Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 646/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145a par. 1 w zw. z art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie kary pieniężnej za zniszczenie drzewa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją Nr [...] z dnia [...] orzekł o wymierzeniu J. G. (dalej zwany stroną, skarżącym) administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa z gatunku topola euroamerykańska bez wymaganego zezwolenia w wysokości 24.329,85 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę postanowieniem z dnia 17 września 2012r., sygn. akt: II SA/G1 915/12, które stało się prawomocne z dniem 25 października 2012 r.

Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. strona wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Kolegium z dnia [...] w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt: SK 6/12. W tym że wyroku Trybunał orzekł, że art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto Przepisy te, jak wynika z tego wyroku, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP.

Kolegium postanowieniem z dnia [...], nr Nr [...] odmówiło wznowienia postępowania, bowiem wniosek o wznowienie został złożony po upływie terminu, a strona nie zwróciła się o jego przywrócenie.

W dniu 10 sierpnia 2017 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] oraz wniosek w sprawie przywrócenia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Powyższe pismo zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 10 sierpnia 2017 r.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Kolegium orzekło o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...].

Po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium postanowieniem Nr [...] z dnia [...] utrzymało powyższe rozstrzygnięcie w mocy .

Po ostatecznym załatwieniu kwestii przywrócenia terminu, Kolegium rozpoznało wniosek strony z dnia 10 sierpnia 2017r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy wznowienia postępowania (postanowienie Kolegium z dnia [...]).

Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, zgodnie z którym wniosek strony z dnia 15 lutego 2916 r. został złożony z naruszeniem terminu wskazanego w art. 145a § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu organ przywołał argumentację podobną, jak w orzeczeniu o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku wznowieniowego. Jako podstawę żądania wznowienia postępowania wskazano art. 145a k.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt: SK 6/12, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przepisy te, co dla sprawy ma znaczenie, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. Sentencja powyższego wyroku Trybunału została opublikowana w Dzienniku Ustaw RP w dniu 14 lipca 2014r., pod poz. 926. Jak podkreśla Kolegium, w dotychczasowym orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że w razie odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu, na podstawie którego zostały wydane prawomocne orzeczenie sądowe lub ostateczna decyzja administracyjna, dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego (art. 190 ust. 4 Konstytucji) wystąpi dopiero po upływie terminu odroczenia, jeżeli ustawodawca wcześniej nie zmieni lub nie uchyli danego przepisu.

Przepisy art. 88 i 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody zostały zmienione z dniem 28 sierpnia 2015r. na mocy ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 1045). Wobec tego, zdaniem Kolegium, miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienia postępowania w sprawie, w której została wydana decyzja w oparciu o ww. akt normatywny, rozpoczął bieg w dniu 29 sierpnia 2015r. i upłynął w dniu 27 września 2015r. Natomiast strona dopiero pismem z dnia 15 lutego 2016r. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...]. Zatem wniosek został złożony po upływie terminu, a ponadto strona nie wystąpiła o jego przywrócenie nie spełniając tym samym wymogu określonego w art. 58 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu przytoczono także twierdzenia strony, która m.in. wskazała, że nie posiadała informacji o zmianie przepisy ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem Kolegium, nie uprawdopodabnia to braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto informacje o zmianie, uznanych za niezgodne z Konstytucją, przepisów ustawy o ochronie przyrody były podawane do publicznej wiadomości. Przy czym ustawa z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, która dokonała zmiany z dniem 28 sierpnia 2015r. m. in. przepisów art. 88 i art. 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z 2015 r. pod pozycją 1045, a więc w powszechnie dostępnym publicznym i urzędowym publikatorze. Kolegium zwróciło również uwagę, że przepisy prawa nie nakładają na organy administracji publicznej obowiązku informowania obywateli o zmianie prawa, w sytuacji gdy przed danym organem nie toczy się żadne postępowanie administracyjne z ich udziałem. Poza tym, strona składając skargę kasacyjną zawartą w piśmie z dnia 27 grudnia 2015r., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 października 2015r., sygn. akt: II SA/G1 355/15, była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, stąd miała możliwość prawidłowego ustalenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący podniósł zarzut:

