Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 915/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z. S. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie z dnia [...] r. nr [...] w Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej: organ) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek w trybie art. 217 kodeksu postępowania administracyjnego o wydanie zaświadczenia z interwencji na ulicy [...] i na ulicy [...] zawierającego następujące informacje:

- dane personalne funkcjonariuszy obsługujących zdarzenia – z konieczności powołania na świadków w procesie o odszkodowanie;

- czy w pojeździe kontrolowanym znajdował się pasażer z uprawnieniami do kierowania pojazdem;

- czy kierującej pojazdem zostało wydane pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 4 lub 5 alb w art. 135 a ust. 5 lub 6 Prawo o ruchu drogowym;

- w jaki sposób pojazd został zabezpieczony.

Przedmiotowy wniosek obejmował także wydanie zaświadczenia z interwencji z [...] r. na ulicy [...] w stosunku do kierującego pojazdem Mercedes C-klasa o wyróżniku rejestracyjnym [...] w zakresie:

- danych personalnych funkcjonariuszy obsługujących zdarzenie – z konieczności powołania na świadków w procesie o odszkodowanie;

- informacji, czy w pojeździe kontrolowanym znajdował się pasażer z uprawnieniami do kierowania pojazdem;

- w jaki sposób samochód został zabezpieczony.

Skarżący swój interes prawny w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia wywodzi z faktu, że ma podpisaną umowę z G. na prawach powiatu (umowa [...] [...]), która zobowiązuje go jako podwykonawcę do usuwana pojazdów z dróg miasta G. Zaświadczenie o wskazanej we wniosku treści jest niezbędne skarżącemu do ustalenia przebiegu interwencji i wytoczenia powództwa przeciwko Komendzie Powiatowej Policji w G. oraz Skarbowi Państwa o zapłatę na podstawie art. 417 Kodeksu Cywilnego (dalej: k.c.). W oparciu o treść przywołanych publikacji dostępnych pod wskazanymi linkami skarżący wnosi, że kierujący nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdem. Wobec tego funkcjonariusze Policji zobowiązani byli zastosować art. 130a ust. 1 pkt 6 Prawo o ruchu drogowym. Skarżący zaznacza, że przekazanie pojazdu można było zastosować wyłącznie w przypadku, gdy w pojeździe znajdował się pasażer posiadający uprawnienie do kierowania tym pojazdem. Dodatkowo skarżący podnosi, że zastosowanie art. 130a ust. 2a Prawo o ruchu drogowym jest niemożliwe, gdyż przyczyna usunięcia nie ustaje.

Komendant Powiatowy Policji w G. postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W ocenie Komendanta nie został wykazany przez skarżącego interes prawny, w oparciu o który byłoby możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Wnioskodawca wskazał, iż uzyskanie żądanych informacji pozwoli na wytoczenie w przyszłości powództwa przeciwko Komendzie Miejskiej Policji w G. oraz Skarbowi Państwa o zapłatę na podstawie art. 417 k.c. Z przepisów natomiast wynika wymóg istnienia interesu prawnego w momencie ubiegania się o zaświadczenie w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Fakt hipotetycznego istnienia interesu prawnego nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że takowy istnieje.

Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego zmianę poprzez wydanie zaświadczenia zgodnie z pierwotnym wnioskiem z dnia [...] r. Uzasadniając swoje żądanie skarżący podaje, iż funkcjonariusze Policji nie wydali dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, do czego byli zobligowani przepisem art. 130a ust. 1 pkt. 6 ustawy prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej spowodowało wyrządzenie szkody majątkowej firmie skarżącego tytułem usunięcia pojazdu na parking. W związku z tym skarżący planuje złożyć pozew o odszkodowanie na podstawie art. 417 k.c. przeciwko Komendzie Miejskiej Policji w G. – Skarb Państwa i już sam fakt planowania sprawy sądowej w sądzie powszechnym jest wystarczającym uzasadnieniem prawnym do uzyskania przedmiotowego zaświadczenia.

