Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 110/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2, 3 , 4
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozgraniczenia; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] 2013 r. nr [...]., II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

W dniu 14 maja 2013 r. J. K. zwrócił się do Starosty K. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] 2013 r. nr [...] , którą zwolniono A. S., J. M. i K. S. z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów dotyczącym ustalenia linii brzegowej dla Jeziora B. w m. B., gm. B., informacji o granicy stałego porostu traw, przymulisk, odsypisk i wysp. Jako podstawę wniosku J. K. wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z. 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), podnosząc, iż został pozbawiony bez własnej winy udziału w tym postępowaniu, podkreślając, że ma ono związek z toczącym się postępowaniem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją starosty K. z dnia [...] 2011 r. nr [...], w której jest on stroną. Zaznaczył, że o decyzji z [...] 2013 r. dowiedział się 6 maja 2013 r., zapoznając się ze zgromadzonymi w ww. sprawie materiałami.

Starosta K. postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego jego decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r., wskazując w uzasadnieniu, że J. K. nie jest stroną postępowania.

W wyniku zażalenia J. K. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. (dalej: Dyrektor RZGW) postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że kwestia istnienia przymiotu strony jako przesłanka merytoryczna wniosku o wznowienie złożonego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powinna zostać oceniona po formalnym wznowieniu postępowania, na etapie oceny merytorycznej zasadności wniosku.

W rezultacie powyższego, Starosta K. postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 149 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej jego decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...].

Następnie, w wyniku rozpoznania sprawy, Starosta K. decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.), odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia [...] 2013 r. nr [...]wydanej na wniosek A. S., J. M. i K. S. w sprawie zwolnienia z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów dotyczącym ustalenia linii brzegowej dla Jeziora B. w m. B., gm. B., informacji o granicy stałego porostu traw, przymulisk, odsypisk i wysp. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w toku wznowionego postępowania wezwano J. K. do określenia interesu prawnego lub obowiązku w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 28 k.p.a. J. K. nie odniósł się w określonym terminie do pisma, natomiast okoliczności przez niego podnoszone w piśmie z 16 września 2013 r. – zdaniem Starosty - nie uzasadniają przyjęcia, iż przysługuje mu status strony. Starosta wskazał, że o tym, czy jest stroną decyduje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes podmiotu jako "interes prawny" uwzględniając treść art. 28 k.p.a.

Organ wyjaśnił, że J. K. nie ma interesu prawnego lub obowiązku w zakończonej sprawie, gdyż linia brzegu zgodnie z mapą sytuacyjno-wysokościową i opisem technicznym przebiega od pkt 107/01 do pkt 121 tylko na wysokości działki o nr ewid. [...] , będącej własnością wnioskodawców i wzdłuż działki nr [...] – Jeziora B., stanowiącego własność W. i E. K.. Natomiast działka J. K. o nr [...] jedynie graniczy z działką nr [...]. Nadto organ wskazał, że również decyzja nr [...] z [...] 2013 r. dotycząca uzupełnienia projektu rozgraniczenia gruntów mająca na celu zwolnienie z obowiązku zawarcia w projekcie niektórych informacji wydana była przez Starostę na wniosek A. S., J. M. i K. S., a nie na wniosek J. K.. Organ powołał przy tym przepis art. 15 ust. 3 i 4 Prawa wodnego i następnie wyjaśnił, że powołana decyzja została wydana na podstawie art. 15 ust. 4 Prawa wodnego na wniosek mających interes prawny i dotyczyła tylko postępowania o zwolnienia z obowiązku zawarcia w projekcie niektórych informacji. Sprawa zaś, która toczy się przed starostą na wniosek J. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...]2011 r. dotycząca ustalonej linii brzegowej Jeziora B. jest jeszcze niezakończona i dotyczy odrębnego postępowania oraz innego odcinka linii brzegowej. Reasumując Starosta stwierdził, że J. K. nie miał przymiotu strony w zakończonym decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r. postępowaniu, gdyż nie był wnioskodawcą zgodnie z art. 15 ust. 4 Prawa wodnego, a linia brzegu Jeziora B. nie przebiega na jego działce o nr [...], ani też w granicy działki, czy na jej wysokości. W związku z tym brak było podstaw do uchylenia wspomnianej decyzji.

