Wyrok NSA, sygn. akt OSK 982/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 10 poz 55
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Izabella Kulig - Maciszewska, Protokolant Maria Płowniak, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Andrzeja P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 2390/03 w sprawie ze skargi Andrzeja P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 maja 2003 r. (...) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

OSK 982/04

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 24.02.2004 r. II SA 2390/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Andrzeja P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 13.05.2003 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia 26.09.2002 r. (...) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego, którego powodem było zmniejszenie stanu etatowego szpitala i brak możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r., o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./, zgodnie z którym wypowiedzenie stosunku służbowego może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W przedmiotowej sprawie przesłanki, o których mowa w tym przepisie zostały wykazane, skoro w jednostce wojskowej, w której Andrzej P. pełnił służbę zmniejszono stan etatowy o 8 stanowisk służbowych przewidzianych dla żołnierzy zawodowych, co jednoznacznie wynikało z wykazu zmian (...) z dnia 4.07.2002 r., w tym jedno stanowisko przewidziane dla kierownika pododdziału /takie zajmował Andrzej P. w Wojskowym Szpitalu Klinicznym w K./, a brak możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe potwierdzają podjęte działania w Departamencie Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej - kontynuował Wojewódzki Sąd. Do spełnienia przesłanek z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy nie jest wymagana likwidacja konkretnego stanowiska, lecz wystarczające jest zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni zawodową służbę wojskową - stwierdził Sąd, dodając, iż w sprawie jest bezsporne, iż Andrzej P. z racji wieku i posiadanej wysługi lat nabył prawo do pełnego zaopatrzenia emerytalnego i w tej sytuacji nie można mówić aby organ naruszył granice uznania administracyjnego /art. 7 Kpa/ wybierając wypowiedzenie stosunku służbowego w sytuacji, gdy w związku z restrukturyzacją Sił Zbrojnych zwalniani są żołnierze zawodowi, którzy nie legitymują się taką wysługą emerytalną.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Andrzej P., reprezentowany przez adwokata, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając rażące naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania w szczególności art. 183 par. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący został pozbawiony możliwości przedstawienia argumentów, co zostało uzasadnione tym, że występuje on z adwokatem, gdy tymczasem to skarżący, jako specjalista II stopnia organizacji ochrony zdrowia, posiada wiedzę specjalistyczną, dotyczącą problematyki sporu, a takie działanie Sądu stanowi naruszenie art. 185 par. 2 pkt 5 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast uzasadnienie Sądu jakoby stan etatowy szpitala ulegał zmniejszeniu o 8 stanowisk nie jest zgodny ze stanem faktycznym, stwierdzono dalej, podkreślając, że zmiany te polegały w istocie na zmianie ilości stażystów /młodszych asystentów/, którzy nie są pełnoprawnymi lekarzami, zaś stwierdzenie, że w jednostkach organizacyjnych nie ma stanowiska, które mógłby zająć skarżący jest błędne, gdyż przepisy stanowią, aby oficer otrzymał dwie propozycje stanowisk, czego nie dopełniono. Najistotniejszy w sprawie jest fakt, że skarżący decyzją Ministra Obrony Narodowej (...) z dnia 28.09.1999 r. został wyznaczony na stanowisko kierownika Pododdziału Psychosomatycznego, co Komendant Szpitala był obowiązany wpisać do statutu, czego nie uczynił choć zatwierdził pieczęcie jakich skarżący używał - taki stan trwał do 2001 r., kiedy to zorientował się, że kierowany przez niego oddział jest jednostką pozastatutową i oprotestował tę sytuację i wówczas zamiast do skorygowania statutu doszło do zwolnienia w celu zatarcia przez Komendanta śladów pozaprawnego działania - skonkludowano.

Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podkreślając zasadność wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzutów skargi kasacyjnej nie można uznać za usprawiedliwione.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1972 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./, obowiązującym w dacie orzekania, dokonanie żołnierzowi zawodowemu wypowiedzenia stosunku służbowego może nastąpić jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Dla prawidłowości wypowiedzenia stosunku służbowego muszą być zatem spełnione łącznie dwa warunki: jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę podlega rozformowaniu lub zmniejszył się stan etatowy i jest brak możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe. Przed dokonaniem zwolnienia organ wojskowy jest obowiązany wymagania te udowodnić i wykazać. W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt, przesłanki określone cyt. art. 78 ust. 2 pkt 2 zostały spełnione. Wykazem zmian (...) z dnia 4.07.2002 r. został zmniejszony stan etatowy w Wojskowym Szpitalu Klinicznym z Polikliniką SP ZOZ w K., w tym o stanowisko jakie było zajmowane przez Andrzeja P. Bez znaczenia jest zarzut, iż nastąpiły też zmiany na stanowisku stażystów, skoro zmniejszył się stan etatowy jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę, także o takie stanowisko jakie zajmował. Z akt personalnych /tajnych/ wynika również, że podjęte zostały starania wyznaczenia innego stanowiska służbowego, jakkolwiek możliwości takiej nie było z przyczyn szerszej reorganizacji w Siłach Zbrojnych.

Akta sprawy pozwalały zatem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu na ocenę, że wypowiedzenie Andrzejowi P. stosunku służbowego przez Ministra Obrony Narodowej miało podstawy w cyt. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i decyzje w tym przedmiocie zgodne są z prawem. Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego przepisu jest zatem chybiony. Na ocenę tę nie mają wpływu podniesione w skardze kasacyjnej argumenty co do wadliwych działań Komendanta Szpitala, związanych ze statutem, bowiem skarga kasacyjna dotyczy tylko orzeczenia sądu administracyjnego, nie zaś organów, a Sąd Wojewódzki oceniał rozstrzygnięcie organów w świetle przepisu stanowiącego podstawę ich rozstrzygnięcia i nie można mówić iż dopuścił się uchybienia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 78 ust. 2 cyt. ustawy.

W postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie miało miejsca pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Na rozprawie skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika, zaś z protokołu rozprawy nie wynika, aby skarżący chciał sam zabrać głos a Sąd mu to nie umożliwił. Protokół takiej wzmianki nie zawiera, a pełnomocnik skarżącego żadnego sprostowania co do treści nie wniósł, co wynika z jego oświadczenia złożonego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 4.01.2005 r. Nie zachodzi zatem nieważność postępowania, o czym mowa w art. 183 par. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i zarzut naruszenia tego przepisu jest także niezasadny.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.