Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 498/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1a ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 498/14 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Grażyna Firek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r., sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej D. S., na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta O., z dnia 12 listopada 2013r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 września 2013 r. Syndyk masy upadłości A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w O. (dalej: strona skarżąca) wystąpiła do Prezydenta Miasta O. z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości.

We wniosku podano następujący stan faktyczny. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej (dalej: spółka) jest użytkownikiem wieczystym gruntu oraz właścicielem budynku i urządzenia stanowiącego odrębną nieruchomość. W dniu 22 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy w K. ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku spółki. Syndykiem masy upadłości spółki został ustanowiony skarżący. Wskazana nieruchomość weszła w skład masy upadłości spółki, zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j.: Dz.U. z 2012, poz. 1112 ze zm.; dalej: p.u.n.), który stanowi, że z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, służącą zaspokojeniu wierzycieli. Upadły utracił z mocy samego prawa prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości w przypadku, gdy ogłoszono upadłość obejmującą likwidację jego majątku (art. 75 ust. 1 p.u.n.). Strona skarżąca zaznaczyła, że obecnie toczy się postępowanie likwidacyjne, a ww. nieruchomość nie jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej i jest opodatkowana podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), jako grunt i budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Strona skarżąca wskazała na brzmienie art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l., który przewiduje, iż osoby prawne obowiązane są wpłacać obliczony w deklaracji podatek nieruchomości do 15. dnia każdego miesiąca, a za styczeń do 31. stycznia. Natomiast art. 91 ust. 1 p.u.n. stanowi, iż zobowiązania pieniężne upadłego, których termin świadczenia jeszcze nie nastąpił stają się wymagalne z dniem ogłoszenia upadłości.

W związku z powyższym zadano następujące pytania: (1) Czy prawidłowe jest stanowisko strony skarżącej, iż nieruchomość wchodzącą w skład masy upadłości, na której nie jest wykonywana żadna działalność gospodarcza i w stosunku do której prowadzone są czynności mające jedynie na celu likwidację majątku upadłego należy kwalifikować jako "pozostały grunt" w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. "c" u.p.o.l., a znajdujący się na nieruchomości budynek jako "pozostałe budynki lub ich części" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "e" u.p.o.l.? (2) Czy prawidłowe jest stanowisko, iż miesięczne raty podatku za 2012 rok obejmujące okres po ogłoszeniu upadłości spółki stały się wymagalne z dniem ogłoszenia upadłości?

W ocenie strony skarżącej, z racji, że nieruchomość z uwagi na przedstawiony stan faktyczny utraciła związek z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względu na ogłoszoną upadłość spółki i prowadzenie w stosunku do przedmiotowej nieruchomości wyłącznie czynności likwidacyjnych, powinna zostać opodatkowana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "c" u.p.o.l., jako "pozostałe grunty". Znajdujący się na nieruchomości gruntowej budynek również nie powinien zostać opodatkowany jako mający związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale jako "pozostałe budynki lub ich części". Ponadto, strona skarżąca twierdzi, iż miesięczne raty podatku od nieruchomości za rok 2012 obejmujące okres po ogłoszeniu upadłości spółki (a więc miesiące lipiec – grudzień 2012 r.) stały się wymagalne w dniu ogłoszenia upadłości, tj. 22 czerwca 2012 r.

W dniu 12 listopada 2013 r. Prezydent Miasta O. wydał interpretację indywidualną nr [...] , w której uznał stanowisko strony skarżącej w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, a w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 2 za prawidłowe.

Organ stwierdził, że strona skarżąca jest przedsiębiorcą także w trakcie postępowania upadłościowego, zmierzającego do likwidacji tego podmiotu. Ten status ma podatnik do momentu usiania bytu prawnego. Ani brak zgody na dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa w toku upadłości likwidacyjnej, ani brak zgody na zbycie nieruchomości będących w posiadaniu spółki w upadłości w loku upadłości likwidacyjnej, nie eliminują statusu przedsiębiorcy. Z tego względu spółka posiada status przedsiębiorcy, zatem na mocy obowiązujących przepisów podatek od nieruchomości będących w posiadaniu tego podmiotu winien być opłacany według zastosowania stawek przewidzianych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania jak od związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Prezydent Miasta O. podzielił ocenę strony skarżącej, iż podatek od nieruchomości za 2012 rok wykazany przez spółkę w złożonej deklaracji siał się wymagalny z dniem ogłoszenia upadłości ww. podmiotu, w dniu 22 czerwca 2012 r., nawet jeśli nie upłynął jeszcze termin płatności raty podatku wynikający z przepisów ogólnych.

