Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 39/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi E. S. – A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 207, 21 § 3, 53 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu określił E. S., prowadzącemu działalność gospodarczą A, kwotę różnicy podatku od towarów i usług, zaległość podatkową i odsetki za zwłokę za poszczególne miesiące 2000 r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości przy sprzedaży kwasu mlekowego 50% rolniczego, soli glauberskiej, parafiny i jodyny, polegające na zastosowaniu przez podatnika innych symboli SWW niż symbole stosowane przez dostawców bądź producentów tych wyrobów. Podatnik nabywał w/w produkty ze stawką podatku VAT 7% lub 22%, a następnie sprzedawał je po przepakowaniu do mniejszych opakowań, stosując jedną dla wszystkich produktów - 0% stawkę podatku VAT. Przy czym dla kwasu mlekowego 50% rolniczego stosował symbol SWW 1232-9 jak dla składników chemicznych mieszanek paszowych, a dla jodyny, parafiny oraz soli glauberskiej - symbol SWW 1348- traktując je jako produkty weterynaryjne.

Ustalono jednocześnie, powołując się na opinię Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii w Opolu wyrażoną w piśmie nr [...] z dnia 19 kwietnia 2002 r., że podatnik nie posiadał dokumentacji dopuszczającej te związki do obrotu w kraju jako środki farmaceutyczne stosowane wyłącznie u zwierząt, tj. jako preparaty weterynaryjne.

Przed wydaniem decyzji organ I instancji zasięgnął opinii Głównego Urzędu Statystycznego, przedkładając Urzędowi stanowisko podatnika w tej sprawie.

Główny Urząd Statystyczny w pismach z dnia 4.07.2002 r. nr [...] oraz z dnia 25.07.2002 r. nr [...], zajął stanowisko, że sprzedawane przez podatnika wyroby mieszczą się odpowiednio w grupowaniach: kwas mlekowy SWW 1241-533, jodyna SWW 1345-45, parafina SWW 0245, sól glauberska SWW 1222-51.

Zgodnie z powyższą klasyfikacją stawka podatku VAT wynosi dla jodyny 7%, a dla pozostałych produktów 22%.

Zatem podatnik dokonując sprzedaży tych towarów przy zastosowaniu stawki 0% podatku VAT, naruszył art. 2 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym.

Z powyższą decyzją nie zgodził się podatnik i złożył odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podatnik wskazał na pominięcie w postępowaniu istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności dotyczących istniejącej na terenie kraju praktyki stosowania preferencyjnej stawki podatku VAT. Zdaniem podatnika Główny Urząd Statystyczny wydając opinie w jego sprawie nie dysponował pełną wiedzą uwzględniającą istniejący stan faktyczny i praktykę stosowną przez innych podatników w kraju. Wydane opinie nie uwzględniają także istotnych informacji dotyczących przeznaczenia wskazanych towarów, parametrów technicznych, procedur wytwarzania opakowania. Podatnik podkreślił również, że dokonując fasowania produktów uczestniczył w procesie produkcyjnym stając się wytwórcą danego produktu. Wskazał dodatkowo, że posiada koncesję (zezwolenie) na produkcję leków ludzkich. Przez cały okres swojej działalności wymienione towary sprzedawał ze stawką 0% podatku VAT. Wobec braku uregulowań dopuszczających wprowadzenie do obrotu preparatów weterynaryjnych bez rejestracji, zdaniem podatnika, dopuszczalne było zastosowanie procedur obowiązujących w farmacji ludzkiej.

Podkreślił także, że o powszechności stosowania kwasu mlekowego rolniczego jako dodatku do pasz, bądź jako środka konserwującego, świadczy stanowisko Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyrażone w piśmie Departamentu Produkcji Zwierzęcej i Weterynarii z dnia 25 kwietnia 2002 r., a zatem kwas mlekowy 50% rolniczy wykorzystywany w hodowli zwierząt jako dodatek do pasz, winien być klasyfikowany do SWW 1239-9.

W dniu 5 grudnia 2002 r. do Izby Skarbowej w Opolu wpłynęło pismo uzupełniające odwołanie podatnika, złożone przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika. W piśmie tym pełnomocnik zarzucił dodatkowo naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 § 1,122, 187 § 1, 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu wskazanego pisma pełnomocnik podatnika podniósł, iż organ I instancji uznał za wiążące opinie wydane w tej sprawie przez Główny Urząd Statystyczny pomimo, że zostały one wydane z pominięciem istotnych informacji dotyczących przeznaczenia wskazanych towarów, parametrów technicznych, procedur wytwarzania opakowania. Organ kontrolny ograniczył się tylko do przekazania opinii podatnika służbom statystycznym.

Zatem wydane opinie nie uwzględniają istniejącego stanu faktycznego w zakresie działalności podatnika, a także praktyki stosowanej na rynku przez inne podmioty.

Podatnik dokonując fasowania produktów uczestniczył w procesie produkcyjnym stając się wytwórcą danego produktu.

Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, że informacje zawarte w piśmie Opolskiego Lekarza Weterynarii z dnia 19 kwietnia 2002 r. organ kontrolny potraktował jako wiążące ustalenia faktyczne. Zdaniem pełnomocnika pismo to nie jest dowodem na to, że podatnik nie był uprawniony do stosowania preferencyjnej stawki VAT oraz nie można go potraktować jako dokumentu urzędowego z powodu formy i treści. Podatnik posiada koncesję nr [...] wydaną przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na prowadzenie hurtowni środków farmaceutycznych i artykułów sanitarnych stosowanych wyłącznie u zwierząt. Przez cały okres swojej działalności wskazane towary sprzedawał ze stawką 0% podatku VAT.

Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że stosowana przez podatnika procedura wytwarzania kwasu mlekowego 50% rolniczego potwierdzona została przez Powiatowego Lekarza Weterynarii pismem z dnia 6.06.2002 r. nr [...]. Nadto o powszechności stosowania kwasu mlekowego rolniczego jako dodatku do pasz, bądź jako środka konserwującego, świadczy pismo Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24.09.2002 r. Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik przedłożył dokumenty w postaci wyników i protokołów kontroli prowadzonych w innych firmach, powołanych pism, koncesji, stanowiska własnego oraz rachunku uproszczonego z firmy "B" spółki z o.o. w B.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 a ustawy Ordynacja podatkowa wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą to decyzją uchylił w części zaskarżoną decyzję określając:

-za styczeń 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 22.350 zł, zaległość podatkową w wysokości 2.149 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 2.020,50 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 13.300 zł, zaległości podatkowej w kwocie 11.163 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 10.496,30 zł,

-za luty 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 9.858 zł, zaległość podatkową w wysokości 1.604 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.453,30 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 4.071 zł, zaległości podatkowej w kwocie 7.370,90 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 6.678,80 zł,

