Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1478/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
659
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: oddalono skargę kasacyjną i umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 3, art. 37 par. 1, art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 206 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) sędzia NSA Cezary Pryca sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej i A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt VI SAB/Wa 61/14 w sprawie ze skargi A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie zatwierdzenia zmiany oferty SOR 1. umarza postępowanie ze skargi kasacyjnej A., 2. oddala skargę kasacyjną Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, 3. zarządza zwrot wpisu od skargi kasacyjnej A. w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt VI SAB/Wa 61/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty SOR, zobowiązał Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do rozpoznania wniosków B. S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] marca 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty SOR w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że dwoma wnioskami z dnia [...] marca 2012 r. oraz wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. B. S.A. zwróciła się do Prezesa UKE o zatwierdzenie zmiany Oferty SOR w związku ze zmianami w świadczeniu Usługi BSA. Organ połączył postępowania wszczęte powyższymi wnioskami, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] częściowo umorzył postępowanie w sprawie.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. A., w związku z przewlekle prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie, zwróciła się do Prezesa UKE o usunięcie naruszenia prawa i bezzwłoczne wydanie decyzji.

Następnie pismem z dnia 25 lipca 2014 r. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekle prowadzenie przez Prezesa UKE postępowania administracyjnego prowadzonego pod sygnaturą nr [...] po połączeniu postępowań wszczętych w związku z wnioskami B. z dnia [...] marca 2012 r. (Wniosek I i Wniosek II) oraz z dnia [...] sierpnia 2012 r. (Wniosek III).

A. podniosła, że organ przed wydaniem decyzji miał obowiązek przeprowadzić postępowanie konsultacyjne, tymczasem mimo prowadzenia postępowania od około 27 miesięcy (w zakresie Wniosku I i Wniosku II) oraz około 22 miesięcy (w zakresie Wniosku III), organ nie przeprowadził nawet postępowania konsultacyjnego w sprawie. Prezes UKE poza wysyłaniem pism do podmiotów biorących udział w postępowaniu oraz wydaniem w styczniu 2014 r. decyzji częściowo umarzającej sprawę nie podejmuje czynności zmierzających do załatwienia sprawy.

W ocenie skarżącej, zgodnie z przepisami k.p.a., sprawa powinna zostać załatwiona nie później niż w ciągu miesiąca, a jeżeli jest szczególnie skomplikowana - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego na podstawie art. 15 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm., dalej "Pt") oraz postępowania konsolidacyjnego - art. 18 Pt i art. 7 ust. 3 dyrektywy nr 2002/21 z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), długość postępowania może się przedłużyć do 5-6 miesięcy. Tymczasem postępowanie w sprawie trwa już około dwa lata, a kolejne czynności procesowe są wyznaczane w sposób opieszały.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że podejmował niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Powołał się przy tym na: skomplikowaną materię sprawy, wielość wniosków i ich złożoność, konieczność prowadzenia jednego postępowania w sprawie dotyczącej wielu wniosków, wielokrotną modyfikację wniosków, w tym ich uzupełnienia oraz cofnięcia, konieczność weryfikacji wysokości opłat oraz związaną z tym potrzebę wielokrotnego zasięgania wyjaśnień strony, wielokrotne wnioski o przedłużenie terminów na przedłożenie dokumentów i złożenie wyjaśnień, złożenie wniosków o ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego, co wiązało się z koniecznością żądania wersji jawnych dokumentów oraz stosownego postanowienia oraz na konieczność wydania decyzji częściowej.

