Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2180/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi K., J. K. Sp. j. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2005 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...] oraz [...] działającego w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2004 r. wniosku K. J. K. Sp. j., (wnioskodawcy) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego RED BULL nr IR-708 694, zarejestrowanego na rzecz R. (uprawnionego) dla towarów w klasie 30, na podstawie art. 169 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r.- Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) oddalił wniosek jako przedwczesny.

Urząd wskazał, że prawo z rejestracji (ochronne) na znak towarowy RED BULL nr IR- 708 694 zostało uznane w Polsce 22 lutego 2000r. w wyniku notyfikacji z 8 kwietnia 1999 r., tj. pod rządami przepisów ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.). W ocenie organu podstawę prawną przy rozstrzyganiu przedmiotowego wniosku będzie stanowić ustawa Prawo własności przemysłowej, ponieważ o zastosowaniu przepisów ustawy p.w.p. czy też u.z.t. decyduje data złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcie prawa. W ocenie organu stanowisko takie zostało potwierdzone przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ powołał się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wyrok z 25 marca 2005 r., sygn. akt nr VI SA/Wa 107/04,oddalając skargę. Organ stwierdził, że Sąd w tym wyroku potwierdził słuszność zasady, że o zastosowaniu przepisów ustawy p.w.p. czy też u.z.t. decyduje data złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcie prawa. W ocenie organu należało zastosować więc przepisy obowiązujące w dniu 22 sierpnia 2001 r., kiedy wniosek dotarł do Urzędu Patentowego. W tej sytuacji zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 315 ust. 1 zd. drugie ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art.28 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. nr 5 poz. 17 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, a także art. 315 ust. 2 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej poprzez ich błędne zastosowanie - są niezasadne.

Niezależnie od potwierdzenia przez orzecznictwo sądów administracyjnych zasady ustalania okresu nieużywania znaku jako "liczonego wstecz" od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji (np. patrz w/w wyrok WSA z 25 marca 2005 r.) zasada ta stosowana była już znacznie wcześniej przez Komisję Odwoławczą przy UP, która np. w orzeczeniu z [...].10.1999 nr [...] stwierdziła, że okres stanowiący podstawę oceny nieużywania znaku powinien się odnosić do okresu ostatnich lat poprzedzających złożenie wniosku.

W ocenie organu art.5 ust.1 "Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków towarowych" przewiduje okres jednego roku na wydanie odmowy rejestracji międzynarodowej przez organy krajowe. Natomiast zgodnie z komentarzem prof. Jerzego Skubisza w publikacji Prawo Znaków Towarowych - Komentarz, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997, str. 213, w odniesieniu do znaków towarowych korzystających z rejestracji międzynarodowej termin podjęcia używania znaku towarowego biegnie od daty, w której upływa termin na wydanie decyzji o odmowie uznania w Polsce skutków międzynarodowej rejestracji tego znaku (a więc po upływie 1 roku od notyfikacji). Ponadto także OHIM dla znaków zgłoszonych na podstawie porozumienia madryckiego przyjmuje ex officio, iż datą rejestracji jest data 12 miesięcy po rejestracji. Tak więc przyjęcie przez UPRP wykładni, że obowiązek używania znaku towarowego RED BULL nr IR- 708 694 powstał po upływie roku od notyfikacji zgłoszenia międzynarodowego w Urzędzie Patentowym jest zgodne z prawem krajowym i międzynarodowym oraz powszechnie przyjętą jego interpretacją. Zdaniem organu stanowisko skarżącego, iż nieużywanie znaków słownych "red bull" dla spornych towarów jest ciągłe, obejmujące również zarejestrowany wcześniej identyczny znak nr [...], wobec którego stwierdzenie wygaśnięcia ochrony jest przedmiotem postępowania w sprawie [...], i że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie powinno być poprzedzone rozstrzygnięciem w sprawie znaku nr [...], a co najwyżej oba rozstrzygnięcia powinny zapaść jednocześnie, nie znajduje oparcia w żadnych przepisach prawa.

Organ stwierdził, że stanowisko skarżącego, że Urząd nie zakomunikował stronie faktów w postaci daty, od której, zdaniem Urzędu, biegnie obowiązek używania znaku towarowego, znanej Urzędowi z urzędu, przy czym Urząd Patentowy swój wniosek odnośnie daty powstania obowiązku używania znaku IR-708 694 wysnuł z faktów znanych tylko z wewnętrznych informacji komórek organizacyjnych Urzędu nie znajduje potwierdzenia w faktach. Data powstania obowiązku używania znaku IR-708 694 wynika bowiem z daty notyfikacji o rozszerzeniu tego zgłoszenia międzynarodowego na terytorium Polski (8 kwietnia 1999 r.) - powszechnie znanej np. z ogólnodostępnych publikacji WIPO (baza R. i inne) oraz publikacji UPRP. Natomiast doliczany do tej daty okres 1 roku wynika z przepisów i ustaleń międzynarodowych.

Biorąc pod uwagę powyższe Urząd stwierdził, iż okres pięciu lat, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy pwp upływał dla spornego znaku 8 kwietnia 2005 r. i wnioski złożone wcześniej tj. dnia 9 lipca 2004 r. przez wnioskodawcę uznano za przedwczesne.

W skardze zarzucono przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności naruszenie następujących przepisów:

1) art. 315 ust. 1 zd. drugie ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art.28 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. nr 5 poz. 17 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, a także art. 315 ust. 2 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej poprzez ich błędne zastosowanie, skutkujące łącznie przyjęciem 5-letniego okresu (a nie 3 lat)nieużywania znaku towarowego jako warunku wygaśnięcia prawa z rejestracji;

2) art.6 kpa w związku z art.25 pkt 3 oraz art.28 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych poprzez przyjęcie zasady ustalania okresu nieużywania znaku jako liczonego wstecz od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji, zamiast obliczania go w przyszłość od daty zaprzestania używania znaku albo niepodjęcia tego używania po uzyskaniu rejestracji, przy czym pełnomocnik skarżącego wywodzi, że przyjęcie powyższej wykładni narusza art.6 kpa, gdyż żaden przepis "nie nakazuje obliczać okresu nieużywania znaku od daty złożenia wniosku, a tym bardziej liczenia tego okresu wstecz";

3) art.5 Kodeksu cywilnego w związku z art. 153 ust.1 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz w związku z art.4 "Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków towarowych" -poprzez przyjęcie wykładni, że obowiązek używania znaku towarowego RED BULL nr IR-708694 powstał po upływie roku od notyfikacji zgłoszenia międzynarodowego w Urzędzie Patentowym, pomimo, iż zdaniem pełnomocnika skarżącego, nieużywanie znaków słownych "red bull" dla spornych towarów jest ciągłe, obejmujące również zarejestrowany wcześniej identyczny znak nr [...], wobec którego stwierdzenie wygaśnięcia ochrony jest przedmiotem postępowania [...], przy czym pełnomocnik skarżącego wywodzi, że na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej brak jest podstaw do przyjęcia takiej wykładni w ogóle, a w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie powinno być poprzedzone rozstrzygnięciem w sprawie znaku nr [...], a co najwyżej oba rozstrzygnięcia powinny zapaść jednocześnie;

4) a także art.10 § 1 oraz art. 77 § 4 kpa, gdyż zdaniem skarżącego, Urząd nie zakomunikował stronie faktów w postaci daty, od której, zdaniem Urzędu, biegnie obowiązek używania znaku towarowego, znanej Urzędowi z urzędu, przy czym pełnomocnik skarżącego wywodzi, że Urząd Patentowy swój wniosek odnośnie daty powstania obowiązku używania znaku IR- 708 694 wysnuł z faktów znanych tylko z wewnętrznych informacji komórek organizacyjnych Urzędu.

