Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 952/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 3, art. 130 , art. 154 i n.
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi I. P. i A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. I. P. i A. S., działając przez pełnomocnika, wystąpili do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania za działkę oznaczoną w ewidencji gruntów nr 1, położoną w M. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu podnieśli, że mocą decyzji Burmistrza M. z dnia [...] r. zatwierdzono podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 2, a z dniem uprawomocnienia się tej decyzji wydzielona z tej nieruchomości działka nr 1 przeszła, zgodnie z dyspozycją art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na własność Gminy Miejskiej M., z przeznaczeniem pod projektowaną drogę zbiorczą.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], działając na podstawie art. 98 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 128, art. 132 i art., 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 14.020,00 zł na rzecz I. P. i A. S. po połowie za pozbawienie prawa własności nieruchomości położonej w M. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr 1 o powierzchni 235m² objętą KW [...] Sądu Rejonowego w M., która przeszła na mienie Gminy M. z przeznaczeniem pod drogę publiczną.

W uzasadnieniu Starosta przywołał decyzję Burmistrza Miasta M., mocą której wydzielono wymienioną powyżej działkę nr 1 oraz odwołano się do planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] r., gdzie powyższa działka przeznaczona została na tereny drogi gminnej - oznaczonej symbolem [...] - projektowana droga zbiorcza jako adaptacja istniejących elementów infrastruktury komunikacyjnej o szerokości w liniach rozgraniczających - 20m.

Gmina M. ujawniła w księdze wieczystej nabyte prawo własności. Negocjacje Burmistrza z byłymi właścicielami nieruchomości w sprawie ustalenia warunków i wysokości odszkodowania nie doprowadziły do porozumienia, stąd po wyczerpaniu możliwości ustalenia odszkodowania w ten sposób, został złożony wniosek o ustalenie tego odszkodowania do Starosty [...].

Uwzględniając obowiązujące przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 98 ust.3, art. 130, art. 135, art. 154) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego organ wskazał, że operatem szacunkowym sporządzonym dnia [...] r. rzeczoznawca majątkowy ustalił w podejściu porównawczym metodą korygowania ceny średniej wartość nieruchomości i wartość należnego odszkodowania na kwotę 14.020,00zł. Uprawnionym do otrzymania odszkodowania za przejętą nieruchomość są wnioskodawcy, którym w dniu wydania decyzji zatwierdzającej podział przysługiwało, po połowie, prawo jej własności, a do zapłaty odszkodowania zobowiązany został Burmistrz Miasta M..

Odwołanie od tej decyzji wnieśli, reprezentowani przez pełnomocnika, I. P. i A. S.. Podjętemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:

- art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wartości nieruchomości, a w konsekwencji naruszenie art. 151, art. 153, art. 154 i art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 56 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r.

Uzasadniając odwołanie wskazali, iż na organie ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań zmierzających do prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i wysokości odszkodowania. Ich zdaniem Starosta [...] nie dokonał odpowiedniej oceny podstawowego w sprawie dowodu, jakim jest operat szacunkowy. Nie zauważył szeregu uchybień rzeczoznawcy majątkowego, które miały wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania.

Odwołujący w pierwszej kolejności zarzucili, że organ pominął fakt, iż rzeczoznawca nie dołączył do operatu istotnych dokumentów, postaci wypisów i wyrysów, które dotyczą istotnych cech nieruchomości, a obowiązek taki wynika z art. 155 ust. 1 i ust. 2 ustawy oraz § 56 ust. 4 rozporządzenia. W ocenie skarżących podane w operacie dane dotyczące nieruchomości przyjętych do porównania są niewystarczające. Brak jest m.in. jakichkolwiek dokumentów zezwalających na ocenę położenia tych nieruchomości, a w związku z powyższym organ pierwszej instancji nie mógł dokonać oceny przygotowanego operatu pod kątem jego zgodności z prawem.

Dodatkowo podkreślono, że w operacie brak jest informacji na temat przeznaczenia przyjętych do porównania nieruchomości, jak również przeznaczenia nieruchomości przyległych. Uniemożliwia to weryfikację operatu pod względem doboru transakcji stanowiących podstawę określenia wartości wywłaszczonej nieruchomości. Przypomniano również, że w toku postępowania pełnomocnik odwołujących zwrócił się do organu pierwszej instancji o wystąpienie do rzeczoznawcy o wyjaśnienia, przedstawiając nawet określone pytania, ale rzeczoznawca odmówił odpowiedzi na pytania dotyczące numerów działek wybranych do porównania, wskazując obręby położenia przyjętych do porównania nieruchomości, bez wskazania jednak lokalizacji konkretnych transakcji. Także informacje dotyczące uzbrojenia przyjętych do porównań nieruchomości były zbyt enigmatyczne. Nie można bowiem stwierdzić, jakie uzbrojenie miały działki, na podstawie których rzeczoznawca dokonał obliczenia współczynników korygujących. Nie sposób także ustalić, które z nieruchomości posiadały funkcję mieszkalną, a które - zieleni ogólnej.

