Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1483/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156-158
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] września 1961 r., znak: [...].

Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] decyzją z dnia [...] września 1961 r. zezwoliło Zakładom [...], Zakładowi [...] w budowie na założenie i przeprowadzenie przewodów podziemnych służących do przesyłania płynów i pary na nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] nr [...], w pasie o pow. [...] m2 na głębokości [...] cm.

Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. T. N. reprezentowany przez adwokata Z. W. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej, podnosząc iż zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że w sprawie niniejszej nie zostało przeprowadzone postępowanie o zatwierdzenie lokalizacji szczegółowej będące przesłanką wydania decyzji zezwalającej na poprowadzenie przez nieruchomość ciepłociągu.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na brak w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, przeprowadzone zostało w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Wskazał, że w zgromadzonym w sprawie materiale dokumentacyjnym znajduje się kopia pisma Proboszcza Rzymskokatolickiej Parafii [...], w którym pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wskazał, że Parafia otrzymała przedmiotową decyzję w dniu [...] września 1961 r. i nie składała odwołania. Również Zarząd [...] S.A. reprezentujący spółkę [...] S.A. jako następca prawny Zakładów [...], Zakładu [...] w budowie oświadczył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że otrzymał w/w decyzję i nie składał od niej odwołania. Wojewoda podkreślił, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada stabilności decyzji, a stwierdzenie nieważności jest instytucją stanowiącą wyjątek od tej zasady. Podniósł, że podstawą wydania decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej był przepis art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 18, poz. 94), do którego nie ma zastosowania art. 6 dotyczący prowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania. Poza tym ograniczenie prawa własności, o którym mowa w niniejszym przepisie nie powodowało zmiany właściciela. Ponadto organ wskazał, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 1961 r. wskazano, że "Dyrekcja Zakładu [...] w budowie jako inwestor inwestycji obejmującej budowę sieci cieplno-parowej wraz ze wszystkimi urządzeniami pomocniczymi, powołując się na przepisy art. 35 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz zaświadczenia lokalizacji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1958 r. prosi o wydanie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów podziemnych służących do przesyłania płynów i pary na działce, położonej w [...] przy ul. [...] Nr [...] w pasie o pow. [...] m2 stanowiącej własność Kościoła [...] Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie lokalizacji nr [...] opatrzone jest sygnaturą [...] i datowane jest na [...] sierpnia 1956 r. W odpowiedzi na wezwanie organu prowadzącego postępowanie [...] S.A. wskazała, że nie zna okoliczności uzasadniających powyższa rozbieżność. Niezależnie od powyższego, w ocenie organu nie ma podstaw do tego, aby kwestionować wydanie przedmiotowego zaświadczenia, którym zatwierdzono lokalizację szczegółową. W osnowie decyzji z [...] września 1961 r. wyraźnie wskazano, że zezwala się na założenie i przeprowadzenie przewodów podziemnych, zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją. W jej uzasadnieniu podniesiono, że zaświadczenie przedłożono w Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że przeprowadzenie omawianego postępowania było niezbędne aby założyć i przeprowadzić przewody podziemne służące do przesyłania płynów i pary. Sama decyzja zawierała podstawę ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, przedmiot oraz zakres, co wypełniało wymagania określone przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Ponadto stwierdził, że nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, które stanowiłoby o nieważności orzeczenia Prezydium.

Od decyzji powyższej odwołanie do Ministra Infrastruktury złożył T. N. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata Z. W. W swym odwołaniu wskazał na naruszenie art. 7, 77 i 76 kpa oraz powołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że pomimo braku w aktach sprawy egzemplarza zaświadczenia lokalizacyjnego uznać należy, iż takowe zostało wydane, o czym świadczą czynności podjęte przez wnioskodawcę w celu uzyskania zezwolenia z dnia [...] września 1961 r. – wniosek o wydanie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów podziemnych służących do przesyłania płynów i pary oraz sam fakt wydania zezwolenia z dnia [...] września 1961 r., co byłoby niemożliwe bez posiadania odpowiednich dokumentów. Powyższe wskazuje, iż zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 1958 r. istniało, co daje podstawę do potwierdzenia, iż w dacie orzekania Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] były spełnione przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Ponadto wskazał, że brak akt archiwalnych powoduje, że nie można przeprowadzić oceny postępowania i ustalić, czy było ono przeprowadzone w sposób prawidłowy. Tym samy nie można stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności. Jednocześnie uznał, że decyzja z dnia [...] września 1961 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem brak jest podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. T. N. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata Z. W., wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił Ministrowi naruszenie m.in:

- art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) poprzez naruszenie zasady praworządności oraz braku wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie, że decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] została wydana na podstawie zaświadczenia lokalizacji;

- art. 76 §1 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że domniemaniem prawdziwości objęte jest uzasadnienie decyzji z dnia [...] września 1961 r. w zakresie stwierdzającym wydanie zaświadczenia lokalizacji dla przedmiotowej nieruchomości;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady praworządności, działania z urzędu, braku wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, iż decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] września 1961 r. została wydana na podstawie zaświadczenia lokalizacji;

- art. 76 § 3 i art. 107 § 3 kpa w przypadku przyjęcia domniemania prawdziwości wydania zatwierdzonego zaświadczenia lokalizacji, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się nie dotycząca decyzji z [...] września 1961 r. kserokopia zaświadczenia lokalizacji, a wniosek Zakładu [...] z dnia [...] września 1961 r., na który powołuje się uzasadnienie decyzji z dnia [...] września 1961 r. wymienia zaświadczenie lokalizacji nr [...] z [...] sierpnia 1958 r., które nie zostało wydane oraz nie odniesienie się wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu;

- art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia, zebrania i rozpatrzenia oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego czy zaświadczenie lokalizacji określało szczegółowo przebieg urządzeń i przewodów na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...];

- art. 138 § 1 pkt 1 polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w miejsce jej uchylenia i stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] września 1961 r. w sytuacji gdy ww. decyzja została wydana mimo braku zatwierdzonej lokalizacji.

Skarżący podniósł przy tym, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Wskazał również, że brak jest dowodu, iż zaświadczenie lokalizacji nr [...] z dnia [...] sierpnia 1958 r. w ogóle zostało wydane. Jednocześnie podniósł, że nawet gdyby przyjąć, że zaświadczenie to zostało wydane to organ nie wyjaśnił, nie zebrał i nie rozpatrzył czy zaświadczenie lokalizacji określało szczegółowo przebieg urządzeń i przewodów na omawianej nieruchomości.

Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a.").

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...].06.2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...].09.1961r., którą to decyzją zezwolono Zakładom [...] Zakładowi [...] w Budowie na założenie i przeprowadzenie przewodów podziemnych służących do przesyłania płynów, pary na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], o powierzchni [...] m2, na głębokości [...].

Podkreślenia wymaga i nie jest przedmiotem sporów , że postępowanie toczące się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie przepisów art.156-158 kpa i podlega podobnym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, inny jest jednak przedmiot obu postępowań.

W postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest z reguły ostateczna decyzja i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 kpa. Organ w postępowaniu nadzorczym powinien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, ale również ustalić, czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego będących podstawą jego wydania. Organ w toku postępowania bada m. in. prawidłowość gromadzenia materiału dowodowego, tym samym sprawdza, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem.

W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa (art.156 § 1 pkt 2 kpa) zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Charakterystycznym dla rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Należy mieć bowiem na uwadze, że decyzje, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Potwierdzeniem dla takiego sformułowania jest treść przepisu art. 16 kpa ustanawiającego zasadę trwałości decyzji.

Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tejże nieważności istniała już w dacie wydania badanej decyzji , czyli wydanie decyzji nastąpiło niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Wskazana niezgodność winna spełniać co najmniej jedną z przesłanek ustawowo określonych jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji.

W przedmiotowej sprawie podstawą materialno-prawną wydania decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...]z dnia [...].09.1961r. była ustawa z dnia [...] marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Stosownie do treści art. 35 ust.1 cyt. ustawy organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogą za zezwoleniem organu do spraw wewnętrznych prezydium powiatowej rady narodowej zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach – zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową – ciągi drenażowe , przewody służące do przesyłania płynów , pary , gazów , elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji a także inne podziemne lub naziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Paragraf 18 zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do Spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29.07.1957r. Przepisy o lokalizacji inwestycji (MP nr 67 poz.268) w zw. z paragrafem 48 zarządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 08.08.1961r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (MP nr 67 poz.268) - wskazuje, że dowodem zatwierdzenia lokalizacji szczegółowej jest zaświadczenie w sprawach lokalizacji szczegółowej .

Z treści decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...]z dnia [...].09.1961r. i jej uzasadnienia wynika, że organ wydał ją w oparciu o zaświadczenie lokalizacyjne dołączone do wniosku złożonego przez wnioskodawcę Zakłady [...] - Zakład [...] w dniu [...].08.1961r. W treści swojej wniosek ten wymienia, że potwierdzeniem lokalizacji sieci cieplno – parowej jest zaświadczenie o lokalizacji nr [...] z dnia [...].08.1958r. znak [...].

Zdaniem skarżącego zaświadczenie lokalizacyjne w dacie wydania decyzji nie istniało.

Skarżący wskazał na naruszenie przepisów prawa wymienionych w treści skargi.

- art 7, 77 § 1, 107 § 3 i 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, działania z urzędu, braku wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie przez organ, że decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...].09.1961r.1968 r. została wydana na podstawie zaświadczenia o lokalizacji

- art.76 § 1 i 107 §3 k.pa. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że treść w/w decyzji w odniesieniu do kwestii wydania zaświadczenia lokalizacji objęta jest domniemaniem prawdziwości , chociaż nie jest w niej wymieniona data i nr sprawy w której to zaświadczenie zostało wydane, a także że organ nie uznał, że domniemanie prawdziwości wydania zaświadczenia lokalizacji zostało obalone, chociaż w aktach znajduje się kserokopia innego zaświadczenia lokalizacji nr [...], oraz że organ nie zbadał czy zaświadczenie lokalizacji określało szczegółowo przebieg urządzeń i przewodów .

Aczkolwiek skarżący tego nie artykułuje, przypuszczać należy, że zarzuca, iż przy wydawaniu badanej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego – art.35 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ,gdyż zapadła ona bez wymaganego zaświadczenia lokalizacji.

Zdaniem Sądu nie sposób zgodzić się z takimi zarzutami i tak przedstawioną argumentacją skargi.

Z akt administracyjnych wynika bowiem, że zaświadczenie Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...].09.1961r. powołuje się i wymienia wniosek Zakładów [...]- Zakład [...] z dnia [...].08.1961r. o wydanie stosownego zezwolenia, w którym z kolei wnioskodawca precyzyjnie opisuje zaświadczenie o lokalizacji nr [...] z dnia [...].08.1958r. znak [...], jako warunkujące uwzględnienie jego wniosku w oparciu o art.. 35 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Złożone w trakcie postępowania, znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie o lokalizacji nr [...] z dnia [...].08.1956r. znak [...] nie może stanowić dowodu , że zaświadczenie o lokalizacji nr [...] z dnia [...].08.1958r. znak [...] nie zostało wydane.

Faktem jest bowiem , że Zakłady [...] - Zakład [...] złożyły wniosek o wydanie zezwolenia będącego przedmiotem decyzji, a organ po przeprowadzeniu postępowania wniosek ten uwzględnił. Powyższe prowadzi do logicznej konkluzji, że zaświadczenie o lokalizacji nr [...] z dnia [...].08.1958r. znak [...] istniało, zostało dołączone do wniosku wnioskodawcy a następnie stało się podstawą wydania kwestionowanej decyzji.

Wskazanej oceny nie zmieniają bezzasadne zarzuty skarżącego. Wymienione w skardze argumenty nie podważają, zdaniem sądu, faktu istnienia kwestionowanego zaświadczenia ani nie prowadzą do wniosku , że nie zostało ono wydane. Skarżący nie podaje żadnych faktów, które by jego twierdzenia uprawdopodobniły.

Przede wszystkim wszelkie uwagi odnoszące się do ewentualnej wadliwości decyzji lokalizacyjnej nie mogą być badane w sprawie niniejszej, gdyż nie jest ona przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu. Tym samym brak jest podstaw do analizy czy zaświadczenie o lokalizacji określało przebieg przewodów i urządzeń.

Zdaniem sądu zarzut, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do faktu zakwestionowania przez skarżącego prawdziwości uzasadnienia decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...].09.1961r.nie jest trafny. Wydając zaskarżoną decyzję organ wywiódł ,że treść wniosku wnioskodawcy z dnia [...].08.1961r. i treść badanej decyzji wzajemnie się uzupełniają, stanowią spójną całość, która pozwala na przyjęcie, że w dacie jej wydania w aktach znajdowało się omawiane zaświadczenie.

Organy obu instancji prawidłowo przeprowadzały postępowanie i oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Dokonały trafnej analizy tego materiału i logicznie uzasadniły dokonane rozstrzygnięcie. Tym samym zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 nie może być uwzględniony.

W ocenie Sądu, zważywszy na upływ kilkudziesięciu lat od wydania badanej decyzji, brak dokumentu mającego zastosowanie w sprawie nie może przesądzać o rażącym naruszeniu prawa przez organ wydający decyzję i świadczyć o tym, że ten dokument nie istniał.

Odmienny pogląd podważałby sens istnienia instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, skoro każdy brak dokumentu w sprawie uznany byłby za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ocena stopnia naruszenia prawa (czy jest ono rażące, czy też nie) oraz związku tego naruszenia z wydaną decyzją wymaga w każdej sprawie indywidualnych ustaleń, które łącznie określają tok rozpoznania sprawy i jej rozstrzygnięcia.

Należy podkreślić, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki stwierdzającej nieważność musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać. Pewność obrotu prawnego wymaga, by ostateczne decyzje administracyjne były stabilne i aby można je było wzruszyć tylko w nadzwyczajnych sytuacjach i z ważnych powodów. Za taki powód z pewnością nie można uznać braku zaświadczenia o lokalizacji nr [...] z dnia [...].08.1958r. znak [...] bowiem jego brak w aktach archiwalnych, nie przesądza o tym, że dokument taki nie istniał.

Podkreślić należy, że wszelkie wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji, a więc brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 kpa przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia (wyrok NSA z 4 stycznia 1999 r. sygn. akt IV SA 1342/98).

Organ nie uchybił także treści art. 76 § 1 i 3 kpa. Uzasadnienia zaświadczenia wydanego w dniu [...] września 1961 r. zawiera informację o wydanym zaświadczeniu o lokalizacji co w pełni koresponduje z treścią wniosku Zakładów [...] domagających się jego wydania. Okoliczność, że w decyzji nie przywołano sygnatury sprawy w jakiej to zaświadczenie wydano nie jest uchybieniem i nie stanowi podstawy do uznania, że taka sprawa się nie toczyła. Dołączenie do akt sprawy innego zaświadczenia lokalizacji nr [...] w niczym tej oceny nie zmienia.

Powyższe okoliczności stanowią przesłankę do uznania, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, po przeprowadzeniu postępowania i dokonaniu trafnej oceny okoliczności faktycznych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji