Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 91/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 120
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 8, art. 118, art. 135, art. 129 ust. 1, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 144
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 marca 2011 roku sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZADNIENIE

Decyzją z dnia 1 grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. w R., działając na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej oraz art. 135 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy

o grach hazardowych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 29 lipca 2010 r. odmawiającą zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gry na automatach o niskich wygranych w zakresie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] ze zmianami, udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], A. Sp. z o.o. z siedzibą

w R. otrzymała zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa , na okres sześciu lat. W punkcie IV wyżej wymienionej decyzji ustalono, zgodnie z wnioskiem strony, nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem na 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia. Zgodnie z punktem II decyzji, zezwolenie zostało udzielone na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w 81 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa . Następnie decyzją z dnia [...] termin ten został zmieniony na dzień 30 maja 2009 r., zaś decyzją z dnia [...] na dzień 30 maja 2010 r.

W dniu 31 maja 2010 r. A. Sp. z o.o. złożyła do Dyrektora Izby Celnej

wniosek o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z dnia 30 maja 2010 r. r. na dzień 30 listopada 2010 r.

Organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż na 81 punktów gier na automatach o niskich wygranych wymienionych w załączniku Nr l do decyzji z dnia [...], Spółka uruchomiła 72 punkty. W maju 2010 r. działało 36 punktów gier, natomiast w 36 uruchomionych punktach działalność została zawieszona, a w pozostałych 9 punktach nigdy nie uruchomiono działalności.

Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożone przez A. Sp. z o.o. organ, przytaczając treść przepisu art. 48 ustawy o grach hazardowych wskazał, że przepis ten umożliwia przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności określonego w stosownym zezwoleniu, ale jednocześnie jednoznacznie precyzuje kryteria stosowania ewentualnego przedłużenia, mianowicie termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przepisie tym zawarta jest generalna zasada odnosząca się do wszystkich zezwoleń, w tym także zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wydanych na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach, ograniczająca możliwość wielokrotnego przedłużania terminu rozpoczęcia działalności. Rozstrzygając wniosek Strony o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gry na automatach

o niskich wygranych, organ musiał uwzględnić również okoliczności już zaistniałe

w tym zakresie w związku z wydanym zezwoleniem.

Organ podkreślił, że przyjęcie odmiennego stanowiska, stwarzałoby sytuację, w której część podmiotów mogłaby jedynie uzyskać jednorazowe przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, a inne podmioty, którym zezwoleń udzielono w latach wcześniejszych mogłyby skorzystać z takiej możliwości po raz kolejny, co w konsekwencji zdaniem organu, przeczyłoby zasadzie określonej w powyższym przepisie.

Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżąca Spółka dwukrotnie miała już przedłużany nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gry na automatach o niskich wygranych, uzyskując następujące zmiany przedmiotowego zezwolenia:

- decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], termin ten został przedłużony do 30 maja 2009 r.,

- decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], termin ten został przedłużony do 30 maja 2010 r.

Od dnia wydania zezwolenia, tj. [...], skarżąca Spółka uruchomiła

i prowadziła działalność w 72 punktach. W dziewięciu punktach gier nie podjęła działalności.

Organ wskazał, że "A." Sp. z o.o. w R. dysponowała wystarczającym okresem czasu na uruchomienie wszystkich punktów gier. Składając wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, zadeklarowała bowiem, że uruchomi wszystkie punkty gry najpóźniej do 12 miesięcy od dnia wydania przedmiotowego zezwolenia. Brak jest zatem możliwości przedłużenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, bowiem został on już dwukrotnie przedłużony.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości zgadza się na ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w świetle celów związanych z interesem ogólnym, takimi jak: ochrona konsumentów przed uzależnieniami i oszustwami, zapobieżenie praniu brudnych pieniędzy i innym przestępstwom finansowym, a także celem zachowania porządku publicznego, jeśli te ograniczenia są proporcjonalne i niedyskryminacyjne. Państwa członkowskie mają prawo regulować i kontrolować rynek gier hazardowych zgodnie z tradycją i kulturą w celu ochrony konsumentów między innymi przed uzależnieniem, oszustwami, praniem brudnych pieniędzy (Rezolucja Parlamentu Europejskiego 2008/2215(INI).

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że zgodnie z tytułem Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz przepisów i usług społeczeństwa informacyjnego, odnosi się ona do usług społeczeństwa informacyjnego. Pojęcie "usługa" zostało zdefiniowane w art. 1 pkt 2 wymienionej Dyrektywy. Zgodnie z tą definicją, usługą społeczeństwa informacyjnego jest usługa, która spełnia w trakcie jej świadczenia cztery jednoczesne wymogi, tj.:

1) powinna być świadczona za wynagrodzeniem,

2) na odległość,

3) drogą elektroniczną,

4) na indywidualne żądanie odbiorcy usług.

Gra na automatach o niskich wygranych w punktach gry nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. Gra na automatach o niskich wygranych

w punktach gier nie podlega zatem jako usługa regulacjom wskazanej Dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi tam zawartej i tym samym ustawa o grach hazardowych w tym zakresie nie wymagała notyfikacji.

Niezależnie od powyższego, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że nie jest on uprawniony do dokonywania oceny zgodności krajowych norm prawnych

z prawem unijnym i ma obowiązek stosowania norm prawa krajowego dopóki uprawnione do tego organy nie stwierdzą takiej niezgodności.

Organ II instancji wskazał, że nie posiada kompetencji do uczestniczenia

w procesie legislacyjnym poprzez występowanie o notyfikację przepisów, jak również nie jest organem prawodawczym, nie ma więc możliwości rozstrzygania

o niekonstytucyjności czy sprzeczności ustaw z prawem wspólnotowym. Ma on natomiast obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa, nie może odmówić zastosowania przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Organ II instancji wskazał, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej

z dnia [...], jest decyzją ostateczną, zatem jej wzruszenie może nastąpić jedynie w trybie środków nadzwyczajnych. Istnieje jednak dla tego rodzaju decyzji odstępstwo od tej zasady przewidziane w art. 253 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawa, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.

Organ podkreślił, że w niniejszym przypadku istnieją przepisy szczególne uniemożliwiające zmianą przedmiotowego zezwolenia w żądanym przez skarżącą zakresie. Przytaczając treść przepisu art. 135 ust. 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wskazał, że termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Jak już wcześniej wspomniano, przepis ten zatem umożliwia przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gry na automatach o niskich wygranych, określonego w stosownym zezwoleniu, ale jednocześnie jednoznacznie precyzuje kryteria stosowania ewentualnego przedłużenia, tj. ogranicza możliwość wielokrotnego przedłużania terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gry na automatach o niskich wygranych.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A." Sp. z o.o. w R.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.

Skarżąca Spółka zarzuciła:

- zastosowanie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej, zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.,

-naruszenie przepisów art. 8, art. 48 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 1 w zw. z art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez ich zastosowanie, podczas gdy w sprawie powinny zostać zastosowane przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Z ostrożności procesowej Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 8, art. 48 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 1 w zw. z art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zmianie decyzji w zakresie przesunięcia terminu rozpoczęcia działalności po dniu 1 stycznia 2010 r. sprzeciwiała się wcześniejsza jej zmiana dokonana na podstawie ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Z kolei zgodnie z zasadą praworządności, określoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak również w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r. poz. 60 ze zm.), dalej ord. pod., mającej w sprawie zastosowanie z mocy art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych), dalej u.g.h. (Dz. U. z 2009r., Nr 201, poz. 1540) organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa, jeśli takowe przewidują przepisy przejściowe.

Do dnia 31 grudnia 2009 roku warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych regulowała ustawa z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) Ustawa ta utraciła moc na podstawie art. 144 u.g.h. Od dnia 1 stycznia 2010 roku obowiązuje u.g.h.

Zgodnie z treścią art. 118 tej ustawy, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, o ile nie stanowi ona inaczej.

W myśl art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o zmianę terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa udzielonego jej zezwoleniem z dnia [...] jeszcze pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Natomiast zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, zostały wydane w czasie obowiązywania nowej u.g.h., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Zgodnie z jej art. 135 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielone na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie o grach hazardowych dla zmiany zezwoleń. Doprecyzowaniem tego przepisu jest m. in. art. 48 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym podmiot posiadający przedmiotowe zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nim terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy (zdanie drugie cyt. przepisu). Powołane regulacje legły u podstaw obu wydanych w sprawie decyzji, a ich wykładnia nie może budzić żadnych wątpliwości.

Jakkolwiek pierwszy i drugi wniosek skarżącej spółki o zmianę terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych udzielonym zezwoleniem został rozpoznawany jeszcze pod rządem ustawy o grach i zakładach wzajemnych, to trzeci wniosek o podobnej treści został złożony w dniu 31 maja 2010 r., czyli już w czasie obowiązywania nowej ustawy

o grach hazardowych. Zatem, nie może budzić wątpliwości zasadność zastosowania przez Dyrektora Izby Celnej do złożonego w niniejszej sprawie wniosku art. 48 ust. 1 u.g.h. Dokonana przez organ interpretacja powołanego przepisu jest prawidłowa i Sąd ją w pełni podziela. Z wykładni art. 48 ust. 1 u.g.h. wynika bowiem jednoznacznie, że możliwe jest tylko jednokrotne przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności określonego w udzielonym zezwoleniu. Tym samym nie sposób uznać, że zwłaszcza kilkukrotne przedłużanie tego terminu, dokonane jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, nie może skutkować odmową uwzględnienia wniosku o przedłużenie tego terminu, rozpoznawanego na podstawie przepisów u.g.h. Podzielenie powyższego stanowiska, jak trafnie podnosi organ odwoławczy, stwarzałoby sytuacje, w których część podmiotów mogłaby jedynie uzyskać jednokrotne przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, a inne, którym zezwolenia udzielono w latach poprzednich mogłyby skorzystać z takiej możliwości po raz kolejny, co w konsekwencji przeczyłoby zasadzie określonej w art. 48 u.g.h. – jednokrotnego przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności.

W ocenie Sądu za niezasadne należy także uznać zarzut dotyczący bezskuteczności przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.

Zgodnie z art. 8 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ( Dz. U. UE.L.98.2004.37 ze zm.), z zastrzeżeniem art. 10, Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy. Przekazują Komisji także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie. Z kolei w myśl art. 1 pkt 11 "Przepisy techniczne obejmują de facto:

– przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

– dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

– specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem". Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 12 powyższej dyrektywy "projekt przepisu technicznego" oznacza tekst specyfikacji technicznej lub innego wymogu bądź zasady dotyczącej usług włącznie z przepisami administracyjnymi mającymi na celu ich wdrożenie lub też właśnie wdrożonymi jako przepisy techniczne, tekst będący na etapie przygotowania, na którym mogą zostać wprowadzone zasadnicze zmiany.

W świetle powyższej regulacji w ocenie Sądu zamieszczone w u.g.h. przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mają charakteru przepisów technicznych. Niewątpliwie bowiem tego typu działalność nie jest usługą świadczoną na odległość (załącznik V do powołanej wyżej dyrektywy wprost stwierdza, iż udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest taką usługą), a przepisy tej ustawy, w szczególności w części, w jakiej ustawodawca zrezygnował z różnicowania gier na automatach w zależności od wysokości wygranej oraz umożliwienia prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach w punktach gry takich jak lokale gastronomiczne, handlowe i usługowe (czego konsekwencją jest odmowa przedłużenia udzielonego przed 1 stycznia 2010 r. zezwolenia na prowadzenie działalności w takich punktach), nie stanowią specyfikacji technicznej w rozumieniu art. 1 pkt 3 powołanej wyżej dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowanego w stosunku do produktów rolniczych, zgodnie z art. 38 ust. 1 Traktatu, produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka oraz zwierzęta, oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 Dyrektywy 65/65/EWG(8), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę. Jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-267/03 Lars Lindberg, pojęcie specyfikacji technicznej zakłada, że krajowy przepis odnosi się zawsze do produktu lub jego opakowania, a zatem ustala jedną z wymaganych cech produktu. Zdaniem Trybunału nie stanowią specyfikacji technicznej przepisy krajowe ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, jak na przykład przepisy poddające wykonywanie działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia. Zauważyć należy, iż Trybunał odnosił to do regulacji dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się świadczeniem usług bazujących na automatach do gier.

Odnośnie zaś zakwalifikowania przedmiotowych przepisów do innych wymagań stwierdzić należy, iż w myśl art. 1 pkt 4 powołanej Dyrektywy "inne wymagania" to wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Zatem także pojęcie innych wymagań odnosi się do produktu. Wprawdzie w powołanym wyżej wyroku ETS w sprawie C-267/03 Trybunał uznał, iż także zakaz używania automatów do gier można zakwalifikować jako inne wymaganie, jeżeli stanowi warunek dotyczący używania danego produktu, który może mieć istotny wpływ na skład lub charakter produktu bądź na jego sprzedaż, jednakże przepisy krajowe podlegające ocenie Trybunału wyłączały możliwość urządzania gier na określonych rodzajowo automatach i w tym zakresie odnosiły się do produktu. Przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie dotyczą prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie odnoszą się zaś do automatów do gier. Podobnie w ocenie sądu nie można w niniejszej sprawie skutecznie powoływać się na wyrok ETS w sprawie C-65/05 - Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, gdyż badane w tej sprawie przez Trybunał przepisy krajowe, określające zakaz korzystania z wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych za wyjątkiem kasyn, odnosiły się do gier nie mających charakteru gier hazardowych. Tymczasem stosownie do art. 4 ust. 2 u.g.h. gry na automatach są grami hazardowymi. Należy wskazać, iż w tym samym wyroku Trybunał jednoznacznie stwierdził powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, iż w odniesieniu do gier hazardowych ochrona adresatów usług, a bardziej ogólnie konsumentów oraz ochrona porządku publicznego należą do celów, które mogą zostać uznane za nadrzędne względy interesu ogólnego i mogą one uzasadniać ograniczenia polegające nawet na zakazie loterii i innych gier pieniężnych na terytorium państwa członkowskiego. Ponadto w tym samym wyroku Trybunał uznał, iż przepisy krajowe, które utrudniają swobodny przepływ towarów, nie muszą koniecznie pozostawać w sprzeczności z prawem wspólnotowym, jeżeli mogą zostać uzasadnione względami interesu ogólnego określonymi przepisami traktatowymi lub wymogami nadrzędnymi wskazanymi w orzecznictwie Trybunału. Trybunał uznawał prawo państwa członkowskiego do ograniczenia zasady swobody przepływu towarów i usług w odniesieniu do gier hazardowych. W tym kontekście zatem należy uznać za nieuzasadnione zarzuty dotyczące braku notyfikacji przepisów u.g.h. Taki pogląd został już wyrażony w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. między innymi wyroki: WSA w Olsztynie II SA/Ol 650/10, II SA/Ol 643/10, II SA/Ol 595/10, WSA w Białymstoku I SA/Bk 238/10, I SA/Bk 227/10, I SA/Bk 157/10, I SA/Bk 179/10, WSA w Lublinie III SA/Lu 181/10 , WSA w Warszawie VI SA/Wa 737/10, WSA w Łodzi III SA/Łd 297/10, WSA w Gorzowie Wielkopolskim II SA/Go 526/10 – publikowane na stronach internetowych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro podniesione zarzuty okazały się nieuzasadnione, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należało wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.