Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 364/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w W. (dalej jako PKP PLK) decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. 2016 r. poz. 1764 – dalej jako u.d.i.p.), odmówiły W. T. udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, dotyczącej kosztów oraz wpływów PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. związanych z funkcjonowaniem dworca kolejowego [...]za okres l-go półrocza 2017 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji PKP PLK wskazało, iż W. T. w dniu [...] grudnia 2017 r. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji dotyczącej kosztów oraz wpływów PKP PLK związanych z funkcjonowaniem dworca kolejowego [...] za okres I-go półrocza 2017 r.

Podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, przywołując treść art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podniósł, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu m.in. na tajemnicę przedsiębiorcy. W orzecznictwie sądowym zaś przyjmuje się, że tajemnica przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności oraz, że utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

Na podstawie załącznika nr 1 do "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w PKP Polskie Linie Kolejowe [...]", zatwierdzonej przez Prezesa Zarządu PKP Polskie Unie Kolejowe S.A. w dniu [...] maja 2015 r. na mocy uchwały nr [...] Zarządu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie ustalenia zasady funkcjonowania Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (SZBI) zgodnie z normą [...] oraz wyznaczenia imiennego Pełnomocnika PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. do spraw Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji, zawierającego Ramowy wykaz rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji należą m.in. umowy w zakresie w jakim stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i posiadają wartość gospodarczą dla Spółki.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. PKP PLK zawarły z PKP S.A. umowę w zakresie z zarządzania dworcem [...] obowiązującą od dnia [...] grudnia 2016 r. Integralną częścią ww. dokumentu stała się umowa o zachowaniu poufności, w której strony zobowiązały się do zachowania w tajemnicy w informacji, które uzyskują w związku z wykonywaniem umowy w zakresie zarządzania omawianym dworcem, a szczególności informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu wstawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503- dalej jako u.z.n.k.) oraz u.d.i.p.

Wnioskowane przez pana W. T. informacje stanowią zaś wartość gospodarczą dla Spółki PKP PLK w rozumieniu powołanych ustaw. Dane o wysokości wynegocjowanych cen najmu powierzchni dworca oraz wysokości wydatków oraz wpływów z utrzymania omawianego dworca mają dla Spółki wartość negocjacyjną. Ujawnienie powyższych danych może narazić PKP PLK na utratę wiarygodności i zaufania ze strony obecnych partnerów biznesowych oraz negatywnie wpłynąć na pozycję negocjacyjną Spółki z potencjalnymi najemcami. Ponadto przekazanie wnioskowanych informacji może narazić Spółkę na roszczenia ze strony PKP S.A. oraz obecnych najemców powierzchni handlowych na dworcu [...].

PKP PLK podkreśliły, iż dla uznania informacji za posiadającą "wartość gospodarczą" całkowicie wystarczającym w tej mierze jest istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu.

Powyższe argumenty, zdaniem podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej, świadczą o tym, iż wnioskowane informacje stanowią dla PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. wartość gospodarczą, a ich ujawnienie może naruszać ważne interesy przedsiębiorcy. Świadczy to o zachowaniu aspektu materialnego tajemnicy przedsiębiorcy. Wnioskowane informacje są bezpośrednio związane z prowadzoną przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. działalnością gospodarczą i nie zostały ujawnione do publicznej wiadomości. Odnoszą się one bowiem do kluczowego elementu działalności gospodarczej Spółki, jakim jest udostępnianie infrastruktury kolejowej.

Z kolei o spełnieniu aspektu formalnego tajemnicy przedsiębiorcy świadczy fakt ujęcia ww. informacji w wykazie informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, w tym w szczególności "Polityce Bezpieczeństwa Przedsiębiorcy PKP Polskie Linie Kolejowe S.A." oraz w umowach zawieranych z najemcami powierzchni handlowych na dworcu [...], a także nieujawnienie ww. informacji do publicznej wiadomości i ograniczenie dostępu do nich dla osób spoza grona określonych pracowników Spółki.

Reasumując PKP PLK stwierdziło, iż konsekwencją skutecznego zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorcy przez Spółkę przedmiotowych informacji, jest brak możliwości ich udostępnienia. Podmiotem, ze względu na którego dobro odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej orzeczono jak w sentencji, są PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

Decyzja PKP PLK z dnia [...] stycznia 2018 r. stała się przedmiotem skargi (skarżący zrzekł się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozparzenie sprawy) wniesionej przez W. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że wnioskowana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa.