W ocenie organu, znaczny czas trwania postępowania nie wynikał z bezczynności czy opieszałości działań Prezesa UKE, lecz ze skomplikowanego charakteru sprawy, wymagającego uwzględnienia zmieniających się okoliczności na rynku usług szerokopasmowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., w pkt 1 zobowiązał organ do rozpoznania wniosków B. S.A. z dnia [...] marca 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r. w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, a w pkt 2 stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że zaszły podstawy do stwierdzenia przewlekłości postępowania, co wynika z analizy dokonywanych przez organ czynności. Pomiędzy kolejnymi wezwaniami organu kierowanymi do wnioskodawcy o złożenie stosownych wyjaśnień w sprawie często mijało kilka miesięcy. Podejmowane przez organ czynności procesowe charakteryzowały się opieszałością oraz brakiem jakiejkolwiek koncentracji oraz dynamiki, niezbędnej w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania.

Odnosząc się do stanowiska organu, który twierdził, że modyfikacja wniosków przez B. S.A. miała wpływ na niezakończenie postępowania, Sąd I instancji zauważył, że to opieszałość organu w rozpoznawaniu sprawy powodowała, iż wnioski - z uwagi na określone w nich terminy - stawały się w części bezprzedmiotowe.

Jednocześnie, mając na uwadze, że wnioskodawca modyfikował złożone wnioski i niekiedy sam wnosił o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi na wezwania organu, zdaniem Sądu I instancji, nie zachodziła podstawa do stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz A. złożyli od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt VI SAB/Wa 61/14 skargi kasacyjne. Organ zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zaskarżyła wyrok w części, tj. w zakresie pkt 2 i wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Organ zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), poprzez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku oraz poprzez niedostateczne przedstawienie stanu sprawy, tj. czynności podejmowanych w sprawie przez organ oraz bez dostatecznego przytoczenia okoliczności wskazujących na posiadanie legitymacji przez skarżącą do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, niedostateczne przedstawienie stanowisk pozostałych stron, w szczególności poprzez brak wykazania, że A. jest stroną w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a., wadliwe przytoczenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niedostateczne jej wyjaśnienie, co uniemożliwia tzw. kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku,

b) art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3, 4, 5 k.p.a. poprzez uznanie, że Prezes UKE dopuścił się przewlekłości postępowania administracyjnego w "przedmiocie zmiany Oferty SOR" poprzez:

- uznanie, że termin załatwienia sprawy upłynął bez wskazania konkretnej daty, kiedy w istocie termin ten upływał,

- uznanie, że Prezes UKE przekroczył terminy załatwienia sprawy,

- pominięcie okoliczności, że B. zmodyfikowała wniosek, co oznacza, iż nie rozpoczął się bieg terminu na załatwienie sprawy, względnie opóźnienie tym spowodowane wynikało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, co oznacza, iż nie może być wliczone do terminu załatwienia sprawy,

- pominięcie okoliczności, że w okresie pomiędzy [...] lipca 2013 r. a [...] sierpnia 2013 r. oraz od dnia [...] czerwca 2014 r. do [...] października 2014 r. Prezes UKE oczekiwał na przedstawienie przez B. uzasadnienia kosztowego, co oznacza, iż opóźnienie tym spowodowane, wynikało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, lub terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, co oznacza, iż nie mogą być wliczone do terminu załatwienia sprawy,

- pominięcie okoliczności, że B. swoim działaniem spowodowała konieczność podjęcia innych czynności skutkujących opóźnieniem rozpoznania sprawy z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, co oznacza, iż terminy powyższe nie mogą być wliczone do terminu załatwienia sprawy,

- pominięcie okoliczności braku upływu terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, tj. postępowania konsolidacyjnego i zajęcia stanowiska przez BEREC i Komisję Europejską i organy regulacyjne innych państw członkowskich,

- pominięcie okoliczności, że strony składały w niniejszej sprawie pisma zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa lub wnosząc o ograniczenie pozostałym stronom prawa wglądu do materiału, a organ zmuszony był do zachowania tejże tajemnicy,

c) art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt w zw. z art. 35 § 1, 4, 5 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1, 2 i 2a Pt, art. 19a ust. 1, 2, 5, 6 Pt poprzez zobowiązanie Prezesa UKE do wydania rozstrzygnięcia sprawy z wniosku B. z [...] marca 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r., w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, który to termin nie uwzględnia specyfiki postępowania w przedmiocie zmiany oferty ramowej oraz konieczności przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego,

d) art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a., art. 31 § 3 k.p.a. oraz art. 35 § 1, 2, 3, 4 i 5 k.p.a. poprzez uznanie, że prawo do wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przysługuje również A. - uczestnikowi postępowania administracyjnego na prawach strony, który nie wykazał, że posiada interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy oraz może skutecznie wezwać Prezesa UKE do usunięcia naruszenia prawa "na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a.".

