Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 145/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 par. 1, art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wypłatę odszkodowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu 23 listopada 2009 r. R. G. skierował do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zawiadomienie o wyrządzeniu szkody na jego posesji przez bobra europejskiego. W piśmie tym domagał się odtworzenia zniszczonych egzemplarzy drzew, zasypania nor, wyczyszczenia stawu po wcześniejszym odłowieniu bobrów oraz zabezpieczenie terenu przed jego powrotem.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. poinformowano R. G. o procedurze ubiegania się o odszkodowanie oraz pouczono, że odpowiedzialność Skarbu Państwa nie obejmuje utraconych korzyści.

Wobec powyższego R. G. wysłał drogą elektroniczną pismo z dnia 10 grudnia 2009 r. do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z zastrzeżeniami, co do wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. Odpowiedź na pismo została udzielona pismem z dnia 10 lutego 2010 r.

Kolejne pismo R. G. skierował do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dnia 17 marca 2010 r. (ponownie drogą elektroniczną). Pismo pozostało bez odpowiedzi.

Dnia 21 czerwca 2010 r. R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wypłatę odszkodowania.

W skardze zawarto następujące zarzuty:

* nie zakończenie sprawy administracyjnej wydaniem decyzji;

* naruszenia art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa",

* niedoinformowanie o konsekwencjach wynikających z art. 37 i art. 18 kpa.

Ponadto skarżący zwrócił się o zasądzenie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kosztów dotychczas poniesionych w wysokości 4.000 zł.(w tym 3.000 - koszty sprawy, 1.000 zł koszty porządkowania gospodarstwa) Ponadto wskazał, że poniósł szkodę w wysokości 20.000 zł, zaś straty niematerialne wycenił na kwotę 5.000 zł.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł ojej oddalenie wskazując, że:

- nie ma możliwości załatwienia sprawy R. G. na drodze decyzji

2

Sygn. akt IV SAB/Wa 145/10

administracyjnej, gdyż właściwy w sprawie jest tryb postępowania cywilnego,

* brak odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 17 marca 2010 r. spowodowany był

błędem wewnętrznym systemu komputerowego; odpowiedzi na nie udzielono dopiero

po wniesieniu skargi na bezczynność tj. dnia 7 lipca 2010 r.,

* brak jest obowiązku prawnego informowania petentów o ogólnych przepisach

postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż organ nie pozostaje w bezczynności, gdy chodzi o wydanie aktu administracyjnego, którego nie wydanie mogłoby być podstawą uwzględnienia skargi.

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako "ppsa", występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący skierował do organu pismo, wobec faktu, iż nie był on usatysfakcjonowany z działań podjętych przez organ niższej instancji (regionalnego dyrektora ochrony środowiska) w związku ze zgłoszeniem szkody wyrządzonej przez bobry. Tego rodzaju wystąpienie może być kwalifikowane bądź, jako skarga, w rozumieniu art. 227 kpa bądź też zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w myśl art. 37 § 1 kpa. Na niezałatwienie żadnej ze wskazanych rodzajów spraw nie przysługuje skarga na bezczynność w granicach art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Nota bene, jak wyjaśnia organ administracji, na dzień rozpatrzenia skargi stosowne działania w związku z wpływem pisma skarżącego z dnia 17 marca 2010 r. zostały podjęte (odpowiedź pismem z dnia 7 lipca 2010 r.).

Jednocześnie Sąd miał na względzie, iż w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia (żądanie wypłaty odszkodowania w związku ze szkodami) Generalnemu Dyrektorowo Ochrony Środowiska nie przysługują w świetle regulacji normatywnych, w szczególności ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r, Nr 151, poz. 1220 ze zm.), żadne kompetencje własne do wydania decyzji administracyjnej bądź innego aktu czy podjęcia czynności, nie

3

Sygn. akt IV SAB/Wa 145/10

wykonanie których mogłoby być uznane za pozostawanie w bezczynności.

Wobec faktu, iż organ administracji nie pozostaje w bezczynności skargę należało oddalić.

W końcu wyjaśnić należy, iż poza przypadkami wskazanymi w ppsa (np. zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi - art. 200), Sąd nie ma kompetencji zasądzania na rzecz skarżących kwot z tytułu zadośćuczynienia za poniesione szkody (np. porządkowania gospodarstwa w następstwie szkód wyrządzonych przez bobry). W tej sytuacji wniosek w tym zakresie nie mógł być uwzględniony.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.