Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2366/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 88 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi G. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2014 r. – zaskarżoną skargą przez G. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2014 r. w części dotyczącej odstąpienia od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia przez wymienionego skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i orzekł co do istoty, czyli określił termin dobrowolnego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do 15 dni od dnia zwolnienia skarżącego z zakładu karnego oraz utrzymał w mocy w pozostałej części, czyli w zakresie wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen (okres zakazu - dwa lata). Stan sprawy przedstawia się następująco: Wojewoda [...] decyzja z [...] lutego 2014 r. rozstrzygnął o wydaleniu G. A. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, odstąpił od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustanowił zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen określając jego okres na dwa lata licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana – od dnia wydania decyzji. Od powyższej decyzji odwołał się G. A.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2014 r. – wydaną w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia – uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części odstąpienia od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i określił termin dobrowolnego opuszczenia terytorium do 15 dni od dnia zwolnienia cudzoziemca z zakładu karnego oraz utrzymał w mocy tę decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 1 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 ww ustawy, do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy, o której mowa w art. 521 (tj. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach), stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [(Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą o cudzoziemcach", cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium oraz nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Jak stanowi art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o wydaleniu określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu wykonaniu na podstawie art. 95. Natomiast zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 4 ustawy, w decyzji o wydaleniu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen i określa okres tego zakazu. Stosownie do art. 99 b pkt 1 i 3 ww ustawy, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 4 i art. 97 ust. 2a, określa się na następujące okresy: od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, 1a, 3, 6, 11 lub 12 czy od 3 lat do 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 4, 4a, 7, 9 lub 10. Z akt dotyczących cudzoziemca wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2010 r. Wojewoda [...] udzielił mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z wykonywaniem pracy w Polsce, z terminem ważności do dnia [...] sierpnia 2012 r. W dniu [...] czerwca 2012 r. G. A. wystąpił ponownie do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując go m. in. wykonywaniem pracy. W ww wniosku podał, iż na terytorium Polski przebywa wraz z dwójką małoletnich dzieci oraz ich matką obywatelką [...] – L. M., z którą pozostaje w nieformalnym związku. Decyzją z [...] października 2012 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53b ust 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w jego decyzji z [...] czerwca 2013 r., która w dniu [...] lipca 2013 r. została doręczona pełnomocnikowi strony i weszła do obrotu prawnego. W dniu [...] lipca 2013 r. cudzoziemiec został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w G. i nie posiadał żadnego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej cudzoziemiec zeznał, iż po raz pierwszy przyjechał do Polski sam w 2003 r. w celach turystycznych i po upływie ważności wizy powrócił do kraju pochodzenia. Kolejny raz przyjechał do Polski na podstawie wizy w maju 2010 r. na komunię syna, przebywającego już w Polsce z matką od 2 lat i następnie wrócił do M., gdzie z kolei mieszka jego matka. Zainteresowany podał, iż we wrześniu 2010 r. ponownie wjechał do Polski w celu wykonywania pracy, że mieszka w mieszkaniu teściowej wraz z żoną i dziećmi, które uczęszczają do szkoły podstawowej. Cudzoziemiec wskazał także, iż żonę i dzieci nakłonił do opuszczenia [...] przed 6 laty z obawy o ich życie, gdyż był zwolennikiem partii opozycyjnej i z obawy przed prześladowaniami nie może wracać do [...].

Z kolei z pisma cudzoziemca z [...] lipca 2013 r. o "przyznanie zgody na pobyt tolerowany" wynika, iż pozostaje on w nieformalnym związku z obywatelką [...] – L. M., przebywającą w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z którą ma dwójkę małoletnich dzieci: syna – G. A., ur. [...].09.2001 r. oraz córkę – M. A., ur. [...].05.2005 r. W ww piśmie zainteresowany wskazał, iż od momentu urodzenia się dzieci zajmuje się nimi razem ze swoją partnerką, a jego obecność jest niezbędna do ich prawidłowego rozwoju i zapewnienia im bezpieczeństwa.

W dniu [...] lutego 2012 r. Sąd Rejonowy w G. orzekł wobec cudzoziemca karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za występek z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (tj. za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu - ok. 0,6 mg/l), zawieszając wykonanie kary na okres 2 lat próby, karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych po 20 PLN, a po złożeniu apelacji Sąd Okręgowy w G. zmienił ww wyrok w części dot. wysokości dziennej stawki, zmniejszając ją do 10 PLN. Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z [...] czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 Kodeksu karnego (tj. ponownie za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu) cudzoziemiec został skazany na karę pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy oraz orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z [...] lipca 2013 r. cudzoziemiec został umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców i Areszcie w celu Wydalenia w B., z którego w dniu [...] października 2013 r. został zwolniony i przekazany do Aresztu Śledczego w B. Obecnie aplikujący odbywa karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w S., a przewidywana data opuszczenia tego zakładu to dzień [...] grudnia 2014 r.

