Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2427/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 7 1, art. 270 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1792/14 w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 maja 2015 r., II SA/Wa 1792/14 uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] czerwca 2014 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej z [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych powodów niż wskazane przez skarżącego.

Otóż w dniu złożenia wniosku przez skarżącego z 27 marca 2013 r. o wszczęcie procedury habilitacyjnej, obowiązywały nowe przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), które zostały znowelizowane ustawą z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455). Według art. 18 ust. 1 przed nowelizacją, przewód habilitacyjny przeprowadza i stopień doktora habilitowanego nadaje:

1) w szkole wyższej – rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej;

2) w innej placówce naukowej – rada naukowa.

Z kolei w myśl ust. 2 tegoż przepisu, czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie:

1) wszczęcia przewodu habilitacyjnego;

2) wyznaczenia recenzentów;

3) dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego;

4) przyjęcia kolokwium habilitacyjnego;

5) nadania stopnia doktora habilitowanego.

Według zaś ust. 3 tego przepisu, w przypadku podjęcia przez radę jednostki organizacyjnej uchwały o niedopuszczeniu do kolokwium habilitacyjnego rozprawa habilitacyjna nie może stanowić podstawy do wszczęcia przewodu habilitacyjnego w innej jednostce organizacyjnej, zaś przed podjęciem przez radę jednostki organizacyjnej uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego osoba ubiegająca się o nadanie tego stopnia wygłasza na posiedzeniu tej rady wykład habilitacyjny.

Natomiast na podstawie z art. 2 pkt 14) cyt. ustawy o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w ustawie z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) wprowadzono m.in. zmianę, zgodnie z którą art. 18 otrzymał brzmienie: Stopień doktora habilitowanego nadaje: 1) w szkole wyższej – rada wydziału lub rada innej jednostki organizacyjnej szkoły wyższej; 2) w innej jednostce organizacyjnej – rada naukowa.

Jak wynika z powyższego, nastąpiły diametralne zmiany jeśli chodzi o tryb procedowania w zakresie nadania stopnia doktora habilitowanego, bowiem trzeba zasygnalizować, że na mocy pkt 15 ustawy nowelizującej dodano art. 18a ust. 1 w brzmieniu: "Postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji". Stąd też w myśl poprzednio obowiązujących przepisów, rada jednostki organizacyjnej podejmowała uchwałę m.in. w przedmiocie wszczęcia przewodu habilitacyjnego, zaś w myśl przepisów obowiązujących po nowelizacji, postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Natomiast Rada Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej uchwałą z [...] września 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 cyt. ustawy o stopniach i tytule naukowym (...) oraz na podstawie opinii zespołu ds. przewodu habilitacyjnego i opinii własnej, odmówiła T. L. wszczęcia przewodu habilitacyjnego, tj. procedowano według przepisów ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) przed nowelizacją.

