Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 152/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1, art. 245 § 2, art. 260 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. S. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. I SA/Rz 152/17 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. p o s t a n a w i a utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy


UZASADNIENIE

W złożonym wniosku z daty [...] kwietnia 2017 r., skarżący zwrócił się

o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

i ustanowienia adwokata. Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że nie jest stroną w sprawie, nie on wywołuje postępowania sądowe oraz jest osobą pokrzywdzoną. Podał, że osiąga dochód w kwocie 3.300 zł z tytułu uposażenia rodzinnego. Wskazał również, że posiada ogromny deficyt po uwzględnieniu wydatków z dochodami. Wskazał, że miesięczny koszt utrzymania więźnia to 3.150 zł.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. I SA/Rz 152/17 referendarz sądowy odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy.

Referendarz sądowy podał, że skarżący domaga się przyznania prawa pomocy, a zatem zasadne jest wykorzystanie w niniejszej sprawie instytucji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369, dalej: Ppsa). Przepis ten stanowi, że osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie całkowitym, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. nie ma żadnych środków finansowych, ani też obiektywnych możliwości na ich zdobycie.

Zdaniem referendarza sądowego analiza złożonego wniosku prowadzi do oceny, iż skarżący nie wykazał, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych. Przede wszystkim nie wywiązał się on z nałożonego w wezwaniu obowiązku. Milczenie Skarżącego w kwestiach dotyczących jego sytuacji należy potraktować, jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, co uniemożliwia ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy.

We wniesionym sprzeciwie skarżący podał, że jest osobą pokrzywdzoną. Wskazując na art. 77 Konstytucji RP podał, że rozbieżności

w interpretacji obowiązują na jego korzyść.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Art. 260 § 1 i 2 Ppsa stanowi, iż rozpoznając sprzeciw od zarządzenia

i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 Ppsa). W myśl, zatem art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa, jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zdaniem Sądu zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy zasadnie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Wnioskodawca zarówno wypełniając formularz PPF, jak i nie udzielając odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, nie podjął nawet próby wyjawienia swojej rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej, czym uniemożliwił dokonanie oceny zasadności złożonego wniosku. Trudno bowiem dopatrywać się dobrej woli skarżącego w tym zakresie, jeżeli w urzędowym formularzu nie podaje niezbędnych informacji chociażby odnośnie lokalu, w którym obecnie zamieszkuje, a wobec jasnego i czytelnego wezwania referendarza sądowego – wskazuje, że odpowiedź na pytania zawarte w wezwaniu jest niemożliwa. Nie wykazał on zatem, że nie jest stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Co również istotne, we wniesionym sprzeciwie nie przedstawił żadnych informacji, które podważałyby zasadność stanowiska referendarza sądowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, orzeczono

o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.