J. K. wniósł odwołanie od decyzji Starosty K. z dnia [...] 2013 r., zarzucając organowi naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 Prawa wodnego poprzez nieuznanie go za stronę zakończonego decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r. postępowania. Podniósł, iż składając wniosek w zakresie określonym decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r. wnioskodawcy nie określili jakiego odcinka linii brzegowej on dotyczy. W konsekwencji należy uznać, że faktycznie zainteresowanymi rozstrzygnięciem kwestii są wszyscy właściciele gruntów przyległych do Jeziora B., w tym odwołujący się. Wyjaśnił, że jest współwłaścicielem działki, która graniczy w jednym punkcie z działką wnioskodawców i to właśnie na granicy Jeziora B.. Załączona do wniosku mapa przedstawia jedynie hipotezę przebiegu linii brzegowej, która w ocenie odwołującego jest niezgodna z rzeczywistą linią brzegową. Zaznaczył, że również z tego powodu zainteresowany jest rozstrzygnięciem kwestii dotyczącej zwolnienia wnioskodawców z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów stosownych informacji.

Odwołujący podał też, że toczy się postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegowej Jeziora B., w którym to postępowaniu jest on stroną. Do akt tego postępowania włączono decyzję Starosty z dnia 12 kwietnia 2013 r., czym zmieniono zakres wymogów formalnych stawianych wnioskodawcom w tym postępowaniu. Wskazał, iż mając na względzie to, że postępowanie, a następnie decyzja Starosty z dnia 12 kwietnia 2013 r. wpływa istotnie na przebieg postępowania, w którym odwołujący się jest stroną, dotyczy ono zagadnienia wstępnego ściśle powiązanego z innym postępowanie, to również w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r. odwołujący jest stroną.

Dyrektor RZGW decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 Prawa wodnego linię brzegu ustala, w drodze decyzji, na wniosek mającego interes prawny lub faktyczny właściwy starosta. Podstawę ustalenia linii brzegu stanowi dostarczony przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych, który, z zastrzeżeniem ust. 4, zawiera:

1) opis uwzględniający oznaczenie wnioskodawcy, ze wskazaniem jego siedziby i adresu, przyjęty sposób ustalenia projektowanej linii brzegu, ustalenie stanu prawnego nieruchomości objętych projektem z oznaczeniem właścicieli wraz ze wskazaniem ich siedziby i adresu oraz stan stosunków wodnych na gruntach przylegających do projektowanej linii brzegu;

2) mapę inwentaryzacji powykonawczej budowli regulacyjnych lub zaktualizowaną kopię mapy zasadniczej, w skali, w jakiej jest sporządzony projekt regulacji wód śródlądowych, lub w skali 1:500, 1:1.000, 1:2.000 albo 1:5.000, z wykazaniem:

a) punktów stałych osnowy poziomej nawiązanych do sieci państwowej,

b) granicy stałego porostu traw,

c) krawędzi brzegów, przymulisk, odsypisk i wysp,

d) proponowanej linii brzegu (art. 15 ust. 3).

Dyrektor RZGW wyjaśnił, że podstawę do wydania decyzji Starosty K. z dnia 12 kwietnia 2013 r. był art. 15 ust. 4 Prawa wodnego, który stanowi że organ, o którym mowa w ust. 2, może, w drodze decyzji, zwolnić wnioskodawcę, na jego wniosek, z obowiązku zawarcia w projekcie niektórych informacji, o których mowa w ust. 3. O wydanie tej decyzji wnioskowi A. S., J. M. i K. S.. Natomiast J. K. wniósł o wznowienie postępowania przywołaną decyzją Starosty z uwagi na to, że został pominięty jako strona.

Zdaniem Dyrektora RZGW uwzględniwszy treść art. 28 k.p.a. stwierdził, że organ I instancji słusznie przyjął, że J. K. nie przysługuje w niniejszej sprawie przymiot sprawy. Starosta zwracał się do wnioskującego o przedstawienie swojego interesu prawnego lub obowiązku względem postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 12 kwietnia 2013 r., a w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyczerpująco odniósł się do kwestii ustalenia stron przy wydaniu decyzji zwalniającej, opartej na art. 15 ust. 4 Prawa wodnego. Dyrektor RDGW stwierdził, że organ I instancji wskazał, że okoliczności przytoczone przez J. K. w piśmie z 16 września 2013 r. nie uzasadniają przyjęcia, że przysługuje mu pozycja strony. Dodał, że Starosta wskazał, że przedmiotowa linia brzegu przebiega na wysokości działki nr [...] będącej własnością wnioskujących o ustalenie linii brzegu i wzdłuż działki nr [...], na której znajduje się Jezioro Brzeskie, będącej własnością W. i E. K., natomiast działka J. K. o nr [...] jedynie graniczy z działką o nr [...] będącą własnością W. i E. K. – właścicieli Jeziora. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja zwalniająca ma w istocie jedynie charakter proceduralny, a nie merytoryczny i jest niezależna od decyzji ustaleniowej (tj. ustalającej linię brzegu), w związku z czym skarżący nie posiada interesu prawnego ani obowiązku w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty K. z dnia [...] 2013 r. Powyższe, zdaniem Dyrektora RZGW, nie pozbawia skarżącego możliwości kwestionowania ustaleń faktycznych i dowodowych w toku postępowania w sprawie ustalenia linii brzegu.

