Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1861/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 64 ust. 1, 2 i 3, art. 140ab ust. 1 pkt 1-3, ust. 2, art. 2 ust. 35a, art. 140aa ust. 3, art. 61 ust. 2 pkt 1, art. 66 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 75 par. 1, art. 138 par. 2, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. G. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

|Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., |

|art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z |

|2017 r., poz. 953), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c., ust. |

|2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128), dalej "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca |

|1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), dalej "u.d.p.", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora |

|Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nakładającą na S. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. w [...], dalej |

|"skarżący", "strona", karę pieniężną w kwocie 15.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. |

|Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. |

|W dniu [...] marca 2017 r., w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...], na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi |

|napędowej do 10 t został zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...]o nr [...] wraz z|

|trzyosiową naczepą marki [...] o nr [...] Pojazdem kierował A. G., który wykonywał przewóz rzeczy w postaci piwa puszkowego (ładunek |

|podzielny) na trasie [...] - [...]. Przewóz ten wykonywany był na rzecz przedsiębiorcy: P. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z |

|dnia [...] marca 2017 r. |

|Przeprowadzono ważenie pojazdu na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w |

|miejscowości [...], przy drodze krajowej nr [...], wyposażonym we wnękę dostosowaną do użytych do pomiarów wag przenośnych typu SAW 10C/II o |

|nr fabrycznych [...] i [...], które posiadały ważne w dniu kontroli świadectwa dopuszczające do użytkowania. |

|Kierujący został zapoznany ze świadectwami legalizacji wag, przymiaru wstęgowego, świadectwem wzorcowania wysokościomierza oraz z |

|protokołem pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia. Kierujący pouczony o prawie do złożenia wniosku o powtórne ważenie pojazdu nie |

|skorzystał z tej możliwości i osobiście odczytywał wyniki pomiarów z urządzeń pomiarowych. W trakcie wykonywania pomiarów strefa ważenia |

|nie zawierała żadnych zanieczyszczeń (została dokładnie oczyszczona bezpośrednio przed rozpoczęciem pomiarów). |

|W wyniku kontroli ustalono rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego, tj. 13,0 t, zatem przekraczający wartość |

|dopuszczalną dla dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi wynoszącym do 10 t, o 3,0 t, tj. o 30%. Na |

|podstawie ustalonych gabarytów zespołu pojazdów, stwierdzono, że odpowiadał on parametrom wymiarowo-wagowym przewidzianym dla zezwolenia |

|kat. VII. |

|W toku kontroli kierowca przedstawił dokumenty przewozowe, tj. dokument wydanie zewnętrzne nr [...] oraz dokument nr [...], z których |

|wynikało, że przewożono towar w postaci piwa puszkowego na paletach. Potwierdzeniem powyższego jest dokumentacja sporządzona w trakcie |

|kontroli drogowej. Zawiadomieniem z dnia 7 marca 2017 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego i |

|przysługujących w postępowaniu prawach strony, a także wezwano do nadesłania odpowiednich dokumentów celem uzupełnienia materiału |

|dowodowego w sprawie oraz złożenia wyjaśnień. W piśmie tym znalazło się również wyjaśnienie przesłanek umorzenia postępowania. |

|W odpowiedzi, pismami z dnia 15 marca 2017 r. oraz z dnia 30 marca 2017 r., skarżący odniósł się do stwierdzonego podczas kontroli |

|naruszenia podnosząc, że: |

|w dniu kontroli przewoziła ładunek podzielny, na który nie można otrzymać zezwolenia kat. VII; |

|dochowała należytej staranności w realizacji czynności w realizacji związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia - |

|wypełniła tym samym warunki art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Strona podkreśliła, że zasadniczym i najważniejszym powodem powstania |

|naruszenia był brak możliwości rzeczywistego pomiaru wartości nacisku osi napędowej pojazdu po dokonaniu załadunku. Strona podkreśliła |

