Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 994/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 134, art. 135, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35, art. 34
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...], znak: [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu [...] spółka jawna w K. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami przy ul. [...] i budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami i usługą przy ul. [...], wraz z urządzeniami budowlanymi i zjazdem, na działkach nr [...], [...] i [...] obręb [...] w K..

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji złożonego przez L. S., Wojewoda, decyzją z dnia [...] r.,

nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Po rozpoznaniu skargi L. S. na opisaną wyżej decyzję Wojewody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Sz 1146/16) uchylił zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy oceniły planowaną inwestycję jako zgodną z ustaleniami planu, jednak lektura uzasadnień decyzji nie pozwala na zweryfikowanie, czy stanowisko organów jest słuszne. Cała argumentacja w tym zakresie sprowadza się do podania jaką powierzchnię zabudowy wykazano w projekcie budowlanym i stwierdzenia,

że w odniesieniu do powierzchni działki daje to wskaźnik 49,99 %, co jest zgodne

z ustalonym w planie maksymalnym wskaźnikiem 50 %. Tak przeprowadzoną kontrolę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu Sąd uznał za iluzoryczną bowiem nie wyjaśniono czy powierzchnia zabudowy wskazana w projekcie budowlanym faktycznie tyle wynosi. Zaznaczył, że organy powinny wyjaśnić w jaki sposób w projekcie ustalono powierzchnię zabudowy obu budynków, w szczególności czy przy jej obliczaniu pominięto jakieś części budynku, a jeśli doszło do takiego pominięcia, organy winny ocenić czy jest to zgodne z Polską Normą PN-ISO 9836: 1997 – "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określenie i obliczenie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych". Sąd za trafny uznał również zarzut bezzasadnego pominięcia zastrzeżenia skarżącego co do prawidłowości załączonej do projektu ekspertyzy technicznej w zakresie możliwości dobudowy projektowanego budynku do istniejącego budynku przy ul. [...] w K..

Dodatkowo Sąd wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy niezbędne jest także wyjaśnienie okoliczności, który z budynków i na jaką odległość odsunięty jest od granicy działki.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta K., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu [...] spółka jawna w K. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami przy

ul. [...] i budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami

i usługą przy ul. [...], wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym przyłączem wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej na działkach nr [...], [...] obręb [...] w K..

Organ ustalił, że na działce inwestycyjnej zaprojektowano budynek oznaczony

nr [...] – mieszkalny wielorodzinny z garażami i usługą przy ul. [...] oraz budynek oznaczony nr [...] – mieszkalny wielorodzinny z garażami przy ul. [...]. Obydwa budynki zaprojektowano jako czterokondygnacyjne, zgodnie

z § 13 ust. 3 pkt 2 lit. n miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu mieszkalno-usługowego [...], uchwalonego uchwałą nr XXXIV/410/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 28 maja 2009 r., z dachami płaskimi – zgodnie z § 13 ust. 3 pkt 2 lit. o tego planu.

Budynek nr [...] zlokalizowano bezpośrednio przy granicy działki nr [...], zgodnie z § 13 ust. 3 pkt 2 lit. c wspomnianego planu. Budynki zlokalizowano w obowiązujących i nieprzekraczalnych liniach zabudowy, przy czym powierzchnia zabudowy wynosi 49,99 % powierzchni działki (§ 13 ust. 3 pkt 2 lit. m wspomnianego planu).

W ocenie organu, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powołując się na opinię geotechniczną dotyczącą określenia wpływu oddziaływania projektowanego budynku na działce nr [...] na budynek istniejący na działce nr [...], opracowaną przez mgr inż. T. N., organ wskazał, że przyrost naprężeń dodatkowych pochodzących od nowego budynku w najbardziej narażonych obszarach pod istniejącym budynkiem jest znikomo mały, zawiera się w przedziale 4 – 8 % wartości obciążenia przekazywanego na podłoże z fundamentów nowego obiektu. Przyrost dodatkowego osiadania przy istniejącej budowie podłoża oraz przyjętych rozwiązaniach konstrukcyjnych wynosić będzie kilka milimetrów, co jest wartością całkowicie bezpieczną. Ocena techniczna na temat możliwości dobudowy budynku projektowanego na działce nr [...] do istniejącego budynku na działce nr [...], wykonana przez mgr inż. J. R. wykazała, że zaprojektowane odsunięcie ław nowego budynku o około 2 m od ścian budynku istniejącego, umożliwi ich posadowienie na naturalnym, nienaruszonym gruncie rodzimym. Zapewnia to podejście do istniejącego budynku zaprojektowane za pomocą wspornikowych ścian – tarcz, prostopadłych do sąsiedniego budynku, które z kolei zostaną zamknięte tarczą równoległą do niego. Wykonane obliczenia naprężeń wykazują nieznaczny wpływ projektowanej zabudowy na fundamenty istniejącego budynku.

Odnosząc się do dopuszczalnego wskaźnika powierzchni zabudowy, organ stwierdził, że wyliczenie tego wskaźnika dla inwestycji zostało sporządzone oraz sprawdzone przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej (w tym – w wypadku osoby sprawdzającej – do projektowania bez ograniczeń). Organ ocenił, że wspomniane wyliczenie zostało sporządzone zgodnie

z Polską Normą PN-ISO 9836:1997 pt. Właściwości użytkowe w budownictwie – Określenie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych, a przy wyliczeniach nie pominięto żadnej części budynków.

Budynek nr [...] został zaprojektowany bezpośrednio przy granicy działki budowlanej nr [...]. Powstała szczelina nazwana przez stronę "przerwą" jest wynikiem usytuowania jej budynku w odległości od 6 do 16 cm od granicy działki, co wynika ze szkicu usytuowania budynków, sporządzonego przez uprawnionego geodetę. Z wyjaśnień inwestora wynika, że próba wypełnienia styropianem tej szczeliny spotkała się ze sprzeciwem ze strony L. S..

W odniesieniu do projektowanego wjazdu do hali garażowej – organ wyjaśnił,

że w dniu [...] r. projektant dokonał poprawek w projekcie budowlanym wrysowując na rzucie poziomu – 1 oraz na projekcie zagospodarowania terenu mur oporowy w odległości około 40 cm od granicy działki strony. Poziom terenu po stronie działki inwestora zostanie ukształtowany na poziomie cokołu istniejącego ogrodzenia.

Organ zaznaczył, że wniesione przez stronę uwagi i zakwestionowane rozwiązania projektowe nie znalazły uzasadnienia w przedstawionym materiale dowodowym. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie przygotowanie zawodowe i uprawnienia budowlane. Inwestor spełnił wymagania określone w ustawie Prawo budowlane i w związku z powyższym organ orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył L. S., podnosząc,

że po uchyleniu poprzedniej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie, w kolejnej decyzji przedstawione zostały te same dokumenty,

co poprzednio, powiększone o pismo [...] z załącznikami z dnia

[...] r. oraz naniesioną poprawkę w dniu [...] r. – Rzut poziomu – 1. Zdaniem skarżącego dokumenty te jeszcze bardziej potwierdzają słuszność wystąpienia do sądu o uchylenie poprzedniej decyzji, co także potwierdził Sąd w wydanym wyroku oraz jego uzasadnieniu.

W ocenie strony, organ nie dokonał właściwego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu – usytuowania budynku z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a mianowicie nie sprawdził zgodności z § 12.1 pkt 6 podpunkt 2. Warunek wynikający z tego przepisu nie został spełniony, gdyż istniejący budynek w rzeczywistości nie jest bezpośrednio usytuowany przy granicy. Automatycznie wyklucza to zaprojektowanie nowego budynku na sąsiedniej działce bezpośrednio przy tej granicy.

Skarżący zaznaczył, że przedstawiona ocena techniczna na temat możliwości dobudowy projektowanego budynku do istniejącego przy ul. [...], jednoznacznie stwierdza wpływ projektowanej zabudowy na fundamenty istniejącego budynku. Analiza techniczna w przedstawionej ocenie jest powierzchowna i niepełna, ale jednoznacznie stwierdza, że projektowana zabudowa będzie miała oddziaływanie na istniejący budynek tj. nacisk i naprężenia będą oddziaływać na istniejący budynek. Skarżący nie wyraził na powyższe zgody, wskazując, że jest to jawna ingerencja w prawo własności, która znajduje się na "sąsiedniej własnej działce".

