Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 271/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40a ust. 1 pkt 4 oraz ust. 4 i 5., art. 3 pkt 5 i 10, art. 4 ust. 1., art. 17 ust. 3.
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art. 5 ust 2.
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1219
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 3 pkt 8
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzanie na rynek zafałszowanych produktów oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do tutejszego Sądu przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. (skarżąca) jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 100.000 (sto tysięcy) złotych za wprowadzenie do obrotu dwóch partii zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego tj.:

-"masła ekstra 82% tłuszczu", masa netto 200 g, najlepiej spożyć przed: "29.07", numer partii produkcyjnej "176",

-"masła ekstra 82% tłuszczu", masa netto 200 g, najlepiej spożyć przed: "29.07", numer partii produkcyjnej "105",

wyprodukowanych przez F.H.U. [...] w W..

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 3, art. 5 ust. 2 z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219) art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm.).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 6-8 lipca 2010 r. przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej - zwanego dalej "[...]WIIH" - w Centrum Dystrybucyjnym w B. przy ul. [...], należącym do przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. - zwanego dalej również stroną" - pobrano do badań laboratoryjnych próbki produktów (protokół pobrania próbki produktu nr 064759 z dnia 6 lipca 2010 r.) tj.:

-"masła ekstra 82% tłuszczu", masa netto 200 g, najlepiej spożyć przed: "29.07", numer partii produkcyjnej "176" - zwanego dalej "masłem 176",

-"masła ekstra 82% tłuszczu", masa netto 200 g, najlepiej spożyć przed: "29.07", numer partii produkcyjne) ..105" – zwanego dalei ".masłem 105".

wyprodukowanych przez F.H.U. [...] w W.. Jednocześnie inspektorzy pobrali próbki kontrolne wyżej wymienionych produktów (protokół pobrania próbki kontrolnej nr 064753 z dnia 6 lipca 2010 r.), które po zabezpieczeniu pozostawiono pod nadzorem kontrolowanego przedsiębiorcy.

Badania wykonane przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w O. - zwane dalej "Laboratorium w O." - w zakresie cech organoleptycznych i fizyczno-chemicznych wykazały, że:

- masło 176 nie odpowiadało wymaganiom zawartym w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. (zał. XII i XV), ustanawiającym wspólna,. organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz. U. L 299 z 16.1 1.2007, s. 1 z późn. zm.) - zwanym dalej .,rozporządzeniem 1234/2007" - z uwagi na obecność steroli pochodzenia roślinnego. Skład trójglicerydów w badanych próbkach wskazywał na występowanie około 66,59% tłuszczu obcego, co jest niezgodne z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1255/199 w odniesieniu do metod analizy oraz oceny jakości mleka i przetworów- mlecznych (Dz. U. L 88 z 29.03.2008 r. s. 1) - zwanym dalej "rozporządzeniem 273/ 2008". Ponadto w ocenie organoleptycznej stwierdzono niewłaściwy smak tj. lekko tłuszczowy wyczuwalny posmak tłuszczu roślinnego. Powyższe ustalenia udokumentowano w Sprawozdaniu z badań Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r.,

- masło 105 nie odpowiadało wymaganiom rozporządzenia 273/2008 z uwagi na wyższą zawartość wody oraz wymaganiom jakościowym zawartym w rozporządzeniu 1234/2007 (zał. XII i XV) z uwagi na obecność steroli pochodzenia roślinnego. Skład trójglicerydów w badanych próbkach wskazywał na występowanie około 68.67% tłuszczu obcego, co jest niezgodne z rozporządzeniem 273/2008. Ponadto w ocenie organoleptycznej stwierdzono niewłaściwy smak tj. lekko tłuszczowy, wyczuwalny posmak tłuszczów roślinnych. Powyższe ustalenia udokumentowano w Sprawozdaniu z badań Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r.

Po zapoznaniu się z wynikami badań strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku w przebadaniu próbki kontrolnej, uzasadniając swoją decyzję sprzedażą całości partii, z których pochodziły kwestionowane próbki produktu, jednocześnie informując, że próbki kontrolne zostaną zwrócone do producenta przedmiotowych produktów.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu przez [...] WIIH decyzją z dnia [...] września 2010 r. organ I instancji wymierzył skarżącej na podstawie art. 40 a) ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej karę pieniężną wysokości 100.000 (sto tysięcy) złotych za wprowadzenie do obrotu dwóch partii zafałszowanego artykułu rolno–spożywczego, w tym dodatkowo jednej partii masła (105) o niewłaściwej jakości.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła:

- rażące naruszenie art. 40 a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu przesłanki;