J. K. wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego podnosząc zarzuty tożsame do wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi Dyrektor RZGW wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadminsitracyjnego jest kwestia ustalenia, czy organy orzekające prawidłowo stwierdziły, że skarżącemu – J. K. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Starosty K. z dnia 12 kwietnia 2013 r., a w rezultacie nie było podstaw do uchylenia tejże decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości, czy skarżący posiadał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty K. z dnia 12 kwietnia 2013 r. zwalniającą A. Świstak, J. M. i K. S. z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów dotyczącym ustalenia linii brzegowej dla Jeziora B. w m. B., gm. B., informacji o granicy stałego porostu traw, przymulisk, odsypisk i wysp.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej powinien kierować się zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., a tym samym powinien podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zobowiązany jest przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.pa.). Emanacją zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu wyjaśniającym jest przepis art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje organowi zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Co istotne na podstawie całokształtu – zebranego w sposób, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a. – materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.) i daje temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W szczególności organ administracji publicznej zobowiązany jest, poza wskazanie faktów, które uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł podać przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na rozstrzygnięcie (sentencję) decyzji, której dotyczył wniosek J. K.a o wznowienie postępowania skierowany na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Mianowicie Starosta K. decyzją z dnia [...] 2013 r. orzekł zwolnić na wniosek z dnia 3 kwietnia 2013 r. A. S. i J. M. oraz K. S. z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów dotyczącym ustalenia linii brzegowej dla jeziora B. w m. B., gm. B., informacji o granicy stałego porostu traw, przymulisk, odsypisk i wysp. Decyzja nie zawierała żadnych załączników, ani nie wskazywała tak w cytowanym rozstrzygnięciu, jak i uzasadnieniu jakiego odcinka linii brzegowej (pomiędzy jakimi działkami) dotyczy zwolnienie. Okoliczność tę dostrzegł skarżący i przedstawił ją jako zarzut już we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 14 maja 2013 r., jak i następnie w piśmie z dnia 16 września 2013 r. oraz odwołaniu od decyzji Starosty z dnia 26 września 2013 r. Organy orzekające w postępowaniu wznowieniowym nie ustosunkowały się do niej.

W ocenie Sądu kwestia ta mogła mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 Prawa wodnego linię brzegu ustala, w drodze decyzji, na wniosek mającego interes prawny lub faktyczny, dla innych wód niż morskie wody wewnętrzne wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wodami morza terytorialnego, a także wodami granicznymi oraz śródlądowymi drogami wodnymi, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Podstawę zaś ustalenia linii brzegu stanowi dostarczony przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych, który, z zastrzeżeniem ust. 4, zawiera:

1) opis uwzględniający oznaczenie wnioskodawcy, ze wskazaniem jego siedziby i adresu, przyjęty sposób ustalenia projektowanej linii brzegu, ustalenie stanu prawnego nieruchomości objętych projektem z oznaczeniem właścicieli wraz ze wskazaniem ich siedziby i adresu oraz stan stosunków wodnych na gruntach przylegających do projektowanej linii brzegu;

2) mapę inwentaryzacji powykonawczej budowli regulacyjnych lub zaktualizowaną kopię mapy zasadniczej, w skali, w jakiej jest sporządzony projekt regulacji wód śródlądowych, lub w skali 1:500, 1:1.000, 1:2.000 albo 1:5.000, z wykazaniem:

a) punktów stałych osnowy poziomej nawiązanych do sieci państwowej,

b) granicy stałego porostu traw,

c) krawędzi brzegów, przymulisk, odsypisk i wysp,

d) proponowanej linii brzegu.

Projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych, na podstawie którego ustala się linię brzegu może zostać ograniczony poprzez zwolnienie wnioskodawców zainteresowanych ustaleniem linii brzegu, na ich wniosek, z obowiązku zawarcia w projekcie niektórych informacji, o których mowa w ust. 3. Dokonuje tego, w formie decyzji organ właściwy dla ustalenia linii brzegu.

Z powołanych przepisów wynika, że w zakresie określonym przez wnioskodawcę lub innym (ale mieszczącym się w granicach wniosku) przyjętym przez organ, dopuszczalne jest w procedurze ustalenia linii brzegu, zwolnienie wnioskodawców z obowiązku przedstawienia w projekcie pewnych informacji, jak np. w niniejszej sprawie granicy stałego porostu traw i przymulisk, odsypisk i wysp. Decyzja wydana w tym przedmiocie stanowi prejudykat (zagadnienie wstępne) wobec postępowania głównego zmierzającego do ustalenia linii brzegu.

W okolicznościach niniejszej sprawy istotnym jest, że skarżący J. K. jest właścicielem działki nr [...], która przylega do działki nr [...] stanowiącej Jezioro Brzeskie, a będącej własnością W. i E. K. Jednocześnie działka skarżącego graniczy w linii brzegu, w jednym punkcie z działką nr [...], należącą do wnioskodawców omówionego powyżej zwolnienia – A. S., K. S. i J. M.. Tymczasem organy orzekające nie biorąc powyższych okoliczności pod uwagę, ani nie zważając, że w decyzji z dnia 12 kwietnia 2013 r. Starosta K. nie określił, jakie są granice zwolnienia z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów dotyczącym ustalenia linii brzegowej dla Jeziora B. w m. B. informacji o granicy stałego porostu traw, przymulisk, odsypisk i wysp, uznały, że zakończone tą decyzją postępowanie nie wpływa na prawa i obowiązki skarżącego. W ocenie Sądu zważywszy na położenie nieruchomości skarżącego, jak również na wskazaną treść decyzji Starosty K. z dnia 12 kwietnia 2013 r., nie można wykluczyć, że skarżący miał interes prawny, uprawniający go do udziału w tym postępowaniu, tym bardziej, że treść decyzji kończącej postępowanie wskazuje, iż przedmiotowe zwolnienie z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów dotyczącym ustalenia linii brzegowej dla Jeziora B. w m. B. informacji o granicy stałego porostu traw, przymulisk, odsypisk i wysp dotyczy wszystkich właścicieli nieruchomości w m. B., których nieruchomości graniczą z Jeziorem B..

Ponadto zwrócić należy uwagę, że organy orzekające nie zbadały podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż postępowanie zakończone decyzją Starosty K. z dnia 12 kwietnia 2013 r. ma ścisły związek z postępowaniem zakończonym decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...], która dotyczy ustalenia linii brzegowej Jeziora B., a co do której toczy się postępowanie o wznowienie postępowania, w którym skarżący – jak wskazuje jest stroną. Akta sprawy nie zawierają tej decyzji, ani innych dokumentów sprawy. W związku z powyższym za gołosłowne i niewyjaśnione należycie, w kontekście powołanych przepisów postępowania, trzeba uznać stwierdzenie przez organ I instancji, iż sprawa ta dotyczy odrębnego postępowania oraz innego odcinka linii brzegowej. Twierdzenie Starosty w tym zakresie, nie poddane weryfikacji przez organ odwoławczy, uchyla się merytorycznej kontroli.

Reasumując, w ocenie Sądu wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające zgromadzą dokumentację sprawy dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty K. z dnia [...] 2011 r. i poddadzą go analizie w kontekście ustalenia, czy postępowanie to może mieć związek z postępowaniem zakończonym decyzją Starosty K. z dnia [...] 2013 r. i czy powoduje, iż skarżącemu w świetle art. 28 k.p.a. przysługuje interes prawny, który uprawniałby go do udziału w zakończonym decyzją z [...]2013 r. postępowaniu. Ponadto, w kontekście powołanego przez Sąd znaczenia rozstrzygnięcia Starosty K. zawartego w decyzji z dnia [...] 2013 r. i powyższych okoliczności organy rozważą, czy nie należało uznać, że skarżący powinien brać udział w zakończonym decyzją z dnia [...] 2013 r. postępowaniu.

Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach sądowych, zaś na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji.