Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1308/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w  zw. z art. 197 par.2 w zw. z art. 198
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2013 r., doręczonym w dniu 16 października 2013 r., zobowiązano skarżącą H. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Pismem z dnia 23 października 2013 r. H.K. wniosła na powyższe zarządzenie zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2013 r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie podpisanego odpisu tego zażalenia, celem doręczenia organowi administracji w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia. Zarządzenie powyższe doręczone zostało skarżącej w dniu 12 listopada 2013 r.

W dniu 19 listopada 2013 r. skarżąca nadesłała nieuwierzytelnioną kserokopię zażalenia z dnia 23 października 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie (...). Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia (art. 198 p.p.s.a.).

W myśl art. 227 § 1 p.p.s.a., zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.

Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie, oprócz dodatkowych warunków, powinno przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Takie wymagania przewidziane zostały w Rozdziale 1 Działu III ww. ustawy. I tak zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Jak natomiast stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.

Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, iż w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku natomiast zażalenia, jeżeli strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni jego braków, to zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. sąd wojewódzki odrzuci je na posiedzeniu niejawnym.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia, celem doręczenia organowi administracji. W odpowiedzi nadesłała ona do Sądu nieuwierzytelnioną kserokopię zażalenia, wobec czego nie może ona zostać uznana za odpis zażalenia w rozumieniu art. 47 p.p.s.a. Przepis ten wyraźnie stanowi, co należy rozumieć przez odpis pisma. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny z układem graficznym oryginału (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie pełnej zgodności jego treści z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje wtedy odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia art. 47 § 2 p.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia.

Tymczasem w niniejszej sprawie, Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia, celem nadania mu formy wymaganej przez art. 47 p.p.s.a., jednak bezskutecznie. Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 47 § 1 p.p.s.a, bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie nadesłała odpisu zażalenia w żądanej postaci. Pismo niepodpisane ani niepoświadczone przez wnoszącego za zgodność z oryginałem powyższego wymogu nie spełnia, a tym samym nie podlega doręczeniu innym stronom lub uczestnikom postępowania. Zażalenie to nie mogło więc otrzymać prawidłowego biegu, co skutkowało jego odrzuceniem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.