechności opodatkowania stanowiąc, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52,52a i 52c oraz dochodów od których na podstawie przepisów ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zasada powszechności opodatkowania ma istotne znaczenie przy wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bowiem wszelkie wyłączenia z opodatkowania mają charakter wyjątku i muszą być interpretowane ściśle.

Przedmiotem podatku dochodowego od osób fizycznych, co do zasady, jest dochód. Oznacza to, że podatek ten obciąża uzyskiwany przez osobę fizyczną dochód. Jak już wspominano, pojęcie dochodu ściśle wiąże się z pojęciem przychodu. Przychód ma bowiem charakter pierwotny względem dochodu w tym sensie, że istnienie przychodu warunkuje w ogóle możliwość powstania dochodu. Jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 updof, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Definicja przychodu wyprowadzona na podstawie przepisów art. 11 updof ma charakter generalny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód.

Pamietać również: należy, że przepisy art. 11 updof należy interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art. 12-20 updof, co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależy do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych.

Obok pieniędzy i wartości pieniężnych, ustawodawca za przychody uważa również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia w naturze to wszelkie takie świadczenia, w przypadku których przedmiot świadczenia jest inny niż pieniądz lub wartość pieniężna. Będą to w szczególności różnego rodzaju świadczenia rzeczowe, chociaż przedmiotem świadczenia mogą być również prawa.

Powyższe związane jest z przyjętą zasadą kompletności opodatkowania, w myśl której opodatkowaniu powinny podlegać niemal wszelkie przysporzenia majątkowe, a nie tylko te o charakterze pieniężnym. Ustawa nie definiuje pojęcia świadczeń rzeczowych. Należy przyjąć, że świadczeniami rzeczowymi są takie świadczenia, których przedmiotem są rzeczy niebędące jednocześnie środkami pieniężnymi lub innymi wartościami pieniężnymi.

W art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obok świadczeń w naturze ustawodawca stanowi także o innych nieodpłatnych świadczeniach. Przedmiotem tych świadczeń nie są więc rzeczy lecz usługi.

Przychodem nie są same "nieodpłatne świadczenia", lecz ich wartość. O sposobie określania tej wartości stanowi przepis art. 11 ust. 2a updof. Wartość innych świadczeń nieodpłatnych ustalana jest w zależności od rodzaju usług, jakie są przedmiotem świadczenia. W praktyce zdarzają się sytuacje, że świadczenie uzyskiwane przez podatnika ma charakter częściowo odpłatny. Otóż, określając wartość świadczeń częściowo odpłatnych, należy obliczyć różnicę pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Różnica ta stanowi przychód podatnika.

Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 updof jest stosunek pracy (ust.1 pkt 1). W myśl art. 12 ust. 1 updof, przychodami ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wyliczenie zawarte w powyższym katalogu ma charakter otwarty, a to ze względu na użycie sformułowań "wszelkie wypłaty" oraz "wartość innych (...) świadczeń". Oznacza to, że dla kwalifikacji danego przychodu jako przychodu pochodzącego ze stosunku pracy (i stosunków pokrewnych) decydującego znaczenia nie ma nazwa świadczenia czy też tytuł wypłaty, ale przede wszystkim fakt, w ramach jakiego stosunku jest ono otrzymywane, od kogo pochodzi i na czyją rzecz jest dokonywane. Świadczeniodawcą (dokonującym) wypłaty jest pracodawca, natomiast beneficjentem jest pracownik (ewentualnie były pracownik).

Jedną z kategorii przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy zakładowej oraz spółdzielczego stosunku pracy jest wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Inne świadczenia to takie świadczenia, które nie są ani świadczeniami rzeczowymi, ani nie stanowią świadczenia ponoszonego za pracownika.

Świadczenie nieodpłatne to takie, które pracownik otrzymuje całkowicie pod tytułem darmowym, co oznacza, że w zamian za to świadczenie nic nie świadczy ani też zobowiązuje się do przyszłych świadczeń.

Z powyższego wynika, że jedną z kategorii przychodów są inne nieodpłatne świadczenia.