Wnioskodawca upatruje swój interes prawny w uznaniu przedmiotowego prawa za wygasłe w części dotyczącej towarów w klasie 30 w tym, że sporny znak stanowi przeszkodę do zarejestrowania w Polsce znaku towarowego RED BLUE ze zgłoszenia Z-277694 na rzecz J. K. K. Sp. j., L. w zakresie towarów z klasy 30, głównie dla lodów, oraz w procesach cywilnych wytoczonych im przez uprawnionego o naruszania spornego znaku towarowego w wyniku obrotu towarami z klasy 30 (lody i słodycze, w szczególności cukierki).

W odpowiedzi na wniosek uprawniony z rejestracji podważył interes prawny wnioskodawców w żądaniu uznania za wygasłe prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego RED BULL nr IR- 708 694 w części dotyczącej towarów w klasie 30 z uwagi na renomę tego znaku.

Uprawniony dowodził, iż sporny znak towarowy jako renomowany i jednocześnie powszechnie znany, jak również oznaczenia do niego podobne, nie może być stosowany do oznaczania jakichkolwiek towarów w jakichkolwiek klasach, w tym do oznaczania lodów czy słodyczy przez podmioty nieuprawnione. W konsekwencji, nawet po pozbawieniu ochrony spornego znaku w klasie wnioskodawcy nie będą mogli

uzyskać prawa ochronnego na znak towarowy tożsamy lub podobny do znaku RED BULL w klasie 30 dla jakichkolwiek towarów. Nie będą mogli oni również używać takiego znaku.

Wobec powyższego, zdaniem uprawnionego, wnioskodawcy nie mają interesu prawnego w uznaniu znaku RED BULL za wygasły w jakimkolwiek zakresie, bowiem nawet pozytywna decyzja Urzędu Patentowego nie umożliwi im zarejestrowanie takiego lub podobnego znaku.

Na dowód renomy znaku RED BULL uprawniony przedstawił szereg dokumentów obejmujących:

1) "A." - oświadczenie D. M. - dyrektora zarządzającego R. (w tłumaczeniu: "Oświadczenie" ),

2) "F." - w tłumaczeniu: "Pierwsza wysyłka napoju energetycznego Red Bull do krajów objętych dystrybucją" (k.77-79/80-85 akt IX GCo 235/04),

3) Zestawienie tabelaryczne "L." - w tłumaczeniu: "Wnioski o udzielenie licencji" (k.223/224 akt IX GCo 235/04),

4) Wykres słupkowy "U." - tytuł w tłumaczeniu: "Sprzedaż w sztukach Red Bull napój energetyzujący Red Bull Polska" (k.88/89 akt IX GCo 235/04),

5) Wykres słupkowy "M." - w tłumaczeniu: "Wydatki na media w EURO Grupy Red Bull na całym świecie" (k.90/91 akt IX GCo 235/04),

6) Wykres słupkowy "M." - tytuł w tłumaczeniu: "Wydatki na media w EURO Grupy Red Bull Polska" (k.96/97 akt IX GCo 235/04),

7) "V." - w tłumaczeniu: "Lista nagranych na video reklam Red Bull"

8) Badania G. - w tłumaczeniu: "Badania testowe i świadomość przekazu Polska 2003" (k. 151-152/153 akt IX GCo 235/04),

Artykuły prasowe - po polsku [strona tytułowa - zał.15]

9) Artykuł "Dziś wieczorem przypnij skrzydła",

10) Artykuł "Latarnik na skoczni",

11) Artykuł "Spacerek na wysokościach" ,

12) Artykuł "Napoje z dopalaczem",

13) Artykuł "Dodają skrzydeł",

14) Artykuł "Spadanie z klasą",

15) Artykuł "M." - w tłumaczeniu: "Ochrona znaku towarowego napoju energetyzującego Red Bull",

"Artykuły prasowe" [strona tytułowa - zał.15]

16) Artykuł 1 "R." - w tłumaczeniu: "Dobry ruch Red Bulla" (k. 155/160-164 akt IX GCo 235/04),

17) Artykuł 2 - autor: K. W. "A." (k. 156-157/ k. 164-167 akt IX GCo 235/04),

18) Artykuł 3 "C." -w tłumaczeniu: "Sąd uznał, że producenci napoju podrobili puszkę Red Bulla" (k. 158/167-169 akt IX GCo 235/04),

19) Artykuł "D." - w tłumaczeniu: "Imię puszki" ,

20) Artykuł "R." - w tłumaczeniu: "Red Bull mierzy w starszych odbiorców",

21) Artykuł "E." - w tłumaczeniu: "Napoje energetyczne kuszą młodych i skofeinowanych" (k.187/188-190 akt IX GCo 235/04),

22) Artykuł "D." -w tłumaczeniu: "Wulkan z Fuschlsee",

23) "S." - w tłumaczeniu: "Lista sponsorowanych przez Red Bull sportowców uprawiających sporty ekstremalne wraz z ich zdjęciami i nazwami dyscyplin" (k.175-181/182 akt IX GCo 235/04).

Ponadto uprawniony podniósł, że jego przedstawiciel i wyłączny dystrybutor w Polsce, R. Sp. z o.o. w W. używa spornego znaku dla oznaczania towarów z klasy 30, gdyż umieszcza znak RED BULL na pudełkach z cukierkami wysyłanymi do klientów i partnerów biznesowych uprawnionego z różnych okazji.

Na rozprawie i w pismach procesowych wnioskodawcy podtrzymali argumenty zawarte we wniosku i uznali, że przedstawione materiały dowodowe odnoszą się wyłącznie do napoju energetycznego, a ponadto że są niewystarczające dla uznania renomy spornego znaku towarowego. Podnieśli także, iż umieszczanie znaku RED BULL na pudełkach z cukierkami wysyłanymi do klientów i partnerów biznesowych nie stanowi rzeczywistego używania tego znaku dla towarów z klasy 30, gdyż występowanie na rynku towaru w tej formie nie stanowi używania towaru w obrocie rynkowym.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W ocenie Sądu wnioskodawca wykazał istnienie interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa. Zarejestrowany znak (nie przesądzając o jego renomie lub jej braku) jest znakiem blokującym dla znaku wnioskodawcy a nadto roszczenia zgłoszone w postępowaniu cywilnym uzasadniają możliwość wystąpienia z wnioskiem o wygaszenie znaku.

W dniu 22 sierpnia 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117), zwana dalej p.w.p. Wobec powyższego zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów (por. art. 315 ust. 3). Przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności rejestracyjnej spornego znaku towarowego są zatem przepisy ustawy o znakach towarowych.

W świetle ustalonego orzecznictwa w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego Urząd Patentowy, a także i sąd administracyjny kontrolujący decyzję wspomnianego organu, jest związany zakresem żądania wnioskodawcy, co odnosi się w szczególności do wskazanej podstawy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2001 r., II SA 3446/01; ONSA 2003/1/27, z glosą M. Kępińskiego; OSP 2004/1/11). Stanowisko to, co wymaga podkreślenia, jest już obowiązujące na gruncie ustawy - Prawo własności przemysłowej (por. art. 255 ust. 4 p.w.p.).

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była wydana w postępowaniu spornym decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia z dnia [...] września 2005 r., którą oddalono wniosek, o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego słownego RED BULL nr IR-708 694, zarejestrowanego na rzecz R. dla towarów w klasie 30. Z tego też powodu, zgodnie z art. 257 ustawy - Prawo własności przemysłowej argumentacja mająca przemawiać za uznaniem prawa z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego za wygasłe została przedstawiona we wniosku skarżącej i na rozprawie w Urzędzie Patentowym RP, zaś zarzuty wobec zaskarżonej decyzji zostały sformułowane w skardze. Argumenty podniesione we wniosku i zarzuty są jednak ze sobą powiązane w taki sposób, że mogą być rozpatrywane łącznie.

Jedną z podstawowych kwestii, jaką należało wyjaśnić, była sprawa daty złożenia wniosku, przesądzająca o prawie, na podstawie którego winien on zostać rozpatrzony. Dzień 21 sierpnia 2001 r. był ostatnim dniem obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Wniosek złożono w dacie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej.

W ocenie Sądu należy uznać, że postępowanie sporne, w szczególności zaś w przypadku rozpatrywanej sprawy – postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej ( art. 255 pkt 3), było i jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony (każdego, kto ma w tym interes prawny). W tej sytuacji mają tu zastosowanie przede wszystkim przepisy K.p.a. dotyczące wszczęcia postępowania, a w szczególności art. 61 pkt 3 K.p.a., według którego "Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej". W konsekwencji, biorąc za podstawę datę wpływu (9 lipca 2005 r.) wniosku skarżącego do Urzędu Patentowego RP trafnie uznano, że został on złożony już w dacie obowiązywania ustawy – Prawo własności przemysłowej i rozpatrzono go na podstawie jej przepisów.

Przy ustalonym w przedstawiony sposób stanie prawnym, na podstawie którego powinno nastąpić rozpatrzenie wniosku, zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 315 ust. 1 zd.2 oraz 28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.) i art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej poprzez ich niezastosowanie jest bezpodstawny.

W ocenie Sądu uprawniony ze znaku nie przedstawił dowodów potwierdzających używanie znaku w zakwestionowanej klasie. Zgodnie z art. 169 ust. 6 ustawy obowiązek wykazania używania znaku towarowego spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Obowiązek ten może być realizowany w różnym zakresie. Jeżeli Urząd Patentowy uzna, że przedstawione dowody są wystarczające, to ani Urząd nie ma podstaw do żądania dowodów dodatkowych, ani też uprawniony nie ma obowiązku dostarczania takich dowodów. Należy uznać, że w tego rodzaju postępowaniu (o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z przyczyn określonych a art. 161 ust. 1 pkt 1 ustawy) Urząd Patentowy ma swobodę co do zakresu materiału dowodowego, na którym opiera swoja decyzję. Urząd Patentowy RP zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 ma przede wszystkim uznać za udowodnione używanie znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, i jeżeli uzna, że przedstawione przez uprawnionego dowody są wystarczające do takiego stwierdzenia, to nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego. Jednak należy zauważyć, że postępowanie dotyczyło kwestii formalnych. Rozstrzygnięcie tej kwestii należy zatem do Urzędu Patentowego, którego decyzja powinna oczywiście spełniać wszelkie wymogi postępowania administracyjnego. W szczególności Urząd Patentowy RP powinien kierować się tutaj zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów, wyrażoną w art.. 80 K.p.a., przy czym należy zważyć, że powołany przepis ma zastosowanie na gruncie zarówno ustawy o znakach towarowych (art. 37), jak i ustawy – Prawo własności przemysłowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 78 K.p.a.), a w szczególności do zarzutów odnoszących się do strony dowodowej kontrolowanego postępowania, należało uznać je za bezpodstawne. Zgodnie bowiem z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2056/03, (nie publikowany), kodeksowa zasada swobodnej oceny dowodów przez organy administracyjne, wynikająca z art. 80 K.p.a., wyłącza zasadniczo możliwość odmiennej oceny przez sąd administracyjny wiarygodności i mocy dowodowej zebranego w sprawie materiału, chyba że ustalenia zawarte w decyzji mają charakter dowolnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 5203/98; LEX nr 44809). Sąd administracyjny nie jest bowiem organem III instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie , czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór, w ramach zasady swobodnej (a nie dowolnej) oceny dowodów, jest słuszny, gdyż Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 36/97; LEX nr 34108). Innymi słowy, jeżeli postępowanie dowodowo-wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to nie narusza prawa wybór przez organ administracji publicznej jednej z dwóch wchodzących w grę możliwości, np. dotyczącej wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Wówczas Sąd, w ramach kontroli orzeczniczej organu administracji publicznej nie może zakwestionować takiego rozstrzygnięcia, gdyż – jak to wyżej wskazano – sprawuje on kontrolę tylko pod kątem legalności orzeczenia, nie zaś jego słuszności.