Brak odpowiedzi biegłego na kluczowe pytania, uniemożliwiły odwołującym na postawienie konkretnych zarzutów względem operatu.

Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił w pierwszej kolejności przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym szczególnie przepis art. 98 ust. 3, w myśl którego za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przysługuje odszkodowanie, które ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale. Następnie stwierdził, iż obligatoryjnym warunkiem ustalenia odszkodowania jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego, sporządzonej zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 marca 2004 r.

Dalej stwierdził, że współwłaściciele nieruchomości oraz Gmina M. prowadzili korespondencję w sprawie odszkodowania za wydzielenie nieruchomości pod drogę, jednak próba uzgodnienia wysokości tegoż odszkodowania zakończyła się niepowodzeniem, ustalenie odszkodowania w trybie administracyjnym stało się konieczne.

W badanej sprawie organ pierwszej instancji oparł się na operacie szacunkowym z dnia [...] r. Wartość rynkowa nieruchomości została w nim określona przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. Analizą objęto rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych, które w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określone zostały jako drogi dojazdowe, ulice zbiorcze - drogi publiczne na terenie miasta M., a do porównań przyjęto 12 transakcji zawartych w okresie od [...] r. do [...] r.

W oparciu o cenę minimalną i maksymalną rzeczoznawca majątkowy określił (w drodze korekty współczynnikami korygującym, uwzględniając różnice cech) wartość 1m² gruntu w kwocie 79,92zł.m². Do analizy przyjęto transakcje wymienione na stronie 15, których przeznaczenie w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego zostało określone jako tereny komunikacji, przeznaczenie pod drogi. Przy uwzględnieniu wszystkich stosownych poprawek wartość szacowanego gruntu ustalono na kwotę 14.020,00 zł.

Zdaniem organu odwoławczego wymieniony operat szacunkowy należy uznać za sporządzony w sposób prawidłowy, w sposób odpowiadający prawu.

Dokonując wyceny działki nr 1 biegły, stosownie do wymogu § 36 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. , uwzględnił jej stan (w tym przeznaczenie) na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, z której wydzielono wymienioną działkę - tj. na dzień [...] r. Autor operatu powołał w jego treści obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej M. nr [...] z dnia [...] r., zgodnie z którym wymieniona działka oznaczona była symbolem [...] - projektowana droga zbiorcza. Prawidłowo zatem określono wartość prawa własności przejętej działki - w oparciu o rynek nieruchomości drogowych.

Wojewoda po analizie uznał operat z dnia [...] r. określający wartość prawa własności wymienianej działki za sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stwierdził, iż jest on logiczny, spójny i kompletny. Stawiane w nim tezy są racjonalnie wytłumaczone, a tok rozumowania rzeczoznawcy przedstawiony został w sposób czytelny i zrozumiały.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż rzeczoznawca złożył obszerne wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] r., z którymi strony miały możliwość zapoznania się. M.in. biegły wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżących dołączone zostały wypisy i wyrysy dokumentów dotyczących szacowanej nieruchomości. Żądanie natomiast tego samego w stosunku do nieruchomości przyjętych do obliczeń jest nadinterpretacją cytowanych przez skarżących przepisów. Stanowisko to podzielił też Wojewoda [...], podkreślając, iż żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie obliguje rzeczoznawcy do takich działań. Informacje dotyczące poszczególnych nieruchomości podawane są w taki sposób aby uniemożliwić pośrednio lub bezpośrednio identyfikację danych osobowych właścicieli. Nadto odnośnie braku dokumentów geodezyjnych (wypisów i wyrysów) do nieruchomości przyjętych do obliczeń rzeczoznawca odniósł się także podczas rozprawy administracyjnej, gdzie strony miały możliwość zapoznania się z tym stanowiskiem. Stąd też uwzględniając poczynione ustalenia organ nadzoru uznał rozstrzygnięcie Starosty [...] za prawidłowe.

