Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 869/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37h, art. 37j, art. 37k oraz art. 37l, art. 37m, art. 37n, art. 37o i art. 37q
journal: Dz.U. 2015 poz 641
law: Ustawa dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jedn.
article: art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 9 poz 12 art. 8 ust. 2 pkt 4
law: Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę  92/12/EWG

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Protokolant asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 24/17 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 24/17 oddalił skargę J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie opłaty paliwowej.

Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Izby Celnej w Katowicach decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Bielsku-Białej z [...] sierpnia 2016 r. określającej skarżącemu wysokość opłaty paliwowej za listopad 2013 r. w kwocie 343 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że podstawą do ustalenia zobowiązania do zapłaty opłaty paliwowej wobec strony jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Bielsku-Białej z dnia [...] sierpnia 2016 r., którą określono stronie wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku akcyzowego za badany okres. Przyjęto podstawę do obliczenia wysokości opłaty paliwowej, ilość 3.140 litrów paliwa niewiadomego pochodzenia nabytego jako olej napędowy ustaloną w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego.

Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) i uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia, po uprzednim wskazaniu przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność określenia skarżącemu opłaty paliwowej za listopad 2013 r. z tytułu posiadania przez niego wyrobów akcyzowych niewiadomego pochodzenia tj. oleju napędowego.

WSA podkreślił, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa. Podatnik winien go sam obliczyć, zadeklarować i zapłacić, a jeśli tego nie zrobi, określi go organ podatkowy. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Wobec skarżącego organ prowadził równolegle postępowania podatkowe dotyczące akcyzy i opłaty paliwowej. Postępowania te były poprzedzone kontrolą podatkową, zakończoną protokołem, którego skarżący nie zakwestionował. Organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z [...] sierpnia 2016 r. określił stronie wysokość podatku akcyzowego za kontrolowany okres z tytułu obrotu olejem napędowym (zakupu oleju napędowego) nieznanego pochodzenia, od którego nie został uiszczony podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu. Organ odwoławczy ostateczną decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona w tym postępowaniu decyzja pozostawała w ścisłej korelacji z przywołanymi wyżej decyzjami wymiarowej w przedmiocie podatku akcyzowego. W postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organ nie dokonywał ponownie odrębnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego będącego w istocie podstawą do ustalenia obowiązku w podatku akcyzowym, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący uczestniczył w postępowaniu w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym i złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, które okazało się jednak nieskuteczne. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez zaniechanie działań zmierzających do ustalenia źródła pochodzenia produktów ropopochodnych będących w posiadaniu lub nabytych przez Spółki: D., T., R., L., mogły ewentualnie odnosić się do postępowania określającego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, ale badanie ich w tym postępowaniu nie jest celowe i możliwe z uwagi na granice tożsamości sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

WSA podkreślił, że zarzuty, które skarżący sformułował w skardze, a wcześniej w odwołaniu w istocie zmierzały do wykazania okoliczności stanowiących podstawę faktyczną do ustalenia istnienia bądź nieistnienia obowiązku skarżącego w podatku akcyzowym w dodatku za inny niż objęty zaskarżoną decyzją okres, co nie stanowi przedmiotu rozpoznawanej sprawy.

W ocenie Sądu bezzasadne są zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych.

W konkluzji WSA stwierdził, że organ podatkowy zgodnie z art. 37h, art. 37j, art. 37k oraz art. 37l, art. 37m, art. 37n, art. 37o i art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j.: Dz.U. z 2015r., poz. 641 ze zm. - dalej: u.a.p.) prawidłowo orzekł o powstaniu po stronie skarżącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił jej wysokość.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 - dalej: p.u.s.a.), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lita i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i § 2 oraz art. 191 o.p., polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo naruszenia przez organ celny przepisów postępowania podatkowego, podczas gdy prawidłowa ocena decyzji zaskarżonej skargą, powinna prowadzić do uznania, iż zostały wydane z naruszeniem właściwości określonej przepisami art. 7 Dyrektywy nr 118/2008/WE.

2. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku pomimo nieustalenia stanu faktycznego dotyczącego źródła pochodzenia spornych wyrobów akcyzowych w sytuacji gdy przepisy Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych Zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U.UE L z dnia 14 stycznia 2009 r.) wymagają ustalenia kraju członkowskiego, na terytorium którego doszło do nieprawidłowości skutkującej dopuszczeniem do konsumpcji dla określenia miejsca wymagalności akcyzy.

3. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku pomimo nieustalenia stanu faktycznego dotyczącego źródła pochodzenia spornych wyrobów akcyzowych chociaż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż J. B. reprezentujący Spółki E. i D. sp. z o.o. nabywał sporne wyroby akcyzowe na terenie Niemiec z pominięciem procedury zawieszenia akcyzy zś wobec podmiotu niemieckiego wszczęte zostało śledztwo.

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, polegające na niezastosowaniu lub niewłaściwym zastosowaniu przepisów Dyrektywy nr 2008/118/WE i:

1. oddaleniu skargi pomimo, iż przepisy powołanej Dyrektywy, w szczególności art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 lit. a) nakazują opodatkowanie wyrobów akcyzowych podatkiem akcyzowym wyłącznie w kraju członkowskim, na terytorium którego doszło do nieprawidłowości skutkującej dopuszczeniem do konsumpcji. W niniejszej sprawie dopuszczenie do konsumpcji w wyniku nieprawidłowości doszło na terenie Niemiec.

2. Zastosowaniu krajowych warunków wymagalności i stawki podatku pomimo, iż art. 9 powołanej Dyrektywy stanowi, że zastosowanie mają warunki wymagalności i stawki podatku akcyzowego obowiązujące w państwie członkowskim, w którym ma miejsce dopuszczenie do konsumpcji, w dniu, w którym podatek akcyzowy staje się wymagalny.

3. uznanie, iż Skarżący podlega obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych, w sytuacji gdy przepis art. 8 1 lit. a) powołanej Dyrektywy stanowi, iż osobą zobowiązaną do zapłaty podatku akcyzowego, który stał się wymagalny, jest w odniesieniu do opuszczenia procedury zawieszenia poboru akcyzy w odniesieniu do wyrobów akcyzowych, o którym mowa w art. 7 ust. 2 lit. a) Dyrektywy: uprawniony prowadzący skład podatkowy, zarejestrowany odbiorca lub każda inna osoba zwalniająca wyroby akcyzowe, lub w imieniu której wyroby te są zwalniane z procedury zawieszenia poboru akcyzy oraz - w przypadku niezgodnego z przepisami opuszczenia składu podatkowego - każda inna osoba, która uczestniczyła w takim zwolnieniu.

4. niewłaściwe zastosowanie zasad neutralności i proporcjonalności wyrażonych w przepisach Dyrektywy 2008/118/WE, która sprzeciwia się przepisom ustawodawstwa krajowego, w szczególności przepisowi art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., nakazującego krajowym organom podatkowym na określenie zobowiązania podatkowego wobec nabywcy z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, w przypadku gdy w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony, bez konieczności badania w toku postępowania czy nabywca uczestniczył w niezgodnym z przepisami opuszczeniu, lub wiedział lub powinien był wiedzieć o nieprawidłowym charakterze tego opuszczenia.

5. Określeniu opłaty paliwowej wobec skarżącego na podstawie art. 37j ust. 1 pkt 4 u.a.p. przez uznanie, iż na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej jako na podmiocie podlegającym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych, w sytuacji gdy przepis art. 8 1 lit. a) powołanej Dyrektywy stanowi, iż osobą zobowiązaną do zapłaty podatku akcyzowego, który stał się wymagalny, jest w odniesieniu do opuszczenia procedury zawieszenia poboru akcyzy w odniesieniu do wyrobów akcyzowych, o którym mowa w art. 7 ust. 2 lit. a) Dyrektywy: uprawniony prowadzący skład podatkowy, zarejestrowany odbiorca lub każda inna osoba zwalniająca wyroby akcyzowe, lub w imieniu której wyroby te są zwalniane z procedury zawieszenia poboru akcyzy oraz - w przypadku niezgodnego z przepisami opuszczenia składu podatkowego - każda inna osoba, która uczestniczyła w takim zwolnieniu.

III. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy podatkowe powołanych powyżej przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.

W postępowaniach w przedmiocie opłaty paliwowej organy podatkowe nie dokonują ponownie własnych ustaleń, lecz odwołują się do tych, które były podstawą stwierdzenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym. Taki tryb postępowania wynika z norm prawa materialnego tj. art. 37j ust. 1 pkt 4 i art. 37k ust. 1 u.a.p., które wskazują, że stan faktyczny przyjęty za podstawę określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym bezpośrednio przekłada się na stan faktyczny skutkujący powstaniem obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

Tym samym brak było podstaw do powtarzania ustaleń z postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego, co prowadziłoby do pozbawionej podstawy prawnej oceny poszczególnych dowodów i okoliczności, w tym weryfikowania dokonanych przez organy podatkowe ustaleń w zakresie obowiązku podatkowego. Postępowanie wszczęte w związku ze stwierdzeniem posiadania produktów ropopochodnych nabytych z nieznanego źródła w zakresie zobowiązań w podatku akcyzowym, zostało ostatecznie zakończone, a jego wyniki stały się wiążące dla organu w zakresie ustalenia kwoty opłaty paliwowej. W postępowaniu tym skarżący nie wykazał, że dokonał wcześniej zapłaty opłaty paliwowej, bądź że została ona uiszczona na wcześniejszym etapie obrotu.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty skarżącego kasacyjnie dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych sprowadzających się do tego, że rzeczywiście posiadał olej napędowy z niewiadomego źródła, od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy. Ustalenia te były podstawą określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym.

Dokonane w sposób nienaruszający przepisów wskazanych w zarzutach środka prawnego ustalenia pozwalały na jednoznaczną konstatację, że skarżący jako posiadacz paliwa niewiadomego pochodzenia był podatnikiem podatku akcyzowego, gdyż w toku prowadzonego postępowania nie ustalono, aby podatek akcyzowy został od tego paliwa zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu. W zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy trafnie zatem uznano, że zobowiązanym do uiszczenia należnego podatku akcyzowego jest skarżący kasacyjnie, który nabył i posiadał produkty ropopochodne, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku postępowania kontrolnego nie ustalono, że podatek od tego wyrobu został zapłacony. Miało to swoje dalsze konsekwencje w postaci wymiaru opłaty paliwowej za sporny okres.

Wypada w tym miejscu zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 880/17 oddalił skargę kasacyjną strony na wyrok WSA w Gliwicach oddalający skargę podatnika na decyzję dotyczącą podatku akcyzowego za tożsamy towar i okres podatkowy co w niniejszej sprawie. Nie budzi w tej sytuacji w okolicznościach faktycznych sprawy żadnych wątpliwości zasadność uznania, że przedmiotowe paliwo pochodziło z nieznanego źródła.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, skarżący kasacyjnie zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37j ust. 1 pkt 4 u.a.p, poprzez uznanie, iż na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej, jako na podmiocie podlegającym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego. Skarżący kasacyjnie nawiązał w tym zarzucie także do naruszenia przepisów dyrektywy Rady 2008/118/WE regulującej opodatkowanie wyrobów akcyzowych podatk8iem akcyzowym.

Zasadnie, w ocenie NSA, w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wskazał w tym zakresie, że przepisy przywołanej dyrektywy nie znajdują zastosowania w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty paliwowej. Dalej zauważyć należy, że w przypadku sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, przez co należy rozumieć niewłaściwe odczytanie treści normy prawnej, skarżący kasacyjnie winien wykazać: jak sąd rozumiał przepis, na czym polegał błąd sądu oraz jak ten przepis, zdaniem skarżącego, powinien być rozumiany. Brak takiego uzasadnienia zarzutu uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej. Samo zaś zastosowanie przepisu art. 37j ust. 1 pkt 4 u.a.p w okolicznościach faktycznych sprawy było prawidłowe.

Z treści bowiem art. 37 ust. 1 u.a.p. wynika zakres podmiotowy jednostek, na których spoczywa obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. Obowiązek ten ciąży w myśl pkt 4 powołanego ustępu, m.in. na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

Obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej jest bowiem konsekwencją uznania danego podmiotu na gruncie podatku akcyzowego za podatnika podatku akcyzowego, a tym samym elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot czy moment powstania obowiązku, są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego (por. wyroki NSA: z 9 września 2016 r., sygn. akt I GSK 986/15; z 8 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 2106/15; z 12 stycznia 2017 r.; sygn. akt I GSK 967/16 z 22 marca 2017 r. sygn. akt I GSK 792/15; z 23 listopada 2017 r. sygn. akt I GSK 2227/15; dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że z przepisów ustawy o autostradach płatnych wynika, iż obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest ściśle związany z powstałym z mocy prawa obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym. W konsekwencji zatem ustaleń, że od posiadanych przez skarżącego kasacyjnie produktów ropopochodnych nie została zapłacona akcyza było określenie wysokości opłaty paliwowej.

Końcowo, odnosząc się do ostatniego z zarzutów dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a., wskazać należy, że są to przepisy o charakterze wynikowym. Stanowią one podstawę działania Sądu I instancji w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub nienaruszenia przez organy przepisów prawa – w procesie decyzyjnego rozstrzygania sprawy. Wskazując zatem na ich naruszenie należy powołać łącznie z nimi lub z jednym bądź drugim przepisem inne przepisy, które zostały naruszone i implikują błędne zastosowanie lub niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a albo błędne zastosowanie lub niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. Przepisy te nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej.

W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171).

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).