Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1496/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 57  ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 15/06 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 15/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi J. K., zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., do wydania w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku z uzasadnieniem, aktu administracyjnego w sprawie wszczętej wnioskiem W. S. z dnia [...] w sprawie pozwolenia na częściowe użytkowanie pawilonu handlowo-usługowego, zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb J.-L..

Pismem z dnia 15 grudnia 2004 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, J. K. złożył skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., który po tym, jak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na skutek złożonego odwołania przez ww. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...], uchylił tę ostatnią decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Do dnia złożenia skargi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., nie rozpatrzył ponownie sprawy i nie wydał nowej decyzji.

Pismem z dnia [...] J. K. złożył do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] oddalił zażalenie J. K. jako bezzasadne.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, J. K. wniósł o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), do wydania decyzji w tej sprawie.

Niezależnie od powyższego, na wniosek J. K. wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], w wyniku którego[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...], następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...]. Na skutek wniesionego przez J. K. odwołania od ww. decyzji z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 28 czerwca 2005 r. sygn. akt II SAB/Wr 1/05 oddalił skargę J. K. "na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] Nr [...]."

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. K. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 1301/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł wbrew żądaniom skargi, zmieniając jej przedmiot. Z pisma J. K. jasno wynikało, że wnosi on skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., tymczasem – jak wynika z sentencji i uzasadnienia zaskarżonego wyroku – Sąd pierwszej instancji orzekł w sprawie ze skargi "na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] Nr [...]", czyli w sprawie aktu (postanowienia), na który nie służy skarga do sądu administracyjnego, w myśl art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po ponownym rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę J. K. na bezczynność PINB w O.. Sąd pierwszej instancji zauważył, że przedmiotem skargi jest brak wydania decyzji w sprawie wszczętej wnioskiem W. S. z dnia [...] o wydanie pozwolenia na częściowe użytkowanie pawilonu użytkowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i [...] obręb J.-L.. Z akt administracyjnych wynika, że w chwili orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nadal nie istnieje w obrocie prawnym decyzja kończąca sprawę administracyjną wszczętą powyższym wnioskiem z dnia [...]. W wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził bowiem, że decyzja PINB w O. z dnia [...], nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie parteru pawilonu handlowo-usługowego, zlokalizowanego przy ul. [...] w J.-L., została wydana na skutek kolejnego wniosku inwestora z dnia [...] i w związku z tym nie może być ona uznana za decyzję załatwiającą w pierwszej instancji sprawę wszczętą poprzednim wnioskiem.

Od powyższego wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez uznanie, że pismo inwestora (W. S.) z dnia [...]. stanowiło wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W ocenie skarżącego organu pismo powyższe jest jedynie informacją o wykonaniu przez inwestora obowiązków legalizacyjnych określonych w decyzji PINB w O. z dnia [...], nr [...].

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu pierwszej instancji z istniejącymi dowodami, w wyniku pominięcia wydanej przez skarżący organ decyzji z dnia [...], nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie wybudowania obiektu pawilonu handlowo-usługowego, położonego na dz. nr ew. [...] i [...] obręb J.-L.. W przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie zapadła decyzja z dnia [...], nr [...], po złożeniu przez inwestora wniosku z dnia [...]. W wyniku prowadzonego w trybie art. 51 Prawa budowlanego postępowania została natomiast wydana decyzja z dnia [...], nr [...] określająca obowiązki legalizacyjne. Po jej wykonaniu przez inwestora zostało złożone sporne pismo z dnia [...], błędnie uznane przez Sąd za wniosek.

Wydane decyzje (nr [...] i nr [...]) zakończyły postępowania administracyjne dotyczące odpowiednio sprawy o pozwolenie na użytkowanie i sprawy prowadzonej w trybie nadzoru budowlanego. Nie zachodzi zatem stan zarzucanej przez J. K. bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O..

Pismem z dnia 16 lipca 2007 r. J. K. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności, które stanowią o nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie miały miejsca Sąd przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Związany tymi zarzutami ograniczył się do ich rozpoznania i doszedł do przekonania, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw.

W szczególności zamierzonego skutku nie może odnieść zarzucane Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1119) poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu w sytuacji, gdy Sąd przepisu tego, określającego jakie dokumenty należy dołączyć do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, nie stosował w sprawie ze skargi na bezczynność organu.

Również zamierzonego skutku nie może odnieść zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 149 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji, gdy Sąd ten wyrokował w sprawie tak jak wymaga tego ww. przepis. Sąd najzupełniej zasadnie przyjął, że skoro wedle dokonanych ustaleń faktycznych organ administracji pozostaje w bezczynności to powinien wydać stosowny akt administracyjny. Co prawda skarga kasacyjna zawiera twierdzenia kwestionujące ustalony stan faktyczny, jednak nie znalazły one odzwierciedlenia w zarzutach skargi, gdyż nie przedstawiono opartego na przepisie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzutu naruszenia przepisów postępowania polegającego na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jego podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. np. wyrok z dnia 31 marca 2004 r. sygn. akt OSK 59/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 20).

Wobec tego, iż wniesiona w tej sprawie skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił tak wniesioną skargę.