Wezwawszy uprzednio organ do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 6 lutego 2014 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. interpretację indywidualną, zaskarżając ją w części, w jakiej organ uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. W skardze sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej interpretacji i orzeczenie co do istoty sprawy, a ponadto o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie prawa materialnego: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "e" u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że przedmioty opodatkowania jako mające związek z działalnością gospodarczą, pomimo, iż została ogłoszona upadłość spółki, obejmująca likwidację majątku spółki i prowadzenie w stosunku do ww. nieruchomości wyłącznie czynności likwidacyjnych, skutkujących następnie sprzedażą tych nieruchomości, co przemawia za przyjęciem utraty związku nieruchomości z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu skargi wskazano, powołując się na komentatorów u.p.o.l., że opodatkowanie nieruchomości spółki w likwidacji w sposób przewidziany dla majątku należącego do przedsiębiorców będzie właściwy wyłącznie, gdy syndyk uzyskał zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę w upadłości. Gdy jednak – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – w stosunku do nieruchomości prowadzi się wyłącznie czynności likwidacyjne, należy opodatkować ją tak jak przedmioty opodatkowania niezwiązane z działalnością gospodarczą. Likwidacja spółki nie jest bowiem stanem przejściowym ani nie sprowadza się do czasowego zawieszenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Jednocześnie wskazał, że powoływane w skardze cytaty z orzeczeń sądów administracyjnych, nie mają zastosowania w sprawie. Orzeczenia te dotyczą bowiem zupełnie innych problemów prawnych, jak również stanów faktycznych. Szczegółowo odniósł się przy tym do poszczególnych powoływanych w skardze orzeczeń. Podobnie odniósł się do przytaczanych w skardze fragmentów wypowiedzi doktryny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa, który prowadziłby do konieczności wyeliminowania go z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że strona skarżąca wyznaczyła zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie wyłącznie do tej części zaskarżonej interpretacji, w której Prezydent Miasta O. uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. Zatem podlegający ocenie Sądu spór między stronami niniejszego postępowania dotyczył wskazania, w jaki sposób należy opodatkować nieruchomość należącą do podmiotu wpisanego do Rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, którego upadłość obejmująca likwidację majątku została ogłoszona przez właściwy sąd powszechny, a postępowanie likwidacyjne jest w toku. Zdaniem strony skarżącej, nieruchomość taka nie jest już bowiem związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, Prezydent Miasta O. wskazując, że ww. stanowisko strony skarżącej jest nieprawidłowe, nie naruszył obowiązującego prawa, a w szczególności nie naruszył art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "e" u.p.o.l., a obrazę tych przepisów zarzucała organowi strona skarżąca. Taka ocena wynika przede wszystkim z faktu, iż przepisy te konstruują po stronie rady gminy kompetencję do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości względem wymienionych w nich kategorii przedmiotów opodatkowania, wskazując jednocześnie maksymalne stawki tego podatku. Prezydent Miasta O. wydając zaskarżoną interpretację nie oceniał jednak stanu faktycznego polegającego na zasadach ustalenia wysokości stawek podatku, co – jak wynika z treści kolejnych pism procesowych strony skarżącej – świadczy o prawidłowym odczytaniu prawdziwego celu wniosku strony skarżącej o wydanie interpretacji prawa podatkowego. Organ wydający zaskarżoną interpretację w istocie analizował treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepis ten stanowi bowiem, że użyte w tej ustawie określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznaczają "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Przepis ten, pozostający w słowniczku pojęć ustawowych u.p.o.l. ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego odczytania treści normatywnej poszczególnych przepisów u.p.o.l., dotyczących kwalifikowania przedmiotów opodatkowania. W ocenie Sądu, tak przeprowadzona interpretacja w pełni odpowiadała prawdziwym intencjom strony skarżącej, która w istocie chciała uzyskać odpowiedź na pytanie, czy nieruchomości, o których wspominała we wniosku o wydanie interpretacji mieszczą się w definicji z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Uwzględniając powyższe zastrzeżenia Sąd uznał, że Prezydent Miasta Oświęcimia dokonał prawidłowej wykładni przepisów u.p.o.l. (zwłaszcza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) w odniesieniu do przedstawionego przez stronę skarżącą stanu faktycznego.

