Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 460/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędziowie : NSA Henryk Wach WSA Małgorzata Jużków Protokolant : sekretarz sądowy Beata Jacek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2005r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Spólka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru: oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] r. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w K. dokonała zgłoszenia celnego nr [...], w wyniku którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar - leki o nazwie "[...]" i "[...]". Jego wartość celną przyjęto w wysokości zadeklarowanej przez Spółkę, odpowiadającej wartości transakcyjnej udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia [...] r. załączoną do zgłoszenia celnego, wystawioną przez sprzedającego – "B"– z siedzibą w B., Włochy.

Decyzją z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i określił ją w wysokości niższej od zadeklarowanej. Jako podstawę prawną swej decyzji wskazał: art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. ), art. 13 § 3 pkt 4, art. 20 § 2, art. 23 § 1 i 9, art. 65 § 4 pkt 2b, art. 83 § 1 i § 3, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm. ), ust. 1d, ust. 2 pkt części pierwszej - Postanowienia wstępne A. Stawki celne i części drugiej – Tabela stawek celnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryf celnych ( Dz. U. nr 119, poz. 1253 ), art. 2, art. 13, art. 16 i art. 18 Protokołu B do Umowy między Rzeczypospolitą Polską a Państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA sporządzonej w Genewie dnia 10 grudnia 1992r. ( Dz. U. z 1994r,. nr 129, poz. 639, zmienionego decyzją Wspólnego Komitetu EFTA – Polska nr 1 z 1997r. ( Dz. U. z 2001r. nr 58, poz. 604.).

W uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że czynności kontrolne przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych, a następnie inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej w K. ujawniły umowę zawartą [...]r. z "B, która w pkt 6 stanowiła, iż w drodze odrębnego aktu strony ustalą wysokość upustu, który dotyczyć będzie jednorazowo i całościowo łącznej wartości już dokonanych zakupów. W trakcie kontroli ujawniono także noty kredytowe nr [...] z [...] r., [...] z [...]r., [...] z [...] r., z których wynikało, iż sprzedawca udzielił kupującemu premii finansowej w wysokości 27,8% wartości importu

Po analizie dokumentów organ I instancji ustalił, że spółka z o. o. "A," importując środki farmaceutyczne z włoskiej firmy, zgodnie z powyższą umową od ogólnej wartości zakupionych w 2001 r. leków otrzymała upust w wysokości 27,8% w stosunku do importowanych preparatów do iniekcji o działaniu znieczulającym; leków zawierających substancję aktywną – [...] oraz leków zawierających antybiotyk [...].

Powołując się zatem na art. 23 § 1 i art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny Naczelnik Urzędu Celnego obniżył wartość celną towaru w stosunku do deklarowanej przez Spółkę, uwzględniając upusty udzielone jej przez eksportera towaru.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka "A" zarzuciła organowi celnemu naruszenie:

przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1,art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa,

przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § 1, art. 30 § 1 art. 31, art. 83 § 1 - 3, art. 85 § 1, art. 246 § 2 – 3 ustawy Kodeks celny.

W ocenie odwołującej się nie było podstaw do dokonania korekty wartości celnej importowanego towaru, bowiem brak było matematycznych podstaw do określenia wysokości tej korekty; organ celny wadliwie zinterpretował umowę z dnia [...] r., naruszono prawo Unii Europejskiej, postępowanie wszczęto bez podstawy prawnej, nie było podstaw do obniżenia wartości celnej towaru w oparciu o udzielony ex post rabat, wreszcie naruszono prawa strony postępowania.

Zarzuty te Spółka uzasadniła w następujący sposób;

Podstawą do obliczenia przez Urząd Celny korekty wartości celnej towaru były trzy noty kredytowe, które dotyczą różnych leków. Nota [...], dotyczy [...],[...] i [...], nota [...] dotyczy tylko [...] i [...], a nie [...], nota [...] nie odwołuje się do żadnych leków. Brak zatem jakichkolwiek podstaw do sumowania tych not i odnoszenia tej sumy do ogólnej wartości importu [...],[...] i [...] w roku 2001. Brak też podstaw do odnoszenia wyniku 27,8% do zgłoszenia celnego obejmującego wyłącznie dwa leki.

Umowa z dnia [...] r. stanowiła, iż upusty mogły być przyznane tylko za minione okresy, ich uzyskanie było obwarowane szeregiem warunków, umowa nie nakładała na sprzedawcę obowiązku ich udzielenia, upusty te miały wyłącznie charakter warunkowy i nie były przyznawane automatycznie, nie dotyczyły konkretnego towaru objętego zgłoszeniem celnym, a ponieważ przyznanie upustów nie było pewne w chwili dokonywania zgłoszenia, to zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne winny być wymagane według stanu towaru i jego wartości w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a zatem wartość celna towaru deklarowana przez Spółkę była prawidłowa. Ponadto przy interpretacji umowy należało kierować się podstawową regułą wynikającą z art. 65 Kodeksu cywilnego. Zatem decydujące znaczenie miała wola stron, którą należało ustalić z uwzględnieniem kontekstu, w tym także związków treściowych występujących między zwartymi w tekście postanowieniami. Dokonując wykładni umowy organ celny naruszył te zasady. Zgromadzony w sprawie materiał, w tym zapisy umowy potraktował wybiórczo. Z postanowień umowy jednoznacznie wynikało, iż w umowie tej nie było mowy o upustach, ale o premii finansowej uzależnionej precyzyjnie od wskazanych w umowie warunków. Przy czym jej przyznanie nie było obligatoryjne, lecz fakultatywne. Ponadto ustalenie to zostało zawarte w umowie o współpracy, a nie w umowie sprzedaży. Zatem niedopuszczalne było przenoszenie tych ustaleń na transakcje sprzedaży.

Dalej odwołująca się spółka stwierdziła, iż obecnie stosowanie prawa polskiego powinno być zgodne z praktyką obowiązującą na obszarze Unii Europejskiej, w szczególności w tym zakresie, w którym polskie regulacje prawne są tożsame lub co najmniej nie odbiegają od regulacji prawa wspólnotowego. W sprawie 65/79 Prokurator Republiki v. Rene Chatin ECR 1980 – 1345 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że zmniejszenie ceny importowanych towarów podanej w fakturze, przez władze kraju członkowskiego jest niezgodne z celem reguł naliczania wartości celnej towaru. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z tym orzeczeniem i zawartymi w niej regułami. Nie było podstaw do obniżenia wartości celnej o rabat przyznany ex post. Tym bardziej, że art. 23 i art. 30 oraz art. 31 Kodeksu celnego nie wymieniają premii finansowej jako mającej wpływ na wartość celną towarów, nie wymieniają również upustów. Zawarte w tych przepisach wyliczenia mają charakter taksatywny, nie mogą być rozszerzane.

Wreszcie odwołująca się zarzuciła, iż postępowanie wszczęto bez podstawy prawnej, bowiem w wyniku jego przeprowadzenia nie uległy zmianie należności celne, które wynosiły "0", zaś protokół kontroli skarbowej nie mógł być dowodem w sprawie, bowiem odwołująca się wniosła do niego szereg zastrzeżeń, w szczególności zarzuciła, iż był antydatowany, a czynności kontrolne wykonano po upływie okresu umocowania. Na końcu zarzuciła, iż stronie w postępowaniu celnym nie udzielono odpowiedzi na postawione przez nią pytanie, czym naruszono art. 121 Ordynacji podatkowej.

Odwołanie to nie zostało uwzględnione. Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przez Naczelnika Urzędu Celnego zasad postępowania administracyjnego. Uznał, że wypełniony został obowiązek zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Wśród dokumentów dołączonych do akt znalazło się rozliczenie dostaw zrealizowanych w 2001r., z wyszczególnieniem numerów faktur i dostaw oraz umowa z dnia [...]r. Z tych dokumentów wynika, że w przeciągu całego roku 2001 stronie skarżącej udzielono upustu określonego na 27,8% wartości importu farmaceutyków w 2001 r. Podstawą ich przyznania były postanowienia umowy z [...] r., w której eksporter towaru zobowiązał się do udzielenia Spółce zniżek na zasadzie stałej. Ich zakres i wysokość zostały określone w zawartej umowie oraz notach kredytowych. Eksporter zagwarantował zniżkę i jej zakres przed dokonaniem zgłoszenia celnego i w dacie tej czynności Spółka miała świadomość tego, iż kwotą należną za towar jest kwota uwzględniająca upust. Spółka obowiązana była ujawnić fakt przyznania jej upustów oraz określić ich wysokość według wiedzy na dzień zgłoszenia celnego. Mogła też, po dostarczeniu rozliczeń z eksporterem, wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe zgodnie z art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Tego nie uczyniła.

