Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 477/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła WSA Joanna Ewa Wojtyna Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej policjantowi I. uchyla zaskarżone orzeczenie; II. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 477/09

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi M. P. jest orzeczenie Wojewódzkiego Komendanta Policji nr [...] z dnia [...].04.2009 r. Na mocy zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Komendant Policji utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] z [...].03.2009 r. wydane przez Komendanta Powiatowego Policji o uznaniu M. P. winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych oraz o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany.

Zaskarżone decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych: postanowieniem z dnia 25.10.2007 r. Komendant Miejski Policji, wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. M. P. W wymienionym postanowieniu przełożony dyscyplinarny zarzucił sierż. M. P. popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że:

1) w okresie od dnia 18.06.2007 r. do dnia 2.08.2007 r. i od dnia 20.08.2007 roku do dnia 21.09.2007 roku niezgodnie z obowiązującymi przepisami przechowywał służbową broń palną, czym naruszył zasady dyscypliny służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w zw. z § 15 ust. 1 zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz.Urz. KGP z 2000 r., Nr 4, poz. 38).

2) w dniu 7.09.2007 r. udając się na zwolnienie lekarskie nie zdał na przechowanie do dyżurnego Komendy Miejskiej Policji służbowej broni palnej, czym naruszył zasady dyscypliny służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w zw. z § 20 ust. 4 zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16.05.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP z 2000 r., Nr 4,poz. 38).

Postanowieniem nr [...] z dnia 3.07.2008 r. Komendant Wojewódzki Policji wyłączył insp. J. Ż., Komendanta Miejskiego Policji od udziału w tym postępowaniu dyscyplinarnym i wyznaczył do dalszego prowadzenia Komendanta Powiatowego Policji.

Postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. M. P., zostało zakończone orzeczeniem nr [...] z dnia [...].12.2008 roku. Na jego mocy Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43 poz. 277 z późn. zm.), uznał obwinionego za winnego popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzył jedną karę dyscyplinarną nagany.

Od orzeczenia nr [...] z dnia [...].12.2008 r. odwołanie do Wojewódzkiego Komendanta Policji złożył sierż. M. P. Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, Komendant Wojewódzki Policji, orzeczeniem nr [...] z dnia [...].02.2009 uchylił orzeczenie pierwszoinstancyjne w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Powiatowemu Policji. W uzasadnieniu wykazał w szczególności, że organ wydający zaskarżone orzeczenie zgromadził niepełny materiał dowodowy w zakresie przewinień objętych zarzutami skierowanymi do sierż. M. P.

W wyniku przeprowadzonych ponownie czynności dowodowych Komendant Powiatowy Policji uznał sierż. M. P. za winnego zarzucanych mu przewinień i orzeczeniem nr [...] z dnia [...].03.2009 r., uznał sierżanta M. P. winnym czynu:

1) popełnionego w okresach od 18 .06.2007 r. do 2.08.2007 r. i od dnia 20.08.2007 r. do dnia 21.09.2007 r. będąc policjantem Komendy Miejskiej Policji nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez przechowywanie, będącej na jego wyposażeniu broni służbowej w postaci pistoletu typu Walter P-99 nr FB - 31606 wraz z 32 sztukami amunicji kal. 9 mm, w pokoju nr 108, w szafie pancernej użytkowanej wspólnie z innym policjantem co stanowi naruszenie dyscypliny służbowej określone wart. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z 6.04.1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 z póżn. zm.) w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 i w zw. z § 15 ust. 1 pkt 3 zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z 16.05.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP z 2000 r. Nr 4, poz. 38 z późn. zm,),

2) popełnionego w dniu 7.09.2007 roku będąc policjantem Komendy Miejskiej Policji i udając się na zwolnienie lekarskie, nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez niezdanie na przechowanie, będącej na jego wyposażeniu broni służbowej w postaci pistoletu typu Walter P-99 nr FB - 31606 wraz z 32 sztukami amunicji kal. 9 mm, co stanowi naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6.04.1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 i w zw. z § 20 ust. 4 zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP z 2000 r. Nr 4, poz. 38 z późn. zm.).

W odwołaniu od opisanego wyżej orzeczenia, M. P. zarzucił prowadzącemu postępowanie naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego. W treści odwołania oprócz wskazania przepisów naruszonych przez organy postępowania dyscyplinarnego opisano nieprawidłowości w postępowaniu innych policjantów z bronią palną. Wyszczególnione przez odwołującego się zarzuty powinny były doprowadzić do uchylenia orzeczenia w całości oraz uniewinnia.

Wojewódzki Komendant Policji po rozpoznaniu odwołania M. P. działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W orzeczeniu z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki zrelacjonował stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo ustosunkował się do zarzutów odwołania. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy dowodem wydania nr [...] z 6 grudnia 2004 r. obwiniony posiadał broń służbową w postaci pistoletu P-99 Walther. Nie ulega też wątpliwości, iż został zapoznany z Zarządzeniem nr 6 Komendanta Głównego Policji z 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. Czas, w którym miał miejsce czyn ustalono w oparciu o weryfikację obecności i wpisów w książce wydawania broni. Powołane przez Komendanta Powiatowego Policji dokumenty jednoznacznie wskazują, że sierż. M. P. nie zdawał w tym okresie swojej broni służbowej dyżurnemu. Odwołujący się swoją broń palną przechowywał w tym czasie w szafie metalowej, do której pełny dostęp miał inny funkcjonariusz realizujący zadania służbowe w tym samym pomieszczeniu służbowym. Stwierdzono także, że strona zapoznała się z zarządzeniem nr 6 Komendanta Głównego Policji. Dlatego też sierż. M. P. znał określone w § 15 tego zarządzenia zasady przechowywania broni palnej przez policjantów oraz wynikający z treści § 10 ust. 1 pkt 2 obowiązek ich przestrzegania i winien go bezwzględnie wypełniać. Potwierdzeniem wiedzy sierż. M. P. o zasadach postępowania z bronią palną świadczą dokonywane zapisy dotyczące pobierania i zdawania przez niego broni palnej służbowej w załączonej do materiałów sprawy książce wydawania broni u dyżurnego. Jednostkowy charakter tych zapisów oznacza, że obowiązek zawarty w zarządzeniu nr 6 obwiniony realizował wybiórczo. Według Komendanta nie budzi także wątpliwości naruszenie przez sierżanta M. P. dyscypliny służbowej polegające na niezdaniu broni w związku ze zwolnieniem lekarskim. Organ zwrócił uwagę na załączone do materiałów postępowania zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA [...]. Na jego podstawie stwierdzono, że M. P. był niezdolny do pracy w okresie od 7.09.2007 r. do 17.09.2007 r. Według Komendanta, zaistniała przesłanka wypełnienia przez obwinionego obowiązku zdania broni palnej służbowej na przechowanie. Obowiązku tego obwiniony nie wypełnił gdyż w cytowanej wyżej książce wydania broni w miesiącu wrześniu 2007 r. odnotowano zdania przez niego broni palnej jedynie w dniu 21.09.2007 r., a pobranej w dniu 17.06.2009 r. Ujawnienie tego przewinienia nastąpiło wskutek polecenia wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji insp. J. Ż., który przesłuchany w charakterze świadka zeznał do protokołu z dnia 11.09.209 r., że po stwierdzeniu, że sierż. M. P. przebywa na zwolnieniu lekarskim polecił innemu funkcjonariuszowi, kom. W. H. sprawdzić, gdzie jest przechowywana przez wymienionego broń. Kom. W. H. przesłuchany w sprawie jako świadek, stwierdził w protokole z dnia 10.02.2009 r., że dniu 21.09.2009 r. na ustne polecenie Komendanta Miejskiego Policji insp.J. Ż. udał się do pokoju nr 108 zajmowanego przez sierż. M. P. oraz asp.szt. A. P. Po wejściu do pokoju poprosił znajdującego się w nim asp.szt. A. P., o otwarcie szafy zajmowanej wspólnie przez obydwu funkcjonariuszy. Po wspólnym przeglądnięciu zawartości tej szafy okazało się, że broń znajdowała się w pudełku pod dokumentami. Był to pistolet Walter P-99 FB 31606 z 32 sztukami amunicji. Broń tę razem z amunicją, zgodnie z poleceniem komendanta, w tym samym dniu przekazał dyżurnemu KMP do depozytu. Przesłuchiwany dodał także, że w dniu przeszukania szafy sierż. M. P. był na zwolnieniu lekarskim, na którym przebywał od 6.09.2007 r. Komendant odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez M. P. w odwołaniu stwierdził brak jakichkolwiek podstaw do uznania ich zasadności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania dyscyplinarnego. Dostrzeżone przez obwinionego naruszenia prawa miały jego przekonaniu wpływ na treść rozstrzygnięcia przełożonych dyscyplinarnych. Według skarżącego, orzeczenie wydane w jego sprawie narusza następujące przepisy prawa:

