Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1723/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 183 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b i c
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1162/16 w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]; 3. umarza postępowanie administracyjne; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. S.A. w W. 8.275 (osiem tysięcy dwieście siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1162/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Sąd Instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] listopada 2015 r. na ul. Wolności w Gnieźnie (na drodze gminnej) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki Man o nr. rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki Stas o nr. rej. [...]. Pojazdem kierował Z.N., który wykonywał przejazd drogowy na trasie Strychowo-Koło z ładunkiem kukurydzy (ładunek podzielny, sypki) w ilości 28720 kg na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca").

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 10,6 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,6 t (o 32,5% dopuszczalnej wartości),

- nacisk potrójnej osi nienapędowej pojazdu członowego wyniósł 24,15 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – co stanowiło przekroczenie o 0,15 t (o około 0,62% dopuszczalnej wartości),

- masa całkowita pojazdu członowego wyniosła 41,35 t (po odjęciu błędu w wysokości 2%) – co stanowiło przekroczenie o 1,35 t (o około 3,37% dopuszczalnej wartości).

Decyzją z [...] grudnia 2015 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Organ uznał, że nie ma podstaw do umorzenia postępowania, albowiem bezspornym jest fakt wykonywania przez stronę skarżącą przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o parametrach wymiarowo-wagowych odpowiadających zezwoleniu kategorii VII, z naruszeniem zakazu przewozu ładunku podzielnego, o którym mowa w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.; dalej "p.r.d.").

Organ uznał, że – wbrew zarzutom strony skarżącej – za pomocą wag SAW 10C inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego mogli ustalić masę całkowitą kontrolowanego pojazdu.

Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niewłaściwego wykonania pomiarów przy użyciu statycznych wag typu SAW 10C, organ odwoławczy powołał się na włączony do materiału dowodowego dokument pt. "Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych" z 17 listopada 2015 r. Stwierdził, że we wszystkich opisanych w tym dokumencie przypadkach korekcja wyników ważenia wprowadzana w efekcie procedury stosowanej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego była prawidłowa, gdyż skutecznie zabezpieczała przed nieuzasadnionym nałożeniem kary za przekroczenie dopuszczalnej wartości masy całkowitej lub nacisku statycznego osi wielokrotnej.

Ponadto, organ odwoławczy uznał, że cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych i została przeprowadzona przez kompetentne organy, a więc jej wnioski są wiarygodne.

Organ odwoławczy uznał ponadto, że organ pierwszej instancji nie naruszył obowiązków wynikających z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej "k.p.a."), a także zgromadził w aktach sprawy wszelkie dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.

W ocenie WSA nie doszło do naruszenia norm prawa europejskiego, wyrażonych w przepisach Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L Nr 235, str. 59; dalej "dyrektywa 96/53/WE").

WSA wskazał, że inspektor Inspekcji Transportu Drogowego dokonał ważenia zatrzymanego pojazdu wraz z ładunkiem za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o numerach fabrycznych [...] i [...], legitymujących się w dniu kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej.

W ocenie Sądu, wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały uzyskane prawidłowo poprzez ich zsumowane, w konsekwencji czego otrzymano naciski na osiach oraz masę całkowitą pojazdu i stwierdzono opisane powyżej naruszenia.

Sąd uznał, że w obowiązujących przepisach nie ma regulacji prawnej ważenia za pomocą wag nieautomatycznych przez organy kontrolne, co nie powoduje, że wyniki te są nieważne czy też niewiarygodne. Pomimo braku stosownych procedur, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników korzystają wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez właściwe organy, jak było w niniejszej sprawie. Ponadto, inspektorzy zasadnie stosują się do wytycznych zawartych w instrukcjach wag dołączonych przez ich producentów. Wobec tego Sąd uznał, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej procedury ważenia, co znalazło pełne odzwierciedlenie zarówno w protokole kontroli, jak i uzasadnieniu decyzji.

Dokonując analizy prawidłowości użycia spornych wag SAW 10C/II do pomiarów kontrolowanego pojazdu, Sąd uznał, iż dopuszczalność dokonywania pomiarów masy całkowitej kontrolowanych pojazdów, jak również pomiaru nacisku osi wynika nie tylko z instrukcji użycia owych wag, ale została ona potwierdzona również w orzecznictwie.

Z tych powodów, WSA stwierdził, że inspektorzy przeprowadzili w sposób prawidłowy procedurę ważenia zatrzymanego pojazdu, co znalazło pełne odzwierciedlenie zarówno w protokole kontroli, jak i w uzasadnieniu obu decyzji. Pojazd był ważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych w dołach fundamentowych, przy czym stanowisko do ważenia pojazdów zostało zatwierdzone przez zarządcę drogi po dokonaniu pomiarów geodezyjnych. Pomiar wyglądał w ten sposób, że pojazd najeżdżał po kolei poszczególnymi osiami na parę wag, wyniki pomiarów osi zostały zsumowane, w wyniku czego otrzymano naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. Zdaniem Sądu, zsumowanie wyników poszczególnych pomiarów, przy uwzględnieniu pomniejszeń jest działaniem prawidłowym.

