Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 153/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 lkt 1 lit. b w z. art/ 130 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi S.B. (B.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 kwietnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. złożył do Starosty Powiatowego w W. m wniosek o sprawdzenie kwalifikacji S. B. wobec przekroczenia przez niego 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Komendant wyjaśnił, że w okresie od [...] r. do [...] r. wskazany wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, otrzymując łącznie 25 punktów, wobec czego skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami jest konieczne.

Pismem z dnia [...] r. działający z upoważnienia Starosty [...] o Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu powiadomił S. B. o wszczęciu na wniosek [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kategorii [...] prawa jazdy, jednocześnie informując go o prawie do brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wglądzie do zgromadzonych materiałów dowodowych oraz możliwości wypowiadania się i składania oświadczeń. Pouczył także o treści art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – tj. obowiązku powiadomienia organu administracji o każdej zmianie swego adresu.

Pismo to prawdopodobnie nie zostało odebrane przez skarżącego, gdyż w aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy G. z dnia [...] r. będące odpowiedzią na zapytanie organu prowadzącego postępowanie z dnia [...] r. i informujące, że S. B. jest zameldowany na pobyt stały pod adresem G., ulica [...] i brak danych o jego wymeldowaniu.

Kolejnym pismem w aktach sprawy jest pismo z dnia [...] r. podpisane przez zainteresowanego a zatytułowane "wniosek o umorzenie postępowania". W piśmie tym, odpowiadając na zawiadomienie z dnia [...]. S. B. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kategorii [...] prawa jazdy z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Stwierdził, iż powyższe pismo zostało mu doręczone w dniu [...] r. Wyjaśnił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest błędny. Dodał, że występując w pierwszym kwartale [...] r. do jednostki Policji w R. o przekazanie mu informacji o wpisanych punktach odpowiadających dokonanym naruszeniom uzyskał ustnie informację, iż są wpisane [...] punkty. Wymaga zatem wyjaśnienia rozbieżność w zebranym w sprawie materiale dowodowym, z którego wynika, że w okresie od [...] r. otrzymał [...] punktów, gdy na początku [...] r. było tych punktów tylko [...].

Wniosek ten został dodatkowo uzupełniony pismem z dnia [...] r., w którym podniesiono fakt odbycia szkolenia zorganizowanego przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w B. w dniu [...] r., które to szkolenie w myśl art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym powoduje zmniejszenie liczby posiadanych punktów o [...]. Tym samym dalsze prowadzenie tego postępowania jest bezprzedmiotowe.

Pisma te spotkały się z odpowiedzią Komendanta Wojewódzkiego Policji, który w pismach z dnia [...] r. i [...] r. wyjaśnił, że wniosek o umorzenie, zgodnie z właściwością zostanie przekazany Staroście [...], jednocześnie informując o bezspornym w sprawie fakcie dopuszczenia się w okresie od [...] r. do [...] r. szeregu naruszeń w zakresie ruchu drogowego tj. w dniu [...] r. w R. – [...] pkt, w dniu [...] r. w R. – [...] pkt , w dniu [...] r. w W. m – [...] pkt., w dniu [...] r. w J. – [...] pkt., w dniu [...] r. w K. – bez punktów karnych oraz w dniu [...] r. w K. – pkt. [...], co nieuchronnie doprowadziło do przekroczenia [...] punktów. Komendant podkreślił, iż bezsporny pozostaje także fakt, iż w dniu wystąpienia w wnioskiem – czyli w dniu [...] r. w ewidencji kierowców zarejestrowane były naruszenia stwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami, za które przypisana została liczba [...] punktów.

Jednocześnie organ poinformował, że obyte szkolenie potwierdzone, zaświadczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w B. z dnia [...] r. nie powoduje zmniejszenia liczby punktów, bowiem nie zmniejsza się liczby punktów u osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła [...]. Komendant dodał, że ostatnie punktowane wykroczenia miało miejsce w dniu [...] r., podczas gdy uczestnictwo w szkoleniu miało miejsce już po tym terminie – tj. [...] r. Reasumując organ stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania zgłoszonych argumentów za zasadne.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], w imieniu którego z jego upoważnienia działał Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu, przywołując w podstawie prawnej art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj.Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) skierował S. B. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii [...] w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu organ przyznał, że wobec wpłynięcia w dniu [...] r. do Starosty [...] wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz potwierdzeniu aktualności tego wniosku pismem z dnia [...]. zgromadzono w sprawie materiał dowodowy, do którego dołączono także zaświadczenie o odbytym szkoleniu, a po jego analizie stwierdzono, że zasadne jest skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym kierujący, który uzyskał w ciągu roku, na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, ponad 24 punkty karne za wykroczenia podlega egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje kierowcy. Wniosek na taki egzamin kieruje Komendant Policji na podstawie § 7 rozporządzenia z dnia 20 grudnia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.

Z kolei na mocy art. 130 ust. 3 ustawy kierowca wpisany do ewidencji osób naruszających przepisy ruchu drogowego może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów karnych.

W przedmiotowej sprawie S. B. posiada uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii [...] nr [...] wydane przez Starostę [...]. Wniosek otrzymany w dniu [...] r. potwierdzający naruszenia przepisów ruchu drogowego doprowadził do wszczęcia postępowania, w którym potwierdzono prawidłowość i kompletność wniosku. Brak świadomości przekroczenia dopuszczalnego limitu punktów karnych nie może mieć wpływu na rozstrzygniecie w sprawie. Organ podkreślił, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i w jej wyłącznej kompetencji leży dokonywanie wpisów punktów i ich usuwania po odbyciu szkolenia (art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1 i § 6 rozporządzenia). Organ administracji nie może dokonywać bezpośredniej weryfikacji punktów, a tym bardziej bez podstawy prawnej ich odejmować. Decyzja o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji następuje na wniosek Komendanta Policji i ma charakter związany. W niniejszej sprawie z korespondencji ze [...] Wojewódzkim Komendantem Policji wynika, że punkty karne zostały naliczone prawidłowo, a odbyte przez kierowcę szkolenie nie powoduje odjęcia punktów karnych, ponieważ miało miejsce w dniu [...] r. podczas gdy ostatnie wykroczenie miało miejsce [...] r. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ wyjaśnił, iż odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 Prawa o ruchu drogowym, nie powoduje odjęcia punktów u kierowców w każdym przypadku. Dotyczy to tylko sytuacji, gdy kierowca odbył takie szkolenie przed uzyskaniem 24 punktów. Potwierdza to także treść § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia. Nadto udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawy ustawodawca zawarł wyraźne wskazania, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców pojazdów do przestrzegania przepisów ustawy i zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego.

Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia, działający przez pełnomocnika, S. B. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. . Zarzucił decyzji nieprawidłowość w rozstrzygnięciu sprawy z uwagi na obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 t. Kodeks wykroczeń (Dz.U. Nr 12, poz. 114 ze zm.) w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r,. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z uwagi na pominięcie tego przepisu co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że odwołujący w dacie orzekania posiadał [...] punktów w ewidencji kierowców oraz art. 130 ust. 3 ustawy wskutek błędnego przyjęcia, że odbycie przez odwołującego szkolenia, potwierdzonego stosownym zaświadczeniem nie wywołuje skutków określonych, w tym przepisie – tj. zmniejszenia liczby posiadanych punktów o 6, a także art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy wobec przyjęcia że uczestnictwo w szkoleniu, o którym mowa w § 8 ust. 4 rozporządzenia, nawet po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wywołuje skutków w postaci zmniejszenia ilości punktów, podczas gdy prawidłowa interpretacja wspomnianych przepisów prowadzi do wniosku, że zmniejszenie liczby punktów może nastąpić nawet po czasie przekroczenia przez kierującego liczby [...] punków, a także zarzucił obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 76 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającą na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w tym artykule i na zaniechaniu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy poprzez niezbadanie okoliczności zatarcia ukarania, co w świetle prawa oznacza tzw. fikcję prawną, iż odwołujący nigdy nie był karany. W związku z powyższym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, weryfikację rozstrzygnięcia poprzez uchylenie w całości decyzji Starosty [...] i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości. Uzasadniając odwołanie wskazał, iż przedmiotowa decyzja zapadła wobec wpłynięcia do organu w dniu [...] r. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, skutecznego powiadomienia o wszczęciu postępowania w dniu [...] r. i odbyciu w dniu [...] r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W sprawie niesporne jest, iż odwołujący kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego otrzymując za ich naruszenie w okresie od [...] r. do [...] r. [...] punktów. Jednak organ dokonując oceny prawnej sprawy pominął normę prawną wynikającą z art. 46 § 1 i § 2 Kodeksu wykroczeń oraz § 5 rozporządzenia, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż w dacie wydania decyzji odwołujący był kierującym, który posiada [...] punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. . W ocenie odwołującego organ winien zastosować wymienione przepisy w sprawie, co przy zatarciu ukarania, powinno spowodować usuniecie wpisów z ewidencji z urzędu. Nadto podniósł, że organ nie uznał także za stosowane uwzględnić odbycia przez niego szkolenia przewidzianego w ustawie, a winno to skutkować zmniejszeniem o [...] liczby posiadanych punktów. Zdaniem odwołującego dokonana przez organ interpretacja art. 130 ust. 3 ustawy jest błędna, a powoływanie się na § ust. 6 rozporządzenia nie może być trafne, wobec uznania, że przepis ten wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Prawidłowa wykładnia art. 130 ust. 3 ustawy powinna prowadzić do wniosku, iż odbycie przez odwołującego przedmiotowego szkolenia uzasadniało odliczenie [...] punktów, a w związku z tym w dacie orzekania nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy.

