Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 681/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.174 pkt 1 i 2, art.141 par.4, art.145 par.1 pkt 1 lit c), art.184, art.204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.16 ust.1 pkt 45, art. 16 ust.1 pkt 37, art.7 ust.3 pkt 3, art.23, art. 16 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie NSA: Jacek Brolik, Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Protokolant Karolina Latarska, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. P. M. S.A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1582/04 w sprawie ze skargi K. P. M. S.A. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od K. P. M. S.A. w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16.01.2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. - O Z w L., po dokonaniu wymiaru uzupełniającego - zmienił swoją poprzednią decyzję z dnia 26.03.2003 r. w ten sposób, że określił spółce akcyjnej K. w L. (dalej Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w wysokości 19.509.938 zł, a także odsetki od zaniżonych zaliczek na podatek w kwocie 904.354, 70 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 13.08.2004 r., uzupełnioną decyzją z dnia 3.09.2004 r., uchylił I-instancyjne rozstrzygnięcie i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości 19.023.408 zł, a także odsetki od zaliczek na podatek dochodowy w łącznej wysokości 4.239.612,70 zł.

Organ odwoławczy za uzasadnione uznał zarzuty odwołania dotyczące wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty nadpłaconego podatku od nieruchomości od przedmiotów (podatku) pozostających w dyspozycji ZG "L.", gdyż decyzje samorządowych organów podatkowych stwierdzające nadpłaty wydane zostały już po złożeniu zeznania ostatecznego. Odmiennie natomiast odniósł się do przypadku nadpłaty powstałej w związku z gruntami i obiektami ZG "R.". Wskazał, że decyzję stwierdzającą nadpłatę w podatku od nieruchomości wydano w tym zakresie w dniu 19.04.2002 r., czyli przed dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego i złożeniem ostatecznego zeznania podatkowego. Na podstawie art, 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1995 r. o rachunkowości, spółka miała obowiązek uwzględnić po stronie kosztów korektę podatku od nieruchomości (stwierdzoną nadpłatę).

Za częściowo trafne uznał zastrzeżenia Spółki wobec opodatkowania przychodów z umorzenia udziałów w spółce z o.o. "A.-M.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił wnioski organu kontroli skarbowej kwestionujące koszty podatkowe z tytułu świadczeń przewidzianych w zakładowym układzie zbiorowym, jak również ż tytułu nabycia od K. I. G. opracowania projektu zmian przepisów w zakresie ekologii.

W odniesieniu do wydatków na nabycie usług doradczych od P. B. i D. B., organ odwoławczy podtrzymał ostateczny wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej co do wyłączenia wydatków z kosztów przychodu, powołując art. 7 ust. 3 ustawy dochodowej.

Podważanie kosztów udokumentowanych fakturami wystawionymi przez P. C. P. M., organ ll-instancji uzasadnił powołując się faktyczne źródło tych wydatków, i uznał je za składkę na rzecz organizacji do której przynależność podatnika nie była obowiązkowa

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji z rażącym naruszeniem prawa naliczył odsetki od zaliczek na podatek dochodowy, albowiem biegną one aż do dnia faktycznej ich zapłaty, a nie do momentu "powstania nadpłaty w zaliczkach". W konsekwencji należało je naliczyć aż do dnia wydania decyzji w I instancji, to jest do dnia 16.01.2004 r. Zmiana w tym zakresie rozstrzygnięcia, jakkolwiek niekorzystna dla strony miała umocowanie w treści art 234 Ord. pod.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 4, art. 16 ust. 1 pkt 37, ust. 1 pkt 45 i ust. 1 pkt 46, art.23 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r., Nr 90, poz.416, z późn.zm dalej u.p.d.o.p.), art. 54 ust. 1 ustawy o rachunkowości, a także art. 53, art. 54 § 1 pkt 3, art. 54 § 1 pkt 7, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6, art. 230 § 3 i art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 r., Nr 8, poz.60 z późn.zm dalej Ord. pod.), domagając się uchylenia decyzji.

W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała swoją argumentację sformułowaną wobec podatkowego organu odwoławczego. Dodatkowo Spółka zarzuciła naruszenie zasady reformationis in peius w związku z określeniem odsetek w kwocie wyższej niż uczynił to organ kontroli skarbowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r., sygn.akt. I SA/Wr 1582/04, uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził naruszenie prawa w zakresie, w jakim organy podatkowe wyłączyły z kosztów uzyskania przychodu kwotę podatku od nieruchomości zapłaconego w 2001 r. z tytułu posiadania gruntów i obiektów wykorzystywanych w ramach Z. G. "R.", a także w zakresie w jakim organ odwoławczy określił kwotę odsetek od zaliczek na podatek dochodowy w łącznej wysokości 4.239.612,70 zł.

