Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 88/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, 3, 4a; art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej przyznania świadczenia alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 13 września 2014 r. M. P. (zwany dalej stroną, wnioskodawcą lub skarżącym) wystąpił do Prezydenta Miasta Ś. o ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki J. M. Do wniosku strona dołączyła m.in. odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...] zasądzającego od A. M. na rzecz małoletniej J. M. alimenty w kwocie 400 złotych miesięcznie płatnych do rąk przedstawiciela ustawowego dziecka – M. P.

Jednocześnie – jak wynika z zaświadczenia komornika sądowego z 3 września 2013 r. – prowadzona egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego okazała się bezskuteczna.

Wobec powyższego Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], przyznał wnioskodawcy świadczenie alimentacyjne na rzecz córki w kwocie 400 złotych miesięcznie na okres od 1 października 2013 r. do 30 września 2014 r.

Kolejną decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 2 pkt 18, art. 9 – 10, art. 18 ust.5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.o.u.a.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu i wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zmienił własną decyzję z dnia [...] września 2013 r., orzekając o odmowie przyznania prawa do świadczenia alimentacyjnego na rzecz córki wnioskodawcy w okresie od 1 stycznia do 30 września 2014 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Prezydent Ś. wskazał, że z przedłożonego przez stronę skarżącą zaświadczenia o zarobkach z tytułu zatrudnienia w [...] oddziale A wynika, że strona za miesiąc grudzień 2013 r. otrzymała wynagrodzenie miesięczne wynoszące 1.459,48 złotych netto. Organ przyjmując więc wskazaną kwotę za dochód miesięczny uzyskany w trakcie trwania okresu zasiłkowego obliczył, że strona przekroczyła kryterium dochodowe wynoszące 725,00 złotych na osobę w rodzinie. Po przeliczeniu bowiem uzyskanego wynagrodzenia kwota miesięcznego dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę wyniosła 729,74 złotych. Z tych też względów Prezydent stwierdził, że wnioskodawca w okresie od 1 stycznia 2014 r. do końca okresu zasiłkowego tj. do dnia 30 września 2013 r. nie spełniał warunków uprawniających do dalszego otrzymywania – uprzednio przyznanego – świadczenia alimentacyjnego.

Z decyzją organu pierwszej instancji nie zgodziła się strona skarżąca, która w odwołaniu podkreśliła, że zmiana rozstrzygnięcia przyznającego świadczenie alimentacyjne prowadzi w istocie do nadmiernego pogorszenia sytuacji życiowej jego i córki. Strona wskazała, że nie wiedziała o obowiązku poinformowania organu pomocy społecznej w przypadku zmiany stażu w organizacji społecznej na etat u tego pracodawcy.

Wnioskodawca zaznaczył, że paradoksalnie w okresie kiedy korzystał on z pomocy funduszu alimentacyjnego, komornik sądowy prowadzący jednocześnie egzekucję z majątku dłużnika alimentacyjnego pobierał na rzecz funduszu kwoty przekraczające wysokość świadczeń otrzymywanych przez skarżącego. W jego ocenie w niniejszej sprawie należałoby dokonać potrącenia świadczeń nienależnie przez niego pobranych z kwotą środków przekazanych przez komornika sądowego do funduszu alimentacyjnego. W przeciwnym wypadku to na wnioskodawcy spocznie obowiązek pokrycia zadłużenia wygenerowanego w funduszu przez osobę zobowiązaną do zapłaty alimentów.

W związku z powyższym strona wniosła o pozostawienie w mocy pierwotnej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2013 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1a ust. 1-2, art. 9, art. 10, art. 18 ust. 5, art. 24 ust. 1 u.p.o.u.a., uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekło o uchyleniu z dniem 22 września 2014 r. decyzji Prezydenta Miasta Ś. (Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś.) z dnia [...] września 2013 r., nr [...].