Jak bowiem wynika ze wskazanego wyżej przepisu, opodatkowanie, którego chciałaby uniknąć strona skarżąca dotyczy takich przedmiotów opodatkowania, które pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Trafnie zatem organ interpretacyjny dokonał analizy pojęcia "przedsiębiorca" na gruncie prawa o podatku od nieruchomości. Sąd wskazuje, że w świetle podanego przez stronę skarżącą stanu faktycznego, spółka ma status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przez ogłoszenie upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, także likwidacyjnej, nie traci bowiem przymiotu przedsiębiorcy. Należy przy tym zastrzec, że u.p.o.l. nie definiuje pojęcia "przedsiębiorcy" ani nie odsyła w tym zakresie wprost do innych regulacji (spoza gałęzi prawa podatkowego). Dlatego kierując się względami wykładni systemowej należało przyjąć, że w tym stanie prawnym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi także o przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.; dalej: p.u.n.) w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1203 ze zm.; dalej: u.k.r.s.). Status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest zatem dokumentowany numerem KRS i trwa do momentu zaistnienia okoliczności, uzasadniających wykreślenie podmiotu z rejestru przedsiębiorców. Stosownie do art. 601 p.u.n. po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową firmą z dodaniem oznaczenia "w upadłości likwidacyjnej" albo "w upadłości układowej". Rozwiązanie zawarte w tym przepisie ma na celu zapewnienie pewności obrotu prawnego. Ogłoszenie upadłości samo przez się nie wyłącza jeszcze przedsiębiorcy z obrotu gospodarczego. Zamieszczenie już w firmie upadłego informacji, że przedsiębiorca jest w stanie upadłości, informuje pozostałych uczestników obrotu o jego sytuacji prawnej, a zatem w ten sposób uczestnicy tego obrotu uzyskują informacje co do sytuacji prawnej upadłego (F. Zedler, Komentarz do art. 601 p.u.n, LEX) – zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 312/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Należy w tym miejscu również przypomnieć, że ustanie bytu prawnego takiej spółki następuje dopiero z chwilą wykreślenia z rejestru (KRS) zgodnie z art. 289 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. nr 94, poz. 1037 ze zm.; dalej: k.s.h.).