Komendant Wojewódzki Policji w K. w postanowieniu z dnia [...] r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podtrzymał w nim ustalenia i ocenę stanu prawnego przeprowadzone przez organ I instancji. Swoje stanowisko organ odwoławczy uzupełnia argumentem, według którego tryb określony w przepisach art. 217-219 k.p.a. nie dotyczy udzielania informacji o danych funkcjonariuszy, pasażerach posiadających uprawnienia itd.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzuca zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, to jest: art. 217 § 1 k.p.a. poprzez nie wydanie zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie; art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez nie wydanie zaświadczenia w sytuacji, w której skarżący ubiegał się o zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów; art. 218 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie zaświadczenia, gdy chodzi o potwierdzenie faktów wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zażaleniu. Zarzuca organowi dokonanie błędnej wykładni prawa i nieuzasadnionej odmowy wydania zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne (por. art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Z kolei opierając się na art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tytułem wprowadzenia wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII (art. 217 i dalsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 poz.735 ze zm.) – dalej: k.p.a.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy administracji zasadnie odmówiły wnioskodawcy wydania zaświadczenia o treści objętej wnioskiem.

Rozważenia w niniejszej sprawie wymagają dwie kwestie. Po pierwsze, czy występując o wydanie przedmiotowego zaświadczenia skarżący posiadał interes prawny w jego uzyskaniu. Po wtóre czy rzeczywiście jak, utrzymują to organy, informacje, których stwierdzenia domagał się skarżący mogły zostać potwierdzone w formie zaświadczenia.

Poddane kontroli Sądu postanowienia wydano w oparciu o regulacje zawarte w przepisach art. 217-219 k.p.a.

Przesłanki i tryb wydawania zaświadczeń wyznaczone zostały w art. 217 k.p.a. Jak wynika z jego § 1 organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

Zaświadczenie wydaje się – zgodnie art. 217 § 2 k.p.a. jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, o czym stanowi art. 217 § 3 k.p.a. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie – jak wynika z regulacji art. 219 k.p.a. - następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Tym samym w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykaże swego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści, bądź gdy nie istnieje taki przepis prawa, który wymagałby uzyskania stosownego zaświadczenia, organ administracji publicznej winien podjąć postanowienie odmowne (wyrok WSA w Warszawie z 24.02.2021 r., II SAB/Wa 474/20, LEX nr 3161103).

Przechodząc do oceny legalności podjętych przez organy rozstrzygnięć w sprawie, nakreślić należy specyfikę postępowania inicjowanego wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Oznaczone w art. 217 k.p.a. okoliczności warunkujące uzyskanie zaświadczenia charakteryzują się odrębnością. Jak podkreślane jest w doktrynie, w pierwszym wypadku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Nakłada to na organ administracji obowiązek wydania zaświadczenia, o ile stosowne dane znajdują się w jego posiadaniu. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega badaniu, bowiem jest on z góry ustalony przez przepis prawa (A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, Warszawa 2010, art. 217). W przypadku określonym w pkt 2 art. 217 § 2 (ubieganie się o zaświadczenie ze względu na interes prawny) organ obowiązany jest najpierw stwierdzić, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania ... op. cit.). Zaznaczyć tutaj należy, że główny ciężar obowiązku wykazania interesu prawnego w domaganiu się wydania zaświadczenia spoczywa na wnioskodawcy (wyrok NSA z 15.10.2015 r., I OSK 684/14, LEX nr 1932083; wyrok NSA z 31.03.2000 r., III SA 502/99, LEX nr 1692483). Tak więc osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia powinna wykazać swój interes prawny lub powołać przepis prawny, dający podstawę tych starań (wyrok WSA w Gdańsku z 10.06.2021 r., III SA/Gd 96/21, LEX nr 3199525). W doktrynie trafnie przyjmuje się, że nie jest to zbytek formalizmu, lecz pewien środek ograniczenia żądania zaświadczeń i posługiwania się nimi. W obrocie prawnym zaświadczenia mogą bowiem wieść samodzielny żywot, niekoniecznie odpowiadając aktualnemu stanowi faktycznemu lub prawnemu po pewnym czasie i wobec tego pewna reglamentacja ich wystawiania spełnia postulat bezpieczeństwa obrotu prawnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C. H. Beck Warszawa 2006, str. 818; por. Wyrok WSA w Warszawie z 24.02.2021 r., II SAB/Wa 474/20, LEX nr 3161103).