Z zapisów znajdujących się w Systemie Informatycznym "POBYT" wynika, iż L. M. przebywa w Polsce od kilku lat na podstawie wiz i zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, z których ostatnie zostało jej udzielone przez Wojewodę [...] w dniu [...] stycznia 2013 r., z terminem ważności do dnia [...] stycznia 2015 r., a jej dzieci M. A. i G. A. również przebywają w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, z terminami ważności do dnia [...] stycznia 2015 r, udzielnych na odstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Podczas przesłuchań: 1) w dniu [...] września 2013 r. L. M. zeznała m. in., iż cudzoziemiec był w sztabie wyborczym podczas wyborów władz dzielnic w E., lecz nie był z tego powodu prześladowany. Ona nie jest w związku małżeńskim ani nieformalnym z cudzoziemcem, a odwołujący się przebywa w Polsce od 2010 r., wówczas przyjechał na komunię syna, który go bardzo kocha. Mieszkał z nią i jej matką, lecz wyprowadził się przed kilkoma miesiącami, utrzymują kontakt i pomaga mu obecnie przesyłając paczki, a cudzoziemiec kontaktuje się z nią i synem telefonicznie. W dniu [...] stycznia 2014 r. ponownie przesłuchano L. M., która zeznała, iż kontakt cudzoziemca stał się bardziej intensywny odkąd trafił on do więzienia; ich syn – G. A. kocha ojca, ale jest spokojniejszy gdy go nie ma; cudzoziemiec nadużywał alkoholu; nie wywiązywał się należycie ze zobowiązań finansowych wobec rodziny; nic nie wie na temat aktywności politycznej cudzoziemca w A.; 2) w dniu [...] stycznia 2014 r. A. M. (obywatelka A. i siostra wyżej wymienionej) zeznała, że związek cudzoziemca i jego siostry rozpadł się jeszcze przed jej przyjazdem do Polski z uwagi na nadużywanie przez niego alkoholu, co ma nadal miejsce. Według świadka cudzoziemiec ma słaby kontakt z dziećmi, które nie dopytują się o niego, nie pomagał rodzinie finansowo, wręcz sam korzystał z jej pomocy, a podczas pobytu w A. kontaktował się z partnerką głównie w celu otrzymania informacji o uzyskaniu wizy;

3) w dniu [...] stycznia 2014 r. cudzoziemca przesłuchano w ramach pomocy prawnej w Areszcie Śledczym w S., gdzie podał, iż obawia się powrotu do A., gdyż był opozycjonistą, z dziećmi utrzymuje stały telefoniczny kontakt, odwiedzał je 2-3 razy w tygodniu, łożył na ich utrzymanie, a jego wydalenie wpłynęłoby niekorzystnie na ich rozwój;

4) w dniu [...] stycznia 2014 r. Z. T. (matka L. M.) zeznała, że cudzoziemiec już w A. miał problemy z alkoholem i hazardem, a w Polsce notorycznie nadużywał alkoholu, nie pomagał rodzinie finansowo, dzieci w jego obecności były bardziej nerwowe, a po wydaleniu go z Polski nadal będzie mógł do nich dzwonić i ewentualnie wysyłać pieniądze oraz prezenty.

Z informacji uzyskanych ze Szkoły Podstawowej nr [...] w G., do której uczęszczają dzieci G. A. wynika, iż nie bierze on udziału w życiu szkolnym dzieci, a wszystkimi sprawami zajmuje się ich matka. W piśmie Aresztu Śledczego z [...] lutego 2014 r. podano, iż stan konta depozytowego cudzoziemca wynosi 153,93 PLN, 0,10 euro i 22 ruble rosyjskie.