Art. 85 § 1 Kodeksu celnego nie stoi na przeszkodzie późniejszemu skorygowaniu należności celnych. Przepis ten kładzie nacisk na stan towaru, którego elementem nie jest jego cena.

Odpowiadając dalej na zarzuty Spółki organ odwoławczy podniósł, iż ujawniona w postępowaniu umowa ściśle wiąże się z importem farmaceutyków i należnościami za ich zakup. Istniała w dacie zgłoszenia celnego i służyła za podstawę rozliczeń pomiędzy kontrahentami, a zatem powinna być przedstawiona organowi celnemu zgodnie z art. 64 Kodeksu celnego. Spółka nie ujawniła również faktu, iż ceny leków uwidocznione na fakturach załączonych do zgłoszenia celnego nie były ostateczne. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego o wartości celnej towaru decyduje cena faktycznie zapłacona, a była nią cena pomniejszona o upust. Biorąc pod uwagę zapisy umowy i przyznane upusty strona mogła wystąpić do organu celnego o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru. Przy tym za pozbawiony podstaw organ odwoławczy uznał zarzut błędnej interpretacji przez organ celny zapisów umowy z dnia [...]r., w szczególności jej pkt 6.

Ustosunkowując się do dalszych zarzutów Spółki Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja organu celnego narusza przepisy unijne, gdyż postanowienia Kodeksu celnego opierają się bezpośrednio na Porozumieniu w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., zwanym "Kodeksem Wartości Celnej" (publ. w zał. do Dz.U. z 1995 r., Nr 98, poz. 483).

Dalej nie zgodził się z zarzutem o braku podstaw do wszczęcia postępowania, skoro kwota długu celnego wynosiła "0". Art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego definiuje pojęcie długu celnego w przywozie jako powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych. Jednakże strona pominęła definicję elementów kalkulacyjnych, tj. elementów służących do naliczania należności celnych przywozowych i należności celnych wywozowych odnoszących się do towaru – art. 3 § 1 pkt 4 kodeksu celnego. Do tych elementów odnoszą się art. 13 – 34 Kodeksu celnego, a więc i przepisy dotyczące wartości celnej towaru. Te elementy muszą być podane w zgłoszeniu celnym, a jeśli podano je wadliwie, organ celny określa je decyzją.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż strona miała zagwarantowany czynny udział w postępowaniu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" Spółka z o.o. z siedzibą w K., domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21, art. 23 § 1 i 9, art. 65 § 4, art. 85 § 1 art. 21 ustawy Kodeks celny, naruszenie komentarza 9.1 Wyjaśnień dotyczących wartości celnej z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. ( Dz. U. nr 80, poz. 908 ). Na poparcie swoich zarzutów przytoczyła argumenty powołane już w odwołaniu.

Tak więc strona raz jeszcze stwierdziła, że ujawnione w toku kontroli noty nie korygowały wartości zakupu towaru, strona uzyskiwała od eksportera towaru premie finansowe związane z prowadzeniem przez nią akcji promocyjnych, marketingowych, wprowadzaniem towarów na polski rynek. Premie te nie miały wpływu na cenę sprzedaży określoną w umowie.

Następnie strona podniosła, że pomijając fakt, iż noty kredytowe nie obniżały ceny leków, to i tak nie znajduje uzasadnionych podstaw do zmniejszenia o 27,8% wartości zakupionych przez nią leków objętych zgłoszeniem celnym z [...] r. nr [...], nie ma bowiem podstaw do sumowania not kredytowych i odnoszenia tak uzyskanej wielkości upustów do ogólnej wartości importu [...],[...] i [...]. Poszczególne noty mogłyby być ewentualnie odnoszone do leków nimi objętych, a jakiekolwiek niejasności nie mogą być, zdaniem strony, rozstrzygane na jej niekorzyść, to zadaniem organów celnych było poczynienie wszystkich niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń.

Wskazując dalej na art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego skarżąca stwierdziła, że z przepisów tych wynika, iż w momencie ustalania wartości celnej towaru musi być znana cena jaka ma zostać zapłacona za towary, nawet, jeśli będzie ona zapłacona później. Momentem ustalania wartości celnej towaru jest, zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu, moment przyjęcia zgłoszenia celnego. O "cenie zapłaconej" i "cenie należnej" można mówić tylko wówczas, gdy jest ona znana w chwili dokonywania zgłoszenia celnego lub , gdy w tym momencie znane są zasady jej obliczenia. Rabaty i upusty cenowe mają zatem znaczenie dla wartości celnej towaru tylko wówczas, gdy fakt ich przyznania i zasady obliczenia były znane już w chwili dokonywania zgłoszenia celnego. Jeżeli zatem rabaty nie były przyznane w chwili dokonywania zgłoszenia celnego, a zostały przyznane później, na mocy odrębnego porozumienia – nie mają one wpływu na wartość celną towaru.

W końcowej części skargi strona stwierdziła, że art. 23, art. 30 i art. 31 Kodeksu celnego nie wymieniają premii finansowej, jako mającej wpływ na wartość celną towaru, a żadne inne okoliczności, poza wymienionymi w tych przepisach, nie mogą być tu brane pod uwagę. Skarżąca nie miała zatem obowiązku występować po przyznaniu jej premii o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Praktykę organów celnych uznała przy tym za niezgodną z Wyjaśnieniami Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej – WTO, zgodnie z którymi nie ma podstaw do obniżenia wartości celnej towarów z powodu przyznaniu rabatu po dokonaniu transakcji przywozowej oraz z prawem Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, na poparcie swojego stanowiska przytaczając argumenty powołane już w uzasadnieniu swej decyzji. Podkreślił, że w sprawie Strona nie dokonała przyporządkowania otrzymanych not kredytowych nr [...], nr [...], nr [...] do konkretnych zgłoszeń celnych dokonanych w 2001 r., w związku z czym organ celny I instancji zastosował kryterium proporcjonalnego określenia wysokości upustu w stosunku do wartości importowanych towarów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Rozpatrując sprawę Sąd nie dopatrzył się po stronie organów celnych błędnej interpretacji postanowień umowy, na mocy której stronie skarżącej były udzielane upusty. Nie można podzielić twierdzeń strony skarżącej, jakoby upusty te były "operacjami" niezależnymi od transakcji kupna-sprzedaży leków i nie miały nic wspólnego z ceną za zakupione leki. Trzeba tu mieć na uwadze, iż zobowiązanie się eksportera towaru do udzielenia upustu finansowego dotyczyło transakcji zawieranych pomiędzy tymi stronami i że to zakup towaru skutkował uzyskaniem upustu, czyli zmniejszeniem ceny zakupionych leków. Upust ten pozostawał w związku z ilością zakupionych leków, jak i terminowością zapłaty za nie. Tak więc strona skarżąca płaciła za zakupione leki mniej, niż to wynikało z okazanych przez nią faktur, upusty dotyczyły zatem ceny zakupionych przez nią leków i polegał na jej zmniejszeniu.

Nie można też zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby upusty przyznawane w oparciu o powyższe umowne zapisy pozostawały bez wpływu na wartość celną towaru. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. Cena wynikająca z faktur załączonych do zgłoszenia celnego nie była ceną należną za towar, gdyż podlegała zmniejszeniu o upusty, których przyznanie zostało zagwarantowane umową przed zgłoszeniem towaru, a wysokość została faktycznie określona już po dokonaniu zgłoszenia i nigdy nie stała się ceną faktycznie zapłaconą za towar (płatności te zawsze były pomniejszane o przyznane Spółce upusty zaliczkowymi notami kredytowymi). Wartością celną towaru była tu wartość wynikająca z faktur handlowych pomniejszona o faktycznie przyznane stronie skarżącej upusty. Była to cena należna w chwili zgłoszenia towaru, która z czasem stała się ceną faktycznie zapłaconą.

Sąd nie podzielił też stanowiska strony skarżącej w kwestii naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 23 § 1 w związku z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, wyrażającego się w przekonaniu, iż definicja wartości celnej zawarta w art. 23 § 1 Kodeksu jest uzupełniona o treść art. 85 § 1. Zasady ustalania wartości celnej towaru zostały uregulowane w Dziale III Kodeksu celnego, głównie w przytoczonym tu już art. 23 § 1. Zarówno § 1 tego art., jak i jego § 9 odnoszą wartość celną towaru do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej i obejmującej wszelkie płatności dokonane lub mające być dokonane na rzecz sprzedającego towar. Chodzi tu zatem o cenę rzeczywistą i ostateczną. Ograniczenie ustalenia wartości transakcyjnej li tylko do momentu zgłoszenia celnego prowadzi do ustalenia wartości transakcyjnej tymczasowej, a więc nie ostatecznej i rzeczywistej. Przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego dotyczy wymagalności należności celnych przywozowych i także z racji systemowych nie zawiera definicji wartości celnej towaru (tak też NSA w wyroku z 25 maja 2004 r., sygn. akt GSK 53/04, publ. w Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, nr 2, poz. 48).

Trafne jest także ustalenie, iż zobowiązanie się eksportera towaru do udzielenia stronie skarżącej upustów na zasadzie stałej, celem osiągnięcia celów umowy nastąpiło już w umowie z [...] r. W pkt 6.1 umowy znajduje się zapis, zgodnie z którym "B i "A", w odniesieniu do ogólnej wartości zakupów dokonanych w ciągu roku, po oszacowaniu potrzeb finansowych, jakie na zakończenie roku obrotowego wystąpią po stronie nabywcy, biorąc pod uwagę zainteresowanie sprzedającego ciągłością realizacji niniejszego porozumienia, z uwzględnieniem oraz w granicach cen rynkowych obowiązujących na gotowe produkty, odpowiadającym cenom dostaw dokonanych na rzecz innych przedsiębiorstw sprzedającego, ustalą w terminie do 30 stycznia następnego roku, w drodze odrębnego aktu, wysokość upustu, która dotyczyć będzie jednorazowo i całościowo łącznej wartości zakupów już dokonanych. Pkt 6.2 stanowi z kolei, że za uprzednią zgodą sprzedającego i w odniesieniu do prowizorycznych wyliczeń nabywca będzie mógł wystąpić z wnioskiem o wystawienie tytułem zaliczki na upust noty kredytowej, do rozliczenia w chwili końcowego ustalenia kwoty upustu.

W myśl powszechnie obowiązującej w obrocie handlowym zasady swobody zawierania umów strony zawierające umowę mogą stosunek prawny ułożyć według swego uznania, określić więc również sposób i czas ustalenia ceny sprzedaży. Mogą tę cenę określić przez wskazanie podstaw do jej ustalenia. W rozpoznawanej sprawie umowa z dnia [...] r., która bezpośrednio odnosiła się do warunków sprzedaży przewidywała, że strony ustalą wykaz cen, które zgodnie z pkt 3.3 były cenami zakupu uwzględniającymi opłaty związane z importem, które będzie musiał zapłacić nabywca, zasady płatności miały być uzgadniane w odniesieniu do każdej transakcji sprzedaży, z tym, że płatność miała następować w ciągu 90 dni od dnia dostarczenia towaru, po wystawieniu faktury. Jednak strony w pkt. 6 umowy przewidziały przyznawanie przez sprzedającego upustów w odniesieniu do ogólnej wartości sprzedaży zrealizowanej w ciągu roku obrotowego do dnia 30 stycznia następnego roku, z tym że strony przewidziały także możliwość przyznawania rabatu w oparciu o zaliczkowe noty kredytowe w ciągu całego roku obrotowego. Oznacza to, że już na gruncie tej umowy strony zastrzegły, że cena zostanie ostatecznie skonkretyzowana dopiero po ustaleniu wysokości przyznanego już kupującemu upustu. Stosowanie przez sprzedawcę w ciągu całego 2001 r. praktyki udzielania skarżącej zaliczkowymi notami kredytowymi upustów wskazuje na taką wolę stron kształtowania ich wzajemnych stosunków handlowych. Wreszcie żaden przepis Kodeksu celnego nie pozbawia stron możliwości kształtowania umownej ceny także po dokonaniu zgłoszenia celnego.