Strona wskazała także na nieprawidłowości w wyliczeniu powierzchni zabudowy, zaznaczając, że doszło w tym wypadku do przekroczenia 50 % zabudowy. Między innymi, w wyliczeniach w pozycjach D garaż i B garaż do wyliczenia zastosowano wymiar [...], a należało zastosować wymiar [...], co powoduje zwiększenie powierzchni o [...] m2 oraz [...] m2. Z kolei w pozycji Budynek Mieszkalny nr [...] wyliczono [...] m2, zaś biorąc wymiary z rzutu 1 piętra [...] x [...] – [...] (powierzchnia balkonu) otrzymujemy [...] m2.

Już tylko te trzy pozycje dają powierzchnię zabudowy większą o [...] m2, co oznacza przekroczenie 50 % powierzchni zabudowy.

Strona podniosła ponadto, że organ nie ustosunkował się do robót, których nie było w projekcie w poprzedniej decyzji oraz nie ma w projekcie aktualnej decyzji, a są to zmiany istotne, a mianowicie: "przedłużenie i wylanie żelbetowej kładki o około 6 m wraz z wyjściem poza granicę działki inwestora wylanej kładki w rzucie pionowym bez zgody właściciela działki sąsiedniej". Dodatkowo wskazała też, na brak przeprojektowania źle zaprojektowanego wjazdu w stosunku do rzeczywistego ukształtowania terenu, a jedynie wyrysowanie muru oporowego, co jest ewidentnym przykładem złego oddziaływania projektowanej inwestycji na sąsiednią działkę.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odpowiadając na zarzuty podnoszone w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta na prawach powiatu w K. postanowieniem z dnia [...] r. (utrzymanym w mocy postanowieniem Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. z dnia [...] r.) odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia przez inwestora: Przedsiębiorstwo [...] sp. jawna robót budowlanych w zakresie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami i usługą przy ul. [...] na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K. na podstawie nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r., wobec braku podstawy prawnej do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Ustosunkowując się do zarzutu, że budynek nr [...] w osiach C do I ma 5 kondygnacji, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę do 4 kondygnacji, organ wyjaśnił, iż § 4 zawierający słowniczek pojęć użytych w tym planie w punkcie 7 wskazuje, że wysokość zabudowy – to maksymalna wysokość zabudowy liczona od poziomu terenu przy najniższym wejściu do budynku do najwyższego miejsca na przekryciu obiektu, nie licząc kominów, masztów oraz urządzeń technicznych. Ponadto w punkcie 8 tego paragrafu wskazano, że kondygnacja oznacza kondygnację nadziemną. Oceniając projekt budowlany pod kątem wskazanego wyżej naruszenia wysokości zabudowy, organ stanął na stanowisku, że biorąc pod uwagę zapisy wysokościowe określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy ustalaniu wysokości zabudowy powinno uwzględniać się jedynie kondygnacje nadziemne, a więc jak wynika z projektu budowlanego w przypadku budynku nr [...] najniższą kondygnację nadziemną, którą stanowi parter oraz zaprojektowane nad parterem kondygnacje 3 pięter, zatem projektowany budynek posiada wysokość do 4 kondygnacji, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda po przeanalizowaniu zgodności projektu budowlanego

z poszczególnymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XXXIV/410/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z 28 maja

2009 r. w sprawie zespołu mieszkalno-usługowego [...] uznał, że przyjęte w tym projekcie rozwiązania są zgodne z zapisami tego planu.

