Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1201/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18b ust. 1 pkt 2,3,  ust. 2 pkt 2,3, art. 20 ust. 1, 1a, art. 20a ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 7, art. 89a ust. 4, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. F. (dalej w skrócie: "przewoźnik") reprezentowanego przez adw. I. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję Marszałka Województwa (dalej w skrócie: "Marszałek Województwa") z dnia [...] września 2019 r. nr [...] i orzekająca o nałożeniu kary pieniężnej.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Marszałek Województwa nałożył karę pieniężną w wysokości 6.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W uzasadnieniu decyzji Marszałek Województwa podał, że przeprowadzona w dniu 10 kwietnia 2019 r. kontrola wykazała, że podczas realizacji kursu z godz. 08:35 odbywającego się z przystanku początkowego w miejscowości P. pn.: "P. MOK, ul. J." do miejscowości K., przewoźnik naruszył zasady przewozu osób odbywające się w ramach zezwolenia nr [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r. (linia komunikacyjna P. - J. - R. - K.), poprzez zatrzymanie się o godz. 09:03 pojazdu marki MERCEDES o nr rej. [...] z wyświetloną tablicą informacyjną o treści "K." na przystanku znajdującym się w J. o nazwie "J., ul. [...] M. H.", który nie jest ujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy do ww. zezwolenia. Ponadto ww. pojazd zatrzymał się o godz. 09:17 na przystanku znajdującym się w R. o nazwie "R., ul. B.", na którym nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono "Protokół kontroli drogowej" z dnia 10 kwietnia 2019 r. nr [...] wraz z pełnym opisem stwierdzonych naruszeń, który jak zaznaczył organ, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.

Marszałek Województwa podał, że wezwał przewoźnika w "Wystąpieniu pokontrolnym" z dnia 23 kwietnia 2019 r. do zaprzestania, w terminie 3 dni od dnia jego doręczenia, działań stwierdzonych w trakcie kontroli naruszających zasady przewozu osób, zobowiązując jednocześnie przewoźnika do przedstawienia w formie pisemnej informacji o sposobie wykonania wezwania, tj. o podjętych działaniach na rzecz wykonania, bądź o przyczynach niewykonania zaleceń pokontrolnych w terminie 7 dni. Przewoźnik do dnia wydania decyzji nie ustosunkował się do zarzutów opisanych w "Wystąpieniu pokontrolnym".

W ocenie Marszałka Województwa w sprawie nie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 20a ust. 1 u.t.d., wskazujące na możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Stwierdzone bowiem naruszenia ustawowych zasad przewozu osób nie są skutkiem okoliczności niezależnych, lecz wynikają bezsprzecznie z przyczyn zależnych od przewoźnika. Marszałek Województwa stwierdził, że przewoźnik w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie wykazał w jakikolwiek sposób, że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń, organ nie stwierdził również żadnych okoliczności mających wpływ na zaistniałe naruszenia, których przewoźnik nie mógł przewidzieć (np. ingerencja osób trzecich, wystąpienie "siły wyższej"). Marszałek Województwa wskazał przy tym na profesjonalny charakter prowadzonej przez przewoźnika działalności oraz zwrócił uwagę, że to na przewoźniku ciąży obowiązek zadbania, by podany do publicznej wiadomości rozkład jazdy został zamieszczony na każdym wymienionym w rozkładzie jazdy przystanku autobusowym, a także ciągłego nadzorowania poprawności wykonywanych przewozów.

Marszałek Województwa podkreślił, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.t.d. jest decyzją związaną. Oznacza to, że stwierdzone przez organ naruszenie przepisów u.t.d. pociąga za sobą obowiązek nałożenia kary i organ nie ma swobody rozstrzygnięcia, co do tego, czy nałożyć karę czy nie.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i nałożyło karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że okoliczności ustalone w sprawie nie budzą wątpliwości w zakresie zatrzymania się pojazdu przewoźnika o godzinie 09:03 na przystanku znajdującym się w J. o nazwie "J., ul. [...] M. H.", który nie jest ujęty w rozkładzie jazdy, oraz o godzinie 09:17 na przystanku o nazwie "R., ul. B.", na którym nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy. SKO stwierdziło, że przewoźnik w toku postępowania nie przedstawił dowodów na potwierdzenie okoliczności, które wyłączyłyby odpowiedzialność w tym zakresie. SKO wyjaśniło, że uwzględniło zarzuty przewoźnika w zakresie proporcjonalności kary w odniesieniu do stwierdzonych nieprawidłowości, w szczególności w zakresie aktualności rozkładu jazdy. W tym też zakresie SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i nałożyło karę z tytułu zatrzymania na przystanku nie ujętym w rozkładzie jazdy zgodnie z zał. Nr 3 lp. 2.2.3 do u.t.d.