|również że kierowca nie brał udziału w procesie załadunku co uniemożliwiło wpływ na sposób załadunku i rozmieszczenia ładunku na |

|naczepie; |

|użyte do przeprowadzenia pomiarów wagi typu SAW 10C (serii II) zostały użyte niezgodnie z instrukcją producenta i dokumentami |

|dopuszczającymi wskazane przyrządy do stosowania. Przedmiotowe wagi w liczbie dwóch nie mogły być użyte do wyznaczania masy całkowitej |

|pojazdu oraz nacisków jego osi w przypadku pojazdu o licznie osi większej niż 3; |

|wnęki wagowe, w których umieszczone były wagi celem dokonania ważenia, nie były dostosowane do użytych wag; |

|pojazd może stać się nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisków osi wyłącznie w przypadku gdy przekroczone są naciski więcej niż |

|tylko jednej osi; |

|poddany kontroli pojazd członowy nie odpowiadał swoimi parametrami wymogom określonym w załączniku nr 1 do ustawy p.r.d. dla zezwolenia |

|kategorii VII. |

|Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 |

|zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. |

|W uzasadnieniu decyzji organ powołał przepisy ustaw Prawo o ruchu drogowym oraz o drogach publicznych, na podstawie, których wydał |

|rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił przesłanki, jakie powinien spełniać pojazd aby mógł zostać uznany za normatywny. Organ wyjaśnił także |

|definicje pojazdu nienormatywnego, a także wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznano za zasadne |

|wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec P.. |

|Odnosząc się do przesłanek umorzenia postępowania, organ wskazał, że nie znalazł przesłanek aby odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. |

|Dalej przytoczył treść przepisów p.r.d. w zakresie wymiaru kary. Organ wojewódzki wyjaśnił również sposób kwalifikacji kontrolowanych |

|pojazdów do konkretnych kategorii i wskazał, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem |

|nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ wyjaśnił również, że droga krajowa nr [...] na odcinku [...] po której|

|poruszał się kontrolowany pojazd członowy, jest drogą publiczną, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej |

|osi do 10 t. |

|Organ stwierdził, że strona nie tylko miała wpływ na postawnie naruszenia, ale ewidentnie się do nich przyczyniła. Złożone przez stronę |

|wyjaśnienia nie pozwalają twierdzić, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub nie miał |

|wpływu na powstanie naruszenia. |

|Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzucił organowi: |

|- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące ustalenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu; |

|- błędne zastosowanie art. 2 pkt 35 p.r.d., co do stanu faktycznego nieobjętego jego dyspozycją oraz błędną wykładnię przepisów |

|zapisanych pod lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d., co skutkowało błędnym uznaniem, iż pojazd ten wypełnił parametry przewidziane dla |

|zezwolenia kategorii VII. |

|Skarżący wskazał także na brak możliwości zastosowania wag typu 10 C/II do ważenia pojazdów 5-6 osiowych oraz podniósł kwestię |

|przeprowadzenia ważenia w miejscu nieodpowiednim do zastosowania wag typu SAW 10C/II oraz wniósł o przeprowadzenie dowodu z oględzin |

|miejsca ważenia w miejscowości Tęgoborze na okoliczność potwierdzenia niedostosowania wnęk do zastosowanych wag. |

|W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] |

|czerwca 2017 r. |

|Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. oraz art. |

|77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także dopuścił jako dowód |

|wszystko co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia a nie jest sprzeczne z prawem. Organ II instancji uznał, że zgromadzony w sprawie |

|materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlił ustalony stan faktyczny, a z jego całokształtu niewątpliwie wynikało, że skarżący |

|dopuścił do poruszania się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. |

|GITD wyjaśnił definicję pojazdu nienormatywnego oraz procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która miała wpływ na wysokość |

|nałożonej kary pieniężnej. Uznał również, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie |

|przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Podkreślił, że podczas kontroli stwierdzono przekroczenie |

|dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową pojazdu o 3,0 t w stosunku do obowiązującej normy 10 t (ustalono nacisk na pojedynczą oś|

|13 t). Powołując się na odpowiednie rozporządzenia wskazał, iż droga krajowa nr 75 na odcinku gdzie doszło do kontroli została zaliczona |

|do kategorii dróg, po których mogą poruszać się jedynie pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. |

|GITD uznał, że strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.|

|jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. |

|Odnosząc się do argumentów skarżącego GITD wskazał, że zgodnie z pkt 5.2 homolgacji wag istnieje możliwość połączenia dwóch wag do |

|pomiaru osi, co jednak w żaden sposób nie wyklucza wyznaczenia nacisku osi za pomocą dwóch wag bez zastosowania interfejsu. Nie ma |

|obowiązku łączenia dwóch wag, a jedynie istnieje możliwość takiego połączenia. W takim przypadku każda z wag wskazuje nacisk na koło |

|pojazdu danej osi, które po zsumowaniu dają wartość nacisku osi pojazdu. Tym samym zgodnie z treścią świadectwa homologacji dopuszczalny |

|jest pomiar z zastosowaniem interfejsu, a więc gdy podziałka wagi wzrasta o 100 kg, jak i bez zastosowania interfejsu (kabla łączącego |

|wagi), gdzie każda z wag wskazuje nacisk koła danej osi z działką do 50 kg, które łącznie dają nacisk osi pojazdu. |

|Następnie organ odwoławczy wskazał, iż przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na |

|podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 p.r.d.). Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o |

|którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2|

|p.r.d. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d.|

|wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym,|

|którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III - VII nie ma |

|żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. |

|GITD wyjaśnił, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym, jest odpowiedzialnością dodatkową|

|i niezależną od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przejazd. Nie ma zatem możliwości uniknięcia przez stronę |

|odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń poprzez "przeniesienie" jej na załadowcę. Oczywiście powyższe nie wyklucza możliwości |

|wszczęcia dodatkowego postępowania i nałożenia kary pieniężnej również na ten podmiot, po spełnieniu przesłanek określonych w art. 140aa |

|ust. 2 p.r.d. Jest to jednak odrębne postępowanie administracyjne. |

|Następnie GITD podniósł, że podmiot wykonujący przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i |

|ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. Następnie powinien wystąpić o stosowne zezwolenie, a jeśli |

|przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne |

|konsekwencje finansowe. Organ wskazał, że między zachowaniem się strony niniejszego postępowania administracyjnego a stwierdzonym |

|naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 p.r.d. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po |

|danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd |

|odpowiada określonym normom. Pojazd po załadunku towaru powinien być pojazdem nienormatywnym. |

|Organ odwoławczy wyjaśnił także, że czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże nie są |

|związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. Podmiot |

|wykonując przejazd odpowiada bowiem za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. |

|140aa ust. 1 p.r.d. Podmiot wykonujący przejazd ponosi zatem odpowiedzialność za przejazd, a nie za załadunek. A zatem, kwestie związane |

|z tym kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczenia towaru nie |

|są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art.|

|140aa ust. 4 p.r.d. |

|GITD stwierdził, że strona w toku postępowania przed organem I instancji nie przedstawiła dowodów świadczących, że dochowała należytej |

|staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Nie stanowią takich dowodów |

|wyjaśnienia zawarte w odwołaniu od decyzji WITD. Zdaniem organu II instancji materiał zgormadzony w przedmiotowej sprawie jednoznacznie |

|wskazuje, że strona miała wpływ, godziła się na powstanie naruszeń przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdów. |

|Organ uznał, że nie istniała potrzeba przeprowadzenia oględzin miejsca ważenia w miejscowości Tęgoborze na okoliczność potwierdzenia |

|niedostosowania wnęk do zastosowanych wag, gdyż cała procedura ważenia pojazdu członowego za pomocą wag SAW 10C/II przebiegała |

