Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3654/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD lub organ) decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako k.p.a.) oraz art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 – dalej jako u.d.p. lub ustawa) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. Nr 80, poz. 433 – dalej rozporządzenie z dnia 22 marca 2011 r.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm. – dalej jako u.t.d.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez P.D.K. (dalej: skarżący) od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej – utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2012 r. o godz. 07:40 na drodze krajowej S10 w miejscowości B. (odcinek węzeł N. – węzeł C.) zatrzymano do kontroli pojazd marki Renault o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Panav o nr rej. [...] kierowany przez skarżącego. Na podstawie okazanych dowodów rejestracyjnych stwierdzono, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego przekracza 12 t. Kontrola dokonana przy pomocy urządzeń automatycznie ujawniających i rejestrujących informacje o naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wykazała brak uiszczenia opłaty elektronicznej w dniu [...] września 2012 r. o godzinie 15:44:19 zarejestrowany przez bramownicę nr [...] (identyfikator [...]) zlokalizowaną na drodze S10 na odcinku węzeł N. – węzeł C. ujętym w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego GITD decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za naruszenie polegające na nieuiszczeniu opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] września 2012 r. o godz. 15:44 po drodze ekspresowej S10 na odcinku węzeł N. – węzeł C. W uzasadnieniu organ stwierdził m.in., że z materiału dowodowego w postaci wykresówek okazanych w trakcie kontroli wynika jednoznacznie, że w dniu [...] września 2012 r. o godz. 15:44 skarżący, który w tym dniu kierował pojazdem zatrzymanym do kontroli, wjechał na drogę objętą obowiązkiem opłaty pomimo braku środków na koncie i kontynuował przejazd po drodze objętej opłatą elektroniczną.

Pismem z dnia [...] września 2012r. skarżący wniósł wyjaśnienia do protokołu kontroli potraktowane przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowym piśmie skarżący podniósł, że naruszenie nie miało charakteru celowego i wynikało z niewiedzy kierującego o niskim stanie konta związanego z brakiem odpowiedniego powiadomienia dźwiękowego w trakcie przejazdu drogą ekspresową S10 na odcinku węzeł N. – węzeł C. w dniu [...] września 2012 r. Skarżący zaznaczył, że po otrzymaniu w dniu [...] września 2012 r. ostrzeżenia w postaci kilkukrotnego sygnału dźwiękowego zaprzestał dalszej podróży do czasu uzupełnienia przez pracodawcę konta systemu viaTOLL.

Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. GITD utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się w dniu [...] września 2011 r. o godz. 15:44 po drodze wymienionej w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. i że za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

GITD wyjaśnił, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, gdyż ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13 k ust. 1 i 2 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Organ wskazał również, że przyczyny, z których powodu opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej.

Organ wskazał, że po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego stwierdzono, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny, gdyż z pisma Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że za kontrolowany przejazd opłata elektroniczna nie została uiszczona z powodu braku środków na koncie użytkownika. Organ wyjaśnił, że Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. jest podmiotem odpowiedzialnym za obsługę krajowego systemu poboru opłat. Skoro zaś podmiot odpowiedzialny za obsługę powyższego systemu ustalił, że opłata nie została uiszczona, a strona nie przedstawia żadnych dowodów świadczących, iż opłatę uiściła, to organ dał wiarę informacji pochodzącej bezpośrednio od podmiotu obsługującego elektroniczny system poboru opłat. GITD w uzasadnieniu decyzji, wskazując sposób funkcjonowania urządzenia viaBOX, wskazał, że skarżący miał dostateczną możliwość sprawdzenia i posiadał informację o braku środków na koncie użytkownika viaBOX będącym w przypadku kontrolowanego pojazdu kontem typu "Pre-Pay". Organ stwierdził także, że odpowiedzialność kierującego pojazdem nie jest uzależniona od tego, w czyjej dyspozycji prawnej znajduje się pojazd, a naruszenie nie wynikało z przyczyn obiektywnych, jak wskazała to strona w piśmie z dnia [...] października 2012 r., a była wynikiem zależnego od skarżącego braku odpowiednich środków na koncie użytkownika.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] kwietnia 2013 r. W złożonej skardze skarżący zakwestionował zerowy stan konta w momencie przejazdu, wskazując na niskie prawdopodobieństwo zasilenia konta systemu przez właściciela firmy zatrudniającej skarżącego kwotą odpowiadającą dokładnie należnościom ponoszonym z tytułu przejazdu po płatnych odcinkach dróg. W konsekwencji skarżący podniósł, że w przypadku częściowego uiszczenia opłaty należało nałożyć mandat karny w wysokości 1 500 zł. Skarżący wskazał także, że w toku postępowania administracyjnego nie ustalono, czy urządzenie viaBOX zainstalowane w pojeździe zatrzymanym do kontroli działało prawidłowo. Ponadto zarzucił nierówne traktowanie użytkowników dróg, wskazując, że drugi kierowca zatrudniony przez tego samego użytkownika systemu viaTOLL otrzymał natychmiastową możliwość zaskarżenia mandatu. Skarżący podniósł również, że za brak środków na koncie użytkownika – przedsiębiorcy – nałożono odpowiedzialność na kierowcę pojazdu. Skarżący stwierdził także, że 7 dniowy termin wyznaczony przez organ na zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji był zbyt krótki na dokonanie tej czynności z uwagi na przebywanie przez skarżącego w tym czasie na poligonie NSR. Dodatkowo skarżący wskazał, że jako jedyny żywiciel rodziny zarabiający 2 250 zł netto miesięcznie nie jest w stanie uiścić nałożonej na niego kary.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wskazując, że kara pieniężna za przejazd po drodze publicznej bez uiszczenia opłaty elektronicznej nakładana jest na kierującego pojazdem. Dodatkowo GITD podniósł, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że saldo konta użytkownika w dniu [...] września 2012 r. o godzinie 15:44 wynosiło 0 zł.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. organ wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu – pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2014 r. na okoliczność prawidłowego oznakowania w dniu przejazdu odcinka drogi krajowej S10 na odcinku węzeł N. – węzeł C.

Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 25 stycznia 2015 r. uzupełnił złożoną skargę, zarzucając organowi naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez nieustalenie, czy w trakcie przejazdu drogą ekspresową S10 w dniu [...] września 2012 r. urządzenie viaBOX przypisane do pojazdowi prowadzonemu przez skarżącego działało prawidłowo oraz oparcie się na materiale dowodowym przedłożonym przez pracownika Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., który był nieuprawniony do składania oświadczeń wiedzy w imieniu spółki;

2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji z dnia [...] września 2012 r. podpisanej przez A.W. nieuprawnionego do załatwiania spraw w imieniu organu.

Pełnomocnik skarżącego wniósł także o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 13k ust. 1 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie, organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zwana "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13ha ust. 2 u.d.p.). Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym.

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 w/w ustawy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. nr 91, poz. 524). Według § 3 ust. 1 tego rozporządzenia przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną, odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie, instaluje urządzenie w pojeździe, wnosi przedpłatę – w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 (czyli w formie przedpłaty), ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie – w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2 (czyli płatności okresowej za zabezpieczeniem).

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty, kierującemu pojazdem samochodowym, wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Karę nakładają w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 (art. 13k ust. 4 ustawy u.d.p.). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p. – do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Za bezsporny w niniejszej sprawie należy uznać fakt, że dopuszczalna masa całkowita (DMC) pojazdu samochodowego, którym kierował skarżący, przekraczała 3,5 tony (według dowodu rejestracyjnego DMC tego pojazdu to 18000 kg) i pojazd ten nie podlegał zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3 lit. a u.d.p., a nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu w dniu [...] września 2012 r. o godz. 15:44 odcinkiem drogi płatnej S10 na odcinku węzeł N. – węzeł C., na którym pobiera się opłatę elektroniczną. Podczas przeprowadzonej kontroli drogowej stwierdzono, że w tym dniu opłata ta nie została uiszczona, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez GITD pozwoliło na ustalenie, iż przyczyną nieuiszczenia opłaty elektronicznej był brak środków na koncie użytkownika.

W tej sytuacji ww. kara pieniężna w wysokości 3.000 zł została nałożona na skarżącego na podstawie obiektywnie stwierdzonego naruszenia przezeń przepisów u.d.p., polegającego na przejeździe pojazdem samochodowym/ciężarowym płatnym odcinkiem drogi bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej.

W ocenie Sądu stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został ustalony prawidłowo i w stopniu wystarczającym dla podjęcia zaskarżonej decyzji. W szczególności nieuiszczenie (niepobranie) ww. opłaty w elektronicznym systemie poboru opłat potwierdził operator tego systemu – firma Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. Opłata ta nie została uiszczona, ponieważ w chwili przejazdu saldo konta użytkownika wynosiło 0 zł. Podkreślenia przy tym wymaga fakt zwrócenia się organu, w toku sprawy, do operatora systemu poboru opłat – firmy Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Dowodzi to starań organu celem zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, który będzie kompletny i będzie uwzględniał wszystkie istotne w sprawie okoliczności. Taki też materiał – zdaniem Sądu – został zebrany.

W tym miejscu należy ponownie wskazać, że kara za przejazd płatnym odcinkiem drogi publicznej bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej jako kara administracyjna nakładana jest za obiektywnie stwierdzone naruszenie obowiązków ustawowych, przy czym nie są istotne przyczyny nieuiszczenia opłaty. Tej samej karze podlegają przypadki nieuiszczenia opłaty elektronicznej wynikające z braku środków na koncie użytkownika, co przypadki nieuiszczenia opłaty z powodu niewłączenia urządzenia viaBOX, jego wadliwego działania czy też braku instalacji tego systemu w pojeździe objętym obowiązkiem uiszczania opłat elektronicznych. Tym samym ewentualne ustalenie przez organ nakładający karę czy urządzenie viaBOX zainstalowane w pojeździe funkcjonuje w sposób niewadliwy, nie ma wpływu na nałożenie kary pieniężnej. W konsekwencji zdaniem Sądu należy uznać, że ewentualne prowadzenie przez organ postępowania w tym kierunku prowadziłoby do przewlekłości postępowania administracyjnego i naruszało zasadę szybkości i ekonomiki postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a.

Na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, że decyzja administracyjna nakładająca karę za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej jest decyzją związaną i organ zobowiązany jest nałożyć karę w przypadku stwierdzenia wystąpienia naruszenia i jednoczesnego braku przewidzianych w ustawie okoliczności wyłączających odpowiedzialność bądź obowiązek uiszczenia tej opłaty. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że ustawodawca wśród okoliczności wyłączających poniesienie odpowiedzialności bądź wpływających na wysokość nałożonej kary nie przewidział sytuacji finansowej kierującego pojazdem, jego zdolności zarobkowych czy sytuacji rodzinnej.

Odnosząc się do zarzutu uznania za materiał dowodowy informacji przekazanych przez pracownika Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. nieuprawnionego do składania oświadczeń wiedzy w imieniu tego podmiotu, Sąd uznaje stawiany zarzut za nietrafny mimo, iż należy przyznać racje stronie skarżącej, że informacje, których organ oczekiwał od spółki wymagały oświadczenia wiedzy a nie woli. Tym niemniej podnieść wypada, iż mimo, że dokument ten został nazwany "pełnomocnictwem", to z jego treści jednoznacznie wynik, że celem jego wydania było umocowanie (upoważnienie) konkretnego pracownika tj. Pani M.K. do udzielania odpowiedzi na pisma GITD w zakresie wiedzy - informacji o działalności Krajowego Systemu Poboru Opłat. W tym miejscu należy zauważyć, że umocowanie pracownika spółki do składania oświadczeń wiedzy na potrzeby prowadzonych postępowań administracyjnym może wynikać również z innych dokumentów określających zakres zadań i odpowiedzialności pracownika, takich jak opis stanowiska pracy, zakres zadań czy umowa o pracę, a przyjęcie formy odrębnego dokumentu (w niniejszym przypadku określonego jako "pełnomocnictwo") ułatwia jedynie udokumentowanie na potrzeby prowadzonego postępowania faktu złożenia oświadczenia wiedzy przez upoważnioną do tego osobę.

Odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącego zerowego stanu konta użytkownika systemu, należy podnieść, że okoliczność ta została ustalona na podstawie informacji przekazanych przez pracownika Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. i następnie utrwalonych w aktach sprawy administracyjnej. Odnotować przy tym należy, że skarżący kwestionując wysokość salda konta użytkownika, nie przedstawił ani nie powołał się na żadne dowody popierające to stwierdzenie, a jedynie usiłował podważyć ten fakt, powołując się na niskie prawdopodobieństwo takiego wnoszenia opłat na konto użytkownika, które w 100% pokryłyby przyszłe należności. Zdaniem Sądu nieprzedstawienie przez skarżącego jakichkolwiek dowodów potwierdzających to stwierdzenie nie pozwala na uznanie, że stan faktyczny sprawy przedstawiał się odmiennie od ustalonego w toku postępowania administracyjnego, a postępowanie dowodowe prowadzone było w sposób wadliwy.