Jak wskazano wyżej w dniu 22 sierpnia 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej i z tym dniem utraciła moc ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Istotny dla rozstrzygnięcia rozważanego zagadnienia przepis art. 315 Pr.w.p. stanowił, że "prawa w zakresie... znaków towarowych..., istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej" (ust. 1). "Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe" (ust. 2). Wykładnia przytoczonych przepisów - na co trafnie zwrócono już uwagę w doktrynie - nie może prowadzić do wniosku, że przepisy dotychczasowe (tzn. przepisy ustawy o znakach towarowych) stosuje się także do oceny skutków prawnych zdarzeń, które miały miejsce po dniu 22 sierpnia 2001 r., wniosek taki byłby bowiem sprzeczny z ogólnymi regułami prawa intertemporalnego. Zawarte w art. 315 ust. 1 zdanie drugie p.w.p. wskazanie rozumieć trzeba (jak zauważył SN w orzeczeniu z dnia 19 marca 2004, sygn.akt SN IV CK 157/03 pub. OSNC 2005/3/53) w ten sposób, że przepisy ustawy o znakach towarowych stosuje się do oceny skutków zdarzeń prawnych, mających miejsce w czasie ich obowiązywania, natomiast skutki zdarzeń prawnych, które nastąpiły po dniu 22 sierpnia 2001 r., podlegać powinny ocenie na podstawie przepisów Prawa własności przemysłowej także wtedy, gdy dotyczyły praw już istniejących. Uwzględnienie zasad ogólnych prawa międzyczasowego prowadzi zatem do wniosku, że do oceny skutków naruszenia prawa dokonanego po dniu 22 sierpnia 2001 r. stosować należy przepisy Prawa własności przemysłowej. Odmienne rozstrzygnięcie rozważanego zagadnienia międzyczasowego prowadziłoby do niczym nieusprawiedliwionego zróżnicowania po dniu 22 sierpnia 2001 r. statusu uprawnionych z tytułu rejestracji znaków towarowych, zwłaszcza do zróżnicowania zakresu udzielanej ochrony prawnej. Nadto należy zwrócić uwagę, iż SN w wyroku z dnia 28 października 2004 sygn.akt V CK 139/04 (pub. LEX nr 146350) stwierdził, że z woli ustawodawcy, co potwierdza brzmienie art. 315 ust. 2 p.w.p., poprzednio obowiązujące przepisy mają zastosowanie do samych zdarzeń i ich skutków prawnych, nawet jeśli skutki te wystąpiły po wejściu w życie nowego prawa. Innymi słowy, skutki prawne zdarzeń oceniać należy na podstawie tej ustawy, która obowiązywała w czasie, gdy dane zdarzenie nastąpiło i to także w wypadku takich zdarzeń, które można uznać za zrealizowane dopiero wówczas, gdy zaszedł ostatni fakt będący elementem stanu faktycznego tego zdarzenia mającego długotrwały charakter. W konsekwencji, w orzecznictwie zaprezentowano pogląd, że z mocy art. 315 ust. 2 p.w.p. do skutków prawnych zdarzeń, które nastąpiły pod rządem u.z.t., stosuje się przepisy tej ostatniej ustawy, a nie przepisy p.w.p. (por. wyrok SN z dnia 20 grudnia 2001 r., sygn. II CKN 1440/00, niepubl.). Sąd Najwyższy podzielił pogląd wyrażony w tym orzeczeniu, natomiast nie podziela później zaprezentowanego w orzecznictwie stanowiska, że dla zastosowania p.w.p. jest wystarczające, by czyn o określonych w nim znamionach rozpoczęty przed dniem wejścia p.w.p. w życie był kontynuowany po dniu 22 sierpnia 2001 r. (por. wyrok SN z dnia 19 marca 2004 r., sygn. IV CK 157/03, niepubl.). Przepis art. 315 ust. 2 p.w.p. należy więc zdaniem SN rozumieć w ten sposób, że przepisy u.z.t. stosuje się do oceny skutków prawnych wszystkich tych zdarzeń, które wystąpiły w czasie obowiązywania u.z.t., a więc przed 22 sierpnia 2001 r. Uwzględniając ustalenia faktyczne w przedmiocie dat wystąpienia zdarzeń w postaci wniosku o wygaszenie prawa z rejestracji, z którymi wnioskodawca wiąże uprawnienia do ochrony swych praw, stwierdzić należy, że ocena zasadności żądań wniosku powinna być dokonana na podstawie przepisów p.w.p., a nie na podstawie przepisów u.z.t. Wobec powyższego, zarzut pozwanej błędnego zastosowania art. 315 ust. 2 p.w.p. wskutek zastosowania do rozstrzygnięcia niniejszego sporu przepisów p.w.p., należało uznać za nietrafny.