-za marzec 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 18.249 zł zaległość podatkową w wysokości 2.356 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 2.031,90 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 11.117 zł, zaległości podatkowej w kwocie 9.452,40 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 8.152,90 zł,

-za kwiecień 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 12.065 zł, zaległość podatkową w wysokości 1.739 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.446,50 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 7.054 zł, zaległości podatkowej w kwocie 6.694,80 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 5.565,40 zł,

-za maj 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 34.506 zł, zaległość podatkową w wysokości 2.312 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.841,40 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 28.372 zł, zaległości podatkowej w kwocie 8.537,80 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 6.800,80 zł,

-za czerwiec 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 16.102 zł, zaległość podatkową w wysokości 1552 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.179,40 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 8.640 zł, zaległości podatkowej w kwocie 9.071,60 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 6.734,40 zł,

-za lipiec 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 12.169 zł, zaległość podatkową w wysokości 2.245 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.650,50 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 5.029 zł, zaległości podatkowej w kwocie 9.386,60 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 6.901,90 zł,

-za sierpień 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 24.913 zł, zaległość podatkową w wysokości 1.807 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.240,10 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 16.925 zł, zaległości podatkowej w kwocie 9.794,40 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 6.721,90 zł,

-za wrzesień 2000 r.

kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 7.897 zł, zaległość podatkową w wysokości 2.367 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.552,90 zł w miejsce określonej przez organ I instancji kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 3.182 zł, zaległości podatkowej w kwocie 7.136,60 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 4.681,50 zł,

Natomiast za miesiące październik, listopad i grudzień 2000 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby wskazał, iż podatnik sporne towary kupował z 7% lub 22% stawką podatku VAT, a sprzedawał z preferencyjną stawką podatku VAT wynoszącą 0%. Podstawą do stosowania w/w stawki było, zdaniem podatnika, przeznaczenie sprzedawanych produktów do stosowania wyłącznie u zwierząt oraz uzyskiwanie ich w wyniku procesu produkcyjnego - fasowania (w przypadku jodyny, parafiny i soli glauberskiej), czy też procesu wytwarzania kwasu mlekowego 50% rolniczego polegającego na rozcieńczeniu wodą 80 % kwasu mlekowego tzw. puracu. Do sprzedawanych po przepakowaniu bądź rozcieńczeniu produktów, podatnik dołączał ulotki informujące o tym, że są one przeznaczone dla zwierząt i podawał wskazówki dotyczące ich stosowania.

Jednocześnie Dyrektor Izby powołał się na treść art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w związku z art. 2 w/w ustawy, wskazując iż do czynności i towarów opodatkowanych podatkiem od towarów i usług stosuje się podstawową 22% stawkę podatku VAT. Nie dotyczy to towarów bądź usług wymienionych w wykazach towarów i usług stanowiących załączniki do wskazanej ustawy, do których stosuje się preferencyjne stawki podatku.

W art. 18 ust. 2 w/w ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku Nr 3, stawka podatku VAT wynosi 7%.Załącznik ten pod poz. 18 wyszczególnia według Systematycznego Wykazu Wyrobów branżę o symbolu SWW 134 oraz podbranżę - SWW 1354, które obejmują wyroby farmaceutyczne, wyroby farmaceutyczne zielarskie oraz inne uznane za farmaceutyczne na podstawie odrębnych przepisów. Dla niektórych wyrobów farmaceutycznych w/w branży Minister Finansów w rozporządzeniu w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżył stawkę podatku z 7% do stawki 0%. Stawką tą zostały objęte preparaty weterynaryjne mieszczące się w podbranży pod symbolem SWW 1348. Według Systematycznego Wykazu Wyrobów podbranża ta obejmuje środki lecznicze stosowane wyłącznie u zwierząt.

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że zasady określające wytwarzanie, obrót środkami farmaceutycznymi, w tym stosowanymi wyłącznie u zwierząt zostały określone w ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz. U. Nr 105 poz. 452 ze zm.).

Zgodnie z tą ustawą za środki farmaceutyczne tj. m.in. leki i surowce do ich produkcji uznaje się środki, które spełniają wymogi określone tą ustawą w zakresie rejestracji, jakości, warunków wytwarzania i obrotu.

W myśl art. 26 ust. l w/w ustawy do obrotu mogą być wprowadzone środki farmaceutyczne i materiały medyczne wpisane do rejestru oraz określone w art. 5 ust. 2 cyt. ustawy, czyli te, które obowiązkowi wpisania do rejestru nie podlegają. Jednocześnie Dyrektor podkreślił, że zgodnie z art. 49 ust. 2 wskazanej ustawy, minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia został uprawniony do określenia w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do środków farmaceutycznych i materiałów medycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt, które leki i środki farmaceutyczne nie będą podlegać obowiązkowi rejestracji.

Oprócz w/w przypadków ustawa przewidywała wprowadzenie do obrotu środka farmaceutycznego w trybie art. 26 ust. 2 cyt. ustawy, poprzez wyrażenie zgody na okresowe wprowadzenie do obrotu środka farmaceutycznego, jeżeli było to uzasadnione potrzebami zdrowotnymi. Do wyrażenia takiej zgody uprawniony był minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z innymi wskazanymi w ustawie ministrami.

Jak wynika z akt sprawy, podatnik takiej zgody nie posiadał i nie zostało wydane rozporządzenie ministra właściwego do spraw rolnictwa wskazujące, które leki i środki nie podlegają rejestracji, a zatem jedyną możliwością wprowadzenia do obrotu środków farmaceutycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt była ich rejestracja. Takie stanowisko zajął Opolski Wojewódzki Inspektor Weterynarii rozpoznając sprawę w zakresie obrotu niektórymi środkami farmaceutycznymi w firmie A i stwierdzając w decyzji z dnia 12.02.200l r. Nr [...], że "nie ma żadnej przewidzianej prawem możliwości wprowadzenia do obrotu związków chemicznych w celu leczenia zwierząt bez udokumentowania ich dopuszczenia do obrotu jako środków farmaceutycznych, a ten nie może odbywać się poza hurtowniami środków farmaceutycznych, w tym stosowanych wyłącznie u zwierząt."

