Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3519/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Alicja Polańska, Protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 318/15 w sprawie ze skargi T.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 11 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 318/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 11 grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ustalającą I.K. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2002 r. w kwocie 172.713 zł. Decyzję tą strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który oddalił wniesioną skargę (sygn. akt I SA/Lu 719/07). Od wyroku WSA w Lublinie strona złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd ten oddalił (sygn. akt II FSK 879/08).

W dniu 17 lutego 2011r. skarżąca - córka zmarłej w listopadzie 2009r. I.K. złożyła, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p.") wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 31 sierpnia 2007 r. Zdaniem skarżącej przesłanką stanowiącą podstawę żądania wznowienia postępowania było błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. iż jej ojciec podlegał obowiązkom podatkowym wynikającym z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z racji osiągania przychodów z działalności rolniczej.

Organ odmówił wznowienia postępowania wskazując, że podmiot wnoszący żądanie wznowienia postępowania nie wykazał, że posiada status strony postępowania. Decyzja została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji, a następnie została zaskarżona do WSA w Lublinie, który wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r. (sygn. I SA/Lu 571/11) oddalił skargę.

Strona złożyła skargę kasacyjną do NSA, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2013r., (sygn. II FSK 782/12) uchylił wyrok WSA w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi wskazując, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał sprawy z uwzględnieniem art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") w zakresie ustalenia możliwości różnych zachowań organu podatkowego w sytuacji, gdy spadkobierca na jego wezwanie nie przedstawia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku (zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia), a zaakceptował zachowanie organu sprzeczne z art. 122 O.p. Rozpatrując ponownie sprawę WSA uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 5 lipca 2011r., oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Lu 95/14.

Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie rozpatrując sprawę ponownie i uwzględniając obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej w wyroku WSA w Lublinie, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, i dokonał ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ ustalił, na podstawie wypisów z aktów notarialnych z dnia 9 czerwca 2014r., wypisów z aktów poświadczenia dziedziczenia stwierdził, że spadek po zmarłych: I. K. i H.K. przypadł: skarżącej, W.K. i F.K., wobec czego wznowienie postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji z dnia 31 sierpnia 2007r., jest dopuszczalne. Dlatego postanowieniem z dnia 15 lipca 2014r. wznowione zostało postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, wobec wszystkich spadkobierców. Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie przesłanki wskazanej we wniosku z dnia 8 lutego 2011r. organ podatkowy uznał, że powołane we wniosku o wznowienie postępowania twierdzenia nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., i nie mogą być uwzględnione jako przesłanka wzruszenia dotychczasowej decyzji, wobec czego decyzją z dnia 8 sierpnia 2014r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Rozstrzygniecie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 22 października 2014 r.

Następnie, w dniu 29 sierpnia 2014r. do organu wpłynął wniosek skarżącej z dnia 25 sierpnia 2014r. o wznowienie - na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. - postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2007 r., dotyczącą ustalenia I. K. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2002r.

W jego uzasadnieniu strona wskazała, że w dniu 18 lipca 2013r. Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Konstytucją przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1998- 2006. Przytoczona została również treść art. 240 § 1 pkt 8 oraz art. 241 § 2 pkt 2 O.p.

Strona wywodziła, że była całkowicie pozbawiona możliwości inicjowania jakichkolwiek wniosków w roli strony w przedmiotowej sprawie, tym samym uniemożliwiono jej skorzystanie z przepisu art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa. Jej zdaniem dopiero po wyroku WSA w Lublinie z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt I SA/Lu 94/14 mogła działać jako strona we wszystkich inicjatywach wznowienia postępowania wobec czego nie było także możliwe rozszerzenie wcześniej złożonego wniosku o wznowienie postępowania.