Podobne stanowisko w sprawie prezentuje doktryna np. Urszula Promińska (pub. Przegląd Prawa Handlowego 2004/1/21) stwierdza, że przepisy międzyczasowe ustawy Prawo własności przemysłowej nie dają podstawy do twierdzenia, że poprzednio obowiązujące przepisy mają zastosowanie także do wszystkich zdarzeń i ich skutków, które zaistniały po wejściu w życie nowego prawa. Wskazuje, że po wejściu w życie nowej ustawy przepisy poprzednio obowiązujące mają zastosowanie do oceny ważności prawa nabytego pod ich rządem, skutków czynności prawnych dotyczących znaków towarowych dokonanych w czasie ich obowiązywania oraz skutków naruszenia, o ile nastąpiło w tym czasie. Wskazuje, że nowa ustawa od daty wejścia jej w życie stanowi podstawę wygaśnięcia prawa z rejestracji, wyznaczenia treści prawa wyłącznego do znaku towarowego i zakresu jego ochrony, choćby prawo to powstało pod rządem ustawy poprzednio obowiązującej, podstawę do oceny skutków naruszenia tego prawa, jeśli nastąpiło po wejściu jej w życie, jak również do rozstrzygania o innych stosunkach prawnych powstałych po tej dacie.

Podobnie Irena Wiszniewska (pub.Przegląd Prawa Handlowego 2001/12/1) stwierdza niezależnie [...] od tego, czy mamy do czynienia z (nowym) prawem ochronnym, czy (starym) prawem z rejestracji, jeśli wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa złożony został po wejściu w życie ustawy Prawo własności przemysłowej, zastosowanie powinien mieć przepis nowej ustawy przewidujący wygaśnięcie prawa wskutek nieużywania znaku przez pięć lat, a nie przepis u.z.t. przewidujący okres trzyletni. Podobnie w razie złożenia po wejściu w życie nowej ustawy wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ze względu na utratę przez znak znamion odróżniających, utratę znamion odróżniających trzeba by oceniać również w odniesieniu do "starych" praw już na podstawie nowych przepisów. Od momentu wejścia w życie nowej ustawy również "stare" znaki podlegać powinny ochronie poza granicami podobieństwa towarów w tym zakresie, w jakim przewidują to nowe przepisy.

W ocenie Sądu argumenty uprawnionego w zakresie renomy znaku nie mogą być brane pod uwagę w tym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielając stanowisko Urzędu Patentowego RP na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.