Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 804/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spraw.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w G., działając na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "K.p.a.", cofnął D. M. pozwolenie na broń palną myśliwską w celach łowieckich.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zawiadomieniem z dnia [...] września 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wymienionemu pozwolenia na broń palną myśliwską w celach łowieckich z powodu prawomocnego skazania za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 60 § 1 Kodeksu karnego skarbowego.

Fakt popełnienia przez stronę przestępstwa potwierdza włączony do akt postępowania wyrok Sądu Rejonowego [...] w G. Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w G. [...] Wydział Karny z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...], z treści których wynika, że D. M. prowadząc w G. w 2008 r. i w 2010 r. działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży [...], której prowadzenia nie zgłosił Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w G., będąc z tytułu prowadzenia tej działalności gospodarczej podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, wbrew obowiązkowi, nie prowadził w 2008 i 2010 r. podatkowej księgi przychodów i rozchodów, w której wykazywałby sprzedaż [...], czym naruszył przepisy art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). Za popełnienie tego przestępstwa Sąd wymierzył stronie karę łączną grzywny [...] stawek dziennych po [...] zł.

Dalej organ zaznaczył, iż powołana okoliczność - prawomocne skazanie za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 60 § 1 k.k.s. - uzasadnia przyjęcie wniosku, że strona należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, tj. stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyśle przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ustalenie to zobowiązuje organ Policji, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do cofnięcia udzielonego stronie pozwolenia na broń.

W aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca samodzielnie wskazał przykładowe sytuacje, których zaistnienie przesądza o powstaniu obawy użycia broni niezgodnie z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jest to fakt prawomocnego skazania posiadacza pozwolenia na broń za popełnienie przestępstwa umyślnego. Zaistnienie takiej sytuacji przesądza o istnieniu podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od tej reguły, zatem w tego rodzaju sytuacjach organy Policji muszą jedynie ustalić fakt karalności.

Organ zauważył, iż prawomocne skazanie strony za umyślne przestępstwo skarbowe nie budzi wątpliwości (prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] w G. z dnia [...] stycznia 2012 r.). Prawomocne orzeczenie sądu jest wiążące dla organów Policji w zakresie ustalania przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.

W niniejszej sprawie organ Policji wziął pod uwagę pozytywną opinię z miejsca zamieszkania strony, opinię koła łowieckiego [...] w G., jak również fakt przestrzegania zasad przechowywania broni i amunicji, lecz w sytuacji popełnienia przez stronę umyślnego przestępstwa skarbowego okoliczności takie nie mogły mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ustalenie faktu karalności danej osoby za umyślne przestępstwo skarbowe stanowi samodzielną (wystarczającą i konieczną) przesłankę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.

W uzasadnieniu wskazał, iż ustawodawca nie bez przyczyny w treści ww. przepisu uznał, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a dopiero w dalszej kolejności w podpunktach wymienił dodatkowo przesłankę skazania za dane kategorie przestępstw. Konstrukcja omawianego unormowania nakazuje przyjąć brak podstaw do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń jedynie wobec stwierdzenia faktu skazania danej osoby za przestępstwo umyślne skarbowe. W pierwszej kolejności wymaga bowiem ustalenia, na tle okoliczności konkretnego przypadku, że dana osoba stwarza zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie sposób zgodzić się z taką interpretacją ww. przepisu, wedle której fakt skazania za umyślne przestępstwo skarbowe jest równoznaczny i automatycznie powoduje wypełnienie przesłanki stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Sprzeciwiają się temu reguły wykładni systemowej analizowanego aktu prawnego, zasada racjonalnego ustawodawcy oraz zasada zakazu wykładni per non est, tj. interpretacji przepisów w taki sposób, aby pewne ich fragmenty okazywały się zbędne. Gdyby założeniem ustawodawcy było uznanie, że każda osoba, która popełniła umyślne przestępstwo skarbowe winna zostać pozbawiona pozwolenia na broń, nie wprowadzałby niejako wstępnego i podstawowego zespołu warunków w postaci zagrożeń dla siebie, bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzenie tych warunków nakazuje przyjąć, że wolą ustawodawcy nie jest potraktowanie każdej osoby, która popełniła umyślne przestępstwo skarbowe za niespełniającą warunków do posiadania broni, a jedynie taką, która jeszcze stwarza zagrożenie dla siebie, bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ww. ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jak też skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż w sposób niebudzący wątpliwości ustawodawca rozstrzygnął, że wskazaną przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie zachodzi przesłanka cofnięcia pozwolenia wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) lub b) ustawy o broni i amunicji.