W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] reprezentowani przez pełnomocnika I. P. i A. S. wnieśli o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także rozpatrzenia sprawy na mocy art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność ustalenia wartości nieruchomości, a w konsekwencji naruszenie art. 151, art. 153 i art. 154 ustaw y z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego a także naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec braku uzasadnienia decyzji, gdyż Wojewoda nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie błędnej wykładni przepisów, polegające na uznaniu, że rzeczoznawca nie ma obowiązku dołączenia do operatu szacunkowego wypisów i wyrysów dla nieruchomości przyjętych do porównania przy zastosowaniu podejścia porównawczego. W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione zarzuty podkreślając brak dokonania odpowiedniej oceny dowodu, jakim jest operat szacunkowy, tak przez Starostę jak i Wojewodę. Podkreślono, iż Wojewoda nie dostrzegł się szeregu uchybień rzeczoznawcy, które w konsekwencji miały wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania. W pierwszej kolejności w operacie brak jest informacji na temat przeznaczenia nieruchomości przyjętych do porównania oraz brak jest wypisów i wyrysów z planów miejscowych, co unicestwia możliwość weryfikacji operatu pod względem doboru transakcji stanowiących podstawę określania wartości wywłaszczonej nieruchomości. Dalej skarżący podnieśli, że pomimo zwrócenia się do rzeczoznawcy o podanie konkretnych wiadomości na temat nieruchomości przyjętych do porównań, rzeczoznawca odmówił ich udzielenia, tłumacząc to celami ochrony prywatności właścicieli. Enigmatyczne były także odpowiedzi dotyczące przeznaczenia nieruchomości i zakresu ich uzbrojenia.

Na podstawie wyjaśnień rzeczoznawcy nie sposób wyróżnić, która nieruchomość miała funkcję nieruchomości mieszkalnej, a która zieleni ogólnej.

Zdaniem skarżących brak odpowiedzi rzeczoznawcy na kluczowe pytania uniemożliwiły im postawienie konkretnych zarzutów względem tego dowodu. Wątpliwości dostarcza także fakt, że do porównania w większości przyjęte zostały nieruchomości objęte transakcjami, których stroną były jednostki samorządu terytorialnego. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że w ramach przyjętych transakcji osiągnięto ceny rynkowe, zgodnie z art. 151 ustawy. Także przyjęcie do porównania transakcji nieruchomościami przeznczonymi pod drogi nasuwa wątpliwości. Z reguły bowiem działki przeznaczone pod drogi publiczne z mocy prawa przechodzą na własność odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego względnie Skarbu Państwa, a nie w wyniku zawarcia umowy sprzedaży. W praktyce trudno spotkać się z sytuacją, aby przedmiotem obrotu (w formie umowy sprzedaży) była nieruchomość przeznaczona pod drogę publiczną.

Zdaniem skarżących tym samym biegły naruszył też normę § 36 ust. 4 cytowanego rozporządzenia. Wobec bowiem braku transakcji mających charakter wolnorynkowy nieruchomościami przeznczonymi pod drogi, określenie wartości przedmiotowej nieruchomości powinno nastąpić przy przyjęciu do porównania nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych.

W zakresie naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego skarżący wskazali, że Wojewoda nie odniósł się w uzasadnieniu swej decyzji do postawionych w odwołaniu zarzutów, a naruszenia art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 56 ust. 4 rozporządzenia skarżący upatrują w błędnej ich zdaniem wykładni wyrażającej się uznaniem, iż nie nakładają one na rzeczoznawcę majątkowego obowiązku dołączenia do operatu szacunkowego dokumentów w postaci wypisów i wyrysów przyjętych do porównań nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie wniósł też sprzeciwu na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracyjne nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania. Taki zakres kontroli wynika zaś jednoznacznie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.)

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] ustalającą na rzecz I. P. i A. S. odszkodowanie w kwocie 14.020,00 zł (po połowie) za pozbawienie prawa własności nieruchomości położonej w M. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr 1 o powierzchni 236m², która przeszła na mienie Gminy M. z przeznaczeniem pod drogę publiczną. Powyższa wysokość odszkodowania ustalona została wobec jednoznacznej treści art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. , poz. 1774 ze zm.), w myśl którego za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, wieczystym użytkownikiem a właściwym organem. Jeśli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela (wieczystego użytkownika) odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości.

W niniejszej sprawie do podziału działki nr 2 stanowiącej własność I. P. i A. S. i przejęcia na własność Gminy M. wydzielonej działki 1 o powierzchni 236m² doszło na mocy decyzji Burmistrza M. z dnia [...] r.. Pomimo podjętych prób, nie doszło do ustalenia należnego z racji przejęcia tej działki odszkodowania w drodze negocjacji. Stąd w oparciu o wniosek z dnia [...] r. o ustalenie tego odszkodowania przeprowadzone zostało postępowanie administracyjne.

Niezbędne stało się przygotowanie operatu szacunkowego, a ustalone odszkodowanie wynika właśnie z przygotowanego operatu. Operat taki przygotował biegły rzeczoznawca majątkowy W. K. Przygotowując operat biegły uwzględnił stan prawny nieruchomości na dzień wydania wymienionej powyżej decyzji Burmistrza M. zatwierdzającej jej podział, stwierdzając, iż zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu M. (obejmującego teren dzielnicy [...]), zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...]r. teren pod szacowaną działką określony jest symbolem [...]- projektowana droga zbiorcza jako adaptacja istniejących elementów infrastruktury komunikacyjnej o szerokości w liniach rozgraniczających 20m.

Spór w sprawie dotyczy tego, czy wycena przedmiotowej działki nr 1 nastąpiła w oparciu o prawidłowo przygotowany operat szacunkowy, w tym właściwie przyjęte wartości nieruchomości przyjętych w nim do porównania.

W ocenie Sądu po analizie zgormadzonego materiału dowodowego należy uznać, że biegły rzeczoznawca przygotował w sprawie operat szacunkowy uwzględniając cel wyceny i rodzaj wycenianej nieruchomości, określając jej wartość zgodnie z art. 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Biegły, stosownie do wymogów przepisów, określił wartość gruntu stosując podejście porównawcze.

Trzeba stwierdzić, że przy wycenie spornej nieruchomości zastosowanie znajdował § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Stosownie do § 36 ust. 4 w związku z § 36 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, w przypadku ustalenia odszkodowania za nieruchomości wydzielone pod drogi publiczne, o których mowa w art. 98 ust. 1 ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika pierwszeństwo (przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości wycenionej) cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Ceny takich też transakcji przyjął do porównania przygotowujący operat biegły, obejmując analizą teren gminy M..

Przyjęte do wyceny transakcje nieruchomościami drogowymi wykazane zostały w tabeli na stronie 11 i stronie 15 operatu. Do porównania biegły przyjął 12 transakcji nieruchomościami drogowymi, które były najbardziej podobne do nieruchomości wycenianej, a ich ceny wahały się od 40,08zł/m² do 120zł/m², stąd średnia cena - to 74,89zł/m². Dla ustalenia wartości rynkowej wycenianej nieruchomości biegły zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej, a następnie ustalił cenę średnią i skorygował ją przyjętymi współczynnikami.

Nie jest zasadny zarzut skarżących, iż przygotowany w sprawie operat szacunkowy nie spełnia ustawowych wymogów. Prawidłowo biegły w swej opinii oparł się na normie § 36 ust. 4 cytowanego rozporządzenia. Biegły przyjął przecież do porównań transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi publiczne. Nie można w ich przypadku powiedzieć, że nie mają one charakteru wolnorynkowego, gdyż stroną takich transakcji są z reguły jednostki samorządu terytorialnego. Nie można też w takiej sytuacji stwierdzić, iż szacownie przedmiotowej nieruchomości powinno nastąpić przy przyjęciu do porównania nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych

Wskazać też trzeba, że sam operat odpowiada wymaganiom prawa (jego ocena została dokonana w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu pierwszej instancji). Wartość rynkowa spornej nieruchomości została określona przy zastosowaniu podejścia porównawczego metodą korygowania ceny średniej (art. 153 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Operat obejmuje analizę rynku lokalnego na podstawie transakcji rynkowych nieruchomościami podobnymi, w okresie ostatnich 2 lat przed sporządzeniem operatu. Wbrew twierdzeniom skargi biegły wskazał tak przeznaczenie tych nieruchomości, jak również ich cechy. Operat ten spełnia zatem wymogi § 4 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia.

Odnośnie twierdzenia skarżących, iż do operatu biegły winien dołączyć wyrysy i wypisy dotyczące wszystkich przyjętych do porównania działek, to twierdzenie takie nie ma odniesienia w przepisie prawny. Nie wynika taki obowiązek z żadnego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Podkreślić trzeba, że orzekające w sprawie organy w sposób wyczerpujący i prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zebrały niezbędny materiał dowodowy w postaci operatu szacunkowego, będącego podstawą przyjętego ustalenia odszkodowania, w stosunku do którego strona skarżąca nie złożyła żadnych zastrzeżeń czy zarzutów, nie domagała się też sprawdzenia jego prawidłowości w trybie art. 157 ustawy przez organizację zawodową rzeczoznawców.

Podzielić trzeba stanowisko organów, iż operat ten sporządzony został z należytą starannością i zgodnie z zasadami obowiązującymi rzeczoznawców majątkowych.

W takich okolicznościach należy uznać dokonaną przez biegłego wycenę nieruchomości za prawidłową, a orzeczoną wysokość należnego odszkodowania za odpowiadającą przeprowadzonej analizie rynku

Mając na uwadze powyższą argumentację, na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) Sąd oddalił skargę.