W tej sytuacji, Sąd uznał, na podstawie analizy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, że sporna kontrola drogowa została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Kierowca, po przeprowadzonym pomiarów, nie zgłosił żadnych uwag do protokołu kontroli, pomimo, że został wyraźnie pouczony w tym zakresie.

Ponadto, Sąd wyjaśnił, że procedura odjęcia dopuszczalnych odchyleń od wyniku ważenia, tj. 2%, miała umocowanie prawne, albowiem § 29 pkt 7 zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, stanowi wyraźnie, że ze względu na możliwe błędy wskazań wag wynikające z pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia i błędy wynikające z cząstkowego ważenia pojazdów wieloosiowych, od ustaleń miernika wagi odejmuje się 2% wartości wskazanej przez wagę zaokrąglone w górę do każdych pełnych 100 kg.

Z tych powodów Sąd nie miał zastrzeżeń odnoszących się do procedury ważenia.

WSA wskazał, iż organy w toku kontroli zbadały masę rzeczywistą zespołu pojazdów (41,35 t), natomiast dopuszczalna masa całkowita określona została w dowodach rejestracyjnych ciągnika samochodowego jako 18.000 kg, oraz przyczepy uniwersalnej jako 3.400 kg, co zostało przez organ jasno wykazane. Sąd nie dopatrzył się w tej sytuacji, aby organy Inspekcji Transportu Drogowego używały w sposób niezrozumiały pojęć dopuszczalnej masy całkowitej oraz masy rzeczywistej pojazdu, posługując się nimi zamiennie.

Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazał, iż organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały stwierdzone naruszenia jako wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, ze względu na parametry pomiarowe uzyskane podczas czynności kontrolnych. Tym samym organy Inspekcji Transportu Drogowego w sposób prawidłowy dokonały kwalifikacji naruszenia.

W konsekwencji Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienia decyzji zostały sporządzone w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła:

1) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, a mianowicie:

• art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji pomimo, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, bez zebrania i pełnego rozważenia materiału dowodowego, tj. w oparciu o pomiary dokonane za pomocą wag SAW 10C/II, w sposób wykraczający poza zakres dopuszczony przez świadectwo ich legalizacji, a których błędy w pomiarach były w sposób nieuprawniony sanowane przez organy pracą pt. Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych z dnia 17 listopada 2015 r. oraz Zarządzeniem nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 września 2014 r., przez co dokonane w sprawie pomiary nie powinny stanowić podstawy do uznania przez Sąd I instancji ustaleń organów za dokonane zgodnie z wskazanymi przepisami art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a., a przez to uzasadniające rozstrzygnięcie indywidualne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za delikt administracyjny.

• art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organu drugiej instancji pomimo, że uzasadnienie decyzji było nieprecyzyjne i mylące dla skarżącej, bowiem z treści decyzji i jej uzasadnienia nie wynika, za co A. S.A. konkretnie została ukarana, tzn. czy kara została nałożona z tytułu "przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, dopuszczalnego nacisku potrójnej osi nie napędowej oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów" łącznie, czy z tytułu każdej z tych przesłanek oddzielnie, a także pomimo wskazania przez organ drugiej instancji jako podstawy wymierzenia kary art. 140 ab ust. 1 pkt. 3 lit b) p.r.d.;

2) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

art. 8a ust. 1 Prawa o miarach (zwane dalej "p.m.") w zw. z art. 4 pkt. 5 p.m. w zw. art. 8 ust. 1 p.m. w zw. z art. 8 ust. 6 p.m. i § 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie dopuszczalności użytkowania przez organ przyrządu pomiarowego powstałego z połączenia dwóch wag SAW 10C/II, który nie legitymował się oddzielnym świadectwem legalizacji, pomimo że stanowi on odrębny od dwóch użytych do kontroli wag SAW 10C/II przyrząd pomiarowy, którego zakres zastosowania jest znacznie szerszy niż jednej wagi, wobec czego powinien być poddany prawnej kontroli metrologicznej, tj. posiadać ważną legalizację uprawniającą organ do jego użytkowania.

art. 140 ab ust. 1 pkt. 3 lit b) p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji za dopuszczalne wymierzenie w oparciu o tenże przepis kary w wysokości 15 000 zł. w przypadku gdy dopuszcza on nałożenie kary w wysokości do 2 000,00 zł.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego przepisu, a która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Granice skargi kasacyjnej wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa, powinien podać, że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

Stawiając zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz także uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09).

Rozpoznanie skargi kasacyjnej, NSA rozpocznie od najdalej idących zarzutów, tj. wydania przez organ II instancji decyzji na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. i nałożenia na jego podstawie kary wyższej niż w nim przewidziana.