|prawidłowo. Podczas kontroli drogowej stwierdzono przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego, a możliwość jego |

|wyznaczania wagą SAW 10C/II wynika wprost z instrukcji obsługi i świadectwa homologacji. Ponadto organ zauważył, że kierowca został |

|poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca podpisał się pod oświadczeniem |

|kierującego pojazdem, czym potwierdził, iż zapoznał się z informacjami tam zawartymi. Ponadto kierowca nie wskazał żadnych uwag do |

|przeprowadzonego ważenia pojazdu, bądź to w miejscu przeznaczonym na "uwagi osoby kontrolowanej", bądź też ręcznie przy składanym |

|podpisie. |

|Od wymienionej na wstępie decyzji skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w |

|całości i wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. |

|Zaskarżonej decyzji zarzucił: |

|naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wynikach pomiarów dokonanych wagami SAW 10C/II, |

|użytymi niezgodnie z postanowieniami instrukcji producenta oraz niezgodnie z postanowieniami dokumentów stanowiących o dopuszczeniu |

|metrologicznym tych przyrządów, co miało wpływ na wynik pomiarów i obraża zasadę prawdy obiektywnej, a także naruszenie art. 78 § 1 |

|k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu o istotnym znaczeniu dla wyniku postępowania; |

|naruszenie art. 2 pkt 35a p.r.d. poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się |

|uznaniem, iż pojazd członowy będący przedmiotem postępowania wypełniał zapisaną w tym przepisie definicję pojazdu nienormatywnego; |

|naruszenie lp. 7 tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy p.r.d., poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie |

|niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem, że będący przedmiotem kontroli zespół pojazdów wypełnia parametry odpowiednie dla |

|zezwolenia kategorii VII; |

|naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, |

|przejawiające się uznaniem skarżącego, za podmiot wykonujący przejazd. |

|W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty. |

|Uzasadniając pierwszy z zarzutów skarżący wskazał m. in., że: |

|- pkt 2.4 przedmiotowej instrukcji wag zaleca jednoczesny pomiar dla wszystkich kół i jest to zalecenie dla pojazdów 2-3 osiowych, gdyż |

|producent w ogóle nie dopuszcza ważenia pojazdów o większej liczbie osi (wyjątek stanowi użycie 4 par połączonych ze sobą wag, które |

|dopuszczają możliwość wyznaczenia parametrów wagowych dla pojazdów 4-osiowych, co jednoznacznie wskazuje pkt 2.5 instrukcji); |

|- błędne było dokonanie pomiarów z pominięciem procedury polegającej na zastosowaniu podkładek wyrównujących pod osie sąsiednie do osi |

|ważonej. Zamiast tego umieszczono wagi we wnękach znajdujących się na punkcie kontrolnym. Wnęki te jednak nie spełniają swojego zadania z|

|uwagi na fakt, iż ich głębokość jest większa niż wysokość wag SAW 10C/II. Na punkcie kontrolnym, na którym dokonano sprawdzenia wnęki |

|mają głębokość ok. 45 mm, podczas gdy wysokość zastosowanych wag to 32 mm. Dlatego też podczas pomiarów nacisk osi ważonej był |

|zdecydowanie większy niż w warunkach drogowych. Część obciążenia przypadającego w normalnych warunkach drogowych na inne osie przejmowała|

|bowiem ta właśnie oś ważona, która w trakcie pomiarów znajdowała się niżej od osi sąsiadujących, co wynika z elementarnych zasad fizyki. |

|Tym samym osiągnięte podczas kontroli wyniki nie są odzwierciedleniem stanu faktycznego i nie mogą stanowić podstawy wydania |

|jakiejkolwiek decyzji. |

|Odnosząc się do drugiego z zarzutów skarżący poniósł m. in., że skontrolowany pojazd nie wypełniał zapisanej w art. 2 pkt 35 a p.r.d. |

|definicji pojazdu nienormatywnego. Skarżący wskazał, że ustawodawca skutki prawne w ww. zakresie wiąże dopiero z przekroczeniem "nacisków|