Z uwagi na podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji PKP PLK z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na gruncie powołanych na wstępie przepisów ustawowych, do objęcia informacji tajemnicą przedsiębiorstwa konieczne jest spełnienie trzech warunków łącznie - stwierdzenia, że dane informacje mają charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania poufności.

Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie Spółka wskazała jedynie, że wnioskowane informacje stanowią wartość gospodarczą, ponieważ dane o wynegocjowanych cenach najmu powierzchni dworca, wysokość wydatków oraz wpływów z dworca mają wartość negocjacyjną. Ujawnienie informacji może narazić Spółkę na utratę wiarygodności i zaufania wobec obecnych partnerów biznesowych. Stanowisko takie należy uznać za niewystarczające, bowiem to przedsiębiorca decyduje jakie informacje objąć tajemnicą przedsiębiorcy. Nie oznacza to jednak, iż każda zastrzeżona informacja nie będzie podlegała udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. UDIP. W przypadku uznania niezasadności zastrzeżenia poufności, klauzule takie poczytuje się za niezastrzeżone.

W ocenie strony skarżącej, PKP PLK nie wykazało, że wnioskowane informacje posiadają wartość gospodarczą, czy też stanowią informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym. Natomiast zasadą pozostaje obowiązek udzielenia informacji publicznej, zaś jego ograniczenie ma charakter wyjątkowy i nie może być wykładany rozszerzająco (zob. wyrok z dnia 19 lutego 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1732/14).

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik PKP PLK wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy ją za prawidłową.

Na wstępie należy wskazać, iż ustanowione w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prawo do uzyskania informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Może podlegać ograniczeniu wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zainteresowany dostępem do informacji publicznej, bez względu na jego własny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest poddać się rygorom wynikającym z istniejących ograniczeń. (por. wyrok WSA w Warszawie z dni 8 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Wa 1844/1, publik. Lex nr 1153551).

Z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika zasada jawności informacji publicznej. Ograniczenia prawa do informacji publicznej uregulowane zostały w art. 5 u.d.i.p., który w ust. 1 ustanawia ograniczenia ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice. Z brzmienia ww. przepisu wynika, że akt taki musi mieć rangę ustawy, wobec czego do katalogu tajemnic, o których mowa w ww. przepisie prawa, nie można zaliczyć tajemnic ujętych w aktach niższej rangi. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Przepisy u.d.i.p. nie zawierają definicji pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy". Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, na potrzeby stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przyjmuje się definicję pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa" zawartą w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm. – dalej jako u.z.n.k.) Zgodnie z jego treścią przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa stanowiska, jeśli idzie o rozumienie użytego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcia tajemnica przedsiębiorcy. Zgodnie z pierwszym z nich, pojęcie tajemnica przedsiębiorcy, o jakiej mowa wart. 5 ust. 2 u.d.i.p., utożsamia się z pojęciem tajemnica przedsiębiorstwa, której definicję zawiera art. 11 u.z.n.k. Zgodnie z drugim stanowiskiem, pojęcie tajemnica przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, której definicję zawiera art. 11 u.z.n.k. i przyjmuje się, że pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, ale w niektórych sytuacjach tajemnica przedsiębiorcy może być rozumiana szerzej.

Przyjmuje się także, iż tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 05.04.2013 r., sygn. I OSK 192/13 i z dnia 05.07.2013 r., sygn. I OSK 511/13, dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Niezależnie od przyjętej koncepcji tajemnicy przedsiębiorcy jej istnienie musi być w konkretnym przypadku rzeczywiste i niewątpliwe. Opierając decyzję na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, konieczne jest więc wykazanie, że dane, których udostępnienia na podstawie przepisów u.d.i.p. żąda wnioskodawca, nie mogą zostać ujawnione ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie wystarczy, by żądana informacja dotyczyła przedsiębiorcy, tj., by odnosiła się do prowadzonej działalności gospodarczej i by była wolą przedsiębiorcy objęta tajemnicą, jak to podniesiono w odpowiedzi na skargę. W takim bowiem przypadku tajemnicą przedsiębiorcy objęte byłoby wszystko, co przedsiębiorca arbitralnie uzna za taką tajemnicę, także na podstawie czynności kwalifikowanych. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę.

Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności. Informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, to takiej kontroli nie ma, ergo - informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędnego działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że przedmiotem wniosku strony skarżącej było żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej kosztów i wpływów PKP PLK związanych z funkcjonowaniem dworca kolejowego [...] za I półrocze 2017 r.

Nadmienić należy, iż zakresem tajemnicy przedsiębiorstwa mogą być objęte nie tylko informacje o charakterze technicznym i technologicznym, organizacyjnym, ale również posiadające wartość gospodarczą, jak w niniejszym przypadku, obejmującą kluczowe postanowienia umów z kontrahentami, którymi stroną jest PKP PLK. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że Zarząd PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. podjął w dniu [...] września 2014 r. uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia do stosowania "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.", mocą której objął tajemnicą przedsiębiorcy kluczowe informacje zawarte w umowach cywilnoprawnych.

Nie ma sporu w niniejszej sprawie co do tego, że żądane przez skarżącego informacje zostały zawarte w dokumentach stanowiących, w ocenie PKP PLK, tajemnicę tego przedsiębiorcy i objęte były poufnością od chwili ich powstania, a nie od chwili wpływu wniosku o ich udostępnienie. PKP PLK zawarły z PKP S.A. w dniu [...] sierpnia 2017 r. umowę w zakresie z zarządzania dworcem [...] obowiązującą od dnia [...] grudnia 2016 r., w której zamieszczono klauzulę poufności zobowiązującą strony umowy do zachowania w tajemnicy informacji, które uzyskują w związku z wykonywaniem umowy w zakresie zarządzania dworcem [...]. Zatem w analizowanym przypadku przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy została spełniona.

Co zaś się tyczy spełnienia przesłanki materialnej pozwalającej uznać żądane informacje za posiadające znaczną wartość gospodarczą dla podmiotu obowiązanego należy podnieść, iż Sąd zapoznał się ze wszystkimi dostępnymi aktami sprawy i stwierdził, że zasadnie organ przyjął, iż wnioskowane informacje mają wartość ekonomiczną (gospodarczą).

Orzecznictwo i doktryna wypracowała jednolite stanowisko, iż istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zwiększyć jego zyski lub zaoszczędzić wydatków stanowi o wartości gospodarczej.

PKP PLK wskazały, że ujawnienie wnioskowanych danych poufnych, których ochronę przed dostępem podmiotów postronnych zobowiązały się stosować strony umowy cywilnoprawnej, mogłoby zagrozić równowadze stron takiej umowy, narazić PKP PLK na odpowiedzialność odszkodowawczą, a w efekcie uniemożliwić spółce swobodne kształtowanie własnej sytuacji gospodarczej. Zaś kontrahentom współpracującym z PKP (podnajmującym powierzchnię handlową w obiekcie) wzmocnić pozycję przetargową w negocjowaniu przyszłych, czy renegocjowaniu obecnych umów cywilnoprawnych. Wartość gospodarcza żądanej informacji przejawia się w fakcie, że PKP PLK S.A. mogłoby zostać pozbawione dotychczasowej taktyki negocjacyjnej z kontrahentami i będzie musiało wytworzyć nową, co będzie generowało duże koszty po stronie tej Spółki. Kształtowanie polityki cenowej i oferty handlowej przedsiębiorcy jest ściśle związane z prowadzoną przez PKP PLK S.A. działalnością gospodarczą i z punktu widzenia tej działalności ma znaczenie istotne. Należy mieć na względzie również, iż PKP PLK jest spółką prawa handlowego działającą w oparciu o przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych oraz ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" i jako odrębny podmiot gospodarczy musi chronić własną tajemnicę przedsiębiorcy jak i tajemnice swoich kontrahentów działających w obrocie gospodarczym.

W ocenie Sądu, PKP PLK w niniejszej sprawie wykazało spełnienie przesłanki materialnej na tyle na ile było to możliwe bez ujawniania tajemnicy przedsiębiorstwa. Uzasadnienie decyzji w sposób wystarczający wyjaśnia przyczyny zajętego przez organ stanowiska.

Z tych względów Sąd uznał zarzut naruszenia przez organ art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. za nieuprawniony.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.