Organ odwoławczy dokonał ponadto sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uznał, że usytuowanie budynków zgodne jest z § 12

ww. rozporządzenia, a ponadto budynki objęte inwestycją nie mają wpływu na naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz nasłonecznienie pokoi mieszkalnych, o których mowa w § 13 i 60 tego rozporządzenia. Odległości budynków nr [...] w odniesieniu do budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach budowlanych są zgodne z wymaganiami w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, o których mowa w § 271 cytowanego rozporządzenia. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7, sporządzony i sprawdzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, wpisane na listę członków izby samorządu zawodowego. Ponadto inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ze względu na spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz

art. 32 ust. 4 Prawa budowalnego, Prezydent Miasta K. nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

L. S. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi, poza argumentami podnoszonymi w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. strona wskazała także na nieodniesienie się przez organ do staniu faktycznego budowy, która na dzień tworzenia opinii, na którą powołał się organ (tj. oceny technicznej sporządzonej przez mgr inż. J. R. oraz mgr inż. Z. N.) – czyli w [...] r. była mocno zaawansowana. Skarżący podniósł, że w dzienniku budowy nie zostały odnotowane bardzo istotne zmiany, odbiegające od projektu do poprzedniej decyzji uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Tymczasem wprowadzone rozwiązania zagrażają bezpieczeństwu konstrukcji istniejącego budynku. Skarżący ponownie wskazał na braki przedłożonej oceny technicznej na temat możliwości dobudowy projektowanego budynku na działce nr [...] do istniejącego budynku przy ul. [...] na działce nr [...], wykonanej w [...] r. W jego ocenie, jest ona niepełna i opiera się na złych założeniach, a nadto nie zawiera analizy układu konstrukcyjnego istniejącego budynku, a bez niego nie można dokonać prawidłowych wyliczeń.

Skarżący podniósł także, że organ I instancji - wydając nową decyzję

nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę jak również organ II instancji – nie wyjaśniły na jakiej podstawie prawnej wydano decyzję na budowę "na obiekt, który częściowo został zrealizowany na podstawie innej decyzji, która została uchylona bez dokonania inwentaryzacji i przedstawienia dokumentów potwierdzających wykonanie dotychczasowych robót".

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącego podniósł,

że w jego ocenie, organ nie wyjaśnił z jakiego to powodu powierzchnia balkonów

i wykuszy nie jest zaliczana do powierzchni zabudowy. Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania – Przedsiębiorstwa [...] sp. jawna w K. – wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że utrwalona jest już linia orzecznicza, zgodnie z którą balkonów nie wlicza się do powierzchni zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami przy ul. [...] i budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami i usługą przy ul. [...], wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym przyłączem wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej na działkach nr [...], [...] obręb [...] w K.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa

w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Podkreślenia wymaga, że ocenie organu, w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, poddawane są elementy, o których mowa w zacytowanym powyżej art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a zatem w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 34 ustawy Prawo budowlane, które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane stosownie do art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ dokonał szczegółowej analizy przedłożonego projektu budowlanego, w tym w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1442) i doszedł do prawidłowego wniosku, że planowana inwestycja jest zgodna

z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak również spełnia wymogi, o których mowa w przepisach techniczno-budowlanych.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu braku wyjaśnienia przez organ kwestii przerwy między budynkami należy stwierdzić, że jest on niejasny. Nie sposób stwierdzić, co faktycznie skarżący rozumie przez niewyjaśnienie tematu "przerwy – szczeliny ok. 20 cm między budynkami" i czego w tym zakresie oczekuje od organu. W uzasadnieniu skargi podał, że organ nie wyjaśnił przyczyn przerwy między budynkami pomimo, że kwestia ta została omówiona na stronie 5 decyzji Prezydenta Miasta K.. Skarżący jednocześnie (w punktach od 1 do 9) przyznał, że po wejściu w życie na przełomie roku 2013 i 2014 nowego sposobu "kartowania i wprowadzania danych jako obowiązujący układ współrzędnych, tzw. 2000" przeliczono punkty osnów geodezyjnych oraz punktów granicznych i okazało się, że doszło do zmiany położenia dużej ilości obiektów w precyzyjnej mapie cyfrowej w stosunku do punktów granicznych. Ze sprawdzenia w zasobach geodezyjnych, wynika, że budynek istniejący (tj. budynek usytuowany na działce należącej do skarżącego) w narożnikach jest odsunięty od granicy o 12 cm i 21 cm.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, okoliczność, czy budynek przy ul. [...] w K. (tj. budynek wzniesiony na działce należącej do skarżącego) został zrealizowany zgodnie z projektem nie ma w sprawie kluczowego znaczenia, a to z tego względu, że ocenie organów został poddany projekt dotyczący innych obiektów, tj. budynku przy ul. [...] oraz budynku przy ul. [...] wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...] i [...] w K..

