Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1137/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 165 a
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres, sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant : Starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi G. A na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy W. jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ) z dnia 05 września 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego Organu z dnia 31 lipca 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 13 czerwca 2018 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustalenia, czy dla celów obliczenia prewspółczynnika dla zakładu budżetowego za przychód wykonany zakładu należy uwzględnić równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz ustalenia, czy dla celów obliczenia prewspółczynnika dla zakładu budżetowego za przychód wykonany zakładu należy uwzględnić wartość naliczonych, ale nieuzyskanych odsetek od nieterminowych płatności (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Gmina W. (dalej: Gmina, Strona, Skarżąca lub Wnioskodawca), jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej: VAT), jako podatnik VAT czynny.

Gmina wykonuje wybrane zadania poprzez utworzoną w tym celu jednostkę organizacyjną, tj. samorządowy zakład budżetowy o nazwie Zakład Usług Komunalnych (dalej: Zakład lub ZUK). Z dniem 1 kwietnia 2016 r. Gmina dokonała centralizacji rozliczeń podatku od towarów i usług ze wszystkimi swoimi jednostkami organizacyjnymi, w tym również z Zakładem. Tym samym Gmina wraz z ZUK dla celów rozliczeń VAT traktowana jest jako jeden podatnik VAT.

Zakład w ramach własnych zadań dokonuje czynności opodatkowanych VAT wg różnych stawek, zwolnionych z VAT oraz niepodlegających VAT.

Zakład ponosi różnego rodzaju wydatki:

I) takie, które można bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności;

II) takie, których nie sposób bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności (dalej: wydatki mieszane).

Powstały wątpliwości, co do prawidłowej metodologii kalkulacji prewspółczynnika VAT, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U z 2015 r., poz. 2193; dalej: rozporządzenie).

W szczególności, przedmiotem wątpliwości jest ustalenie, w jaki sposób określić "przychód wykonany", o którym mowa w § 2 pkt 11 rozporządzenia. Jak bowiem wynika z ww. przepisu, za przychód wykonany należy uznawać przychody, z których zakład pokrywa koszty swojej działalności (z wyjątkiem odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi, innych niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT).

Zakład pokrywa koszty swojej działalności (wydatki) z następujących przychodów wynikających ze sprawozdania z wykonania planu finansowego:

1) wpływy z usług;

2) pozostałe odsetki;

3) dotacja przedmiotowa z budżetu Gminy.

Zgodnie z zasadami prowadzenia rachunkowości w samorządowych zakładach budżetowych, ZUK wykazuje również w swoich sprawozdaniach finansowych wartości odsetek naliczonych od nieterminowych płatności w latach ubiegłych. Jeżeli Zakład otrzyma od kontrahenta zaległą płatność, uzyskana kwota zostanie wykazana w sprawozdaniu na koncie: 092 - jako pozostałe odsetki. Należy zatem, zdaniem Gminy, potraktować tę kwotę jako realny, wypracowany przychód.

Natomiast jeżeli zaległe odsetki nie zostaną przez kontrahenta w danym roku uregulowane - ZUK wykazuje zaległe kwoty po stronie przychodów, jako inne zwiększenia. W tej samej kwocie ZUK wykazuje zaległe kwoty po stronie kosztów - jako inne zmniejszenia. Powyższe czynności wynikają z zasad prowadzenia rachunkowości i nie wiążą się ani z realnym przychodem pieniężnym, ani z realnym kosztem pieniężnym.

Ponadto wskazano we wniosku, iż Zakład jest w posiadaniu środków trwałych, które zostały mu nieodpłatnie przekazane przez Gminę. Stosownie do obowiązujących zasad prowadzenia rachunkowości w zakładach budżetowych, ZUK dokonuje odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowego majątku. Wartość odpisów amortyzacyjnych jest dla Zakładu kosztem, który jednak nie wiąże się z realnym wydatkiem pieniężnym. Jednocześnie, równowartość odpisów amortyzacyjnych (pokrycie amortyzacji) jest dla Zakładu pozostałym przychodem operacyjnym. Ten zaś z kolei nie wiąże się z realnym przychodem pieniężnym.

