Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2454/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ar 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 7, 75 par 1, 77 par 1, 78
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art 34 w związku z art 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 3 ust. 1 lit b pkt III rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania I. G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] grudnia 2013r., nakładającej administracyjną karę pieniężną w wysokości 50.000 zł, na I. G., będącego odbiorcą odpadu przywiezionego nielegalnie na terytorium Polski utrzymał w mocy decyzje organu I. instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., nałożył na odbiorcę odpadu I. G., obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego, niekompletnego pojazdu marki BMW, o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w art. 25 ust. 1 pkt. 2 wskazuje, że w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem w postaci uszkodzonego pojazdu marki BMW, zostało rozstrzygnięte decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. Strona została prawidłowo pouczona w treści ww. decyzji. I. G. nie skorzystał ze środka zaskarżenia. Organ podkreślił, że skarżący próbował wzruszyć powyższą decyzję w trybie nadzwyczajnym jednak Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał decyzję, znak: [...], którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., Skarżący w treści tej decyzji został pouczony o możliwości zwrócenia się w ciągu 14 dni od daty jej doręczenia, do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego nie skorzystał. Wobec czego decyzja stała się ostateczna i w żadnym trybie nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, stwierdzić należy, że kwestia uznania pojazdu marki BMW, za odpad w nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, została rozstrzygnięta inną decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

W związku z faktem, iż przedmiot postępowania, ostateczną decyzją właściwego organu, został uznany za odpad w nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był zobligowany do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów na odbiorcę ww. odpadu. Według art. 2 ust 1 pkt 4 ww. ustawy przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Z analizy dokumentów sprawy, a w szczególności, umowy kupna- sprzedaży z dnia [...] września 2008 r. oraz dokumentu zgłoszeniowego wynika, że odbiorcą odpadu jest Strona niniejszego postępowania, I. G.

Kwestia uznania uszkodzonego, niekompletnego pojazdu marki BMW, za odpad, była przedmiotem postępowania administracyjnego Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zakończonego ostateczną decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009r., którą nałożono na Stronę obowiązek oddania odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu, do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Zdaniem organu odwoławczego w sytuacji, gdyby [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał innego rozstrzygnięcia w kwestii, czy sporny pojazd stanowi odpad, naraziłby się na wydanie decyzji obarczonej wadą nieważności.

Decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska posiada bowiem charakter prejudycjalny dla postępowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczania odpadów, a które dotyczy przedmiotu uznanego za odpad w ww. decyzji znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009r.

Organ odwoławczy zaznaczył, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji Strona zawarła wniosek o przeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z całości dokumentów znajdujących się aktach Sądu Rejonowego w C. o sygnaturze akt [...], w szczególności opinii technicznej [...] z dnia [...] września 2008r. i wyroku z dnia [...] czerwca 2009r., na okoliczność braku podstaw do uznania sprowadzonego pojazdu za odpad i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Jednocześnie Strona wniosła o wystąpienie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do Sądu Rejonowego w C. o udostępnienie akt postępowania o sygnaturze [...] i dołączenie ich do akt niniejszej sprawy. Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem, znak: [...], z dnia [...] marca 2014r. odmówił przeprowadzenia dowodu z akt Sądu Rejonowego w C. o sygnaturze [...]. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, iż w aktach zgromadzonych przez [..]. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...], a także opinia techniczna nr [...] z dnia [...] września 2008r. Ww. akta zostały przekazane wraz z przedmiotowym odwołaniem do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

Organ podkreślił, że wnioskując o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów Strona wskazała, iż dowód ten należy przeprowadzić na okoliczność braku podstaw do uznania pojazdu objętego postępowaniem za odpad przemieszczony nielegalnie.

W ocenie GIOŚ kwestia uznania przedmiotowego pojazdu za odpad została rozstrzygnięta decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Odnosząc się do zarzutów Strony zauważyć należy, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadził postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją, którą przedmiotowy pojazd został uznany za odpad niebezpieczny sklasyfikowany pod kodem 16 01 04*- "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy", nielegalnie sprowadzony do Polski, z którym to orzeczeniem Strona zgodziła się nie korzystając z przysługujących jej środków zaskarżenia. W świetle powyższego brak jest podstaw do badania w toku niniejszego postępowania prawidłowości postępowania dowodowego, w wyniku którego wydana została ww. decyzja.