We wniosku strona twierdziła także, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 O.p., w przedmiotowej sprawie, biegnie od dnia 12 sierpnia 2014r. tj. od dnia doręczenia skarżącej (jako stronie) decyzji z dnia 8 sierpnia 2014r., dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Decyzją z dnia 26 września 2014r., Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie odmówił uchylenia swojej dotychczasowej decyzji (z dnia 31 sierpnia 2007r.), dotyczącej ustalenia I.K. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2002 r.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał decyzję z dnia 26 września 2014 r. w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że złożenie wniosku z dnia 25 sierpnia 2014r. o wznowienie postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013r., ogłoszonym w Dzienniku Ustaw z dnia 27 sierpnia 2013r., z uchybieniem terminu skutkuje niedopuszczalnością wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2007r. W ocenie organu postawiony organowi pierwszej instancji zarzut uniemożliwienia stronie złożenia żądania o wznowienie postępowania - w związku z przesłanką, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, w terminie wskazanym w art. 241 § 2 pkt 2 ww. ustawy - jest bezpodstawny. Tym samym za nieuzasadnione uznano zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, w związku z art. 211 i 212 oraz art. 240 § 1 pkt 8 i art. 241 § 2 pkt 2 O.p. poprzez uniemożliwienie Stronie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w związku z wyrokiem TK. Stosownie do art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania, z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 ww. ustawy, następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Organ podatkowy nie miał więc prawa do wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 133 § 1 i § 2 oraz w związku z art. 211 i art. 212 oraz art. 240 § 1 pkt. 8 i art. 241 § 2 pkt. 2 w związku z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez uniemożliwienie stronie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego;

- art. 120 w związku z art. 133 § 1 i § 2 i art. 210 § 1 pkt. 3) Ordynacji podatkowej - poprzez zamieszczenie w decyzji osób nie będących stronami w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że decyzją z dnia 8 sierpnia 2014r., Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji (z dnia 31 sierpnia 2007r.) dotyczącej ustalenia H.K. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2002r., orzekając wyłącznie w zakresie sprawy objętej wnioskiem z dnia 8 lutego 2011r. W zakresie wyżej wymienionym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na skutek skargi, dokonał kontroli tej decyzji (wyrok w sprawie I SA/Lu 1302/14). Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji w sprawie niniejszej była zaś decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, wydana na skutek wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez skarżącą w dniu 29 sierpnia 2014 r.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo organ odwoławczy uznał, że wniosek strony o wznowienie postępowania nie został złożony w terminie, gdyż strona złożyła go 29 sierpnia 2014r., a termin do jego złożenia, wbrew twierdzeniom strony upływał 27 września 2013r. Zdaniem Sądu organ podatkowy prawidłowo uznał, iż nie było żadnych przeciwwskazań do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 8 O.p., w terminie wynikającym z art. 241 § 2 pkt 2 O.p., nawet przy uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez stronę, a dotyczących decyzji organów i wyroków sądów administracyjnych związanych z wnioskiem strony o wznowienie postępowania w zakresie wytyczonym wnioskiem z dnia 8 lutego 2011r. W konkluzji przyjąć należało, że skoro żądanie strony nie zostało złożone we właściwym terminie, tj. w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to w konsekwencji, wobec niespełnienia przesłanek formalnych, Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie prawidłowo odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 w związku z art. 241 § 2 pkt 2 O.p.

Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię następujących przepisów:

a) art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 133 § 1 i § 2 oraz w związku z art. 211 i art. 212 oraz art. 240 § 1 pkt 8 i art. 241 § 2 pkt 2 w zw. z art. 243 § 3 O.p. poprzez uniemożliwienie Stronie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego;

b) art. 120 w związku z art. 133 § 1 i § 2 i art. 210 § 1 pkt. 3) Ordynacji podatkowej poprzez zamieszczenie w decyzji osób niebędących Stronami w postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego Wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej niezbędnych kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm prawem przewidzianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oraz ich uzasadnienie wskazuje, że strona kwestionuje dokonaną przez organy odmowę wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją ustalającą I.K. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów niaznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r., a to na podstawie przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. i w konsekwencji nieuchylenie tejże ostatecznej decyzji. Zdaniem Autora skargi kasacyjnej decyzja organu została skierowana do osób niebędących stronami, ponieważ uwzględnia, obok T.O., także F.K. i W.K.

Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności przypomnieć jednakowoż wypada, że zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga ta powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jest to wymóg materialny, który nie podlega usunięciu. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność wskazania konkretnych przepisów, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1555/18). Realizacja wskazanego wymogu jest o tyle istotna, że według art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania (ten ostatni element w rozpatrywanej sprawie nie występuje). Nie budzi zatem wątpliwości, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, tj. powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił wojewódzki sąd administracyjny (i którym mógł uchybić), określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowania (pkt 1), a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2018 r., sygn. akt I OSK 3248/2018).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że strona dokonała błędnej kwalifikacji przepisów wskazanych w podstawach wnoszonego środka zaskarżenia, zaliczając je do przepisów prawa materialnego, a nie procesowego (stąd wadliwe wskazanie podstawy kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 1, zamiast art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wprawdzie okoliczność ta, sama w sobie nie stanowi podstawy odmowy merytorycznego rozpatrzenia zarzutów przez sąd kasacyjny, to jednak – jak już zaznaczono – w sformalizowanym środku zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, należy wskazać przepisy, które sąd administracyjny pierwszej instancji stosował (lub powinien był zastosować), a więc w istocie mógł je naruszyć. Tymczasem Autor skargi kasacyjnej formułuje zarzuty naruszenia przepisów procesowych Ordynacji podatkowej (art. 120, art. 121 § 1, art. 133 § 1 i § 2, art. 211, art. 212, art. 240 § 1 pkt 8, art. 241 § 2 pkt 2, art. 243 § 3, art. 201 § 1 pkt 3), a więc uregulowań adresowanych do organów podatkowych, a które nie są wprost stosowane przez sądy administracyjne. Prawidłowo sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej, wywodzone z podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., winny wskazywać na naruszenie konkretnych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w powiązaniu ze wskazanymi przepisami Ordynacji podatkowej oraz zostać uzupełnione argumentacją dlaczego, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem strona, powielając w skardze kasacyjnej zarzuty i argumentację podniesioną uprzednio w skardze od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie, adresuje je de facto nie do Sądu pierwszej instancji, a organu podatkowego, co należy uznać za wadliwe. Podkreślić w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, w postępowaniu zainicjowanym skargą kasacyjną, dokonuje oceny legalności zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie ponownego rozpatrzenia środka zaskarżenia na ostateczną decyzję administracyjną.

Nie mniej jednak, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko WSA w Lublinie, obszernie omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarówno w odniesieniu do braku podstaw do wznowienia postępowania na podstawie przesłanki wymienionej art. 240 § 1 pkt 8 O.p., jak i faktu przypisania statusu strony (w przedmiocie rozpatrzenia wniosku wznowieniowego) T.O., F.K. oraz W.K.

Powodem wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego było niedopełnienie przez stronę warunku przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p., co do przesłanki wznowieniowej określonego w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Prawdą jest, że wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 (dzień ogłoszenia w Dzienniku Ustaw – 27 sierpnia 2013 r.) Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (decyzję ustalającą wymiar podatku oparto na tym przepisie) jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust.1 Konstytucji RP. Warunkiem wszakże skorzystania z możliwości, jaką zapewnia art. 240 § 1 pkt 8 O.p., jest spełnienie wymogu przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p., tj. wniesienie przez stronę żądania wznowienia postępowania w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji termin ten upływał z dniem 27 września 2013 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w dniu 29 sierpnia 2014 r. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie w dacie jego publikacji w Dzienniku Ustaw i to od tej daty należy liczyć określony w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. miesięczny termin na zgłoszenie żądania wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3276/15). Przyjmowanie jakiegokolwiek innego terminu do wniesienia żądania wznowienia, na podstawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., należy uznać za niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby to do ominięcia warunków ustanowionych przepisem art. 241 § 2 pkt 2 O.p. Rację przyznać też należy Sądowi pierwszej instancji, że decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2011 r. i z dnia 5 lipca 2011 r., wydane na podstawie art. 243 § 3 O.p. dotyczyły odmowy wznowienia postępowania z przyczyny formalnej, jaką był brak przedłożenia organowi podatkowemu dokumentów potwierdzających, że T.O.jest spadkobiercą po zmarłych rodzicach. Decyzje te pozostawały bez związku z prawem strony do złożenia kolejnego wniosku o wznowienie postępowania i nie ograniczały w żaden sposób tego prawa.

Sąd prawidłowo ocenił też stanowisko organu odnośnie spadkobierców I. i H.K. Z dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy (wypisy aktów notarialnych poświadczenia dziedziczenia z dnia 9 czerwca 2014 r.) wynika bowiem, że spadkobiercami tymi są T.O., W.K. i F.K. Notarialne poświadczenie dziedziczenia ma status równorzędny z sądowym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku. Wynika z niego domniemanie ustalenia prawidłowego kręgu spadkobierców. Dopóki nie zostanie ono obalone w odrębnym trybie, organy winny uwzględniać tak wyznaczonych spadkobierców, przejmujących przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy (art. 97 § 1 O.p.). T.O., W.K. oraz F.K. mieli zatem status strony, w rozumieniu art. 133 § 1 O.p., w prowadzonym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem tej pierwszej o wznowienie postępowania.

Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.