W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny, aby mógł być zaspokojony przez administrację, musi być osobisty, własny, indywidualny oraz konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 1997 r., II SA 940/97, CBOSA). Z kolei NSA akcentuje, aby interes prawny był przede wszystkim realny i aktualny, tzn. winien ściśle wiązać się z aktualnymi prawami bądź obowiązkami strony, związanymi z przedmiotem postępowania lub czynnościami organu, a nie z jej zamiarami na przyszłość (por. wyrok NSA 11.12.2020 r.,I OSK 2411/18, LEX nr 3166885).

Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Przy tym interes prawny powinien być skonkretyzowany, a nie ewentualny (wyrok WSA w Gdańsku z 29.01.2020 r., II SA/Gd 385/19, LEX nr 2784855). Wobec powyższego, o istnieniu interesu prawnego można mówić, gdy dany podmiot wnosi żądanie we własnym imieniu, żądanie to oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (wyrok WSA w Warszawie z 27.07.2017 r., II SA/Wa 605/17, LEX nr 2400872).

Należy przy tym odróżnić interes faktyczny od interesu prawnego (por. wyrok NSA z 11.12.2020 r., I OSK 2411/18, LEX nr 3166885). W wyroku z 10.12.2021 r. NSA stwierdza, że kategoria interesu prawnego przeciwstawiana jest interesowi faktycznemu, gdy podmiot jest zainteresowany w wydaniu przez organ rozstrzygnięcia w określonej kwestii, ale nie ma ku temu podstaw prawnych. To rozróżnienie i warunek umocowania legitymacji procesowej w przepisie prawa nie pozwalają na zrelatywizowanie oceny do "realiów sprawy", okoliczności faktyczne związane ze sprawą i jej cechy indywidualne nie mogą przesądzić o statusie procesowym podmiotów (wyrok NSA z 10.12.2019 r., I OSK 1854/17, LEX nr 2782221).

Skarżący swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o treści określonej we wniosku z [...] r. upatruje w konieczności ustalenia przebiegu zdarzeń, o których uzyskał wiedzę z artykułów dostępnych na stronach internetowych https://infogliwice.pl oraz https://gliwice.policja.gov.pl. Według skarżącego, jest ona mu niezbędna do ustalenia, czy są podstawy do złożenia powództwa z art. 417 k.c. Jego zdaniem dopiero po uzyskaniu przedmiotowych informacji w sposób urzędowo poświadczony możliwe będzie ustalenie powstania roszczeń z art. 417 k.c. i ewentualne ich dochodzenie przed sądem powszechnym. Sąd przychyla się do stanowiska wyrażonego orzecznictwie, według którego zamiar nadania biegu przed sądem powszechnym sprawie dotyczącej zaistniałego sporu, nawet w niedalekiej przyszłości, nie może stanowić o wystąpieniu interesu prawnego w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., skoro postępowanie to nie zostało jeszcze wszczęte (wyrok WSA w Gdańsku z 10.06.2021 r., III SA/Gd 96/21, LEX nr 3199525). Po za tym, interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia nie zawsze musi być rozumiany w taki sam sposób jak interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, art. 217). W konsekwencji normatywnie dopuszczona możliwość dochodzenia odszkodowania za szkody wywołane wydaniem decyzji nie jest źródłem interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, ten ma być bowiem indywidualny, konkretny i aktualny (wyrok NSA z 10.12.2019 r., I OSK 1854/17, LEX nr 2782221).