1/ nieuwzględnienia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Kolegium, okoliczności związanych ze statusem zawodowym strony, jej wykształceniem , a także brakiem publicznej informacji o nowelizacji przepisów art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody. Organy nie wykonały obowiązków informacyjnych wobec strony prowadzonego postępowania administracyjnego;

2/ sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem w sprawie, polegających na przyjęciu, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, skoro wskazała wyraźnie okoliczności będące tego przyczyną. Strona oparła się na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., w którym wyznaczono stosunkowo długi (osiemnastomiesięczny) okres czasu, po upływie którego zakwestionowane przepisy art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody utracą moc, a tym samym otworzy się miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego;

3/ naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. stanowiącego o obowiązku przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego, jeżeli tylko uprawdopodobni on, a zatem nie udowodni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W nawiązaniu do powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W treści uzasadnienia wskazano, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony, w zaufaniu do Państwa i zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r. o sygn. akt SK 6/12, w terminie miesiąca od wejścia w życie tego orzeczenia. Wyrok wskazywał na utratę mocy obowiązującej art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody z upływem 18 miesięcy od jego ogłoszenia.

Skarżący, jak wyjaśnia, nie ma wiedzy prawniczej, nie jest "obeznany" w procedurach administracyjnych i sądowych. O treści wyroku Trybunału szeroko informowały media, natomiast brak było informacji o zmianie art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody przed utratą ich mocy obowiązującej w wyniku wyroku. Dowiedział się o tym dopiero w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym i w terminie 7 dni, zgodnie z pouczeniem organu, złożył prośbę o przywrócenie terminu. Zatem dochował terminu wskazanego w art. 58 § 2 k.p.a.

Zdaniem skarżącego, organ mając na uwadze art. 7 k.p.a .powinien był go poinformować o wystąpieniu okoliczności uprawniających do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zwłaszcza ze względu na trwające postępowanie egzekucyjne.

W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że zapadłe rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem Konstytucji RP, skoro Trybunał Konstytucyjny uznał przepisy, na podstawie których je wydano, za niezgodne z Konstytucją i orzekł o wyeliminowaniu ich z obrotu prawnego. Wobec tego strona ma prawo oczekiwać uwzględnienia jej słusznego interesu, polegającego na tym, że jej sprawa zostanie rozpoznana z pominięciem przepisów sprzecznych z Konstytucją. Wskazuje w tym kontekście także na zasadę zaufania (art. 8 k.p.a.) oraz zasadę informowania (art. 9 k.p.a.).

Zdaniem skarżącego, na organach administracji publicznej ciąży obowiązek udzielania wyjaśnień, który ściśle dotyczy możliwej nieznajomości prawa przez obywatela.

Nadto stwierdzono, że przytoczone w uzasadnieniu postanowienia orzecznictwo sądów administracyjnych nie dotyczy sytuacji, w jakiej znalazła się strona, a samo zaskarżone postanowienie nie buduje zaufania do państwa i pozbawia stronę możliwości obrony jej praw i interesów naruszonych wskutek wydania decyzji na podstawie przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją.

Skarżący wskazał także, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwracał Kolegium uwagę na konieczność uwzględnienia szczególnych przymiotów strony, związanych z jej zawodem, wykształceniem orasz "obyciem w prawie". Te okoliczności świadczą o tym, że działał w przekonaniu dochowania terminu miesięcznego od wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując i przytaczając twierdzenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego.

Jako podstawę odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie decyzji Kolegium z dnia [...] Nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydent Miasta B. z dnia [...], Nr [...] o wymierzeniu J. G. (skarżącemu) administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 24.329,85 zł za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia, Kolegium przyjęło uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145a § 1 k.p.a..

Twierdzenie o uchybieniu terminu Kolegium argumentowało w następujący sposób.

Zgodnie z art. 145a § 1 k.p.a można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, przy czym skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145a § 2 k.p.a.).