Ustawodawca w odmienny sposób określił sposób obliczenia wartości dla każdej z Kategorii świadczeń wymienionych w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czemu dał wyraz w ust. 2 i 3 art. 12 oraz ust. 2,2a,2b art. 11 powołanej ustawy. Zatem dla potrzeb wykazania, iż dane świadczenie jest przychodem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie, aby móc zastosować właściwą metodę obliczenia jego wartości. Trzeba podkreślić, że ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości w/w świadczeń w sposób inny niż określony w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd też, jeśli nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami tej ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Kolejną istotną kwestią jest możliwość ustalenia wartości niedopłatnego świadczenia uzyskanego przez pracownika w kontekście charakteru ponoszonych przez skarżącą wydatków. Konieczne jest też sięgnięcie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi ,iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9 , art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Według regulacji zawartej w przytoczonym przepisie, żeby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane jako przychód, wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, natomiast, świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód jedynie po otrzymaniu tych świadczeń przez podatnika. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż strona skarżąca wskazywała na imprezy integracyjne (sportowe), które mają charakter otwarty co oznacza, że udział w nich mają prawo brać wszyscy pracownicy, podniosła, iż opłata za tak zorganizowaną imprezę najczęściej ma formę opłaty zryczałtowanej. Podniosła, iż w praktyce nie posiada informacji, który z pracowników z tej imprezy skorzystał, a nawet jeśli tak w to w jakim zakresie. Przy takim stanie faktycznym gdy wartości świadczeń nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika, gdzie opłata jest wznoszona ryczałtowo, bez względu na to, czy pracownik z usług korzystał czy też nie brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów organizowanych imprez. Nie sposób bowiem stwierdzić, czy konkretny pracownik rzeczywiście otrzymał świadczenie i jaka jest jego wartość.

Sąd pragnie podkreślić, że stanowisko powyższe nie jest odosobnione (por. wyrok WSA w W-wawie z dnia 18 stycznia 2008r. syg. akt III SA/Wa 1476/07, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 maja 2009r. sygn. akt I SA/Wr 1326/08 wyrok z dnia 20.01.2010r. WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 862/09).

Wskazać należy, iż podatnik we wniosku wskazał na imprezy sportowe o charakterze integracyjnym o czym była mowa wyżej ale też swoje zapytanie skierował do stanu faktycznego jakim jest udział jego pracowników w sportowych zawodach branżowych. Wnioskodawca podał, iż w przypadku zawodów branżowych, oddelegowane są osoby najlepsze w danej dyscyplinie do reprezentowania spółki. Działania te zmierzają do utrwalenia oznaczenia firmy w pamięci aktualnych oraz przyszłych nabywców (potencjalnych klientów spółki), zachęcając ich do nawiązania i kontynuowania ze spółką współpracy handlowej co ma doprowadzić do zwiększenia przychodów spółki.

Przy tak przedstawionym stanie faktycznym należy odpowiedzieć na pytanie czy w tej sytuacji mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika spółki z naruszeniem art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem Sądu odpowiedź na tak postawione pytanie winna być negatywna . W sytuacji przedstawionej wyżej pracownicy spółki uczestnicząc w zawodach sportowych branżowych występują w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy. Przez uczestnictwo w zawodach branżowych utrwalają, promują wizerunek firmy, a w konsekwencji nie można wykluczyć iż poprzez takie działanie marketingowo – reklamowe spółki może dojść do zwiększenia przychodów spółki. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, iż wysyłając drużynę sportową, składającą się z pracowników spółki i ponosząc koszty jej udziału w imprezie sportowej branżowej działanie spółki (ponoszenie kosztów tej imprezy) nakierowane jest działaniem na rzecz pracowników. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji mamy do czynienia wręcz z sytuacją odwrotną a mianowicie, to pracownicy spółki (ci przez nią oddelegowani, najlepsi w danej dziedzinie sportowej) podejmują działania na rzecz spółki promując w ten sposób jej wizerunek na rynku handlowym. W takiej sytuacji nie sposób przyjąć, iż działania pracodawcy zostały poczynione jako nieodpłatne świadczenie na rzecz pracownika.

Zatem ponownie rozpoznając sprawę winien organ dokonujący interpretacji uwzględnić stanowisko Sądu wyrażone w niniejszej sprawie.

Uchylając zaskarżony akt Sąd oparł się na przepisie art. 146§1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie zaś o kosztach postępowania sądowego oparto na art. 200 tej ustawy.

J.T. 19.04.10r.

pop.28.04.10r.