Analizując treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy trudno nie zauważyć, iż gramatycznie stanowi on jedno zdanie oparte na konstrukcji wyliczenia kolumnowego, w ramach którego wyróżnia się dwa elementy: wprowadzenie do wyliczenia - oznaczone jako pkt 6 - odnoszące się do wszystkich punktów oraz punkty oznaczone literami a) i b). Z tego względu, twierdzenie pełnomocnika, iż ustawodawca wprowadził w początkowej fazie przepisu "niejako wymóg wstępny" w postaci stwarzania przez daną osobę zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego, nie znajduje oparcia w przepisach ustawy.

Organ odwoławczy wskazał również, że popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku, a przesłankę zagrożenia, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy stanowi już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Organ Policji nie przeprowadza zatem postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania a tą właśnie przesłanką zagrożenia, o ile popełnione przestępstwo - jak w przypadku D. M. skazanego za czyn z art. 60 § 1 K.k.s. - ma charakter umyślny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. M. zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustalenie faktu karalności danej osoby za umyślne przestępstwo skarbowe stanowi samodzielną (wystarczającą) przesłankę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia

2012 r., a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący przedstawił argumentację analogiczną do tej zawartej w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji. Wskazał, iż ustawodawca nie bez przyczyny w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 uznał, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a dopiero w dalszej kolejności w podpunktach wymienił dodatkowo przesłankę skazania za dane kategorie przestępstw. Konstrukcja powyższego unormowania nakazuje przyjąć brak podstaw do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, jedynie wobec stwierdzenia faktu skazania danej osoby za przestępstwo umyślne skarbowe. W pierwszej kolejności wymaga bowiem ustalenia, na tle okoliczności konkretnego przypadku, że dana osoba stwarza zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie sposób zgodzić się z taką interpretacją ww. przepisu, wedle której fakt skazania za umyślne przestępstwo skarbowe jest równoznaczny i automatycznie powoduje wypełnienie przesłanki stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Sprzeciwiają się temu reguły wykładni systemowej analizowanego aktu prawnego, zasada racjonalnego ustawodawcy oraz zasada zakazu wykładni per non est. Gdyby założeniem ustawodawcy było uznanie, że każda osoba, która popełniła umyślne przestępstwo skarbowe winna zostać pozbawiona pozwolenia na broń, nie wprowadzałby niejako wstępnego i podstawowego zespołu warunków w postaci zagrożeń dla siebie, bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzenie tych warunków nakazuje przyjąć, że wolą ustawodawcy nie jest potraktowanie każdej osoby, która popełniła umyślne przestępstwo skarbowe za niespełniającą warunków do posiadania broni, a jedynie taką, która jeszcze stwarza zagrożenie da siebie, bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Skarżący zauważył, iż organ I instancji przeprowadził czynności dowodowe, co pozwala uznać, iż badał okoliczności stwarzania zagrożenia dla siebie, bezpieczeństwa i porządku publicznego pomimo, iż przed podjęciem czynności dowodowych miał już wiedzę o prawomocnym wyroku skazującym stronę za umyślne przestępstwo skarbowe. Gdyby, jak twierdzi organ odwoławczy, sam fakt karalności był samodzielną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji, przeprowadzone postępowanie dowodowe należałoby uznać za całkowicie bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami, m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Natomiast w myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu,

- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Z akt sprawy wynika, że D. M. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w G. Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. [...] Wydział Karny z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...] w zakresie wymiaru kary, został skazany za popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 60 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Przestępstwo skarbowe popełnione przez skarżącego jest przestępstwem umyślnym - wszystkie delikty karnoskarbowe z art. 60 K.k.s. są karalne w razie ich umyślnego popełnienia (v. F. Prusak, G. Łabuda - komentarz do art. 60 Kodeksu Karnego skarbowego, LEX - stan prawny na 1 kwietnia 2012 r.).

