Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2642/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Prezes Narodowego Banku Polskiego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Joanna Kruszewska–Grońska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie punktu drugiego; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Banku Polskiego na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Prezes Narodowego Banku Polskiego (dalej także: "Prezes NBP" lub "organ") - działając na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p.") w związku z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2187 ze zm.) oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 659 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżące Stowarzyszenie" lub "strona skarżąca") z dnia [...] listopada 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej - odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie:

1. informacji o nagrodach wypłaconych pracownikom Narodowego Banku Polskiego w 2018 r. poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody - w odniesieniu do pracowników niepełniących funkcji publicznych,

2. rejestru umów zawartych w roku 2018, który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] listopada 2018 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]wystąpiło do Narodowego Banku Polskiego, za pośrednictwem platformy ePUAP, z wnioskiem o udostępnienie - w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej:

1) informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w poszczególnych latach: 2014, 2015, 2016, 2017 i 2018,

2) informacji o nagrodach wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody,

3) rejestru umów zawartych w 2018 r., który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy.

Informacje objęte pkt 1 wniosku zostały udostępnione Stowarzyszeniu za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu [...] stycznia 2019 r.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku skarżącego Stowarzyszenia, Prezes Narodowego Banku Polskiego, działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p., decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...]odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie:

1) informacji o nagrodach wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody;

2) rejestru umów zawartych w 2018 r., który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy.

W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do punktu 1 rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż dane osobowe stanowią sferę prywatności osoby fizycznej, a w konsekwencji ich udostępnienie w trybie u.d.i.p. należy rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa do prywatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Organ uznał, że informacje w postaci imienia i nazwiska danej osoby, wysokości nagrody przyznanej przez pracodawcę oraz uzasadnienia przyznania nagrody, stanowią dane osobowe, w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), (Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r.), które mogą podlegać udostępnieniu wyłącznie na podstawach określonych w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia. W konsekwencji, Prezes NBP stwierdził, że wobec braku przesłanki legalizującej możliwość przetworzenia (poprzez udostępnienie skarżącemu Stowarzyszeniu) danych osobowych pracowników NBP w zakresie powyżej wskazanym, wniosek o udostępnienie przedmiotowych informacji dotyczy informacji objętych ochroną na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Odnosząc się z kolei do punktu 2 rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż NBP w zakresie swojej ustawowej właściwości realizuje zadania banku centralnego państwa, wskazane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1373 ze zm. - dalej także: "ustawa o NBP") oraz w innych ustawach. Obejmuje to m.in. obsługę bankową budżetu państwa oraz prowadzenie rachunków bankowych innych podmiotów (w szczególności banków, Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej i Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego), a także prowadzenie polityki pieniężnej (poprzez stosowanie instrumentów wskazanych w ustawie o NBP) oraz podejmowanie określonych działań na rzecz stabilności systemu finansowego oraz na rzecz systemu płatniczego. Organ wskazał, że wykonywanie ustawowych zadań banku centralnego jest bezpośrednio związane z zawieraniem przez organ umów służących wykonaniu czynności bankowych, określonych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Prezes NBP stwierdził, że powyższe skutkuje objęciem tych umów tajemnicą bankową, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe. Organ zauważył, że tajemnicę bankową stanowią wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Ponadto, organ wskazał, że w odniesieniu do umów obejmujących świadczenie usług płatniczych, NBP jest obowiązany do zachowania tajemnicy zdefiniowanej w art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, która obejmuje m.in. informacje dotyczące użytkownika w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi, wydawanym mu pieniądzem elektronicznym lub kredytem udzielonym mu zgodnie z przepisami ww. ustawy. Mając powyższe na względzie, Prezes NBP uznał, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia o udostępnienie informacji zawartych w Rejestrze umów, w zakresie obejmującym informacje stanowiące tajemnicę bankową lub tajemnicę świadczenia usług płatniczych, dotyczy informacji objętych ochroną na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p.

Ponadto, organ wskazał, iż mając na uwadze, że część informacji zawartych w Rejestrze umów nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. z uwagi na ich objęcie tajemnicą ustawowo chronioną (tj. tajemnicą bankową lub tajemnicą świadczenia usług płatniczych), poddano analizie możliwość wyłączenia (usunięcia) z Rejestru informacji podlegających ochronie. Przeprowadzona analiza wykazała jednak, jak wskazał organ, że podjęcie działań mających na celu usunięcie z niego informacji, co do których zachodzą przesłanki ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej określone w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., wymagałoby ingerencji w strukturę Rejestru umów prowadzącej do naruszenia integralności zawartych w nim danych. Niezbędna byłaby bowiem modyfikacja informacji o zdarzeniach mających miejsce w przeszłości, które zostały zaewidencjonowane w systemie elektronicznym, w którym prowadzony jest Rejestr, na podstawie zgłoszeń dokonywanych przez departamenty i jednostki organizacyjne NBP będące gestorami poszczególnych umów. Konsekwencją takiej ingerencji, zdaniem Prezesa NBP, byłaby dezintegracja danych zawartych w Rejestrze, co uniemożliwiałoby traktowanie utworzonego w ten sposób zestawu danych jako rejestru umów cywilnoprawnych zawartych przez NBP w okresie objętym żądaniem skarżącego Stowarzyszenia. Ponadto, Prezes NBP stwierdził, że dokonywanie zmian w bazie danych poprzez usuwanie określonych informacji może wpłynąć negatywnie na jej strukturę, a w konsekwencji na prawidłowe działanie Rejestru. Według organu, dane na dzień ich wygenerowania w ramach ww. zestawu odbiegałyby od danych zaewidencjonowanych w Rejestrze zgodnie z przepisami obowiązującymi w NBP, a w skrajnym przypadku mogłyby być błędne.

W konsekwencji, organ uznał, że brak możliwości wyłączenia (usunięcia) z Rejestru informacji dotyczących umów objętych tajemnicą bankową lub tajemnicą świadczenia usług płatniczych, bez faktycznej i formalnej dezintegracji Rejestru, przesądza o tym, że zawarte w Rejestrze informacje publiczne stanowią integralną całość z informacjami podlegającymi ochronie prawnej.

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa NBP z dnia [...] stycznia 2019 r., zarzucając organowi:

- naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione - bowiem zbyt daleko idące - ograniczenie prawa do informacji publicznej,

- naruszenie art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zbyt daleko idące ograniczenie prawa do informacji naruszające istotę tego uprawnienia,

- naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej poprzez nieuzasadnione zastosowanie w niniejszej sprawie,

- naruszenie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że podstawowe informacje o zawieranych umowach podlegają wyłączeniu z jawności,

- naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 2 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, że kwestionowana decyzja w zakresie uzasadnienia wyłączenia jawności określonych w niej informacji jest ogólna. Strona skarżąca zarzuciła, że organ nie dokonał zważenia prawa do informacji i zastosowanego ograniczenia w jej udostępnieniu.

Strona skarżąca wskazała, że przywołane przez Prezesa NBP przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. nie ingerują w przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie wprowadzają przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej w porządku prawnym państwa członkowskiego.

Takich ograniczeń, zdaniem strony skarżącej, nie zawiera również obowiązująca ustawa z dnia z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm. - dalej: "u.o.d.o.").

Skarżące Stowarzyszenie zauważyło, że przepisy RODO nie wyłączają stosowania przepisów u.d.i.p., te zaś realizują obowiązek ochrony danych osobowych poprzez ograniczenie wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., które jednakże w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

W konsekwencji, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że udostępnienie żądanej informacji godzić będzie w ochronę danych osobowych, czy to na gruncie u.d.i.p., czy cyt. rozporządzenia.

Skarżące Stowarzyszenie podniosło również, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie może stanowić samodzielnej przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej, a taką właśnie organ wskazał w rozstrzygnięciu spornej decyzji.

Ponadto, strona skarżąca zauważyła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes NBP wskazał, iż część umów podlegać może ochronie ze względu na tzw. tajemnicę bankową. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło jednak, że organ nie wyjaśnił, w jaki sposób wpływa to na umowy, które takiej ochronie nie podlegają.

W tej sytuacji, strona skarżąca uznała, że już tylko z tego powodu można wywnioskować, że organ odmówił na gruncie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. dostępu do informacji publicznej, która nie podlega wyłączeniu z jawności.

Jednocześnie, strona skarżąca zauważyła, że wskazywane przez organ problemy o charakterze technicznym, które dotyczą selekcji informacji o umowach, nie stanowią żadnej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Prezes NBP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej przez stronę skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 466/19, uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] stycznia 2019 r., a także zasądził od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że - wbrew stanowisku organu - przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. nie ingerują w przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie wprowadzają przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej w porządku prawnym państwa członkowskiego. Sąd zauważył jednocześnie, że w pkt 4 preambuły RODO wskazano, że przetwarzanie danych osobowych należy zorganizować w taki sposób, aby służyło ludzkości. Sąd stwierdził również, że prawo do ochrony danych osobowych nie jest prawem bezwzględnym i należy postrzegać je w kontekście jego funkcji społecznej, a także wyważyć względem innych praw podstawowych w myśl zasady proporcjonalności. Sąd dodał, że w art. 86 RODO określono relację między przetwarzaniem danych osobowych a publicznym dostępem do dokumentów urzędowych, zgodnie z którym, dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych. Sąd wskazał, że w polskich realiach takim prawem jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która w art. 5 ust. 2 stanowi, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przy czym, jak zauważył WSA w Warszawie, ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał się zarówno na interpretację pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" zaprezentowaną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK-A z 2006 r. Nr 3, poz. 30), jak również na analogiczne stanowisko w tej kwestii wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1044/13; wyrok NSA z dnia 23 marca 2017r., sygn. akt I OSK 3074/15; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2130/15; publ. CBOSA).

Mając na względzie powyższe, WSA w Warszawie stwierdził, że za osoby pełniące funkcje publiczne, w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., należy uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym. Sąd uznał zatem, że nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym, czy też technicznym, nieposiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości). Jednak, jak podkreślił Sąd, dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Odnosząc się do stanu faktycznego analizowanej sprawy, Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ nie poczynił w powyższym zakresie żadnych ustaleń, ogólnikowo stwierdzając jedynie, że wszystkie objęte punktem 1 informacje stanowią dane osobowe, które podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem, jak zarzucił Sąd, organ nie wziął pod uwagę tego, że żądanie dotyczy informacji o wszystkich pracownikach NBP, a więc również o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w stosunku do których ograniczenie dostępu do informacji ze względu na prawo do prywatności nie znajduje zastosowania.

Sąd zauważył jednocześnie, że znana jest mu z urzędu treść art. 2 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz ustawy o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2019 r., poz. 371), zmieniającego art. 66 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, który w ust. 6 stanowi, iż informacja o wysokości wynagrodzeń Prezesa, wiceprezesów, członków Zarządu NBP i osób zajmujących stanowiska dyrektora oddziału okręgowego, dyrektora departamentu (komórki równorzędnej) i ich zastępców oraz osób zajmujących stanowiska równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem dyrektora departamentu i jego zastępcy jest jawna i podlega udostępnieniu przez Prezesa NBP w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej NBP do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy to udostępnienie. Z kolei stosownie do art. 3 ww. ustawy zmieniającej, Prezes NBP udostępni w BIP na stronie podmiotowej NBP w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uchwały zarządu Narodowego Banku Polskiego w sprawie zasad wynagradzania pracowników Narodowego Banku Polskiego obowiązujące w latach 1995-2018 oraz informację o wysokości wynagrodzeń w tych latach, otrzymywanych przez Prezesa NBP, wiceprezesów NBP, członków zarządu NBP, pracowników NBP zajmujących stanowiska dyrektora oddziału okręgowego, dyrektora departamentu (komórki równorzędnej) i ich zastępców oraz osób zajmujących stanowiska równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem dyrektora departamentu i jego zastępcy.

W związku z powyższym, Sąd podkreślił, że ww. przepisy ustawy zmieniającej weszły w życie z dniem 27 lutego 2019 r., a więc po dacie wydania zaskarżonej decyzji, a nadto regulują one wyłącznie kwestię udostępniania w BIP informacji o wysokości wynagrodzeń ww. osób, zaś przedmiotowy wniosek informacyjny obejmował również inne dane. Ponadto, jak już wyżej wskazano, Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji według stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, co miało miejsce w dniu [...] stycznia 2019 r., a więc przed zmianą stanu prawnego w powyższym zakresie.

Analizując z kolei kwestię odmowy udostępnienia informacji publicznej objętej punktem 2 rozstrzygnięcia, WSA w Warszawie zauważył, że organ - odmawiając udostępnienia informacji zawartych w Rejestrze umów na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. - ograniczył się wyłącznie do przywołania treści art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe oraz art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, nie wyjaśniając jednak w sposób przekonujący, z jakich względów wnioskowane informacje zamieszczone w Rejestrze umów z 2018 r., obejmujące: kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę oraz datę zawarcia umowy, stanowią inną tajemnicę ustawowo chronioną, w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes NBP nie wykazał, że wnioskowane informacje z rejestru umów zawartych w 2018 r., mające w istocie podstawowy charakter, są objęte tajemnicą bankową obejmującą "wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank te czynność wykonuje" lub tajemnicą zawodową w zakresie wskazanym w art. 11 ust. 3 ustawy o świadczeniu usług oraz że ujawnienie takiej informacji "mogłoby narazić na szkodę prawnie chroniony interes użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja dotyczy".

Sąd zauważył jednocześnie, że organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że tylko "część informacji" (nie precyzując tego sformułowania w odniesieniu do żądanych informacji) zawartych w rejestrze uznać należy za podlegające wyłączeniu ze względu na ww. tajemnicę bankową i zawodową. Ponadto, jak wskazał Sąd, organ stwierdzić miał jednocześnie, że usunięcie tych danych wymagałoby ingerencji w strukturę rejestru, co skutkowałoby dezintegracją danych zawartych w rejestrze. Tymczasem, jak uznał WSA w Warszawie, stanowisko to jest niezrozumiałe i niepoparte racjonalną argumentacją. W konsekwencji, Sąd przyjął, że trafny jest zarzut skarżącego Stowarzyszenia, iż wskazywane przez organ problemy o charakterze technicznym dotyczące selekcji informacji o umowach, nie stanowią żadnej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Sąd stwierdził, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym wyczerpujące prawne i faktyczne uzasadnienie. W tej sytuacji, Sąd uznał, że powody odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., powinny być wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji nie tylko w sposób szczegółowy, ale oparty na konkretnych, racjonalnych i weryfikowalnych argumentach. Tymczasem, zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji ww. wymogów nie spełnia.

Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że organ nie może ograniczyć się do ogólnikowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Według Sądu, organ musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Sąd stwierdził, że przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny, tym bardziej, jeśli zważy się, że w judykaturze przyjmuje się, że przepisy określające tryb dostępu do informacji publicznej powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11).

Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w związku z art. 16 u.d.i.p., albowiem Prezes NBP, nie dokonując należytej analizy, rozciągnął ochronę wynikającą z ww. przepisów (ze względu na prawo do prywatności oraz ze względu na inne tajemnice ustawowo chronione) na całość informacji wymienionych w punktach 1 i 2 zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając swojego stanowiska w sposób umożliwiający Sądową kontrolę podjętego rozstrzygnięcia.

Po otrzymaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 466/19, Prezes NBP ponownie przeprowadził stosowne postępowanie.

Pismem z dnia [...] października 2019 r., organ poinformował skarżące Stowarzyszenie, że w obowiązującym stanie prawnym zasady dostępu do informacji o wynagrodzeniach pracowników NBP pełniących funkcje publiczne, w rozumieniu przepisów u.d.i.p. (z uwzględnieniem wszystkich składników wynagrodzenia, premii i nagród), regulują przepisy odrębne, tj.: art. 66 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim oraz art. 3 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz ustawy o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2019r., poz. 371).

W wyniku ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Prezes Narodowego Banku Polskiego, po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej - działając na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 i art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe oraz art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych - decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie:

1. informacji o nagrodach wypłaconych pracownikom Narodowego Banku Polskiego w 2018 r. poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody - w odniesieniu do pracowników niepełniących funkcji publicznych,

2. rejestru umów zawartych w roku 2018, który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy.

W uzasadnieniu decyzji Prezes NBP wskazał, że ponownie rozważając dopuszczalność udostępnienia informacji odnoszących się do pracowników NBP niepełniących funkcji publicznych, w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz ich wykładni dokonywanej przez doktrynę i judykaturę - był obowiązany do przeanalizowania możliwych do wystąpienia, niepożądanych dla organu oraz jego pracowników skutków, związanych z ich ujawnieniem, w szczególności do zbadania ustawowych przesłanek ewentualnego ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Organ zauważył, że stosownie do ugruntowanego i jednolitego stanowiska wyrażanego w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie prawniczym, dane osobowe stanowią sferę prywatności osoby fizycznej, a w konsekwencji ich udostępnienie w trybie u.d.i.p. należy rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa do prywatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 cyt. ustawy, którego granice ochrony wyznacza z kolei kwalifikacja danej osoby pod kątem pełnienia przez nią funkcji publicznej.

W konsekwencji, Prezes NBP stwierdził, że wobec braku przesłanki legalizującej możliwość przetworzenia (poprzez udostępnienie stronie skarżącej) danych osobowych pracowników NBP niepełniących funkcji publicznych, w postaci imienia i nazwiska, wysokości nagrody przyznanej przez pracodawcę oraz uzasadnienia jej przyznania, wniosek o udostępnienie przedmiotowych informacji dotyczy informacji objętych ochroną na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Odnosząc się z kolei do wniosku strony skarżącej dotyczącego rejestru umów zawartych przez NBP w roku 2018, który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy - Prezes NBP stwierdził, że po dokonaniu przeglądu informacji zaewidencjonowanych w rejestrze umów prowadzonym przez NBP za okres 2018 r., uznać należy, że w owym rejestrze znajdują się informacje objęte ochroną prawną na gruncie przepisów u.d.i.p.

Organ zauważył, że wykonując ustawowe zadania banku centralnego, NBP zawiera umowy służące realizacji czynności bankowych, określonych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo bankowe, a w szczególności umowy rachunku bankowego (art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2) oraz umowy związane z przechowywaniem depozytów (przedmiotów, papierów wartościowych) składanych m. in. przez sądy, prokuraturę lub policję (art. 5 ust. 2 pkt 6). Zdaniem organu, skutkuje to objęciem tych umów tajemnicą bankową, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe. Dodatkowo, organ zauważył, że informacje dotyczące umów związanych z przechowywaniem depozytów (np. strona lub przedmiot umowy), które są przedmiotem postępowania wyjaśniającego przed właściwymi organami (np. karnymi, cywilnymi, karno-skarbowymi), stanowią dane szczególnie chronione (tzw. dane wrażliwe), których przetwarzanie wymaga adekwatnego zabezpieczenia przed ich nieuprawnionym udostępnieniem.

Organ dodał ponadto, że zakres informacji chronionych tajemnicą bankową został określony w przywołanym przepisie poprzez zastosowanie formuły, zgodnie z którą tajemnica ta obejmuje "wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej", pozyskane i chronione przez bank na wszystkich etapach współpracy banku z klientem począwszy od negocjacji, a skończywszy na realizacji umowy. Są to więc zarówno informacje dotyczące danej czynności, jak i informacje dotyczące osoby lub osób dokonujących z bankiem tej czynności bankowej.

Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że wszystkie informacje o zawartych przez NBP w 2018 r. umowach służących wykonaniu czynności bankowych, w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo bankowe, stanowią tajemnicę bankową, a w konsekwencji zachodzi ustawowa przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Organ stwierdził jednocześnie, że w odniesieniu do zaewidencjonowanych w Rejestrze umów obejmujących świadczenie usług płatniczych, NBP jest obowiązany do zachowania tajemnicy zdefiniowanej w art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, która obejmuje m.in. informacje dotyczące użytkownika w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi, wydawanym mu pieniądzem elektronicznym lub kredytem udzielonym mu zgodnie z przepisami przywołanej ustawy.

