Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 658/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 207 ust. 10
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 371 poz 1 art. 27 lit. b
law: ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu  Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego  Funduszu Rozwoju Regionalnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 694/17 w sprawie ze skargi Gminy M. K. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od Gminy M. K. na rzecz Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego 6879 (sześć tysięcy osiemset siedemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 694/17 po rozpoznaniu skargi Gminy Miasto K. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu wraz z odsetkami w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w pkt 2. umorzył postępowanie administracyjne, w pkt 3. zasądził od Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego na rzecz strony skarżącej Gminy Miasto K. kwotę 13 758 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Gmina Miasto K. zawarła w dniu [...] listopada 2014 r. z Województwem Zachodniopomorskim, reprezentowanym przez Zarząd (dalej: Instytucja Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013, dalej "IZ RPO WZ"), umowę o dofinansowanie na realizację projektu pn. "Usprawnienie układu komunikacyjnego miasta K. - etap II" Oś priorytetowa 2 "Rozwój infrastruktury transportowej i energetycznej" Działanie 2.1 "Zintegrowany system transportowy województwa" Poddziałanie 2.1.3 "Drogi w miastach na prawach powiatów" (zwany dalej Projektem). Dodatkowo pomiędzy Gminą a IZ RPO WZ zostały zawarte dwa aneksy do tej umowy w dniach [...] marca 2015 r. i [...] lutego 2016 r.

IZ RPO WZ wydała w dniu [...] stycznia 2017 r. decyzję nr [...], w której orzekła o zwrocie, części środków otrzymanych w ramach programu w łącznej kwocie 295.775,28 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych.

Gmina założyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

IZ RPO WZ wydała w dniu [...] czerwca 2017 r. decyzję, w której utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Gmina przez naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 907 ze zm., dalej "p.z.p."), naruszyła procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., u.f.p.), gdyż podejmowała działania niezgodne z umową o dofinansowanie, oraz niezgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Organ podał, że podczas realizacji projektu Gmina zobligowana była stosować procedury zapewniające ponoszenie wydatków kwalifikowanych zgodnie z prawem, zwłaszcza odnoszącym się do zamówień publicznych. W przedmiotowej sprawie stwierdzone naruszenie dotyczyło użycia przez Gminę w ramach postępowań przetargowych nazw własnych oraz wskazaniu konkretnych producentów materiałów budowlanych, bez możliwości zastosowania rozwiązań równoważnych. Powyższe naruszyło art. 29 ust. 3 p.z.p.

Organ uznał, że Gmina swoim działaniem naruszyła zasadę obligującą ją do zapewnienia zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców wyrażoną w art. 7 ust. 1 p.z.p.

Organ podał, że po otrzymaniu stanowiska Instytucji audytowej, uznał za właściwe nałożenie korekty finansowej w oparciu o wskaźnik 5 %. Organ wskazał, że był uprawniony do posłużenia się metodą wskaźnikową dla wyliczenia wysokości korekty finansowej, gdyż wysokość szkody była trudna do oszacowania, bowiem nie było możliwe precyzyjne określenie na ile mniejszy byłby wkład UE w przedmiotowym projekcie. Nie sposób bowiem wycenić o ile korzystniejsze i niższe cenowo byłyby oferty wykonawców konkurencyjnych, którzy mogliby przystąpić do postępowania, gdyby Gmina dochowała wskazanych powyżej procedur określonych przepisami p.z.p. Organ wskazał, że Taryfikator za naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p. przewiduje możliwość nałożenia korekty finansowej w oparciu o wskaźnik 25 % z możliwością jego obniżenia do 10 % lub 5 % w zależności od wagi nieprawidłowości (Tabela nr 2, pozycja 21). IZ RPO WZ, po przeprowadzeniu analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, jak i uwzględnieniu stanowiska Instytucji audytowej, uznała iż w wyniku działania Gminy doszło do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Mając jednak na uwadze, iż naruszenie dotyczyło jedynie elementów zamówień o niewielkiej wartości w stosunku do całkowitej wartości zamówienia w ramach konkretnych postępowań, a pozycje, które wskazywały konkretnego producenta nie dotyczyły istoty zamówienia i stanowiły oddzielne, pojedyncze elementy, IZ RPO WZ uznała za odpowiednie zastosowanie korekty finansowej w oparciu o najniższy możliwy wskaźnik 5 %. Obliczając kwotę do zwrotu ustalono, iż poziom dofinansowania dla umowy o dofinansowanie wynosił 74,99999593% (§ 2 ust. 5 umowy o dofinansowanie). Natomiast wysokość wydatków kwalifikowalnych, w stosunku do których stwierdzono naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p. wynosił 12.601.220,87 zł. Co za tym idzie kwota do zwrotu wynikająca z nałożonej korekty finansowej wyniosła 472.545,78 zł. Powyższa kwota zawiera należność główną wymaganą do zwrotu, tj. 295.775,28 zł, którą należy powiększyć o odsetki jak dla zaległości podatkowych (liczone od dnia przekazania środków do dnia zwrotu) oraz kwotę 176.770,50 zł, która została już pomniejszona z przysługującej Gminie płatności końcowej. Organ podał, że bezspornym był fakt, iż Gmina naruszyła zasadę uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców poprzez użycie nazw własnych producentów materiałów budowlanych w ramach poszczególnych postępowań przetargowych. Wskazane wyżej naruszenie stanowi nieprawidłowość określoną w art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006r. ze zm., dalej: "rozporządzenie nr 1083/2006"). Wskutek niezgodnego z prawem (art. 29 ust. 3 p.z.p.) oraz zapisami umowy o dofinansowanie (§11 ust. 1 umowy o dofinansowanie), opisania przedmiotu zamówienia, doszło w przedmiotowej sprawie do powstania potencjalnej szkody w budżecie UE.

Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. Sąd uznał, że organ naruszył przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie umorzono na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., gdyż brak jest podstaw do kontunuowania niniejszego postępowania administracyjnego.

Sąd I instancji wskazał, że spór w sprawie koncentruje się wokół prawidłowości korekty z dnia [...] marca 2016 r. i możliwości zastosowania ponownej korekty na podstawie tych samych przesłanek, lecz w wyższej wysokości. Bezsporne było zaistnienie nieprawidłowości po stronie beneficjenta naruszających art. 29 ust. 3 p.z.p.

Sąd przypomniał, że NSA wydał w dniu 27 października 2014 r. uchwałę o sygn. akt II GSK 2/14, w której uznał, że: "Ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), nie wymaga wydania decyzji administracyjnej." NSA stwierdził, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w tej sprawie, wszczęte na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. W postępowaniu administracyjnym o zwrot należności nieprawidłowo pobranych ustalenia dotyczące korekty podjęte w toku postępowania kontrolnego nie wiążą organu orzekającego o zwrocie i stanowią element stanu faktycznego tej sprawy. W konsekwencji korekta podlega również kontroli sądu rozpatrującego skargę na decyzję zobowiązującą do zwrotu, w ramach oceny ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie.

Sąd I instancji podzielił wskazaną uchwałę podkreślając, że stan faktyczny występujący w uchwale był odmienny od występującego w niniejszej sprawie. Sąd wskazał, że organ wymierzył Gminie korektę finansową z dnia [...] marca 2016 r., z którą Gmina się zgodziła i doszło do jej uregulowania. W takiej sytuacji po zaakceptowaniu warunków korekty przez beneficjenta (i jej uregulowaniu) organ nie wydaje decyzji administracyjnej, co wynika wprost z art. 207 ust. 10 u.f.p. Postępowanie administracyjne się kończy, wobec uregulowania kwoty, będącej przedmiotem korekty. Brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym wydania decyzji oraz jej przymusowego wykonania. Wymierzenie korekty finansowej w stanie faktycznym sprawy, które choć nie jest decyzją administracyjną zawiera w sobie elementy władczego działania organu w postaci rozpoznania sprawy.

W ocenie Sądu I instancji, ochrona beneficjenta przy wymierzeniu korekty, na którą beneficjent się zgodził i po wyrównaniu szkody musi być podobna do tej jaką beneficjent otrzymuje w sytuacji, gdy organ wydaje decyzję o zwrocie dofinansowania. Ponowna kontrola i ewentualne wymierzenie nowej korekty finansowej oparte musi być o nowe przesłanki - nowe dotychczas nieujawnione nieprawidłowości.

Zdaniem Sądu I instancji, organ naruszył zasadę proporcjonalności, wymierzając ponownie korektę finansową w wyższej wysokości niż pierwotnie w związku z tym samym naruszeniem, w oparciu o wskaźnik 5% (Taryfikator tabela 2 poz.21). Zastosowanie korekty o ww. wysokości organ uzasadnił tym, że naruszenie dotyczyło jedynie elementów zamówień o niewielkiej wartości w stosunku do całkowitej wartości zamówienia w ramach konkretnych postępowań, a pozycje, które wskazywały konkretnego producenta nie dotyczyły istoty zamówienia i stanowiły oddzielne, pojedyncze elementy. Takie stanowisko wyraziła także Instytucja audytowa w protokole pokontrolnym.