W dniu 15 lutego 2106 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania, wskazując na podstawę wznowieniową normę zamieszczoną w art. 145a § 1 k.p.a.,

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 1 lipca 2014 r. , sygn. akt SK 6/12. W sentencji tego wyroku Trybunał stwierdził:

" I. Art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, 628 i 842) przez to, że przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia lub zniszczenie przez posiadacza nieruchomości drzewa lub krzewu, w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

II. Przepisy wymienione w części I tracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej."

Orzeczenie to weszło w życie z dniem ogłoszenia, a więc 14 lipca 2014.

Przepis art. 145a § 2 stanowi, iż w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Wobec tego, wniosek o wznowienie postępowania powinien zostać złożony w do dnia 14 stycznia 2016 r., zważywszy na to, że w świetle ustaleń doktryny i orzecznictwa w przypadku odroczenia przez Trybunał daty utraty mocy obowiązującej przez zakwestionowane przepisy, termin określony w art. 145a § 2 liczy się od daty utraty mocy obowiązującej ( a nie od ogłoszenia wyroku TK).

Kolegium potraktowało wniosek wznowieniowy skarżącego jako spóźniony, przy czym nie ze względu na naruszenie terminu, liczonego od daty utraty mocy obowiązującej przepisów w wyniku wyroku Trybunału, ale z powodu przyjęcia, iż derogacja przepisów zakwestionowanych przez Trybunał nastąpiła w konsekwencji zmiany art. 88 i 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r., która weszła w życie 28 sierpnia 2015 r. Zdaniem Kolegium, termin do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie należy liczyć od tej właśnie daty. Uzasadniając to stanowisko Kolegium wskazało na pogląd wyrażany w wielu wyrokach Trybunału, formułowanych na tle art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym w przypadku odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej przepisu, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe lub ostateczna decyzja administracyjna, dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego wystąpi dopiero po upływie terminu odroczenia, jeżeli ustawodawca wcześniej nie zmieni lub nie uchyli danego przepisu (por. wyroki Trybunału z: 31 marca 2005 r., sygn. SK 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29; 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108; 16 lutego 2010 r., sygn. P 16/09, OTK ZU nr 2/A/2010, poz. 12; 14 lutego 2012 r., sygn. P 17/10, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 14).

Z poglądu tego, przyjmowanego także w orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienia NSA: z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 360/16; z 30 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 611/16; z 1 sierpnia 2016 r. II FSK 1295/16; wyrok WSA w Gdańsku z 5 września 2017 r., SA/Gd 711/17), Kolegium wywiodło dla przedmiotowej sprawy pogląd, iż miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, należy liczyć od daty wejścia w życie przepisów zmieniających art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody.

Pogląd taki ocenić trzeba jako niezasadny. W sytuacji, w której ustawodawca przed upływem odroczenia przez Trybunał terminu utraty mocy obowiązującej przepisów, stanowiących podstawę wydania ostatecznej decyzji, dokonuje ich zmiany, nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145a § 1 k.p.a. W postanowieniu z 1 sierpnia 2016 r. II FSK 1295/16 NSA stwierdził: "W sytuacji odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu Trybunał stwierdza istnienie niekonstytucyjności, dając zarazem ustawodawcy czas na dostosowanie systemu prawnego do wymagań konstytucyjnych. Zakwestionowany akt pozostaje na czas odroczenia w systemie prawnym, ale nie ma już wątpliwości co do tego, że jest on konstytucyjnie wadliwy. Jeżeli ustawodawca zmieni prawo w okresie przed końcem upływu terminu odroczenia, wówczas zmiana ta – genetycznie – ma swe źródło nie w derogacji trybunalskiej (wyrok TK), lecz w derogacji dokonanej przez ustawodawcę. Wtedy jednak ‒ gdy ustawodawca wprowadzi nowe przepisy w okresie odroczenia wejścia w życie wyroku Trybunału ‒ brak jest w ogóle warunków do wznowienia postępowań, o czym mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji. Tak więc orzeczenie z odroczonym skutkiem – jako zasada – nie powoduje skutków w sferze spraw indywidualnych, opartych na konstytucyjnie zdyskwalifikowanej normie, jeśli ustawodawca w terminie wyda przepisy zastępujące przepisy, co do których orzeczono niekonstytucyjność." Pogląd ten, akceptowany przez skład orzekający, ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, prowadzi do konkluzji o zaistnieniu, w takim przypadku, podstawy do odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania (tak WSA w Gdańsku w wyroku z 5 września 2017 r., SA/Gd 711/17).

W świetle tych ustaleń, odmowa wznowienia postępowania z powodu naruszenia tak rozumianego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie znajduje uzasadnienia, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Sąd postanowił jednak oddalić skargę z dwu podstawowych względów:

Po pierwsze – w istocie rzeczy, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z brakiem przesłanki wznowieniowej, bo taką nie jest, jak wykazano wyżej, przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a. Wobec tego, zdaniem Sądu, nie jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. sytuacja, w której organ odmawia wszczęcia postępowania wznowieniowego z innej jednak przyczyny, niż przyczyna rzeczywista (istniejąca obiektywnie). W jednym z wielu orzeczeń sądów administracyjnych, prezentujących podobne stanowisko, akceptowane także w doktrynie, NSA stwierdza: " Warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest ustalenie przez sąd pierwszej instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie doszło do stwierdzonego powyżej naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne." (wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r. II OSK 1519/16. CBOSA).

W tej sprawie przyczyną rzeczywistą odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego nie było uchybienie terminu do złożenia wniosku wznowieniowego, ale brak przesłanki wznowieniowej.

Nie budzi wątpliwości to, że organ administracji właściwy w sprawie nie może dokonywać merytorycznej oceny przesłanek wznowienia na etapie postępowania wstępnego. Natomiast może, a nawet jest zobowiązany ustalić, czy wnioskodawca wskazał taką przesłankę, a więc jedną z wymienionych w art. 145 § 1 pkt. 1-8, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Brak wskazania takiej przesłanki, o ile organ nie dostrzeże jej działając z urzędu, powoduje niedopuszczalność postępowania wznowieniowego ze względów przedmiotowych, co z kolei powinno skutkować odmową wznowienia postępowania. W wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r., VIII SA/Wa 779/18, WSA w Warszawie formułuje następujący pogląd, akceptowany przez skład orzekający: "Jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania, nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym." (CBOSA). Analogiczne stanowisko zajął WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r., IV SA/Wr 142/18 (CBOSA).

Jeśli zatem skarżący we wniosku o wznowienie postępowania z 15 lutego 2016 r. błędnie wskazał przesłankę wznowienia z art. 145a § 1 k.p.a., a więc de facto nie wskazał przesłanki wznowieniowej, jak również organ z urzędu, nie dostrzegł przesłanek wznowieniowych, to powinien odmówić wznowienia postępowania.

W tym stanie rzeczy, pomimo uzasadnienia odwołującego się do uchybienia terminu do złożenia wniosku, jako podstawy odmowy wznowienia postępowania, podczas gdy podstawą tą powinno być niewskazanie przez skarżącego przesłanki wznowieniowej, samo rozstrzygnięcie Kolegium jest trafne. Stąd też dostrzeżone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W tak określonym stanie faktycznym i prawnym nie mogły odnieść skutku zarzuty podnoszone w skardze. Nie miał znaczenia zarzut dotyczący braku poinformowania strony o zmianie art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody przed upływem terminu utraty mocy obowiązującej tych przepisów, jak i drugi zarzut tyczący błędnego przyjęcia, iż strona nieuprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, bowiem nie mogło to mieć wpływu na argumentację zawartą w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania. Nawet jeśliby obecny skarżący wiedział o zmianie tych przepisów i uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, to i tak skutki tego zdarzenia prawnego (tj. ustawowej derogacji art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody) powodowały niedopuszczalność wniosku o wznowienie postępowania. Z tych samych przyczyn nietrafny jest zarzut odnoszący się do obowiązku przywrócenia terminu. Przeszkodą do rozpatrzenia wniosku wznowieniowego nie była odmowa przywrócenia terminu, ale inna przeszkoda (niewskazanie przesłanki wznowieniowej).

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.