1) art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.03.2007 r., z którego wynika, że obwiniony ma prawo do obrony formalnej i materialnej,

2) art.135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, gdyż mając prawo i zgodę Komendanta Powiatowego Policji na zgłaszanie wniosków dowodowych, przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, nie mógł z tego prawa skorzystać ponieważ rzecznik odmówił mu wglądu informując, że najpierw musi go przesłuchać,

3) art. 135f ust. 2 ustawy o Policji, gdyż obwiniony nie otrzymał postanowienia odmawiającego udostępnienia akt, na które przysługuje zażalenie,

4) art.135i ust. 5 i 6 ustawy o Policji, ponieważ nie został pouczony o przysługującym mu prawie zgłoszenia wniosku o uzupełnienie akt,

5) art.135b ust. 2 ustawy o Policji, ponieważ był przesłuchiwany przy udziale osób nieupoważnionych,

6) art.135e ust. 1 ustawy o Policji, ponieważ rzecznik dyscyplinarny mając obowiązek przesłuchania go w charakterze obwinionego nie uczynił tego w obecności obrońcy z urzędu,

7) art.135f ust. 8 ustawy o Policji, gdyż na złożone przez niego wnioski z dnia 5.11.2008 r. i 5.12.2008 r. otrzymał odpowiedź w formie pism a nie postanowienia,

8) decyzja [...] Komendanta Miejskiego Policji jest niezgodna z § 15 ust. 1 pkt 3 i § 16 zarządzenia nr 6 KGP z dnia 16.05.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów,

9) § 22 ust. 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. został naruszony poprzez brak kontroli i nadzoru,

10) Decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] listopada jest niezgodna z § 15 ust. 1 pkt 3 oraz § 16 ust. 1 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r.,

11) § 1 ust. 1 pkt 2 Decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z [...].02.2004 jest niezgodna z § 1 ust. 1 pkt 2 decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z [...].11.2008 r.,

12) § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 15 ust. 1 pkt 3 i § 20 ust. 4 zarządzenia nr 6 KGP z dnia 16.05.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów w zw. z art. 132 ust. 4a ustawy o Policji - gdyż uważa, że zarzucane mu czyny powinno się potraktować jako czyny mniejszej wagi, ponieważ nie wyrządziły one szkody służbie, są błahe i z istoty powinno się ograniczyć postępowanie do przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej,

13) art. 135c ust. 2 ustawy o Policji - brak bezstronności prowadzenia postępowania dyscyplinarnego,

14) art. 135g ust. 2 i art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, które stanowią, że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia czynu, czego nie uczyniono w jego sprawie,

15) art.135n ust 4 pkt 3 ustawy o Policji - nie wykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji orzeczenia nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].02.2009 r.

16) niewyjaśnienie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wszystkich związanych ze sprawą okoliczności przy wydawaniu orzeczenia nr [...],

17) art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez prowadzenie czynności postępowania dyscyplinarnego przez nieuprawnionego funkcjonariusza M. F.,

18) art. 132 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 135j ust. 1 i 6 ustawy o Policji, poprzez niewydanie przez Komendanta Powiatowego orzeczenia nr [...] i [...] z dnia [...].12.2008 r. w terminie, czym naruszono dyscyplinę służbową,

19) art. 134h ust. 1 i ust. 3 pkt 1 oraz art. 135i ust. 1 ustawy o Policji, gdyż wymierzona skarżącemu kara jest niewspółmierna do zarzucanego mu czynu, nie uwzględnia nieumyślności działania, co jego zdaniem świadczy, że nie zebrano istotnych okoliczności sprawy.

Skarżący podniósł, że nie mógł broni krótkiej przechowywać w miejscu zamieszkania. Komendant Miejski Policji nie wskazał w razie niespełnienia wymogu przechowywania broni krótkiej, gdzie ją należy przechowywać. Wymieniony Komendant nie pouczył podległych funkcjonariuszy o przestrzeganiu zarządzenia nr 6 Komendy Głównej Policji z 16.05.2000 r. Wymierzona kara jest zdaniem strony niewspółmierna do zarzucanych czynów; sprawę rozpoznano w sposób jednostronny a wątpliwości na niekorzyść obwinionego. W zakończeniu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz o uniewinnienie od stawianych zarzutów. Skarga została uzupełniona przez stronę pismem z dnia 8.06.2009 r. Powołano w niej szereg przepisów, których naruszenia miały dopuścić się orzekające w sprawie organy oraz podano przykłady naruszeń prawa przez funkcjonariuszy Policji.

Wojewódzki Komendant Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej o oddalenie z przyczyn wywiedzionych w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odpowiedziano też na zarzuty zgłoszone przez M. P. po wniesieniu skargi w piśmie z 8.06.2009 r. Podniesiono m.in., iż postępowanie dyscyplinarne dotyczy konkretnej osoby. Nie może ono wiązać się z odpowiedzialnością innych osób związanych z postępowaniem. Czynienie zarzutów przełożonym przez skarżącego jest niewłaściwe i stąd nie może prowadzić do podważenia legalności wydanych orzeczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy na wstępie wyjaśnić, iż policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie tzw. deliktów dyscyplinarnych. Zasadnicze rodzaje tych deliktów pozwala ustalić art. 132 ust. 1 ustawy o Policji. W myśl tego przepisu, podstawą odpowiedzialności policjanta może być popełnienie przewinienia dyscyplinarnego bądź nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej. Przykłady przewinień dyscyplinarnych zawiera wyliczenie zawarte w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji.

Według Wojewódzkiego Komendanta Policji, skarżący M. P. miał się dopuścić przewinień dyscyplinarnych, a tym samym naruszeń dyscypliny służbowej. Ustawową definicję czynu określanego przewinieniem dyscyplinarnym zawiera art. 132 ustawy o Policji. W myśl zawartych w tym przepisie regulacji, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Należy zwrócić uwagę, że istotnym elementem konstrukcji przewinienia dyscyplinarnego jest wina funkcjonariusza. Nie udowodnienie funkcjonariuszowi winy w popełnieniu deliktu dyscyplinarnego pociąga za sobą niedopuszczalność stosowania wobec niego jakichkolwiek środków dyscyplinujących. Katalog tych środków wymienia art. 135j ust. 1 ustawy o Policji.

Kwestie winy w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec funkcjonariusza Policji należy wyjaśniać w kontekście art. 132a ustawy o Policji. Organ wymierzając policjantowi karę za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego ma obowiązek udowodnić, że policjant 1) miał zamiar popełnienia tego przewinienia, to jest chciał je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godził; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wszelkie wątpliwości, co do zamiaru popełnienia deliktu lub braku wymaganej ostrożności organy dyscyplinarne winny rozstrzygać na korzyść osoby funkcjonariusza.

Orzekające w sprawie M. P. organy nie wykazały, iż czyny wskazane w treści orzeczeń dyscyplinarnych były czynami zawinionymi. Podstawowy zarzut, na którym opierają się kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcia sprowadza się do niewłaściwego przechowywania przez M. P. broni służbowej w postaci pistoletu służbowego Walther P-99 wraz z 32 sztukami amunicji kal. 9mm oraz niezdaniu na przechowanie tej broni w dniu, w którym udał się na zwolnienie lekarskie.

W świetle przedstawionych przez organy dowodów, skarżący nie może ponosić winy w niewłaściwym przechowywaniu broni służbowej, albowiem treść przepisów obowiązujących wewnątrz Policji nie precyzuje w sposób jednoznaczny jak winien postąpić funkcjonariusz przechowując broń służbową. Pomiędzy treścią przepisów Zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z 16.05.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (zwane dalej Zarządzeniem Nr 6) oraz decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z [...].02.2004 w sprawie ustalenia szczegółowych zasad użytkowania i przechowywania służbowej krótkiej broni palnej przez policjantów Komendy Miejskiej Policji i jednostek podległych i policjantów Oddziału Prewencji Policji pełniących służbę ochronną w magazynach w m. S. (zwana dalej decyzją Nr [...]) zachodzą sprzeczności, które w sposób nieuprawniony zostały wykorzystane na niekorzyść skarżącego M. P.

W postępowaniu dyscyplinarnym zarzucono M. P. przechowywanie broni niezgodnie z dyspozycją § 15 ust. 1 pkt 3 Zarządzenia nr 6. W świetle tej regulacji, broń palną w jednostce Policji chronionej całodobowo przechowuje się w zależności od posiadanych warunków lokalowych w pomieszczeniu służbowym policjanta w użytkowanej przez niego indywidualnej szafie metalowej. Natomiast według § 1 ust. 1 pkt 2 decyzji nr [...], policjanci Komendy Miejskiej Policji przechowują służbową krótką broń palną w metalowych szafkach użytkowanych przez tych policjantów. W obszarze językowym przytoczonej decyzji nr [...] nie występują słowa "indywidualnej szafy metalowej". Z okoliczności uznanych przez Wojewódzkiego Komendanta Policji za udowodnione wynika bezsprzecznie, że obwiniony swą broń palną przechowywał w szafie metalowej. Wobec tego nie można mieć wątpliwości, iż M. P. postępował w zakresie przechowywania broni zgodnie z treścią § 1 ust. 1 pkt 2 decyzji nr [...]. Obwiniony funkcjonariusz miał prawo sądzić, iż treść tej regulacji stosownie do zasady lex specialis derogat legi generali, wyłącza oznaczone w Zarządzeniu nr 6 obowiązki dotyczące przechowywania broni w indywidualnych szafach metalowych. M. P. mógł nabyć takie przekonanie wobec opisanej przez niego, a nie kwestionowanej przez organy, praktyki przechowywania broni służbowej przez policjantów Komendy Miejskiej Policji w metalowych szafach użytkowanych wspólnie. Nawet brak sprzeczności pomiędzy zaznaczonym wyżej regulacjami nie pozwalałby przesądzać o zawinionym przez M. P. postępowaniu z bronią służbową. W opisanych okolicznościach od organów dyscyplinarnych wypadało wymagać wyjaśnienia czy Komendant Miejski Policji wywiązał się ze swych obowiązków polegających na zapewnieniu policjantom warunków bezpiecznego przechowywania broni palnej krótkiej w jednostce Policji (zob. § 14 ust. 2 pkt 1 Zarządzenia Nr 6), a więc czy zapewnił swym podwładnym dostęp do indywidualnych szaf metalowych. Jeżeli takie szafy nie były dostępne, to obowiązkiem Komendanta było zobowiązać swych podwładnych do przechowywania broni w inny sposób określony w § 15 ust. 1 Zarządzenia Nr 6.

Ponieważ decyzja nr [...] nie nakazywała przechowywania broni służbowej w indywidualnych szafach metalowych, to nie można było przypisywać M. P. winy w popełnieniu deliktu opisanego w pkt 1 orzeczenia Wojewódzkiego Komendanta Policji z [...].04.2009 r. nr [...]. W takiej sytuacji, zachowanie M. P. nie stanowi czynu zawinionego w rozumieniu jednostek art. 132a ustawy o Policji.

Nie można także stwierdzić udowodnienia skarżącemu winy w popełnieniu deliktu polegającego na niezdaniu broni służbowej na przechowanie przed udaniem się na zwolnienie lekarskie, tj. o naruszenie obowiązków z § 20 ust. 4 Zarządzenia Nr 6. Organy nie zbadały bowiem czy i w jakim stopniu dolegliwości zdrowotne wpłynęły na zachowanie przez M. P. wymaganej od funkcjonariusza ostrożności w zdaniu broni przed udaniem się na zwolnienie lekarskie. Kwestia ta jest niebagatelna dla prawidłowego ustalenia stopnia winy skarżącego. M. P. zarzuca się niezdanie na przechowanie broni służbowej w dniu 7.09.2007 r. Jak wynika z treści orzeczenia lekarskiego, M. P. w tym dniu był niezdolny do pracy. Niezdolność do pracy, jak pisze w swej skardze obwiniony, była spowodowana urazem kręgosłupa. Ponieważ przewinienie miało zostać popełnione przez skarżącego w dniu, w którym był niezdolny do pracy z powodu dolegliwości rzutującej na zdolność poruszania się, to należało wyjaśnić czy w tym dniu M. P. był w stanie wywiązać się z obowiązku ciążącego na nim z mocy § 20 ust. 4 Zarządzenia Nr 6, oraz czy ewentualnie były inne dostępne skarżącemu sposoby wywiązania się z obowiązku zdania broni na przechowanie. Takie standardy badania okoliczności mających świadczyć o winie ustanawia art. 132a ustawy o Policji, a zostały one przez orzekające w sprawie organy pominięte.

Organ prowadząc postępowanie ponownie winien zbadać czy zarzucane skarżącemu przewinienia dyscyplinarne spełniają przesłanki, o których mowa w art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. Uzasadnienie winno być wyczerpującym wywodem na poparcie stanowiska organu z odniesieniem się do wszystkich okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych.

Stwierdzone przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowości dotyczą całości orzeczenia wymierzającego M. P. karę dyscyplinarną. Wynikają one z naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego zawartych w art. 132a ustawy o Policji. Te naruszenia obligują Sąd do uchylenia zaskarżonych orzeczeń dyscyplinarnych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., gdyż miały wpływ na wynik sprawy.