|osi", a nie z przekroczeniem "nacisku osi" bądź nacisku "którejkolwiek z osi". |

|Uzasadniając trzeci z zarzutów skarżący podniósł, że zezwolenie kategorii VII wydaje się dla pojazdów, których parametry zostały |

|określone w lp. 7, tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy p.r.d. Przepis ten wskazuje, że pojazd wypełnia parametry odpowiednie dla |

|zezwolenia kategorii VII w sytuacji w której: |

|- jego wymiary oraz rzeczywista masa całkowita są większe od wymienionych w kategoriach I-VI lub |

|- naciski osi tego pojazdu przekraczają wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. |

|Żadnego z tych warunków kontrolowany pojazd nie spełnił. Tym samym nie można go zakwalifikować do kategorii VII. |

|Odnosząc się do czwartego zarzutu skarżący podniósł m. in., że niewłaściwie został uznany za stronę postępowania jako "podmiot wykonujący|

|przejazd", o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Wskazał, iż wykładnia gramatyczna ww. przepisu prowadzi do wniosku, że |

|podmiotem wykonującym przejazd jest kierowca. |

|W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: |

|Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy |

|administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do |

|§ 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc |

|jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o |

|postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a." |

|Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja |

|narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. |

|I tak wskazać należy, że poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane ograniczeniami wymienionymi w |

|art. 64 ust. 1,2 i 3 p.r.d. Zalicza się do nich m.in. wymóg uzyskania zezwolenia. W myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu |

|pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się |

|na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Ustawodawca wyszedł z założenia, że ze swej istoty ładunek podzielny może być |

|podzielony na części i transportowany tak, aby nie przekroczyć obowiązujących norm. Nie ma bowiem potrzeby sięgać po środek nadzwyczajny,|

|jakim jest zezwolenie na przewóz ładunku ponadnormatywnego, jeżeli ten ładunek - po podzieleniu - może zostać przewieziony pojazdami |

|spełniającymi parametry pojazdu normatywnego. |

|Natomiast stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem |

|nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział jednak w ww. zakresie odrębnej kary za |

|naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz wprowadził konstrukcję prawną polegającą na nałożeniu kary |

|jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3 p.r.d. wynika, że ustawodawca |

|wyróżnił siedem kategorii zezwoleń, których uzyskanie wymagane jest w zależności od posiadanych przez pojazd lub zespół pojazdów |

|parametrów, które określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d. |

|uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Odniesienie do konkretnej kategorii zezwolenia ma na celu ustalenie |

|wysokości kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. |

|Pojazdem nienormatywnym, stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d. jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub |

|bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub |

|rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. |

|Zgodnie z art. 140aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art.|

|64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji |

|administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, a także na podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem |

|drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody |

|wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. (art. 140aa ust. 3 p.r.d.). Zasady |

|ustalania tej kary uregulowane zostały w art. 140ab ust. 1 p.r.d., który za brak zezwolenia kategorii I i II przewiduje karę w wysokości |

|1500 zł (pkt 1); za brak zezwolenia kategorii III - VI przewiduje karę w wysokości 5000 zł (pkt 2); za brak zezwolenia kategorii VII - |

|500 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż|

|o 10% (lit. a); 2 000 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne |

|wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% (lit. b); 15.000 zł - w pozostałych przypadkach (lit. c). |

|W rozpoznawanej sprawie kontroli drogowej poddany został pojazd członowy składający się z 2-osiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr |

|[...] oraz 3-osiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr [...], którym przewożono ładunek w postaci piwa w puszkach ułożonego na paletach, po |

|drodze krajowej nr [...] o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś 10 t. |

|Ze zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów wynika, że w przedmiotowej sprawie dokonano ważenia kontrolowanego pojazdu za |

|pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. |

|Jak stanowi instrukcja obsługi wagi typu SAW 10C/II, ich eksploatacja bez wykorzystania żadnych środków jest możliwa na wszystkich |

|normalnych nawierzchniach drogi, a w przypadku nierównej nawierzchni należy zwrócić uwagę na konieczność zachowania co najmniej 5 mm |

|odległości przy nawierzchni drogi wskutek pomiaru odchylenia (ugięcia) nawierzchni przy obciążeniu. Jeżeli równoczesne ważenie nie jest |

|możliwe, wówczas pod koła należy położyć tzw. ślepe podkładki (pkt 2.4 instrukcji). Jednakże ślepe podkładki można wyeliminować jeżeli |

|wagi zostaną umieszczone we wnękach w nawierzchni (uwaga 2 do pkt 2.4 instrukcji). |

|W niniejszej sprawie pomiaru dokonano na stanowisku do ważenia pojazdów w miejscowości Tęgoborze przy drodze krajowej nr 75, |

|legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia terenu zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę, co wynika z załączonych do sprawy akt |

|administracyjnych i stanowi okoliczność niesporną. |

|Na etapie postępowania administracyjnego skarżący wniósł o przeprowadzenie oględzin wnęk, na podstawie których to oględzin miałoby zostać|

|wykazane, że ich głębokość jest większa niż wysokość zastosowanych wag, GITD uznał jednak, że wszystkie ustalenia faktyczne istotne dla |

|sprawy zostały już poczynione. |

|W tej sytuacji należy stwierdzić, że w sprawie skarżącego w sposób niewystarczający wyjaśniono stan faktyczny. Skoro ww. okoliczność, tj.|

|prawidłowa wysokość wnęk fundamentowych była kwestionowana przez skarżącego, to zadaniem organu było wyjaśnienie tej kwestii przy pomocy |

|dostępnych dowodów i wykazanie, że głębokość wnęk była odpowiednia do wysokości użytych wag. |

|Samo zaś stwierdzenie, że stanowisko do ważenia pojazdów zostało zmierzone przez uprawnionego geodetę, a procedura ważenia pojazdu |

|skarżącego przebiegła prawidłowo, nie świadczy o tym, że głębokość wnęk dostosowana jest do tego konkretnego modelu użytych wag. |

|Jeżeli bowiem strona zgłasza żądania przeprowadzenia dowodu, a okoliczność, jak w niniejszej sprawie nie została w sposób należyty |

|wyjaśniona, co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, to w zgodzie z zasadami ogólnymi postępowania organ winien w sposób|

|merytoryczny odnieść się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i żądań, a nadto w zgodzie z art. 75 § 1 k.p.a. winien jako dowód |

|dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Załączony do akt protokół rozstrzyga |

|jedynie kwestie związane z pomiarem pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów. |

|W tym miejscu Sąd wskazuje, że niewątpliwie protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim |

|urzędowo stwierdzone. Nie jest to jednak jedyny dowód, który należy przeprowadzić w postępowaniu w sprawie naruszenia przepisów o |

|transporcie drogowym. Okoliczności wynikających z protokołu nie można przyjmować bezkrytycznie, bez odwoływania się do sposobu dokonania |

|ustaleń z protokołu tego wynikających. Nawet podpisanie protokołu bez zastrzeżeń przez pracownika przewoźnika nie uniemożliwia skarżącemu|

|- przewoźnika, czyli podmiotowi, który nie brał bezpośrednio udziału w czynnościach kontrolnych, do podnoszenia zarzutów co do |

|prawidłowości tych czynności. Poza tym w protokole nie ma informacji o głębokości wnęk. Informacji tego typu brak również w innych |

|dokumentach zgromadzonych przez organ w trakcie postępowania. |

|Organ ma zatem obowiązek wykazać, że wszelkie wymogi prawne dotyczące zarówno sprzętu użytego do pomiarów, jak i stanowiska i innych |

|warunków ważenia były w chwili kontroli spełnione. Tak więc odpowiedzi organu wymaga zgłoszony przez skarżącego wniosek dotyczący |