W świetle powyższego Sąd uznaje za nietrafny zarzut naruszenia przez GITD art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Za nieskuteczny Sąd uważa również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez wyznaczenie skarżącemu zbyt krótkiego terminu do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Termin wyznaczany przez organ do zapoznania się z aktami postępowania nie ma charakteru terminu ustawowego, którego przekroczenie niesie ze sobą negatywne następstwa. W konsekwencji termin taki może być w razie potrzeby przedłużony na skutek interwencji strony postępowania administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 856/08). Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest pisma skarżącego, w którym zwracałby się on o zmianę wyznaczonego terminu, a sam skarżący w złożonej skardze nie powołuje się na fakt występowania o zmianę terminu do zapoznania się z aktami postępowania.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych o niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na skutek naruszenia art. 10 k.p.a. można mówić wówczas, gdy strona stawiająca taki zarzut wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I OSK 2572/12). W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący podnosząc, iż wyznaczony przez GITD termin był za krótki na zapoznanie się z aktami postępowania, nie wskazał na żadne czynności bądź dowody, których przeprowadzenia zamierzał się domagać w związku z trwającym postępowaniem administracyjnym.

Odnosząc się do zarzutu nałożenia kary pieniężnej na kierującego pojazdem, a nie na przedsiębiorcę zatrudniającego ukaranego kierowcę, ponownie należy wskazać, że stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za przejazd bez uiszczenia należnej opłaty nakłada się na kierującego pojazdem. Zaznaczyć przy tym należy, że taka konstrukcja normy prawnej wskazuje, iż organ stwierdzając wystąpienie naruszenia, nie może określić swobodnie, który podmiot poniesie odpowiedzialność w całości bądź też, w jakich proporcjach odpowiedzialność ta rozłoży się pomiędzy poszczególnymi podmiotami. Norma prawna wynikająca z treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. przewiduje bowiem wyłącznie odpowiedzialność kierującego pojazdem za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W sytuacji takiej kierującemu pojazdem pozostawiona jest decyzja co do wyboru trasy przejazdu, tj. podjęcia decyzji czy przejazd ma się odbywać odcinkami płatnymi, czy też trasą omijającą płatne odcinki dróg publicznych.

Niezależnie od powyższych wywodów za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji organu I instancji wydanej przez osobę nieuprawnioną. Zauważyć w tym miejscu należy, że zarzut wydania decyzji z dnia [...] września 2012 r. przez osobę nieuprawnioną został oparty przez pełnomocnika skarżącego na fakcie braku w aktach postępowania administracyjnego upoważnienia, o którym mowa w art. 269a k.p.a. wystawionego dla osoby, która podpisała tę decyzję, oraz braku dokumentu wskazującego, że osoba ta jest inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego.

Stosownie do treści art. 69 ust. 1 u.t.d. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym. Mając na uwadze, że w postępowaniu administracyjnym ani skardze złożonej przez skarżącego pismem z dnia [...] maja 2013 r., nie kwestionowano przeprowadzenia kontroli przez osobę niebędącą inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego, tj. przez osobę nieposiadającą właściwego umundurowania, legitymacji służbowej i znaku identyfikacyjnego, należy uznać, że brak jest przesłanek dostatecznie uzasadniających podejrzenie przeprowadzania kontroli i w konsekwencji wydania decyzji I instancji przez osobę niebędącą inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego. Jednocześnie zdaniem Sądu nie sposób uznać, że niedołączenie do akt sprawy administracyjnej kopii upoważnienia, o którym mowa w art. 268a k.p.a., przesądza samo z siebie o wydaniu decyzji administracyjnej przez osobę nieupoważnioną. O wadliwości aktu administracyjnego, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przesądzić może dopiero brak takiego upoważnienia bądź też jego niewłaściwy zakres (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1618/12).

W zakresie wniosku skarżącego o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o ustalenie zgodności art. 13k ust. 1 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania naruszenia z art. 2 Konstytucji RP, należy podnieść, że Sąd postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013r. orzekł o zawieszeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w oczekiwaniu na zajęcie stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny odnośnie zadanego przez Sąd pytania prawnego (postanowienie z dnia 17 maja 2013r. sygn. VI SA/Wa 201/13) o tożsamej treści co wskazane we wniosku skarżącego. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt P 36/13, umorzył postępowanie na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. nr 102, poz. 643 z późn. zm.), uznając, że wydanie orzeczenia w tym zakresie jest niedopuszczalne. W tym miejscu należy zauważyć, że powyższe postanowienie Trybunału Konstytucyjnego było podstawą podjęcia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie po jego zawieszeniu postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Odpis postanowienia z dnia 23 października 2014 r. o podjęciu postępowania sądowoadministracyjnego z podaniem przyczyny został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 listopada 2014 r. (vide: zwrotne potwierdzenie doręczenia – karta nr 73 akt sądowych).

Mając powyższe wywody na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.