Prezes NBP wskazał także, iż niezależnie od powyższego, zauważyć należy, że w Rejestrze zaewidencjonowano zawarte w 2018 r. umowy związane z realizowaną przez NBP działalnością emisyjną banku w obszarze produkcji znaków pieniężnych, których postanowienia dotyczące sposobu ustalania wynagrodzenia producenta za dostarczane znaki pieniężne, w tym ceny znaków pieniężnych, objęte są tajemnicą przedsiębiorcy.

Organ stwierdził, że rozważając dopuszczalność udostępnienia informacji będącej przedmiotem wniosku skarżącego Stowarzyszenia, obowiązany był do dokonania analizy możliwych do wystąpienia, niepożądanych dla NBP skutków związanych z jej ujawnieniem także na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

W tej sytuacji, dokonując analizy realizacji funkcji emisyjnej NBP, w tym kwestii związanych z wagą informacji dotyczących kosztów produkcji znaków pieniężnych, czy też informacji o cenie zaoferowanej NBP przez producentów banknotów i monet, Prezes NBP uznał w konsekwencji, że informacje o wynagrodzeniu producentów znaków pieniężnych zawarte w Rejestrze stanowią informacje o charakterze organizacyjnym, które nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, a ich ujawnienie mogłoby zagrażać zarówno interesom NBP, jako przedsiębiorcy, jak i producentów znaków pieniężnych, tj. Mennicy Państwowej S.A. oraz Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych S.A. Organ zauważył bowiem, że zarówno NBP, jak i wskazane wyżej oba podmioty podjęły, przy zachowaniu należytej staranności, niezbędne działania w celu utrzymania w poufności powyższych informacji. Tym samym, zdaniem organu, wnioskowana w tym zakresie przez stronę skarżącą informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a w konsekwencji zachodzi co do niej ustawowa przesłanka ograniczenia prawa do informacji publicznej w postaci tajemnicy przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W konsekwencji, Prezes NBP - podsumowując swoje stanowisko - wskazał, że część informacji zawartych w Rejestrze nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. z uwagi na ich objęcie tajemnicą ustawowo chronioną, tj. tajemnicą bankową, tajemnicą świadczenia usług płatniczych lub tajemnicą przedsiębiorstwa.

Wobec powyższego, organ wskazał, że poddał analizie możliwość wyłączenia (usunięcia) z Rejestru informacji podlegających ochronie. Niemniej, jak zauważył, przeprowadzona analiza możliwości udostępnienia Rejestru z pominięciem informacji prawnie chronionych wykazała jednak, że podjęcie działań mających na celu usunięcie takich informacji z Rejestru na dzień dzisiejszy nie jest możliwe. Organ podkreślił, że całość informacji o umowach zawieranych przez NBP jest zarządzana wyłącznie za pomocą dedykowanych, elektronicznych narzędzi ewidencyjnych (w tym Elektronicznego Obiegu Dokumentów przeznaczonego m. in. do obsługi rejestru umów), do których poszczególne komórki organizacyjne NBP wprowadzają informacje o umowach, których pozostają gestorami. Organ dodał ponadto, że w obecnie wykorzystywanych przez NBP rozwiązaniach technologicznych nie zostały zaimplementowane narzędzia umożliwiające usuwanie z Rejestru poszczególnych umów albo części danych wynikających z umów zarejestrowanych w Rejestrze.

Jednocześnie, Prezes NBP wskazał, że dokonanie selekcji umów lub poszczególnych danych do usunięcia wymagałoby ingerencji w strukturę Rejestru, co prowadziłoby do naruszenia integralności zawartych w nim danych. Organ zauważył bowiem, że niezbędna byłaby modyfikacja informacji o zdarzeniach mających miejsce w przeszłości, które zostały zaewidencjonowane w systemach elektronicznych, w których prowadzony jest Rejestr, na podstawie zgłoszeń dokonywanych przez departamenty i jednostki organizacyjne NBP będące gestorami poszczególnych umów. W związku z powyższym, organ stwierdził, że konsekwencją takiej ingerencji byłaby dezintegracja danych zawartych w Rejestrze, co uniemożliwiałoby traktowanie utworzonego w ten sposób zestawu danych jako pełnego i poprawnego rejestru umów zawartych przez NBP w okresie objętym żądaniem strony skarżącej. Organ podkreślił, że dokonywanie zmian w bazie danych poprzez usuwanie określonych informacji może wpłynąć negatywnie na jej strukturę, a w konsekwencji na prawidłowe działanie systemów przeznaczonych do obsługi rejestru. Zdaniem organu, takie działanie mogłoby doprowadzić do utraty spójności, integralności i stabilności baz danych stanowiących Rejestr umów.

Mając na względzie powyższe, Prezes Narodowego Banku Polskiego stwierdził, że brak możliwości wyłączenia (usunięcia) z Rejestru informacji dotyczących umów objętych tajemnicą bankową, tajemnicą świadczenia usług płatniczych lub tajemnicą przedsiębiorstwa, bez faktycznej i formalnej dezintegracji rejestru, przesądza, że wszystkie zawarte w rejestrze informacje publiczne stanowią integralną całość z informacjami podlegającymi ochronie prawnej.

W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. Stowarzyszenie [...], działając za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] października 2019 r. odmawiającą udostępnienia skarżącemu Stowarzyszeniu informacji publicznej.

Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło podmiotowi zobowiązanemu:

1) naruszenie art. 61 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in. ochronę wolności i praw podmiotów gospodarczych, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności - poprzez nieprawidłowe ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, wskutek braku wykazania potrzeby ochrony praw podmiotu gospodarczego, a ponadto poprzez dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków konieczności i proporcjonalności,

2) naruszenie art. 5 ust. 2 zdanie drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej - w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne - poprzez błędne zastosowanie, polegające na zaniechaniu ustalenia, którzy z pracownic i pracowników NBP nie pełnią funkcji publicznych, a przez to uniemożliwienie kontroli merytorycznej wydanej decyzji,

3) naruszenie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe - w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice ustawowo chronione - poprzez błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że wszystkie informacje, objęte pkt 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, objęte są zakresem tajemnicy bankowej,

4) naruszenie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych - w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice ustawowo chronione - poprzez błędne przyjęcie, że udostępnieniu informacji objętych zakresem pkt 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej na przeszkodzie stoi tajemnica zawodowa z art. 11 ust. 3 cyt. ustawy, podczas gdy - stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej przekazywanie informacji objętej tajemnicą zawodową w wykonaniu uprawnienia albo obowiązku określonego w odrębnych przepisach,

5) naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy - poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, podczas gdy nie wykazano zasadności ograniczenia prawa do informacji, w tym zaś nie wykazano spełnienia przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy (posiadanie przez informacje wartości gospodarczej),

6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegające na lakonicznym uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nieodnoszącym się do stanu faktycznego sprawy (treści informacji, objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej), a przez to uniemożliwienie w istocie dokonanie merytorycznej kontroli wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła na wstępie, iż problematyczne jest w niniejszej sprawie ustalenie stanu faktycznego, a przez to wynikających z niego konsekwencji prawnomaterialnych.

Odnosząc się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci rejestru umów, strona skarżąca wskazała, że Prezes NBP w zaskarżonej decyzji przywołał w istocie trzy przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej, tj. tajemnicę bankową, tajemnicę wynikającą z ustawy o usługach płatniczych, jak również tajemnicę przedsiębiorcy. Tymczasem, w ocenie strony skarżącej, nie jest jasne, czy przesłanki te kumulatywnie dotyczą wszystkich zawartych umów, czy też dotyczą one różnych danych, zawartych w rejestrze, jak też nie wiadomo również, ile jest tych umów, ani też czego konkretnie dotyczą. W konsekwencji, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło, że z powodu niewyjaśnienia tych kwestii, odniesienie się merytoryczne do stanowiska organu jest w niniejszej sprawie utrudnione.

Jednocześnie, strona skarżąca stwierdziła, że nie sposób przyjąć, iż wszystkie umowy zawierane przez NBP, a także dane, które znajdują się w rejestrze, objęte są którąś ze wskazanych przez organ tajemnic.

W tym miejscu, strona skarżąca zauważyła, że w świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, nie ma wątpliwości co do generalnej jawności umów zawieranych przez podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej.

Tymczasem, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, w niniejszej sprawie z wyjątku uczyniono zasadę, gdy chociażby przykład kontraktowania usług zewnętrznych przez NBP jasno wskazuje, że takie umowy wymykają spod zaprezentowanej przez organ argumentacji.

Odnosząc się z kolei do argumentacji Prezesa NBP, który uzasadniając odmowę udzielenia informacji o nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi NBP niepełniącemu funkcji publicznej, powołał się na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r., skarżące Stowarzyszenie przypomniało, iż przepisy cyt. rozporządzenia nie ingerują w przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie wprowadzają przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej w porządku prawnym państwa członkowskiego, co - jak zauważyła strona skarżąca - zostało potwierdzone wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Wa 466/19, który zapadł w przedmiotowej sprawie. Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że relację pomiędzy przetwarzaniem danych osobowych a publicznym dostępem do dokumentów urzędowych kształtuje przepis art. 86 RODO, zgodnie z którym, dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych.

Strona skarżąca zarzuciła, że organ nie przedstawił w decyzji żadnego uzasadnienia, że konkretni pracownicy i pracownice NBP nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, jak też nie poddał analizie m.in. zakresu obowiązków, a zatem - zdaniem strony skarżącej - nie sposób merytorycznie ocenić dokonane w sprawie ograniczenie prawa do informacji publicznej.

W ocenie skarżącego Stowarzyszenia, organ powinien dokonać zanonimizowania przekazywanych wnioskodawcy dokumentów, bądź też przygotować odpowiedź niezawierającą informacji o osobach, przy jednoczesnym zachowaniu jawności informacji o kwocie przyznanej nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody. Strona skarżąca dodała, że takie działanie odpowiadałoby postulatom, by realizować wniosek składany w trybie u.d.i.p. w możliwie najpełniejszym zakresie i byłoby zgodne z prymatem zasady jawności.

Skarżące Stowarzyszenie wskazało, że informacje zawarte w rejestrze umów podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji, w trybie u.d.i.p., stanowią istotną informację o wydatkowaniu środków publicznych i zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą podlegają ujawnieniu.

Ustosunkowując się w tej sytuacji do powołanej w przedmiotowej sprawie przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej wymienionej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., strona skarżąca wskazała, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. II SA/Wa 1139/14 zauważył, iż zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem sądów administracyjnych materię tajemnicy przedsiębiorcy należy badać przez pryzmat przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w myśl którego informacja może być uznana za tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli ma charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Aby zaś móc w sposób uprawniony mówić o tajemnicy przedsiębiorstwa, przesłanki wymienione w przywołanym przepisie muszą występować łącznie.

Mając powyższe na względzie, strona skarżąca stwierdziła, że w istocie informacje z rejestru umów zawartych w 2018 r. objęte żądaniem Stowarzyszenia (tj. kwota, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, data zawarcia umowy) mają charakter podstawowy, nie są to informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne, czy też informacje, które dotyczyłyby sposobu wytwarzania określonych dóbr, wielkości produkcji lub sprzedaży, zasad finansowania działalności, działalności marketingowej związanej ze sprzedażą, źródeł pozyskiwania surowców, informacje handlowe oraz dotyczące sfery organizacji i funkcjonowania przedsiębiorstwa obejmujące całokształt doświadczeń I wiedzy przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa - a w szczególności takie kategorie informacji uznaje się w orzecznictwie za objęte tajemnicą przedsiębiorstwa.

Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, umowy zawierane z podmiotami podlegającymi reżimowi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym umowy cywilnoprawne, są jawne. W tym miejscu, strona skarżąca uznała, że warto przywołać stanowisko WSA w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 28 marca 2017 r., sygn. II SA/Łd 27/17, w którym Sąd uznał, iż "Przy kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej. Zważywszy, że w ramach gospodarki rynkowej nie istnieje przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi. Dlatego podmiot (w tym osoba fizyczna), zawierając umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym, nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych, jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności (por. wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. I CSK 190/12, OSNC 2013/5/67; wyroki: NSA z dnia 11 grudnia 2014 roku, sygn. I OSK 213/14; z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. I OSK 531/14)".

Ponadto, strona skarżąca przypomniała, iż zgodnie ze stanowiskiem zarówno doktryny, jak i orzecznictwa, wszelkie odstępstwa od jawności powinny mieć charakter wyjątkowy i być poprzedzone wnikliwą oceną, zaś rozstrzygnięcia podjęte w zakresie ograniczenia podmiotowego prawa do informacji publicznej - starannie wyważone względem innych praw podstawowych w myśl zasady proporcjonalności.

Według strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż nie wszystkie umowy są związane zakresem tajemnicy bankowej. Poza tym, jak zauważyła strona skarżąca, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych, uregulowana w przepisach tajemnica zawodowa nie stoi na przeszkodzie realizacji uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, a takie są związane z udostępnianiem informacji publicznej.

Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, nie sposób również zgodzić się z argumentacją Prezesa NBP, jakoby udostępnienie rejestru umów zawartych w 2018r., z pominięciem informacji podlegających ochronie, spowoduje dezintegrację danych zawartych w rejestrze. Strona skarżąca podniosła bowiem, że wydaje się wysoce nieprawdopodobne, aby niemożliwe było dokonanie selekcji informacji bez rozerwania jej ze źródłami. Według strony skarżącej, argumentacja organu w tym zakresie nie wypełnia również przesłanek wydania decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zawartych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Tymczasem, jak zauważyła strona skarżąca, przepisy określające tryb dostępu do informacji publicznej powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko (podobnie: m.in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2303/14).

Mając powyższe na względzie, strona skarżąca zarzuciła, że w przedmiotowej sprawie Prezes NBP zbyt szeroko rozciągnął ochronę wynikającą z przepisów prawa, podczas gdy nie ulega wątpliwości, że wyłączeniu z dostępności winny podlegać jedynie te informacje, które ściśle podlegają ochronie z uwagi na tajemnice ustawowo chronione.

W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, przy wystąpieniu ustawowych przesłanek ograniczenia dostępu do informacji organ dokonał ograniczenia zbyt daleko idącego, obejmującego dane, które nie podlegają ochronie na zasadach i w zakresie przepisów, na które powołuje się Prezes NBP.

Ponadto, w ocenie strony skarżącej, uznać należy, że wskazane przez organ trudności techniczne dotyczące selekcji informacji nie stanowią przesłanek wydania decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia żądanych informacji publicznych, o których mówi art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a więc nie mogą one stanowić podstawy wydania decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej na podstawie przepisów u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Prezes NBP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornej decyzji z dnia [...] października 2019 r. - stwierdził, że Prezes Narodowego Banku Polskiego, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się przede wszystkim mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem - wbrew normie prawnej wyrażonej w tym przepisie - nie zastosował się w pełni do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r., wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Wa 466/19.

Zgodnie z przepisem art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przyjmuje się zgodnie, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji publicznej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 398; podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 691-692 i cyt. tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2320/05, LexPolonica nr 402781).

Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego, będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (tak również: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99).

Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 P.p.s.a., rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie, ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku.

Pamiętać należy przy tym, że ocena prawna, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu (tak m. in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3103/02).

Należy ponadto wskazać, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, a także oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.

Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, stwierdził jednoznacznie, że związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. m. in. M. Jagielska, J. Jagielski i R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, po red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 592 i powołane tam orzecznictwo).

Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Prezes Narodowego Banku Polskiego, wydając sporną decyzję z dnia [...] października 2019 r., nr [...], bezwzględnie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 466/19.

Warto zauważyć, że wydając wskazane wyżej orzeczenie z dnia 18 czerwca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzucił m.in., iż Prezes NBP - rozstrzygając poprzednio w niniejszej sprawie i wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. - nie wykazał, że wnioskowane przez stronę skarżącą informacje z rejestru umów zawartych w 2018 r., mające w istocie podstawowy charakter, są objęte tajemnicą bankową obejmującą "wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank te czynność wykonuje" lub tajemnicą zawodową w zakresie wskazanym w art. 11 ust. 3 ustawy o świadczeniu usług oraz że ujawnienie takiej informacji "mogłoby narazić na szkodę prawnie chroniony interes użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja dotyczy".

W tej sytuacji uznać należy, iż - w ocenie Sądu - analizowana skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] zasługuje nadal na uwzględnienie, tym razem częściowe, albowiem - wbrew zaleceniom Sądu - zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] października 2019 r., nr [...], w części odmawiającej udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej w zakresie określonym w punkcie 2, a więc w zakresie dotyczącym odmowy udostępnienia rejestru umów zawartych przez NBP w roku 2018, który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy - narusza obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Prezes Narodowego Banku Polskiego, wydając sporną decyzję administracyjną w określonej powyżej części, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu tej decyzji, dlaczego uznał, że w stosunku do wszystkich umów zawartych przez NBP w 2018 r. zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej z uwagi na tajemnice prawnie chronione oraz ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Sąd uznał, że w konsekwencji wskazanego powyżej uchybienia, podmiot zobowiązany, odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej wyżej informacji publicznej-nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Tym samym, Sąd stwierdził, że Prezes Narodowego Banku Polskiego, wydając sporną decyzję administracyjną w części dotyczącej puntu 2, a więc w zakresie odmowy udostepnienia rejestru umów zawartych w roku 2018 - dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego, mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Prezesa NBP z dnia [...] października 2019 r. w części dotyczącej punktu 2.

Na wstępie, warto zauważyć to, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca regulacją prawną uszczegóławiającą realizację konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych. Wskazuje też, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W niniejszej sprawie okolicznością niesporną było to, iż spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania wspomnianej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez stronę skarżącą informacje mieściły się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Dotyczyły one bowiem problematyki działalności podmiotu, do którego wystosowano wniosek, jak również dysponowania przez ten podmiot mieniem publicznym.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dla porządku należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej, każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 ustawy. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, iż każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Wyjątki od powyższej zasady wprowadza przepis art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej.

W świetle art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Jak stanowi z kolei art. 5 ust. 2 cyt. ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Jak wynika z treści art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a także z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, zaś ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy Prezes NBP, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, zasadnie przyjął w spornej decyzji z dnia [...] października 2019 r., że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych - pracowników NBP niepełniących funkcji publicznych bez jednoczesnego konkretnego wykazania (ustalenia) których to pracowników dotyczy, a także czy organ ten zasadnie uznał we wspomnianej decyzji, że wobec wszystkich umów zawartych przez NBP w 2018 r. można przyjąć, iż zachodzi podstawa do odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na objęcie jej tajemnicą ustawowo chronioną, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz tajemnicą przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 5 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Otóż, Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Prezes NBP, wydając sporną decyzję z dnia [...] października 2019 r. w części objętej punktem 1 sentencji tej decyzji, a więc w części odmawiającej udostępnienia skarżącemu Stowarzyszeniu informacji publicznej dotyczącej nagród wypłaconych w 2018 r. pracownikom NPB niepełniącym funkcji publicznych, zasadnie przyjął, że odmowa przekazania w analizowanej sprawie wnioskowanej informacji dotyczącej nagród pracowników NBP, którzy nie pełnią funkcji publicznych, następuje na podstawie art. 16 ust.1 w związku z art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że Prezes NBP - dokonując wszechstronnej analizy argumentacji strony skarżącej przedstawionej w toku całego postępowania administracyjnego, a także wykonując prawidłowo zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r. - zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w sprawie nie doszło w powyższym zakresie do naruszenia art. 61 Konstytucji RP, albowiem - wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia - organ ten, odmawiając udostępnienia informacji o nagrodach wypłaconych pracownikom NBP niepełniącym funkcji publicznych, nie ograniczył w sposób nadmierny konstytucyjnego prawa do informacji publicznej.