W zakresie naruszenia przepisów procedury odwołujący podkreślił, że organ nie przeprowadził postępowania w sposób pełny i wyczerpujący, nie dokonał prawidłowej oceny przełożonych w sprawie przez odwołującego dokumentów, w tym zaświadczenia z dnia [...] r. a także pominął całkowicie i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych związanych z zatarciem ukarania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzone w sprawie materiały dowodowe są pełne i wyczerpujące, zawierają m.in. wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z którego jednoznacznie wynika, że S. B. w okresie od [...] r. do [...] r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał [...] punktów, a także wynika z nich, że w dniu [...] r. odwołujący odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium wskazało w tym miejscu na treść § 8 ust. 6 rozporządzenia, z której wnika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła [...].

Wobec jednoznacznego stwierdzenia, że odwołujący w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego uzyskując [...] punktów wypełnił tym samym dyspozycję art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy. Uznając więc, że zaistniały okoliczności związane z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, a Komendant Wojewódzki Policji złożył wymagany wniosek, co wobec faktu, iż decyzja wydana w tym trybie ma charakter aktu związanego, tzn. w przypadku zaistnienia określonej w przepisie przesłanki organ ma obowiązek wydać decyzję o określonej treści, Kolegium stwierdziło, że w sprawie zaistniały przesłanki skierowania S. B. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie kategorii [...] prawa jazdy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działający przez pełnomocnika S. B. powtórzył co do zasady zarzuty i argumenty przedstawione już w odwołaniu. Powtórzył, że choć w sprawie niesporne jest wielokrotne naruszenie przez skarżącego zasad ruchu drogowego w okresie od [...] r. do [...] r., co w konsekwencji doprowadziło do uzyskania przez niego [...] punktów, to rozpatrujące organy nie uwzględniły faktu zatarcia ukarania (art. 46 § 1 i § 2 Kodeksu wykroczeń), co spowodowało sytuację, że w chwili, kiedy organy orzekały skarżący nie był kierującym, który posiada [...] punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że skarżący w okresie od [...] r. do [...] r. wobec wielokrotnego naruszenia zasad ruchu drogowego uzyskał [...] punktów, czym wypełnił dyspozycję art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zaistniały zatem okoliczności związane z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, Komendant Wojewódzki Policji złożył wymagany wniosek, a decyzja wydana w przedmiotowym trybie ma charakter aktu związanego. W tych okolicznościach Kolegium stwierdziło zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanki skierowania S. B. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie kategorii [...] prawa jazdy. Kolegium powtórzyło nadto, że odbycie szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, po fakcie przekroczenia [...] punktów w ewidencji nie powoduje zmniejszenia ilości punktów w ewidencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 tego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.jedn.Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). wynika natomiast, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonego aktu dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując bowiem kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż decyzja zgodna jest z obowiązującym w tym zakresie prawem, czyli ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b wymienionej powyżej ustawy, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Ten ostatni przepis stanowi, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów, tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Wprowadzenie do porządku prawnego sytemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu jednego roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone w ustawie konsekwencje. W takim przypadku kierujący pojazdem winien liczyć się z zatrzymaniem prawa jazdy (art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. b ), skierowania na badania psychologiczne (art. 124 ust. 1 pkt 2 lit.b) oraz skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lib. b). W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z trzecią z wymienionych powyżej sytuacji. Użyty w art. 114 ust. 1 zwrot, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji "podlega" osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem w razie przekroczenia 24 punktów oznacza, że kompetencja organu administracji do orzeczenia w drodze decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma charakter związany, czyli tym samym wykluczający jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego. Warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.