Nie ma też racji skarżący, że w niniejszej sprawie projektant nie dostosował się do obowiązujących przepisów, ponieważ nie sprawdził zgodności usytuowania budynku z § 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jeżeli na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, (a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany ewentualnie będzie miał w pasie o szerokości 3 m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce). Należy podkreślić, że cytowany przepis został zmieniony z dniem 27 maja 2004 r., a następnie 8 lipca 2009 r. i obecnie pkt 6 § 12 dotyczy jedynie budynków inwentarskich i gospodarczych, a przy tym nie zawiera żadnych podpunktów. Natomiast zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia - w brzmieniu obowiązującym obecnie (jak również w dniu wydania zaskarżonej decyzji), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271 – 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, przy czym sytuowanie budynku w takim wypadku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu, z takiego brzmienia przepisu wynika jedynie, że budynek może być usytuowany bezpośrednio przy granicy działki niezależnie od tego, czy budynek na działce sąsiedniej znajduje się bezpośrednio na granicy działki czy też

19 cm (jak twierdzi inwestor) bądź 21 cm (jak podaje skarżący) od tej granicy.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że skarżący twierdząc, że zaprojektowanie przerwy między budynkami jest "niedozwolone" nie wskazuje z czego taki zakaz wynika.

Za całkowicie niezrozumiale należy też uznać, twierdzenie skarżącego,

że inwestor naruszył prawo bowiem próbował "nakłonić PINB w K. do przymuszenia go do rozwiązania problemu". Trudno bowiem uznać za naruszenie prawa złożenie przez Przedsiębiorstwo [...] Spółka Jawna w K. wniosku o zbadanie zgodności z prawem realizacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr [...], należącej do skarżącego.

Z kolei jeśli chodzi o zarzut braku odniesienia się w "stanowisku do oceny technicznej sporządzonej przez mgr inż. J. R. i mgr inż. Z. N." do stanu faktycznego budowy, która na dzień tworzenia opinii była mocno zaawansowana – należy podkreślić, że w niniejszej sprawie ocenie organów poddana została zgodność z przepisami prawa projektu budowlanego dotyczącego spornej inwestycji nie zaś prawidłowość prowadzonej budowy. Kwestie dotyczące tejże budowy mogą być przedmiotem oceny przez organ nadzoru budowlanego w przeprowadzonym w tym zakresie postępowaniu jednak nie mogą być przedmiotem kontroli – w ramach niniejszego postępowania – ani przez Wojewodę ani też Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Na marginesie jedynie należy wskazać, że twierdzenia skarżącego dotyczące przenoszenia drgań podczas wibrowania gruntu pomiędzy ścianami fundamentowymi na istniejący budynek – w wyniku których, w jego ocenie, powstały pęknięcia na klatce schodowej, jak również argument, że "osiadanie istniejącego budynku będzie mimośrodowe" co może spowodować popękanie ścian, a w następstwie przechylenie stropów, nie zostały poparte żadnymi konkretnymi analizami czy wyliczeniami wobec czego należy je uznać za gołosłowne. Natomiast zawarta w części konstrukcyjnej projektu architektoniczno-budowlanego spornej inwestycji – "Ocena techniczna na temat możliwości dobudowy projektowanego budynku na dz. nr [...] do istniejącego budynku przy ul. [...], dz. nr [...]" – zawiera konkretną analizę wpływu dobudowy projektowanego budynku na budynek istniejący, popartą obliczeniami naprężeń metodą punktów narożnych, wskazującą na nieznaczny wpływ projektowanej zabudowy na fundamenty istniejącego budynku. Wbrew sugestiom skarżącego ocena ta dotyczy konkretnych rozwiązań projektowych i to ona podlega ocenie w niniejszym postępowaniu nie zaś jej zgodność z ewentualnymi innymi rozwiązaniami zastosowanymi w trakcie budowy przedmiotowej inwestycji.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. skarżący zakwestionował wartość dowodową oceny technicznej na temat możliwości dobudowy projektowanego budynku do istniejącego przy ul. [...], jak również "Opinii geotechnicznej", podnosząc, że w żadnym z tych opracowań nie dokonano sprawdzenia konstrukcji istniejącego budynku, co może spowodować powiększenie wartości osiadania niesymetrycznego istniejącego budynku. Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się jednak zgodzić. Należy podkreślić, że dodatkową opinię geotechniczną wykonał uprawniony geolog, który jest jednocześnie autorem badań geotechnicznych gruntów pod istniejącym budynkiem i który obserwował prowadzone wykopy pod budynkiem wzniesionym na działce należącej do skarżącego. Nie ulega zatem wątpliwości, że sporządzając wspomnianą opinię znał on dokładnie warunki gruntowe zarówno pod budynkiem projektowanym jak i pod budynkiem istniejącym.