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż podatnik dokonywał fasowania, to jest przepakowywania jodyny, parafiny i soli glauberskiej do mniejszych opakowań, a proces ten jest procesem produkcji. Fasowanie wymienionych produktów odbywało się poza nadzorem i kontrolą, a zatem trudno stwierdzić, iż środki sprzedawane przez podatnika po przepakowaniu spełniały wymogi stawiane środkom weterynaryjnym. Zdaniem Organu odwoławczego nie ma znaczenia fakt, że zakupione surowce takie wymagania mogły spełniać, bowiem ich otwarcie i przelanie do innych opakowań powinno się odbywać z zachowaniem norm jakościowych jak przy produkcji farmaceutyków, a proces ten powinien podlegać kontroli i nadzorowi odpowiednich służb. Podatnik nie przedstawił w toku postępowania podatkowego dowodów wskazujących na sprzedaż środków farmaceutycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt. Nie mógł zatem do sprzedawanych przez siebie środków, po uprzednim ich przepakowaniu, stosować preferencyjną stawkę podatku VAT, zarezerwowaną dla preparatów weterynaryjnych.

Nie uprawniały go do tego również przedłożone przez pełnomocnika certyfikaty i wyniki badań jakościowych dotyczące jodyny, parafiny i soli glauberskiej, gdyż dotyczyły one produktów, a nie podatnika.

Organ odwoławczy zauważył również, że certyfikaty znajdujące się w aktach sprawy wskazują tylko na dopuszczenie konkretnego towaru do obrotu, a nie na dopuszczenie do obrotu środka farmaceutycznego produkowanego przez podatnika, stosowanego w leczeniu zwierząt.

Nadto organ stwierdził, że nie można ustalić jak wyglądał proces produkcji i w jakich odbywał się warunkach, czy spełniał wymogi jakościowe oraz sanitarne stawiane preparatom weterynaryjnym.

Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest zdaniem Dyrektora Izby postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Opolu z dnia 21.09.2000 r. Nr [...] o zabezpieczeniu znajdujących się w magazynach podatnika m.in. jodyny, parafiny i soli glauberskiej poprzez ich oddzielne usytuowanie i oplombowanie w oddzielnym pomieszczeniu bądź szafach, a także postanowienie z dnia 18.12.2000 r. Nr [...] przedłużające to zabezpieczenie na kolejny okres, a następnie decyzja Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Opolu z dnia 12.02.2001 r. Nr [...] zakazująca wprowadzenia do obrotu w/w środków w celu leczenia zwierząt.

Jednocześnie organ odwoławczy dokonał weryfikacji zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kwasu mlekowego. Uzyskane opinie organów statystycznych wskazują, że kwas mlekowy może być grupowany bądź w SWW 1241-533 jako kwas mlekowy - bez spożywczego i wtedy jego obrót podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT oraz w SWW 1232-9 jako składnik chemiczny mieszanek paszowych -bez farmaceutycznych i wówczas, podlega opodatkowaniu wg 0% stawki podatku VAT. W piśmie z dnia 23.05.2003 r. Nr [...] Główny Urząd Statystyczny wskazał, iż zgodnie z zasadami metodycznymi Systematycznego Wykazu Wyrobów kwas mlekowy klasyfikowany jest w grupowaniach statystycznych w zależności od celu jego wykorzystywania. W przypadku przeznaczenia go wyłącznie jako dodatku do pasz grupowany jest w SWW 1232-9 "składniki chemiczne mieszanek paszowych". Jednocześnie Urząd wskazał, że nie jest organem kompetentnym do wypowiadania się czy kwas mlekowy 50% rolniczy produkowany przez podatnika może stanowić dodatek do pasz. Organem uprawnionym w tym zakresie jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Jak wynika z akt sprawy, podatnik zwrócił się o zajęcie stanowiska w sprawie kwasu mlekowego do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które wskazało w piśmie z dnia 24 września 2002 r., iż kwas mlekowy 50% rolniczy jest powszechnie uznawanym dodatkiem paszowym. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania przyjętej przez podatnika preferencyjnej stawki podatku VAT przy sprzedaży kwasu mlekowego 50% rolniczego jako czystego związku chemicznego stanowiącego dodatek do pasz.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisu art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy stwierdził, że odmienna ocena tych samych faktów dokonana przez Urząd Kontroli Skarbowej w toczących się niezależnie od siebie sprawach za ten sam rok podatkowy jest wprawdzie niepożądana z punktu widzenia zasady zaufania, o której mowa w w/w przepisie, jednakże nie jest to okoliczność uzasadniająca uchylenie podjętego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że preferencyjna stawka podatku VAT powinna wynikać z prawidłowego stosowania klasyfikacji statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, w tym Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW).

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa Dyrektor Izby wskazał, że opinia wyrażona przez Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii w piśmie z dnia 19 kwietnia 2002 r., potwierdza jedynie ustalenia dokonane przez Wojewódzki Inspektorat Weterynarii i wyrażone w postanowieniu z dnia 21 września 2000 r. Nr [...] oraz decyzji tego organu z dnia 12.02.2001 r. Nr [...]. Dokumenty te znajdują się w zgromadzonym materiale dowodowym.

Z powyższą decyzją nie zgodził się podatnik i działając poprzez pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

W skardze podatnik podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122, 180 i 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na:

• nie wyjaśnieniu okoliczności stosowania 0% stawki VAT w obrocie preparatami weterynaryjnymi na terenie kraju przez podmioty gospodarcze będące producentami tych preparatów, na podobnych zasadach jak podatnik,

• ustaleniu sprzecznie z materiałem dowodowym, że podatnik nie wykazał stosowanych u niego procedur wytwarzania preparatów weterynaryjnych pozwalających na ich identyfikację jako przedmiot obrotu,

• sprzecznym z zebranym materiałem dowodowym ustaleniem, iż podatnik nie udowodnił na czyją rzecz zbywane były preparaty weterynaryjne,

• sprzecznym z treścią dokumentów, pochodzących od organów weterynaryjnych, ustaleniem, iż dokumenty te potwierdzają okoliczność, że preparaty weterynaryjne nie odpowiadały wymogom jakościowym.

Nadto podatnik wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie poprzez naruszenie:

• art. 2 i 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług poprzez błędną wykładnię tych przepisów, w oparciu o przesłanki określone w przepisach ustawy z dnia 10.10.1991 r. o środkach farmaceutycznych, (...)

• § 62 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (...) poprzez jego niezastosowanie do sprzedaży preparatów weterynaryjnych.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu środkami farmaceutycznymi i artykułami sanitarnymi od 1990 r. Posiada koncesję nr [...] z dnia 2.01.1992 r., wydaną przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, na prowadzenie hurtowi środków farmaceutycznych i artykułów sanitarnych stosowanych u zwierząt. Jodyną, parafiną i solą glauberską handluje od 1992 r. Od początku działalności przy sprzedaży wymienionych środków stosował 0% stawkę podatku VAT. Praktyka ta w okresie całej działalności podatnika nie była przez organy kontrolne i skarbowe kwestionowana, co potwierdza protokół z badania dokumentów i ewidencji za poszczególne miesiące 1995 r. nr [...] oraz wynik kontroli, a także protokół z badania dokumentów i ewidencji za poszczególne miesiące 1998 r. oraz wynik kontroli. Dokumenty te znajdują się w aktach sprawy.

Preparaty takie jak sól glauberska, jodyna, parafina, były i są powszechnie wykorzystywane w praktyce weterynaryjnej. Zasadność i powszechność stosowania tych środków w leczeniu zwierząt potwierdzają opinia z dnia 18.02.1999 r. Prof. R. B. z Akademii Rolniczej Katedry Kliniki Chirurgii Rolniczej we Wrocławiu oraz opinia z dnia 20.05.2002.r. Prof. dr hab. A. D. z Akademii Rolniczej we Wrocławiu Wydział Medycyny Weterynaryjnej, które podatnik dołączył do akt sprawy.

Podatnik w toku postępowania powoływał się na powszechną praktykę w kraju, dotyczącą zarówno zasad wprowadzania przedmiotowych środków do obrotu na potrzeby praktyki weterynaryjnej, jak i stosowania dla tych preparatów 0% stawki podatku VAT. Wskazywał także, że działalność w tym zakresie prowadzi od 10 lat i nigdy nie były kwestionowane u niego procedury wytwarzania farmaceutyków.

W Polsce istnieje kilkaset podmiotów gospodarczych, które zajmują się na podobnych zasadach jak podatnik produkcją i obrotem powyższych leków do celów weterynaryjnych. Praktyka ta nigdzie w kraju nie była kwestionowana, a przede wszystkim nie była kwestionowana stosowana przez te podmioty, a także przez podatnika 0% stawka podatku VAT.

Organy orzekające tej okoliczności w ogóle nie rozważyły, naruszając tym samym art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśniły stanu faktycznego odnoszącego się do obrotu w Polsce preparatami weterynaryjnymi.

Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że organ kontrolny wiedział kto był nabywcą wskazanych farmaceutyków gdyż dysponował pełną dokumentacją, w tym fakturami sprzedaży. Przyczyną zakwestionowania 0% stawki VAT dla tych preparatów były wyłącznie kwestie formalne związane z ich rejestracją i obrotem. W powołanych przez organ skarbowy dokumentach, organ nadzoru weterynaryjnego kwestionuje wyłącznie prawo podatnika do obrotu tymi środkami z uwagi na brak ich rejestracji w Rejestrze Środków Farmaceutycznych. W żadnym razie przedmiotem tych dokumentów nie są procedury wytwarzania przez podatnika tych preparatów, bądź ich zgodność z Faramkopeią Polską.

Zatem stanowisko organu II instancji wskazujące, iż przedstawione przez skarżącego dokumenty nie wskazują na dopuszczenie do obrotu środka farmaceutycznego, a środki sprzedawane przez niego po przepakowaniu nie spełniają wymogów jakościowych stawianych preparatom weterynaryjnym jest całkowicie nieuprawnione. Ocena dokumentów została dokonana z naruszeniem art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, albowiem podatnik przedstawił dowody dotyczące stosowanych procedur wytwarzania, badania przedmiotowych farmaceutyków, składu chemicznego farmaceutyków, sposobu opakowania, oznakowania i ich przeznaczenia. Równocześnie podatnik przedstawił organom orzekającym wyciągi z Farmakopei Polskiej dotyczące w/w preparatów. Zdaniem podatnika dokumenty te pozwalają na pełną identyfikację produktów wytwarzanych przez niego zarówno co do składu chemicznego, przeznaczenia i właściwości. Wyłączną przyczyną zakwestionowania uprawnień podatnika do stosowania 0% stawki VAT przy sprzedaży preparatów weterynaryjnych są kwestie formalnie związane z obrotem tymi farmaceutykami, a zatem organ skarbowy powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia cech produktów, ich przeznaczenia i wszelkich innych wątpliwości jakie powstały w postępowaniu odwoławczym.

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik wskazał, że sól glauberska, parafina i jodyna zostały przez Ministra Zdrowia, na podstawie wydanego zarządzenia z dnia 14 września 1993 r. (M.P. Nr 49, poz.467) ujęte w wykazie leków nie podlegających wpisowi do Rejestru Środków Farmaceutycznych.

Wymagania jakościowe i skład środków farmaceutycznych, które nie podlegają wpisowi określone zostały w Farmakopei Polskiej. Natomiast minister właściwy do spraw rolnictwa zarządzenia zwalniającego z obowiązku rejestracji nigdy nie wydał. W związku z tym według podatnika, jeżeli obrót tymi farmaceutykami dokonywany był na zasadach podobnych jak w medycynie ludzkiej, a sprzedawano je wyłącznie na potrzeby praktyki weterynaryjnej, brak jest podstaw do kwestionowania przyjętej preferencyjnej stawki podatku VAT tylko z powodu braku rejestracji tych farmaceutyków w Rejestrze Środków Farmaceutycznych.

Lekami zgodnie z w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o środkach farmaceutycznych są surowce farmaceutyczne oraz ich mieszaniny, które w drodze procesów technologicznych zostały przygotowane w postaci nadającej się do stosowania w leczeniu, zapobieganiu, diagnostyce chorób ludzi, zwierząt, a także w celu poprawy cech użytkowych zwierząt.

Surowcami farmaceutycznymi są substancje oraz ich mieszaniny i przetwory przeznaczone do produkcji i sporządzania leków.