Art. 130 ustawy w ust. 3 dopuszcza możliwość uczestnictwa przez kierowcę wpisanego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w szkoleniu na własny koszt, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, z wyjątkiem nowego kierowcy, tj. kierowcy w okresie jednego roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Oznacza to, że taki kierowca nie może w ogóle uczestniczyć w szkoleniu, powodującym zmniejszenie liczby punktów za naruszenie wymienionych przepisów. Zestawienie ust. 3 art. 130 ustawy z jego ust. 2 prowadzi do przyjęcia stwierdzenia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeżeli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu wskazanej liczby 24 punktów w ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Regulację dotyczącą zmniejszania posiadanej liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego zawiera § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U Nr 236, poz. 1998 ze zm.), wydanego z powołaniem się na upoważnienie wymienione w art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy. W § 8 ust. 6 tego rozporządzenia stwierdzono, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Wprawdzie skarżący zarzucił, że regulacja ta, zawarta w rozporządzeniu – czyli akcie wykonawczym do ustawy, przekracza delegację ustawową przewidzianą w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i w związku z tym ma niekonstytucyjny charakter, ale co należy podkreślić, oparcie się tylko na prawidłowej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym pozwala na właściwe odczytanie normy prawnej w treści art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 ust. 3 ustawy, w sposób wykluczający możliwość zmniejszenia liczby punktów na skutek uczestniczenia w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie ma nawet, w ocenie składu orzekającego, potrzeby odwoływania się do zacytowanej powyżej regulacji § 8 ust. 6 rozporządzenia, która w pełni służy celom ustawowym, precyzując jedynie normatywną treść przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska może być także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie dominuje pogląd, że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestniczenia w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (zob. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 275/10 – Lex 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10- Lex 990279, z dnia 13 października 2011 r. , sygn.. akt I OSK 1723/10 – Lex 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSL 73/11 – nie publ.)

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż niekwestionowany pozostaje fakt odbycia przez skarżącego w dniu [...] r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w B., czyli szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Jak wynika jednak z akt sprawy, w tym przede wszystkim z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., skarżący w okresie od dnia [...] r. do [...] r. dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które przypisano mu łącznie [...] punktów. Nie może zatem podlegać wątpliwości, iż w dacie złożenia przedmiotowego wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. ([...] r.) skarżący wypełniał dyspozycję przywoływanego w sprawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy, czyli był kierowcą, który posiadał 24 punkty w ewidencji z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skarżący w ciągu całego postępowania nie kwestionował zasadności i zgodności dokonanych przez właściwy organ wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W przedmiotowej sprawie nie podlega bowiem sporowi fakt, że w okresie krótszym niż rok (od września do czerwca) skarżący sześciokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego. Zasadnie zatem organ wszczął w dniu [...] r. postępowanie w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Pomimo, iż skarżący odebrał to zawiadomienie dopiero, jak sam podaje w dniu [...] r., to nie może być kwestionowany fakt jego zasadności, gdyż w dacie wszczęcia tego postępowania – wniosku Komendanta - skarżący przekroczył dopuszczalną przepisem liczbę 24 punktów. Sam ten fakt, obligował organy do wszczęcia przepisanego przepisami prawa postępowania. Zaznaczyć przy tym trzeba, że postępowanie prowadzone na podstawie wskazanego w podstawie prawnej decyzji art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest odrębnym postępowaniem administracyjnym i przywołane tak w skardze, jak i w odwołaniu przepisy art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń nie mają do niego zastosowania. O ile zgodnie z tym przepisem ukaranie uznaje się za niebyłe po upływie dwóch lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary, o tyle fakt ten nie może mieć znaczenia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie przepisów Prawo o ruchu drogowym, które nie zna przedawnienia.

Nie mógł także odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku, argument odbycia przez niego szkolenia, powodującego zmniejszenie posianych punktów w ewidencji. Niewątpliwie szkolenie jest przez kierowców odbywane w celu zmniejszenia liczby punktów, czego skutkiem jest ich usunięcie z ewidencji. Zatem odbycie takiego szkolenia jest podstawą do usunięcia punktów z ewidencji. Z zestawienia jednak przepisów ust. 2 i ust. 3 art. 130 ustawy wynika, że ustawodawca wprowadził zasadę, że przekroczenie w ciągu roku określonego limitu punktów skutkuje wszczęciem postępowań administracyjnych mających zweryfikować predyspozycje i kwalifikacje kierowców. Procedury prowadzące do weryfikacji nie mają charakteru represyjnego, lecz prewencyjny. W przekonaniu Sądu nie można zapisów kolejnych ustępów art. 130 ustawy interpretować we wzajemnej izolacji. Sytuacja opisana w art. 130 ust. 2, w której nie jest możliwe usunięcie punktów z ewidencji ze względu na przekroczenie w okresie roku (od pierwszego naruszenia do ostatniego naruszenia) limitu, wpływa na interpretację art. 130 ust. 3 ustawy. Kierowca nie może doprowadzić do odliczenia punktów, gdy ich liczba w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego przekroczyłaby dopuszczalny limit. Szkolenie wówczas nie jest już skuteczne, czyli nie może zniweczyć stanu faktycznego, w którym nie jest już możliwe usunięcie punktów z ewidencji na skutek upływu czasu. Otwiera się natomiast droga do przeprowadzenia procedur weryfikujących i sprawdzających. Gdyby dopuścić przeciwną możliwość, wówczas poprzez pernamentne odbywanie szkoleń, kierujący uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w nim uczestniczyć. Natomiast przyjęte w ustawie rozwiązania zmierzają do w miarę szybkiej identyfikacji takich osób i poddania ich weryfikacji dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270.).