Skarżący nie kwestionuje powyższych ustaleń faktycznych. Zarzuca natomiast naruszenie przez organy orzekające przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ustalenie faktu karalności danej osoby za umyślne przestępstwo skarbowe stanowi samodzielną (wystarczającą) przesłankę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Zdaniem skarżącego, organy Policji wadliwie przyjęły, iż fakt skazania za umyślne przestępstwo skarbowe jest równoznaczny z wypełnieniem przesłanki stwarzania przez daną osobę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. W ocenie Sądu organy Policji dokonały prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.

Wskazane wyżej przepisy nakazują organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Zgodnie z interpretacją art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) omawianej ustawy zaprezentowaną przez skarżącego, skazanie posiadacza pozwolenia na broń za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest tylko jedną z przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, natomiast istotne jest to, iż osoba taka musi jeszcze stwarzać zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Pogląd ten jest całkowicie chybiony. Wskazany przepis nie określa bowiem dwóch odrębnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.

Istota omawianej regulacji jest zasadniczo odmienna. Biorąc bowiem pod uwagę konstrukcję przepisu zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy dojść do wniosku, że zawiera on swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Ustawodawca nakazuje w tym przepisie uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego po pierwsze osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a), a po drugie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b).

Skarżący, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji, należy do osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, albowiem prawomocnym wyrokiem sądu został skazany za umyślne przestępstwo skarbowe. Stąd też, wobec wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ww. ustawy, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń.

Ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia już sam fakt skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Dla oceny, czy

w danej sprawie istnieje przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń, jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w ww. przepisie.

Powołany wyżej prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] w G. Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] ma moc wiążącą dla organów Policji w zakresie ustalenia istnienia przesłanek nakazujących cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Opierając się na ww. orzeczeniu organy Policji prawidłowo ustaliły, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji została spełniona

- skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego.

Podkreślenia wymaga, że umyślne przestępstwo popełnione przez posiadacza broni nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią lub stosowaniem przemocy. Organy Policji nie są zobowiązane uzasadniać istnienia zagrożenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy w drodze postępowania dowodowego poprzez wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy faktem skazania, a tym właśnie zagrożeniem, o ile popełnione przestępstwo (skarbowe) ma charakter umyślny. W przypadku prawomocnego skazania posiadacza pozwolenia na broń za umyślne przestępstwo skarbowe, inne korzystne dla skarżącego okoliczności wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Takie właśnie stanowisko przyjął organ I instancji wskazując w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., iż w sytuacji popełnienia przez skarżącego umyślnego przestępstwa skarbowego, bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy pozostają: pozytywna opinia z miejsca zamieszkania skarżącego z dnia [...] października 2012 r., opinia z [...] Koła Łowieckiego [...] w G. z dnia [...] października 2012 r. oraz fakt przestrzegania zasad przechowywania broni i amunicji potwierdzony protokołem z dnia [...] października 2012 r.

Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, zatem ustawodawca nie tylko związał organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy, ale także przyznał w ten sposób prymat interesu społecznego nad słusznym interesem skarżącego w posiadaniu prawa do broni.

Końcowo zauważyć należy, że powołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r. (sygn. akt II OSK 2312/10, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) zapadł w odmiennym stanie faktycznym i prawnym,

tj. na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r., nie uwzględniał zatem zmian tejże ustawy wprowadzonych

z dniem 10 marca 2011 r. przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195).

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią

w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.