Ponadto organ postawił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 206 ust. 1 Pt w zw. z art. 19 ust. 1 Pt oraz art. 19a ust. 1 do 7 Pt (Prezes UKE ma na myśli wszystkie jednostki redakcyjne tego przepisu) poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie powyższych przepisów przy orzekaniu, w szczególności pominięcie faktu, że Prezes UKE prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiocie "zmiany Oferty SOR" obowiązany jest także przeprowadzić postępowanie konsultacyjne i konsolidacyjne,

b) art. 43 ust. 2 i 3 Pt w zw. z art. 206 ust. 1 Pt i art. 61 § 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że datą wszczęcia postępowania jest data wpływu wniosku o zatwierdzenie Oferty SOR, tj. dzień [...] marca 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r., gdy w istocie datą wszczęcia postępowania było złożenie pisma modyfikującego wniosek z dnia [...] września 2013 r. lub [...] października

2014 r.

c) art. 40 ust. 1 i 2 Pt w zw. z art. 35 § 5 k.p.a. i art. 206 ust. 1 Pt poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu tego przepisu przy orzekaniu, a w konsekwencji uznaniu, że okresu pomiędzy [...] lipca 2013 r. a [...] sierpnia 2013 r., kiedy to Prezes UKE wezwał C. do przedstawienia nowego uzasadnienia kosztowego, nie pomija się przy obliczaniu terminu na załatwienie sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy i podniósł, że Sąd I instancji nie zauważył, iż A. została dopuszczona do postępowania jedynie na prawach strony, nie jest zaś stroną postępowania. Dlatego skarżąca nie posiada legitymacji do składania wniosku w sprawie, nie posiadała też uprawnienia do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji skarga powinna zostać odrzucona.

W ocenie organu, aby stwierdzić, że w istocie doszło do przewlekłości postępowania Sąd powinien ustalić, w jakim terminie Prezes UKE powinien załatwić sprawę oraz czy biorąc pod uwagę przedmiot postępowania w istocie doszło do przewlekłości. Należy ustalić w oparciu o akta sprawy, jakie czynności należy podjąć, czy zostały one dokonane, a jeśli nie to dlaczego. Takich jednakże ustaleń w uzasadnieniu wyroku brak.

Prezes UKE podkreślił, że ma obowiązek przeprowadzić postępowanie konsolidacyjne i konsultacyjne, odnośnie każdego z projektów decyzji. Natomiast jak wynika z orzecznictwa sądów powszechnych, w sytuacji zmiany stawek należy projekt decyzji konsultować ponownie. Określając termin na załatwienie sprawy (wydanie rozstrzygnięcia), Sąd I instancji powinien mieć na uwadze problemy, które mogą się pojawić i z reguły pojawiają się na etapie postępowania konsolidacyjnego. W skrajnym przypadku wymagane będzie przeprowadzenie ponownego postępowania dowodowego i konsolidacyjnego. Sąd pominął również aktualne brzmienie art. 19a Pt, który stanowi, że jeżeli Komisja Europejska uzna, iż projekt rozstrzygnięcia stanowiłby przeszkodę do tworzenia jednolitego rynku lub że istnieją poważne wątpliwości co do zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem Unii Europejskiej, rozstrzygnięcie to nie może zostać przyjęte przez kolejne trzy miesiące od dnia otrzymania zawiadomienia przez Prezesa UKE.

Organ podniósł ponadto, że B. wielokrotnie zmieniała treść żądania, zatem terminy na załatwienie sprawy powinny rozpocząć bieg od ostatniej modyfikacji, czyli od [...] sierpnia 2014 r. Wtedy to B. pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. zmodyfikowała po raz kolejny wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. poprzez dodanie nowej opłaty dla prędkości DSL 10000. Konsekwencją takiej czynności było ponowne opóźnienie rozpoznania sprawy. Zdaniem organu, dopiero z chwilą ostatecznej zmiany (uzupełnienia) wniosku przez B. stał się on skuteczny prawnie.

A. w swojej skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. przez uznanie, że prowadzenie sprawy przez ponad 1000 dni, bez wskazania konkretnych przyczyn zwłoki (poza stwierdzeniem, że sprawa jest skomplikowana), nie stanowi przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy taka skala naruszenia zasady szybkości postępowania, skonkretyzowanej w art. 35 k.p.a. stanowi o rażącym naruszeniu prawa; wpływ owego naruszenia na wynik postępowania jest oczywisty, bowiem w efekcie owego naruszenia nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa przy przewlekłym prowadzeniu postępowania.

W piśmie z dnia 10 stycznia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w przypadku uznania cofnięcia skargi za bezskuteczne, cofa skargę kasacyjną. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że pismo z dnia 10 stycznia 2017 r. stanowi oświadczenie o cofnięciu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść oraz uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej organu nakazują łączne rozpoznanie zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, bowiem organ kwestionuje w istocie ustalenie Sądu, że w niniejszej sprawie prowadził postępowanie w sposób przewlekły.

Wyjaśniając w pierwszej kolejności wątpliwości Prezesa UKE dotyczące terminów załatwienia sprawy w postępowaniu w sprawie wniosku o zatwierdzenie zmiany oferty SOR, trzeba przypomnieć, że według art. 206 ust. 1 Pt postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów k.p.a. ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Prowadzi to do wniosku, że ma w tym przypadku zastosowanie termin jedno- lub dwumiesięczny, określony w art. 35 § 3 k.p.a. Generalne odesłanie do określonych w k.p.a. terminów załatwiania spraw przez Prezesa UKE w postępowaniu administracyjnym, świadczy, że ustawodawca nie dopatrzył się w tych sprawach cech szczególnych, uzasadniających zapewnienie organowi znacznie szerszych ram czasowych na ich załatwianie. Natomiast konfrontacja dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej, określonego w art. 35 § 3 k.p.a. z ponad 29- i 34-miesięcznym okresem, dzielącym wniesienie wniosków i wydanie zaskarżonego wyroku, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że opóźnienie było znaczące, oczywiste i niemające uzasadnienia w charakterze tej sprawy, zarazem niedające się zaakceptować z punktu widzenia prawa do dobrej administracji, która powinna raczej sprzyjać, a nie utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej, w tym działalności gospodarczej podlegającej reglamentacji państwa. Można dodać, że ta dyrektywa odnosząca się do organów reglamentujących prowadzenie działalności gospodarczej znajduje również umocowanie w art. 20 i 22 Konstytucji RP formułujących zasadę wolności gospodarczej. Wolność gospodarcza to m.in. wolność od ograniczeń ze strony państwa niemających wyraźnego prawnego uzasadnienia, nieusprawiedliwionych ważnym interesem publicznym.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 1 i 3 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, zaś datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie bieg terminu na załatwienie sprawy rozpoczął się zatem w dniu złożenia wniosków przez C. S.A. (obecnie B. S.A.), tzn. [...] marca 2012 r. i [...] sierpnia 2012 r. Nie do zaakceptowania jest natomiast postawiona przez organ teza, zgodnie z którą wniosek strony stał się prawnie skuteczny dopiero w chwili jego ostatniej zmiany. Organ zdaje się twierdzić, że nie był zobowiązany do rozpoznania wniosku o zatwierdzenie zmiany oferty SOR do czasu jego ewentualnej, przyszłej zmiany lub uzupełnienia. Przyjęcie takiego stanowiska prowadzi do wniosku, że w takiej sytuacji organ nie byłby w praktyce związany żadnymi terminami zakończenia postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły, gdyż jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organ podejmował poszczególne czynności procesowe w znacznych odstępach czasu, które nie mogą zostać racjonalnie usprawiedliwione jedynie przytoczonymi w skardze kasacyjnej okolicznościami. Powoływany przez organ okres oczekiwania na odpowiedź strony (około 6 miesięcy) nie usprawiedliwia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności, że od dnia złożenia wniosków, tj. od [...] marca

2012 r. oraz od [...] sierpnia 2012 r. do wydania wyroku przez Sąd I instancji w dniu 10 lutego 2015 r., a zatem odpowiednio przez ponad 34 i 29 miesięcy organ nie zakończył postępowania w sposób przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, które jak wspomniano przewidują dla spraw szczególnie skomplikowanych dwumiesięczny termin zakończenia postępowania administracyjnego.

Ewentualne przedłużenie postępowania spowodowane koniecznością przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego może uwolnić w konkretnym przypadku organ od zarzutu przewlekłości, nawet jeśli doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 35 k.p.a., jeżeli organ wykaże się określoną aktywnością w zakresie tych uzgodnień. Organ powinien zatem przede wszystkim, co oczywiste, wystąpić w tej sprawie do właściwych podmiotów w trybie przewidzianym przepisami ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz prawa międzynarodowego. Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest dowodu na jakąkolwiek aktywność organu w tym zakresie. Niepodejmowanie przez organ przez prawie trzy lata żadnych czynności związanych z wymogiem zastosowania procedury konsultacyjnej i konsolidacyjnej świadczy o tym, że okoliczność ta nie miała wpływu na przedłużenie terminu rozpoznawania wniosków strony w niniejszej sprawie.

Wbrew stanowisku organu, A. była uprawniona do złożenia zarówno wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., jak i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. została dopuszczona do udziału w postępowaniu na prawach strony. Stosownie do art. 31 § 3 w zw. z art. 31 § 1 k.p.a., organizacja społeczna dopuszczona do udziału w postępowaniu uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, co oznacza, że dysponuje wszelkimi uprawnieniami procesowymi przyznanymi stronie postępowania administracyjnego, w tym prawem wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że wnoszący skargę kasacyjną, stawiając ten zarzut, podejmuje w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu co do występowania w niniejszej sprawie przewlekłości postępowania. Sąd I instancji odniósł się w zaskarżonym wyroku do wszystkich istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a swój wyrok uzasadnił w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśniając zasadnicze powody swojego rozstrzygnięcia, co z kolei umożliwiło dokonanie oceny zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej.

Organ postawił również zarzut arbitralnego ustalenia przez Sąd I instancji terminu 3 miesięcy na zakończenie postępowania bez uwzględnienia specyfiki sprawy w tym, w szczególności konieczności przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego. Jak wynika z treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Ustawa pozostawia zatem orzekającemu w sprawie sądowi swobodę w zakreśleniu organowi terminu do załatwienia sprawy. Termin ten powinien oczywiście uwzględniać specyfikę danego postępowania, lecz jednocześnie musi korespondować z ogólnymi terminami załatwienia sprawy administracyjnej określonymi w art. 35 k.p.a. Zdaniem NSA, w niniejszej sprawie Sąd I instancji wyznaczył organowi adekwatny termin do załatwienia sprawy. Organ miał bowiem od dnia złożenia wniosków wystarczający czas na przeprowadzenie wymaganej procedury konsultacyjnej i konsolidacyjnej.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną organu.

Biorąc z kolei pod uwagę wniosek A. zawarty w piśmie z dnia 10 stycznia 2017 r., sprecyzowany następnie na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej strony skarżącej jest skuteczne i dopuszczalne i w związku z powyższym na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 3 sentencji.