Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1586/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: par. 2 i  3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 listopada 2020 r. S.Z. (dalej; "Wnioskodawca", "odwołujący się", "Skarżący") wystąpił do Prezydenta Miasta B. (dalej: "organ", "organ I instancji") z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w B.

Wniosek inwestora został w dniu 3 grudnia 2020 r. pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na brak formalny tj. brak służebności przejazdu po działce [...] i nieuzupełniony we wskazanym terminie. W wyniku zażalenia Wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: "Kolegium") postanowieniem nr [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r. zobowiązało organ I instancji do przeprowadzenia postępowania i wyjaśnienia kwestii ww. służebności w orzeczeniu merytorycznym kończącym postępowanie.

W trakcie ponownego postępowania administracyjnego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ I instancji wyznaczył wokół wnioskowanej nieruchomości obszar, na którym przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy. Obszar analizy wyznaczono w promieniu ok. 76,0 m wokół wnioskowanego terenu, co stanowiło więcej niż 3-krotną szerokość frontu (długość granicy wschodniej nieruchomości Wnioskodawcy wynosząca 25 m). Przyjęty obszar był w pełni reprezentatywny dla przedmiotowego rejonu obrębu [...]. W dniu 29.01.2021 r. Wnioskodawca zmienił kierunek wjazdu na wnioskowany teren od strony południowej czyli od strony działki nr [...] która od strony wschodniej również przylega do drogi wewnętrznej wyznaczonej po działce nr [...]. W ocenie organu I instancji do strony południowej nie ma wyznaczonej drogi wewnętrznej, a proponowany przez Wnioskodawcę dojazd poza istniejącym przebiegiem drogi wewnętrznej na działce nr [...] (współwłasność Wnioskodawcy) nie ma uzasadnienia z punktu widzenia właściwości drogi (parametrów dojazdu). Miejski Zarząd Dróg w B. w opinii nr [...] z dnia 16 grudnia 2020 r. potwierdził możliwość skomunikowania wnioskowanego terenu złożonego z działek nr [...] i [...] z droga publiczną - ul. [...] poprzez działkę nr [...]. Dlatego też organ I instancji uznał, że nie zmienił się front wnioskowanej nieruchomości. Powołując się na brzmienie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. – zwana dalej "u.p.z.p"), organ uznał, że w wyznaczonym przez organ obszarze analizy nie występuje istniejąca zabudowa. Wnioskowany teren jest silnie zadrzewiony. Od strony północnej i wschodniej do wnioskowanego terenu przylega zwarty kompleks leśny, a od strony wschodniej i południowej działki są również zadrzewione oraz niezabudowane. W piśmie, znak sprawy [...], z dnia 12 maja 2021 r. Nadleśnictwo [...] zaleciło, aby zabudowania były zlokalizowane w odległości 30 m od granicy lasu ze względu na zachowanie bezpieczeństwa użytkowników działki (przy szerokości działki ok. 25,0 m). Wnioskowany teren znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego B. Teren nie posiada uzbrojenia. Na podstawie wykonanej analizy organ I instancji stwierdził, że nie jest spełniony warunek umożliwiający wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy ponieważ w obszarze analizy nie ma zabudowy, a zatem żadna działka w obszarze analizy nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W konsekwencji takich ustaleń organ I instancji decyzją z dnia 28 czerwca 2021 r. nr [...] odmówił ustalenia na rzecz Wnioskodawcy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...] i [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] w B.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając decyzję organu I instancji odwołujący się zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 4 i § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwane dalej: "rozporządzeniem Ministra Infrastruktury", poprzez ich błędną wykładnię i błędne ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalenia i przyjęcia frontu działki inwestycji objętej wnioskiem w sytuacji, gdy Wnioskodawca spełnił przesłanki wskazane w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz przepisów postępowania (art. 6, 7, 77 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze. zm. – dalej: "k.p.a.") przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że działka wnioskodawcy nie spełnia wszystkich wymogów opisanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z przepisem § 2 pkt 5 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury).

Ponadto odwołujący się zarzucił organowi I instancji, że przyjął jako front działki fragment, który nie odpowiada fragmentowi działki wskazanemu przez wnioskodawcę i w ten sposób bezpodstawnie zawęził obszar analizowany. Zdaniem pełnomocnika dla potrzeb prowadzonego postępowania działka może mieć tylko jeden front i to inwestor decyduje, która część działki jest frontem inwestycji (front działki wskazany przez wnioskodawcę jest odcinkiem o długości ok. 60,0 m, co oznacza, że obszar analizy wokół wnioskowanego terenu wyniósłby ok. 180,0 m, w tak wyznaczonym obszarze zlokalizowana jest zabudowa pozwalająca na stwierdzenie spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Nadto odwołujący się wskazał, że dla działek nr [...] i [...] (działek przyległych do terenu inwestycji) zostało wydane pozwolenie na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego (do odwołania załączono wydruk z wyszukiwarki publicznej z rejestru wniosków i decyzji o pozwoleniu na budowę udostępnionego przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego). Dodatkowo jeszcze odwołujący się wyraził pogląd, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy wnioskodawca nie jest zobligowany do udokumentowania tytułu prawnego w związku z prawem przejazdu.

W konsekwencji powyższego odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, względnie o wydanie przez organ II instancji rozstrzygnięcia reformatoryjnego i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Kolegium nie uwzględniło zarzutów podniesionych w odwołaniu i decyzją z dnia 1 października 2021 r., nr SKO.II/426/2921/93/2021 utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Uzasadniając swoją decyzję Kolegium dokonało analizy przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie (art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p.) oraz ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar, na którym następnie przeprowadził analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu (promień obszaru analizowanego wyniósł ok. 76,0 m wokół wnioskowanej działki, co stanowi 3-krotną szerokość frontu terenu objętego wnioskiem - długość granicy wschodniej ok. 25 m i więcej niż 50,0 m). Organ wskazał, że tak przyjęty obszar jest w pełni reprezentatywny dla przedmiotowego rejonu dzielnicy [...], a dalsze jego rozszerzanie byłoby nieuzasadnione, bo objęłoby obiekty o cechach już reprezentowanych lub odmienne, ale nie tworzące z wnioskowanym terenem całości urbanistycznej. Odnosząc się do zmienionego wniosku Wnioskodawcy w zakresie wjazdu na nieruchomość (od strony południowej – dłuższa granica nieruchomości) Kolegium uznało, że organ prawidłowo stwierdził, że od strony południowej nie ma wyznaczonej drogi wewnętrznej, a proponowany przez pełnomocnika dojazd poza istniejącym przebiegiem drogi wewnętrznej na działce nr [...] (współwłasność inwestora) nie ma uzasadnienia z punktu widzenia właściwości drogi (parametrów dojazdu) a jednocześnie prowadzi do ograniczenia w zagospodarowaniu działki sąsiada o nr [...], która traci możliwość urządzenia w części frontowej w wyniku odcięcia narożnika, na co ani wcześniejszy właściciel – W. i M.W., ani obecny – K.W. (akt notarialny z dnia 15.07.2021 r.) nie wyrazili zgody w formie ustanowionej służebności. Kolegium podzieliło również opinie organu I instancji, że propozycja strony wyrażająca się w zmianie wniosku (zmiana wniosku dotycząca lokalizacji wjazdu na teren działki inwestycyjnej) miała charakter zamierzony tylko z punktu widzenia poszerzenia frontu działki, a tym samym poszerzenia obszaru objętego analizą przestrzenną. Kolegium potwierdziło również wynikający z analizy obszaru wokół wnioskowanej nieruchomości wniosek, że w wyznaczonym prawidłowo obszarze analizowanym nie występują obiekty mogące służyć jako odniesienie dla planowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Kolegium odniosło się również do okoliczności wskazanej przez Wnioskodawcę, że dla działek nr: [...] i [...] (działek przyległych do terenu inwestycji) zostało wydane pozwolenie na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Analizując ten fakt Kolegium uznało jednak, że ta okoliczność nie ma wpływu na prowadzone postępowanie ponieważ rozstrzygnięcia dotyczące tych działek były wydawane w innym stanie faktycznym, a fakt wydania pozwolenia na budowę nie jest wystarczający do uznania spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., bowiem zabudowa taka musi istnieć w dniu przeprowadzania analizy przestrzennej. Kolegium nie podzieliło również zarzutów odwołującego się dotyczących naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zdaniem Kolegium organ I instancji działając zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego zgromadził, a następnie poprawnie ocenił zebrane w sprawie dowody, dokonał na ich podstawie trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne.

Skargę na decyzję Kolegium, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył Skarżący działający przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji Kolegium zarzucił:

A. Naruszenie przepisów postępowania tj.:

1. przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., z uwagi na istotne naruszenie przepisów postępowania i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, organ odwoławczy zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia,

2. przepisu art. 6, 7, 77 § 1 oraz przepisu art. 80 k.p.a. poprzez:

• zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz

• niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i błędną oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a w konsekwencji przyjęcie, że działka wnioskodawcy nie spełnia wszystkich wymogów opisanych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z przepisem § 2 pkt 4 i 5 i § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, których spełnienie jest niezbędne do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy w tych samych warunkach nieruchomość (znajdująca się w bliskiej odległości od przedmiotowej nieruchomości) składająca się m.in. z działki nr [...] została zabudowana jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym,

3. przepisu art. 8 k.p.a. przez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady

pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegającym na nierównym

traktowaniu strony względem właścicieli sąsiednich nieruchomości.

B. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w związku z przepisem § 2 pkt 4 i 5 i § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez ich błędną wykładnię i błędne ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym nieprawidłowego ustalenia i przyjęcia frontu działki inwestycji objętej wnioskiem, a ponadto, że planowana zabudowa nie stanowi kontynuacji funkcji aktualnej zabudowy oraz, że istnieje wątpliwość co do posiadania dostępu do drogi publicznej.

W konsekwencji wniesionych zarzutów Skarżący wniósł o:

a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a.,

b. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziło, że w oparciu o dokonaną analizę, której wyniki w formie graficznej i tekstowej zostały dołączone do decyzji, organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił przyjęte rozstrzygnięcie, tak w zakresie przyjętego obszaru analizy, jak i określonych w decyzji wskaźników nowej zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona Kolegium, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Wskazać należy, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i urbanistyczne. Ład przestrzenny rozumiany jest przy tym przez ustawodawcę jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość z otoczeniem oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p).

W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (co występuje w badanej sprawie), polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków, tzn. wydanie tej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku potwierdzenia warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Decydującym zatem czynnikiem dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy jest zachowanie kontynuacji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu występujących na działkach sąsiednich wobec działek objętych wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

W konsekwencji oznacza to, że niespełnienie chociażby jednego z wskazanych w tym przepisie warunków prowadzić musi do wydania w sprawie decyzji odmawiającej ustalenie warunków zabudowy. W tym stanie prawnym obowiązkiem właściwego organu administracji było przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której w sposób jednoznaczny stwierdzić będzie można, czy zostały spełnione warunki, o których mowa w cytowanym już powyżej art. 61 ust. 1 do 5 ustawy. Zasady i tryb przeprowadzenia takiej analizy określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Mocą § 3 przywołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której wniosek dotyczy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei kolejne paragrafy mówią o wyznaczaniu wymaganych wskaźników nowej zabudowy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego – w niniejszym postępowaniu przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem. Zgodnie z przywołanym powyżej § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznaczył wokół działki przewidzianej do zabudowy, której dotyczył złożony wniosek - obszar analizowany, który zgodnie z ust. 2 tego przepisu, wyznaczony został na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (czyli mapy w skali 1 : 500) w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. Na podstawie analizy tego obszaru przygotowana została analiza słowna – załącznik tekstowy. Tak załącznik w postaci graficznej jak i tekstowej dołączone zostały do zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy jako załączniki.

Wyniki przeprowadzonej analizy przedstawione w części tekstowej wskazują, czy w ogóle, a jeśli tak, to o jakich funkcjach i cechach zabudowę Wnioskodawca może zrealizować na terenie działki wymienionej we wniosku. W ocenie Sądu analiza ta, przy zachowaniu wymogów wynikających z cytowanego art. 61 ust. 1 ustawy została przeprowadzona w sposób właściwy. Wprawdzie zdaniem Skarżącego obszar analizy wyznaczony został w sposób nieprawidłowy, gdyż zgodnie z wyborem Wnioskodawcy długość promienia obszaru analizowanego powinna być wyznaczona (minimalnie) jako trzykrotność długości dłuższej granicy nieruchomości od strony południowej (frontu terenu) ale Sąd orzekający w sprawie nie podziela tego stanowiska.

W ocenie Sądu obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Z załącznika graficznego do analizy wynika, że nieruchomość Skarżącego posiada dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną wyznaczoną po działce nr [...]. Również wskazany przez Skarżącego we wniosku i w załączniku mapowym do niego wjazd od strony południowej z wykorzystaniem służebności przejazdu obsługiwany byłby z tej drogi wewnętrznej łączącej się z droga publiczną tj. ul. [...] w B. Sąd nie podziela poglądu Skarżącego, że o wyznaczeniu frontu działki (nieruchomości) decyduje wnioskodawca, gdyż wyznaczenie frontu działki związane jest z jej dostępem do drogi publicznej. Taki dostęp powinien istnieć w chwili rozstrzygania o wniosku strony przez organ administracji. Wnioskowana nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzną. Niestety z materiału dowodowego sprawy wynika, co wykazały organy orzekające w sprawie, że do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 61 ust.1 pkt. 1 u.p.z.p. Wykonana analiza obszaru wokół wnioskowanej nieruchomości nie potwierdziła istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Nie jest zatem zasadny zarzut Skarżącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czy też wymienionych kolejnych paragrafów rozporządzenia wykonawczego.

Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia w sprawie art. 7,art. 77, 80 k.p.a, gdyż organ pierwszej instancji prawidłowo zebrał materiał dowodowy, przygotował niezbędne opinie i analizy, wyczerpująco je przeanalizował i uzasadnił przyjęte wskaźniki i parametry, dokonał niezbędnych uzgodnień.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Kolegium a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.