Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1320/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1 pkt 1, art.8 ust 2 pkt 4, art.10 ust 10, art.98 ust 1, art.98 ust 5, art.99 ust 2 pkt 2, art.99 ust 9
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2012 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 października 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe wobec M.W. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za styczeń 2012 r. Podstawą do wszczęcia postępowania stanowiły materiały przekazane przez Referat Dochodzeniowo-Śledczy za pismem z 23 września 2014 r. sygn. [...], za którym przesłano akta zastępcze postępowania karno-skarbowego o sygn. [...] w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 65 § 3 Kodeksu karnego skarbowego.

Jak wynika z ww. materiałów w dniu 3 stycznia 2012 r., około godziny 21:00 na ulicy O. w K. patrolujący okolice funkcjonariusze Policji dokonali kontroli samochodu marki V. o nr. rej. [...] . W skontrolowanym samochodzie znajdowały się m.in. trzy worki tytoniu do palenia o wadze 19,40 kg, 18 kg oraz 17,65 kg oraz 11 opakowań tytoniu z napisem "K" o wadze 0,5 kg każdy, a także siedem pustych opakowań z napisem "K"-wszystkie nieoznaczone znakami akcyzy. Łączna waga tytoniu do palenia wynosiła 60,55 kg. Tytoń należał do M.W., który oświadczył, że zakupił go z zamiarem późniejszej sprzedaży. Wyjaśnił, że tytoń, który został ujawniony w samochodzie nabył na placu warzywnym na R. w dniu 3 stycznia 2012r. około godziny 19:00 od nieznanego mężczyzny w wieku ok. 50 lat.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego wezwał M.W.do dostarczenia w terminie 7 dni dowodu zakupu w dniu 3 stycznia 2012r. wyrobów akcyzowych w postaci tytoniu do palenia o łącznej wadze 60,55 kg; lub do wskazania - jeżeli jest to możliwe - osoby bądź firmy, od której zakupiony został ww. wyrób akcyzowy. Wezwanie zostało doręczone w dniu 22 grudnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) a odpowiedź nie została udzielona.

Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z 13 stycznia 2015r. włączył do materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie akta zastępcze [...]. a następnie postanowieniem z tej samej daty wyznaczył M. W. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji. Postanowienia zostały doręczone w dniu 28 stycznia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Do dnia wydania decyzji M.W. nie skorzystał z przysługującego mu prawa.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 18 grudnia 2014r., nr [...], określił M.W.zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń 2012r. w kwocie 35.563 zł.

Od powyższej decyzji M.W. odwołał się, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (zwanej dalej o.p. w zw. z art. 212 o.p. w zw. z art. 219 o.p., art . 123 § 1o.p. w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez zaniechanie doręczenia postanowienia z dnia 13 stycznia 2015r., nr [...], ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a w konsekwencji brak skutecznego wyznaczenia 7- dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i tym samym niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.

- art. 210 § 1 pkt 6 o.p. w zw. z art. 210 § 4 o.p. poprzez zaniechanie wskazania, na jakich dowodach oparto poszczególne ustalenia faktyczne, oraz brak jakiejkolwiek oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Naczelnikowi Urzędu Celnego.

Decyzją z dnia 27 maja 2015r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż spór dotyczy ustalenia czy od 60,55 kg wyrobu tytoniowego zakupionego przez skarżącego został zapłacony podatek akcyzowy w należnej wysokości. W toku postępowania nie okazał on jednak dowodu zakupu tytoniu do palenia. Organ wskazał na art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2 pkt 4 oraz art. 10 ust. 10, art. 98 ust. 1, art. 98 ust. 5, art. 99 ust. 2 pkt 2, art. 99 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym oraz poz. 42 załącznika nr 1 do w/w. ustawy i obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2011r. w sprawie średniej ważonej detalicznej ceny sprzedaży papierosów na rok 2012. Odnosząc się do zarzutów wskazano, iż organ I instancji podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Fakt posiadania przez skarżącego w dniu 3 stycznia 2012r., poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, tytoniu do palenia w opakowaniach jednostkowych bez oznaczeń producenta i znaków akcyzy, o łącznej wadze 243 kg., od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy w należnej wysokości, świadczy o tym, iż stał się on podatnikiem, zobowiązanym do zapłaty należnej akcyzy. Warunkiem opodatkowania posiadania lub nabycia wyrobów akcyzowych jest brak możliwości ustalenia przez organy podatkowe, iż akcyza na wcześniejszym etapie obrotu została uiszczona w prawidłowej wysokości. Celem tej regulacji jest pociągnięcie posiadacza wyrobów akcyzowych do odpowiedzialności w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie dostawcy wyrobów akcyzowych. Taka sytuacja ma miejsce, gdy np. nabywca nie jest w stanie wskazać źródła pochodzenia wyrobów oraz podmiotu, od którego wyroby te nabył. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że podatek akcyzowy jest podatkiem jednofazowym, a więc daniną płaconą na jednym z etapów obrotu. Podatek ten powinien być zapłacony na najwcześniejszym etapie obrotu, jednakże nie zwalnia to od obowiązku podatkowego podatnika nabywającego i posiadającego wyroby akcyzowe, od których podatek akcyzowy nie został zapłacony na wcześniejszym etapie. Dla obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym nabywającego i posiadającego wyroby akcyzowe, od których podatek akcyzowy nie został zapłacony, warunkiem kreującym ten obowiązek jest brak możliwości ustalenia zapłaty podatku akcyzowego we wcześniejszej fazie obrotu.

Organ wskazał, iż w dniu 13 stycznia 2015r. M.W. został prawidłowo wezwany przez Naczelnika Urzędu Celnego do przedłożenia dowodu zakupu przedmiotowego tytoniu, lub do wskazania osoby bądź firmy, od której został zakupiony w/w. wyrób akcyzowy. Odwołujący nie udzielił odpowiedzi mimo, że pismo zostało mu prawidłowo doręczone w dniu 28 stycznia 2015r. Gdy wydawano przedmiotowe postanowieni i je wysyłano skarżący działał w sprawie bez pełnomocnika, ten bowiem zgłosił swój udział w postępowaniu dopiero pismem z dnia 21 stycznia 2015r., które wpłynęło do organu 26 stycznia 2015r. Odwołujący winien więc sam przekazać odebrane pismo swemu pełnomocnikowi.

W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że w przypadku korzystania z wszelkiego rodzaju ulg, zwolnień i preferencji podatkowych, ciężar dowodu wykazania uprawnień do tego typu instytucji ciąży na podatniku. Skoro skarżący uznał, jako posiadacz wyrobów akcyzowych, iż nie ciąży na nim obowiązek podatkowy, to w jego gestii leży powinność wykazania przesłanek ku temu. Nie oznacza to, że organ zwolniony jest z obowiązku podejmowania z urzędu stosownych działań. Konsekwencją tego uregulowania jest jednak to, że w przypadku gdy organ jakiejś okoliczności nie jest w stanie ustalić, mimo podejmowania stosownych działań, strona postępowania nie może mu skutecznie zarzucić naruszenia zasady prawdy obiektywnej, albowiem i ona miała w swoim dobrze pojętym interesie obowiązek wykazywania faktów, z których chciała czerpać korzyści podatkowe. W świetle ustaleń, opartych na zebranym materiale dowodowym, nie sposób ustalić i potwierdzić tożsamości sprzedawcy wyrobu tytoniowego stwierdzonego u skarżącego w dniu 3 stycznia 2012r. Zatem z uwagi na brak możliwości identyfikacji sprzedawcy wyrobu tytoniowego nie jest możliwe z przyczyn obiektywnych potwierdzenie zapłaty akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu.

W zakresie dalszych zarzutów podniesiono, iż decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne, w ramach którego wskazane zostały dowody, na jakich oparto poszczególne ustalenia faktyczne, oraz stosowną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej w dozwolonych granicach oceny poszczególnych dowodów, ani też wniosków z niej wynikających.

Organ drugiej instancji nie zgodził się też z zarzutami odwołania w zakresie naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Na etapie całego postępowania miał odwołujący możliwość czynnego w nim udziału. Pomimo prawidłowego zawiadomienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 stycznia 2014 r. (postanowienie nr [...]) nie skorzystał z prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jak też nie odpowiedział na wezwanie organu z dnia 12 grudnia 2014r. choć dotyczyło istotnych w sprawie kwestii. Również na etapie postępowania przed organem drugiej instancji nie skorzystał z w/w uprawnienia procesowego.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwe jest, że w dacie wydania postanowienia wyznaczającego siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego (13 stycznia 2015 r.) nie miał odwołujący jeszcze wyznaczonego pełnomocnika, co nastąpiło w dniu 21 stycznia 2015r., a o czym organ został zawiadomiony w dniu 26 stycznia 2015r. Dla organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że udzielone pełnomocnictwo wywiera zamierzony skutek z chwilą powzięcia wiadomości o tym fakcie przez drugą stronę, w tym przypadku przez organ podatkowy. Tak więc w tym przypadku mogło wywrzeć skutek prawny, od dnia zawiadomienia o tym organu pierwszej instancji, co nastąpiło 26 stycznia 2015 r.

W dobrze pojętym interesie strony leżało więc zawiadomienie pełnomocnika o fakcie otrzymania tego postanowienia. Podobnie, z chwilą udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnik powinien sam niezwłocznie zapoznać się z całością sprawy w celu rzetelnego wywiązania się z powierzonych obowiązków.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzja zawiera w uzasadnieniu przepisy prawa, na podstawie których organ rozstrzygnął o obowiązkach podatkowych oraz wskazał okoliczności faktyczne, które wypełniły prawno-podatkowy stan faktyczny określony w przepisach prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W sprawie nie wystąpił też spór co do ustaleń, bowiem zarówno w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego jak i odwoławczego nie został zakwestionowany fakt posiadania przez odwołującego wyrobów akcyzowych od których należało uiścić należną akcyzę.

Skarga na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została złożona przez M.W., który zarzucił naruszenie:

- art. 145 § 2 w zw. z art. 212 w zw. z art. 219 art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w sytuacji zaniechania doręczenia postanowienia z dnia 13 stycznia 2015r., nr [...], ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a więc przy braku skutecznego wyznaczenia 7- dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i tym samym niezapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji,

- art. 122 art. 125 § 1 art 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji zaniechania podjęcia w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wnikliwości w działaniu organów i zaniechania wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, wyrażających się w niepodjęciu czynności nakierowanych na ustalenie personaliów mężczyzny, od którego M.W.nabył w dniu 3 stycznia 2012r. tytoń, a w konsekwencji czy podatek akcyzowy nie został zapłacony z tytułu wcześniejszych czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą dokonywanych względem przedmiotowego tytoniu, w szczególności jego produkcji oraz sprzedaży M. W,

- art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art . 197 § 1, art. 198 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji zaniechania podjęcia w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wnikliwości w działaniu organów i zaniechania wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, wyrażających się w niepodjęciu czynności nakierowanych na ustalenie, czy susz zabezpieczony w dniu 3 stycznia 2012 r. może być uznany za tytoń do palenia w myśl art. 98 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, a jeśli tak, to jaka jest jego dokładna waga, w szczególności zaś poprzez zaniechanie dokonania oględzin tego suszu połączonych ze zważeniem oraz powołania biegłego w celu sporządzenia opinii,

- art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, na jakich dowodach oparto poszczególne ustalenia faktyczne, oraz brak jakiejkolwiek oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż kwestia przedmiotowego podatku nie jest związana z żadnymi ulgami lub zwolnieniami, lecz wynikającym z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym obowiązkiem organu ustalenia, czy podatek nie został zapłacony na poprzednim etapie obrotu. W tym zakresie podkreślono, że skarżący wskazał miejsce i czas nabycia tytoniu, tj. plac handlowy i godzinę, co winno w jego ocenie oznaczać, iż organ może zwrócić się do zarządcy placu o ustalenie danych sprzedawcy, w tym jego wyglądu, a następnie dokonać konfrontacji ze skarżącym. Zaniechanie zaś tych czynności jest istotną wadą postępowania dowodowego. Również zbiorcze odniesienie się do zarzutów skarżącego oznacza wadliwość decyzji w zakresie jej uzasadnienia.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd ja oddala.

Badając sprawę we wskazanym wyżej zakresie Sad nie stwierdził by zaistniała konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, spowodowana jej wadliwością.

Zarzuty skargi dotyczyły naruszenia przepisów postępowania, poprzez z jednej strony nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a z drugiej niewyczerpujące uzasadnienie decyzji w zakresie oceny dowodów, na jakich organy oparły swoje ustalenia. Skarżący wskazywał też na naruszenie zasady czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. We wszystkich wskazanych aspektach zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Wykładnia art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, wbrew odmiennym twierdzeniom artykułowanym w skardze prowadzi do wniosku, iż w przypadku, gdy kwota akcyzy nie została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, nabywca (posiadacz) wyrobu akcyzowego, aby uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej na podstawie tego przepisu powinien wykazać, że kwota należnego podatku została zapłacona. Nie jest zatem wystarczające wskazanie jakiejkolwiek w żaden sposób niezidentyfikowanej osoby na wcześniejszym etapie obrotu, lecz okoliczności, że akcyza została zapłacona (por. np. wyrok NSA z 1.07.2014r. I FSK 1106/13, LEX nr 1526800). Powyższe oznacza, że od skarżącego, jako posiadacza towarów akcyzowych winno się wymagać, aby rzeczone okoliczności wskazał, lub co najmniej swoją współpracą z organami umożliwił im ich ustalenie, co dotyczy zwłaszcza identyfikacji dostawcy przedmiotowych towarów. Wymogu tego z całą pewnością nie spełnia jedynie opisanie wyglądu fizycznego sprzedawcy, czy nawet miejsca i daty zakupu (plac handlowy), przy jednoczesnym twierdzeniu, że organ mógł szukać w jego telefonie komórkowym połączeń z nieznanymi mu numerami gdyż jeden z nich mógł należeć do sprzedawcy. Przyjęcie poglądu przeciwnego wiodłoby w sposób oczywisty do akceptacji oszustw podatkowych poprzez chociażby nagminne unikanie konkretyzacji danych osobowych sprzedawcy lub podawanie ich fałszywych danych osobowych w celu uniknięcia opodatkowania akcyzą. Okoliczności powołane w skardze, a dotyczące opisu i lokalizacji placu handlowego, jak i wyglądu dostawcy tytoniu, nie czynią zadość omawianym powinnościom nabywcy wyrobu akcyzowego, gdyż oczywiście nie wynika z nich, aby skarżący nie znając w ogóle dostawcy mógł wiedzieć, albo co najmniej mógł przypuszczać, że kwota akcyzy została już wcześniej rozliczona przez dostawcę. Jest więc jasne, że tym bardziej winien w realiach wskazywanej przez siebie sytuacji podjąć działania w celu weryfikacji tego faktu, tj. co najmniej uzyskać i zachować dane umożliwiające identyfikację dostawcy, co mogłoby posłużyć w przyszłości do realnej możliwości ustalenia, czy podarek został już odprowadzony. Słusznie w związku z tym akcentują organy, że o ile ich rolą jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w oparciu o wszelkie możliwe w sprawie dowody i nie przerzucanie ciężaru dowodu na podatników, to zachowanie skarżącego cechujące się brakiem jakiejkolwiek realnej współpracy dla ustalenia istotnych dla kwestii opodatkowania okoliczności, wyklucza zasadność zarzutu w przedmiocie wadliwości postępowania dowodowego. Skarżący nie przedstawił bowiem w istocie żadnego konkretnego, a przy tym poddającego się procesowej weryfikacji kontrdowodu w relacji do wiodących ustaleń poczynionych przez organy w zakresie posiadania przez niego towarów akcyzowych i braku odprowadzenia akcyzy na poprzednich etapach obrotu.

Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli przy tym strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny (jak zasadnie podnosił organ odwoławczy) gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t.j., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych we wskazywanych przez skarżącego, jako naruszonych przez organy art. 122, art. 125, art. 187 § 1, art. 235 oraz 210 § 1 p. 6 i 4 Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na powyższe nie mogą znaleźć uznania argumenty skarżącego ukierunkowane na wykazywanie wad przeprowadzonego postępowania dowodowego przez pryzmat nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału.

W szczególności z wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej wynika, iż w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie oznacza to - jak podkreśla się powszechnie w orzecznictwie sądowym - nałożenia na organy nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika, czy też faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to bowiem sam podatnik przede wszystkim powinien dołożyć wszelkiej staranności, aby zadbać o swoje interesy, zwłaszcza poprzez współpracę z organami podatkowymi ukierunkowaną na realną możliwość ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Takich działań ze strony skarżącego nie sposób dopatrzyć się w kontrolowanej sprawie. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej w dozwolonych granicach swobodnej oceny poszczególnych dowodów, ani też wniosków z niej wynikających. Stąd również zarzuty w zakresie niewyczerpującego uzasadnienia decyzji są jedynie dowolną polemiką ze stanowiskiem organów, nie popartą żadnymi konkretnymi argumentami. Odmienna, kreowana przez skarżącego ocena przeprowadzonego postępowania dowodowego, w żaden sposób nie uzasadnia twierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia również art. 210 § 1 pkt 6, w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie podziela też zarzutu naruszenia art. 145 § 2 w zw. z art. 212 w zw. z art. 219 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, do którego miało dojść na skutek zaniechania doręczenia postanowienia z dnia 13 stycznia 2015r., nr [...], ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a więc przy braku skutecznego wyznaczenia 7- dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i tym samym niezapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Sąd podziela i w pełni akceptuje przedstawioną przez organ odwoławczy ocenę tego zarzutu, przede wszystkim z tego powodu, że nie jest ona oderwana od realiów sprawy (tak jak argumentacja skarżącego) lecz wynika w sposób bezsporny i nienasuwający żadnych wątpliwości, z materiału zebranego w aktach postępowania podatkowego.

W istocie niewątpliwe więc jest, że w dacie wydania i ekspedycji z urzędu postanowienia wyznaczającego siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego (13 stycznia 2015r.) skarżący nie miał jeszcze wyznaczonego pełnomocnika, co nastąpiło w dniu 21 stycznia 2015r., a o czym organ został zawiadomiony w dniu 26 stycznia 2015r. Dla Sądu (tak jak dla organu) nie ulega wątpliwości, że udzielone pełnomocnictwo wywiera zamierzony skutek z chwilą powzięcia wiadomości o tym fakcie przez drugą stronę, w tym przypadku przez organ podatkowy. Tak więc w tym przypadku udzielenie pełnomocnictwa mogło wywrzeć skutek prawny, od dnia zawiadomienia o tym organu pierwszej instancji, co nastąpiło 26 stycznia 2015 r. W dobrze pojętym interesie strony leżało więc zawiadomienie pełnomocnika o fakcie otrzymania tego postanowienia. Pomimo więc prawidłowego doręczenia zawiadomienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 stycznia 2014 r. (postanowienie nr [...]) ani skarżący ani jego pełnomocnik nie skorzystał z prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,. Również na etapie postępowania przed organem drugiej instancji pełnomocnik nie skorzystał z w/w uprawnienia procesowego. Uprawnione jest więc uznanie i świadczą też o tym akta sprawy, że na etapie całego postępowania skarżący miał możliwość czynnego w nim udziału tymczasem jego aktywność (i aktywność pełnomocnika) ograniczyła się wyłącznie do złożenia odwołania.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.