Z przytoczonego wyżej art. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. niezbicie wynika, że wszystkie grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy i podlegające podatkowi od nieruchomości są związane z działalnością gospodarczą. Upadły podmiot gospodarczy nie traci swego statusu przedsiębiorcy aż do zakończenia postępowania upadłościowego i wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego; nie traci też prawa własności, nabytych przed dniem upadłości, nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FSK 91/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei użytego przez ustawodawcę w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowania "nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", można i należy wyprowadzić wniosek, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatnikowi, będącemu przedsiębiorcą, podatku od nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla znajdujących się w jego posiadaniu budynków o charakterze niemieszkalnym, jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych (w roku podatkowym) oraz brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych (zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 638/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w stanie faktycznym leżącym u podstaw wydania zaskarżonej interpretacji, strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by nieruchomości należące do spółki objętej postępowaniem upadłościowym nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Natomiast faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej (jak miało to miejsce w przypadku strony skarżącej – gdzie syndyk bezspornie, takiej działalności nie prowadził) nie ma znaczenia dla sposobu opodatkowania budynków zarządzanego przedsiębiorstwa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 58/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Także we wcześniejszym orzecznictwie wskazywano, że przepisy u.p.o.l. nie przewidują zwolnienia od podatku od nieruchomości, ustalonego od budynków lub gruntów wchodzących w skład masy upadłościowej upadłego przedsiębiorstwa (państwowego), a ogłoszenie stanu upadłości nie przesądza, że budynki lub grunty wchodzące w skład masy upadłościowej upadłego podmiotu gospodarczego nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez inne jednostki gospodarcze (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie III SA 794/94, publ. Wspólnota 1995/12/23). W tym zakresie wejście w życie aktualnie obowiązującego p.u.n. nie spowodowało w tym względzie żadnej jakościowej zmiany. Wskazał na to trafnie WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 397/08 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Także w literaturze wskazuje się, iż z definicji z art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nawet różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Posiadanie zaś w myśl tego przepisu nie może być odnoszone tylko i wyłącznie do posiadania w rozumieniu art. 336 k.c. Również władający nieruchomością na podstawie innych tytułów prawnych niż objętych zakresem przedmiotowym k.c. jest posiadaczem w rozumieniu przyjętym na gruncie u.p.o.l. W niektórych przepisach ustawodawca posługuje się tym terminem w celu oznaczenia władztwa ekonomicznego nad rzeczą, pozwalającego na korzystanie z niej bez względu na to, czy władztwo to jest wyrazem prawa (własności, użytkowania, dzierżawy), czy też nie jest z takim prawem związane. Sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem (por. teza 3 do art. 1a, L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, C.H.Beck, 2005, s. 38-41). W omawianym przypadku brak jest również uzasadnionych podstaw, aby z chwilą objęcia obowiązków przez syndyka posiadanie gruntów przez podatnika, które jest stanem faktycznym nadal trwającym, miało przestać decydować o kwalifikacji gruntów. O wysokości stawki podatku od nieruchomości, opłacanego przez podmiot będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości, decyduje pozycja prawna i faktyczna właściciela, a nie syndyka masy upadłości (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie FSK 90/04, publ. ONSAiWSA 2004/3/62).

Ponadto, jak słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, wyrwane z kontekstu fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, nie przystają do realiów niniejszej sprawy oraz częściowo stanu prawnego na podstawie którego wydana została interpretacja. W uzasadnieniu tej odpowiedzi organ szczegółowo przedstawił motywy dla których orzeczenia powołane w skardze nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd w pełni podziela pogląd organu. Nie ma w związku z tym potrzeby ponownego przytaczania tej argumentacji.

Jaskrawym przykładem wybiórczego przytaczania poglądów doktryny, jest z kolei fragment komentarza Leonarda Etela przytoczony na stronie 6 skargi. Skarżący zacytował nieaktualne już stwierdzenia tego komentarza. Następne bowiem zdania zawierają całkowicie odmienny aktualny pogląd komentatora. Zostało w nim stwierdzone, że "Inny pogląd został zawarty w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 25 maja 2006 r., I SA/Rz 217/05, LEX nr 259285. Zdaniem sądu, spółka akcyjna nie traci statusu przedsiębiorcy wskutek ogłoszenia upadłości, skutkiem bowiem ogłoszenia upadłości jest utrata zarządu nad majątkiem, natomiast upadły nie traci ani zdolności prawnej, ani zdolności do czynności prawnych. Nie zmienia się także jej status prawny - w dalszym ciągu pozostaje ona podatnikiem i przedsiębiorcą, może nadal prowadzić działalność gospodarczą albo nie wykonywać faktycznie działalności gospodarczej przez jakiś czas. Dopiero ustanie bytu prawnego spółki (rozwiązanie, likwidacja) i wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Sądowego - co podkreśla sąd - spowoduje, iż przestanie ona być przedsiębiorcą. Wtedy dopiero można mówić o trwałym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Pogląd ten, po wprowadzeniu definicji nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest słuszny. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 komentowanej ustawy, o tym że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, decyduje sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W przypadku ogłoszenia upadłości podatnik nie przestaje być przedsiębiorcą, przez co jego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powinny być zatem opodatkowane najwyższymi stawkami." Również zatem i ten pogląd potwierdza stanowisko przyjęte przez organ interpretacyjny.

Zarzuty skargi okazały się zatem bezzasadne. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził żadnych naruszeń prawa, które mogły uzasadnić uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wobec powyższego w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji.