Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1948/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par 1, 75 par 1, 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 629/18 w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku do stanu pierwotnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 stycznia

2019 r. oddalił skargę G. D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej WINB) z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie doprowadzenia budynku do stanu pierwotnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej PINB) decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; dalej k.p.a.) nakazał G. D. doprowadzenie dachu budynku przy ul. [...] w K. nad mieszkaniem nr [...] do stanu poprzedniego, przez zlikwidowanie ośmiu okien dachowych zamontowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. D.

Zaskarżoną decyzją WINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na tę decyzję złożył G. D., zaskarżając ją w całości.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

Sąd uznał, że wstawienie okien dachowych stanowi przebudowę obiektu budowlanego. W wyniku tego rodzaju robót budowlanych następuje zmiana parametrów technicznych obiektu, polegająca na zmianie układu obciążeń występujących w budynku. Prace takie stanowią ingerencję w układ konstrukcyjny budynku, którego istotnym elementem jest pokrycie dachowe oraz więźba dachowa. Przebudowa obiektu budowlanego, prowadzona w lipcu 2010 r. (o czym świadczy treść wniosku o wszczęcie postępowania z [...] lipca 2010 r.) wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a jej dokonanie bez uzyskania takowego pozwolenia stanowi samowolę budowlaną. Brak dopełnienia wymaganych formalności przed rozpoczęciem prac uzasadniał, w ocenie Sądu, wdrożenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 p.b. Nie miał zastosowania więc art. 49b ust. 2 p.b., który dotyczy budowy bez wymaganego zgłoszenia, albo pomimo wniesionego sprzeciwu. Także nie miał zastosowania art. 48 ust. 2 p.b., który jest konsekwencją prowadzenia procedury odnoszącej się do nielegalnej budowy, a nie przebudowy. Organy wykazały przy tym sprzeczność inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.), który przedmiotową nieruchomość objął ochroną, jako obiekt zabytkowy (§ 6 ust. 1 pkt 1 lit. b m.p.z.p.). Jednocześnie, w myśl § 6 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. dla obiektów zabytkowych wymienionych w ust. 1 pkt 1 lit. b) nakazuje się m. in. ochronę zabytkowej formy i substancji budynku, tj. zachowanie w niezmienionej postaci sposobu ukształtowania bryły, w tym w szczególności kształtu i rodzaju pierwotnego pokrycia dachu budynku. W świetle § 6 ust. 3 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. dopuszcza się jedynie m.in. wymianę technicznie zużytych elementów budynku lub zniszczonych na skutek zdarzeń losowych (w tym okien, drzwi, konstrukcji i pokrycia dachu) przy zachowaniu pierwotnej historycznej formy, detalu, podziału, materiału tych elementów. W ocenie Sądu, w tej sprawie nie ma zastosowania § 4 ust. 2 pkt 2a m.p.z.p., który pozwala na "zachowanie istniejącej zabudowy na działkach budowlanych", gdyż – "co oczywiste" – ma to być zabudowa legalna, zrealizowana przed wejściem w życie planu, a nie samowolna.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł G. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt a) i pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo wykazania przez skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji organu II instancji w sytuacji, gdy prawidłowa byłaby zmiana zaskarżonej decyzji polegająca na legalizacji osadzenia w dachu budynku przy ul. [...] w K. nad mieszkaniem nr [...] ośmiu okien połaciowych, względnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

b) art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie polegające na pozostawieniu w obrocie prawnym decyzji, której pozostawanie w tym obrocie jest sprzeczne przede wszystkim z zasadą praworządności i legalności stanowiącymi normatywne wytyczne dla organów administracji publicznej;

c) art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym w szczególności nie wzięciu pod uwagę "Oceny stanu technicznego okien dachowych zamontowanych w połaci dachowej" sporządzonej przez mgr inż. B. S., w której wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ w treści uzasadnienia decyzji z [...] listopada 2017 r. w sposób jednoznaczny w pkt II.3 - Ocena techniczna wykonanych prac przy montażu okien obrazuje, iż: "Montażu okien dokonano między istniejącymi krokwiami bez uszkodzenia konstrukcji dachu. Montaż okien przeprowadzono prawidłowo zgodnie z instrukcjami montażu firmy F. i sztuką budowlaną. Montaż okien nie wpływa na bezpieczeństwo konstrukcji (...)" oraz arbitralnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r. ma zastosowanie tylko do zabudowy legalnej, zrealizowanej przed wejściem w życie planu, a nie do samowoli, bez uprzedniego zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do właściwych organów, w tym w szczególności do Rady Miasta K. z prośbą o interpretację ww. § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r.;

d) art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. polegające na braku rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących interpretacji § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r. na korzyść skarżącego;

e) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na:

- nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uwagi na niewyjaśnienie na jakiej podstawie organ doszedł do przekonania, iż § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r. ma zastosowanie tylko do zabudowy legalnej, zrealizowanej przed wejściem w życie planu, a nie do samowoli, bez uprzedniego zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do właściwych organów, w tym w szczególności do Rady Miasta K. z prośbą o interpretację ww. przepisu uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r.;

- nienależytym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uwagi na niewyjaśnienie, dlaczego nie wzięto pod uwagę korzystnej dla skarżącego cytowanej już "Oceny stanu technicznego okien dachowych zamontowanych w połaci dachowej", zwłaszcza fragmentu stwierdzającego przeprowadzenie montażu bez okien połaciowych bez uszkodzenia konstrukcji dachu, w sposób prawidłowy, zgodny z instrukcjami montażu firmy F. i sztuką budowlaną, a także, iż montaż okien nie wpływa na bezpieczeństwo konstrukcji;

f) art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez pominięcie istotnych przepisów prawa miejscowego i zastosowanie daleko idących sankcji w sytuacji, gdy brak jest w ocenie skarżącego podstaw do ich zastosowania, a na dodatek stanowią one najdalej idącą sankcję, która zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych powinna stanowić ostateczność, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji nakazującej G. D. likwidację ośmiu okien dachowych;

g) art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na wydaniu przez organ decyzji sprzecznej ze słusznym interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli;

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 p.b. polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy nie zachodziły naruszenia wywołujące konieczność nakazania przywrócenia stanu poprzedniego;

b) art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z art. 49b ust. 2 p.b. polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy możliwe było zastosowanie procedury legalizacyjnej wobec wykonanego montażu okien połaciowych, które nie naruszały konstrukcji dachu ani właściwych przepisów, a w ocenie skarżącego brak naruszenia konstrukcji dachu świadczy o braku znamion przebudowy, a zatem prace nie wymagały nawet pozwolenia - ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej w razie uznania, iż montaż okien połaciowych wymagał pozwolenia na budowę naruszenia art. 48 ust. 2 p.b. polegające na jego niezastosowaniu;

c) art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy świadczy on o zgodności z przepisami działań legalizacyjnych i powinien stanowić z uwagi na swoje brzmienie "dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy na działkach budowlanych, na których w dniu uchwalenia niniejszego planu, przekroczone zostały uchwalone w niniejszym planie dopuszczalne gabaryty budynków, wysokość, rodzaj dachu, linie zabudowy lub wskaźniki zagospodarowania terenu" jedną z podstaw rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie;

d) art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 3 i ust. 4 p.b. poprzez uznanie, iż wymagane było uzgodnienie Konserwatora Zabytków, w sytuacji, w której obiekt został wpisany do gminnej ewidencji zabytków po zainstalowaniu okien połaciowych przez skarżącego; ponadto, Sąd - podczas, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż pod względem konserwatorskim w obiektach tego typu jest dopuszczalne wprowadzenie okien połaciowych od strony podwórza pod warunkiem wykonania ich zgodnie ze sztuką budowlaną, z zachowaniem, estetyki obiektu (str. 1 i 2 decyzji ŚWINB z dn. [...] kwietnia 2018 r.) - wskazał, że o wadliwości prac świadczy także pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] października 2017 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy nadzoru budowlanego poczyniły ustalenia wystarczające do zgodnego z prawem załatwienia niniejszej sprawy. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy ma ustalenie, że przedmiotowe okna dachowe zostały zamontowane w warunkach samowoli budowlanej oraz że wykonane samowolnie roboty budowlane stoją w sprzeczności z unormowaniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z tego względu nie ma możliwości doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że jeżeli okaże się, iż nie ma możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, to w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego wydaje jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. (por. np. wyroki NSA z 30.07.2020 r., II OSK 1159/20, LEX nr 3058700; z 23.06.2020 r., II OSK 3786/19, LEX nr 3039204; z 6.11.2019 r., II OSK 3152/17, LEX nr 2744326; z 19.09.2019 r., II OSK 2018/17, LEX nr 2735682; z 18.09.2019 r., II OSK 1708/19, LEX nr 2769234). Zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., jeżeli spełnione są określone w tym unormowaniu warunki, jest obligatoryjne, gdyż ustawodawca nie pozostawił w takich wypadkach organom nadzoru budowlanego żadnego luzu decyzyjnego (por. np. wyrok NSA z 6.11.2019 r., II OSK 3152/17, LEX nr 2744326).

Wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo – a nie arbitralnie – uznał, że § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r. ma zastosowanie tylko do zabudowy legalnej, zrealizowanej przed wejściem w życie planu, a nie do samowoli. Nie miał więc potrzeby zwracania się do właściwych organów, w tym w szczególności do Rady Miasta K. z prośbą o interpretację ww. przepisu uchwały. Nie można bowiem oczekiwać, a tym bardziej się domagać, by roboty budowlane wykonane samowolnie, czyli niezgodnie z prawem, podlegały ochronie takiej, jakiej podlegają roboty zrealizowane zgodnie z prawem.

Trafnie zatem Sąd I instancji uznał, że w tej sytuacji nie miała znaczenia opinia rzeczoznawcy i zgodność wykonanych prac z wymaganiami technicznymi, gdyż ich spełnienie nie było wystarczające, by samowolnie wykonane prace zalegalizować.

Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 k.p.a., w tym w powiązaniu z § 4 ust. 2 pkt 2a m.p.z.p., nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja § 4 ust. 2 pkt 2a m.p.z.p. była w pełni prawidłowa i nie budziła wątpliwości. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że bezprawne działanie nie podlega ochronie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. jest w tej sytuacji chybiony.

Nie ma też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. Sąd I instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08). Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji wystarczająco wyjaśnił, na jakiej podstawie doszedł do przekonania, iż § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r. ma zastosowanie tylko do zabudowy legalnej, zrealizowanej przed wejściem w życie planu, a nie do samowoli. Podał bowiem, że przepis ten – "co oczywiste" – nie może z pominięciem właściwych procedur legalizować zabudowy zrealizowanej nielegalnie. Ponadto, jak już wyżej wskazano, Sąd Wojewódzki uzasadnił jednoznacznie, dlaczego – jego zdaniem – nie miała znaczenia opinia rzeczoznawcy i zgodność wykonanych prac z wymaganiami technicznymi, zaznaczając, że ich spełnienie w realiach tej sprawy nie było wystarczające, by samowolnie wykonane prace zalegalizować.

Nie są także uzasadnione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. Nie można mówić o "braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej", jeżeli wykonano roboty budowlane niezgodnie z prawem. "Zaufanie do organów administracji publicznej" nie może polegać na oczekiwaniu, że organy będą pobłażliwe wobec sprawców samowoli budowlanych, a więc podmiotów, które naruszyły prawo. Decyzji, która takiej pobłażliwości nie wykazuje, bo nie ma do niej podstaw, nie można też uznać za sprzeczną ze słusznym interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli. "Słuszny interes społeczny oraz słuszny interes obywateli" nie tylko nie polega na pobłażliwości wobec sprawców naruszeń prawa, ale wręcz polega na zwalczaniu takich zachowań i im przeciwdziałaniu.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie było podstaw do stosowania w tej sprawie obowiązującego w czasie wydawania zaskarżonej decyzji i podejmowania zaskarżonego wyroku art. 49b p.b., gdyż unormowania w nim zawarte dotyczyły obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu, a nie robót budowlanych zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, do których zastosowanie miał tryb przewidziany w art. 50-51 p.b. Z podobnego względu w rozpatrywanej sprawie nie miał zastosowania art. 48 ust. 2 p.b., dotyczący obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, a nie robót budowlanych wykonanych bez takiego pozwolenia. Wyżej też podano powody, dla których w niniejszej sprawie nie było podstaw do stosowania § 4 ust. 2 pkt 2a m.p.z.p. i wskazano, że interpretacja tego przepisu prawa miejscowego dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 p.b.; art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z art. 49b ust. 2 p.b. i – "z daleko posuniętej ostrożności procesowej" – art. 48 ust. 2 p.b. oraz art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2a uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2015 r.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 3 i ust. 4 p.b. zauważyć wypada, że w motywach zaskarżonego wyroku przywoływano art. 39 ust. 3 p.b. jako mający zastosowanie w sytuacji, gdy obiekt budowlany jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków i gdy w stosunku do niego wydawane jest pozwolenie na budowę. Sąd I instancji wskazał przy tym, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane bez uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji nie można Sądowi Wojewódzkiemu przypisać naruszenia powyższych unormowań prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi i uznania, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie miał też podstaw do przyjęcia, że decyzja ta jest sprzeczna z zasadą praworządności i legalności oraz że narusza ona przepisy Konstytucji. Nie znajduje bowiem uzasadnienia w realiach tej sprawy twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że wykazał on, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego oraz że nie rozpoznano istoty jego odwołania i arbitralnie przyjęto słuszność rozstrzygnięcia organu II instancji. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt a) i pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji nie są w tej sytuacji usprawiedliwione.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U. poz. 1842) orzekł jak w sentencji.