|ustalenia głębokości wnęk, w których umieszczone były wagi podczas kontroli. Za pomocą tego dowodu skarżący dąży do wykazania, że nie |

|dostosowano głębokości wnęk, w których umieszczono wagi podczas dokonywanych pomiarów do wysokości tych wag. |

|Zatem, wobec zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącego konkretnych zarzutów co do miejsca ważenia - w szczególności, co do |

|wysokości wnęk fundamentowych, w których umieszcza się wagi - kwestie te wymagały szczegółowego wyjaśnienia w decyzji, w oparciu o |

|materiał dowodowy zebrany w sprawie. Takie wyjaśnienie, z powołaniem się na konkretny materiał dowodowy, konieczne będzie w toku |

|ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który ma przecież uprawnienia do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania |

|dowodowego w zakresie nieprzekraczającym wymogów wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. |

|Podkreślić bowiem należy, że wysokość kary pieniężnej jest wprost zależna od wyniku ważenia, zatem obowiązkiem organu jest zapewnić |

|niebudzącą wątpliwość rzetelność ważenia. Na powyższą kwestię niejednokrotnie i konsekwentnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny |

|w wyrokach wydanych w sprawach w przedmiocie nałożenia kary za przejazdu pojazdami nienormatywnymi. Tymczasem w ocenie Sądu zaskarżona |

|decyzja w analizowanym zakresie nosi cechy arbitralności i szablonowości, a podnoszone przez skarżącego wątpliwości w zakresie procedury |

|ważenia - do których nie ustosunkował się organ - stanowią podstawę do jej uchylenia. |

|Uznać należy więc, że zaskarżona decyzja GITD z dnia [...] czerwca 2017 r. wydana została z naruszeniem zasad ogólnych postępowania |

|administracyjnego (m.in. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 11 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a.), których realizacja wymaga, by organy |

|administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, |

|mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz działając na podstawie i w granicach prawa. Skoro w sprawie nie |

|stwierdzono w sposób jednoznaczny, że stanowisko, na którym przeprowadzono pomiary kontrolowanego pojazdu, wyposażone było we wnęki o |

|wysokości dostosowanej do wysokości wag, a skarżący już w postępowaniu administracyjnym podnosił niniejszy zarzut, w ocenie Sądu zasadne |

|było uchylenie zaskarżonej decyzji, celem ponownego rozpoznania jej przez organ, który wyjaśni tę okoliczność sporną, przeprowadzając |

|stosowne postępowanie dowodowe w tym zakresie. |

|Odpowiadając zaś na zarzuty skargi związane z użyciem tylko jednej pary wag do pomiaru obciążenia osi pięcioosiowego pojazdu, Sąd |

|zauważa, że wykorzystanie do pomiarów wag (takich jak w sprawie skarżącego) była już wielokrotnie przedmiotem oceny sądów |

|administracyjnych, m.in. NSA w wyroku z dnia 7 lipca 2015 r., II GSK 959/14, przedstawił pogląd, że: "z instrukcji obsługi wag SAW 10/C,|

|wynika, że są one zgodne z wymogami dyrektywy WE nr 90/384/EWG (...)" oraz, że "pkt. 2.5 instrukcji obsługi wag użytych do kontroli |

|dopuszcza sumowanie nacisków osi przy użyciu konfiguracji dwóch wag przy ważeniu różnego typu pojazdów, w tym z osiami wielokrotnymi" |

|(zob. także przykładowo wyroki WSA z dnia 26 maja 2015 r. sygn. VI SA/Wa 3705/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. VIII SA/Wa 1190/14, z |

|dnia 29 maja 2013 r. VI SA/Wa 485/13, z dnia 21 maja 2013 r. sygn. VI SA/Wa 231/13, wyroki NSA z dnia 7 marca 2013 r. sygn. II GSK |