- rażące naruszenie art. 45 k.p.a. poprzez doręczenie pisma z dnia 20 lipca 2010 r. na adres inny niż ujawniony w stosownych rejestrach;

- rażące naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219) - zwanej dalej "ustawą o Inspekcji Handlowej" - oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu ze sprawozdania z badań przeprowadzonych w Instytucie Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego, Oddział Technologii Mięsa i Tłuszczu, Laboratorium Badania Żywności i Środowiska w W.; nr [...] oraz nr [...] wykonanych przez producenta kwestionowanego masła;

- rażące naruszenie, art. 7, art. 75 i 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka D. S. oraz brak wskazania dlaczego ten dowód został pominięty oraz niedopuszczenie dowodu z wnioskowanych przez stronę sprawozdań z badań nr [...] oraz nr [...] wraz z opinią, arbitralne potraktowanie przez organ przedmiotowej sprawy bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego obywateli;

- rażące naruszenie art. 40 a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu ze sprawozdań z badań nr [...] oraz nr [...] wykonanych na zlecenie producenta F.H.U. [...] w W., a także przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka S. R., pełnomocnika F.H.U. [...] w W. na okoliczność metod produkcji oraz jakości handlowej artykułów rolno–spożywczych, oraz przeprowadzenia dowodu

Opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów będący organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej (art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej) utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie uznając zarzuty odwołania za nieuzasadnione.

Odnosząc się do art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej stwierdził, że artykuł rolno – spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli:

a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej,

b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą,

c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.

Odnosząc powyższy przepis do ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wskazał, że badanie pobranych w toku kontroli próbek masła 176 i masła 105 w Centrum Dystrybucyjnym w B. przy ul. [...], podległym stronie, przeprowadzone przez akredytowane Laboratorium w O. wykazały obecność steroli roślinnych w obu produktach tj. maśle 176 na poziomie około 66,59 % (sprawozdanie z badań z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...]) i w maśle 105 na poziomie około 68,67 % (sprawozdanie z badań z dnia [...]lipca 2010 r. Nr [...]), co w przypadku masła świadczy o jego zafałszowaniu. Skutkiem wprowadzania do obrotu zafałszowanych artykułów–spożywczych było wymierzenie stronie przez [...] WIIH kary pieniężnej przewidzianej w art. 40 a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej.

Uznał za błędne stanowisko strony która zarzuca naruszenie artykułu 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. W tym zakresie podniósł, że strona zrezygnowała z badania próbki kontrolnej w czasie, kiedy przeprowadzenie takiego badania było możliwe do wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami, a jego wynik mógłby mieć znaczenie rozstrzygające. W opinii Prezesa UOKiK, [...] WIIH właściwie postąpił odmawiając stronie mocy dowodowej przedstawionych sprawozdań z badań wykonanych na zlecenie producenta. Organ przypomniał, że podstawą wydania przez [...] WIIH decyzji był znany stronie materiał zgromadzony w toku kontroli, a przede wszystkim wyniki badań próbek masła pobranych w toku kontroli, zawarte w sprawozdaniach z badań dla masła 176 Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. i masła 105 Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., wykonanych przez Laboratorium w O., z którymi strona została zapoznana pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. Organ odwoławczy podkreślił, że strona zrezygnowała z badania próbki kontrolnej, informując jednocześnie o sprzedaży całych kontrolowanych partii oraz o zamiarze zwrotu próbek kontrolnych do producenta. W takiej sytuacji organ I instancji mógł uznać, że rezygnacja z badania próbki kontrolnej jest równoznaczna z akceptacją przedstawionych wyników badań laboratoryjnych.

Powołując się na przepisy art. 28 i 29 ustawy o Inspekcji Handlowej organ odwoławczy stwierdził, że zarzut arbitralności działania jest nietrafny bowiem decyzja mogła zostać wydana w oparciu o wyniki tyko jednych badań.