Z powyższego wynika, że o zakwalifikowaniu poszczególnego produktu jako leku bądź surowca farmaceutycznego nie decydują przesłanki formalno-prawne określone w ustawie o środkach farmaceutycznych, a dotyczące warunków dopuszczania ich do obrotu, lecz wyłącznie właściwości tych środków w leczeniu, zapobieganiu i diagnostyce chorób ludzi i zwierząt. Właściwości tych preparatów w sprawie nie są kwestionowane, a jedynie brak ich rejestracji, co zdaniem podatnika nie pozbawia go prawa do stosowania preferencyjnej stawki podatku VAT. W piśmie z dnia 21 października 2004 r. uzupełniającym skargę, pełnomocnik wskazał, że podatnik produkowane przez siebie preparaty weterynaryjne sprzedawał spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "C", w której przeprowadzono kontrolę w zakresie prawidłowości stosowania stawek podatku VAT. Początkowo zakwestionowano prawo spółki do korzystania z preferencyjnej stawki podatku, jednak w wyniku odwołania nie stwierdzono nieprawidłowości w tym zakresie. Spółka jako odbiorca preparatów produkowanych przez podatnika sprzedawała je stosując 0 % stawkę podatku jak dla preparatów weterynaryjnych, a poczynione ustalenia kontroli potwierdziły ten fakt. Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia art.121 ustawy Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę oraz w odpowiedzi na pismo procesowe skarżącego i na rozprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Nadto podkreślił, że przedstawione przez pełnomocnika certyfikaty i zaświadczenia kontrolne nie wskazują, iż zakupione przez podatnika towary były wyrobami farmaceutycznymi stosowanymi wyłącznie u zwierząt. Podatnik nie przedstawił dowodów potwierdzających wyprodukowanie przez niego i wprowadzenie do obrotu preparatów weterynaryjnych sklasyfikowanych pod symbolem SWW 1348 i korzystających z preferencyjnej stawki podatku VAT. Dyrektor podniósł także to, że organy nie kwestionowały faktu wykorzystania jodyny, parafiny, soli glauberskiej w praktyce weterynaryjnej. Zdaniem Dyrektora środki te objęte byłyby zerową stawka podatku VAT, gdyby spełniły wymogi określone ustawą o środkach farmaceutycznych (...) w zakresie rejestracji, jakości, warunków wytwarzania i obrotu. Odnośnie dokumentów dotyczących kontroli w firmie "C", Dyrektor Izby wskazał, iż kontrola i jej wynik nie dotyczyły skarżącego, a nadto spółka ta nie zajmowała się produkcją środków farmaceutycznych. Dyrektor zauważył także, iż powołana przez pełnomocnika definicja produktu leczniczego wynika z ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, która nie obowiązywała w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności, przeprowadzona zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W myśl art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym(Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zmianami) ,do sprzedaży towarów i czynności wymienionych w art. 2 cytowanej ustawy stosuje się 22% stawkę podatku VAT, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Zastosowanie innej, niższej stawki podatku od towarów i usług ustawodawca dopuścił jako wyjątek od przyjętej powszechnie stawki podatku. Zatem tylko w stosunku do danego rodzaju usług i towarów wyraźnie wskazanych w przepisach szczególnych ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku VAT. Kwestia ta nie pozostawia wątpliwości, a wszelkie wyjątki od przyjętej reguły nie powinny być interpretowane rozszerzająco (por. wyrok NSA z dnia 29 września, sygn. akt I SA/Ka 1227/97, opubl. Monitor Podatkowy z 1998 r. nr 8; wyrok z dnia 9 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2367/98, wybór LEX nr 44026).

W stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie, w § 61 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 ze zmianami), wskazano listę towarów i usług stanowiącą załącznik nr 3 do rozporządzenia. W pozycji 8 załącznika wymieniono preparaty weterynaryjne ujęte w Systematycznym Wykazie Wyrobów pod symbolem 1348.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt dokonywania przez skarżącego sprzedaży soli glauberskiej, jodyny i parafiny z przeznaczeniem na potrzeby praktyki weterynaryjnej. Wbrew twierdzeniom skargi organy faktu tego nie kwestionowały, natomiast powołując się na obowiązujące przepisy w zakresie wprowadzania środków leczniczych stosowanych wyłącznie u zwierząt wskazywały, że środki te nie są preparatami weterynaryjnymi sklasyfikowanymi w SWW pod symbolem 1348. Zarówno sól glauberska, jodyna oraz parafina mogą być wykorzystywane w leczeniu ludzi bądź zwierząt i wówczas podlegają rygorom określonym w stosownych przepisach w zakresie obrotu i wytwarzania.

Zasady wytwarzania i obrotu środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi zostały określone w ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym (Dz. U. Nr 105, poz. 452 ze zmianami).

Zgodnie z art. 2 wskazanej ustawy środkami farmaceutycznymi są leki i surowce farmaceutyczne, a lekami są surowce farmaceutyczne oraz ich mieszaniny, które w drodze procesu technologicznego zostały przygotowane w postaci nadającej się do stosowania w leczeniu, zapobieganiu, diagnostyce chorób ludzi i zwierząt, a także w celu poprawy cech użytkowych zwierząt. Z kolei surowce farmaceutyczne to substancje oraz ich mieszaniny i przetwory przeznaczone do produkcji i sporządzania leków.

W art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy określono, że środki oraz materiały medyczne podlegają wpisowi do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych, poza wyjątkami określonymi w ust. 2. Do tych wyjątków należą leki recepturowe, określone przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej leki gotowe, surowce farmaceutyczne, leki homeopatyczne, inne środki farmaceutyczne i materiały medyczne określone przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. W ust. 3 cytowanego artykułu wskazano, że wymagania jakościowe i skład środków farmaceutycznych leków gotowych określa się w Farmakopei Polskiej.

Zasady wprowadzania do obrotu środków farmaceutycznych i materiałów medycznych zostały sprecyzowane w art. 26 i 27 . Zgodnie z art. 26 ust. 1 do obrotu mogą być wprowadzane środki farmaceutyczne wpisane do rejestru oraz określone w art. 26 cytowanej ustawy. Jednocześnie w art. 26 ust. 2 przewidziano możliwość okresowego wprowadzenia do obrotu środka farmaceutycznego bez zachowania warunków wskazanych w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami zdrowotnymi. Decyzję w tym zakresie pozostawiono w gestii Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, który mógł wyrazić zgodę na okresowe wprowadzenie do obrotu środka farmaceutycznego po zasięgnięciu opinii Komisji Rejestracji Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych.

Przed wprowadzeniem do obrotu środki farmaceutyczne podlegają badaniom jakościowym, a obowiązki wytwórcy w zakresie wprowadzenia do obrotu środków farmaceutycznych oraz ich kontroli seryjnej, zgodnie z art. 27 wskazanej ustawy określa Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w drodze rozporządzenia.

Jednocześnie w art. 19 cytowanej ustawy prawodawca uzależnił podjęcie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania środków farmaceutycznych od uzyskania koncesji Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, a w przypadku środków stosowanych wyłącznie u zwierząt, od uzyskania koncesji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej wydanej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej.

W odniesieniu do środków farmaceutycznych i materiałów medycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt uprawnienia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, zgodnie z art. 49 cytowanej ustawy, przysługują odpowiednio Ministrowi Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej działającemu w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej, po zasięgnięciu opinii Krajowej Izby Lekarsko – Weterynaryjnej oraz Naczelnej Rady Aptekarskiej.

Z obowiązku wpisania do rejestru środków farmaceutycznych i materiałów medycznych stosowanych wyłączne u zwierząt, w myśl wskazanego artykułu powołanej ustawy, mógł zwolnić minister właściwy do spraw rolnictwa wydając stosowne zarządzenie w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej, po zasięgnięciu opinii Krajowej Izby Lekarsko – Weterynaryjnej oraz Naczelnej Rady Aptekarskiej.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej nie skorzystał z upoważnienia ustawowego i nie wydał stosowanego zarządzenia zwalniającego leki gotowe i inne środki farmaceutyczne stosowane wyłącznie u zwierząt z obowiązku rejestracji.