W trakcie postępowania odwoławczego do organu wpłynęło pismo N. G., który wskazał, iż G. A. jest "zięciem jego szwagierki" i stwierdził, że cudzoziemiec troszczył się o dzieci, "biorąc je do kina, do teatru i na spacery, minimum dwa razy w tygodniu robił zakupy dla rodziny i poza tym dawał dzieciom prezenty. Dzieci cudzoziemca mówiły mu także jak bardzo tęsknią za ojcem". W dniu [...] czerwca 2014 r. N. G. został także przesłuchany w trybie pomocy prawnej przez Wojewodę [...]. Podał, że L. M. jest córką siostry jego matki oraz, że nie posiada wiedzy na temat obecnych relacji i kontaktów cudzoziemca z jego konkubiną oraz dziećmi, przypuszcza jedynie, że pomagał on dzieciom, choć nigdy nie był tego świadkiem. Ponadto nie był w stanie powiedzieć na czym dokładnie polegały problemy cudzoziemca w A., słyszał tylko od swojej matki, że go pobito i że miało to mieć związek z wyborami, a sam zainteresowany nie opowiadał mu o tych problemach. W dniu [...] lipca 2014 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynęło pismo G. A., w którym wniósł o przesłuchanie S. D. W załączonym do ww pisma, piśmie S. D. wskazał na znajomość z cudzoziemcem, na jego działalność opozycyjną w A., stwierdzając, że powrót do niej może wiązać się dla niego z wieloma nieprzyjemnymi konsekwencjami, na fakt pobytu jego rodziny w Polsce i jego silnych uczuć w stosunku do swoich dzieci. W dniu [...] września 2014 r. S. D. podczas przesłuchania zeznał, że wie tylko, iż cudzoziemiec będąc w A. miał dużo problemów; zapytany, czy cudzoziemiec był w jakiś sposób represjonowany w A. ze względu na swoje poglądy polityczne odpowiedział: "Możliwe, że coś tam było. Opowiadał kiedyś, że z tego względu miał problemy w wojsku. Z tego co mi mówił, że sprawy polityczne były jednym z powodów dla których musiał wyjechać". Podał, że cudzoziemiec chciał przyjechać do Polski, aby być z żoną i dziećmi; świadek był przekonany, że L. M. (jej nazwiska - nie znał) jest małżonką cudzoziemca; podał, że pracowali razem około dwa lata temu i widywali się tylko przelotnie; poznał jego syna, dla którego cudzoziemiec kupił komputer; wybierał dla swoim dzieci ubrania na bazarze oraz przypuszcza, że musiał przekazywać im prezenty i pieniądze na ich utrzymanie. Nie wie czy cudzoziemiec jest w kontakcie z byłą partnerką i z dziećmi oraz w którym dokładnie zakładzie karnym przebywa. W ocenie organu odwoławczego, zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, iż wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, gdyż bezsprzeczne jest, że od dnia [...] lipca 2013 r. przebywa w Polsce nielegalnie, nie posiada zezwolenia na pracę, nie można także zidentyfikować legalnego źródła jego dochodów, a w depozycie Aresztu Śledczego w S. znajduje się niewielka kwota pieniędzy.

Dane cudzoziemca nadal znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, z terminem obowiązywania wpisu do dnia [...] sierpnia 2016 r., lecz z akt sprawy nie wynika, aby zainteresowany przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ruchu bezwizowym lub na podstawie wizy Schengen, z wyłączeniem wizy upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym wobec cudzoziemca nie mógł mieć zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 4a ustawy o cudzoziemcach. Wobec cudzoziemca nie mógł mieć zastosowania również art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie przebywa on w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia, lecz odbywa karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w S.

W sprawie należało jednak zbadać czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 89 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli:

1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia;

3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2

4) cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, wydane przez inne państwo obszaru Schengen i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o tym obowiązku przez organ właściwy do wydania decyzji o wydaleniu.

Z kolei art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej [(Dz. U. z 2012 r., poz. 680) – zwanej dalej: "ustawą o ochronie"], stanowi, iż cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz, U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1 a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu lub jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Z akt dotyczących cudzoziemca wynika, że nie mają wobec niego zastosowania przesłanki z art. 89 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o cudzoziemcach. Konieczne było jednak zbadanie, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany w Polsce, gdyż posiada w Polsce małoletnie dzieci oraz wskazuje, że obawia się powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na prowadzoną niegdyś działalność opozycyjną. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało, aby wobec cudzoziemca zachodziły przesłanki z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie. Z ogólnodostępnych informacji dotyczących sytuacji panującej w A., od wydarzeń w lutym-marcu 2008 r., kiedy to doszło do masowych demonstracji zorganizowanych przez [...] pod przywództwem T. P. i poszkodowanych zostało ponad 100 osób, wynika, że co roku w rocznicę tych wydarzeń mają miejsce protesty. Niemniej w 2011 r. ogłoszono amnestię dla więźniów politycznych. Zadaniem niektórych analityków [...] dąży do bycia jedyną partią opozycyjną w A., stanowi bardziej o "symbiozie" niż o "oporze" wobec władz kraju. Generalnie sytuacja w A. jest uznawana za stabilną i brak jest doniesień o prześladowaniach. Analiza zeznań cudzoziemca dotycząca jego rzekomej działalności opozycyjnej wykazała, że podał on bardzo ogólne i niewiarygodne informacje na ten temat, a ponadto obecna sytuacja polityczna w A. nie wskazuje na istnienie zagrożenia dla osób, które przed kilku laty prowadziły działalność opozycyjną. Podczas jednego z przesłuchań cudzoziemiec podał, że żonę i dzieci nakłonił do opuszczenia A. przed 6 laty z obawy o ich życie, gdyż był zwolennikiem partii opozycyjnej, niemniej zarówno jego partnerka, jak i jej matka zeznały zgodnie, że nie słyszały wówczas o jego działalności opozycyjnej. Natomiast zeznania innych świadków, w tym wskazanych przez cudzoziemca, nie dostarczyły żadnych nowych informacji dotyczących prześladowań cudzoziemca. Nadto, cudzoziemiec dopiero w 2010 r., a zatem po 2 latach od prowadzenia rzekomej działalności opozycyjnej, opuścił terytorium A. i z jego wcześniejszych zeznań oraz z zeznań jego partnerki i jej matki wynikało, że wjechał do Polski na podstawie wizy wydanej w związku z komunią syna. W tym miejscu organ odwoławczy podkreślił, że cudzoziemiec nigdy nie składał wniosku o nadanie statusu uchodźcy w Polsce.