W ustawowym terminie przewoźnik wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w części - w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 6 czerwca 2020 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za realizowanie przewozów niezgodnie z zezwoleniem nr [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r. poprzez zatrzymanie pojazdu w dniu 10 kwietnia 2019 r. o godz. 09.17 na przystanku o nazwie "R., ul. B.", na którym nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy.

Przewoźnik podniósł zarzuty naruszenia następujących przepisów postępowania:

1) art. 6, art. 7 i art. 8 w zw. z 75 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a polegające na wydaniu decyzji z dnia 6 czerwca 2020 r., a następnie decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł z pominięciem szeregu argumentów korzystnych dla przewoźnika, a mających wpływ na wydanie decyzji, a to poprzez wystąpienie okoliczności niezależnych od przewoźnika, których nie mógł przewidzieć,

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób jasny i zrozumiały wszystkich przesłanek, jakimi kierowało się SKO przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r., co powoduje, że wydana decyzja nie jest dla strony jasna,

3) art. 20a ust. 1 u.t.d., poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego, a w szczególności uznanie, iż zatrzymanie się w ramach zezwolenia nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. w dniu 10 kwietnia 2019 r. o godz. 09:17 na przystanku o nazwie "R., ul. B.", na którym nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy, nastąpiło z przyczyn zawinionych przez przewoźnika, podczas gdy wystąpiły okoliczności niezależne od przewoźnika, które winny skutkować nienakładaniem na przewoźnika kary pieniężnej,

4) art. 81a k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony nie dających się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego, a w szczególności całkowite pominięcie faktu, że usunięcie rozkładu jazdy mogło być celowym działaniem osób trzecich mającym na celu skierowanie przeciwko przewoźnikowi postępowania o naruszenie warunków zezwolenia, podczas gdy przesłuchanie kierowców wykonywujących kursy na rzeczonej trasie wyjaśniłoby, że rozkłady jazdy są na bieżąco uzupełniane, w przypadku gdy zostaną one usunięte przez osoby trzecie bądź zdarzenia losowe, oraz całkowite pominięcie, że na pozostałych przystankach rozkłady były rozmieszone, a brak rozkładu na ww. przystanku mógł wynikać z aktów wandalizmu osób trzecich, na co przewoźnik nie miał wpływu,

5) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie strony na okoliczność realizowania co do zasady kursów zgodnie z udzielonym zezwoleniem oraz wystąpienia okoliczności niezależnych od przewoźnika, które winny skutkować nienakładaniem na niego kary pieniężnej,

6) naruszenie zasady proporcjonalności, poprzez zastosowanie środka w postaci nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 3.000 zł za naruszenie warunków zezwolenia nr [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r. na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej: P. - J. - R. - K. poprzez zatrzymanie się pojazdu w dniu 10 kwietnia 2019 r. o godz. 09:17 na przystanku o nazwie "R., ul. B.", na którym nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy.

Z uwagi na powyższe przewoźnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przewoźnik powtórzył treść postawionych zarzutów oraz stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł nie było niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu, jak również nie było adekwatne do popełnionych naruszeń w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Realizując swoją ustrojową kompetencję sądy administracyjne dokonują kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Analiza przedstawionych sądowi akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Organy prawidłowo zgromadziły i rozważyły materiał dowodowy, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Przyjęta podstawa prawna rozstrzygnięcia również jest poprawna, a wywiedzione z niej następstwa prawne nie budzą wątpliwości.

Dla przejrzystości dalszych uwag Sąd zwraca uwagę na wadliwe wskazanie zakresu zaskarżenia. Z treści skargi wynika, że kwestionuje ona decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy decyzję Marszałka z dnia [....] czerwca 2020 roku. Powołana decyzja SKO jest decyzją w pełni refomratoryjną, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.; SKO uchyliło w całości decyzję Marszałka i orzekło co do istoty sprawy, a zatem nie utrzymało jej w mocy w żadnym zakresie.

Przedmiotowe uchybienie, z racji postanowień art. 134 § 1 P.p.s.a., nie ma jednak znaczenia dla zakresu rozpoznania niniejszej sprawy. Treść uzasadnienia skargi pozwala zidentyfikować intencję skarżącego, który zmierza do usunięcia z obrotu prawnego rozstrzygnięcia nakładającego na niego karę pieniężną.

