Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 513/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 39
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi A. W.-K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup lodówko-zamrażarki, grzejnika elektrycznego, wieszaka na ubrania, pokrycia kosztów masaży, karnetu na basen oraz zakupu karnisza na okno – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

(tj. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a., art. 2 ust. 1, art. 3 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – dalej ustawa (Dz. U. z 2013 r., poz. 182) – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podało, że o przyznanie zasiłku celowego na zakup wymienionych wyżej rzeczy skarżąca wystąpiła wnioskiem z dnia 21 stycznia i

31 stycznia 2013 r.

Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, posiadanej dokumentacji organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni ma 29 lat, jest panną, mieszka u rodziców, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, nie pracuje zawodowo ani dorywczo. Utrzymuje się z zasiłku stałego i zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 542 zł miesięcznie W mieszkaniu rodziców zajmuje jeden pokój, posiada dostęp do kuchni i sanitariatów. Nie ponosi żadnych kosztów związanych z pobytem i użytkowaniem lokalu rodziców.

Jeżeli idzie o kwotę przyznania zasiłku celowego na zakup lodówko-zamrażalki, to organ ocenił, że potrzeba zakupu sprzętu AGD nie może być uznana jako niezbędna potrzeba bytowa zwłaszcza w przypadku, gdy strona nie uzyskuje żadnych dochodów i korzysta już systematycznie ze wsparcia finansowego z pomocy społecznej, które obejmują miesięczne wydatki organu, ograniczając możliwość udzielenia wsparcia innym podopiecznym ośrodka pomocy.

Strona mieszka z rodzicami, którzy zostali poinformowani o możliwości złożenia wniosku do właściwego organu pomocowego celem uzyskania pomocy na ten cel, gdy takiej oczekują oraz spełniają warunki określone w ustawie.

Ponadto z oceny pracownika zawartej w wywiadzie środowiskowym z dnia 6 lutego 2013 r. wynika, że lodówka spełnia swoje podstawowe zadanie, również rodzice strony nigdy nie zgłaszali problemów związanych z awaryjnością lodówki. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz oceny sytuacji materialno-bytowej strony dokonanej przez pracownika socjalnego, wynika również, że grzejniki będące w lokalu zajmowanym przez stronę działają prawidłowo, a w lokalu jest ciepło. Zatem organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku w tym zakresie, podobnie jak do zakupu wieszaka. Organ stwierdził, że strona posiada w pokoju który użytkuje szafę ubraniową, w przedpokoju są dwa wieszaki, z których może korzystać.

Co do opłacenia kosztów masażu i karnetu na basen to brak jest dokumentacji medycznej potwierdzającej konieczność zaspokojenia takiej potrzeby. W kwestii zakupu karnisza – organ stwierdził, że strona w oknie ma zainstalowane rolety, są one sprawne, spełniają swoją rolę. Organ uznał, że wskazane potrzeby, nie mogły zostać uznane za niezbędne potrzeby bytowe. Odnośnie zaś przyznania środków na masaże organ zaznaczył, że strona posiadając uprawnienia do świadczeń zdrowotnych, (składka w/w świadczenie jest opłacana przez MOPS) winna wykorzystać swoje zasoby, udać się do specjalisty, który określi jakie zabiegi są stronie niezbędne i korzystać z ewentualnie zaordynowanych przez lekarza zabiegów wykorzystując do tego świadczenia finansowe ze środków NFZ.

Organ I instancji podkreślił, że zobowiązany jest do przestrzegania, zasady wynikającej z art. 31 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, który mówi, że potrzeby osób i rodzin powinny zostać uwzględnione jeśli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Dopiero ustalenie, że dana osoba przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości nie jest w stanie przezwyciężyć trudnych sytuacji życiowych, daje podstawę do rozważenia dalszych kryteriów uzasadniających przyznanie konkretnych środków, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej. Skoro w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania było przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, to mógł być on przyznany po spełnieniu warunków określonych w art. 39 ust. 1 ustawy. Jego udzielenie winno nastąpić w określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, po drugie musi mieć miejsce w konkretnych okolicznościach, gdy strona we własnym zakresie nie jest w stanie przezwyciężyć trudności, i jest w trudnej sytuacji życiowej. Przykładowo na takie sytuacje określa art. 7 ustawy. Ocena zaistnienia takiej sytuacji należy do pracownika pomocy społecznej.

