Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1482/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2012 oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz R. decyzją z [...] lutego 2012 r. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2012 z tytułu podatku od nieruchomości położonej w miejscowości R. , [...] P. w wysokości 420 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie zapisu w ewidencji gruntów i budynków.

Podatek obliczono przy zastosowaniu stawek podatkowych wynikających z uchwały Rady Miejskiej w R. z [...] listopada 2011 r.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wskazał, że nie zgadza się z danymi w niej zawartymi. Podniósł również, iż 24 lipca 2009 r. wystąpił o zmianę przeznaczenia gruntów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazało że podstawą do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2012 jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z. 2010 r. Nr. 195, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l.". Stawkę do wyliczenia podatku przyjęto zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w R. z [...] listopada 2011 r. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010, nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej "p.g.k." za podstawę wymiaru podatków i świadczeń, jak również oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z danych zawartych w ewidencji gruntów wynika, że działka położona w miejscowości R. , [...] P. , obr [...] , dz [...] i [...] o łącznej pow. 2472 m² oznaczone są jako teren zabudowy mieszkalnej o symbolu B.

Zatem ustalenia organu podatkowego nie są dowolne i znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym.

W skardze na powyższą decyzję skarżący i podobnie jak w odwołaniu wskazał, że nie zgadza się z danymi zawartymi w zaskarżonej decyzji. Podniósł również, iż 24 lipca 2009 r. wystąpił o zmianę przeznaczenia gruntów, a organ odwoławczy nie odniósł się do tego faktu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Jednocześnie zgodnie z art.134 p. P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając niniejszą sprawę w oparciu o powyższe zasady, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego uzasadniających usunięcie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

R. J. zarzucił organowi drugiej instancji, że pomija fakt wystąpienia o zmianę przeznaczenia gruntu.

Zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowi zapis w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 1995r. sygn. akt: SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24).

Z powyższego wynika, że organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku, ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok WSA z 27 stycznia 2010r. sygn. akt: I SA/Lu 684/09, z 21 stycznia 2010r. sygn. akt: III SA/Po363/09, z 13 stycznia 2010r. sygn. akt: II FSK 1243/08, z 21 września 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1651/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

Wobec powyższego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę, na której organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i którymi to danymi jest związany. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 37/09, Lex nr 511361). Co istotne, kwestia zaklasyfikowania określonych gruntów na podstawie posiadanych danych do odpowiedniej kategorii gruntu, a w konsekwencji nadanie im odpowiedniego symbolu i numeru ewidencyjnego, nie leży ani w gestii organu, który wydał zaskarżoną decyzję, ani tym bardziej w kognicji Sądu, którego zadaniem jest kontrolowanie działalność administracji publicznej. Tego rodzaju postępowanie powinno być bowiem zainicjowane przed właściwym starostą.

Jak wynika z wyżej wskazanych norm prawnych, co też słusznie zauważyły organy obu instancji, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają właśnie zapisy wynikające z tego dokumentu.

Organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków jednakże tylko w wyjątkowych przypadkach, to jest wtedy, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 §3 Ordynacji podatkowej, a więc gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (por. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże taki przypadek nie wystąpił w rozpoznawanej sprawie.

Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (§ 46 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz. U Nr 38, poz. 454 ze zm.), bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. (wyrok WSA w Poznaniu z 22 grudnia 2010r. sygn. akt: III SA/Po 462/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.(postanowienie WSA we Wrocławiu z 30 maja 2011r. sygn. akt: I SA/Wr 111/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl)

Dodatkowo należy podkreślić, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków.(wyrok NSA z 11 maja 2011r. sygn. akt: II FSK 259/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl).

Dopóki podatnikowi przysługuje prawo własności danej nieruchomości dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości (art. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Istniejąca natomiast rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji gruntów i budynków powinna być skorygowana w odrębnym postępowaniu. Identycznie wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1651/11. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd pogląd ten w całości podziela.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika również, aby skarżący dokonywał zmian w ewidencji gruntów i budynków, do czego jest uprawniony. Fakt złożenia wniosku do organu podatkowego w sprawie zmiany przeznaczenia gruntu nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego orzeczenia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ono zgodne z prawem, nie narusza bowiem, ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę oddalił.