Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1360/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. (organ drugiej instancji) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Doręczenie M. B. (stronie skarżącej) wymienionego postanowienia wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie zaskarżenia tego aktu nastąpiło w dniu 26 lipca 2016 r. Postanowienie zostało odebrane przez osobę uprawnioną – B. B..

Pismem z dnia 26 września 2016 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 28 września 2016 r., skarżący wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. skargę na ww. postanowienie.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy zauważył, że skarga została wniesiona po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego powyżej przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Przy czym, zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 26 lipca 2016 r. To zaś oznacza, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 25 sierpnia 2016 r. Tymczasem, skarga została wniesiona w dniu 28 września 2016 r. (data stempla pocztowego), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.