Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2004/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3, 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...] na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu obniżenia dopuszczalnej wartości poziomu dźwięku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2013 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 19 lutego 2013 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zaskarżoną decyzją [...] Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w [...], którą nakazano spowodowanie obniżenia dopuszczalnej wartości równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dziennej przenikającego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], powstającego podczas ruszania i zatrzymywania się dźwigu osobowego na poszczególnych piętrach (winda obciążona jedną osobą dorosłą o wadze ok. 70 kg i bez obciążenia) oraz podczas długich przejazdów windy (parter – V piętro, bez obciążenia) do poziomu zgodnego z obowiązującymi normami PN- 87/B-02156 i PN – 87/B-02151/02, tj. w porze dziennej (w godz. 6:00 -22:00) – 40 dB.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący podniósł, że ewentualne niezwłoczne dobrowolne wykonanie lub wyegzekwowanie obowiązku nałożonego na Wspólnotę w zakresie określonym w decyzjach organów obu instancji w sposób bezpośredni przyczyni się do wyrządzenia Wspólnocie Mieszkaniowej znacznej szkody majątkowej. Skarżący nie posiada dostatecznych środków na wykonanie obowiązków nałożonych na Wspólnotę, a orientacyjny koszt wykonania modernizacji dźwigu windowego tak, aby spełniał wymagania normy hałasu określone w zaskarżonej decyzji, wynosi kwotę około 80.000 zł. Wskazano, że Wspólnota jest świadoma konieczności poczynienia prac remontowych dotyczących budynku Wspólnoty, w tym planuje w najbliższym czasie całkowitą wymianę dźwigu windowego zainstalowanego w budynku na urządzenie całkowicie nowe spełniające normy hałasu wskazane w zaskarżonych decyzjach. Wskazano, że inwestycja polegająca na nadbudowie budynku przy ul. [...] jest zatwierdzona do realizacji, albowiem wyłoniono zewnętrznego inwestora, który sfinansuje realizację inwestycji nadbudowy oraz zapłaci na rzecz Wspólnoty za nowo wyodrębnione lokale wynagrodzenie w wysokości [...] zł, które to pieniądze mają być przeznaczone na pokrycie kosztów wszelkich niezbędnych prac remontowych w tym dotyczących wymiany windy. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, remontowanie dotychczas zainstalowanego w budynku urządzenia dźwigowego, w tym dla celów przystosowania do nakazu określonego w zaskarżonych decyzjach, jest całkowicie bezcelowe i nieracjonalne z punktu widzenia interesów gospodarczych członków Wspólnoty, w tym członka zamieszkującego w lokalu nr [...]. Planowana nadbudowa budynku o dwie kondygnacje pociągnie za sobą konieczność przedłużenia szybu windowego o dwie kondygnacje, a co za tym idzie konieczność zainstalowania całkowicie nowych urządzeń dźwigowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.).

Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251).

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przede wszystkim brak jest podstaw do uznania, aby wykonanie decyzji powodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia Wspólnocie Mieszkaniowej znacznej szkody. Jak wynika z wyjaśnień wskazanych we wniosku oraz z dołączonych dokumentów, koszt remontu dźwigu opiewa na kwotę około 80.000 zł, a Wspólnota Mieszkaniowa ma otrzymać od kontrahenta kwotę [...] zł tytułem ceny za zakup nowo wyodrębnionych lokali, a środki te mają być przeznaczone na wszelkie niezbędne prace remontowe. Nie można zatem mówić, aby wskutek wykonania decyzji istniało niebezpieczeństwo doznania przez Wspólnotę Mieszkaniową znacznego uszczerbku. Bez znaczenia pozostaje okoliczność ewentualnej bezcelowości dokonania remontu dźwigu, celem dostosowania do norm wskazanych w zaskarżonej decyzji, albowiem nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania kwestionowanych rozstrzygnięć.

Nie zachodzi zdaniem Sądu również przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskutek wykonania zaskarżonego aktu. W przedmiotowym przypadku sąd nie dopatrzył się, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało trudne do odwrócenia skutki, czy wręcz nieodwracalne. Reasumując, okoliczności wskazane we wniosku nie stanowią spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ujętych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.