Zgodnie z art. 38 ustawy o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), powyższa ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2011 r., zaś w myśl art. 33 ust. 2, w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego albo tytułu profesora, mogą być prowadzone przewody doktorskie i habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych albo przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Skoro zatem skarżący złożył wniosek o wszczęcie procedury habilitacyjnej 27 marca 2013 r., to tym samym miał możliwość wyboru procedowania. Rzecz w tym, że Rada Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej w sposób arbitralny, dowolny i niczym nieuzasadniony, zastosowała przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) w brzmieniu dotychczasowym, bo wydała ona odmawiającą wszczęcia przewodu habilitacyjnego, czego nie przewidują przepisy znowelizowane. Tymczasem, skarżący we wniosku z 27 marca 2013 r. nie wypowiedział się w kwestii, czy przewód habilitacyjny ma być prowadzony na podstawie "przepisów dotychczasowych", czy też na podstawie "przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą" (art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej). Wskazał jedynie, by procedura habilitacyjna "została przeprowadzona zgodnie z ustawą z dnia 14.03.2003". A przecież zarówno procedowanie na podstawie "przepisów dotychczasowych", jak i na podstawie "przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą", odbywa się na podstawie tej samej ustawy "z 14.03.2003", tj. na podstawie ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...). Innymi słowy, skarżący nie wypowiedział się w sposób dostatecznie precyzyjny, a w zasadzie w ogóle się w tej kwestii nie wypowiedział, wedle jakich przepisów należy procedować w jego sprawie.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się m. in. na żądanie strony, zaś w myśl art. 18a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), postępowanie habilitacyjne (podobnie jak w art. 61 § 1 k.p.a.) wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Żądanie takie określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości co do treści żądania przez stronę, co w świetle wniosku skarżącego z 27 marca 2013 r. miało bezspornie miejsce, należy domagać się od strony sprecyzowania. Wówczas sprawa administracyjna może być rozpoznana zgodnie z jego intencją i interesem. Sformułowane przez stronę żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości, sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (wyroki NSA z 11 czerwca 1990 r., I SA 367/90, ONSA z 1990, nr 2–3, poz. 47 oraz z 9 marca 2007 r., I OSK 599/06). Innymi słowy, organ nie jest uprawniony do dowolnej oceny żądania, podobnie jak niedopuszczalna jest samowolna zmiana przez organ administracji żądania wyraźnie i jednoznacznie sprecyzowanego przez stronę. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli podmiotu, od którego pochodzi. W przeciwnym razie mamy do czynienia z naruszeniem art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia (wyroki NSA z 4 kwietnia 2002 r. I SA 2188/00 oraz z 9 marca 2007 r. I OSK 599/06). Wskazać również na koniec należy na wyrok NSA z 26 listopada 2008 r., II GSK 510/08, gdzie stwierdzono: "Jeżeli jednak żądanie strony jest uznawane za niewystarczająco precyzyjne, czy też niewłaściwie sformułowane, to obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie jest wezwanie (przed wydaniem rozstrzygnięcia) do usunięcia występujących zdaniem organu braków lub nieścisłości w sformułowaniu żądania, z informacją o przyczynach prezentowanej oceny wniosku w świetle obowiązującego prawa i pouczeniem, o konsekwencjach takiego stanu rzeczy w razie niezastosowania się do wezwania organu przy rozstrzyganiu sprawy". Zatem wobec istniejących wątpliwości co do treści wniosku z 27 marca 2013 r. organ winien zwrócić się do skarżącego o zajęcie jednoznacznego stanowiska, co do treści wniosku, wyjaśniając jednocześnie treść i różnice pomiędzy poszczególnymi trybami postępowania, o których mowa w art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej, bowiem wobec braku sprecyzowanego żądania skarżącego nie wiadomo jaki powinien być tryb postępowania. Realizacja zasad wyrażonych w przytoczonych przepisach, w okolicznościach niniejszej sprawy, winna polegać na naprowadzeniu strony postępowania na takie działania procesowe, które w efekcie mogłyby doprowadzić do rezultatu zgodnego nie tylko z jej oczekiwaniami.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.):

- art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z 18 marca 2011r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 84 poz. 455; zm.: Dz.U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654; z 2012 r. poz. 1544);

- art. 18a, art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...),

- art. 18 ust. 1 i 2 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) w związku z art. 61 § 1 k.p.a.

- § 11 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U Nr 15 poz.128) przez przyjęcie, że:

- Rada Wydziału zastosowała w sposób arbitralny i dowolny przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) sprzed nowelizacji w sytuacji, gdy stosowny wniosek został złożony do jednostki organizacyjnej, a nie do Centralnej Komisji,

- wszczęcie postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego w trybie art.18 ustawy sprzed nowelizacji bądź art. 18a ustawy powinno nastąpić po uprzednim rozpytaniu Kandydata, w jakim trybie chce procedować,

- datą zainicjowania postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego według ustawy sprzed nowelizacji jest data wpływu wniosku Kandydata do jednostki organizacyjnej, a nie data podjęcia uchwały w tym zakresie przez tę jednostkę;

- wykładnia art. 33 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r. w kwestii 2-letniego terminu na złożenie wniosku w trybie dotychczasowej ustawy nie znajduje zastosowania do wniosku Kandydata z 27 marca 2013 r. została błędnie zinterpretowana przez Radę Wydziału,

- nieuwzględnienie zasady odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. i błędne zastosowanie przepisu art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 7-9 k.p.a. w sytuacji, gdy ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym jako przepis szczególny odmiennie reguluje kwestię wszczęcia postępowania awansu naukowego.

