Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 170/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108, 115
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant: Referent Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości w podatku od towarów i usług za IV 2015 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Skarżący, Strona) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: organ podatkowy I instancji, organ I instancji) z dnia [...] 2018 r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z podatek od towarów i usług za kwiecień 2015 r. w wysokości 64,370,00 zł, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Organ i Instancji ustalił, iż "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna (dalej Spółka jawna) 25 sierpnia 2015 r. złożyła korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień 2015 r., w której wykazała kwotę podatku podlegającą wpłacie na rachunek bankowy urzędu skarbowego w wysokości 64.370,00 zł. Powyższe zobowiązanie nie zostało przez spółkę zapłacone. Tym samym organ I instancji uznał, iż na podstawie art. 51 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800, dalej: "O.p".) powstała zaległość podatkowa. W konsekwencji organ podatkowy I instancji przystąpił do przymusowej egzekucji. Zastosowane środki egzekucyjne nie doprowadziły do wyegzekwowania powstałej zaległości podatkowej.

Organ ustalił także, że Storna była w dacie powstania zaległości wspólnikiem Spółki jawnej.

W konsekwencji na podstawie art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 art. 108 § 1 i § 3 Organ I instancji orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony za zobowiązania Spółki jawnej

Od decyzji tej Strona wniosła odwołanie. W uzasadnieniu nie kwestionowała okoliczności, iż jako wspólnik odpowiada solidarnie ze Spółką jawną za jej zaległości podatkowe. Strona nie negowała również faktu, iż organ I instancji nie miał obowiązku wcześniejszego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za wskazany okres.

Nie mniej jednak w ocenie Strony, decyzja została wydana przedwcześnie. Strona wskazała na toczący się dotyczący umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki jawnej. Strona zarzuciła, iż nie został zweryfikowany stan majątku Spółki jawnej, z którego przedmiotowa zaległość mogłaby być zaspokojona.

Kolejnym elementem świadczącym w ocenie Strony o przedwczesności orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej jest okoliczność uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. l z dnia [...] 2017r. nr [...] w sprawie przyznania Spółce ulgi w spłacie, na mocy której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o odmowie odroczenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2015r. oraz styczeń, luty. marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2016r. Podkreślono, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie jest prawomocny z uwagi na złożenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. skargi kasacyjnej.

Dalej zarzuciła, że organ I instancji w rozstrzygnięciu pominął istotną okoliczność iż Spółka jawna wnioskowała o zaliczenie przysługującego zwrotu podatku VAT na poczet przedmiotowych zaległości podatkowych, co skutkowałoby wygaśnięciem zobowiązania.

Strona zarzuciła także odrzucenie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka:

1. poborcy podatkowego – K. J. na okoliczność odstąpienia od spisania protokołu o stanie majątkowym Spółki jawnej co zdaniem Strony wpłynęło na niezasadne umorzenie postępowania egzekucyjnego

2. L. S. na okoliczność rzetelnego ustalenia majątku Spółki jawnej.

Zarzucono także nie zweryfikowanie majątku wspólnika pod kątem zdolności płatniczej wspólnika, co pozwoliłoby zarazem ocenić celowość prowadzonego postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej.

Końcowo, Strona zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady legalizmu, zasady zaufania do działania organów podatkowych oraz zasady przekonywania.

Organ odwoławczy podtrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu II instancji, wszystkie warunki z art. 115 O.p. zostały spełnione. Wobec czego organ I instancji mógł orzec o odpowiedzialności Strony jako osoby trzeciej za zobowiązanie podatkowe Spółki jawnej.

Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wydania decyzji organ odwoławczy zauważył, iż orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej w oparciu o przepis art. 115 O.p nie zostało uzależnione od wyniku prowadzonej w stosunku do spółki jawnej egzekucji, jak ma to miejsce w sytuacji orzekania odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych. Zdaniem organu II instancji oznacza to, że decyzja o odpowiedzialności podatkowej aktualnego i byłego wspólnika spółki jawnej, może zostać wydana bez względu na skuteczność prowadzonej egzekucji. W ocenie organu II instancji nie można także wywieść wniosku o przedwczesności orzekania o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w sytuacji gdy podmiot główny złożył wniosek o udzielenie ulgi w spłacie. Co więcej, okoliczność wydania przez organ negatywnej decyzji dla podatnika w postaci rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej nie oznacza, że na podatniku nie ciążą zaległości. Fakt, ten nie daje podstaw do twierdzenia, że organ podatkowy nie posiadał kompetencji do przeprowadzenia postępowania w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Także zarzut dotyczący niezaliczenia zwrotu podatku VAT na poczet zaległości, zdaniem organu należało uznać za niezasadny. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w piśmie z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] poinformował, że dyspozycje zawarte we wnioskach nie mogą zostać zrealizowane. Owa niemożność wynika z faktu, że dnia [...] 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydał decyzję nr [...] na mocy której utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] 2015 r., określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2012, styczeń, luty, marzec i kwiecień 2013 r.

Co do zarzutu niezweryfikowania możliwości finansowych wspólnika, Organ wskazał, iż ewentualny brak majątku osoby trzeciej nie stanowi przesłanki do odstąpienia od orzekania o jej odpowiedzialności. Odpowiedzialność wspólnika ma charakter osobisty solidarny i subsydiarny. Zdaniem organu II instancji, jest on zobowiązany wydać decyzję o odpowiedzialności wspólników tj. osób trzecich, które w danej sytuacji występują – nie może ograniczyć się do orzekania o odpowiedzialności jedynie niektórych wspólników, gdyż na wspólnikach ciąży odpowiedzialność solidarna za zaległości spółki.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu nie stwierdził, aby doszło do naruszenia art. 120 art. 121 § 1, art. 122, art. 187, art. 210 § 1 pkt 6 art. 210 § 4 oraz art. 180 § 1

i art. 188 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie wskazał, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący i kompletny. Co więcej, ustalił, że organ I instancji nie był zobligowany do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania poborcy podatkowego świadków w celu rzetelnego ustalenia majątku Spółki jawnej, ponieważ nie jest to okoliczność istotna dla sprawy. Organ odwoławczy powtórnie wskazał, że dla orzeczenia o odpowiedzialności na podstawie art. 115 O.p nie ma znaczenia skuteczność prowadzonej wobec podmiotu głównego egzekucji administracyjnej.

Na decyzję organu II instancji wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji, mimo - w ocenie skarżącego - naruszenia przepisów prawa proceduralnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ, wniósł o oddalenie skargi w całości i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dalszym piśmie prezesowym Skarżąca rozszerzyła zarzuty skargi zarzucając naruszenie :

1. art. 122 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 115 § 1 i art. 107 § 1 i § 2 pkt 2,4 O.p. przez niezasadne i przedwczesne przyjęcie, iż istniały podstawy do orzeczenia jej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki jawnej, mimo iż:

– toczy się przed NSA w Warszawie spór o zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki jawnej;

– toczy się spór dotyczący określenia wysokości podatku od towarów i usług za grudzień 2012 oraz styczeń luty marzec kwiecień 2013 zamiast wynikających

z deklaracji zwrotów podatku od towarów i usług za te okresy rozliczeniowe, które to zwroty winny być zaliczone na poczet zaległości podatkowych;

– toczy się spór dotyczący odroczenia płatności zaległości podatkowych min za kwiecień 2015 r.

2. art. 120 art. 121 par 1 art. 122 i art. 124 O.p. przez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady legalizmu, zasady prawdy obiektywnej – wskutek niepodjęcia działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy a także przez niewyjaśnienie przesłanek którymi kierował się organ i instancji przy załatwieniu sprawy i wydaniu zaskarżonej decyzji.

W replice organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.)., stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).– w skrócie p.p.s.a.. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Przedmiotem sporu jest orzeczenia odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania podatkowe Spółki jawnej. Nie jest przy tym sporne iż Skarżąca w okresie powstania zaległości była wspólnikiem spółki jawnej.

Stosownie do art. 107 § 1 O.p., za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Na podstawie art. 107 § 2 pkt 2 i pkt 4 O.p., osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego.

Na podstawie art. 115 O.p. w zw. z art. 22 ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649 z późn. zm.), do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Uwzględniając powyższe, w myśl art. 115 § 1 i 2 O.p., wspólnik spółki jawnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Przepis ten stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki.

Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że odpowiedzialność wspólników spółek cywilnych obejmuje zaległości podatkowe spółki, a także inne należności wskazane w art. 107 § 2 O.p., przy czym odpowiedzialność ta dotyczy tylko zaległości z tytułu zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie, gdy dana osoba była wspólnikiem. Wobec tego, uznać należy, że odpowiedzialność wspólnika spółki jawnej wiąże się z datą powstania zaległości podatkowej.

Artykułu 108 § 3 O.p. ustanawia wyjątek od zasady, według której o odpowiedzialności osób trzecich nie można orzec przed dniem doręczenia decyzji tzw. wymiarowej. Mianowicie nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji w przypadku wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Stosownie do art. 108 § 1 O.p., o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Z art. 108 § 4 O.p. wynika natomiast, że egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

W przypadku orzekania o odpowiedzialności podatkowej wspólników spółki jawnej na podstawie art. 115 § 1 i 2 O.p. organ podatkowy w ramach prowadzonego postępowania ma zatem obowiązek wykazać istnienie należności podatkowych spółki, które nie zostały przez nią uregulowane w całości bądź w części oraz fakt bycia wspólnikiem spółki w czasie powstania jej zobowiązań podatkowych. Wymaga podkreślenia, że odpowiedzialność podatkowa wspólników spółki za ciążące na niej zaległości podatkowe nie jest uzależniona od wysokości wkładów poszczególnych wspólników. Także stopień zaangażowania poszczególnych wspólników w działalność spółki osobowej i przyczynienia się do powstania zaległości podatkowych nie ma znaczenia dla orzekania o odpowiedzialności wspólników za te zaległości. Odpowiedzialność ta ma bowiem charakter osobisty, obiektywny, akcesoryjny (jest to odpowiedzialność za cudzy dług), subsydiarny, niezależny od zawinienia, i jest solidarna. Subsydiarność oznacza, że wobec braku wyłączenia w art. 115 O.p. zasady wynikającej z art. 108 § 4 O.p., egzekucja wobec wspólnika będzie mogła być podjęta jedynie w przypadku bezskuteczności (w całości lub w części) prowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego. W przypadku rozwiązania spółki odpowiedzialność solidarna dotyczy jej byłych wspólników, co jest oczywiste wobec ustania bytu prawnego samej spółki, a więc pierwotnego dłużnika.

Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy organy podatkowe wykazały istnienie przesłanek do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako wspólnika Spółki jawnej "A" w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. Ustalono bowiem, że Skarżąca była w tym okresie wspólnikiem spółki, a przy tym istniały nieuregulowane przez spółkę zaległości podatkowe. Okoliczności te są w sprawie niesporne.

Jako niezasadny ocenił Sąd także zarzuty przedwczesnego wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącej.

Jak już wyżej wskazano, art. 108 § 3 O.p. wprost określa, że orzeczenie o ich odpowiedzialności osób trzecich nie wymaga uprzedniego wydania wobec spółki decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2 O.p. w wypadku wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji. W niniejszej sprawie niespornym jest także że tytuł wykonawczy przeciwko Spółce jawnej został wystawiony i doręczony. Czyni to zarzuty skargi w powyższym zakresie niezasadnymi.

Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 122 O.p. przez orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, pomimo toczenia przez Spółkę jawną sporów sądowych dotyczących zasadności umorzenia egzekucji, i udzielenia ulgi w spłacie należności.

Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że art. 115 § 1 O.p. nie zawiera zastrzeżenia podobnego do tego, jakie poczyniono w art. 116 § 1 O.p., tj. orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej dopiero wówczas, aczkolwiek pod innymi jeszcze zastrzeżeniami, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. W związku z tą właśnie odmiennością art. 108 § 4 O.p. stoi na przeszkodzie jedynie prowadzeniu egzekucji wobec osoby trzeciej, o ile nie wykazano bezskuteczności egzekucji wobec podatnika. Regulacja ta nie wyklucza jednak podjęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podmiotów, o których mowa w art. 115 O.p. i wydania decyzji w tym przedmiocie. Podkreślić należy, że art. 115 § 1 O.p. ustanawia jedynie zasadę solidarnej odpowiedzialności wspólnika (byłego wspólnika) m.in. spółki jawnej oraz samej spółki i pozostałych wspólników. W przeciwieństwie do odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych, przewidzianej w art. 116 O.p., przesłanką tej odpowiedzialności nie jest istnienie majątku spółki, czy bezskuteczność egzekucji. Z treści art. 115 O.p. nie wynika jakiekolwiek uzależnienie orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej od braku majątku spółki, czy wyniku prowadzonej wobec niej egzekucji. Z przepisu tego - wbrew zarzutom skargi - nie można wyprowadzić żadnych wniosków co do przedwczesności orzeczenia w sprawie o odpowiedzialności podatkowej strony. Taka zależność występuje natomiast przy orzekaniu o odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych i spółek kapitałowych w organizacji (art. 116 O.p.). Wszystko to zarzuty skargi w powyższym zakresie czyni bezzasadnymi.

Oceniając legalność przeprowadzonego postępowania podatkowego dodać trzeba, że postępowanie przeprowadzone zostało przez organy zgodnie z przepisami O.p., z poszanowaniem przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 O.p. Stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo i rzetelnie (wobec czego organy nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej) oraz w zakresie wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia, a wnioski wyciągnięte przez organy podatkowe były prawidłowe, respektujące postanowienia art. 191 O.p.

Także ewentualne udzielenie Spółce jawnej ulgi w spłacie zaległości nie wyłącza orzeczenia o odpowiedzialności wspólników. Stanowić będzie jedynie przeszkodę w skierowaniu przeciwko nim egzekucji.

Również ewentualne przyszłe zliczenie na poczet zaległości innych kwot należnych Spółce jawnej nie powoduje , że w chwili orzekania o odpowiedzialności Skarżącej zaległości te nie istnieją.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.