Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 854/02
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2003-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane.
Teza: 1. Rysunek planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, jest integralną częścią tegoż planu i obowiązuje w zakresie określonym uchwałą zatwierdzającą ten plan.

2. Rysunek planu jest opracowaniem graficznym które nie spełnia wymagań normy prawnej z jej klasyczną budową /hipoteza, dyspozycja, sankcja/ i w związku z tym nie może wiązać bezpośrednio organu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymaga zatem przełożenia na język normy prawnej, dopiero wtedy może mieć moc wiążącą.

3. Kwestia zharmonizowania rozbudowywanego obiektu z otaczającą zabudową objęta dyspozycją art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ powinna być uwzględniona w projekcie budowlanym, który stanowi załącznik do pozwolenia na budowę.

TEZY

1. Rysunek planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, jest integralną częścią tegoż planu i obowiązuje w zakresie określonym uchwałą zatwierdzającą ten plan.

2. Rysunek planu jest opracowaniem graficznym które nie spełnia wymagań normy prawnej z jej klasyczną budową /hipoteza, dyspozycja, sankcja/ i w związku z tym nie może wiązać bezpośrednio organu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymaga zatem przełożenia na język normy prawnej, dopiero wtedy może mieć moc wiążącą.

3. Kwestia zharmonizowania rozbudowywanego obiektu z otaczającą zabudową objęta dyspozycją art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ powinna być uwzględniona w projekcie budowlanym, który stanowi załącznik do pozwolenia na budowę.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Janiny i Kazimierza B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 3 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 marca 2002 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. ustalono, na wniosek Zgromadzenia Sióstr Uczennic Boskiego Mistrza w L., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego w głąb działki nr ewid. 84 położonej przy ul. Sz. 12 w L.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli właściciele sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. Sz. 10 - Janina i Kazimierz B. podnosząc, że jest ona /decyzja/ sprzeczna z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego W.-P.

Wskazali, że na ulicy Sz. istnieje już zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a w rozpatrywanej sprawie jest to budynek mieszkalny tzw. "bliźniak" stanowiący jednorodną bryłę o wysokich walorach architektonicznych. Powiększenie kubatury budynku spowoduje zamieszkanie większej ilości Sióstr a tym samym spowoduje zakłócenia spokoju, jako że za ścianą na parterze znajduje się kaplica. Ponadto planowana rozbudowa budynku obniży jego walory architektoniczne, zmniejszy nasłonecznienie działki stanowiącej własność odwołujących się, ograniczy widoczność od strony zachodniej, co w perspektywie utrudni zamieszkanie we własnym domu lub jego zbycie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 3 czerwca 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że dla terenu realizacji wnioskowanej inwestycji obowiązuje plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego L. Zespołu Miejskiego zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30 grudnia 1986 r. nr XV/91/86 z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 21 października 1993 r. nr L/500/93 /Dz.Urz.Woj. L. nr 17 poz. 101/ oraz miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego "W.-P." zatwierdzony uchwałą MRN w L. nr XIII/67/86 z dnia 30 września 1986 r. /Dz.Urz. Woj. L. 1991 nr 1 poz. 1-2/.

Z rysunku i tekstu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego (...) Zespołu Miejskiego wynika, że działka nr 84 przy ul. Sz. 12 w L. znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem II B10MN przeznaczonym pod osiedle zabudowy jednorodzinnej "W.-P.".

Natomiast zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego "W.-P." działka ta znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 76 MN przeznaczonym pod jednorodzinną zabudowę bliźniaczą - adaptację stanu. Rysunek planu potwierdza fakt, że na przedmiotowej działce przewidziana jest realizacja 1/2 bliźniaka.

Ustalenia wyżej powołanych planów zagospodarowania przestrzennego nie określają parametrów technicznych budynków bliźniaczych, podobnie jak nie czynią tego przepisy szczegółowe z zakresu prawa budowlanego.

Wnioskowana w niniejszej sprawie rozbudowa budynku jednorodzinnego /1/2 bliźniaka/ nie powoduje zmiany samej konwencji zabudowy przewidzianej dla tej działki, bowiem nadal zachowany na niej zostanie charakter zabudowy jednorodzinnej i bliźniaczej, przy czym również odwołujący się będą mogli zwiększyć kubaturę budynku.

Z tych względów argumenty odwołania nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu odwoławczym.

Decyzja organu pierwszoinstancyjnego jest nadto zgodna z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./

Janina i Kazimierz B. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się stwierdzenia nieważności lub uchylenia powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako sprzecznych z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu "W.-P.".

Skarżący podnieśli, że wbrew twierdzeniom Kolegium plan szczegółowy przewiduje dla przedmiotowego terenu parametry techniczne budynków bliźniaczych, a odzwierciedla je rysunek planu, który daje obrys 1/2 bliźniaka. Poza ten obrys - ich zdaniem - wnioskodawca nie może wykraczać i dalej rozbudowywać swego budynku.

Jak przewiduje art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą.

Przywołując treść art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ skarżący stwierdzili, że rozbudowa 1/2 bliźniaka spowoduje, iż będzie to całkiem inny budynek /nie 1/2 bliźniaka/, nie zharmonizowany z ich połówką bliźniaka. Nowy budynek będzie miał całkiem inną bryłę, co obniży walory architektoniczne całości zabudowy.

Ponadto zważywszy na niewielkie rozmiary działek realizacja spornej inwestycji spowoduje znaczące zacienienie działki skarżących - ogródka warzywnego. W przypadku jej realizacji doszłoby do lokalizacji budynku zamieszkania zbiorowego, na co plan nie pozwala.

J. i K. B. podnieśli też, że zgodnie z ustępem 3 rozdziału "K. Zasady realizacji planu" planu szczegółowego, realizację projektowanej zabudowy jednorodzinnej oraz towarzyszącej infrastruktury społecznej i technicznej przewiduje się w zasadzie jako zadanie jednoetapowe. W przypadku 1/2 bliźniaka na działce nr 84 etap realizacji został zakończony i jego dalsza rozbudowa jest - według skarżących - sprzeczna z cyt. zapisem planu.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 40 ust. 1 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /o ile dla danego terenu on istnieje/. Plan ten, w świetle art. 7 powołanej ustawy, jest przepisem gminnym, czyli stanowi on tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W sprawie niniejszej jest poza sporem, że nieruchomość, na której projektowana jest przez inwestora - Zgromadzenie Sióstr Uczennic Boskiego Mistrza w L. rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego, położona jest na obszarze oznaczonym w obowiązującym na tym terenie planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego L. Zespołu Miejskiego, zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30 grudnia 1986 r. nr XV/91/86 z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 21 października 1993 r. nr L/500/93 /Dz.Urz. Woj. L. nr 17 poz. 101/ symbolem II B10MN przeznaczonym pod osiedle zabudowy jednorodzinnej "W.-P.".

Natomiast ustalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego "W.-P." zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. nr XIII/67/86 z dnia 30 września 1986 r. sytuują tę działkę w obszarze oznaczonym symbolem 76 MN przeznaczonym pod jednorodzinną zabudowę bliźniaczą.

Sąd podziela stanowisko zaskarżonej decyzji, że w świetle powyższych zapisów planów rozbudowa przedmiotowego budynku mieszkalnego jest dopuszczalna. Chybiona jest natomiast argumentacja skargi odwołująca się do rysunku planu. Jak to trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, obrys bliźniaka wykreślony w załączniku rysunkowym do planu stanowi wyłącznie koncepcję projektową dającą ogólne wyobrażenie przestrzenne o sposobie zabudowy poszczególnych działek budowlanych na danym obszarze.

Wprawdzie zgodnie z przywołanym przez skarżących art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rysunek planu jest integralną częścią tegoż planu, jednakże w dalszej części przepis ten stanowi, że rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą.

Tak ukształtowana regulacja mocy obowiązującej rysunku planu jest zrozumiała. Rysunek jako znak graficzny nie może bowiem wiązać bezpośrednio, gdyż nie spełnia wymagań normy prawnej z jej klasyczną budową /hipoteza, dyspozycja, sankcja/. Wymaga zatem przełożenia na język normy prawnej, dopiero wtedy może mieć moc wiążącą.

W zapisach wskazanych wyżej planów dotyczących przedmiotowego obszaru brak jest odesłania do rysunku planu jako obowiązującego w zakresie gabarytów i szczegółowego usytuowania projektowanych na nim obiektów.

Zamierzona rozbudowa budynku inwestora nie doprowadzi do zmiany charakteru istniejącej zabudowy jako jednorodzinnej, bliźniaczej.

Utrzymana w mocy przez decyzję zaskarżoną decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia 25 marca 2002 r. wśród warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako wynikającą z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podnoszona w skardze kwestia zharmonizowania rozbudowywanego obiektu z otaczającą zabudową /w tym z budynkiem skarżących/ objęta dyspozycją art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ winna być uwzględniona w projekcie budowlanym, który stanowi załącznik do pozwolenia na budowę.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest jednak pozwoleniem na budowę i nie może przez to rozstrzygać zagadnień z nim związanych. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 1998 r. IV SA 1585/96 "Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami szczególnymi w razie braku planu" /ONSA 2000 Nr 1 poz. 15/.

Z tych względów również projekt budowlany winien zapewniać ochronę nieruchomości sąsiedniej przed pozbawieniem dopływu światła dziennego /art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 2 lit. "b" Prawa budowlanego/.

Przytoczona w skardze treść ustępu 3 rozdz. "K. Zasady realizacji planu" nie wyklucza rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego.

Wnioski zaskarżonej decyzji co do zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy zatem uznać za prawidłowe. Konsekwencją takiej oceny zamierzenia jest wynikający z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zakaz odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z powyższych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.