Zarówno z wniosku skarżącego o wydanie zaświadczeń oraz z treści zażalenia i skargi wynika, że poprzez uzyskanie zaświadczenia o pożądanej treści skarżący dąży do uzyskania informacji, w oparciu o które rozważy podjęcie dalszych działań prawnych, w tym zainicjowanie postępowania sądowego. Warto tutaj podnieść, że w ewentualnym postępowaniu sądowym, do którego przygotowuje się skarżący, przebieg samych interwencji, jak i ustalone na ich podstawie okoliczności faktyczne mogą mieć istotne znaczenie dowodowe. Dokumentacja dostarczona przez Policję, jak i ewentualne zeznania funkcjonariuszy, mogą stanowić, jak każdy dowód, przedmiot oceny sądu lub też innego uprawnionego do tego organu wymiaru sprawiedliwości. Tymczasem zaświadczenie służy urzędowemu potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ administracji publicznej ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, jeżeli określona osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W uzasadnieniu wyroku z 10.06.2021 r. WSA w Gdańsku słusznie zauważył, że dokument ten ma charakter wiążący, z definicji swej stwierdza bowiem będące jego przedmiotem dane kategorycznie. W postępowaniu cywilnym zaświadczenie posiada moc dokumentu urzędowego. Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021poz.1805 ze zm.) - dalej: k.p.c., dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Gdyby więc organ Policji wydał zaświadczenie o żądanej treści, postępowanie dowodowe na okoliczności wynikające z przedmiotowych interwencji mogłoby doznać istotnych ograniczeń, nieuzasadnionych z punktu widzenia założeń ustalania stanu faktycznego i prawnego. Natomiast odmowa wydania zaświadczania nie pozbawia skarżącego możliwości powołania się na okoliczności związane z przebiegiem interwencji. Skarżący, składając pozew inicjujący postępowanie sądowe może zawrzeć w nim wniosek, o którym mowa w art. 187 § 2 pkt 4 k.p.c. czyli zażądać dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać. Wniosek ten będzie skuteczny jeżeli strona uprawdopodobnieni, że nie była w stanie samodzielnie ich uzyskać. Brak interesu prawnego w rozpoznawaj sprawie, wykazany za pomocą wydanych postanowień i wyroku oddalającego skargę, może być w tej mierze dla sądu powszechnego wystarczający, gdy tylko uzna przeprowadzenie tego dowodu za zasadne. Przywołany przepis z całą pewnością nie stanowi jednak samoistnego źródła interesu prawnego (wyrok WSA w Gdańsku z 10.06.2021 r., III SA/Gd 96/21, LEX nr 3199525).

Skarżący poprzez uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia zmierza do ustalenia prawidłowości działań funkcjonariuszy Policji w kontekście zastosowania art.130a ust. 1 pkt. 6 Prawo o ruchu drogowym w trakcie interwencji, o których mowa w tekstach rozpowszechnionych pod wskazanymi przez skarżącego linkami. Sąd podziela stanowisko organu, że oceny prawidłowości działania funkcjonariuszy obsługujących interwencję nie dokonuje się w formie zaświadczenia. W sprawie o wydanie zaświadczenia nie chodzi o władcze rozstrzyganie o prawach, czy obowiązkach stron (zwłaszcza w kwestiach spornych), ale o potwierdzenie, na skutek żądania osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (np. z danych zawartych w aktach sprawy) (wyrok WSA w Warszawie z 4.03.2020 r., I SA/Wa 2752/19, LEX nr 3156055).

Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie ma na celu potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosowanie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy, uproszczony i odformalizowany (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16 listopada 2017 r., III SA/Kr 620/17, LEX nr 2425496) i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego określonych treścią (art. 75, art. 7 k.p.a.). Z powyższych przepisów wynika zatem, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie prowadzi się w pełnym zakresie postępowania dowodowego, nie gromadzi się dowodów ani nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie dokonuje się również subsumpcji ustaleń faktycznych do przepisów prawa materialnego. W postępowaniu tym ustala się jedynie, czy na podstawie informacji, którymi organ już dysponuje można potwierdzić fakty lub stan prawny.

Tym samym w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia organ nie może badać innych kwestii, bowiem tego rodzaju postępowanie wykracza poza zakres postępowania o wydanie zaświadczenia (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4.03.2020 r., I SA/Wa 2553/19, LEX nr 3078730).

W tym kontekście organy prawidłowo zważyły, że wnioskujący o wydanie zaświadczenia skarżący nie dysponował na moment złożenia wniosku wymaganym przez ustawę interesem prawnym, co uniemożliwiało realizację złożonego przez niego wniosku poprzez wydanie żądanego zaświadczenia.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.