Nie można także uznać, aby wobec cudzoziemca zachodziła przesłanka z art. 97 ust 1 pkt 1a ustawy o ochronie. Wydalenie cudzoziemca, w ocenie organu, nie naruszy prawa do jego życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz nie naruszy praw jego dzieci określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że cudzoziemiec w czasie, gdy zamieszkiwał ze swoją byłą partnerką i dziećmi w jednym mieszkaniu, prawdopodobnie prowadził życie rodzinne w rozumieniu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, która stwierdza, iż każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego i niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa za wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Organ podkreślił, że przytoczony art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Europejski Trybunał Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka art. 8 nie można bowiem interpretować "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania". W przedmiotowej sprawie istotne jest, że cudzoziemiec wyprowadził się kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania o wydalenie go z Polski z mieszkania, w którym mieszkały jego dzieci, a L. M., która podczas przesłuchania w dniu [...] września 2013 r. nie była nawet w stanie podać nowego adresu cudzoziemca. Ponadto w dniu [...] lipca 2013 r. cudzoziemiec został umieszczony w [...] Ośrodku dla Cudzoziemców w B., by następnie zostać osadzony w Areszcie Śledczym w S. w celu odbycia kary pozbawienia wolności, nie można zatem stwierdzić obecnie, aby cudzoziemiec prowadził życie rodzinne w rozumieniu Konwencji i, że takie życie będzie prowadził po zwolnieniu go z zakładu karnego. Nadto, cudzoziemiec nie pozostaje w żadnym formalnym, bądź nieformalnym związku, a z byłą partnerką kontaktuje się przez wzgląd na wspólne dzieci. Organ wskazał, iż L. M. i jej dzieci mają zalegalizowany pobyt w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, ważnych jedynie do dnia [...] stycznia 2015 r., wobec czego nie można uznać, aby były na stałe związane z Polską i w tym momencie nie jest wiadome, czy w ogóle pozostaną na jej terytorium i na jakiej podstawie. W związku z powyższym niezasadne byłoby udzielanie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany, która jest zezwoleniem bezterminowym, w sytuacji, gdy jego dzieci moją zalegalizowany pobyt w Polsce jedynie do stycznia 2015 r. Należy także wskazać, iż z zeznań świadków nie wynika, aby wyjazd cudzoziemca wpłynął niekorzystnie na rozwój dzieci, szczególnie, że cudzoziemiec nigdy nie poświęcał im dużo uwagi i nie może, z uwagi na niewątpliwe problemy z nadużywaniem alkoholu, być dla nich wzorem do naśladowania. Ponadto, po wyjeździe z Polski będzie on miał możliwość kontaktowania się z dziećmi przy pomocy telefonu, bądź Internetu, a dzieci, o ile nie zamieszkają wraz z matką w A., będą mogły odwiedzać go w kraju pochodzenia. Oznacza to, że wobec cudzoziemca nie ma zastosowania przesłanka z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Odnosząc się natomiast do treści odwołania organ wskazał, że odstąpiono od przesłuchania syna cudzoziemca - małoletniego G. A. czy powołania biegłego psychologa w celu dokonania oceny jego relacji z dziećmi uwagi na fakt, że w sprawie kontaktów cudzoziemca z dziećmi zebrano wystarczająco obszerny materiał dowodowy, w tym uzyskano informacje od świadków oraz ze szkoły, do której uczęszczają dzieci cudzoziemca. Organ nie twierdzi, że cudzoziemiec nie ma z dziećmi związków emocjonalnych lub nie utrzymywał i nie utrzymuje z nimi kontaktu, natomiast stwierdza, że z uwagi na charakter i częstotliwość tych kontaktów przed przybyciem cudzoziemca do Polski, podczas wspólnego zamieszkiwania, jak i obecnie, nie wskazuje na to, że jego wydalenie z Polski wpłynie w istotny sposób na rozwój dzieci. Odstąpił także od zwrócenia się do byłej partnerki cudzoziemca o przedstawienie wyciągów bankowych, potwierdzających otrzymywanie od niego, za pośrednictwem siostry, przelewów pieniężnych w wysokości 450 PLN miesięcznie na pokrycie zobowiązań alimentacyjnych, gdyż dokument taki potwierdzałby jedynie, że siostra cudzoziemca przekazywała jego byłej partnerce jakieś kwoty pieniężne. Odnośnie wskazanego przez pełnomocnika strony w odwołaniu braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony, niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również braku dokonania oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, organ podkreślił, iż wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada doznaje istotnego ograniczenia. Jej zastosowanie nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. W postępowaniu rozważono stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparło na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki jakimi się kierowano przy załatwieniu sprawy. Fakt podjęcia przez cudzoziemca próby wzruszenia prawomocnych wyroków karnych, nie zmienia faktu, że orzeczone wobec niego wyroki są nadal prawomocne i dokonana na ich podstawie ocena postawy cudzoziemca jest aktualna i adekwatna. G. A. w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2014 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 78 K.p.a przez brak uwzględnienia wniosku dowodowego w postaci przesłuchania syna G. A. na okoliczność więzi łączącej skarżącego z synem i negatywnych konsekwencji, jakie mogą wyniknąć dla niego w przypadku wydalenia z terytorium RP;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a przez to naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów przez: - brak powołania biegłego psychologa, który mógłby w sposób fachowy dokonać oceny relacji skarżącego z dziećmi i wpływu na ich rozwój psychologiczny, - oparcie rozstrzygnięcia na zeznaniach niechętnych skarżącemu świadków: byłej partnerki L. M., jej matki Z. T. oraz siostry A. M., - niedostateczne wyjaśnienie podnoszonej przez organ kwestii jego uzależnienia od alkoholu, w tym m. in. niezwrócenie się organu rozstrzygającego do zakładu karnego, w którym przebywa o opinię dotyczącą jego osoby, w tym opinię od psychologa lub terapeuty dotyczącą spożywania przeze niego alkoholu, - oparcie kwestii dotyczących działalności politycznej skarżącego m. in. na zeznaniach partnerki, która w czasie gdy miały miejsce akty przemocy na mojej osobie przebywała już w Polsce i brak wyjaśnienia rozbieżności w jej zeznaniach dotyczących działalności politycznej skarżącego, - nieprzeanalizowanie w wystarczającym stopniu faktu, iż wydalenie skarżącego do A. może zagrozić jego życiu, wolności i bezpieczeństwu osobistemu ze względu na podejmowaną działalność polityczną;

3) wszystko to w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu ochrony i nieuznania, iż wydalenie strony z terytorium Polski naruszy prawo do życia rodzinnego oraz prawa jego dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, a także naruszy prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego; 4) art. 8 w zw. z art. 11, w zw. z art, 107 § 3 K.p.a., poprzez dopuszczenie do powstania wskazanych powyżej uchybień procesowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy administracji publicznej rozpatrując sprawę dopuściły się licznych naruszeń przepisów postępowania, co wpłynęło na naruszenie przysługujących skarżącemu praw i wydanie decyzji sprzecznej z interesem skarżącego, a także z interesem jego dzieci. W postępowaniu błędnie uznano, że wydalenie skarżącego z terytorium Polski nie naruszy jego oraz dzieci prawa do życia rodzinnego i nie zagrozi w istotnym stopniu ich rozwojowi psychofizycznemu. Podczas prowadzonego przesłuchania organ prowadzący sprawę przesłuchał m. in. mieszkającą w Polsce jego byłą partnerkę, jej siostrę oraz matkę. Organy administracji oparły się na słowach kobiet, które nie są przychylne skarżącemu i które przedstawiły dane okoliczności w innym świetle, niż one wyglądały w rzeczywistości. Ich twierdzenia, że rzekomo nie robiłem niczego dla dzieci są bezpodstawne, gdyż od 1995 r. do dnia dzisiejszego zarówno mama jego partnerki, jak i jej siostra mieszkają w Polsce, nie były więc świadkami wielu spędzonych razem chwil i tego jak realizował swoje ojcowskie obowiązki. Od samego początku przyjazdu do Polski matka jego partnerki robiła wszystko by zniechęcić ją do skarżącego mnie. Organ rozstrzygający sprawę nie wziął tego pod uwagę. Organ naruszył też art. 78 K.p.a., gdyż pomimo wniosku skarżącego nie przesłuchał jego syna na okoliczność istnienia silnej więzi wzajemnie ich łączącej i konsekwencji jakie mogą wyniknąć dla niego w przypadku wydalenia skarżącego z terytorium RP. Okoliczność istnienia silnej więzi rodzinnej łączącej skarżącego z dziećmi, a przede wszystkim z synem, była podstawową kwestią mającą znaczenie dla sprawy. Organ nie przychylił się również do wniosku o powołanie biegłego psychologa, który mógłby w sposób fachowy dokonać oceny relacji skarżącego z dziećmi. Organ błędnie stwierdził, iż charakter i częstotliwość kontaktów skarżącego z dziećmi ma decydować o istnieniu zagrożenia dla ich rozwoju. Nie jest prawdą, że ilość spotkań czy rozmów świadczy o więzi emocjonalnej między rodzicami i dziećmi, ale ich jakość. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie w tej kwestii jedynie na słowach byłej partnerki skarżącego i członków jej rodziny, a także na informacji ze szkoły, do której uczęszczają dzieci. Tymczasem pismo ze szkoły nie powinno stanowić obiektywnego miernika wypełniania przez skarżącego obowiązków rodzicielskich. Odnośnie faktu opuszczenia lokalu wspólnie zamieszkiwanego przez skarżącego z byłą partnerką i dziećmi, skarżący zauważył, że organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których skarżący musiał się wyprowadzić. Skarżący zaprzeczył jakoby był alkoholikiem i nadużywał alkoholu. Nie zgadza się wobec tego z twierdzeniem organu, że jego postawa wobec prawa nie przygotowuje należycie małoletnich dzieci do pracy dla dobra społeczeństwa. Znów organ oparł rozstrzygnięcie tej kwestii na zeznaniach jego byłej partnerki i jej bliskich. Tymczasem kobiety są szczególnie wrażliwe, gdy mężczyzna spożywa alkohol i często prowadzi to do tego, iż wyolbrzymiają jego stan po każdej ilości wypitego alkoholu. Uważa, że słowa przesłuchanych świadków są bardzo subiektywne i krzywdzące dla jego osoby. W zakładzie karnym, w którym obecnie przebywam, istnieje oddział terapeutyczny, w którym realizowana jest terapia dla skazanych uzależnionych od alkoholu oraz dla skazanych uzależnionych od środków odurzających lub substancji psychotropowych. Skarżący nie został umieszczony w tym oddziale. Ponadto, po rozmowie z psychologiem, lekarzem i innymi specjalistami okazało się, że nie ma potrzeby by uczestniczył w jakiejkolwiek terapii. Organ okoliczności tej też nie wyjaśnił, nie zwrócił się do zakładu karnego o opinię na jego temat, a przyjął za obiektywne to, co zostało przedstawione przez jednostronnych świadków. Dalej skarżący odniósł się do drugiej przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, tj. art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie i do procesowych naruszeń, jakich dopuściły się organy przy analizowaniu tej okoliczności. Podczas przesłuchania w dniu [...] września 2013 r. jego była partnerka L. M. zeznała, iż był w sztabie wyborczym podczas wyborów władz dzielnic w E., ale nie był z tego powodu prześladowany. Miało to miejsce w 2008 r. Skarżący zauważył, że w tym czasie L. M. wraz z dziećmi wyjeżdżała do Polski. W związku z tym wszystko to, co miało miejsce po wyborach, tj. przemoc fizyczna i psychiczna, jakiej doświadczył i którą opisał w czasie przesłuchania miała miejsce wtedy, gdy partnerki nie było już w A. Podczas przesłuchania wymieniona powiedziała. że był zaangażowany w wybory władz w dzielnicy, zaś przy drugim przesłuchaniu w dniu [...] stycznia 2014 r. zeznała, że nic nie jest jej wiadome o jego politycznej działalności. Próby wyjaśnienia tych rozbieżności nie podjął organ. Organ odwoławczy wydając decyzję odniósł się także do starych danych dotyczących środków finansowych, wskazując pismo z Aresztu Śledczego z [...] lutego 2014 r. Obecnie na rachunku bankowym posiada znacznie większą kwotę pieniężną. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie rozważył jego słusznego interesu jako strony postępowania wyrażającego się przede wszystkim w jedności rodziny. Skarżący w swoich wywodach powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 grudnia 2009 r. (sygn. I SA/Wa 1043/09) i 27 marca 2009 r. (sygn. VI SA/Wa 2392/08). Na zakończenie skargi skarżący wyraził pragnienie aktywnego uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP przed rozpoznaniem sprawy przedstawionej Sądowi, w istocie rzeczy oznacza pozbawienie skarżącego zagwarantowanego w Konstytucji RP - prawa do sądu. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2014 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż do przedmiotowego postępowania administracyjnego – zgodnie z art. 513 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463, ze zm.), która weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r. – należało stosować przepisy dotychczasowe, tj. ustawę z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573, ze zm.) – zwaną dalej: "ustawą o cudzoziemcach"]. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z powołaną regulacją, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium oraz nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Organ ustalił, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, niesporne zaistnienie w przypadku skarżącego przesłanek do zastosowania zacytowanego przepisu, tj. przebywanie od [...] lipca 2013 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie – bez żadnego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium oraz nieposiadanie zezwolenia na pracę i trudność zidentyfikowania legalnego źródła jego dochodów (w depozycie Aresztu Śledczego w S. jest przechowywana niewielka kwota pieniędzy), czyli brak środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Polski. Wszystko to zostało stwierdzone w dniu [...] lipca 2013 r., kiedy skarżący został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. W ocenie Sądu przyjęte stanowisko zasługuje na aprobatę. Z kolei spór powstał wokół podstaw do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany opartej na art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o ochronie. W sporze tym, według Sądu, rację ma organ odwoławczy, uznając że w sprawie nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności wymienione w przywołanych przepisach, które mogłyby umożliwić odstąpienie od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonania.

Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Cudzoziemcowi – zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o ochronie - udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu lub jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Skarżący uważa, że w sprawie doszło do naruszenia powyższych uregulowań, gdyż wydalenie jego osoby z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej narusza jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, a nadto prawa jego dzieci w stopniu zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Skarżący w postępowaniu powoływał się na domniemane prześladowania, których miałby doświadczyć w kraju pochodzenia z uwagi na udział w 2008 r. w wyborach i jego zaangażowanie po stronie opozycji. Odmawiając racji skarżącemu w powyższych aspektach należy: - po pierwsze powtórzyć za organem, że sytuacja w A. jest uznawana za stabilną i brak jest doniesień o prześladowaniach, w szczególności osób uczestniczących, zaangażowanych w wydarzenia pozostające w związku w wyborami 2008 r., w których to wydarzeniach, jak twierdzi skarżący, miał uczestniczyć aktywnie. Doniesienia z A. wskazują na złagodzenie podejścia władz wobec przedstawicieli opozycyjnego [...], czego wyrazem było amnestionowanie w końcu 2013 r. działaczy ww organizacji skazanych wcześniej na surowe kary za utarczki z policją czy złagodzenie kar. Oznacza to, że obawy skarżącego związane z powrotem do kraju pochodzenia nie mają realnych podstaw osadzonych w aktualnej sytuacji w tym kraju. W konsekwencji prawidłowo organ przyjął, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było żadnych podstaw do uznania, że skarżący byłby narażony na naruszenia praw, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie w przypadku powrotu do A. i to nawet gdyby w rzeczywistości był zaangażowany w działalność opozycyjną. Obecna sytuacja polityczna w A. nie wskazuje na istnienie zagrożenia dla osób, które przed kilku laty prowadziły działalność opozycyjną. Trafnie też zauważył organ odwoławczy, że analiza zeznań cudzoziemca dotycząca jego rzekomej działalności opozycyjnej wykazała podanie przez skarżącego bardzo ogólnych i niewiarygodnych, nasuwających uzasadnione wątpliwości informacji na ten temat. Również przesłuchania osób, które skarżący określał jako jemu nieprzychylne, jak i innych świadków, w tym wskazanych przez skarżącego nie dostarczyły żadnych informacji dotyczących ewentualnych prześladowań skarżącego. Istotny dla dokonywanej oceny był również fakt opuszczenia przez skarżącego terytorium A. dopiero w 2010 r., a zatem po 2 latach od prowadzenia rzekomej działalności opozycyjnej i na podstawie wizy wydanej w związku z komunią syna oraz nieubieganie się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. Ostatecznie należało podzielić wniosek organu, że twierdzenia skarżącego odnośnie rzekomych prześladowań jakie miałyby go spotkać po powrocie do A. cechuje niska wiarygodność. Postępowanie wyjaśniające dowiodło, że obecnie A. nie jest krajem, w którym zagrożone byłyby prawa skarżącego, w tym prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego;