Należy przypomnieć, że z art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. wynika, że karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. VII ustala się w wysokości:

a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł – w pozostałych przypadkach;

Faktycznie Główny Inspektor Transportu Drogowego w podstawie wydanej decyzji wskazał art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. Jednak z uzasadnienia tej decyzji i z wysokości kary nałożonej na skarżącą wynika, że podstawa prawna została określona omyłkowo, ponieważ karę nałożono z uwagi na naruszenie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d. Potwierdza to wysokość kary, która została określona w tym ostatnim przepisie. Omyłka w zakresie wskazania podstawy prawnej decyzji nie jest poprawnym działaniem organu i nie powinna zdarzać się, jednak nie stanowi naruszenia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Z decyzji organu II instancji, czytanej w całości, w sposób jasny wynika, jakie naruszenia spółki stanowiły przyczynę nałożenia na nią kary pieniężnej i jaka jest podstawa prawna działania organu. Wobec tego NSA nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. przez nałożenia na jego podstawie kary wyższej niż określona w tym przepisie.

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji nieprecyzyjnego uzasadnienia decyzji. Zdaniem NSA, organ w zaskarżonej decyzji w sposób jasny i precyzyjny opisał stwierdzone w toku kontroli naruszenia i wskazał, że z ich powodu skarżąca powinna w toku przejazdu legitymować się zezwoleniem kat. VII. Brak zaś tego zezwolenia spowodował nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji pomimo, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, bez zebrania i pełnego rozważenia materiału dowodowego, tj. w oparciu o pomiary dokonane za pomocą wag SAW 10C/II.

Jak wynika z instrukcji obsługi wag, waga SAW służy do pomiaru obciążenia kół o wartości do 15.000 kg i istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu, w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi (pkt 1.2). W pkt 2.4. instrukcji jest mowa o tym, że wagę SAW można eksploatować w następujących konfiguracjach: indywidualnie – przy pomiarach obciążenia jednego koła (nie dla obciążenia kół przy eksploatacji wymagającej homologacji), w konfiguracji dwóch wag – przy pomiarach obciążenia osi i w grupach od 4 do 6 wag – przy pomiarach obciążenia grupowego osi lub pomiarach wagi netto pojazdów dwu- lub trzyosiowych podczas jednej procedury pomiaru wagi. W pkt 2.5. Instrukcji przedstawiono, w sposób graficzny ustawienia pomiaru dla różnych typów pojazdów, nawiązujące do reguł określonych w pkt 2.4. i 2.5. Tak więc, nawet jeżeli pomiar obciążenia grupowego osi uznać za miarodajny dla ustalenia masy pojazdu, to z instrukcji wyraźnie wynika, że taki pomiar wymaga jednoczesnego użycia czterech do sześciu wag i można w ten sposób ustalić wagę netto pojazdu dwu- lub trzyosiowego. W niniejszej sprawie ważeniu za pomocą dwóch wag poddano natomiast pojazd czteroosiowy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę na to, że ze względu na ogólnodostępną wiedzę z zakresu fizyki dotyczącą tzw. masy addytywnej zachodzą poważne wątpliwości co do tego, czy suma wyników cząstkowych ważeń samochodu, a więc obiektu jednolitego, stanowi rzeczywistą masę tego obiektu (np. wyroki NSA z 21 marca 2017 r., II GSK 1891/15, sygn. akt II GSK 2276/15, z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2489/16, z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2346/18, z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 261/16, z 23 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2752/16). Postanowienia instrukcji nie dają więc żadnych podstaw do stwierdzenia, że wagą przeznaczoną zasadniczo do pomiarów obciążenia jednego koła lub jednej osi (w konfiguracji dwóch wag) można, poprzez sumowanie tych pomiarów, ustalać masę całkowitą pojazdu.

Ponadto, nie ma również podstaw, aby twierdzić, że możliwe jest ustalenie nacisku osi za pomocą pary niepołączonych wag (por. np. wyrok z 3 września 2019 r., sygn. akt II GSK 1025/17, z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 4288/16).

Skarżąca słusznie więc podniosła, że Sąd niezasadnie zaakceptował ustalenia organów w zakresie ustalenia masy całkowitej pojazdu i nacisku na osie. Skoro zaś w toku postępowania nie zostały zgromadzone dowody, które mogłyby w sposób wiarygodny wykazać, czy nacisk na osie i masa pojazdu były wyższe od wartości dopuszczalnych, to organ nałożył karę pieniężną z naruszeniem art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a.

W konsekwencji NSA stwierdza, że organy nie miały podstaw do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym na mocy art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d. Z tego powodu NSA – uznając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona – uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, a także umorzył postępowanie administracyjne w sprawie.

W świetle całokształtu dotychczasowych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i – uznając, że została wyjaśniona istota sprawy – uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a., a także umorzył postępowanie administracyjne, stosownie do art. 145 § 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Koszty postępowania należne skarżącej obejmują poniesione przez nią opłaty sądowe, w tym wpis od skargi (450 zł), opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem (100 zł) oraz wpis od skargi kasacyjnej (225 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę (4800 zł za udział w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz 2700 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA).