Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1250/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 129 § 2, art. 133, art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. S. i L. S. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 134 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 z późn. zmian.), w skrócie: "Kpa" oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020r. poz. 1333), w skrócie: "Pr. bud.", po przeprowadzeniu postępowania wstępnego – stwierdził, że odwołanie J.S. i L.S., działających przez pełnomocnika radcę prawnego, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 25 lutego 2020 r. nr [...] znak: [...] nakazującej inwestorom: L.S. i J.S. rozbiórkę zbiornika wodnego wraz z zapleczem - obiektem budowlanym służącym do obsługi pomp (oznaczonych numerami 1 i 2 na załączniku do niniejszej decyzji) - zlokalizowanych na działkach ewid. nr [...] i [...] obr. [...] w miejscowości Z. — wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę - zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu MWINB wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (w skrócie: PINB) z dnia 25 lutego 2020 r. nr [...] znak: [...] została doręczona w myśl art. 43 Kpa J.S. i L.S. w dniu 27 lutego 2020r. (dzień tygodnia: czwartek), co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru.

Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym pouczono w treści zaskarżonej decyzji. W świetle art. 57 § 1 Kpa, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Odwołanie J.S. i L.S., działających przez pełnomocnika radcę prawnego, z dnia 13 marca 2020r. zostało nadane w placówce pocztowej 13 marca 2020r.

W świetle powyższego organ stwierdził, że w/w odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14 dniowego terminu do jego złożenia, gdyż jego koniec nastąpił, zgodnie z art. 57 Kpa, z upływem dnia 12 marca 2020r. (dzień tygodnia: czwartek). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 134 Kpa, "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (...) uchybienie terminu do wniesienia odwołania ".

Organ podkreślił, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z wynikającej z art. 16 Kpa zasady trwałości. Wobec powyższego organ w niniejszym postępowaniu nie może odnieść się do zarzutów dotyczących decyzji PINB z dnia 25 lutego 2020r. nr [...] znak: [...]. Zważywszy na powyższe postanowiono jak na wstępie.

Na ww. postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak: [...] została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga przez J.S. i L.S..

Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w myśl art. 129 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy postępowanie rozpoznawcze nie zostało przez organ II instancji przeprowadzone w sposób rzetelny i pozwalający z całą pewnością przyjąć, że odwołanie zostało przez skarżących wniesione z naruszeniem 14 - dniowego terminu do jego wniesienia,

2. art. 134 w związku z art. 133 i w związku z art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w myśl art. 129 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy organ I instancji przyjął odwołanie i przekazał je do rozpoznania organowi II instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania przez organ administracyjny w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej,

3. art. 134 w związku z art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie postanowienia o stwierdzeniu wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z uchybieniem terminu bez należytego i wyczerpującego poinformowania skarżących o okolicznościach, które organ II instancji przyjął za przesłankę do wydania zaskarżonego postanowienia.

Wobec podniesionych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie skarżących organ II instancji naruszył przepis art. 133 i 134, jak również art. 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem odwołanie wniesione przez skarżących nie zostało rozpoznane i zamknięta została możliwość kwestionowania decyzji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący wskazali, że zgodnie z treścią art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132. Art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi natomiast, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wewnętrzną sprzecznością czynności dokonanych w toku postępowania przez organ I i II instancji. Z jednej strony organ I instancji - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przyjął odwołanie wniesione przez skarżących i nadał mu dalszy bieg, przekazując go wraz z aktami sprawy do rozpoznania przez organ II instancji. Z drugiej zaś strony organ II instancji - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14 - dniowego terminu przewidzianego w art. 129 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących takie działanie organu II instancji jest niedopuszczalne. W myśl art. 8 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej prowadzą postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Przyjęcie odwołania przez organ I instancji i jego przekazanie do rozpoznania przez organ II instancji stoi w sprzeczności z zacytowaną zasadą zaufania do władzy publicznej. Strony postępowania otrzymały bowiem informację, iż ich odwołanie zostało przyjęte do rozpoznania, by kilka miesięcy później dowiedzieć się, że organ II instancji nie przystąpi do rozpoznania sprawy z uwagi na uchybienie terminu. Sprzecznie informacje przekazywane stronom przez organy administracji publicznej zajmujące się sprawą doprowadziły do dezorientacji skarżących i w sposób znaczący podważyły zaufanie skarżących do władzy publicznej.

W dalszej kolejności skarżący wskazali, że jeżeli organ II instancji stwierdził już, iż zachodzą przesłanki do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, to zgodnie z aktualnym orzecznictwem jest zobowiązany przeprowadzić dokładne postępowanie wyjaśniające okoliczności faktyczne związane z uchybieniem terminu.

Zgodnie z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 206/19, to na organie ciąży obowiązek poczynienia niezbędnego ustalenia co do daty doręczenia decyzji, jako że ta okoliczność ma wpływ na określenie terminowości wniesienia odwołania. Zatem żeby przyjąć, że odwołanie zostało złożone w terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie, której dotyczy odwołanie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za doręczone ze skutkiem prawnym. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za doręczenie ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie (tak również: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Po 915/19). W ocenie skarżących okoliczność ta nie została w sposób wystarczający wyjaśniona przez organ II instancji w ramach postępowania rozpoznawczego. Organ poprzestał bowiem na lakonicznym podaniu dat, w których wedle widniejących w aktach dokumentów decyzja organu I instancji została doręczona, jak również wyliczonej przez organ II instancji daty, z którą upływał termin do wniesienia odwołania. Organ II instancji wskazał również jedynie w sposób lakoniczny, iż decyzja została doręczona skarżącym w myśl art. 43 kodeksu postępowania administracyjnego bez szerszego rozwinięcia tej kwestii. W ocenie skarżących podane przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia informacje to zbyt mało aby uznać, że organ II instancji sprostał ciężarowi udowodnienia, iż odwołanie złożone przez skarżących zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § kodeksu postępowania administracyjnego.

W szczególności organ II instancji miał możliwość ustalenia, że doręczenie nie nastąpiło do rąk adresatów decyzji. Organ nie ustalił, czy i kiedy osoba odbierająca korespondencję podjęła się jej doręczenia adresatom decyzji i czy osoba ta faktycznie pozostawała w kręgu osób wskazanych w art. 43 kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ II instancji nie wezwał skarżących do złożenia jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie.

Skarżący w uzasadnieniu skargi oświadczyli, że decyzja do ich rąk doręczona została dnia 28 lutego 2020 r. i od tej daty liczony powinien być termin na wniesienie odwołania do decyzji.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 Kpa w sytuacji, gdy brak jest dostatecznych dowodów, iż decyzja organu I instancji została stronie prawidłowo doręczona (także w trybie tzw. fikcji prawnej) powoduje ten skutek, że strona pozbawiana jest możliwości oceny jej sprawy w trybie instancyjnym, o czym zdaje się zapominać organ odwoławczy w tej sprawie (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 920/19). Jak widać wydanie postanowienie z art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego niesie dla strony daleko idące skutki, dlatego też okoliczność dochowania terminu do wniesienia odwołania od decyzji powinna być sprawdzona przez organy administracji w sposób rzetelny. W taki sam sposób informacja taka powinna być przedstawiona stronie dla możliwości jej zweryfikowania. Zgodnie z treścią art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie doszło do naruszenia tej zasady. Zarówno organ I jak i II instancji nie poinformował skarżących o przesłankach do wydania zaskarżonego postanowienia, jak również treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w gruncie rzeczy nie pozwala na zrozumienie, na jakiej podstawie organ II instancji uznał, iż przeprowadzone przez niego postępowanie rozpoznawcze w przedmiocie zachowania terminu do wniesienia odwołania zostało przeprowadzone w sposób dający podstawę do wydania postanowienia na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej "P.p.s.a."- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i kończy postępowanie, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie MWINB zostało wydane w związku ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy, że odwołanie złożone przez J.S. i L.S., działających przez pełnomocnika radcę prawnego, od decyzji PINB w Z. nr [...] z dnia 25 lutego 2020 r. znak: [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 Kpa.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 134 w związku z art. 144 Kpa organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienie go w terminie jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji.

Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, a w konsekwencji ostateczność decyzji organu I instancji. W sytuacji ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 Kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 2990/95; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96).

Zgodnie z art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania wynika, że decyzja PINB w Z. nr [...] z dnia 25 lutego 2020 r. znak: [...] została doręczona skarżącym w trybie art. 43 Kpa w dniu 27 lutego 2020 r., a odwołanie skarżących zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 13 marca 2020r.

Mając na uwadze, że zgodnie z art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, organ prawidłowo stwierdził, iż termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 12 marca 2020 r. (czwartek), a zatem odwołanie skarżących zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 Kpa.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 134 Kpa należy podnieść, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż doręczenie w trybie art. 43 Kpa ma taki sam skutek prawny jak doręczenie dokonane bezpośrednio stronie postępowania. Przewidziana w tym przepisie zastępcza forma doręczenia rodzi domniemanie prawne, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi (por. wyroki NSA: z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1695/19; z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2226/14).

Dokonane prawidłowo doręczenie zastępcze stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi, przy czym datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, a nie dzień faktycznego przekazania pisma adresatowi (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 920/18). Nie ma przy tym konieczności badania czy dorosły domownik, który odebrał przesyłkę, właściwie wywiązał się z obowiązku w tym zakresie. Jeżeli odbierający pismo domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi. Strona ponosi konsekwencje wynikające z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy dorosły domownik nie wykonał należycie obowiązku przekazania pisma adresatowi (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 655/20, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1164/19).

Podnieść także należy, że skarżący przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie kwestionowali, że osoba, która odebrała przesyłkę, była domownikiem, jak również nie kwestionują tej okoliczności w skardze.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 w zw. z art. 133 w zw. z art. 8 Kpa należy wskazać, że z treści art. 134 Kpa jednoznacznie wynika, iż organem właściwym do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest organ odwoławczy, tj. organ, który byłby właściwy do rozpatrzenia odwołania od decyzji. Organ I instancji, w przypadku gdy nie znalazł podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 132 Kpa, jest zobowiązany przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 134 w zw. z art. 9 Kpa Sąd wskazuje, że wbrew stanowisku skarżących wyrażonym w skardze, zaskarżone postanowienie zawiera wyjaśnienie przesłanek, jakimi organ kierował się, stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Mając na uwadze powyższe oraz treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdza, że zajęte przez organ stanowisko zasługuje w pełni na aprobatę, a zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.