Organ stwierdził, że zasiłek celowy przyznawany jest w warunkach uznania administracyjnego, zarówno co do ustalenia formy pomocy, jak też wysokości zasiłku. Organ pomocy społecznej ma więc prawo dostosowania rozmiaru udzielonej pomocy do potrzeb wnioskodawcy jak też do własnych możliwości finansowych. Wnioskodawczyni korzysta regularnie z pomocy finansowej w postaci zasiłków celowych oraz w formie dofinansowania między innymi do sprzętu rehabilitacyjnego lub kosztów turnusu rehabilitacyjnego. Dalej organ podał, że strona z powodu stanu zdrowia i sytuacji finansowej – znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Nie oznacza to jednak, że w ramach świadczeń z pomocy społecznej zostaną automatycznie zaspokojone wszystkie potrzeby bytowe skarżącej. Ograniczone środki MOPS winny być racjonalnie wydawane tak aby zabezpieczyć niezbędne potrzeby bytowe wszystkich osób i rodzin ubiegających się o pomoc.

Od tej decyzji organu I instancji odwołała się wnioskodawczyni, podała, że przebywa w lokalu, gdzie ,,jest prawie zepsuta lodówka", nie ma wieszaka w przedpokoju, więc nie ma zatem gdzie powiesić płaszcza. Podała, że jest osobą niepełnosprawną, bez zatrudnienia i jest źle traktowana przez organ pomocy społecznej.

Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że jednym za świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej jest zasiłek celowy, który może być przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej.

Podał, że przeanalizował materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji i podziela ustalenia poczynione na jego podstawie i przyjmuje je za własne.

Zdaniem Kolegium przepis art. 39 ust. 1 ustawy wyklucza możliwość przyznania zasiłku celowego na wskazane przez wnioskodawczynię cele, gdyż według organu nie mieszczą się one w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej wymagającej zaspokojenia. Wprawdzie art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zawiera przykładowy katalog ,,niezbędnych potrzeb życiowych", jednak charakter i rodzaj wskazanych celów pozwala na przyjęcie, iż chodzi o zapewnienie potrzeb podstawowych, bieżących, pilnych, aktualnych, związanych z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka. Zakres wnioskowanych przedmiotów, a także opłaty za masaże czy karnet na basen – w stanie faktycznym sprawy nie posiadają przymiotu ,,niezbędnej potrzeby życiowej".

Skarżąca twierdzi, że będąc osobą niepełnosprawną, powinna otrzymać wnioskowaną pomoc. Organ zauważył, że z uwagi na niepełnosprawność strona otrzymała zasiłek stały oraz zasiłek pielęgnacyjny, jest to pomoc stała.

Zasiłek celowy może, ale nie musi zastać przyznany, gdyż jest to świadczenie uzależnione od woli organu, ,,samo spełnienie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, ponieważ organ może, ale nie musi przyznać świadczenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r. sygn. I SA/Wa 1825/05). Innymi słowy organ nie ma obowiązku udzielać skarżącej regularnej pomocy w postaci zasiłków celowych. Ponadto strona w ostatnich 2 latach otrzymała daleko idące wsparcie. Organ przedstawił wykaz udzielanych stronie zasiłków celowych w okresie od sierpnia 2011 r. do stycznia 2013 r. Wynika z niego, że w każdym miesiącu wskazanego okresu skarżąca otrzymała zasiłek celowy w kwotach od 50 zł do 738 zł – na różne cele, w kwietniu 2012 r. otrzymała wsparcie trzykrotnie na łączną kwotę 444,86 zł, w lipcu 2012 r. - dwukrotnie na łączną kwotę 1088 zł.

Organ II instancji stwierdził, co wynika z pouczenia organu I instancji, że strona ma możliwość skorzystania z pomocy w formie rzeczowej – skierowania po odzież do PCK i PKPS oraz w formie bezpłatnego miesięcznego abonamentu na posiłki do jadłodajni. Strona nie skorzystała z takiej możliwości, choć jest to znaczne wsparcie dla osób potrzebujących. Niezależnie od powyższego odrębną decyzją została odwołującej się przyznana pomoc na zakup żywności, bielizny i odzieży wiosennej.

Stwierdził też, że nie można zarzucić organowi I instancji dowolności. W ramach swoich kompetencji organ ocenił okoliczności sprawy i zasadnie odmówił pomocy. Wyjaśnił, że ma obowiązek racjonalnie gospodarować środkami i wskazał, że wnioskodawczyni od 2 lat, niemal co miesiąc otrzymuje zasiłek celowy. Dodał, że strona nie może oczekiwać, że regularnie będzie otrzymywać zasiłek celowy w żądanej wysokości. Zauważył też, iż o pomoc ubiegają się osoby starsze od wnioskodawczyni, nie mogące liczyć na żadną pomoc od rodziny, samotne lub mające na utrzymaniu dzieci.

Wskazał tu na cele i zasady udzielania pomocy określone w art. 2 i art. 3 omawianej ustawy i stwierdził, że z powyższego wynika, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, uzupełniający w stosunku do własnych możliwości, zasobów pomocy ze strony bliskich tych osób, które o pomoc się ubiegają. Pomoc społeczna ma jedynie wspierać osoby i rodziny w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych i to tylko w zakresie zaspokojenia ich niezbędnych potrzeb bytowych. Dlatego osoby wnioskujące o pomoc nie mogą oczekiwać, że zostanie im udzielona pomoc finansowa zawsze wtedy gdy o nią wnioskują i w wysokości jaka w ich ocenie jest satysfakcjonująca. Pomoc społeczna nie może stanowić źródła utrzymania i zastępować własnych starań wnioskodawców, którzy powinni podejmować inicjatywę w celu poprawy sytuacji życiowej.

Skargę na powyższą decyzję złożyła wnioskodawczyni. Podała, że jest osobą niepełnosprawną, która kilka lat temu była eksmitowana, której odebrano rentę socjalną. Stwierdziła, że przyznanie jej karnetu na basen spowoduje, że szybciej będzie się jej goiła blizna na nodze, którą ostatnio rozcięła. Podała, że mieszka w pokoju, gdzie ma starą szafę, że nowe wieszaki i drzwi przesuwane będą pomocne. Utrzymuje się z zasiłku stałego i nie stać jej na zakup wieszaka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, a uzasadniając ten wniosek, przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Zarzucił im naruszenie art. 39 ust. 2 i

art. 3 ustawy i pomocy społecznej a także art. 7 k.p.a.

Stwierdził, że organ wydając decyzję powinien kierować się interesem obywatela, interesem społecznym, a także brać pod uwagę posiadane środki. Wprawdzie organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że są osoby znajdujące się w gorszej sytuacji niż skarżąca, niemniej jednak powinien skonkretyzować tę wypowiedź wskazując ile osób jest w takiej sytuacji i jakimi środkami w rzeczywistości dysponuje. Zasadą w tym postępowaniu jest zasada indywidualizacji, organy winny uwzględnić zasadę sprawiedliwości społecznej i równości, a także po myśli art. 3 ustawy zapewniać warunki odpowiadające godności człowieka. Godność jest chroniona art. 30 Konstytucji. Organy powinny zapewnić jednostkom dążenie do samorealizacji. Tak rozumiana przesłanka ma umożliwić, jednostce samodzielne funkcjonowanie w społeczeństwie. Cel ten powinny realizować organy pomocowe poprzez, które państwo powinno zapewniać godne warunki bytowe osobom spychanym na margines społeczny.

Pełnomocnik wniósł o uwzględnienie przy wydawaniu orzeczenia warunków bytowych skarżącej oraz tego, że jest osobą niepełnosprawną.

Stwierdził, że pomoc np. inwalidzie w zakupie lodówki, lub szafy jak wskazuje skarżąca, może być czynnikiem, który pozwoli zapewnić godne warunki bytowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej p.p.s.a, może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa.

Jednakże, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy niebędąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola Sądu, oparta na wskazanych wyżej przepisach, daje podstawę do stwierdzenia że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., Dz. U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) zwaną dalej ustawą o pomocy społecznej. W art. 2 ust. 1 stanowi ona, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przytoczony przepis wskazuje cel pomocy społecznej zaspokajanie "niezbędnych" potrzeb życiowych.

Artykuł 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczenioodbiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie.

Pomoc społeczna, także świadczona w formie zasiłku celowego, ma charakter uzupełniający. Pomoc ta nie zaspokaja całkowicie potrzeb jej beneficjentów. Powinni oni również wykorzystywać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe, których materialnoprawną podstawę stanowi art. 39, art. 40 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej, są świadczeniami przyznawanymi w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, powoduje, że sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy. Chodzi o dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy przede wszystkim należy zaakcentować, że przedmiotem rozpoznania organów był wniosek skarżącej z dnia 21 stycznia i 31 stycznia 2013 r., w których wnosiła o przyznanie zasiłku celowego na opłacenie czynszu oraz zakup lodówki, grzejnika elektrycznego, wieszaka na ubrania, pokrycia kosztów masażu, karnetu na basen, karnisza. Podstawą materialnoprawną rozpoznania wniosku, jest ustawa o pomocy społecznej. W szczególności art. 39 tej ustawy odnoszący się do zasiłków celowych.

Istotą zasiłku celowego, jak zresztą podkreśliły to organy, jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej uniemożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, występującej u osoby, czy rodziny ubiegającej się o jego przyznanie (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 964/08).

Zgodnie z art. 39 powołanej ustawy, osobie lub rodzinie, która nie przekracza kryterium dochodowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W dalszej części tego przepisu ustawodawca wymienia przykładowe cele na jaki może być przyznany ten zasiłek.

Jak wskazano wyżej, między innymi, podstawą do jego przyznania jest kryterium dochodowe, o którym mówi art. 8 omawianej ustawy. Poza sporem pozostaje, że skarżąca nie przekracza kryterium dochodowego.

W ocenie Sądu odmowa przyznania zasiłku celowego na wskazane przez wnioskodawcę cele nie przekracza zasady uznania administracyjnego, nie ma cech dowolności i znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym.

Przede wszystkim zgodzić się należy z organami, że wskazane przez wnioskodawczynię potrzeby, które spowodowały, że wystąpiła z wnioskami o przyznanie zasiłku celowego nie mają w okolicznościach sprawy charakteru niezbędnego, nie są niezbędne dla jej funkcjonowania.

Na okoliczność złożonego wniosku został przez pracowników ośrodka pomocy społecznej przeprowadzony wywiad środowiskowy, z którego wynika, że lodówka z której korzysta skarżąca jest sprawna, w mieszkaniu jest ciepło, kaloryfery funkcjonują prawidłowo, w swoim pokoju wnioskodawczyni posiada szafę, w przedpokoju są dwa wieszaki, z których może korzystać. Podobnie jeśli idzie o zakup karnisza na okno. Jak wynika z przeprowadzonego wywiadu w chwili obecnej skarżąca ma zainstalowane rolety, które są sprawne i spełniają swoje funkcje.

Sąd w całości podziela stanowisko organu w przedmiocie oceny żądania przyznania środków na masaże oraz zakup karnetu na basen.

Przede wszystkim brak jest jakichkolwiek danych, uzasadniających potrzebę wykonania takich zabiegów i korzystania z basenu. Wnioskodawczyni, jak wynika z uzasadnienia obu organów, jest osobą ubezpieczoną, za którą składkę zdrowotną płaci MOPS, zatem o ile wskazane zabiegi są niezbędne skarżąca winna uzyskać akceptację lekarską, ponadto skorzystać z nich w ramach NFZ.

Zatem powtórzyć jeszcze raz należy, że objęte wnioskiem skarżącej z dnia 21 stycznia i 31 stycznia 2013 r. żądania nie są w sytuacji skarżącej potrzebami niezbędnymi w rozumieniu art. 39 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym w myśl powołanych wyżej przepisów zasiłek celowy wnioskodawczyni nie przysługuje.

Dodać też w tym temacie trzeba, iż zaskarżone decyzje nie mają charakteru dowolnego, przekraczającego zasadę uznaniowości.

Zauważyć też należy odpowiadając na zarzuty pełnomocnika skarżącej, że organy pomocy społecznej wyznając zasadę zapewnienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka przyznały skarżącej zasiłek stały i zasiłek pielęgnacyjny. Ponadto jak wynika z ustaleń organu w okresie sierpień 2011 – styczeń 2013 wnioskodawczyni otrzymywała dodatkową pomoc w postaci zasiłków celowych. Z podsumowania tych zasiłków wynika, że we wskazanym okresie otrzymała 4532 zł, czyli około 252 zł miesięcznie. Zatem łącznie wsparcie miesięcznie przez ośrodek pomocy społecznej wynosi około 800 zł miesięcznie.

Powszechnie wiadomo, bez wykorzystywania szczegółowych danych dotyczących otrzymywanych przez ośrodki pomocy społecznej środków pieniężnych oraz ilości osób potrzebujących, iż zasoby środków pomocowych są zbyt małe do zgłaszanych potrzeb. W związku z tym należy uznać, że udzielona pomoc skarżącej jest znaczna.

Odmowa zaś udzielenia wsparcia na potrzeby wskazane we wnioskach skarżącej nie narusza przepisów o pomocy społecznej ani też przepisów konstytucji RP – w szczególności art. 30 tej ustawy zasadniczej.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.