Sąd stwierdził, że wydatek na opłatę podatku od nieruchomości nie stanowi kosztu, który bezpośrednio przyczynia się do powstania lub zwiększenia konkretnego przychodu. Okoliczność, że podatek od nieruchomości ustala się za rok podatkowy, który pokrywa się okresem rozliczeniowym podatku dochodowego od osób prawnych nie oznacza, że zapłata podatku lokalnego za określony rok podatkowy "dotyczy" przychodów tego roku (okresu rozliczeniowego) w rozumieniu art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. W konsekwencji, w niniejszej sprawie, zastosowanie wskazanego przepisu nie było uzasadnione.

Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ord.pod. Dyrektor Izby Skarbowej określił odsetki w kwocie wyższej niż uczynił to organ I-instancji. Odstępstwo od zasady niepogarszania sytuacji strony (w postępowaniu odwoławczym) przewidziane zostało w art. 234 Ord.pod. tylko na wypadek, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Tymczasem organ II-instancji stosując przytoczony przepis, nie wyjaśnił w tym zakresie przesłanek rozstrzygnięcia.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie, w jakim organy podatkowe pozbawiły Spółkę możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami za promocję zastosowań miedzi, wystawionymi przez P. C. P. M. S.A.

Zdaniem Sądu trafne było stanowisko organów podatkowych, że sporne kwoty uiszczone na rzecz P. C. P. M. S.A. a przeznaczone na promocję zastosowań miedzi, wynikały ze zobowiązania Spółki z tytułu członkostwa w organizacji. Wydatki te miały charakter składki członkowskiej, ponieważ służyły finansowaniu wspólnych celów członków organizacji (promocja zastosowań miedzi).

W odniesieniu do wydatków uiszczonych z tytułu usług doradczych Sąd wskazał, że przy kwalifikacji spornych wydatków na doradztwo uzasadnione było kierowanie się związkiem bezpośrednim pomiędzy kosztami a celem uzyskania przychodu.

W przypadku wydatków poniesionych na podstawie zakładowego układu zbiorowego pracy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa.

Spółka wniosła skargę kasacyjną i na podstawie przepisów art. 173 § 1 i 2 i art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zaskarżyła w całości powyższy wyrok, zarzucając:

1) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na:

- błędnym wskazaniu w uzasadnieniu wyroku, że wydatki na nabycie usług promocyjnych od P. C.P. M. S.A. (dalej: PCPM) stanowią składkę na rzecz organizacji, do której przynależność nie jest obowiązkowa,

- błędnym wskazaniu w uzasadnieniu wyroku, że wydatki na finansowanie przez KGHM wczasów profilaktyczno-leczniczych oraz dodatkowych urlopów zdrowotnych stanowią pomoc materialną będącą formą działalności socjalnej,

- błędnym wskazaniu w uzasadnieniu wyroku, że wypłacane przez KGHM wynagrodzenia przeznaczone na zwrot kosztów przejazdu urlopowego pracowników i ich rodzin stanowią usługi na rzecz różnych form wypoczynku będące formą działalności socjalnej,

- błędnym wskazaniu w uzasadnieniu wyroku, że wydatki na nabycie usług doradczych związanych z planowanym nabyciem udziałów T. D. i N. A. nie wykazują związku z przychodami Spółki podlegającymi opodatkowaniu na zasadach ogólnych;

naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie w orzeczeniu, że decyzja Dyrektora została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 24a § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ord.pod., w stopniu mogącym mieć istotny

wpływ na wynik sprawy, polegającym na braku wyczerpującego rozpatrzenia i błędnej

ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w odniesieniu do usług promocyjnych

nabywanych od PCPM, co stanowi również naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a.;

naruszenie art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak przedstawienia przez WSA w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania w kwestii będącej elementem sprawy, tj. zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot podatku VAT naliczonego, w stosunku do których prawo Spółki do odliczenia zostało zakwestionowane na etapie postępowania podatkowego.

2) na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. w związku z art. 2 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz.U. z 1996 r., Nr 70, poz. 335 ze zm.; dalej: ustawa o ZFŚS) poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że wypłacone pracownikom wynagrodzenia w formie zwrotu kosztów przejazdu urlopowego, wydatki na finansowanie przez K. wczasów profilaktyczno-leczniczych oraz dodatkowych urlopów zdrowotnych stanowią wydatki na działalność socjalną, o której mowa w ustawie o ZFŚS,

art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

art. 16 ust. 1 pkt 37 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niedopuszczalnym rozszerzeniem zakresu przedmiotowego pojęcia składek na rzecz organizacji, do których przynależność nie jest obowiązkowa, a w konsekwencji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do poniesionych przez Skarżącą wydatków na zakup usług promocyjnych od PCPM,

art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do wydatków na nabycie usług doradczych dotyczących planowanego zakupu akcji,

art. 23 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że prawo do odliczenia zryczałtowanego podatku przysługuje podatnikowi jedynie w przypadku samodzielnego uiszczenia przez niego zryczałtowanego podatku.

Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy zauważyć, że związane są one tak z naruszeniami przepisów o postępowaniu, jak i prawa materialnego, co odpowiada podstawom kasacyjnym wskazanym w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wypada wszakże podkreślić, że zarzuty łączące się z naruszeniem art. 141 § 4 wymienionej ustawy, utożsamiane z "błędnym wskazaniem w uzasadnieniu wyroku" kwalifikacji określonych wydatków podatnika są w istocie pochodną innych zarzutów, korespondujących z podstawami kasacyjnymi ujętymi w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Oznacza to, że nie wymagały one odrębnego rozpatrzenia, bowiem wykazanie bezzasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego podważało automatycznie ich trafność.

Jeżeli chodzi o dwa pozostałe z wysuniętych zarzutów naruszenia przepisów o postępowaniu to trzeba zaznaczyć, iż nie potwierdza ich materiał zgromadzony w aktach postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej uzasadnił go brakiem wyczerpującego rozpatrzenia i błędną oceną materiału dowodowego w odniesieniu do usług promocyjnych nabywanych od PCPM. Wobec takiego postawienia tej kwestii wyłania się następujące pytanie: czy rzeczą sądu administracyjnego, dysponującego co do zasady kompetencjami kasacyjnymi, jest rozpatrywanie i ocena materiału dowodowego zebranego przecież w trakcie innego postępowania (postępowania przed organami podatkowymi) ? Błędem tego sądu byłoby jedynie zaniechanie weryfikacji poczynionych w tym przedmiocie przez organy podatkowe ustaleń. Analiza uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie potwierdza jednak, by doszło do tego rodzaju uchybienia. Przeciwnie, wynika z niej, że sąd odniósł się dostatecznie szczegółowo do zaprezentowanej w tym względzie argumentacji, uznając stanowisko organów podatkowych za uzasadnione (s. 16 - 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie można także zgodzić się z twierdzeniem, że wydając zaskarżony wyrok naruszono art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem odstąpiono w nim od przedstawienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w kwestii "zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot podatku VAT naliczonego, w stosunku do których prawo Spółki do odliczenia zostało zakwestionowane na etapie postępowania podatkowego" (s. 2 skargi kasacyjnej). Rzecz w tym, że w protokole rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 9 listopada 2006 r. wyraźnie wskazano, że "pełnomocnik skarżącej spółki odstępuje od zarzutu nieuwzględnienia pośród kosztów - podatku naliczonego VAT, w związku z korektą rozliczenia podatku od towarów i usług, albowiem w odrębnej sprawie dotyczącej tego podatku organ podatkowy odstąpił od kwestionowania rozliczeń zawartych w deklaracjach VAT 7. W pozostałym zakresie pełnomocnik podtrzymuje zarzuty zawarte w skardze". Do okoliczności tej nawiązał sąd na s. 9 uzasadnienia wyroku, sygnalizując co następuje: na rozprawie strona "wycofała się z zarzutów dotyczących nieuwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego naliczonego podatku od towarów i usług". Ze stwierdzeń tych nie wynika, by pełnomocnik strony skarżącej ograniczył przedmiotowo zarzut dotyczący "zaliczenia" podatku VAT do kosztów uzyskania przychodów (taką argumentacją posłużono się na s. 20 skargi kasacyjnej). Okoliczność ta nakazuje uznać ostatni z wysuniętych zarzutów naruszenia przepisów o postępowaniu za bezprzedmiotowy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji wyliczonych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Jej autor zwrócił przede wszystkim uwagę na fakt błędnej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. w związku z art. 2 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS poprzez zakwalifikowanie wynagrodzeń wypłacanych pracownikom z tytułu zwrotu kosztów przejazdu urlopowego oraz wydatków na finansowanie wczasów profilaktyczno-leczniczych i dodatkowych urlopów zdrowotnych jako wydatków na działalność socjalną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwalifikacja ta nie wykazuje jakichkolwiek znamion błędnej wykładni. Sąd administracyjny pierwszej instancji wyjaśnił bowiem, że chodziło w tym przypadku o świadczenia dla pracowników, którzy znaleźli się "w pogorszonej sytuacji życiowej", mające charakter pomocy materialnej (s. 23 uzasadnienia wyroku). Tak pojmowane świadczenia nie wykraczają bynajmniej poza "zamknięty katalog czynności" wyznaczający przyjętą w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych definicję działalności socjalnej. Jak wynika z wywodów sądu, mieszczą się one w przedziale świadczeń, których celem jest udzielanie pomocy materialnej osobom znajdującym się w pogorszonej sytuacji życiowej, co w niczym nie przekreśla związku tych świadczeń ze stanem zdrowia ich adresatów. Traktując je nawet - tak, jak czyni to autor skargi kasacyjnej (s. 17 tejże skargi) jako świadczenia zdrowotne, trzeba dostrzegać ich socjalny aspekt wyrażający się celem świadczenia, którym było niesienie określonej pomocy materialnej (finansowej bądź rzeczowej). Nie sposób mówić tym samym o niewłaściwym zastosowaniu powołanego uprzednio przepisu art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. (jak można przypuszczać, zarzut ten wysunięto alternatywnie, zakładając, że elementy stanu prawnopodatkowego nie odpowiadały hipotezie zastosowanej przez organy podatkowe normy prawnej). W odniesieniu do pozostałych świadczeń na rzecz pracowników Spółki, w uzasadnieniu zapadłego wyroku trafnie wywiedziono, że łączą się one z określonymi formami wypoczynku, a więc odpowiadają cechom działalności socjalnej w rozumieniu art. 2 pkt.1 ustawy o ZFŚS. W tym wypadku istotny był cel świadczenia - działanie "na rzecz" odpowiedniej formy wypoczynku.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, całkowicie przekonujące są także argumenty sądu administracyjnego pierwszej instancji odnoszące się do ustaleń organów podatkowych co do wydatków przeznaczonych na promocję zastosowań miedzi (art. 16 ust. 1 pkt 37 u.p.d.o.p.), wydatków na nabycie usług doradczych dotyczących planowanego zakupu akcji (art. 7 ust. 3 pkt 3 u,p.d.o.p.) oraz możliwości odliczenia przez podatnika zryczałtowanego podatku dochodowego (art. 23 ust. 1 u.p.d.o.p.). Jak trafnie wywiódł sąd, nawet w sytuacji, gdy jakiś wydatek zostanie poniesiony w celu uzyskania przychodu, zamieszczenie go w katalogu wyłączeń ujętym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. wyklucza uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodu. Istotna dla wyniku przeprowadzonego postępowania była w tym wypadku ocena, czy poniesione wydatki miały charakter składki na rzecz organizacji, w której zrzeszanie się było dobrowolne. Rezultat dociekań sądu uwzględnia zebraną w sprawie dokumentację, w tym porozumienie z dnia 21 października 1998 r. zawarte między K. oraz I. C. A. Ltd w N. Odwołując się m. in. do treści tego dokumentu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wykazał zasadność zajętego w tej materii przez organy podatkowe stanowiska, podobnie zresztą jak wykazał poprawność oceny tych organów co do kwalifikacji wydatków poniesionych na rzecz B. P. i D. B. z tytułu usług doradczych (s. 18 - 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony w pisemnych motywach wydanego wyroku pogląd, że musi istnieć bezpośredni (uchwytny) związek między kosztami a celem uzyskania przychodu. Mówiąc inaczej, związek ten powinien być weryfikowalny, poddawać się odpowiednio zobiektywizowanemu sprawdzeniu. W rozpatrywanej sytuacji element ten nie wystąpił, z czego prawidłowe wnioski wyprowadził sąd administracyjny pierwszej instancji. Nie uchybił on też prawu dokonując oceny tej części zaskarżonego rozstrzygnięcia, która dotyczyła kwestii odliczenia od podatku dochodowego kwoty uiszczonego przez płatnika (A.-M. Sp. z o.o.) na podstawie podjętej wobec niego w odrębnym postępowaniu decyzji o odpowiedzialności za podatek niedobrany od podatnika. Wobec wycofania tego zarzutu przez pełnomocnika Spółki w trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dalsze jego rozważanie jest zbędne (bezprzedmiotowe).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy w związku z § 14 ust.2 pkt 2 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).