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie zasadniczych przesłanek odmowy przyznania skarżącemu świadczenia alimentacyjnego w związku z osiągniętym przez niego dochodem za grudzień 2013 r.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy – powołując się na treść art. 2 pkt 18 lit. c) w zw. z art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. – pokreślił, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku poprzedzającym okres świadczeniowy, przeciętny miesięczny dochód uzyskany przez niego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, należy powiększyć o kwotę uzyskanego dochodu z miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód ten został osiągnięty. Następnie w celu określenia wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, należy ustalić dochód każdego z członków rodziny, sumując te dochody i dzieląc przez liczbę osób w rodzinie.

W ocenie organu kryterium dochodowe ujęte w skali miesiąca musi być spełnione w trakcie całego okresu świadczeniowego, tak aby dochód rodziny uzyskiwany w każdym miesiącu tego okresu mieścił się w granicach określonych ustawowo, nieprzekraczających kwoty 725 złotych na osobę w rodzinie.

Kolegium zaznaczyło, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało znaczenia zarówno niepoinformowanie przez stronę o osiągnięciu dochodu z tytułu zatrudnienia jak i prowadzenie od października 2013 r. skutecznej egzekucji alimentów przez komornika sądowego, albowiem zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 u.p.o.u.a. możliwość zmiany decyzji przyznającej prawo do świadczeń alimentacyjnych istnieje nawet bez zgody osoby uprawnionej, a jedynymi przesłankami taką modyfikację uzasadniającymi są m.in. okoliczności związane ze zmianą sytuacji rodzinnej lub dochodowej rodziny mające wpływ na prawo do świadczeń.

Natomiast konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji Kolegium uzasadniło brakiem podstawy prawnej do pozbawienia strony przyznanego jej świadczenia w oparciu o decyzję z mocą wsteczną. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji weryfikującej – zdaniem organu – może odnosić skutek jedynie na przyszłość. Stąd też uchylenie decyzji przyznającej prawo do świadczeń alimentacyjnych było możliwe dopiero od dnia wydania decyzji zmieniającej tj. od dnia 22 września 2014 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w toku postępowania odwoławczego. Skarżący dodatkowo podkreśli, że decyzja Kolegium została uzasadniona w sposób dla niego niezrozumiały i wewnętrznie niespójny. Strona nie może bowiem z jej treści wywnioskować czy podjęte przez SKO rozstrzygnięcie jest dla niego korzystne czy też prowadzić będzie w dalszym ciągu do negatywnych dla niego konsekwencji. Wnioskodawca ponadto stwierdził, że skoro świadczenie pobierane przez niego w okresie do stycznia do września 2014 r. okazało się być świadczeniem nienależnym, to tym bardziej alimenty egzekwowane przez komornika sądowego powinny zostać uwzględnione we wzajemnym rozliczeniu. W szczególności komornik sądowy winien mu wypłacić alimenty również za wrzesień 2014 r., albowiem w tym miesiącu świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie zostało mu w ogóle wypłacone.

Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w taki sposób, aby zostało przedstawione jednoznaczne i jasne stanowisko względem jego sytuacji prawnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało ocenę prawną stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a.").

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdego rozstrzygnięcia, względem którego stwierdzone zostanie co najmniej jedno z naruszeń prawa wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, jeśli okaże się, że skontrolowany akt administracyjny odpowiada prawu, sąd jest zobowiązany skargę oddalić, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne stwierdzić należy, że skarga okazała się zasadna.

Podstawą materialną wydanego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 przywołanej ustawy świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują obywatelom polskim jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres świadczeniowy, w którym otrzymują świadczenia z funduszu alimentacyjnego, chyba że dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

W myśl art. 9 ust. 1 u.p.o.u.a. świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności – bezterminowo.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 złotych (ust. 2).

Jak stanowi art. 10 ust. 1 u.p.o.u.a. świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie wyższej niż 500 złotych.

Odnosząc się do zakwestionowanej przez stronę decyzji Kolegium z [...] listopada 2014 r. w pierwszej kolejności należy podkreślić, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 24 ust. 1 u.p.o.u.a. w myśl którego organ właściwy wierzyciela oraz marszałek województwa mogą bez zgody osoby uprawnionej albo jej przedstawiciela ustawowego zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń, egzekucja stała się skuteczna, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenia.

W ocenie organów obu instancji przesłanką uzasadniającą uruchomienie tego nadzwyczajnego trybu postępowania była zmiana sytuacji dochodowej skarżącego polegająca na uzyskaniu przez niego dochodu w wysokości 1459,48 złotych w trakcie okresu świadczeniowego trwającego od 1 października 2013 r. do 30 września 2014 r. Organy administracji publicznej doszły do przekonania, że strona przekroczyła dopuszczalne kryterium dochodowe uprawniającego do otrzymania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, które wynosiło 725,00 złotych. Bowiem w wyniku ponownego przeliczenia dochodów wnioskodawcy miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę kształtował się na poziomie 729,74 złotych.

Podkreślić przy tym należy, że stanowisko takie było prezentowane zarówno przez organ pierwszej instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tej oceny nie zmienia okoliczność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej. Podstawą uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej było bowiem odmienne stanowisko Kolegium co do momentu z jakim strona mogła zostać pozbawiona prawa do świadczenia, nie zaś sam fakt, że przesłanki do odmowy przyznania świadczenia w rzeczywistości nie wystąpiły.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że organy orzekające w sprawie nieprawidłowo obliczyły wysokość dochodu rodziny uprawniającą do uzyskania świadczenia alimentacyjnego.

Jak wynika z art. 2 pkt 4 i 5 u.p.o.u.a., dla zdefiniowania pojęcia dochodu i dochodu rodziny ustawodawca odsyła do unormowań zawartych w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 114).

Pojęcie dochodu zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 1 tej ustawy poprzez enumeratywne wyliczenie jego źródeł wraz z podaniem kategorii dopuszczalnych odliczeń od uzyskiwanych przychodów.

Natomiast pojęcie dochodu rodziny określone zostało w art. 3 pkt 2 powołanej ustawy, stanowiącym że dochodem rodziny jest suma dochodów członków rodziny.

Z kolei definicja dochodu członka rodziny zawarta została w art. 2 pkt 5a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zgodnie z tym przepisem dochód członka rodziny to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4a.

Stosownie do art. 9 ust. 3 u.p.o.u.a. w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego.

W myśl zaś art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę uzyskanego dochodu z miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w dniu ustalania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Okolicznością bezsporną pozostaje wysokość dochodu osiąganego przez rodzinę skarzącego w 2012 r. Dochód ten stanowił podstawę przyznania skarżącemu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres zasiłkowy 2013/2014.

Rozważenia zatem wymaga – na tle przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i ustawy o świadczeniach rodzinnych – jaki wpływ na prawo do świadczeń przyznanych na podstawie wysokości dochodu rodziny osiągniętego w roku poprzedzającym okres świadczeniowy ma dochód uzyskany w trakcie okresu świadczeniowego.

Pojęcie "dochodu uzyskanego" wyjaśnia przepis art. 2 pkt 18 lit. c) u.p.o.u.a. Przepis ten stanowi, że przez "uzyskanie dochodu" należy rozumieć uzyskanie dochodu spowodowane zdarzeniami w tym przepisie wymienionymi, w tym, uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...).

Powołane przepisy nie określają wprawdzie jednoznacznie, jakiego okresu dotyczy pojęcie uzyskania dochodu, utrwalone jest jednak stanowisko, że chodzi tu o dochody uzyskane po roku, z którego dochody stanowiły podstawę do ustalenia prawa do świadczeń. Uzyskanie przez skarżącego dochodu w 2013 r. dawało więc podstawę do ustalenia prawa do świadczeń w oparciu o dochód rodziny skarżącego z roku 2012, poprzedzającego okres świadczeniowy, powiększonego o dochód uzyskany w 2013 r., w czasie pobierania świadczeń przyznanych na cały okres świadczeniowy.

Sąd orzekający nie podziela jednak sposobu liczenia dochodu rodziny skarżącego służącego do ustalenia prawa do świadczenia, dokonanego przez organy administracji obu instancji. Z literalnego brzmienia przepisu art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. wynika, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy jego dochód ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, powiększonego o kwotę uzyskanego dochodu z miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w dniu ustalania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Zastosowanie jednakże tego przepisu wprost, z pominięciem reguł wynikających z ustawy oznaczałoby, że o przyznaniu świadczenia decydowałyby nie wielkości określone w ustawie, lecz suma przeciętnego miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie (uzyskanego uprzednio w roku kalendarzowym) oraz dochodu uzyskanego przez członka rodziny za pełny przepracowany miesiąc. Natomiast, skoro ustawową podstawą do przyznania świadczenia jest dochód rodziny rozumiany jako miesięczny przeciętny dochód członków rodziny uzyskany w skali roku kalendarzowego, to zasada ta winna mieć zastosowanie również w przypadku uzyskania dochodu po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, a zatem w sytuacji określonej w art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a., dochód ten należy liczyć w stosunku rocznym. Dochód uzyskany powinien być więc doliczony do dochodu za rok poprzedzający, a całość podzielona następnie przez 12 miesięcy i przez liczbę członków rodziny. W ten sposób zostanie obliczony dochód rodziny powiększony o uzyskany dochód, jak przewiduje to art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. w sposób realizujący jej cele i umożliwiający uzyskanie świadczenia. Nie może bowiem dochodzić do sytuacji, kiedy uzyskany przez stronę czy członka rodziny dodatkowy, a późniejszy dochód z jednego miesiąca będzie w sposób zasadniczy decydował o prawie do świadczenia za okres wcześniejszy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2094/13, wyroki: WSA w Łodzi z dnia 9 lipca 2013 r., II SA/Łd 403/13; WSA w Szczecinie z dnia 12 września 2013 r., II SA/Sz 353/13; WSA we Wrocławiu z dnia 23 października 2013 r., IV SA/Wr 320/13, WSA w Lublinie z dnia 29 czerwca 2012 r., I SA/Lu 440/12, wyroki WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2010 r., II SA/Lu 582/10 oraz z dnia 28 maja 2009 r., II SA/Lu 201/09, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., I OSK 1321/10, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2011 r., II SA/Bk 797/11; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2011 r., IV SA/Wr 525/11).

Wskazana interpretacja jest zgodna z celami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów realizującej założenia art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, wedle którego państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organy jedynie na podstawie wynagrodzenia uzyskanego przez skarżącego w miesiącu grudniu 2013 r. ustaliły dochód rodziny w przeliczeniu na osobę, co jest sprzeczne z wyżej przedstawioną wykładnią sposobu liczenia dochodu rodziny w związku z treścią art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a.

Stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego, miało w niniejszym postępowaniu wpływ na wynik sprawy, stąd Sąd zobligowany był do uchylenia decyzji organów administracji publicznej obu instancji. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organy winny zastosować się do wskazań zawartych w treści niniejszego wyroku obliczając wysokość dochodu w rodzinie zgodnie z zaprezentowaną wykładnią prawa. Wydając zaś decyzję kończącą postępowanie w sprawie organ pierwszej instancji oraz – w zależności od okoliczności – także organ drugiej instancji zobowiązane będą do wyczerpującego uzasadnienia przesłanek podjętego rozstrzygnięcie. Istotnym również będzie – na co zwróciła uwagę strona – takie sporządzenie uzasadnienia, aby skarżący miał szansę zapoznać się z jego treścią w sposób zrozumiały i potrafił wywnioskować jakie skutki prawne będzie dla niego rodziła wydana decyzja.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o jednoznaczne określenie stanowiska w sprawie oraz wskazanie jak kształtuje się jego sytuacja prawna w pierwszej kolejności należy nawiązać do przywołanych na wstępie zasad kontroli sądowej, z których wynika, że sąd administracyjny nie zastępuje organów administracji publicznej w ich działalności orzeczniczej i nie może – co do zasady – w toku postępowania sądowego samodzielnie przyznać skarżącemu danego uprawnienia bądź nałożyć na niego określony obowiązek. Rolą sądu jest jedynie skontrolowanie rozstrzygnięć organów administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem.

Wydanie niniejszego orzeczenia Sądu – z punktu widzenia strony – oznacza tyle, że dotychczasowe decyzje zarówno Prezydenta Miasta Ś. jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, zaś sprawa zostanie z powrotem rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W tej sytuacji Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku.

Orzeczenie w punkcie II sentencji wyroku zostało natomiast oparte na podstawie art. 152 p.p.s.a.