Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1350/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...], nr [...] wydane przez Prezydenta Miasta K. jako wierzyciela w przedmiocie zarzutów z dnia 27 stycznia 2014 r., które skarżący J. M. zgłosił w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. na podstawie dziesięciu tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach od [...] do [...] a dotyczącej zaległości skarżącego w opłacie dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania. Zarzuty skarżącego odnoszące się do tytułu wykonawczego nr [...] Prezydent zaopiniował pozytywnie, natomiast do pozostałych tytułów wykonawczych – negatywnie.

Zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 28 września 2015 r. Zawierało ono pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skargę skarżący wniósł w dniu 20 października 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wyjaśnienia, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) z mocą obowiązującą począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). W konsekwencji zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Z powyższego wynika zatem, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie jest dopuszczalne zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku skarga została wniesiona na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela w przedmiocie zarzutów, jakie zgłosił skarżący. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, co oznacza, że już w dacie podjęcia tego rozstrzygnięcia nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego. Jeśli zatem skarga taka została wniesiona, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niejako na marginesie wymaga jedynie dodania, że dla tej kwalifikacji nie miało znaczenia to, że organ drugiej instancji pouczył skarżącego o możności wniesienia skargi, choć bez wątpienia informacja ta była błędna.