Oznacza to, że określone w art. 5 ust. 2 ustawy o środkach farmaceutycznych (...) leki gotowe i inne środki farmaceutyczne stosowane wyłącznie u zwierząt, można było wprowadzić do obrotu po wpisaniu do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych.

Rejestr ten, co wynika z art. 6 cytowanej ustawy, powinien zawierać świadectwa badań analitycznych wykonywanych przez wytwórcę, wymagania dotyczące opakowania, przechowywania i transportu, wymagania jakościowe, a także wskazania metod ich badania, okresy karencji w odniesieniu do środków farmaceutycznych stosowanych u zwierząt oraz inne wymienione we wskazanym artykule elementy.

Na podstawie prowadzonego rejestru Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej publikuje okresowo wykaz środków farmaceutycznych i materiałów medycznych przeznaczonych wyłącznie dla zwierząt i dopuszczonych do obrotu w kraju. Jednocześnie Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej wydał rozporządzenie z dnia 31 stycznia 1995 r. w sprawie obowiązków wytwórcy i importera leków w zakresie wprowadzania do obrotu środków farmaceutycznych i materiałów medycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt oraz ich kontroli seryjnej (Dz. U nr 11, poz. 52). Zgodnie z § 1 wskazanego rozporządzenia przed wprowadzeniem do obrotu środka farmaceutycznego i materiału medycznego stosowanego wyłącznie u zwierząt wytwórca obowiązany jest do przeprowadzenia badania jakościowego próbki pobranej z każdej serii środka lub materiału, zaopatrzenia w numer każdej wyprodukowanej serii środka lub materiału, właściwego oznakowania, pobrania i przechowywania próbki archiwalnej, prowadzenia na bieżąco dokumentacji wytwarzania środka lub materiału.

Jak ustalono w toku postępowania, skarżący kupował sól glauberską, jodynę i parafinę jako związki chemiczne opodatkowane 7% lub 22 % stawką podatku VAT, a następie po przefasowaniu do mniejszych opakowań, sprzedawał je jako środki farmaceutyczne – preparaty galenowe dla weterynarii, klasyfikując pod symbolem SWW 1348.

Według Systematycznego Wykazu Wyrobów, podbranża ta została zaliczona do branży 134 obejmującej wyroby farmaceutyczne. Podbranża 1348 to preparaty weterynaryjne, obejmujące środki lecznicze stosowane wyłącznie u zwierząt, co oznacza, że zostały one wyprodukowane do stosowania wyłącznie u zwierząt z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie, przytoczonych wyżej procedur. Wśród nich wyróżnia się stosowane w praktyce weterynaryjnej: 1348-1 alkaloidy, antybiotyki, organopreparaty, hormony i witaminy; 1348-2 barbiturany, furany, pyrazolany, sulfamidy; 1348-3 środki przeciwpasożytnicze i przeciw schorzeniom skóry; 1348-4 środki przeciw schorzeniom dróg rodnych i wymienia; 1348-5 środki przeciw schorzeniom przewodu pokarmowego i przemiany materii; 1348-6 środki lecznicze inne; 1348-7 surowice weterynaryjne i preparaty krwiopochodne; 1348-8 szczepionki weterynaryjne; 1348-9 biologiczne preparaty diagnostyczne.

W aktach sprawy znajdują się opinie statystyczne, w tym wydana przez Główny Urząd Statystyczny w dniu 29 grudnia 2000 r. i w dniu 4 lipca 2002 r., w myśl których wyroby należy klasyfikować w grupowaniach:

• jodyna SWW 1345- 45 "preparaty dezynfekcyjne, pochodne jodu i rtęci"

• sól glauberska – siarczan sodu SWW 1222-51 "siarczan sodu",

• parafina SWW 0245 "produkty naftowe różnego przeznaczenia I".

Zasięgając opinii Głównego Urzędu Statystycznego, organ przedstawił "stanowisko własne w sprawie stosowania stawki VAT w stosunku do zakwestionowanej grupy leków", sporządzone przez podatnika. Organ statystyczny dysonował zatem pełną informacją o produkcie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że opinie klasyfikacyjne organów statystycznych, stanowią jedynie dowód w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku VAT i podlegają, podobnie jak inne dowody, swobodnej ocenie organu podatkowego, a w przypadku skargi, ocenie sądu administracyjnego (porównaj wyrok NSA z dnia 2 października 2000 r. sygn. akt. I SA/Lu 599/99; z dnia 20 marca 2002 r. sygn. akt. I A/Gd 1810/99; wyrok WSA z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2864/02 opubl. Monitor Podatkowy 2004/6/43).

Jak już wspomniano wcześniej, przy zastosowaniu stawek podatku VAT, w tym stawki preferencyjnej, podatnik powinien upewnić się, czy ma prawo do jej stosowania.

Podatnik jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, profesjonalista, kierujący się zawodową rzetelnością, powinien w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania SWW, zwrócić się do urzędu statystycznego o wydanie opinii w zakresie klasyfikacji statystycznej.

Podstawową rolą klasyfikacji statystycznych jest zabezpieczenie jednakowego grupowania wyrobów. Sposób zaliczania wyrobów do poszczególnych grupowań, zasady konstrukcji oraz tryb rozwiązywania sporów określono w założeniach metodycznych. Zgodnie założeniami metodycznymi, Systematyczny Wykaz Wyrobów był klasyfikacją wyrobów produkcji krajowej oraz pochodzących z importu. W pojęciu wyrobów mieściły się zarówno surowce, półfabrykaty, wyroby finalne oraz zespoły i części tych wyrobów. Przy ustalaniu właściwego grupowania SWW należało się kierować zasadami budowy i logiki SWW, z uwzględnieniem jednakowego zaliczania poszczególnych towarów do tych samych grupowań SWW. Zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producenta danego wyrobu, gdyż to właśnie on posiada niezbędne informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu. W praktyce oznacza to, że ustalenie właściwego grupowania polega na odszukaniu go w SWW poprzez zaliczenie go do tego grupowania, którego nazwa określa wyroby w sposób najbardziej szczegółowy. W przypadku gdy na producenta danego wyrobu nałożono obowiązek uzyskania atestu lub rejestracji wyrobu, do zakwalifikowania wyrobu do grupy SWW niezbędne jest uzyskanie atestu bądź zarejestrowanie wyrobu przed dokonaniem klasyfikacji, bowiem o przydatności wyrobu lub wykorzystaniu go w określony sposób zadecydują te właśnie czynności.