Odpierając zarzuty, że pismo z dnia 20 sierpnia 2010 r. na, którego poinformowano stronę o wynikach kontroli próbek masła nie zostało stronie skutecznie doręczone a także, że oświadczenie o rezygnacji z badań próbek kontrolowanych zostało złożone przez osobę nieuprawnioną, organ podniósł, że kontrola, która miała miejsce w dniach 6–8 lipca 2010 r. w Oddziale odwołującego się tj. w Centrum

Dystrybucji w B., została przeprowadzona w obecności pełnomocnika strony w osobie pana W. C., kierownika logistyki. Jak wynika z treści okazanego w dniu rozpoczęcia kontroli przez ww. pełnomocnictwa, obejmuje ono m.in."reprezentowanie Spółki: przed organami Inspekcji Handlowej w sprawach wynikających z ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej". W opinii Prezesa UOKiK pełnomocnik strony był również prawnie umocowany do reprezentowania strony po kontroli, a nie tylko, jak strona próbuje wykazać, w okresie prowadzonej kontroli. Wynika to z procedur kontroli określonych w ustawie o Inspekcji Handlowej, w związku z czym pełnomocnik strony był również władny do podjęcia decyzji w zakresie rezygnacji z badania próbek kontrolnych zabezpieczonych przez inspektorów Inspekcji Handlowej, zwłaszcza, że

kwestia ta mieści się w zakresie mu udzielonego pełnomocnictwa, ponieważ "jest to sprawa wynikającą" z ustawy o Inspekcji Handlowej, gdyż jest normowana na gruncie art. 29 ust. 3 tej ustawy. Niezależnie od powyższego zwrócił uwagę na fakt, poinformowania kontrolowanego przedsiębiorcy - w tym przypadku reprezentowanego przez p. W. C. - o prawie do złożenia wniosku o zbadanie pobranej w toku kontroli próbki kontrolnej produktu (art. 29 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej). Pouczenie to znajduje się w załączniku do upoważnienia do przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w pozycji I Prawa kontrolowanego pkt 7 - świadczy ono również o prawnym umocowaniu pełnomocnika do podjęcia decyzji odnośnie próbek kontrolnych - stosownie do obowiązujących przepisów.

Organ przyznał, że korespondencja z dnia 20 sierpnia 2010 r. wraz załączonymi kopiami sprawozdań z badań nie była adresowana imiennie do pełnomocnika strony. Tym niemniej wskazana dokumentacja została przekazana p. W. C., o czym świadczy pismo z dnia 27 lipca 2010 r. W związku z powyższym należy uznać, że procedura w toku postępowania kontrolnego była w rzeczywistości zgodna z art. 40 § 2 Kpa, z pewnością nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Zdaniem Prezesa UOKiK zarzut o niedopuszczeniu wykonanych przez producenta przedmiotowego masła wyników badań nr [...] oraz nr [...] jest bezzasadny, gdyż sprawozdania z badań zostały wykonane na zlecenie przedsiębiorcy nie będącego stroną postępowania prowadzonego przez [...] WIIH, w związku z czym nie mogły zasługiwać na uwzględnienie. Wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się, w świetle art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, jedynie w zakresie nieuregulowanym tą ustawą. Przepisy ustawy o Inspekcji Handlowej, w powiązaniu I z przepisami ustawy o jakości handlowej w sposób szczególny regulują kwestię, kto może być stroną postępowania przed wojewódzkim inspektorem Inspekcji Handlowej, w tym także, w szczególności, w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzania do obrotu zafałszowanego produktu. Stroną jest jedynie kontrolowany czyli przedsiębiorca, którego działalność jest kontrolowana, nie jest nią natomiast producent (który był zleceniodawcą przedstawionych badań).

Prezes UOKiK rozpatrując wniosek strony o przeprowadzenie dowodu ze sprawozdań z badań nr [...] i nr [...] stwierdził, że przedstawione w załączniku do odwołania dowody nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. Powodem takiego uznania jest fakt, ze sposób postępowania z próbkami kontrolnymi uchybia procedurom zawartym w ustawie o Inspekcji Handlowej.

W sprawie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka S. R. Prezes UOKiK stwierdził, że taki dowód nie miałyby znaczenia dla sprawy. z uwagi na to, iż istotą postępowania Inspekcji Handlowej było sprawdzenie jakości produktu końcowego, a nie metod jego produkcji. Istotne dla sprawy było to, że na etapie obrotu detalicznego zostało stwierdzone zafałszowanie przedmiotowych produktów, a nie na jakim etapie od produkcji powstała kwestionowana nieprawidłowość.

Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka D. S., Prezes UOKiK uznał, że taki dowód nie miałyby znaczenia dla sprawy, z uwagi na fakt, iż potwierdzenie przez powoływaną osobę tożsamości próbek kontrolnych z produktami wykazanymi w badaniach nr [...] i nr [...] nie zmienia faktu naruszenia procedur określanych w ustawie o Inspekcji Handlowej dla postępowania z próbkami kontrolnymi.