- po drugie przeprowadzone przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców postępowanie nie dowiodło jakoby wydalenie skarżącego naruszyło jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i prawa jego dzieci określone w Konwencji o prawach dziecka. W tym kontekście organ odwoławczy prawidłowo ustalił i uznał, że skarżący w zasadzie nie prowadzi już życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 wymienionej Konwencji z L. M. i dziećmi. Kilka miesięcy przed wszczęciem kontrolowanego postępowania wyprowadził się ze wspólnie zajmowanego mieszkania. W dniu [...] lipca 2013 r. został umieszczony w [...] Ośrodku dla Cudzoziemców w B., by następnie zostać osadzony w Areszcie Śledczym w S. w celu odbycia kary pozbawienia wolności. Wydalenie skarżącego nie naruszy również praw jego dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, czyli kwalifikowanym zagrożeniom, a nie jakimkolwiek dolegliwościom, które mogą spotkać małoletnie dzieci cudzoziemca w związku z wydaleniem ich rodzica. Bez wątpienia rozłąka dzieci z ojcem na okres dwóch lat nie będzie faktem obojętnym dla ich rozwoju dzieci, jednak zebrany materiał dowodowy sprawy dał podstawy do uznania braku istotnych zagrożeń dla ich rozwoju w rozumieniu wymienionej Konwencji. Dzieci skarżącego – jak zauważył organ w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę - wychowywały się i wychowują bez ojca i ten stan rzeczy wynikał i wynika z decyzji podjętych przez rodziców. W latach 2008 - 2010 dzieci przebywały w Polsce a ich ojciec w A. Ponowne wspólne zamieszkanie z ojcem miało miejsce w Polsce przez okres nie dłuższy niż dwa i pół roku, gdyż po tym czasie skarżący wyprowadził się od rodziny i został pozbawiony wolności. Sąd w pełni przychylił się do stanowiska organu odwoławczego, w którym podkreślił, że postępowanie nie dowiodło jakoby skarżący nie miał z dziećmi związków emocjonalnych lub nie utrzymywał i nie utrzymuje z nimi kontaktu, natomiast dowiodło, że charakter i częstotliwość tych kontaktów przed przybyciem skarżącego do Polski, podczas wspólnego zamieszkiwania, jak i obecnie, nie wskazują na to, że jego wydalenie z Polski wpłynie w istotny, kwalifikowany sposób na rozwój dzieci. W sprawie kontaktów skarżącego z dziećmi zebrano wystarczająco obszerny materiał dowodowy, w szczególności uzyskano informacje od skarżącego, świadków, w tym i zawnioskowanego przez skarżącego oraz ze szkoły, do której uczęszczają dzieci skarżącego. Oznacza to, że oparto się na wszystkich dowodach, które w tym kontekście coś wnosiły do sprawy, nie zaś tylko - jak twierdzi skarżący - na zeznaniach "nieprzychylnych mu świadków" czy opinii szkoły, do której uczęszczają jego dzieci. Odstąpienie zatem od wnioskowanego przez skarżącego przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka - syna skarżącego czy powołania biegłego psychologa w celu dokonania oceny relacji skarżącego z dziećmi nie można uznać za naruszające przepisy postępowania wskazane w skardze, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej nie można także podzielić zarzutu skarżącego, że rozstrzygnięcie oparto na zeznaniach niechętnych mu świadków, tj. byłej partnerki, jej matki i siostry. Zaskarżoną decyzję oparto bowiem na obszernie zebranym materiale dowodowym. Na materiał ten złożyły się dowody z dokumentów, zeznania świadków (nie tylko wyżej wymienionych, ale i zawnioskowanych przez skarżącego) oraz przesłuchania skarżącego. Odparcia także wymaga zarzut związany z problemem alkoholowym skarżącego. Słuszną polemikę z przedmiotowym zarzutem podjął Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę, którą Sąd w całej rozciągłości podziela. Mianowicie w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie stwierdził, aby skarżący był uzależniony od alkoholu i wymagał terapii, co oznacza brak potrzeby zasięgania informacji z zakładu karnego dotyczącej domniemanego uzależnienia skarżącego od alkoholu. Natomiast to, że skarżącego dotknął problem alkoholowy zostało udowodnione w postępowaniu (zeznania świadków i dwukrotne skazanie skarżącego za przestępstwa popełnione pod wpływem alkoholu). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców prawidłowo też zreformował decyzję organu pierwszej instancji w zakresie punktu 2, tj. określenia terminu dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W decyzji organu I instancji błędnie bowiem przyjęto, że decyzja o wydaleniu skarżącego z Polski podlega przymusowemu wykonaniu na mocy art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z ww regulacją decyzja o wydaleniu podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa, jeżeli cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia. W dniu wydania decyzji przez organ I instancji, jak również w dniu wydania zaskarżonej decyzji, skarżący przebywał w zakładzie karnym w związku z wykonywaniem kary pozbawienia wolności. W takiej sytuacji niekorzystne dla skarżącego stanowisko organu pierwszej instancji oparte na art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach należało skorygować i na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach określić skarżącemu termin dobrowolnego wykonania decyzji o wydaleniu. Dalej organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w punkcie 3 rozstrzygającym o zakazie ponownego wjazdu na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 4 i art. 99b pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

W przedstawionym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego i postępowania dowodowego, tym samym przepisów postępowania wymienionych w skardze w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia zastosowanego prawa materialnego, w tym i wskazywanego w skardze art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o ochronie, które miałoby wpływ na wynik sprawy. W sprawie doszło do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, dającego podstawy do jej ostatecznego rozstrzygnięcia. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. Organ wskazał w nim fakty, które uznał za udowodnione oraz powołał dowody, na których się oparł. Decyzja zawiera również uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów oraz wyjaśnieniem podstawy prawnej orzeczenia. Sąd nie dopatrzył się też naruszeń prawa, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Na zakończenie Sąd jeszcze zauważa, że zapewniono skarżącemu prawo do Sądu. W trakcie postępowania informowano skarżącego o czynnościach procesowych dokonywanych przez Sąd. Postanowieniem z 2 grudnia 2014 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych, a postanowieniem z 8 grudnia 2014 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W pouczeniu przy piśmie przewodnim z [...] grudnia 2014 r. o doręczeniu przedmiotowego postanowienia Sąd pouczył skarżącego o możliwości wniesienia o przyznanie prawa pomocy, w tym więc i ustanowienie pełnomocnika z urzędu będącego adwokatem lub radcą prawnym. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie skorzystał z powyższego prawa. Mając za podstawę przedstawiony stan sprawy, przytoczone regulacje prawne i poczynione wywody, Sąd stwierdził zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.