W sprawie nie ma sporu, że w dniu [...]kwietnia 2016 roku skarżący uzyskał zezwolenie nr [...]na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym – wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej P. – J. – R. – K.. Termin ważności zezwolenia określono na 31 grudnia 2016 roku, jednakże z mocy art. 78 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, Dz. U. 2020 r., poz. 1944, został on przedłużony do 31 grudnia 2021 roku.

W zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Obowiązujący rozkład jazdy stanowi natomiast załącznik do zezwolenia – art. 20 ust. 1 i ust. 1a. u.t.d.

Odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu dopuszczalne jest wyłącznie w razie wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów, zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych – art. 20a ust. 1 u.t.d.

Przewoźnik wykonujący regularny transport krajowy zobowiązany jest przestrzegać - między innymi – następujących warunków: rozkład jazdy ma być podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach (art. 18b ust. 1 pkt 2); wsiadanie i wysiadanie pasażerów może odbywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3).

W sprawie jest bezsporne, że w dniu 10 kwietnia 2019 roku pracownicy organu, który wydał skarżącemu zezwolenie przeprowadzili kontrolę drogową celem weryfikacji przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu – art. 89 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 89a ust. 4 u.t.d. Inspektorzy posiadali stosowne upoważnienia – k. 67. Kontrolowanego zapoznano z jego prawami i obowiązkami oraz przedstawiono mu upoważnienie inspektorów.

Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...], który został podpisany przez kontrolujących inspektorów oraz kierowcę – S. Z. Kierowca nie wniósł żadnych zastrzeżeń ani uwag do protokołu – art. 74 u.t.d.

Z treści protokołu wynika, że naruszono następujące warunki zezwolenia:

1. Art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d. - podczas realizacji kursu z godz. 08:35 odbywającego się z przystanku początkowego w miejscowości P. pn.: "P. MOK, ul. J." do miejscowości K., przewoźnik naruszył zasady przewozu osób odbywające się w ramach zezwolenia nr [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r., poprzez zatrzymanie się o godz. 09:03 pojazdu marki MERCEDES o nr rej. [...] z wyświetloną tablicą informacyjną o treści "K." na przystanku znajdującym się w J. o nazwie "J., ul. [...] M. H.", który nie jest ujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy do ww. zezwolenia.

2. Art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. - podczas realizacji tego samego kursu pojazd zatrzymał się o godz. 09:17 na przystanku znajdującym się w R.

o nazwie "R., ul. B.", na którym nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2019 roku – doręczonym skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2019 roku - organ skierował do skarżącego wystąpienie pokontrolne, którym stosownie do art. 90 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wezwał go w terminie 3 dni przestrzegania obowiązujących zasad przewozu osób i zaprzestania naruszeń warunków zezwolenia. Zobowiązał go również, w terminie 7 dni, do przedstawienie w formie pisemnej informacji o sposobie wykonania wezwania. Skarżący do dnia wydania zaskarżonej decyzji żądanej informacji nie przedstawił.

W dniu 23 kwietnia 2019 roku organ powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych za nieprzestrzeganie warunków zezwolenia. Pouczył go również o przysługujących mu prawach, jako stronie postępowania administracyjnego. Skarżący nie podjął żadnej inicjatywy/aktywności procesowej.

W dniu 7 maja 2019 roku organ zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz poinformował go o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonych dowodów i materiałów w sprawie w terminie 7 dni – k. 24. Skarżący zapoznał się z aktami sprawy w dniu 23 maja 2019 roku. Nie wniósł żadnych uwag – k. 22.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie. Wykaz tych naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Zgodnie zaś z lp. 2.2.3 zał. nr 3 do u.t.d. naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 zł.

Przedmiotowa regulacja jest refleksem normatywnym art. 18b ust. 2 pkt 2 i 3 u.t.d., które stanowią:

- art. 18b ust. 2 pkt 2 - podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

- art. 18b ust. 2 pkt 3 - podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy.

Treść powołanych przepisów w zestawieniu z art. 18 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.t.d. dowodzi, że realizujący przewóz drogowy nie może w ogóle korzystać z przystanków, które nie zostały ujęte w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia. Jeżeli ustawodawca sankcjonuje samo skorzystanie z przystanku, który wprawdzie jest ujęty w rozkładzie jazdy, ale nie zamieszczono na nim informacji o realizowanym rozkładzie jazdy, to tym bardziej sankcjonować należy samo skorzystanie

z przystanku, który nie jest w tym rozkładzie ujęty. Ustawodawca, jako odrębne typy deliktów administracyjnych sklasyfikował zabieranie i wysadzanie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy oraz zatrzymanie się na przystanku nie ujętym w rozkładzie jazdy. Jest to rozwiązanie logiczne, chodzi bowiem o to, że za jeden typ deliktu nakłada się karę wyłącznie raz, niezależnie od tego ile razy zostanie on popełniony w trakcie jednej kontroli drogowej.