W sprawie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu diagnostyki laboratoryjnej albo innej pokrewnej, Prezes UOKiK stwierdził, że doświadczanie i wiedza organu w zupełności wystarcza do ocenienia nielogiczności twierdzeń, by tłuszcz roślinny mógł jakoby zamieniać się w tłuszcz zwierzęcy po dacie trwałości produktu. W związku z tym, Prezes UOKiK stwierdził, że powyższy wniosek nie miałby znaczeni; w sprawie, iż nie zmieniłby wiedzy organu w tym zakresie.

Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 7, 75, 77 k.p.a. W ocenie organu ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistości a postępowanie było przeprowadzone rzetelnie i bezstronnie.

Odnośnie zarzutu przeprowadzenia części badań metodą nieakredytowaną Prezes UOKiK zauważył, że przepisy na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym wymagają aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane, nie określają natomiast, że badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi. Stanowi o tym art. 5 ust 2 pkt d) rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 191 s.l z 30.4.2004, ze zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem 882/2004". Szczegóły w zakresie metod analiz i wymagań odnośnie laboratoriów wykonujących badania w ramach urzędowej kontroli żywności zawarto w art. 11 i 12 tego rozporządzenia. Laboratoria muszą być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dot. Akredytacji jednostek badawczych. W Polsce jednostką akredytacyjną uprawnioną do akredytacji jednostek certyfikacyjnych, kontrolnych, laboratoriów badawczych i wzorcujących prowadzących oceny zgodności i weryfikacji na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2010 Nr 138 poz. 935) jest Polskie Centrum Akredytacyjne - zwane dalej "PCA". Sprawozdania z badań opatrzone znakiem akredytacji PCA oznaczają, że badania zostały przeprowadzone w akredytowanym laboratorium, zgodnie z obowiązującym prawem i są w pełni wiarygodne (podkreślił przy tym, iż fakt udzielenia Laboratorium w O.: wskazanej akredytacji nie budzi wątpliwości i nie był kwestionowany przez stronę).

Zdaniem organu odwoławczego – stosowanie metody nieakredytowanej nie narusza przepisów prawa, a zgodnie z treścią art. 11 i 12 rozporządzenia 882/2004 wynik badania uzyskany taką metodą jest miarodajny i może stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.

Laboratorium w O. niewątpliwie posiada stosowaną akredytację przyznaną przez PCA (nr akredytacji: AB 433) było i jest uprawnione do dokonywania badań próbek produktów tłuszczowych, w tym masła ekstra pobranych od strony podczas kontroli. Badanie w zakresie ujawniania zafałszowania tłuszczem obcym zostały wykonane metodami akredytowanymi. Tym samym, wyniki badań ujawnione w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. są w pełni prawidłowe i wiarygodne.

W ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne kroki do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia, między innymi poprzez wskazanie stronie przysługujących jej praw, w tym prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień. [...] WIIH wydając zaskarżoną decyzję zebrał spójny materiał dowodowy pozwalający jednoznacznie na przyjęcie, że ustalony stan faktyczny pozwala na wymierzenie kontrolowanemu w oparciu o art. 40 a) ust. 1 pkt. 4 ustawy o jakości handlowej kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno–spożywczego.

Uzasadniając wysokość wymierzonej kary organ stwierdził, że uwzględnił wszystkie przesłanki w myśl art. 40 a) ust. 5 ustawy o jakości handlowej tj. stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów świadczy wysokość wymierzonej kary. Ustalenie kary w kwocie 100.000 zł. przy minimalnej 1.000 zł i maksymalnej 442.631.628,01 zł (stanowiącej 10% przychodu przedsiębiorcy za rok 2009) mieści się w przedziale przewidzianym przepisem art. 40 a ust. 1 pkt. 4 ustawy o jakości handlowej. Zauważył również, że wymierzona kara stanowi zaledwie 0,0225% maksymalnej kwoty jaką mógł nałożyć na kontrolowanego [...] WIIH.

Prezes UOKiK wskazał także, że kwestionowanie powoływania się w uzasadnieniu decyzji przez [...] WIIH na postępowanie kontrolne przeprowadzone w maju 2010 r. jest bezzasadne. To, że [...] WIIH nie wszczął wówczas postępowania administracyjnego jest tylko z korzyścią dla strony. [...] WIIH nie wszczynając wówczas postępowania administracyjnego miał podstawy uważać, że strona, w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości, podejmie odpowiednie środki ostrożności wobec kwestionowanego produktu i dołoży wszelkich starań w celu uniknięcia wprowadzania do obrotu produktów niewłaściwej jakości. Tymczasem jak wykazała to ponowna kontrola w Oddziale podległym stronie, odwołujący się nie tylko nie poczynił żadnych dodatkowych kroków w kierunku zapewnienia odpowiedniej jakości wprowadzanym przez siebie do obrotu produktom, ale poprzestał tylko na niczym nie uzasadnionym wniosku, że stwierdzone nieprawidłowości miały charakter incydentalny i nie powtórzą się w przyszłości. W opinii Prezesa UOKiK zapobiegnięcie nieprawidłowościom dotyczącym zakwestionowanych produktów leżało w mocy strony, a zatem uprawniony był wniosek organu pierwszej instancji, iż nie dopełniła ona obowiązku zapewnienia w przedsiębiorstwie będącym pod jej kontrolą zgodności żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla jej działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję S. WIIH w sposób wszechstronny i uwzględniający interesy strony, rozważył wszelkie okoliczności sprawy i dokonał prawidłowej oceny poszczególnych czynników wymienionych w art. 40 a ust. 5 ustawy o jakości wpływających na wysokość kary pieniężnej.

Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, wymierzenie kary pieniężnej

w przedstawionym stanie faktycznym, jak i ustalenie jej wysokości, należy uznać za

prawidłowe.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie

I. przepisów prawa materialnego:

1. art. 40 a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu przesłanki;

2. art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 191 s.l z 30.4.2004 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wyniki badań częściowo nie objęte akredytacją stanowią przesłankę do założenia, że produkt nie spełnia norm przepisanych;

3. art. 40 a ust. 5 UoJHARS poprzez wymierzenie kary pieniężnej w sposób sprzeczny z tym przepisem.

II. przepisów prawa procesowego:

4. art. 45 kpa oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji prawidłowo doręczył stronie pismo z dnia 20 lipca 2010 r. pomimo, że pismo zostało skierowane na adres inny niż ujawniony w stosownych rejestrach oraz że pismo to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony;

5. art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 29 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej oraz art. 78 § 1 Kpa poprzez nie dopuszczenia dowodu ze sprawozdania z badań nr [...], nr [...] oraz zeznań świadka D. S. i S. R.;

6. art. 7 i 77, 75 k.p.a. poprzez:

- błędne ustalenie stanu faktycznego,

- zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- arbitralne potraktowane przez organ przedmiotowej sprawy bez rozpatrzenia w ego materiału dowodowego;

7. art. 7 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu przesłanki.

Dodatkowo w piśmie z dnia 10 maja 2011 r. stanowiącym uzupełnienie skargi (k. 67 akt sądowych) podniesiono zarzut naruszenia art.. 2 Konstytucji RP; art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej; art. 97 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a także wskazanych umów międzynarodowych.

Wniósł także o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 97 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno–spożywczych z Konstytucją RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialno – prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. art. 40 a ust. 1 pkt 4 oraz ust. 4 i 5 w zw. z art. 17 ust. 3 i art 3 pkt 5 i 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1219) oraz art. 104 k.p.a.

Zgodnie z art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie niższej jednak niż 1000 zł. W myśl art. 3 pkt 10 w-w. ustawy artykuł rolno-spożywczy zafałszowany - produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno–spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli:

a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej,

b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą,

c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.

Natomiast obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C 315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej do producenta.

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej "Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta ".

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w wykładni prawa żywnościowego pojęcie "wprowadzania do obrotu " dotyczy każdego etapu obrotu i nie jest zawężone jedynie do pierwszego wprowadzenia na rynek. W kwestii tej art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej odsyła do definicji zawartej w art. 3 pkt 8 rozporządzenia 1 78/2002, gdzie "wprowadzenie na rynek" oznacza "Posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucje i inne formy dysponowania".

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie w świetle powołanych przepisów skarżącą należy uznać za wprowadzającą do obrotu zakwestionowane partie masła.

Podnieść przy tym należy, iż powołany przepis art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy nie uzależnia nałożenia kary od stwierdzenia winy po stronie dystrybutora, we wprowadzeniu do obrotu zafałszowanego artykułu. Odpowiedzialność określona w tym przepisie ma charakter obiektywny i przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Zatem samo stwierdzenie - udowodnienie faktu wprowadzania zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Nie ma przy tym znaczenia czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie przewiduje możliwości badania przez organy Inspekcji Jakości Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego wykryto zafałszowany artykuł. Zatem dowiedzenie, że jakiś podmiot - w tym przypadku skarżąca spółka wprowadzała do obrotu zafałszowane artykuły rolno-spożywcze (masło) powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną.

W niniejszej sprawie ustalenia, co do tego, iż wymieniony w decyzji artykuł spożywczy był zafałszowany zostały poczynione na podstawie protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach 6-8 lipca 2010 r. w punkcie handlowym należącym do strony, oraz badań przeprowadzonych przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z siedzibą w O. posiadającym stosowną akredytację. Przeprowadzone badania wykazały zafałszowanie masła dodatkiem tłuszczu obcego, co jest niezgodne z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/1999 w odniesieniu do metod analizy oraz oceny jakości mleka i przetworów mlecznych.

Wynika badań wysłano do skarżącej spółki w dniu 20 lipca 2010 r. wraz z pismem przewodnim opatrzonym tą samą datą Nr HU-42-191/2010 (k. 21 akt administracyjnych).

Podkreślenia przy tym wymaga, że stanowisko skarżącej co do tego, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym ustanowiła pełnomocnika w osobie W. C. zostało zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Z powyższego odwołania wynika, że w/w osoba została ustanowiona pełnomocnikiem strony skarżącej jedynie na czas kontroli w dniach 6-8 lipca 2010 r. a nie na czas całego postępowania administracyjnego. Strona zarzuca przy tym, że pismo organu z 20 lipca 2010 r. Nr HU-42-191-2010 zostało skierowane do skarżącej spółki jednakże wysłano je na nieprawidłowy adres w czym upatruje naruszenia art. 45 k.p.a. (vide pkt II odwołania). Ten sam zarzut podnosi również w skardze do Sądu.

Przyjmując, że skarżąca ustanowiła W. C. pełnomocnikiem spółki jedynie na czas kontroli organ prawidłowo w niniejszym postępowaniu kierował korespondencję do spółki a nie do W. C..

Pismo z dnia 20 lipca 2010 r. zostało faktycznie wysłane do Centrum Dystrybucyjnego [...] w B. podległego skarżącej spółce (jednostka organizacyjna), jednakże jak wynika z treści zeznań L. S. (członka Zarządu skarżącej spółki) o wynikach badań spornego produktu dowiedział się z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 5 sierpnia 2010 r. wysłanego już na adres skarżącej ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przy czym, co należy zaakcentować W. C. w toku kontroli był poinformowany przez organ przeprowadzający kontrolę, że kontrolowana spółka może wnieść uwagi do protokołu kontroli lub na piśmie w ciągu 7 dni od przedstawienia protokołu do podpisu. Tak więc, strona powinna być o powyższym pouczeniu poinformowana przez tego pełnomocnika.

Jak wynika z akt sprawy korespondencja skierowana do organu skarżącej poczynając od wzmiankowanego wyżej zawiadomienia była kierowana na adres spółki [...] wskazany w KRS. Z powyższych względów należy uznać, że uchybienie przepisowi art. 45 k.p.a. w odniesieniu do pisma z 20 lipca 2010 r. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, dlatego nie może prowadzić do uwzględnienia skargi.

Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że pismem z dnia 27 lipca 2010 r. (w którym odwołano się do pisma organu z 20 lipca 2010 r.), które złożono bezpośrednio w siedzibie [...] WIIH w K. skarżąca poinformowała, że rezygnuje z wykonania badań próbek kontrolnych oraz że przedmiotowe próbki zwraca do producenta. Obecnie skarżąca kwestionuje skuteczność złożenia w/w oświadczenia z dnia 27 lipca 2010 r. jako, że zdaniem spółki, zostało ono złożone przez osobę nieupoważnioną do reprezentowania skarżącej. Jednakże skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że osoba której podpis widnieje pod powyższym oświadczeniem nie miała prawa posługiwać się pieczątką firmową skarżącej odciśniętą na tym piśmie a także nie wskazała, kto formalnie podpisał się na tym piśmie w imieniu strony.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2010 r. (k. 39) oraz odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne (k. 45) skarżąca informuje organ, że udostępniła próbki kontrolne zabezpieczone podczas kontroli przez inspektorów producentowi celem wykonania badań w niezależnym, zewnętrznym, akredytowanym laboratorium. Treść tych pism potwierdza zatem informację zawartą w omówionym wyżej piśmie z 27 lipca 2010 r. o zwrocie próbek producentowi.

Nadto uwypuklenia wymaga, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego do czasu zwolnienia przez wojewódzkiego inspektora w warunkach umożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu.

Trudno uznać, że skarżąca wydała próbkę kontrolną producentowi przed zwolnieniem próbki przez właściwy organ inspekcji narażając się na odpowiedzialność z tytułu wykroczenia z art. 39 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego tj. pisma inspekcji z 27 lipca 2010 r. (k. 23) stanowiącego odpowiedź na w/w pismo strony z 27 lipca 2010 r. (o rezygnacji z badań próbek kontrolnych) informującego skarżącą o zwolnieniu próbek z zabezpieczenia a także opinii Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego z dnia 4 sierpnia 2010 r., z którego wynika że przedmiotowe próbki kontrolne dostarczono do badania w dniu 29 lipca 2010 r. – pozwala na przyjęcie, że strona skarżąca w pełni zaakceptowała treść spornego pisma o rezygnacji z badania próbek kontrolnych przekazanego organowi.

W tym stanie rzeczy kwestionowanie przez skarżącą oświadczenia zawartego w piśmie z 27 lipca 2010 r. o rezygnacji z przeprowadzenia badania próbek kontrolnych w trybie przewidzianym ustawą o Inspekcji Handlowej nie może odnieść pożądanego przez stronę rezultatu.

Niezależnie od powyższego w trakcie kontroli umocowany przez skarżącą pełnomocnik został pouczony o prawie do złożenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej (vide załącznik do upoważnienia do kontroli poz. I pkt 7).

W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje, że organ nie przesłał jej sprawozdań z badań Nr [...] oraz Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r.

W tym zakresie należy stwierdzić, że rezygnując z badania próbek zabezpieczonych skarżąca odwołuje się do pisma organu z 20 lipca 2010 r. Nr HU-42-191/2010, z którego wynika, że zawarto w nim pouczenie o możliwości rezygnacji o czym należało powiadomić Inspekcję, nadto w załączniku przekazano kserokopie sprawozdań w/w badań.

Niezależnie od powyższego, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (z dnia 5 sierpnia 2010 r.) (k. 28) a także w piśmie z 2 sierpnia 2010 r. (k. 24) organ odniósł się do wyników przeprowadzonych badań i pouczył stronę o możliwościach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. L. S. (członek zarządu) przesłuchany w charakterze strony zeznał, że znane mu są wyniki badań wykorzystanych przez organ.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi opisane w pkt II pkt 4 nie zasługują na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zastosowania prawa materialnego należy stwierdzić, że decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 114 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 produkty żywnościowe przeznaczone do spożycia przez ludzi można wprowadzać do obrotu jako mleko i przetwory mleczne, tylko jeśli są zgodne z definicjami i nazwami ustanowionymi w załączniku XII tego rozporządzenia. Przetwory mleczne oznaczają produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, przez co należy rozumieć, że można dodać do nich substancje konieczne do ich wytwarzania, pod warunkiem, że substancje te nie są używane do zastąpienia w całości lub częściowo jakichkolwiek naturalnych składników mleka. Do takich przetworów mlecznych należy masło i zgodnie z dodatkiem do załącznika nr XV rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 - masło jest produktem zawierającym nie mniej niż 80 % i nie więcej niż 90% tłuszczu mlecznego, nie więcej niż 16 % wody i nie więcej niż 2 % suchej masy beztłuszczowej mleka. A zatem tylko taki produkt może być oferowany pod nazwą "masło" poza wyjątkami określonymi w pkt 1 2 załącznika XV do rozporządzenia 1234/2007, które nie dotyczą przedmiotowego przypadku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ prawa materialnego poprzez naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji handlowej oraz art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 ze względu na wykonanie przedmiotowych badań częściowo w oparciu o metody nie objęte akredytacją należy stwierdzić, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, w końcowej ocenie produktu zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji podstawą do stwierdzenia, że przedmiotowe masło nie spełniało wymagań określonych w przepisach odrębnych były wyniki badań przeprowadzone metodami akredytowanymi, tj.: oznaczenie ilościowe tłuszczu oraz B-sitosterolu, stigmasterolu, campesterolu, brassicasterolu i zawartości wody. Współczynnik S dla formuły ogólnej (nieznany, tłuszcz), na który wskazuje skarżąca, nie stanowił podstawy do stwierdzenia niewłaściwej jakości badanego masła, co jednoznacznie wynika z prowadzonego postępowania (vide wyniki badań znajdujące się w aktach administracyjnych).

W świetle powyższego nie ma podstaw, by podważać wiarygodność wyników badań ujawnionych w ww. sprawozdaniu i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie, co do zafałszowania ww. artykułów.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz art. 78 § 1 k.p.a. dotyczących nieuwzględnienia przedłożonego dowodu ze sprawozdania z badań Nr [...] oraz [...] wskazać należy, że przepisy ustawy o Inspekcji Handlowej zawierają dla ochrony interesów i praw konsumentów szczególną i wyczerpującą procedurę służącą ustaleniu, czy produkt spełnia wymagania jakościowe produktów określone przepisami, lub czy spełnia on jakość deklarowana przez przedsiębiorcę.

W myśl art. 27 ust. 1 ww. ustawy próbki produktów pobiera się w celu ustalenia, czy produkt spełnia wymagania jakościowe i bezpieczeństwa określone w przepisach odrębnych lub dokumentach normalizacyjnych lub czy jego jakość odpowiada jakości deklarowanej przez przedsiębiorcę. W myśl art. 28 ust. 1 równocześnie z pobraniem próbki produktu należy pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę produktu z tej samej partii w ilości odpowiadającej ilości pobranej do nadań (próbka kontrolna). Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego do czasu jej zwolnienia przez wojewódzkiego inspektora, w warunkach umożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych produktu (art. 28 ust. 2). Badania pobranych próbek produktów u próbek kontrolnych przeprowadzać laboratoria kontrolno-analityczne Inspekcji, obecnie włączone w skład Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W przypadku gdy laboratoria te nie mogą wykonać badań, organ Inspekcji Handlowej może zawrzeć umowę o wykonanie badań pobranej próbki w innym wyspecjalizowanym laboratorium (art. 29 ust. 1 i 2). Badanie próbki kontrolnej przeprowadza się na wniosek lub z urzędu (art. 29 ust. 3).

Stwierdzić należy, iż strona skarżąca, mając możliwość wystąpienia z wnioskiem o przebadanie próbki kontrolnej, zrezygnowała z przysługującego jej prawa uznając tym samym prawidłowość przedstawionych jej wyników badań. Sąd podziela stanowisko organu, że tam gdzie obowiązują procedury kontrolne określone w prawie nie jest dopuszczalne przyjmowanie innych, gdyż wypaczałoby to sens prowadzonych kontroli. Dlatego też zasadnie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie uznał żądania strony w kwestii dopuszczenia sprawozdań z badań wykonanych na zlecenie producenta jako dowodów mających istotne czy decydujące znaczenie dla rozstrzygnięta sprawy w sytuacji, gdy strona zrezygnowała z. badań próbek kontrolnych.

Z przedstawionych wyżej względów organ nie naruszył prawa nie uwzględniając pozostałych wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą spółkę. Należy wyraźnie podkreślić, że istotą niniejszego postępowania administracyjnego nie jest ustalanie etapu produkcji na którym powstała kwestionowana nieprawidłowość ale sprawdzenie jakości produktu końcowego. W tym stanie rzeczy pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze gdyż nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Kontrolowany nie jest bezbronny wobec decyzji o nałożeniu kary ponieważ o ewentualny zwrot może zwrócić się do producenta zakwestionowanych artykułów żywnościowych. Nie jest to jednak przedmiotem postępowania administracyjnego.

Uwzględniając różne kwalifikacje prawne czynów, o których mowa w art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej (delikt administracyjny) oraz art. 97 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (przestępstwo) a także odmienne definicje obu pojęć, ponadto fakt, że organom Inspekcji Handlowej przysługują kompetencje wyłącznie w zakresie wynikającym z ustawy o jakości handlowej nie można uznać za trafne zarzuty strony skarżącej sformułowane w piśmie z dnia 10 maja 2011 r. (k. 67 akt sądowych). Należy zwrócić uwagę, że inny jest zakres przedmiotowy w/w ustaw. Ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia dotyczy bezpieczeństwa produktu, natomiast zafałszowanie o jakim mowa w art. 40 a) ustawy o jakości dotyczy jedynie jakości handlowej (składu). Przepis art. 2 pkt 4 ustawy o jakości wyłącza spod oceny tej ustawy kwestie bezpieczeństwa.

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie było potrzeby zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności przepisu art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej i art. 97 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia z Konstytucją RP.

Wysokość nałożonej kary pieniężnej nie budzi wątpliwości Sądu. Wymierzając przedmiotową karę organ prawidłowo uwzględnił przesłanki wskazane w art. 40 a) ust. 5 ustawy o jakości handlowej. Przepis ten zakłada istnienie stopnia zawinienia w każdej sytuacji wymierzania kary, a organ miarkuje wymiar sankcji. W niniejszej sprawie wymierzając karę w wysokości 100.000 zł. organ uwzględnił wielkość partii zakwestionowanego masła (5100 opakowań), fakt dwukrotnego wprowadzenia do obrotu produktu zafałszowanego, dotychczasową długoletnią działalność handlową strony przychód osiągnięty w poprzednim roku podatkowym a także obowiązek uiszczenia kosztów badań laboratoryjnych. Wymieniona kara mieści się w przedziale przewidzianym w art. 40 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej (10% przychodu za rok 2009)

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.