Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1731/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2 art. 14, art. 90 art. 91
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)  art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt. 11, art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz, Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA (del.) Stefan Kowalczyk, Protokolant Agnieszka Kulesza, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 343/16 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 1 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 343/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę I. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 1 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Funkcjonariusze Urzędu Celnego w Nowym Sączu w dniu 9 października 2014 przeprowadzili kontrolę w lokalu "H." ul. B., [...] w T.. Z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli został sporządzony protokół z którego wynikało, że w kontrolowanym lokalu znajdowały się cztery włączone automaty do gier : H., H., H. i S.

Ustalono, że na elewacji budynku w którym mieści się kontrolowany lokal oraz na drzwiach wejściowych do lokalu znajdują się reklamy jednoznacznie kojarzące się z hazardem: napis HOT SPOT (nazwa popularnego na rynku automatu do gier) oraz grafika przedstawiająca bębny automatu do gier hazardowych z układem wygrywającym "77777". Wewnątrz lokalu znajdowały się cztery automaty do gry, których wygląd i wyposażenie wskazywały, że są to automaty do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm. dalej u.g.h.). Automaty były włączone do zasilania i udostępnione klientom. W kontrolowanym lokalu zastano K. K., która oświadczyła, że jest pracownikiem od około miesiąca i została zatrudniona przez I. B. prowadzącego działalność gospodarczą w kontrolowanym punkcie gier. W trakcie kontroli w dniu 9 października 2014 r. przeprowadzono eksperymenty na czterech urządzeniach.

Naczelnik Urzędu Celnego w Nowym Sączu decyzją z dnia 3 listopada 2015 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężna z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 48 000 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału wynika, że urządzającym gry na automatach jest I. B. właściciel lokalu "H." przy ul. B., [...] T. I. B. do protokołu w dniu 17 grudnia 2014 r. zeznał, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "P. I B.", w ramach której wynajmował lokal przy ul. B. w T. Automaty do lokalu zostały wstawione na zasadzie wynajmu lokalu. Do protokołu dołączono kopię umowy dzierżawy powierzchni z dnia 1 kwietnia 2014 r. zawartą między właścicielem lokalu P. I. B., a właścicielem automatów do gier - firmą P. Spółka z o.o. Spółka komandytowa.

Organ I instancji uznał I. B., właściciela lokalu, w którym prowadzono nielegalnie gry hazardowe za "urządzającego gry". Stworzył on bowiem odpowiednie warunki do tego, aby nielegalne gry na automatach w ogóle mogły być prowadzone. Do zakresu obowiązków pracownicy I. B. – Katarzyny K. należało otwieranie i zamykanie lokalu, włączanie i wyłączanie automatów do gier, nadzorowanie lokalu, wypłacanie wygranych pieniężnych, zapisywanie wygranych pieniężnych, kasowanie punktów wygranych. Zdaniem organu nie budzi również wątpliwości, iż I. B. czerpał zyski z procederu nielegalnych gier hazardowych z poboru czynszu za wynajem miejsca pod zainstalowanie nielegalnych automatów do gier hazardowych.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w Krakowie decyzją z dnia 1 lutego 2016 r. utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie podmiotu urządzającego gry na automatach poza kasynem gry, co skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za każdy automat. Urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest zdaniem organu każdy podmiot, zaangażowany w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Organ uznał, że bez wątpienia w zakreślonych ramach mieści się również działalność odwołującego się, polegająca na umożliwieniu w wynajmowanym przez niego lokalu, rozgrywania gier na zainstalowanych tam automatach, które zgodnie z ustawą o grach hazardowych mogły być urządzane wyłącznie w kasynach. Potwierdza to umowa dzierżawy powierzchni z 1 kwietnia 2014 r., w ramach której I. B. zobowiązał się do informowania niezwłocznie o wszystkich stwierdzonych uszkodzeniach, naruszeniu jedności, kradzieży i zniszczeniu urządzeń. Ponadto, I. B. czerpał korzyści z tego procederu, otrzymując wynagrodzenie w postaci czynszu dzierżawnego określonego na kwotę 500 zł brutto.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, istota zarzutów zasadniczo sprowadza się do: wykładni pojęcia "urządzający gry" użytego w art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h., skutków braku notyfikacji przepisów u.g.h..

Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności zastosowania wobec skarżącego przepisów u.g.h. pomimo braku notyfikacji przepisu art. 89 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 14 i art. 90 i 91 u.g.h., w świetle art. 1 pkt. 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE, jako przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L. 204 z 21.7.1998, str. 37) stwierdził, że zarzut ten nie mógł odnieść skutku zamierzonego przez skarżącą. Sąd I instancji powołał się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Pogląd ten Sąd I instancji w pełni podzielił i w związku z tym przyjął, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącej spółki art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., co oznacza, że wymierzenie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry było uzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu kwestionującego uznanie skarżącego za urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. Sąd I instancji podniósł, że stanowisko organów w przedmiocie uznania skarżącego za urządzającego gry na automatach jest prawidłowe i zostało powzięte z uwzględnieniem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że działania skarżącego nie ograniczyły się wyłącznie do zawarcia umowy dzierżawy powierzchni lokalu z P. Sp. z o.o. Sp.k. a rodzaj tych działań świadczy o istnieniu porozumienia z właścicielem automatów, odnośnie bieżącej ich obsługi i jak zeznał sam skarżący, w lokalu były prowadzone zapiski dotyczące kwot, które należały się klientom, skarżący posiadał klucze do kasowania błędów na automatach, w razie braku pieniędzy "na automatach" "dzwoniło się" po serwisanta", który przywoził gotówkę. Z zeznań pracownicy skarżącego wynika, że miały też miejsce sytuacje, w których wygrane pieniężne wypłacała grającym pracownica, a to wówczas, gdy brakło gotówki w automatach. Pracownica ta była także poinstruowana i pouczona przez skarżącego w jaki sposób ma dokonywać przeliczania punktów na pieniądze i dysponowała kluczami do automatów. Dane o wypłacanych wygranych zapisywała i wypłacała wygrane klientom z pieniędzy przywożonych przez skarżącego. Skarżący zarówno pozostawiał pieniądze na wypłatę wygranych jak i opróżniał automaty z gotówki. W lokalu, na którym umieszczone były reklamy automatów do gry, nie była prowadzona żadna inna działalność.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji organów administracyjnych I i II instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie poprzez uchylenie decyzji organów administracyjnych I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) - dalej: O.p. - poprzez oddalenie skargi pomimo niedopełnienia przez organy obu instancji obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, którego konsekwencją było przedwczesne uznanie skarżącego za "urządzającego gry" na automatach;

2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zachowania wynajmującego powierzchnię pod automaty do gier takie jak: udostępnienie lokalu wraz z zasilaniem w energię elektryczną, włączanie zasilania oraz przekazywanie grającym wygranych przekazywanych przez najemcę prowadzącego gry, mieści się w zakresie pojęcia "urządzania gier na automatach" i pozwala na uznanie skarżącego za "urządzającego gry" w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie pozwala na uznanie skarżącego za "urządzającego gry";

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. poprzez oddalenie skargi pomimo niedopełnienia przez organy obu instancji obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, co przejawiało się w braku ustaleń organów obu instancji co do roli spółki P. Sp. z o.o. sp. k. w urządzaniu gier na spornych automatach, podczas gdy w prowadzonym równolegle postępowaniu w sprawie [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Nowym Sączu uznał tę spółkę za urządzającego gry na tych samych urządzeniach, w tym samym miejscu i w tym samym czasie, gdy rzekomo miał je urządzać skarżący.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na jej poparcie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.

Podkreślając, że prawidłowe rozumienie prawa materialnego wytycza kierunek i zakres postępowania dowodowego należy odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj.: art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez błędna wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Powołany art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji stanowił, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, zaś zgodnie z ust. 2 pkt 2 tego przepisu wysokość tej kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Zauważyć jednocześnie należy, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest, na gruncie art. 3 u.g.h., dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie i szereg następujących po tym przepisie norm ściśle określa wspomniane zasady i świadczy o tym, że działalność polegająca na urządzaniu gier hazardowych podlega ścisłej reglamentacji. Mając na uwadze ratio legis przepisów ustawy o grach hazardowych Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiając ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń czy też zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. przykładowo wyroki NSA: z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4823/16, z 22 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5635/16, z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1037/17, z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5313/16; te i dalej powoływane wyroki NSA dostępne w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://cbois.nsa.gov.pl/). W judykaturze przyjmowane jest również stanowisko, w świetle którego warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. przykładowo wyroki NSA z: 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3745/17 i z 15 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 677/17). W braku zatem, podnoszonej w motywach skargi kasacyjnej, definicji legalnej pojęcia "urządzającego gry" w judykaturze jednolicie przyjęto, że hipoteza art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. obejmuje podmioty prowadzące szeroko rozumianą, tj. obejmującą którąkolwiek, część lub wszystkie z powyżej wymienionych przesłanek, działalność, mającą na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu do gier hazardowych zgodnie z jego przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców.

Odnotować także trzeba, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym samo wynajęcie lokalu lub jego części w celu urządzania gier hazardowych nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza, zaś każdorazowo w takich przypadkach organy administracji podatkowej mają obowiązek wnikać w rzeczywistą treść zawartej umowy (por. wyroki NSA: z 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 1033/17, z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 350/18).