Skarżący mógłby się uwolnić od odpowiedzialności, gdyby wykazał wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w art. 20a lub art. 92c u.t.d., jednakże tego nie uczynił. Z akt sprawy wynika – co jest bezsporne – że kierowca o godz. 09:03 zatrzymał się na przystanku znajdującym się w J.iu

o nazwie "J., ul. [...] M. H.", który nie jest ujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy do ww. zezwolenia, nie znajdowała się również na nim informacja

o obowiązującym u skarżącego jako przewoźnika rozkładzie jazdy. Kierowca nie zabrał ani nie wysadził żadnego pasażera, ale skorzystał z przystanku nie ujętego w rozkładzie jazdy. Tłumaczył się tym, że chciał poinformować stojącego na przystanku znajomego, iż nie może go zabrać, albowiem nie jest to przystanek kursowy. Przywołane przez kierowcę okoliczności z pewnością nie stanowią żadnych okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych, których wystąpienie uzasadniałoby odstąpienie od nałożenia kary.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości również i drugie naruszenie – kierowca zatrzymał się na przystanku znajdującym się w R. o nazwie "R.,

ul. B.", na którym nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy.

Zasady wykonywania przewozów regularnych określa przywołany wyżej

art. 18b ust. 1 u.t.d., gdzie stwierdzono, że rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach. Wsiadanie i wysiadanie pasażerów winno odbywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d.). Wykładnia semantyczna wskazanych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym powinien umieszczać na przystankach i dworcach autobusowych, które są wymienione w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego mu zezwolenia, pisemne informacje o rozkładzie jazdy (tak słusznie Strachowska, Renata. Art. 18 (b). W: Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, wyd. III. System Informacji Prawnej LEX, 2012.). Przystanek o jakim mowa musi być wyposażony

w rozkład jazdy, co potwierdza ustawowa definicja tego obiektu zamieszczona

w art. 4 pkt 8a u.t.d. W jej świetle, przystankiem jest miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone

w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca – wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Rz 1191/18. Zdaniem Sądu, skoro rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych - to na przewoźniku ciąży obowiązek takiego sporządzenia i zamocowania rozkładów jazdy na przystankach, by maksymalnie zabezpieczyć je (czy wręcz uniemożliwić) przed dewastacją przez osoby trzecie. Gdyby faktycznie jednak dochodziło do aktów wandalizmu, rzeczą przewoźnika jest wykazać inicjatywę dowodową i przedstawić na to dowody, przykładowo z zawiadomienia policji o dokonaniu zniszczenia rozkładu jazdy, informacji przedstawionej zarządcy przystanku, że takie zdarzenia mają miejsce. Skarżący takich okoliczności w ogóle nie przedstawił. Co więcej, z akt sprawy wynika, że na przystanku w R. o nazwie "R., ul. B." znajdują się rozkłady jazdy innych przewoźników.

Końcowo Sąd podaje, że zgodnie z regułami systemowymi to organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne zbiera i rozważa materiał dowodowy w sprawie – art. 7 K.p.a. Jeżeli jednak storna chce wykazać okoliczności faktyczne pozostające w opozycji do tych, jakie ustalił organ, powinna podjąć odpowiednią aktywność procesową. W niniejszej sprawie skarżący takiej aktywności nie podjął. Skarżący miał możliwość składania wyjaśnień, z czego nie skorzystał, stąd podnoszenia zarzutów dotyczących braku jego przesłuchania jest niezasadne. Przesłuchanie strony ma charakter akcesoryjny, a nie obowiązkowy, tym bardziej, gdy sama strona o przeprowadzenie takiego dowodu nie wnioskuje – art. 86 K.p.a.

W ocenie Sądu zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary

w trybie art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 i pkt 3 u.t.d. w zw. z L.p. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków w wysokości 6000 zł, czyli po 3000 zł za każde naruszenie. SKO uchyliło decyzję organu I instancji i nałożyło karę 3000 zł. Sąd odnotowuje, że reformacja decyzji organu I instancji przez SKO jest niejasna, tak co do motywów, jak i podstaw prawnych. Uzasadnienie decyzji SKO w tym zakresie narusza art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie miał jednak możliwości uchylenia decyzji SKO z uwagi na treść art. 134 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności – zasada zakazu reformationis in peius.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a. Żaden

z podniesionych w skardze zarzutów, tak dotyczących reguł prowadzenia postępowania dowodowego, uzasadniania decyzji, czy interpretacji przepisów, nie okazał się zasadny.