Z przyczyn opisanych powyżej, za nietrafne należy też uznać zarzuty dotyczące wadliwego – w ocenie skarżącego – prowadzenia dziennika budowy. Jak już zaznaczono kwestie prawidłowości prowadzonych robót jak i prawidłowości zapisów w dzienniku budowy nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Nie sposób też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego dotyczącym przekroczenia 50 % powierzchni zabudowy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Inwestor wielokrotnie wyjaśniał przyjęty przez niego sposób wyliczenia powierzchni zabudowy jak również przyczyny różnic pomiędzy obliczeniami skarżącego oraz inwestora. Powołując się na tą samą normę, którą wskazuje sam skarżący, a którą przywołał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1146/16 (PN – ISO 9836: 1997 – "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określenie i obliczenie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych) inwestor podał, że podany na rysunku wymiar [...] m (przyjmowany do wyliczeń przez skarżącego) jest wymiarem od ściany na parterze do rynny i obróbki blacharskiej, nie zaś do końca ściany garażu w poziomie – 1. Wymiar do krawędzi ściany garażu w parterze wynosi [...] m i to on wyznacza właściwą powierzchnię zabudowy. Na potwierdzenie powyższego inwestor przedstawił dodatkowe wyliczenie z uwzględnieniem wymiaru między osiami 2 i 3, który wynosi [...] m, oraz wymiaru od osi 2 do ściany garażu wynoszącego [...] m wraz z ociepleniem, a także wymiaru od osi 3 do ściany na parterze wynoszącego [...] m. Przy uwzględnieniu takich danych wymiar, który należy wziąć pod uwagę wynosi [...] m – ([...]) = [...] m.

Analogiczne wyliczenia obwiązują dla ścian w osiach 7 i 8. W ocenie Sądu, za błędny należy przy tym uznać pogląd skarżącego o konieczności doliczenia do powierzchni zabudowy – powierzchni użytkowej balkonów. Zgodnie bowiem z opisaną wyżej normą (pkt 5.1.2.2) powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, jednak do powierzchni zabudowy nie wlicza się:

- powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu,

- powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego,

- powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). Z uwagi na taką treść normy, należy zgodzić się z inwestorem, że do powierzchni zabudowy nie są wliczane występy dachowe (wystający stropodach) oraz rampa wejściowa (kładka). Podobnie, nie wlicza się do tej powierzchni zabudowy balkonów bowiem należy uznać je za elementy drugorzędne. Podkreślenia wymaga, że wyliczenie zawarte w normie jest jedynie przykładowe, przy czym trudno uznać balkon za bardziej istotną część budynku niż np. schody zewnętrzne, które zostały wymienione wprost jako elementy drugorzędne. Powyższe wyliczenia jednoznacznie wskazują, że powierzchnia zabudowy nie przekracza 50 % wskazanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe, przedstawiona w piśmie inwestora z dnia [...] r. korekta wyliczenia powierzchni zabudowy, w której pominięto dodatkową powierzchnię (wskazaną w tym piśmie) pozostaje bez znaczenia dla sprawy (skoro także bez tej korekty powierzchnia zabudowy nie przekracza wspomnianych 50 %).

Za nietrafny należy także uznać argument skarżącego dotyczący wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, która częściowo została zrealizowana w oparciu o inną – uchyloną decyzję – bez dokonania inwentaryzacji i przedstawienia dokumentów potwierdzających wykonanie dotychczasowych robót.

Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane – w brzmieniu aktualnym zarówno w dacie wydania decyzji z dni [...] r. jak i obecnie, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji

o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Wbrew sugestiom skarżącego, przepis nie wspomina o decyzji ostatecznej a jedynie o decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wprowadzenie w tym przepisie przez ustawodawcę (po zmianie z dniem 28 czerwca 2015 r.) "decyzji" w miejsce "decyzji ostatecznej" nie jest zabiegiem przypadkowym. Gdyby wolą ustawodawcy było utrzymanie stanu, w którym przystąpienie do budowy jest możliwe dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę niewątpliwie nie wprowadzałby w tym przepisie jakiejkolwiek zmiany. Nie może też wobec tego odnieść spodziewanego skutku powoływanie się przez skarżącego na art. 130 k.p.a., bowiem w tym wypadku zastosowanie ma – jako przepis szczególny – art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Co prawda, jak słusznie zauważył skarżący, decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia [...] r. istotnie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r., jednakże w dniu [...] r. wydano kolejną decyzję w tym przedmiocie - utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] r.

Z przyczyn, o których była już mowa powyżej, powoływanie się na nieścisłości

w omawianym zakresie w dzienniku budowy nie mają istotnego znaczenia dla sprawy (kwestie te nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu). Podobnie nie może podlegać ocenie Sądu ewentualne wykonanie robót nie przewidzianych w projekcie budowlanym.

Za nieuzasadniony należy też uznać argument jakoby projektowany budynek

w rzeczywistości był budynkiem 5-kondygnacyjnym. Podkreślenia wymaga,

że ul. [...], przy której znajdują się: budynek istniejący (wzniesiony na działce należącej do skarżącego) oraz budynek projektowany - biegnie ze znacznym spadkiem. Na kondygnacjach – 1 oraz 0 zaprojektowano garaże, przy czym garaż na poziomie – 1 jest garażem podziemnym i kondygnacja ta – zgodnie z projektem budowlanym – zostanie z jednej strony całkowicie zasypana, zaś z drugiej strony zasypana do połowy swojej wysokości. Dodatkowo zaznaczyć należy, że zgodnie z § 8 uchwały nr XXXIV/410/2009 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu mieszkalno-usługowego Podgórna – Batalionów Chłopskich – przez "kondygnację" należy rozumieć kondygnację nadziemną. Z kolei w myśl § 3 pkt 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez kondygnację nadziemną należy rozumieć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją podziemną. Z kolei § 3 pkt 17 tego rozporządzenia stanowi, że kondygnacją podziemną jest kondygnacją zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Mając na uwadze powyższe nie można zgodzić się z poglądem skarżącego jakoby projektowany budynek był budynkiem pięciokondygnacyjnym.

Nie można też zgodzić się ze skarżącym, że w projekcie nie wskazano wymiarów muru oporowego. Jak wynika z rzutu poziomu – 1 do projektu budowlanego budynku nr [...] (rysunek nr [...]) murek oporowy o wysokości 110 cm zaprojektowany został naprzeciwko wjazdu do garażu i składa się z części skierowanej prostopadle do granicy działki nr [...] jak również części położonej równolegle do tej działki w odległości ok. 15 do 40 cm odległości do granicy z tą działką (należącą do skarżącego).

Należy zgodzić się z organem, że celem projektowania tego typu murków jest zabezpieczenie działek sąsiednich przed osypywaniem się na teren tych działek gruntu, a sposób ich zaprojektowania zależy m.in. od różnic poziomu pomiędzy działkami sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Słusznie też wskazał organ, że za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada projektant, zaś organy architektoniczno-budowlane nie posiadają kompetencji do ingerowania w przyjęte przez projektanta rozwiązania projektowe.

Nie sposób przy tym odnieść się do argumentu skarżącego o braku zgodności przyjętego rozwiązania z warunkami technicznymi bowiem nie wskazał on jakiego rodzaju niezgodność ma on na myśli.

Na marginesie jedynie należy wskazać, że jak wynika z pisma inwestora z dnia [...] r. ostatecznie zrezygnował on z opisanego wyżej murku oporowego.

Z wszystkich tych względów, należy uznać skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.