Jak wskazał Sąd I instancji, wymierzając wcześniejszą korektę, organ w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. (tom 16), powołując się na protokół swojej kontroli przedmiotowej inwestycji oraz zapisy zawartej między stronami umowy o dofinansowanie (§ 11 ust. 9 pkt 2- tom 5) wskazał na możliwość wyłączenia 100% z dofinansowania pozycji kosztorysowych, dotyczących konkretnych materiałów, co do których zastosowano nazwy własne producentów. Z takim stanowiskiem organu zgodziła się Gmina i organ zastosował korektę jako iloczyn wskaźnika procentowego nałożonej korekty (100%), wskaźnika współfinansowania ze środków UE (zgodnie z umową) i wysokości faktycznych wydatków związanych z robotami, w których wystąpiły kwestionowane nazwy własne (zgodnie z zestawieniem faktur, sporządzonym przez Gminę i zweryfikowanym przez organ pod względem rachunkowym i merytorycznym). W piśmie tym organ podkreślił, że każdy przypadek wykrycia naruszenia rozpatrywany jest indywidualnie, a do oceny danej nieprawidłowości w szczególności brany jest pod uwagę stopień naruszenia oraz okoliczności jego wystąpienia. Organ wskazał, że w związku z powyższym dokona wyłączenia z dofinansowania wydatków związanych z robotami, w których wystąpiły nazwy własne producentów materiałów budowlanych (zgodnie z ww. zestawieniem).

W ocenie Sądu I instancji, uzasadnienie pierwotnie zastosowanej korekty finansowej uwzględniało zasadę proporcjonalności.

Zdaniem Sądu, skoro zarówno w ocenie organu i Instytucji audytowej stopień naruszenia przez beneficjenta przepisów p.z.p. nie był znaczny uzasadniało to wymierzenie korekty finansowej w sposób zindywidualizowany.

W ocenie Sądu I instancji , organ naruszył także zasadę równego traktowania, gdyż Gmina, która zastosowała się do wymierzonej jej korekty jest w istocie gorzej traktowana przez organ w stosunku do podmiotu, który z wymierzoną mu korektą się nie zgodził i doprowadził do wydania wobec niego decyzji administracyjnej o zwrocie dofinansowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego zaskarżając wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd I instancji do stanowiska organu dotyczącego ratio legis art. 207 ust. 10 u.f.p. oraz konieczności dokonywania wykładni tego przepisu łącznie z art. 27 lit b Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 200ó r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz. U. UE. L. z 2006 r. nr 371 s. 1, dalej: rozporządzenie 1828/2006).

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 10 u.f.p. i w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) - poprzez dokonanie wykładni tych przepisów z pominięciem art. 207 ust. 9 u.f.p. oraz art. 27 lit. b) rozporządzenia 1828/2006 i wadliwe przyjęcie, że w przypadku dobrowolnego uregulowania przez beneficjenta raz ustalonej korekty finansowej od razu po wezwaniu do zwrotu środków, ze względu także na zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, organ nie może w tym samym stanie faktycznym ustalić korekty finansowej w innej kwocie i w razie bezskutecznego ponownego wezwania do zwrotu środków, wszcząć postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków;

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji IZ RPO WZ z dnia [...] stycznia 2017 r. i umorzenie postępowania administracyjnego pomimo braku naruszenia przez organ przepisów prawa, oraz w sytuacji, w której skarga, jako bezzasadna, powinna zostać oddalona.

Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 27 lit. b) rozporządzenie 1828/2006 poprzez jego niezastosowanie, skutkiem czego było błędne stwierdzenie, że po ustaleniu i nałożeniu korekty finansowej oraz jej uregulowaniu przez beneficjenta, dokonane w ten sposób wstępne ustalenie administracyjne nie może zostać następnie skorygowane, w tym po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 207 u.f.p., w drodze decyzji administracyjnej określającej kwotę przypadającą do zwrotu, wydanej na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p.

