Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 178/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Burmistrz Miasta~Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1, art. 3 pkt. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 25
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 4, art. 15 § 1 pkt. 4 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Anna Klotz Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej z wniosku Prezydenta Miasta Krakowa o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Krakowa a Burmistrzem Miasta Gorlice i Prezydentem Miasta Starogard Gdański w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M.R. w sprawie wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: wskazać Burmistrza Miasta Gorlice jako organ właściwy w tej sprawie.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa wnioskiem z dnia 19 listopada 2010 r. (wpływ do Sądu 25 listopada 2010 r.) wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w sprawie organu właściwego w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego dla M.R..

W uzasadnieniu wniosku organ podał, iż M.R. zamieszkuje na stałe w G. i tam jest zameldowany.

Przebywając od 16 marca 2004 r. na leczeniu w Szpitalu Specjalistycznym im. dr Józefa Babińskiego – Psychiatrii Sądowej w Krakowie, złożył [...] czerwca 2008 r. w Urzędzie Miasta Krakowa wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. przyznał M.R. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności w okresie od [...] czerwca 2008 r. do [...] kwietnia 2010 r. w kwocie 153 zł.

Pismem z 17 lutego 2010 r. M. R. poinformował Urząd Miasta Krakowa o przeniesieniu go do Szpitala w Starogardzie Gdańskim i wniósł o przesłanie zasiłku na adres wskazanego szpitala.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylił w całości od [...] marca 2010 r. decyzję z [...] lipca 2008 r. o przyznaniu zasiłku, a następnie postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. przekazał sprawę według właściwości do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Starogardzie Gdańskim.

MOPS w Starogardzie Gdańskim pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. powołując się na przepis art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992) i art. 25 K.c. nie uznał swej właściwości i zwrócił dokumenty do Urzędu Miasta Krakowa.

Następnie z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. przekazano akta sprawy według właściwości do MOPS w G.. Ten Ośrodek Pomocy Społecznej wystąpił zaś do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wnosząc o zbadanie zgodności z prawem powyższego postanowienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. stwierdziło nieważność postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2010 r. z uwagi na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Ponieważ w obrocie prawnym znajdują się dwa postanowienia, dotyczące tej samej sprawy, postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz z [...] maja 2010 r. – zatem eliminacji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. jako nieważne podlega drugie z wydanych w tej samej sprawie postanowień.

W powstałej sytuacji aż trzy organy uznały się za niewłaściwe w sprawie:

1) Prezydent Miasta Krakowa,

2) MOPS w Starogardzie Gdańskim,

3) MOPS w G..

Z powyższych względów Prezydent Miasta Krakowa wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość powołując się na podstawę z art. 22 § 2 pkt 1 K.p.a.

W odpowiedzi na wniosek, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Starogardzie Gdańskim nie uznał swej właściwości do rozpoznania sprawy. Organ podkreślił, iż od dnia 10 lutego 2010 r. M.R. został przeniesiony do Rejonowego Ośrodka Psychiatrii Sądowej w Starogardzie Gdańskim. Podał nadto, iż ma on meldunek na pobyt stały w miejscowości Gorlice i tę miejscowość wskazuje jako miejsce swego zamieszkania, na co wskazuje pismo MOPS w G. z 1 sierpnia 2008 r. oraz pismo M. R. z 17 lutego 2010 r.

Zdaniem organu gdy osoba ubiegająca się o świadczenie ma miejsce zamieszkania, właściwość organu ustalającego uprawnienia do świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne ocenia się według miejsca jej zamieszkania, a nie według miejsca czasowego pobytu. Z tego względu MOPS w Starogardzie Gdańskim nie uznał swojej właściwości i komplet dokumentów zwrócił do Urzędu Miasta w Krakowie.

Organ nie uważa się za właściwy w sprawie, gdyż M. R. ma miejsce zamieszkania w G.. W Starogardzie Gdańskim przebywa w szpitalu w ramach wykonywania środka zabezpieczającego orzeczonego przez Sąd i nie wykazuje zamiaru stałego pobytu w tej miejscowości do zakończenia internacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Powstały negatywny spór o właściwość na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zw. dalej ustawą P.p.s.a.) podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przedmiotem sprawy, w której doszło do negatywnego sporu o właściwość jest rozpatrzenie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego.

Właściwość organu w tych sprawach reguluje przepis art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), ustalający jako właściwy do przyjęcia wniosku urząd gminy lub miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.

Z kolei przepis art. 3 pkt 11 tej ustawy definiując organ właściwy w tych sprawach wskazuje, iż jest nim wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej takie świadczenie.

Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie definiuje co należy rozumieć przez "miejsce zamieszkania", co oznacza, że pojęcie to należy rozumieć zgodnie z ogólną definicją tego terminu, zawartą w przepisach Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 K.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

W niniejszej sprawie nie można za taką miejscowość uznać miasta Kraków, w którym pobyt M.R. wiązał się z leczeniem w Szpitalu Specjalistycznym im. dr Józefa Babińskiego, jak również miasta Starogard Gdański, w którym pobyt wiąże się z orzeczoną internacją w Regionalnym Ośrodku Psychiatrii Sądowej w Starogardzie Gdańskim.

Miejscem zamieszkania M.R. jest więc miejscowość Gorlice, w której zamieszkiwał przed wskazanym wcześniej pobytem w palcówkach leczniczych i w której jest on zameldowany na pobyt stały. Sam zainteresowany tę miejscowość wskazuje jako swoje miejsce zamieszkania, a więc uważa ją za ośrodek swych osobistych i majątkowych interesów.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku M.R. jest Burmistrz Miasta Gorlice i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy P.p.s.a.