Zdaniem organu argumentacja Skarżącego odnośnie braku narażenia zdrowia i życia ludzkiego przy nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu ww. pojazdu nie znajduje uzasadnienia, bowiem z uwagi na zawartość płynów eksploatacyjnych oraz zakres uszkodzeń, omawiany pojazd stanowił odpad niebezpieczny. Odpad w postaci przedmiotowego pojazdu nie został sklasyfikowany pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV i IVA i z tej przyczyny międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów. Przywołując treść art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, w myśl którego przemieszczenie opadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom zgodnie z tym rozporządzeniem, stanowi nielegalne przemieszczenie, transport przedmiotowego odpadu z terenu [...] na terytorium Polski nosi znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadu. Rodzaj i charakter przedmiotowego odpadu został przesądzony w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. W związku z tym, organ I instancji nakładając karę pieniężną prawidłowo wskazał za jaką ilość, rodzaj i charakter odpadów nałożył karę. Przemieszczenie jednego uszkodzonego pojazdu o kodzie 16 01 04* (tj. o charakterze niebezpiecznym) oraz nie stwierdzenie zagrożenia dla ludzi i środowiska powodowanego przez przedmiotowy odpad, jak również nie stwierdzenie okoliczności wcześniejszego naruszenia przez Skarżącego przepisów z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów tj. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, daje, w ocenie organu odwoławczego, podstawę do tego, aby na Stronę, jako odbiorcę nielegalnie przywiezionego odpadu, nałożyć karę pieniężną w wysokości 50.000 zł, tj. wartości najniższej, jaką przewiduje art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I. G. zarzucając jej wydanie z naruszeniem:

I. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 7 k.p.a, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art 10 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na zaniechaniu zgromadzenia całości materiałów dowodowych, pominięciu wniosków dowodowych skarżącego, niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i zaniechaniu dokonania przez organy administracji I i II instancji samodzielnej kwalifikacji pojazdu BMW pod kątem przesłanek art. 3 ust 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243), co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy,

2. art. 84 § 1 k.p.a. i art. 85 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z oględzin i opinii biegłych w celu ustalenia, czy sprowadzony przez skarżącego pojazd BMW stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,

3. art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów, w szczególności dokonanie ustaleń w sprzeczności z ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...].06.2009r. sygn. akt [...], którym skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 70 ust. 2 ustawy o odpadach, na skutek czego organy administracji I i II instancji w decyzjach z dnia [...].12.2013r. i [...].07.2014r. bezzasadnie uznały skarżącego za "odbiorcę odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu BMW o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nielegalnie przemieszczonego z [...] do Polski bez dokonania zgłoszenia", podczas gdy w świetle tego wyroku, którego treścią organy administracji są związane, brak podstaw do uznania skarżącego za osobę, która dokonała nielegalnego przemieszczenia odpadu w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. i międzynarodowym przemieszczeniu odpadów, a tym samym brak podstaw do ukarania skarżącego administracyjną karą pieniężną w kwocie 50.000 zł,

4. art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 124 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciach i uzasadnieniach decyzji organów administracji I i II instancji, w których organy administracji błędnie ustaliły, iż sprowadzony przez skarżącego pojazd stanowił odpad, jak również nieprawidłowo oceniły, że wystąpiły przesłanki do ukarania skarżącego administracyjną karą pieniężną w wysokości 50.000 zł, podczas gdy odmiennych ustaleń dokonał Sąd Rejonowy w C. w prawomocnym wyroku z dnia [...].06.2009r. sygn.. akt [...] i nie dopatrzył się żadnych przesłanek do pociągnięcia skarżącego do odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z art. 70 ust. 2 ustawy o odpadach,

II. naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest:

a. art. 32 ust 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124 poz. 859 z 2007r.) w związku z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12.07.2006r.) poprzez niewłaściwe zastosowanie,

b. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

III. naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, to jest:

a. art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP,

b. art. 46 w związku z art. 45 ust 1 w związku z art. 8 ust 2 Konstytucji RP,

c. art. 2 i art. 42 ust 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP,

d. art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP,

e. art. 42 ust. 3 w związku z art. 8 ust 2 Konstytucji RP,

f. art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy administracji I i II instancji nie wykorzystały istniejących w sprawie możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wymaganym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie zweryfikowały prawidłowo materiałów dowodowych, co spowodowało naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności organ odwoławczy bezzasadnie odstąpił od wystąpienia o udostępnienie przez Sąd Rejonowy w C. całości akt postępowania i dołączenia całości tych akt do akt niniejszej sprawy. Skarżący podniósł, że organy orzekające w sprawie bezzasadnie nie wzięły pod uwagę, że nie było jego zamiarem nielegalne przywiezienie, bez dokonania zgłoszenia, samochodu osobowego BMW. Skarżący podał, że pojazd ten nabył z zamiarem używania go co celów prywatnych. Po przywiezieniu samochodu do kraju okazało się, że koszt naprawy znacznie przewyższy wartość rynkową pojazdu. Podkreślił także, że ustalenia decyzji z dnia [...].12.2013r. i [...].07.2014r. są sprzeczne z ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...].06.2009r. sygn. akt [...], którym został uniewinniony od popełnienia zarzucanemu mu czynu tj. składowania odpadu w postaci samochodu osobowego marki BMW wbrew zakazowi dotyczącemu składowania odpadów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Wobec tego, już z treści powyższego przepisu wynika, że odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów nielegalnie przywiezionych bez wymaganego zgłoszenia.

