Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 814/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 oraz art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy-


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny.

Zawarte w tym przepisie sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie występującej z takim wnioskiem. Do Sądu natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności. Zasadą bowiem jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 ppsa). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 ppsa). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych tj. osób ubogich, bezrobotnych czy samotnych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.

Stosownie do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym.

Z kolei art. 255 ppsa przewiduje, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych, jest ona zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów Sąd może wydać prawidłowe orzeczenie w tym zakresie.

W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. Skarżący wprawdzie w zakreślonym terminie do uzupełnienia wniosku złożył pismo, jednakże nie jest ono wyjaśnieniem powstałych wątpliwości. Oświadczył w nim bowiem, że aktualnie nie posiada żadnych źródeł utrzymania i nikt nie ponosi kosztów jego utrzymania. Jednocześnie nie nadesłał żadnego dokumentu potwierdzającego trudną sytuację rodzinną i materialną np. z właściwej jednostki opieki społecznej, ani też zaświadczenia wskazującego na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie jakiejkolwiek pracy. Tym bardziej wyjaśnienia skarżącego budzą wątpliwości, że jest on właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha. Zatem choćby z tego tytułu może osiągać dochody. Wobec takiej postawy skarżącego trudno zweryfikować informacje zawarte we wniosku.

Skoro zatem skarżący nie wykazał przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, to tym samym brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ppsa postanowiono, jak w sentencji.