2) naruszeniu przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a w szczególności przepisów: art. 132, art. 133, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a. w związku z art. 7-9 k.p.a., art.61 § 1 k.p.a. przez:

- stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej jednostkę organizacyjną i Centralną Komisję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wszczęcie postępowania o nadanie stopnia dr hab. w trybie ustawy dotychczasowej,

- ustalenie, że wniosek Kandydata z 27 marca 2013 r. nie był precyzyjny i wymagał uzupełnienia, a organ nie dokonał stosownego wezwania do uzupełnienia braków,

- nieuwzględnienie całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym szczególnego postępowania o nadanie stopni naukowych, błędne zastosowanie przepisów k.p.a. w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kandydat złożył wniosek do Rady Wydziału o wszczęcie postępowania o nadanie mu stopnia doktora habilitowanego w trybie tzw. "starej ustawy" tj. przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r. jest przepisem przejściowym i umożliwia prowadzenie postępowań awansów naukowych, w tym o nadanie tytułu profesora przez okres 2 lat dwutorowo uwzględniając "interesy w toku" kandydatów. Dodany nowy przepis art. 18a ustawy wprowadził zupełnie nową, odmienną od dotychczasowej procedurę nadania stopnia doktora habilitowanego. Różni ona w sposób istotny od procedury określonej w art. 18 dotychczasowej ustawy. Przede wszystkim habilitant składa taki wniosek Centralnej Komisji, a nie do jednostki organizacyjnej (art. 18a ust. 1). We wniosku wskazuje jedynie jednostkę wybraną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (art. 18a ust. 2). Centralna Komisja w terminie 7 dni dokonuje oceny formalnej wniosku, a następnie powołuje 7-osobową komisję habilitacyjną dla przeprowadzenia tego postępowania (art. 18a ust. 4 i 5). Komisja habilitacyjna po przedstawieniu recenzji i przeprowadzeniu głosowania przedkłada radzie jednostki organizacyjnej opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 11). Porównując obie procedury widać zasadniczą różnicę odnośnie podmiotu wszczynającego postępowanie, czego Sąd Wojewódzki nie dostrzegł. kandydat kierując wniosek do Rady Wydziału, a nie do Centralnej Komisji określił tryb postępowania, jaki ma być wobec niego zastosowany. Nie było tu potrzeby pouczenia strony i żądania sprecyzowania wniosku. Postępowanie to dotyczy awansów naukowych osób posiadających stopień naukowy doktora i strony mają wystarczającą wiedzę, według jakich przepisów taki awans mogą uzyskać. Wybór podmiotu, do którego został skierowany wniosek, determinował tryb postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

Nie zawsze jest możliwe dostosowanie się do nowych materialnoprawnych wymogów dotyczących odpowiednich postępowań wprowadzonych przez znowelizowaną ustawę. Dlatego ustawodawca zapewnił zainteresowanym do 30 września 2013 r. możliwość wyboru przepisów materialnoprawnych i proceduralnych (dotychczasowych albo nowych), według których ma się toczyć postępowanie w ich sprawie. Wyboru w formie pisemnej powinny dokonać osoby, które składały po 30 września 2011 r. wniosek o wszczęcie postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Z redakcji ust. 2 art. 33 ustawy z 18 marca 2011 r. wynika, że wskazany w nim 2-letni termin odnosi się nie do samego formalnego wniosku kandydata, lecz do jego skutku w postaci wszczęcia odpowiedniego przewodu albo postępowania uchwałą jednostki organizacyjnej. W przypadku kandydata konieczna była uchwała Rady Wydziału o wszczęciu postępowania (art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy dotychczasowej). W przepisie tym jest bowiem mowa o prowadzeniu w tym terminie przewodów lub postępowań, a nie o ich przeprowadzeniu tj. doprowadzeniu do podjęcia końcowej uchwały o nadaniu stopnia lub tytułu. Postępowania wszczęte na wniosek zainteresowanych w oparciu o poprzednie przepisy mogły być prowadzone także po 30 września 2013 r. Wbrew sugestii Sądu Wojewódzkiego – w oparciu o przepisy dotychczasowe – to nie zainteresowany wszczyna postępowanie o nadanie stopnia naukowego dr hab., lecz rada jednostki organizacyjnej stosowną uchwałą, podjętą bezwzględną większością głosów.

Przepis art. 33 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r. należy przy tym – jako wprowadzający wyjątek od zasady bezpośredniego działania ustawy dniu jej wejścia w życie – interpretować ściśle, a nie rozszerzająco. Złożenie samego wniosku nie gwarantuje wszczęcia postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Uchwała Rady jednostki organizacyjnej w tym zakresie może być również negatywna (jak w tym przypadku). Wówczas żadne dalsze czynności nie są podejmowane. To jednostka naukowa decyduje o wszczęciu postępowania awansu naukowego w trybie określonym dotychczasowa ustawą, a nie sam zainteresowany, który co najwyżej może zainicjować tę procedurę stosownym wnioskiem.

Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie to takie stosowanie, które uwzględnia ich treść o tyle o ile nie ma odrębnego uregulowania w przepisach szczególnych (wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., I OSK 902/09).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie są trafne. W szczególności ocena ta dotyczy zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 i 2 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) w związku z art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 18a i art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) po nowelizacji.

Po pierwsze, wykładnia systemowa art. 18 ust. 1 "starej" ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) i art. 18a tej ustawy po nowelizacji z 2011 r. prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że zaadresowanie przez habilitanta swojego wniosku z 27 marca 2013 r. o przeprowadzenie procedury habilitacyjnej do Dziekana Rady Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej nie pozostawia wątpliwości, że jego wolą było, aby przewód habilitacyjny został przeprowadzony przez Radę Wydziału. Należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 18a ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) w brzmieniu po nowelizacji z 2011 r. postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji.

Warto dodać, że skarżący w toku całego postępowania w jego sprawie, nigdzie (tzn. ani w odwołaniu od uchwały Rady Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej, ani w skardze do WSA w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, ani też po wniesieniu przez tą Komisję skargi kasacyjnej do NSA od zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie) nie zakwestionował przyjętego w jego sprawie trybu procedowania według przepisów "starej" ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...). Również na rozprawie przed NSA potwierdził, że wnosił o przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego według "starej" ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...).

Po drugie, błędnie przyjął Sąd I instancji, że art. 61 § 1 k.p.a. ma zastosowanie do wszczęcia postępowania o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego według "starej" ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), ponieważ art. 18 ust. 2 tej ustawy, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 61 § 1 k.p.a., wymaga dla wszczęcia przewodu habilitacyjnego podjęcia stosownej uchwały w tym przedmiocie. Oznacza to, że wszczęcie przewodu habilitacyjnego wymagało podjęcia przez radę wydziału pozytywnej uchwały w tej kwestii, co z kolei umożliwiało przejście do drugiego stadium tego przewodu, jakim było wyznaczenie recenzentów. Natomiast podjęcie uchwały o odmowie wszczęcia przewodu habilitacyjnego oznaczało zakończenie procedowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i stosownie do art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. W wyniku naruszenia wskazanych wyżej przepisów Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutów skargi wniesionej przez T. L., co w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Za szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu przytoczonego przepisu Sąd uznał precedensowy charakter sprawy, usprawiedliwiający zasadność poszukiwania ochrony interesu prawnego skarżącego na drodze sądowej.