|2280/13, II GSK 2281/13 ). W konsekwencji przyjąć należy, że pomiary dokonane za pomocą użytych w sprawie skarżącego wag są wiarygodne |

|także w przypadku wyznaczenia nacisku na oś pojazdów wyposażonych w większą liczbę osi niż 3. |

|Jednocześnie już na tym etapie postępowania Sąd odniesie się do zarzucanych naruszeń prawa materialnego i tak, ze skargi wynika, że |

|skarżący kwestionuje m.in. dokonaną przez organ wykładnię art. 2 pkt 35a p.r.d., ponieważ - jak wywodzi - przekroczenie nacisku osi |

|stwierdzono tylko na jednej z nich, podczas gdy w przepisie tym posłużono się liczbą mnogą, a zatem kontrolowany w dniu 7 marca 2017 r. |

|pojazd nie odpowiadał definicji legalnej pojazdu nienormatywnego. |

|Rzeczywiście, definicja z art. 2 pkt 35a p.r.d. zawiera sformułowania w liczbie mnogiej, tj. "naciski osi", "są większe od |

|dopuszczalnych", "przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych". Z faktu tego, a ściślej mówiąc z zastosowanej przez|

|ustawodawcę techniki legislacyjnej, skarżący wywodzi jednak błędne wnioski, koncentrując się wyłącznie na wyniku wykładni językowej tego |

|jednego tylko przepisu, pomijając pozostałe regulacje p.r.d. Warto w tym miejscu przypomnieć, iż ustawodawca uznał, że największe |

|spustoszenie na drogach czynią pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie, a decydującym czynnikiem |

|oceny normatywności pojazdu muszą być w istocie naciski wywierane właśnie na poszczególne osie pojazdu. Dlatego też przekroczenie |

|dopuszczalnej normy na choćby jednej z osi napędowych powinno być karane. Jest to podyktowane dbałością o ochronę stanu technicznego |

|dróg, jako że przeciążenie chociażby jednej z osi ponad dopuszczalną wartość techniczną drogi może skutkować negatywnie na jej stan. Z |

|tego też powodu w art. 61 ust. 2 pkt 1 p.r.d. postanowiono, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował |

|przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Z art. 66 ust. 1 pkt 4 p.r.d. wynika zaś, że pojazd uczestniczący w ruchu ma |

|być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi. Interpretując zaś sporny przepis, tak|

|jak czyni to skarżący, powodowałoby, że cel wprowadzenia wyżej wskazanych przepisów byłby iluzoryczny, nielogiczny oderwany od |

|pozostałych przepisów dotyczących powyższych kwestii. Z tych też powodów zarzut naruszenia (błędnej wykładni) art. 2 pkt 35a p.r.d. |

|według Sądu jest bezzasadny. |

|Co do postulatu skargi nałożenia kary na kierowcę, a nie na przewoźnika (w przypadku wystąpienia przekroczeń parametrów kontrolowanego |

|pojazdu), wymaga odnotowania, że w świetle art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez |

|zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami nakładana jest na podmiot, na którego rzecz wykonywany jest przejazd, czyli na przewoźnika |

|drogowego, a nie na kierowcę fizycznie wykonującego przejazdu, chyba że przewoźnik czynność tę wykonuje osobiście. Skoro bowiem za |

|działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, to na nim spoczywa ciężar|

|odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (kierowcy) i to |

|niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10). To|

|przewoźnik jest zobowiązany tak ułożyć stosunki z innymi uczestnikami procedury przewozu aby uniemożliwić wyjazd na drogę publiczną |

|pojazdowi nienormatywnemu. |

|Z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji z ww. powodów pełna jej kontrola oraz odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów |

|skarżacego w niniejszym postępowaniu byłoby przedwczesne. |

|W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji |

|wyroku. O kosztach postanowiono zaś na podstawie art. 200 ww. ustawy zasądzając na rzecz strony skarżącej uiszczony wpis w wysokości 450 |

|zł. |

| |