Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2479/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

| | | POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2017 r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

Skarżący – P. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie posiada środków na uiszczenie opłaty sądowej i zatrudnienie pełnomocnika. Skarżący wyjaśnił, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe.

Z oświadczeń skarżącego wynika również, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Jego jedyne źródło utrzymania to dochód z tytułu umowy zlecenia w wysokości 350 zł netto.

W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów dotyczących sytuacji finansowej skarżącego oraz osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe, skarżący ponownie wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, ale mieszka w jednym domu z matką, do której chodzi na obiady. Uzyskuje dochód z tytułu umowy zlecenia w wysokości 300 zł miesięcznie. Co do wydatków skarżący wyjaśnił, że są to: wyżywienie 500 zł, środki czystości i higieny 300 zł, opłaty za media 250 zł (pokrywane z dochodu skarżącego i jego matki) oraz 50 zł na korespondencję (pokrywane z dochodu skarżącego). Skarżący wskazał, że nie posiada kredytów ani pożyczek.

Do pisma skarżący załączył zeznanie podatkowe za 2016 r. oraz wydruki sald z rachunków bankowych.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.

Instytucja ta stanowi wyjątek od generalnej zasady, zgodnie z którą strona ponosi koszty sądowe, czy też koszt wynagrodzenia jej pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy powoduje, że koszty związane z postępowaniem ponosi za skarżącego Skarb Państwa. W tej sytuacji, możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny, wykazanej w treści wniosku sytuacji materialnej wnioskodawcy, tak aby jednoznacznie wynikał z niej brak środków na poniesienie kosztów postępowania.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy

w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

tj. w zakresie całkowitym.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ocenie referendarza sądowego, w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy.

Niewiarygodne są bowiem oświadczenia skarżącego, że jego jedynym źródłem utrzymania jest wyłącznie kwota 350 zł uzyskiwana z tytułu prac zleconych, zwłaszcza że skarżący ma dopiero 32 lata, pełni funkcje prezesa zarządu w spółce z o.o. (zob. akta sprawy III SA/Wa 1566/17, III SA/Wa 8/17), która w profilu swoje działalności miała m.in. sprzedaż samochodów, paliw, urządzeń elektronicznych. Stąd też nieprzekonujące są jego oświadczenia o egzystowaniu za kwotę w wysokości 350 zł miesięcznie. Jakkolwiek rezygnacja z działalności zarobkowej jest indywidualną sprawą skarżącego i nie jest rzeczą referendarza sądowego ocena dokonanego przezeń wyboru, to jednak brak jest podstaw do przyznania mu prawa pomocy w sytuacji nieusprawiedliwionego niewykorzystywania możliwości zarobkowych, jak i niepodejmowania działalności zarobkowej (por. postanowienie NSA z 16 lipca 2015 r., I OZ 672/15). Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby skarżący był całkowicie, czy też częściowo niezdolny do pracy. Jeśli zatem skarżący posiada możliwości zarobkowe, to próbę przerzucenia ciężaru kosztów powstałych w związku z prowadzonym przezeń postępowaniem sądowym – na współobywateli, należy ocenić negatywnie.

Ponadto, niejasne jest dlaczego skarżący konsekwentnie utrzymuje, że nie prowadzi z matką wspólnego gospodarstwa domowego, skoro mieszkają w jednym domu oraz partycypują w kosztach wspólnego utrzymania (wyżywienie, środki czystości, opłaty za media). W tym również kontekście niezrozumiałe jest niewykorzystywanie przez skarżącego możliwości zarobkowych i pozostawanie na utrzymaniu matki.

Warto również zauważyć, że w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 8/17 skarżący nieco odmiennie przestawił swoją sytuację finansową. Wskazał bowiem, że nie uzyskuje żadnych dochodów i utrzymuje się ze wsparcia rzeczowego (jedzenie, środki higieny) członków rodziny.

W rozpoznawanej sprawie, mimo wezwania skarżący nie udokumentował wysokości uzyskiwanych dochodów, nie wskazał i nie udokumentował również dochodów matki (poprzez nadesłanie kopii jej zaznania podatkowego lub wyciągów z rachunków bankowych).

Oceniając całość oświadczeń i wyjaśnień skarżącego, w tym ocenę dokonana w postanowieniu z 13 czerwca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 8/17) referendarz sądowy stoi na stanowisku, że skarżący nie przedstawił w sposób rzetelny swojej sytuacji finansowej. Z kolei w sytuacji, w której wnioskodawca nie przedstawia wszystkich okoliczności dotyczących jego sytuacji życiowej i majątkowej, bądź też przedstawia niepełne lub niejasne dane – co miało miejsce w niniejszej sprawie – to powinien liczyć się z tym, że referendarz sądowy nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania prawa pomocy. Przyznanie tego prawa jest bowiem uzależnione od przeprowadzenia rzetelnej analizy zdolności finansowej wnioskodawcy, a ta jest możliwa jedynie na podstawie wysokość rzeczywiście uzyskiwanych dochodów (posiadanych środków finansowych) i ponoszonych wydatków.

Nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej jest w takiej sytuacji pochopne przerzucenie całości ciężaru poniesienia kosztów ze skarżącego na Budżet Państwa, tym samym ogół obywateli.

W konsekwencji uznać zatem należy, iż Skarżący nie wykazał, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.