Odpisy amortyzacyjne oraz pokrycie amortyzacji środków trwałych mają zatem, zdaniem Gminy, wyłącznie postać zapisów księgowych, które - z uwagi na uwarunkowania związane z zasadami prowadzenia rachunkowości w samorządowych zakładach budżetowych - czynione są celem "zrównoważenia" strony kosztowej bilansu sporządzanego przez Zakład. Traktowanie równowartości odpisów amortyzacyjnych na gruncie rozporządzenia ma dla Gmin (Zakładu) istotne znaczenie, ponieważ przekłada się ono na wysokość prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia, a tym samym na wysokość zobowiązania podatkowego VAT Gminy. Dodatkowo, jak wynika z uzasadnienia do projektu do rozporządzenia, zawarte w rozporządzeniu pojęcia (w tym pojęcia dochodów i przychodów) posiadają własną definicję sformułowaną właśnie na potrzeby rozporządzenia, będącego źródłem prawa podatkowego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla zakładu budżetowego, jako przychód wykonany zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia, należy uwzględniać równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę w celu wykonywania zadań Zakładu?

2. Czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla zakładu budżetowego, jako przychód wykonany zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia, należy uwzględniać wartość naliczonych, lecz nieuzyskanych odsetek od nieterminowych płatności z lat ubiegłych?

Organ w dniu 31 lipca 2018 r. wydał postanowienie nr [...] , w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 7 czerwca 2018 r. wskazując w uzasadnieniu, że wniosek dotyczył zagadnień, których rozstrzygnięcie wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego,

W dniu 17 sierpnia 2018 r. do Organu wpłynęło zażalenie Gminy W. na ww. postanowienie.

W złożonym zażaleniu Strona wnosiła o:

• uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

• rozpoznanie sprawy celem wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Strona wskazała, że wyczerpująco przedstawiła stan faktyczny oraz przedstawiła własne stanowisko. Ponadto posiadała legitymację procesową do występowania w charakterze zainteresowanego oraz iż przedmiot zapytań Gminy dotyczył przepisów podatkowego prawa materialnego kreującego jej prawa oraz obowiązki.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Organ, zaskarżonym postanowieniem, utrzymał swoje postanowienie w mocy. Organ wskazał, iż przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji — wydanie interpretacji indywidualnej — są możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Organ wskazał, iż konstrukcja przepisów regulujących kwestie dotyczące interpretacji indywidualnych - w szczególności art. 14b § 1 oraz art. 14k-14n ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, O.p.) - nie pozostawia wątpliwości, że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Prowadzi to do wniosku, że zakres przedmiotowy omawianej instytucji obejmuje przepisy materialnego prawa podatkowego - przedmiotem interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie mogą być przepisy niepodatkowe oraz przepisy prawa podatkowego o charakterze proceduralnym.

Organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie przedmiotem wątpliwości Strony w pierwszej kolejności jest kwestia zaliczenia do wartości przychodów wykonanych Zakładu przychodu z tytułu pokrycia odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wątpliwości Zainteresowanego wiążą się również z uznaniem za przychód wykonany wartości naliczonych, lecz nieuzyskanych odsetek od nieterminowych płatności z lat ubiegłych.

Zagadnienia te zaś wiążą się z danymi zawartymi we wzorze ustanowionym w § 3 ust. 4 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników. Mając to na uwadze Organ wywiódł, iż organy podatkowe - w trybie przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - nie są kompetentne do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie potwierdzenia, czy wartość pokrycia odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także wartość naliczonych i nieuzyskanych odsetek, należy uznać - w myśl § 2 pkt 11 rozporządzenia - za przychody wykonane. Zdaniem organu bowiem złożony wniosek (sformułowane pytania) nie zmierzają do dokonania subsumcji określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod określony przepis prawa i wyjaśnienia zasad stosowania tego przepisu przez Wnioskodawcę, ale do uzyskania ogólnej zasady definiowania normy wynikającej z przepisu § 2 pkt 11 rozporządzenia.

Tak więc – zdaniem Organu - Strona nie oczekuje w powyższym zakresie stricte interpretacji przepisów prawa podatkowego, a jedynie potwierdzenia, czy wartość pokrycia odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych jak również wartość naliczonych ale nieuzyskanych odsetek stanowi przychody wykonane, o których mowa w § 2 pkt 11 rozporządzenia i które winne być ujmowane we wzorze określonym w § 3 ust. 4 rozporządzenia, w procesie obliczania sposobu określenia proporcji Zakładu budżetowego.