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania odnośnie do wykładni pojęcia "urządzającego gry" należy uznać za trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że w rozpoznawanej sprawie organy dokonały niezbędnych ustaleń oraz prawidłowej ich oceny, pozwalających na przyjęcie, że skarżący był podmiotem "urządzającym gry". Nie można jednocześnie, w świetle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, zgodzić się z twierdzeniem skarżącego wyrażonym w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, że czynności które były określone w umowie nie wyczerpywały definicji "urządzającego gry". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zaskarżonym wyroku trafnie podniósł, że zawarta 1 kwietnia 2014 r. przez skarżącego I. B. (jako wydzierżawiającego) oraz P. Spółka z o.o. Sp.k. (jako dzierżawcy) umowa dzierżawy powierzchni użytkowej, zawierała szereg postanowień wykraczających poza zakres typowej umowy dzierżawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę wyrażoną przez Sąd I instancji, że organy administracji celnej poddały analizie prawa i obowiązki wynikające z umowy zawartej pomiędzy skarżącym a najemcą - P. Spółka z o.o. Sp.k.., uznając w konsekwencji, że działalność skarżącego i spółki przybrała charakter wspólnego przedsięwzięcia polegającego na połączeniu lokalu, do którego tytuł prawny miał skarżący, oraz automatów do gier będących w dyspozycji najemcy, zaś celem tego przedsięwzięcia było urządzanie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a zatem "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy prawidłowo zwróciły uwagę na te elementy umowy, które miały istotne znaczenie z punktu widzenia norm prawa administracyjnego mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W szczególności na uwagę zasługuje to, że do zakresu obowiązków pracownicy I. B. – K. K. należało otwieranie i zamykanie lokalu, włączanie i wyłączanie automatów do gier, nadzorowanie lokalu, wypłacanie wygranych pieniężnych, zapisywanie wygranych pieniężnych, kasowanie punktów wygranych. Ponadto I. B. czerpał zyski z procederu nielegalnych gier hazardowych z poboru czynszu za wynajem miejsca pod zainstalowanie nielegalnych automatów do gier hazardowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego całokształt postanowień umownych uzasadniał, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, uznanie, że skarżący dokonywał czynności polegających na "urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry".

Skarżący, zarzucał, iż w toku postępowania organ nie ustalił okoliczności wskazujących na to, iż urządzał gry na automatach i przerzucił ciężar dowodu na skarżącego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, na organie podatkowym ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, lecz ten obowiązek nie jest nieograniczony. Organ podatkowy nie jest bowiem zorientowany w całokształcie prowadzonej przez skarżącego działalności i nie jest w stanie zebrać materiału dowodowego którego ujawnienie zależy wyłącznie od skarżącego, z racji prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący, w swoim interesie winien współdziałać w tej mierze z organem podatkowym i udostępnić materiał dowodowy którego ujawnienie zależy tylko od skarżącego i z którego wynikałby twierdzenie przeciwne do ustaleń organu.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika niekwestionowanie, że automaty, które znajdowały się w lokalu skarżącego były zainstalowane i użytkowane, bowiem były włączone i gotowe do gry. Skarżący umożliwiał, dostęp do nich dużej liczbie graczy, klientów lokalu, zapewniał również podłączenie tych automatów do zasilania. Ponadto w aktach sprawy znajduje się umowa pomiędzy skarżącym a Spółką Pterodaktyl, obciążająca skarżącego wskazując, iż był on podmiotem organizującym gry na automatach. Skarżący natomiast nie przedstawił żadnych dowodów, które świadczyłyby, że nie był urządzającym gry w rozumieniu u.g.h. W związku z powyższym zasadne jest stwierdzenie Sądu I instancji, iż skarżący nie wykazał, iż nie jest podmiotem urządzającym gry na automatach. Ograniczenie się tylko i wyłącznie do kwestionowania ustaleń organu, iż nie jest podmiotem urządzającym gry na automatach, nie było wystarczające.

W tym stanie rzeczy nie zasadne okazały się zarzuty określone w punkcie 1 to jest naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122 § 1 i art. 187 ordynacji podatkowej , w sposób wskazany przez Skarżącego.

Odnosząc się do zawartego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. poprzez oddalenie skargi pomimo niedopełnienia przez organy obu instancji obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, co przejawiało się w braku ustaleń organów obu instancji co do roli spółki P. Sp. z o.o. sp. k. w urządzaniu gier na spornych automatach, podczas gdy w prowadzonym równolegle postępowaniu w sprawie [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Nowym Sączu uznał tę spółkę za urządzającego gry na tych samych urządzeniach, w tym samym miejscu i w tym samym czasie, gdy rzekomo miał je urządzać skarżący, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Na gruncie regulacji prawnej zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje, że określona nią sankcja administracyjna może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. Przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (por. np. wyroki NSA z 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 2736/16 i z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.