Pamiętać jednak należy, że powoływanie SWW w regulacjach dotyczących podatku od towarów i usług, ma charakter odesłania do norm technicznych, służących do określenia towarów i usług objętych preferencyjną stawką podatku VAT. Zatem wykładnia i stosowanie reguł klasyfikacji towarów muszą być dokonywane z uwzględnieniem ich technicznego charakteru i służyć realizacji norm zawartych w ustawie o VAT.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy ocenić, czy stanowisko organów podatkowych przyjmujących, że sól glauberska, jodyna i parafina nie mieściły się w grupowaniu SWW 1348, zasługuje na aprobatę. Zdaniem Sądu organy podatkowe przekonywująco wykazały, że wskazane środki nie zostały zarejestrowane jako środki farmaceutyczne stosowane wyłącznie u zwierząt, a zatem nie mogą być klasyfikowane jako preparaty weterynaryjne.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że jodyna, sól glauberska i parafina mają uniwersalny charakter. Mogą być stosowane zarówno w medycynie ludzkiej jak i w leczeniu zwierząt oraz mogą być produkowane na potrzeby medycyny ludzkiej bądź w innych celach, a także jako środki farmaceutyczne stosowane wyłącznie u zwierząt. Przedstawione przez podatnika opinie wystawione przez Prof. R. B. i Prof. A. D., wskazują na zastosowanie jodyny, parafiny i soli glauberskiej w praktyce weterynaryjnej. Oznacza to jednak tylko możliwość zastosowania tych środków w leczeniu zwierząt, natomiast nie dowodzi, że środki sprzedane przez podatnika zostały wyprodukowane z przeznaczeniem do stosowania wyłącznie u zwierząt.

Podatnik w żadnej formie postępowania nie przedstawił dowodów wskazujących na to, że środki te zostały zarejestrowane w Rejestrze Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych jako środki wyprodukowane i wprowadzone do obrotu z przeznaczeniem do stosowania wyłącznie u zwierząt.

Jak wynika z omówionych wcześniej regulacji w zakresie środków farmaceutycznych, stosowanych wyłącznie u zwierząt, warunkiem dopuszczenia do obrotu jest rejestracja tych środków.

Fakt zwolnienia ich od obowiązku rejestracji w przypadku stosowania w medycynie ludzkiej nie ma znaczenia, gdyż preferencyjną stawką podatku VAT, zostały objęte tylko preparaty weterynaryjne.

Zatem wyprodukowanie tych środków jako przeznaczonych do stosowania w medycynie ludzkiej, nawet przy zachowaniu wszelkich wymogów określonych w Farmakopei Polskiej, a następnie poddanie ich procesowi fasowania oraz przeznaczenie na potrzeby praktyki weterynaryjnej nie oznacza, że stały się one środkami farmaceutycznymi stosowanymi wyłącznie u zwierząt, jeżeli nie zostały spełnione wymogi w zakresie wprowadzenia ich do obrotu właśnie jako środków z przeznaczeniem do stosowania u zwierząt.

Nie ma znaczenia, zdaniem Sądu, kwestia spełnienia wymagań jakościowych związanych z procesem fasowania wskazanych środków, gdyż nawet fakt spełnienia tych wymagań przez podatnika nie może zastąpić wymogów w zakresie procedury wprowadzenia do obrotu danego środka farmaceutycznego do stosowania wyłącznie u zwierząt. Ponieważ ustawodawca przewidział preferencyjną stawkę podatku VAT tylko dla środków stosowanych wyłącznie u zwierząt, podatnik chcąc skorzystać z tego przywileju winien wykazać, że spełnione zostały wszystkie wymogi dotyczące wyprodukowania wskazanych środków i że zostały one wprowadzone do obrotu jako środki przeznaczone do stosowania wyłącznie u zwierząt.

Organy w niniejszej sprawie wskazały, że fasowanie wymienionych środków jako część procesu produkcyjnego odbywało się poza nadzorem i kontrolą, a ich otwarcie oraz przelanie, przepakowanie do nowych opakowań powinno odbywać się z zachowaniem norm jakościowych jak przy produkcji farmaceutyków. Wskazały także, że certyfikaty przedstawione przez podatnika oraz wyniki badań jakościowych nie dotyczyły jodyny, parafiny i soli glauberskiej, sprzedawanych przez podatnika po przefasowaniu, jednocześnie podnosząc, że w chwili obecnej nie da się ustalić jak wyglądał proces produkcji.

Zdaniem Sądu zagadnienia dotyczące samego procesu fasowania dokonywanego przez podatnika oraz argumenty, podnoszone przez pełnomocnika wskazujące na przestrzeganie przez podatnika wymagań określonych w Farmakopei Polskiej są kwestią drugorzędną w niniejszej sprawie. Z faktów tych bowiem nie można wywieść wniosku, że w przypadku przestrzegania norm jakościowych przy procesie produkcji, preparaty te stały się środkami farmaceutycznymi stosowanymi wyłącznie u zwierząt, gdyż warunkiem koniecznym do uznania ich za takie właśnie środki, było wprowadzenie do obrotu zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Zatem w przypadku wyprodukowania wskazanych środków jako preparatów stosowanych w medycynie ludzkiej bądź w innym celu, zmiana przez podatnika (nie posiadającego koncesji w zakresie wytwarzania środków farmaceutycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt) ich przeznaczenia, bez zachowania wymogów ustawowych związanych z wprowadzeniem do obrotu nie oznacza, że środki te będą korzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż brak rejestracji środka farmaceutycznego nie pozbawia podatnika prawa do stosowania preferencyjnej stawki podatku VAT. Zdaniem Sądu o zastosowaniu stawki podatku VAT nie mogą przesądzić właściwości terapeutyczne tych środków. Nie są one kwestionowane. Należy jednak pamiętać, że właściwości te wykorzystywane są zarówno w leczeniu ludzi jak i zwierząt, lecz w przypadku wyprodukowania wskazanych środków na potrzeby medycyny ludzkiej nie ma zastosowania preferencyjna stawka podatku VAT. Ustawodawca odmiennie ukształtował tryb wprowadzania do obrotu tych środków w przypadku stosowania ich w medycynie ludzkiej oraz w przypadku stosowania w praktyce weterynaryjnej. Zwolnienie z obowiązku rejestracji w przypadku medycyny ludzkiej nie oznaczało takiego zwolnienia w przypadku środków stosowanych wyłącznie u zwierząt. Żaden z przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu środków stosowanych wyłącznie u zwierząt nie zezwalał na analogiczne zastosowanie wskazanego zwolnienia (porównaj wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt I SA/Łd 1305/2001 i wyrok NSA z dnia 24 października 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 728/96 opubl. wybór LEX 31846).