Z uwagi na przedstawione zarzuty skarżący Zarząd wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie; oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Rozpoznawanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). W związku z powyższym to autor skargi kasacyjnej jest w pewnym sensie "gospodarzem" postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

W rozpoznawanej sprawie Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz przepisów postępowania zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie II petitum skargi kasacyjnej należy zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, iż w sprawie Sąd I instancji nie zastosował art. 27 lit. b rozporządzenia 1828/2006, zgodnie z którym "wstępne ustalenie administracyjne lub sądowe" oznacza wstępną ocenę pisemną wykonaną przez właściwy podmiot administracyjny lub sądowy stwierdzającą, na podstawie konkretnych faktów, istnienie nieprawidłowości, bez uszczerbku dla możliwości późniejszego skorygowania lub wycofania wniosku dotyczącego istnienia nieprawidłowości w następstwie ustaleń dokonanych w trakcie postępowania administracyjnego lub sądowego. Co prawda Sąd I instancji nie negował możliwości ponownej kontroli u beneficjenta w przypadku, gdy wcześniej wymierzono już mu korektę finansową w związku ze stwierdzonymi danymi nieprawidłowościami. Jednakże Sąd I instancji zastrzegł, że ponowna kontrola oraz ewentualne wymierzenie nowej korekty finansowej oparte musi być o nowe przesłanki - nowe dotychczas nieujawnione nieprawidłowości. Tego stanowiska nie podziela jednak Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż brak jest podstawy prawnej, na której można oprzeć takie twierdzenie.

Zgodzić również należy się z zarzutem zawartym w punkcie I. 2 petitum skargi kasacyjnej. Otóż zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, w tej konkretnej sprawie nie stanowiła przeszkody ażeby w tym samym stanie faktycznym oraz w odniesieniu do tych samych nieprawidłowości organ administracyjny mógł dokonać ponownej korekty finansowej w innej kwocie i w razie bezskutecznego ponownego wezwania do zwrotu środków, wszcząć postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji administracyjnej określającej kwotę przypadającą do zwrotu. W tym zakresie również niezasadna jest argumentacja Sądu I instancji dotycząca zakazu przerzucania na stronę skutków niewłaściwej interpretacji przepisów przez organy administracyjne.

Należy bowiem wskazać, że skoro pierwsza korekta finansowa nie została dokonana w formie decyzji administracyjnej, takie działanie organu administracyjnego nie korzysta z ochrony trwałości w sposób przewidziany dla decyzji administracyjnej. Jednocześnie beneficjent w następstwie takiej korekty finansowej nie zyskuje uzasadnionych oczekiwań związanych z trwałością tej korekty. Również niezasadne jest w tej sprawie odwoływanie się przez Sąd I instancji na zasadę pogłębiania zaufania do organów administracyjnych oraz zakaz przerzucania na stronę skutków niewłaściwej interpretacji przepisów przez organy administracyjne. Po pierwsze, zasada pogłębiania zaufania ma swoje granice. Trudno jest, powołując się na zasadę pogłębiania zaufania do organów administracyjnych zaakceptować sytuację, w której bezpośrednim efektem zastosowania tej zasad byłoby utrzymanie stanu wprost sprzecznego z prawem. Co się zaś tyczy zasady zakazu przerzucania na stronę skutków niewłaściwej interpretacji przepisów przez organy administracyjne należy stwierdzić, że w tej sprawie nie mamy w ogóle do czynienia z taka sytuacją. Otóż w tej sprawie organ administracyjny doszedł do wniosku, że pierwsza korekta finansowa została dokonana z naruszeniem prawa i w związku z powyższym konieczna jest kolejna korekta finansowa, tym razem zgodna z prawem. Zatem działanie organu w tej sprawie nie wiązało się z przerzuceniem na stronę skutków niewłaściwej interpretacji przepisów przez organy administracyjne, ale - wprost przeciwnie - z ukształtowaniem sytuacji prawnej jednostki zgodnie z prawem.

Niezasadny jest natomiast zarzut zawarty w punkcie I. 1 petitum skargi kasacyjnej. Brak bowiem odniesienia się do stanowiska organu dotyczącego ratio legis art. 207 ust. 10 u.f.p. oraz art. 27 lit. b rozporządzenia 1828/2006 nie stanowi podstawy do skutecznego zarzucenia naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny sąd pierwszej instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, co w tej sprawie niewątpliwie nie ma miejsca. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Z tych też powodów zarzut ten okazał się niezasadny.

W konsekwencji dotychczasowych rozważań zasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji powinien dopuścić możliwość dokonania w tej sprawie kolejnej korekty finansowej i w dalszej kolejności przeprowadzić jej kontrolę.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczona na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). Na zasądzone koszty kasacyjne (6879 zł) składa się wpis od skargi kasacyjnej (1479 zł) i koszt sporządzenia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego (5400 zł).