Ponadto, w ocenie Organu, rozstrzygnięcie merytoryczne, które zostałoby wydane w odpowiedzi na wniosek Gminy w powyższym zakresie, byłoby nie tyle interpretacją indywidualną, co dokumentem o charakterze potwierdzenia (gwarancji) co do kwalifikacji równowartości odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych, a także uznania za przychód wykonany wartości naliczonych, ale nieuzyskanych odsetek - niedotyczącym kwestii interpretacji prawa podatkowego, ale zagadnień z dziedziny rachunkowości budżetowej oraz finansów publicznych, leżących poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego.

W skardze na powyższe postanowienie Strona zarzuciła naruszenie w nim przepisów:

a) art. 14b § 1 i 2a w zw. z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej - poprzez stwierdzenie, że rozstrzygnięcie merytoryczne, które zostałoby wydane w odpowiedzi na pytania postawione we wniosku nie byłoby interpretacją indywidualną zdefiniowaną w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, lecz dokumentem o charakterze ogólnej instrukcji, dotyczącym zagadnień leżących poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego;

b) art. 14h w zw. z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy nie miały miejsca negatywne przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia pisemnej interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Organu interpretacyjnego o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na rzecz Skarżącej.

Na wstępie wskazać należy na treść regulacji prawnych, będących podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu.I tak, zgodnie z treścią przepisu art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Jak stanowi przepis art. 3 pkt 1 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych – rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Z kolei w myśl art. 3 pkt 2 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast stosownie do brzmienia przepisu art. 165a § 1 O.p. (stosowanego odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji - na podstawie art. 14h O.p.), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie Sądu Organ interpretacyjny naruszył przywołane wyżej przepisy art. 14b § 1 i art. 3 pkt 2 oraz art. 165a § 1 O.p., a zatem bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sytuacji, w której powinien był wydać interpretację przepisów prawa podatkowego. Powyższe naruszenie stanowiło konsekwencję błędnego odczytania przez ów Organ charakteru przepisów powołanych przez Skarżącą we wniosku. Sąd przyznał bowiem rację Skarżącej, że przywołane przez nią przepisy mają charakter podatkowy, a sięgnięcie w ramach ich interpretacji do przepisów innych aktów prawnych – w tym przypadku do ustawy o finansach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.; dalej: u.o.f.p.) - ma charakter jedynie pomocniczy, ponieważ służy w istocie dokonaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Przypomnieć zatem należy, że Skarżąca we wniosku domagała się udzielenia odpowiedzi na pytania, czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla zakładu budżetowego, jako przychód wykonany zakładu budżetowego w rozumieniu

§ 2 pkt 11 rozporządzenia należy uwzględniać równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę w celu wykonywania zadań Zakładu oraz czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu budżetowego, jako przychód wykonany zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia, należy uwzględniać wartość naliczonych, lecz nieuzyskanych odsetek od nieterminowych płatności z lat ubiegłych.