Warto zaznaczyć na wstępie, że nie jest sporne pomiędzy organem i stroną skarżącą, że wnioskowana przez skarżące Stowarzyszenie informacja jest informacją publiczną, albowiem co do zasady informacja o wysokości zarobków, czy też nagród osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych. Z tych środków pochodzą m. in. wynagrodzenia, a także nagrody osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na nagrody dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia, czy też nagrody konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. W ocenie Sądu, bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną pozostaje okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/16).

Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy Prezes NBP, jako organ administracji publicznej zobowiązany niewątpliwie do udzielenia informacji publicznej, zasadnie odmówił udostępnienia żądanej informacji, powołując się na potrzebę ochrony prawa do prywatności pracowników NBP, którzy nie pełnią funkcji publicznej, bez jednoczesnego konkretnego wykazania (ustalenia) których to pracowników NBP dotyczy.

Warto zauważyć, że w niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup osób - funkcjonariuszy - ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych.

W związku z tym, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając powyższe uwagi, należy zatem wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach, czy też nagrodach jest różna.

Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy danego podmiotu, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Wobec tej grupy, rozważając możliwość udostępnienia informacji o nagrodach otrzymanych przez konkretnych pracowników, organ powinien każdorazowo analizować, czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". W dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14, czy też wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14).

W świetle powyższych wywodów, za pracowników NBP pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., uznać należałoby nie tylko kierowników komórek organizacyjnych w strukturze ministerstwa, czy też pracowników, wydających decyzje administracyjne z upoważnienia organu (Prezesa NBP), ale także innych pracowników ministerstwa, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Dotyczy to w szczególności pracowników merytorycznych wydziałów Centrali i oddziałów okręgowych NBP lub innych komórek organizacyjnych, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne i choć nie wydają decyzji administracyjnych, to jednak przygotowują całość materiału dowodowego takiej sprawy, a nawet przedstawiają projekty decyzji administracyjnych, czy też osób uprawnionych do wydawania zaświadczeń w imieniu organu lub przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych. Natomiast za stanowiska o charakterze usługowym, czy też technicznym uznać należy "szeregowych" pracowników NBP nieposiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości, obsługą sekretariatu, sprawami stricte administracyjnymi związanymi z odpowiedzialnością za pracę personelu obsługowego i administracyjnego, itp.).

W niniejszej sprawie Prezes NBP odmowę udostępnienia żądanej informacji o wypłaconych nagrodach ograniczył tylko do stanowisk zajmowanych przez osoby - pracowników NBP niepełniących funkcji publicznej.

W tym miejscu jedynie na marginesie zauważyć należy, że w świetle art. 2 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz ustawy o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2019 r., poz. 371), doszło do zmiany art. 66 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, który w ust. 6 stanowi, iż informacja o wysokości wynagrodzeń Prezesa, wiceprezesów, członków Zarządu NBP i osób zajmujących stanowiska dyrektora oddziału okręgowego, dyrektora departamentu (komórki równorzędnej) i ich zastępców oraz osób zajmujących stanowiska równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem dyrektora departamentu i jego zastępcy jest jawna i podlega udostępnieniu przez Prezesa NBP w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej NBP do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy to udostępnienie.

W konsekwencji, Sąd stwierdził, że w analizowanej sprawie - pomimo braku wykazania (ustalenia) w punkcie 1 zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2019 r. których konkretnie pracowników NBP niepełniących funkcji publicznych dotyczy zastosowane wyłączenie - nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu, należy przyjąć, że Prezes NBP, wydając sporną decyzję administracyjną w punkcie pierwszym jej sentencji, a więc w części odmawiającej skarżącemu Stowarzyszeniu udostępnienia informacji publicznej dotyczącej nagród wypłaconych w 2018 r. pracownikom NBP niepełniącym funkcji publicznych ze względu na ich prywatność, dokonał wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Jednocześnie, Sąd uznał, że organ uzasadnił w tej części wydaną decyzje w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 2 sentencji wyroku.

Natomiast, jeśli chodzi o zaskarżoną decyzję organu w pozostałej części, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za zasadne zarzuty strony skarżącej, albowiem zgodzić się należy ze skarżącym Stowarzyszeniem, iż Prezes NBP, wydając sporną decyzję administracyjną w tej części, dopuścił się naruszenia przepisów prawa z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w jej uzasadnieniu, dlaczego przyjął, że w stosunku do wszystkich umów zawartych przez NBP w 2018 r. zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej z uwagi na tajemnice prawnie chronione oraz ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Warto zauważyć, że Prezes MBP, odmawiając skarżącemu Stowarzyszeniu udostępnienie informacji publicznej w postaci rejestru umów zawartych w roku 2018, który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę oraz datę zawarcia umowy - stwierdził, iż zachodzą przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę ustawowo chronioną, w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.d.i.p., polegającą na tajemnicy bankowej, o której mowa w art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, a także z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Prezes NBP stwierdził, że "wszystkie informacje o zawartych przez Organ w 2018 r. umowach służących wykonaniu czynności bankowych, w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo bankowe, stanowią tajemnicę bankową a w konsekwencji zachodzi ustawowa przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej". Dodatkowo, w odniesieniu do zaewidencjonowanych w rejestrze umów obejmujących świadczenie usług płatniczych, organ stwierdził, że "NBP jest obowiązany do zachowania tajemnicy zdefiniowanej w art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, która obejmuje m.in. informacje dotyczące użytkownika w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi, wydawanym mu pieniądzem elektronicznym lub kredytem udzielonym mu zgodnie z przepisami przywołanej ustawy". Niezależnie od powyższego, Prezes NBP wskazał, że w rejestrze zaewidencjonowano zawarte w 2018 r. "umowy związane z realizowaną przez NBP działalnością emisyjną banku w obszarze produkcji znaków pieniężnych, których postanowienia dotyczące sposobu ustalania wynagrodzenia producenta za dostarczane znaki pieniężne, w tym cen znaków pieniężnych, objęte są tajemnicą przedsiębiorcy".

Mając powyższe na względzie, zauważyć należy, że Prezes NBP w zaskarżonej decyzji przywołał w istocie trzy przesłanki odmowy udostępnienia informacji o umowach zawartych przez NBP w 2018 r., tj. tajemnicę bankową, tajemnicę wynikającą z ustawy o usługach płatniczych, jak również tajemnicę przedsiębiorcy.

Tymczasem, jak słusznie zarzuciła strona skarżąca, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Prezesa NBP nie wynika jasno, czy przesłanki te kumulatywnie dotyczą wszystkich zawartych w 2018 r. umów, czy też dotyczą one różnych danych zawartych w spornym rejestrze, jak też nie wiadomo również, ile jest tych umów, ani też czego konkretnie dotyczą.

Jednocześnie, Sąd uznał, że skarżące Stowarzyszenie zasadnie zarzuciło w skardze, iż na podstawie uzasadnienia spornej decyzji z dnia [...] października 2019 r. nie sposób przyjąć, iż wszystkie umowy zawarte przez NBP w 2018 r., a także dane, które znajdują się w rejestrze umów z 2018 r., objęte są którąś ze wskazanych przez organ tajemnic.

W konsekwencji, skarżące Stowarzyszenie słusznie zarzuciło, że z powodu niewyjaśnienia tych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, odniesienie się merytoryczne do stanowiska Prezesa NBP jest w niniejszej sprawie na tyle utrudnione, że nie sposób jest stwierdzić jednoznacznie, czy wydając w tym zakresie sporną decyzję organ prawidłowo zastosował przepisy art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Według Sądu, w niniejszej sprawie trudno jest zaakceptować sugestię organu wynikającą z punktu 2 sentencji decyzji z dnia [...] października 2019 r., iż wszystkie umowy zwarte przez NBP w 2018 r. są związane zakresem tajemnicy prawnie chronionej - tajemnicy bankowej oraz tajemnicy związanej ze świadczeniem przez NBP usługach płatniczych, czy też zawierają dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, a więc że w konsekwencji zachodzi podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Zdaniem Sądu, jak słusznie zauważyło skarżące Stowarzyszenie, nie sposób również zgodzić się z - bliżej zresztą niewyjaśnioną - argumentacją Prezesa NBP, jakoby udostępnienie rejestru umów zawartych w 2018r., z pominięciem informacji podlegających ochronie, spowoduje dezintegrację danych zawartych w przedmiotowym rejestrze. Strona skarżąca słusznie zauważyła bowiem, że wydaje się wysoce nieprawdopodobne, a w każdym razie organ tego nie wykazał, aby niemożliwe było dokonanie selekcji informacji bez rozerwania jej ze źródłami.

Trudno jest uznać, iż Prezes NBP należycie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dokonanie selekcji umów lub poszczególnych danych do usunięcia wymagałoby ingerencji w strukturę spornego rejestru umów prowadzącą do naruszenia integralności zawartych w nim danych.

Organ wprawdzie podkreślił w decyzji, iż "działanie takie mogłoby doprowadzić do utraty spójności, integralności i stabilności baz danych stanowiących Rejestr", gdyż "(...) Pełna informacja o umowie stanowi bowiem zbiór wielu danych składających się w jedną całość", niemniej w żaden sposób nie uzasadnił tego stanowiska.

W ocenie Sądu, nie można w konsekwencji zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa NBP, że brak jest jakoby możliwości wyłączenia (usunięcia) ze spornego rejestru umów informacji dotyczących umów objętych tajemnicą bankową, tajemnicą świadczenia usług płatniczych lub tajemnicą przedsiębiorstwa, bez faktycznej i formalnej dezintegracji rejestru.

Zdaniem Sądu, nie można w tej sytuacji zgodzić się z sugestią organu, jakoby powyższe miało rzekomo przesądzać o tym, że wszystkie zawarte w rejestrze umów zawartych w 2018 r. informacje publiczne stanowią integralną całość z informacjami podlegającymi ochronie prawnej.

W konsekwencji, zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż argumentacja organu w tym zakresie nie wypełnia przesłanek wydania należycie uzasadnionej decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Sąd uznał również, że Prezes Narodowego Banku Polskiego nie wyjaśnił w uzasadnieniu spornej decyzji, dlaczego wartość informacji objętej wnioskiem skarżącego Stowarzyszenia posiada wymierną i zarazem - co ważne - realną wartość gospodarczą dla NBP.

Tymczasem, podmiot zobowiązany jedynie ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że upublicznienie wnioskowanych informacji może potencjalnie zagrozić interesom Narodowego Banku Polskiego i rzekomo wzmocnić pozycję podmiotów konkurencyjnych na rynku usług bankowych, czy też płatniczych. Takie uzasadnienie odmowy nie jest jednak, zdaniem Sądu, wystarczające dla zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż Prezes Narodowego Banku Polskiego, wydając sporną decyzję w części objętej punktem 2 jej sentencji, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśnił w uzasadnieniu tej decyzji, dlaczego przyjął, że zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę prawnie chronioną oraz tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

W konsekwencji wskazanego powyżej uchybienia, skład WSA w Warszawie orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż podmiot zobowiązany, odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w punkcie 2 zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2019 r., nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przez co naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a.

Sąd stwierdził, że uzasadniając w powyższej części zaskarżoną decyzję w sposób bardzo ogólnikowy, bez bliższej analizy występowania wszystkich przesłanek koniecznych do przyjęcia tezy, iż spełnione zostały podstawy wyłączenia dostępu do informacji publicznej, podmiot zobowiązany w konsekwencji dopuścił się również ewidentnego naruszenia normy prawnej uregulowanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji, czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej, związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

W ocenie Sądu, uzasadnienie spornej decyzji w sposób lakoniczny odnosiło się do przesłanek dających ewentualną podstawę do zastosowania art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., gdy tymczasem nie ulega wątpliwości, iż na organie administracji publicznej odmawiającym udostepnienia informacji publicznej - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. - ciąży ewidentny obowiązek wyraźnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, że prawidłowo powołane przez przedsiębiorcę obostrzenie odwołujące się do tajemnicy prawnie chronionej oraz tajemnicy przedsiębiorcy, stanowi zasadną podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporną decyzję w części objętej punktem drugim jej sentencji, podmiot zobowiązany dopuścił się jednocześnie naruszenia obowiązującej w prawie administracyjnym, zharmonizowanej z Konstytucją RP, ogólnej zasady, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję lub inny akt z zakresu administracji publicznej nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83).

W ocenie Sądu, należy pamiętać o tym, iż przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP.

W niniejszej sprawie, Prezes Narodowego Banku Polskiego, wydając zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia stronie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej dotyczącej umów zawartych przez NBP w 2018 r., dopuścił się jednak istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.

W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja we wskazanej wyżej części nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Rozpatrując sprawę ponownie, Prezes NBP, jako podmiot zobowiązany, weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie zarówno uwarunkowania formalne, wyrażone m.in. w k.p.a., jak i materialne przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ustaw szczególnych, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości Prezes NBP wykaże, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., z uwagi na tajemnicę prawnie chronioną oraz tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Zasądzając jednocześnie od Prezesa NBP na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a.