Wskazać także należy, że ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów służy wykonaniu zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190). Według art. 2 pkt 14 rozporządzenia, odbiorcą odpadów jest każda osoba lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Przepis art. 2 pkt 35 stanowi natomiast, że nielegalne przemieszczanie oznacza m.in. przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wobec tego przy stosowaniu art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów należy odwoływać się do wspomnianych definicji zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006.

Pojęciem nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów posługuje się również art. 26 ust. 2 tej ustawy. Na podstawie tego przepisu została wydana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], na podstawie której skarżący został uznany za odbiorcę odpadu i zobowiązany do przekazania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego niekompletnego pojazdu marki BMW do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił uchylenia swojej powyższej ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Stwierdzić zatem należy, że w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska ostatecznie rozstrzygnął, że uszkodzony samochód marki BMW wypełniał definicję odpadu, przemieszczenie którego wymagało zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz. Skarżący tych wymagań nie dopełnił, w związku z tym przywóz (przemieszczenie) odpadu do Polski nosi znamiona przywozu nielegalnego, dokonanego bez wymaganego zgłoszenia. Jak wynika z akt sprawy decyzja GIOŚ z dnia [...] sierpnia 2009 r. jest ostateczna i prawomocna. Wobec tego ustalenia w niej zawarte wiązały organy orzekające w niniejszej sprawie. Dlatego kwestia podnoszona przez skarżącego dotycząca nieuwzględnienia wyroku sądu powszechnego z dnia [...] czerwca 2009 r. o uniewinnieniu skarżącego od popełnienia czynu polegającego na składowaniu wbrew zakazowi odpadu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że w Kodeksie postępowania administracyjnego nie sformułowano zasady związania organów administracji wyrokiem sądu karnego, tak jak to ma odniesienie do sądu administracyjnego na podstawie art. 11 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w przypadku prawomocnego wyroku skazującego). Sprawa karna nie miała zatem w przedmiotowej sprawie charakteru prejudykatu dla organów. Ponadto Sąd karny jest uprawniony prowadzić samodzielnie postępowanie dowodowe i czynić własne ustalenia odnośnie popełnienia zarzucanego czynu, obejmujące także elementy charakterystyczne i istotne dla prawa karnego - jak np. kwestię zawinienia. Organy orzekające w niniejszej sprawie były związane inną decyzją i nie były obowiązane na nowo oceniać, czy sprowadzony pojazd marki BMW wypełniał definicję odpadu. Ta kwestia została już ustalona w powoływanej decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Przepisy art. 26 ust. 2 i art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów pozostają ze sobą w związku w tym znaczeniu, że posługują się równoważnymi pojęciami, odnoszącymi się do takich samych stanów faktycznych - odbiorców odpadów przywiezionych (przemieszczonych) nielegalnie. Przewidują jednakże różne, niezależne od siebie sankcje prawne. Wobec tego orzekając na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów organy nie mogą weryfikować ustaleń faktycznych, uzasadniających nałożenie na skarżącego obowiązków przewidzianych w art. 26 pkt 2 ustawy, prowadzące w istocie do zakwestionowania prawomocnego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie tego przepisu ustawy. Decyzje i postanowienia tego organu rozstrzygające co do istoty, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów mają znaczenie prejudycjalne dla innych postępowań wynikających ze stwierdzonego, tożsamego stanu faktycznego (por. wyroki: NSA z dnia 31 lipca 2013 r., sygn.. akt II OSK 1677/12, WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2888/12). Skoro kwestia dotycząca uznania sprowadzonego pojazdu za odpad została rozstrzygnięta inną ostateczną decyzją rola organów orzekających w niniejszym postępowaniu sprowadzała się de facto do zastosowania sankcji na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie jest przepisem uznaniowym, wobec tego w przypadku wypełnienia dyspozycji tego przepisu organ jest obowiązany zastosować sankcję. Organy orzekające w niniejszym postępowaniu nałożyły na skarżącego najniższy wymiar kary, jaki przewidział ustawodawca.

W świetle powyższych okoliczności nie można uznać za uzasadnionych podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Jak już bowiem wyżej wskazano, organ w tym postępowaniu nie był obowiązany do ponownego ustalania, czy przedmiotowy pojazd stanowił odpad, skoro kwestia ta została ustalona w ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dnia [...] sierpnia 2009 r., zatem zarzutu dotyczące naruszenia art. 7, 75 § 1, 77§ 1 , 78 § 1, 84 § 1 , 85 § 1 K.p.a. w związku z nieprzeprowadzeniem szczegółowego postępowania dowodowego są niezasadne. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.

Nie mogą zostać uwzględnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji RP. Zaskarżona decyzja została wydana bowiem w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa rangi ustawowej. Zwrócić także należy uwagę, że gospodarka odpadami podlega daleko idącym obostrzeniom i restrykcjom, co jest podyktowane oczywistymi potrzebami interesu społecznego, wyrażającymi się koniecznością ochrony środowiska naturalnego.

Sąd nie dostrzegł również w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów postępowania, które wiązałyby się z konieczności uwzględnienia skargi z urzędu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzec jak w sentencji.