Sąd nie podzielił zarzutu strony skarżącej, by wysokość upustu w stosunku do ceny leków objętych zgłoszeniem celnym nie mała uzasadnienia w ustaleniach faktycznych. Z pkt 6.1 umowy z [...] r. wynika, że strony w odniesieniu do ogólnej wartości zakupów dokonanych w ciągu roku, w terminie do 30 stycznia następnego roku, ustalą wysokość upustu, który dotyczyć będzie jednorazowo i całościowo łącznej wartości zakupów już dokonanych. Ustalenie zatem wysokości upustów proporcjonalnie do wartości importowanych leków było uzasadnione. Sama strona skarżąca, kwestionując sposób obliczenie upustu przez organy celne, nie wykazała na czym miałby polegać sposób prawidłowy, czyli w jakiej wysokości ujawnione noty kredytowe obniżyły cenę leków objętych kwestionowanym zgłoszeniem celny, a trzeba tu pamiętać, że zgodnie z art. art. 7 § 1 ustawy Kodeks celny "Każda osoba pośrednio lub bezpośrednio uczestnicząca w czynnościach związanych z wymianą towarową jest zobowiązana do dostarczenia organowi celnemu, na jego żądanie, w ustalonych terminach, dokumentów i informacji mających znaczenie dla kontroli celnej, w jakiejkolwiek formie, jak również do udzielenia niezbędnej pomocy." Zgodnie z kolei zgodnie z art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną. Tak więc obowiązek prawidłowego zgłoszenia towaru ciąży na podmiocie dokonującym takiego zgłoszenia, ponadto podmiot ten ma obowiązek udzielić organom celnym stosownych wyjaśnień, a więc w razie ujawnienia dokumentów wskazujących na zakupienie towaru z upustami to importer powinien wykazać ich wpływ na wartość transakcyjną towaru. Z uwagi na treść tych przepisów importer nie może czuć się zwolniony z obowiązku udzielenia wyjaśnień i przyjmować postawy, iż to organ powinien wykazać za jaka cenę sprowadzony towar został zakupiony z granicą. Odmawiając udzielenia tych wyjaśnień importer musi liczyć się z tym, że dokona tych ustaleń organ celny na podstawie ujawnionych materiałów dowodowych

Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez organy celne prawodawstwa unijnego, w szczególności praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów celnych i odnoszącej się do upustów. Co do zarzutu opartego na stwierdzeniu, iż praktyka unijna w zakresie interpretacji przepisów prawa celnego jest odmienna zauważyć trzeba, że dopiero od dnia członkostwa Polski w Unii Europejskiej polskie organy celne i sądy obowiązane są stosować się do wykładni wynikającej z orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, co i tak nie dotyczy spraw, które wszczęte zostały wszczęte i zakończone przed 1 maja 2004 r. Niezależnie jednak od tych względów trzeba mieć na uwadze fakt, iż w zarzucie o pominięciu praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów prawa celnego mieści się taka interpretacja stanu faktycznego, jaką prezentuje strona skarżąca, a jest ona odmienna od tej, jaką przyjęły organy celne i jaką podzielił Sąd.

Wykładnia art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego dopuszczająca możliwość uwzględniania przy ustalaniu wartości celnej towaru według jego wartości transakcyjnej okoliczności mających wpływ na faktyczną cenę towaru, a zaszłych po dokonaniu zgłoszenia celnego znajduje potwierdzenie, wbrew argumentom skarżącej, w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994r. zawartych w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. - Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. nr 80, poz. 908). W szczególności z opinii 5.2 i 5.3 wynika, że rabat powinien być uwzględniony przy ustalaniu wartości transakcyjnej towarów według ceny faktycznie zapłaconej lub należnej także wtedy, gdy w momencie ustalania wartości transakcyjnej jest jedynie możliwość uzyskania rabatu, lecz rabat nie został jeszcze faktycznie przyznany, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Również w opinii 15.1 dopuszcza się uwzględnienie w wartości transakcyjnej towaru, ustalanej według ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, rabatu przyznanego z uwzględnieniem wcześniejszej transakcji, jeżeli tylko rabat stanowi element ceny towaru zgłaszanego do odprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy rabat dotyczy wyłącznie jednej transakcji, czy transakcji zrealizowanych w określonym czasie, jeżeli stanowił element ceny, a tak było w rozpoznawanej sprawie.

Sąd orzekający nie podzielił również zarzutów skarżącej Spółki o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślić przyjdzie, że organy celne prowadząc postępowanie nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 w/wym. ustawy. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w postępowaniu ustaleń. W ocenie Sądu wnioski organów celnych wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, nie stanowią więc naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa materialnego dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów tego typu naruszeń prawa - oddalił skargę Spółki "A" w trybie art. 151 powołane wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.