Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 89/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1,  art. 200,  art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1,  art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e i f
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi B. B., P. B. na bezczynność Przedsiębiorstwa A S.A. w K. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Przedsiębiorstwo A S.A. w K. do załatwienia wniosku skarżących z dnia [...] r. w terminie 14 dni, stwierdzając, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) zasądza od Przedsiębiorstwa A S.A. w K. na rzecz skarżących kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

B. i P. B. wnieśli w dniu 10 stycznia 2012 r. skargę na bezczynność Przedsiębiorstwa A S.A. w zakresie nieudzielania informacji publicznej objętej wnioskiem skarżących z dnia 28 października 2011 r. We wniosku tym domagali się odpowiedzi, czy Przedsiębiorstwo jest właścicielem rurociągu ø 1000 zlokalizowanego na działce nr [...] w P., przy ul [...]. Skarżący zarzucili, że nie uzyskali odpowiedzi na powyższy wniosek.

W odpowiedzi na skargę, nota bene przekazanej Sądowi dopiero po złożeniu przez skarżących wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), Przedsiębiorstwo uznało zasadność skargi, ale wniosło o umorzenie postępowania ze względu na udzielenie informacji publicznej w piśmie z dnia 13 czerwca 2012 r. W toku dalszego postępowania skarżący wywodzili, że pismo to nie odpowiada na pytanie zawarte w ich wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadniczo bezsporna była w sprawie okoliczność, że skarżone Przedsiębiorstwo jest podmiotem, który według art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej dalej "ustawą"), zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej, a także i to, że treść wniosku skarżących z dnia 28 października 2011 r. odnosi się do informacji publicznej. Okoliczności te zostały wyraźnie przyznane w odpowiedzi na skargę, w której Przedsiębiorstwo uznało zasadność skargi. Można jedynie wyrazić pogląd, że żądana informacja bardziej kwalifikuje się do art. 6 ust. 1, pkt 2 lit. f ustawy, a nie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e, wskazywanego w skardze, co dla oceny jej zasadności nie ma jednak istotnego znaczenia. Natomiast bezczynność Przedsiębiorstwa jest oczywista. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej winno nastąpić nie później niż w terminie 14 dniu od dnia złożenia wniosku (w sprawie nie zachodziły wyjątki od tej reguły, zastrzeżone w przytoczonym przepisie). Nawet gdyby przyjąć, że udostępnienie informacji nastąpiło w piśmie z dnia 14 czerwca 2012 r., to bezczynność trwała prawie pół roku. Jednakowoż trafnie zarzucają skarżący, że pismo to nie udziela informacji objętej ich wnioskiem. Podaje ono bowiem, że opisany we wniosku rurociąg jest we władaniu Przedsiębiorstwa, podczas gdy wniosek jasno formułował pytanie, czy Przedsiębiorstwo jest właścicielem tego rurociągu. W systemie prawa stanowionego nie zachodzi tożsamość pojęciowa między władaniem, a własnością. Mianowicie własność jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, wyznaczone obowiązującymi przepisami. Natomiast pojęcie władania jest zdecydowanie szersze i obejmuje zarówno posiadanie rzeczy w ramach stosunku prawnorzeczowego lub zobowiązaniowego (art. 336 k.c.), przypadki dzierżenia rzeczy (art. 338 k.c.), jak i władanie faktyczne, nie związane z żadnym tytułem prawnym do rzeczy. Odwołanie się przez Przedsiębiorstwo do samego władania rurociągiem w żaden sposób nie wyjaśnia tego, czy Przedsiębiorstwo jest właścicielem rurociągu. Aktualnego stanu własnościowego nie można też wprost odczytać z dołączonych do pisma z dnia 13 czerwca 2012 r. dokumentów. Słusznie skarżone Przedsiębiorstwo zauważa w piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2012 r., że w ramach postępowania objętego ustawą nie jest zobowiązane do formułowania opinii i sądów, lecz nie wykazał, by uwaga ta miała jakiś związek z treścią wniosku skarżących. Skoro bowiem pytali oni, czy Przedsiębiorstwo jest właścicielem rurociągu, to właśnie załatwienie sprawy mogło się sprowadzać do trzech wariantów odpowiedzi:

1) Przedsiębiorstwo jest właścicielem rurociągu,

2) Przedsiębiorstwo nie jest właścicielem rurociągu,

3) Przedsiębiorstwo nie dysponuje dokumentami stwierdzającymi lub ustalającymi prawo własności Przedsiębiorstwa względem przedmiotowego rurociągu

- w zależności od rzeczywistego stanu rzeczy. Nawet w przypadku trzeciej wersji nie jest zatem konieczne udzielenie odpowiedzi o charakterze ocennym, wymagającym pogłębionej interpretacji treści posiadanej przez Przedsiębiorstwo dokumentacji. Odpowiedź ta nie może jednak odbiegać od zakresu wyznaczonego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak to miało miejsce w przypadku pisma z dnia 13 czerwca 2012 r., które w tych warunkach nie może być uznane za załatwienie wniosku skarżących. Mimo wyraźnego ich stanowiska wobec udzielonej im odpowiedzi, Przedsiębiorstwo nie uzupełniło tej odpowiedzi do czasu wyrokowania, w związku z czym jego wniosek o umorzenie postępowania nie mógł być uwzględniony.

Ponieważ skarga na bezczynność okazała się zasadna, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązano organ (Przedsiębiorstwo) do załatwienia wniosku skarżących w terminie 14 dni, stosując ten przepis w sposób odpowiadający specyfice spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej. Stosownie do zdania drugiego tego przepisu stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co wynika z przebiegu całego postępowania, a zwłaszcza wykazanej już półrocznej zwłoki organu w udzieleniu jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek. O kosztach orzeczono z mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

mw