Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1883/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 32 ust. 2, art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg L. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w J. i S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wojewoda [...]ww. decyzją z [...] grudnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miasta [...]pozwolenia na budowę jezdni ul. [...] w [...] na odcinku od ul. [...]do [...] w [...] w zakresie poszerzenia o BUS - pas i pas skrętu w prawo, budowę jezdni dojazdu (dublera) wraz ze zjazdami, ścieżek rowerowych, chodników, przykanalików wraz z wpustami ulicznymi, oświetlenia drogowego, linii kablowej do zasilania sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w [...] na działkach nr ew.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] - obręb [...] [...], [...] - obręb [...] [...], w granicach pasa drogowego drogi krajowej nr [...] i na działce nr ew. [...] - obręb [...] [...], w granicach pasa drogowego drogi gminnej oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę oświetlenia drogowego, linii kablowej do zasilania sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w [...], na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] - obręb , w granicach pasa drogowego drogi krajowej nr [...] oraz umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezpośrednich zjazdów z ul. [...] w [...] na działki nr ew. [...] i [...] - teren [...], nr ew. [...] i [...] - teren [...], nr ew. [...] - teren sklepu [...].

[...] Sklepy [...] Spółka z o.o. oraz J. M., działający w imieniu własnym i w imieniu K. M., J. Z. i B. R. złożyli w ustawowym terminie odwołania od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołań, powołaną decyzją z [...] czerwca 2017 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 260 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego).

Z analizy akt sprawy wynika, że inwestor - Gmina Miasta [...] wraz z wnioskiem złożonym [...] kwietnia 2015 r. (uzupełnionym pismami z [...] października 2015 r. i [...] października 2015 r.) o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami inwestycyjnymi na cele budowlane, tym samym spełnił wymóg określony w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Z kolei, zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy uznać, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w [...] (rejon ulic: [...] i [...]) zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w [...] (rejon ulic: [...] i [...]) (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011 r., Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § [...] ust. [...] pkt [...] lit. [...] ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dróg publicznych, oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] - ul. [...] ustala się następującą klasyfikację i parametry techniczne ulic - ulica główna o szerokości w liniach rozgraniczających [...] m (wg odczytu geometrycznego na rysunku planu), z jezdnią 2x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy dubler oraz ścieżka rowerowa.

Zdaniem GINB przedłożony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor, zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę kompletny projekt budowlany, wykonany przez uprawnione osoby, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia zgodnie z wymaganiami art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Dołączono wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, jak również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniom skarżącej z projektu budowlanego nie wynika, aby na skutek realizacji spornego zamierzenia inwestycyjnego, działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...] (będące własnością [...] Sp. z o.o.,), utraciły dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...]. Działkom tym zostanie zapewniony dostęp do ul.[...], poprzez zaprojektowanie dodatkowej jezdni (dublera).

Podniósł, iż brak wskazania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, że obsługa komunikacyjna terenów oznaczonych symbolem [...] odbywać ma się wyłącznie za pomocą dublerów, nie oznacza, że obsługa komunikacyjna przy pomocy dublerów nie może się odbywać. W związku z powyższym uznać należy za dozwoloną obsługę komunikacyjną za pomocą dublera.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że nieuzasadniony jest zarzut, wskazujący na nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej (podniesiony w odwołaniu), pomimo stosownego wniosku odwołującej. Powołał się na treść art. 89 § 2 k.p.a., z którego wynika, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Wskazał, iż z przywołanego powyższej przepisu nie wynika konieczność przeprowadzenia rozprawy w każdym wypadku. Przeprowadzenie rozprawy jest uzależnione od potrzeby wyjaśnienia sprawy. Podkreślił, że organ administracji publicznej ocenia wystąpienie przesłanki, uzasadniającej przeprowadzenie rozprawy.

Nie podzielając naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. GINB zaznaczył, iż fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny.

Zdaniem organu II instancji bezzasadny jest także zarzut uznania postępowania za bezprzedmiotowe w części odnoszącej się do budowy bezpośrednich zjazdów z ul. [...] w [...] na działki o nr:[...], [...], [...], [...] i [...]. W tym miejscu organ powołał się na treść art. 105 § 1 k.p.a. Wskazał również, że inwestor pismem z dnia [...] października 2015 r., zrezygnował z budowy bezpośrednich zjazdów z ul. [...] w [...]. Tym samym prowadzone postępowanie administracyjne stało się w tym zakresie bezprzedmiotowe.

GINB, w odniesieniu do zarzutów odwołania, podniósł, że zgodnie z § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, obsługa ruchu z terenów przyległych do pasa drogowego jezdni publicznej, z zachowaniem warunków zawartych w § 9, może być realizowana przez dodatkowe jezdnie, odpowiadające parametrom technicznym dróg klasy D, L lub Z - zlokalizowane w jej pasie drogowym. Zgodnie zaś z § 8a ust. 2 , dodatkową jezdnię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się jedynie w przypadku, gdy w wyniku budowy lub przebudowy drogi nieruchomość przyległa do jej pasa drogowego traci dostęp do drogi publicznej. W ocenie organu odwoławczego, w wyniku przebudowy ul.[...], nieruchomości przyległe do jej pasa drogowego, tj. działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...], a także nr ewid. [...] i nr ewid. [...], utraciłyby dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...]. Z powyższego wynika, że brak jest podstaw, aby uznać, że obsługa ruchu z terenów przyległych do pasa drogowego drogi publicznej – ul. [...] nie może być realizowana przez zaprojektowanie nowej jezdni zlokalizowanej w jej pasie drogowym. Organ podkreślił, że zgodnie z § 43 ust. 3 pkt 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obsługa komunikacyjna terenów oznaczonych symbolem [...], [...], od otaczających istniejących i projektowanych ulic: od ul. [...] [(...)], ul. [...] ma odbywać się wyłącznie za pomocą dublerów.

Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że organ administracji architektoniczno -budowlanej nie ma podstaw, aby ingerować w rozwiązania projektowe inwestycji, o ile są one zgodne z prawem. GINB stwierdził, że skoro inwestor spełnił wymagania, określone w przepisach ustawy - Prawo budowlane, to tym samym organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

[...] Sp. z o.o., sp. k. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowani przez profesjonalnych pełnomocników, wnieśli za pośrednictwem organu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]czerwca 2017 r.

[...] Sp. z o.o., Sp. k. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) § [...]. [...] pkt [...] uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w [...] (rejon ulic: [...] i [...]), poprzez jego niezastosowanie, w tym niedokonanie wykładni rzeczonego przepisu prawa miejscowego pozwalającej na ustalenie, czy nakazana tym przepisem obsługa komunikacyjna terenu [...] z ul. jest zapewniona również wtedy, gdy dojazd do tego terenu odbywa się poprzez dubler, na który wjazd odbywa się z drogi gminnej ul. [...], co skutkowało nieprawidłową oceną organu, co do zgodności projektowanej inwestycji drogowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 36 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. naruszającego określone w § 36 ust. 4 pkt 3 m.p.z.p., ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej terenu [...] (nieruchomość skarżącego), która zgodnie z planem ma się odbywać m.in. od ul. [...], podczas gdy projektowana przebudowa ul. [...] polegająca na likwidacji istniejącego zjazdu na działki nr [...] i [...] (teren sklepu skarżącego) oraz na budowie dublera (pasa technicznego), na który wjazd miałby się odbywać z drogi gminnej ul. [...], nie spełnia wymogu zapewnienia terenowi [...] obsługi komunikacyjnej z ul. [...];

3) przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 11 oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy wszechstronnej i pełnej analizy w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności z § [...] ust. [...] pkt [...], oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do podnoszonej przez skarżącą zasadniczej kwestii braku zapewnienia działkom nr [...] i [...] (należącym do skarżącej) obsługi komunikacyjnej od ul. [...]. Organ odwoławczy w żadnym punkcie uzasadnienia nie odniósł się do faktu, iż pas techniczny mający prowadzić do powyższych działek nie pozwala na dojazd do nich od ul. [...], a jedynie od ul. [...]. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji udzielającej inwestorowi pozwolenia na przebudowę ul. [...] według projektu niezapewniającego określonej w § [...] ust. [...] pkt [...] m.p.z.p., obsługi komunikacyjnej;

4) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § [...] ust. [...] pkt [...] m.p.z.p., poprzez naruszenie uzasadnionego interesu skarżącej wyrażającego się w prawie do zapewnienia należącej do [...] nieruchomości (przynależnej do jednostki planistycznej [...]) obsługi komunikacyjnej zagwarantowanej mu przez obowiązujący m.p.z.p., tj. z ul. [...] w [...], a nie poprzez pas techniczny, na który wjazd odbywa się z ul.[...];

5) naruszenie art. [...] § [...] w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie potrzeby przeprowadzenia żądanej przez [...] rozprawy administracyjnej, pomimo wystąpienia potrzeby uzgodnienia interesów stron, tj. inwestora inwestycji drogowej oraz właścicieli nieruchomości przyległych do pasa drogowego [...], w zakresie projektowanych warunków obsługi komunikacyjnej tych nieruchomości, podczas gdy przeprowadzenie takiej rozprawy mogło przyczynić się do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego interes społeczny oraz słuszny interes obywateli (właścicieli takich nieruchomości);

6) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne uznanie postępowania za bezprzedmiotowe w części odnoszącej się do budowy bezpośrednich zjazdów z ul. [...] w [...] na działki o nr: [...], [...], [...], [...] i [...], podczas gdy bezprzedmiotowość nie zachodziła wobec zmiany przez inwestora w toku postępowania zakresu pierwotnego wniosku o pozwolenie na budowę, a w konsekwencji nie było podstaw do umorzenia.

Na podstawie wyżej opisanych zarzutów [...] Sp. z o.o., sp. k. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przedstawiła szczegółowe stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.

Z kolei, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. [...] ust. [...] pkt lit. [...] i art. [...] ust. [...] i [...] uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w [...](rejon ulic: [...] i [...]), poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego częściowo niezgodnego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek błędnej interpretacji tego planu.

Mając powyższe na uwadze [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W podsumowaniu swojego stanowiska skarżąca Spółka stwierdziła, że:

a) plan przewiduje, że obsługa komunikacyjna od otaczających istniejących i projektowanych ulic: od ul. [...] [(...)], ul. [...]odbywać się będzie wyłącznie za pomocą dublerów;

b) ale zapis ten zawarty jest w § [...] ust. [...] uchwały, a więc odnosi się do terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami [...] – [...] (przeznaczone pod zabudowę usługową i mieszkaniową jednorodzinną wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną), a nie dla terenu stacji [...] która posadowiona jest na sąsiadującym gruncie przylegającym do ul.[...], ale oznaczonym symbolem [...];

c) teren [(...)] ma być skomunikowany od ulic [...] [(...)] i [...] [(...)] - w planie nie ma wzmianki o dublerach od ul. [...] dla terenu stacji.

Jednocześnie [...] Sp. z o.o. podkreśliła, że skomunikowanie [...] dublerem, bez dostępu do drogi głównej, z której trzeba skręcić dużo wcześniej w ten dubler, ma ogromny wpływ na frekwencje na stacji i bardzo niekorzystnie odbije się na jej wynikach finansowych, czasem wręcz przesądzając o nieopłacalności funkcjonowania stacji. Wskazała, że Spółka nie interweniowała przy sporządzaniu Planu gdyż w świetle jego zapisów założyła, że jego dostęp do ul. [...] będzie zachowany nawet w razie przebudowy drogi głównej. Utrzymanie bezpośredniego wjazdu z drogi głównej leży w interesie [...] Sp. o.o.

W odpowiedzi na skargi [...] Sp. z o.o., Sp. k. oraz [...] Polska Sp. z o.o. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] wniosła o oddalenie skargi [...] Sp. z o.o. W ocenie uczestnika postępowania zamierzenie inwestycyjne nie narusza postanowień planu. Ustosunkowując się zaś zaś do treści odmiennych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do terenu oznaczonego symbolem [...] i terenu oznaczonego symbolem [...] Spółka wyjaśniła, że wynika ona z odrębności zagospodarowania terenu w dacie uchwalania planu. "Na terenie oznaczonym symbolem [...] nieruchomości, pomimo, że położone przy ul. [...] nie miały bezpośrednich zjazdów do ulicy [...]. Komunikacja odbywała się poprzez ulicę [...], a w przypadku nieruchomości, które nie miały dostępu do ulicy [...] poprzez utwardzony teren, na którym obecnie budowany jest dubler i przez ulicę [...]. Wysoka klasa ulicy [...] uniemożliwiała budowanie zjazdów do każdej z nieruchomości położonej przy tej ulicy, co wymuszało zapis w planie o obsłudze komunikacyjnej przy pomocy dublera. W przypadku nieruchomości na której wybudowany jest sklep [...] oraz stacja [...] była sytuacja odmienna. Działki te miały bezpośredni dostęp do ulicy[...]. W konsekwencji teoretycznie możliwe były dwa rozwiązania: rozwiązanie przyjęte w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą wszystkie działki są skomunikowane z ulicą [...] za pośrednictwem dublera lub skomunikowanie terenu [...] za pomocą dublera i pozostawienie bezpośredniego połączenia terenu [...] z jezdnią ul. [...]. Oba rozwiązania są więc zgodne z uchwałą. Natomiast względy bezpieczeństwa ruchu drogowego jednoznacznie przemawiają za skomunikowaniem terenów oznaczonych symbolem [...] za pomocą dublera".

Na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1883/17 i sygn. akt VII SA/Wa 1884/17 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzić postępowanie pod sygn. akt VII SA/Wa 1883/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jezdni ul. [...]w [...] na odcinku od ul. [...] do [...] w [...] w zakresie poszerzenia o BUS - pas i pas skrętu w prawo, budowę jezdni dojazdu (dublera) wraz ze zjazdami, ścieżek rowerowych, chodników, przykanalików wraz z wpustami ulicznymi, oświetlenia drogowego, linii kablowej do zasilania sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w [...] na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]1 - obręb [...], [...] - obręb [...], w granicach pasa drogowego drogi krajowej nr [...] i na działce nr ew. [...] - obręb [...], w granicach pasa drogowego drogi gminnej oraz udzielenia pozwolenia na rozbiórkę (...), a także umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezpośrednich zjazdów z ul. [...] w [...] na działki nr ew. [...] i [...] - teren [...] [...], nr ew. [...] i [...] - teren [...] [...], nr ew. [...] - teren [...].

Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.). określające m.in. zasady udzielania pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei, w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca określił, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Natomiast, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organy architektoniczno-budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podkreślić należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej wynika tylko z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, przedstawiony przez inwestora – Gminę Miasta [...] wyżej opisany projekt budowlany, po jego uzupełnieniu w dniu [...] i [...] października 2015 r. był kompletny i spełniał wymagania formalne, określone ww. przepisami do procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty. Ponadto, projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną. Także sprawdzenia projektu dokonała osoba uprawniona. Powyższe kwestie nie są w sprawie sporne.

Natomiast spór jaki powstał pomiędzy organami administracji a skarżącymi dotyczy oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w [...] (rejon ulic: [...] i [...]) zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [..] lutego 2011 r., Nr [...], dalej: "plan".

Na wstępie należy wskazać, że działki stanowiące własność skarżących Spółek [...] i [...], tj. nr ewid. [...], [...] oraz [...] i [...] położone są rysunku planu oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z § [...] ust. [...] planu miejscowego "Teren oznaczony na rysunku planu symbolem [...] przeznacza się pod zabudowę usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną". Dla tego terenu plan ustalił zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, m.in. obsługę komunikacyjną od ulic [...] [(...)] i [...] [(...) - § [...] ust. [...] pkt [...]) planu.

Z kolei, w stosunku do terenów oznaczonych symbolami [...](przeznaczonych pod zabudowę usługową i mieszkaniową jednorodzinną wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną) w § [...] ust. [...] pkt [...] i [...] planu ustalono: (pkt [...]) obsługa komunikacyjna od otaczających istniejących i projektowanych ulic: od ul. [...] [(...)], ul. [...] wyłącznie za pomocą dublerów, z zastrzeżeniem pkt [...]) oraz do czasu wykonania dublerów w ul. [...] [(...)], ul. [...] obsługa komunikacyjna istniejącej zabudowy na dotychczasowych zasadach – [(...)].

Zdaniem skarżących, powyższe zapisy planu wskazują, że obsługa komunikacyjna terenów oznaczonych symbolem [...] powinna być realizowana nie przez dubler, ale bezpośrednio z ulicy [...], ponieważ plan przewiduje obsługę komunikacyjną za pomocą dublera dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...].

Powyższego stanowiska Sąd nie podziela.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z § [...] ust. [...] pkt [...]) planu ustalającym klasyfikacje i parametry ulic: [...] - ul. [...] – oznacza ulicę główną o szerokości w liniach rozgraniczenia [...] m (wg odczytu geometrycznego na rysunku planu), z jednią 2x2 pasy ruchu, w przekroju ulicy dubler oraz ścieżka rowerowa. Z powyższego zapisu wynika, że częścią składową tej ulicy jest dubler. Zgodnie natomiast z § [...] ust. [...] pkt [...]) planu, ilekroć jest mowa o dublerze - należy przez to rozumieć dodatkową jezdnię usytuowaną w liniach rozgraniczających ulicy wysokiej klasy technicznej, służącą obsłudze komunikacyjnej terenów przyległych. Skoro więc wyżej powołany § [...] ust. [...] pkt [..]) planu, odwołuje się do ulicy [...] oznaczonej na planie symbolem [...], to w tej sytuacji zapewnienie obsługi komunikacyjnej od ulicy [...] [(...)] jest zapewnione zarówno w wypadku bezpośredniego dostępu z jezdni ulicy jak i poprzez dubler. W konsekwencji zawarty w decyzji sposób komunikacji terenu, na której znajduje się stacja [...] jest zgodny z uchwałą Rady Miejskiej w [...].

Jednocześnie, Sąd podziela stanowisko uczestnika postępowania, że argumentacja jednego ze skarżących [(...)] odnosząca się do wpływu budowy dublera na przychody [...] - wskazuje na interes faktyczny, a nie prawny strony skarżącej i przesądza o tym, że skarżąca Spółka sprzeciwia się wybudowaniu dublera z przyczyn ekonomicznych.

Na uznanie zasługuje także stanowisko organu w kwestii umorzenia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezpośrednich zjazdów z ul. [...] w Białymstoku na działki nr ew. [...]i [...] - teren stacji [...], nr ew. [...] i [...] - teren sklepu [...], nr ew. [...] - teren [...]pu [...]. Treść wniosku inwestora o pozwolenie na budowę wyznacza zakres postępowania administracyjnego, skoro więc Gmina Miasta [...], pismem z dnia [...] października 2015 r., odstąpiła od budowy bezpośrednich zjazdów z ul. [...] w [...], na ww. działki, to tym samym brak jest w tym zakresie przedmiotu postępowania. Prawidłowo więc, powołując się na art. 105 § 1 k.p.a., organ I instancji umorzył postępowanie zaś organ odwoławczy stanowisko to utrzymał w mocy.

W ocenie Sądu, nie został także naruszony art. 89 k.p.a. Organ powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Wniosek strony w powyższym zakresie nie jest wiążący dla organu.

Z powyższych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skargach, zarówno dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania. Organy wyjaśniły zasadność przesłanek, które stanowiły podstawę decyzji wydanej w oparciu o przepisy Prawa budowlanego oraz art. 105 k.p.a.. Oceny w tym zakresie dokonały na podstawie całokształtu materiału dowodowego (80 k.p.a.), czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.