Należy w tym miejscu wskazać, iż w myśl § 2 pkt 11 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o przychodach wykonanych zakładu budżetowego – rozumie się przez to przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych, niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Dodać przy tym należy, że jak stanowi § 3 ust. 5 rozporządzenia, przychody wykonane zakładu budżetowego nie obejmują przychodów uzyskanych z tytułu: 1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego – używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności; 2) transakcji dotyczących: a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych, b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że wskazany przez Skarżącą przepis § 2 pkt 11 rozporządzenia ma charakter przepisu prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 2 O.p. Omawiane rozporządzenie jest bowiem aktem wykonawczym wydanym na podstawie ustawy podatkowej – w tym przypadku na podstawie art. 86 ust. 22 ustawy o VAT. Określa ono zakres wykorzystywania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, takich jak m.in. zakład budżetowy, którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji złożony przez Gminę. Ponadto nie budzi wątpliwości Sądu, że powołane przez Skarżącą przepisy rozporządzenia dotyczą praw i obowiązków podatnika, bowiem prawidłowe obliczenie wartości prewspółczynnika przekłada się na wyliczenie kwoty VAT naliczonego podlegającego odliczeniu. Trzeba przy tym zauważyć, że przepisy te składają się na definicję przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu rozporządzenia, a zatem jest to definicja samodzielna, która jedynie w części odwołuje się do przepisów innej ustawy (u.o.f.p.). Mianowicie, przepis § 3 ust. 4 rozporządzenia wprowadza wzór na określenie proporcji w przypadku zakładu budżetowego, w którego mianowniku posługuje się pojęciem "przychody wykonane zakładu budżetowego". Przepis § 2 pkt 11 rozporządzenia definiuje powyższe pojęcie, odsyłając do pojęcia przychodów zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych i wskazując, jakie kategorie w szczególności wchodzą w skład tychże przychodów. Z kolei przepis § 3 ust. 5 rozporządzenia wyłącza niektóre opisane w nim kategorie m.in. z pojęcia przychodów wykonanych zakładu budżetowego. W ten sposób stworzona została definicja o charakterze swoistym, która podlega stosowaniu na gruncie i dla potrzeb rozporządzenia. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, stwierdzenie Organu, że pytanie zadane przez Skarżącą miałoby dotyczyć nie kwestii interpretacji prawa podatkowego, ale zagadnień z dziedziny rachunkowości budżetowej oraz finansów publicznych, leżących poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje indywidualne, nie wyczerpuje istoty sprawy. Organ nie bierze bowiem pod uwagę wykazanej wyżej kwestii, że definicja przychodów wykonanych zakładu budżetowego zawarta w rozporządzeniu, jest definicją prawa podatkowego, określoną w sposób samodzielny w treści przepisów tego prawa. W sposób czytelny wskazała zatem Skarżąca na treść przepisów o charakterze podatkowym, podlegających interpretacji z mocy art. 14 b § 1 O.p.

Sąd dostrzega przy tym, że definicja przychodów wykonanych zakładu budżetowego zawarta w § 2 pkt 11 rozporządzenia odwołuje się do zapisów u.o.f.p., jednak odwołanie to jest elementem podatkowej normy prawnej i jako takie podlega interpretacji w trybie art. 14b O.p. Dokonanie prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego nie jest możliwe w całkowitym oderwaniu od regulacji uznawanych, co do zasady, za przynależne innym dziedzinom prawa (w rozpoznawanej sprawie przepisom prawa finansowego publicznego), zwłaszcza jeżeli – tak jak w tym przypadku - przepisy prawa podatkowego do tychże regulacji bezpośrednio się odwołują.

Sąd podziela tym samym w pełnej rozciągłości pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przepisy prawa podatkowego, jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla prawa cywilnego, handlowego czy też innych dziedzin prawa. Dlatego też organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa (tak m.in. wyrok NSA z dnia 20.08.2014 r. sygn. akt II FSK 2108/12, dostępny w bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można również zgodzić się z Organem w zakresie stwierdzenia, że rozstrzygnięcie merytoryczne w tej sprawie miałoby nie stanowić interpretacji, lecz byłoby ogólną instrukcją dotyczącą zagadnień z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej, leżącą poza zakresem kompetencji organu. W ocenie Sądu treść pytania zadanego przez Skarżącą na tle przedstawionego przez nią stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że żądana interpretacja nie tylko będzie dotyczyła przepisów prawa podatkowego (nie zaś zagadnień pozaprawnych), lecz również będzie miała charakter indywidualny, a nie ogólny. Skarżąca w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym wskazała bowiem na konkretne kategorie, które budzą jej wątpliwości co do zaliczenia ich do przychodów wykonanych Zakładu budżetowego w rozumieniu rozporządzenia i zadane pytania nie zmierzały w żaden sposób do uzyskania informacji o charakterze ogólnym.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, spełnione zostały przesłanki do wydania przez organ interpretacji indywidualnej na podstawie wniosku Skarżącej, a tym samym Organ zobowiązany był udzielić odpowiedzi na zadane przez nią pytanie.

W konsekwencji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia naruszone zostały powołane wyżej przepisy art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. oraz art. 165a § 1 O.p.

Mając powyższe na względzie, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Organu należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przy zastosowaniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.). Naruszenie powołanych przepisów O.p. było bowiem tego rodzaju, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ ich prawidłowe zastosowanie przełożyłoby się na całkowicie odmienne działanie Organu, a mianowicie na przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku, zakończonego wydaniem interpretacji indywidualnej. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W toku postępowania wywołanego złożeniem przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji, Organ interpretacyjny zobowiązany będzie wydać interpretację indywidualną.