Zasadą wynikającą z art. 18 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jest opodatkowanie sprzedaży stawką podatkową 22 %. Pozostałe stawki są stawkami wyjątkowymi, a na osobie, która wywodzi skutki prawne spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego te skutki wywodzi. Oznacza to, że podatnik powinien wykazać, iż sprzedany towar podlegał opodatkowaniu inną stawką niż 22 % (porównaj wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt. III SA 1993/99, opubl. Przegląd Podatkowy 2001/6/61; wyrok NSA z 9 czerwca 2000 r. sygn. Akt. I SA/Ka 2367/98, wybór LEX 44026).

Charakter regulacji zawartej we wskazanym § 61 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r. sprawiał, że za towar objęty stawką podatku 0% mogły być uznane jedynie środki farmaceutyczne stosowane wyłącznie u zwierząt.

Podatnik zatem chcąc skorzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT, powinien wskazać, że sprzedane przez niego środki farmaceutyczne zostały zarejestrowane jako środki stosowane wyłącznie u zwierząt, bądź zwolnione z rejestracji przy zastosowaniu zasad określonych w ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych (...). Zdaniem Sądu, tylko spełnienie przez podatnika wymogów ustawowych w zakresie wytwarzania, wprowadzania do obrotu środków farmaceutycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt, a w konsekwencji rejestracja w Rejestrze Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych, pozwoliłoby na zastosowanie 0% stawki podatki VAT. Wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna, a stanowisko podatnika sugerujące zastosowanie warunków wprowadzenia do obrotu stosowanych w medycynie ludzkiej, wobec braku szczegółowych rozwiązań weterynaryjnych nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w sposób prawidłowy dokonały ustaleń na podstawie zebranego materiału dowodowego. W sposób wnikliwy i rzetelny oceniały zebrany w sprawie materiał i wyciągnęły wnioski zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Przeprowadziły szczegółową analizę zebranych dowodów, dokonały prawidłowych ustaleń, w zakresie w których słusznie powołały się na uregulowania spoza systemu prawa podatkowego, gdyż wymagały tego ustalenia właściwego grupowania SWW, zgodnie z przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Sąd nie podzielił także zarzutów skargi, odnoszących się do stosowanej praktyki na terenie kraju, wyników kontroli u innych podatników, jak również aprobowania w latach wcześniejszych przez organy kontroli stosowanej stawki podatku VAT.

Orzecznictwo w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości. Nawet, jeżeli poprzednie kontrole nie ujawniały nieprawidłowości, to popełnione błędy urzędników nie prowadzą do nabycia prawa nieprzewidzianego ustawowo. Organy nie mogą powielać błędów w toku kolejnych czynności. Podatnik nie nabywa w ten sposób prawa do korzystania z przywilejów podatkowych, gdyż te wynikają z mocy ustaw. Jak już wspomniano, przywileje podatkowe, a takim jest m. in. preferencyjna stawka podatku VAT, stanowią wyjątek od reguły i nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Podatnik jako profesjonalista winien czerpać swoją wiedzę w przypadku wątpliwości w zakresie stosowania stawki podatku VAT, bezpośrednio od uprawnionych organów statystycznych, a nie z pism kierowanych do innych podmiotów bądź z przyjętej praktyki, gdyż zwyczaj nie jest źródłem prawa w prawie podatkowym.

Chybiony jest również zarzut pozostawienia bez wyjaśnienia okoliczności stosowania 0% stawki podatku VAT w obrocie preparatami weterynaryjnymi na terenie kraju przez podmioty gospodarcze będące producentami tych preparatów. Organy podatkowe nie prowadziły bowiem postępowania w zakresie obrotu preparatami weterynaryjnymi na terenie całego kraju, nie zachodziła więc potrzeba zbierania materiału dowodowego dotyczącego innych podatników, a jak już wskazano wyżej podatnik jako profesjonalista nie powinien swojej wiedzy czerpać z przyjętej praktyki. Bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia pozostają podnoszone przez podatnika kwestie spełnienia wymogów jakościowych i procedur wytwarzania stosowane w medycynie ludzkiej, gdyż nie mają one wpływu na postępowanie podatkowe. Należy się jednak zgodzić z organami podatkowymi, że w związku z brakiem danych dotyczących procesu przepakowywania i warunków w jakich się ono odbywało, nie można ustalić jak wyglądał proces produkcji. Stwierdzić też należy, że organy podatkowe nie są uprawnione do przeprowadzania kontroli jakościowych i sanitarnych.

Podatnik, jak już wskazano wcześniej, nie posiadał koncesji na wytwarzanie środków farmaceutycznych stosowanych wyłącznie u zwierząt i nie wykazał aby sprzedawana przez niego jodyna, sól glauberska i parafina zostały wyprodukowane i zarejestrowane jako środki stosowane wyłącznie u zwierząt. Fakty te znalazły odzwierciedlenie w powołanych przez organy postanowieniach i decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, który zakazał wprowadzenia do obrotu w celu leczenia zwierząt zakwestionowanej u podatnika m.in. soli glauberskiej, jodyny i parafiny, gdyż podatnik nie posiadał dokumentacji dopuszczającej wprowadzenie ich do obrotu jako środków stosowanych wyłącznie u zwierząt. Dokumenty te, jako dokumenty urzędowe stanowią dowody w sprawie. Tylko przeprowadzenie przeciwdowodu byłoby podstawą do odmowy uznania mocy dowodowej dokumentów, a tego strona nie uczyniła. Natomiast przedłożona w toku postępowania opinia Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, wyrażona w piśmie z dnia 19 kwietnia 2002 r., podlega jako jeden z dowodów w sprawie, ocenie organów i Sądu na etapie postępowania sądowego. Zauważyć również należy, zdaniem Sądu, że posiadanie przez podatnika stosownej koncesji bądź zezwolenia na produkcję leków ludzkich nie zwalniało z obowiązku uzyskania odrębnej koncesji na produkcję leków przeznaczonych do stosowania wyłącznie u zwierząt.

Jednocześnie wymaga podkreślenia fakt, iż żaden z przedłożonych przez podatnika dowodów w postaci faktur bądź certyfikatów badań nie wykazał, że zakupione środki były preparatami weterynaryjnymi wyprodukowanymi i wprowadzonymi do obrotu zgodnie z obowiązującymi przepisami. W myśl art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organy w niniejszej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania i zebrały oraz rozpatrzyły wyczerpująco materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy, kierując się zasadą prawdy obiektywnej. Przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa procesowego, prawidłowo stosując przepisy prawa materialnego (porównaj wyrok z dnia 6 listopada 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1979/2001; wyrok z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt I SA/Kd 1305, 2001). Zatem brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 121, 122, 180 i 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Wobec powyższych ustaleń skargę należało oddalić.