Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SAB/Ol 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 § 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wszczęcia postępowania w związku z upomnieniem nr "[...]" z dnia "[...]" postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zasądzić od Skarbu Państwa (kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na rzecz radcy prawnego 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania, tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.


UZASADNIENIE

I SAB/OI 1/12

Uzasadnieniem

Pismem z dnia 28 stycznia 2011 r. W.P. zwrócił się Urzędu Gminy z wnioskiem o wszczęcie postępowania w związku z upomnieniem Nr "[...]" z dnia 24 stycznia 2011r.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za zasadne zażalenie W.P. na niezałatwienie przez Wójta Gminy jego wniosku z dnia 28 stycznia 2011 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stosownie do art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Załatwienie sprawy, zgodnie z art. 35 tego Kodeksu, winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, przy czym w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Ponadto niezałatwienie sprawy w terminie obliguje organ do podjęcia obowiązków sygnalizacyjnych przewidzianych w art. 36 § 1 k.p.a., który stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

SKO wskazało, że z pisma znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż w dniu 28 stycznia 2011r. W.P. złożył w organie pierwszej instancji wniosek o wszczęcie postępowania w związku z otrzymanym upomnieniem nr "[...]" z dnia 24 stycznia 2011r.. Mając na uwadze, iż został złożony w dniu 28 stycznia 2011r., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie SKO uznało za zasadne. Dlatego też Kolegium wyznaczyło organowi trzydziestodniowy termin do załatwienia tej sprawy. Organ wskazał, że z obowiązku załatwienia wniosku nie zwalnia organu mało precyzyjna treść wniosku. Jeżeli organ ma wątpliwości o co wnosi strona, winien wystąpić do niej o określenie charakter podania. W przedmiotowej sprawie strona wnosiła o wszczęcie postępowania w związku z upomnieniem. Nie wiadomo jednak o wszczęcie jakiego postępowania jej chodziło.

Pismem z dnia 20 lipca 2011r. , które skarżący otrzymał 22 lipca 2011r. , Urząd Gminy wezwał W.P. do sprecyzowania wniosku i określenia żądania .

Pismem z dnia 23 lipca 2011r., które wpłynęło do Urzędu Gminy 26 lipca 2012r. , skarżący wezwał Wójta Gminy do wyjaśnienia co się stało z jego wnioskiem, który wpłynął do Urzędu 31 stycznia 2011r. Ponadto wyraził wątpliwości, czy Skarbnik Gminy jest upoważniony do udzielania upoważnień. Ponadto zażądał przekazania sprawy Regionalnej Izbie Obrachunkowej.

Dnia 1 sierpnia 2011 r. z up. Skarbnika Gminy, Kierownik Referatu Finansowego udzielił zainteresowanemu odpowiedzi na pismo z 28 stycznia 2011 r. Kierownik wskazał, że upomnienie dotyczy podatku od nieruchomości. W upomnieniu wskazana została należność i sposób zapłaty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 października 2011r. stwierdziło, że zażalenie na odpowiedź na pismo W.P. z dnia 28 stycznia 2011r. jest nieuzasadnione.

Rozpatrując zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że żądanie W.P. dotyczy wyjaśnienia wątpliwości dotyczących funkcjonowania Urzędu Gminy. Tego typu żądanie nie może skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego i nie może być załatwione w drodze decyzji administracyjnej. Nie przysługuje zatem w tej sytuacji zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określone przepisem art. 37 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W złożonej skardze W.P. zarzucił, że Wójt Gminy pozostaje w bezczynności w związku z wydaniem postanowienia z dnia 21 czerwca 2011 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W ocenie skarżącego, Organ nie wyjaśnił wątpliwości skarżącego. Te wątpliwości dotyczą decyzji podatkowej z 2009r. Ponadto nie uwzględniono jego wniosku o przekazanie sprawy Regionalnej Izbie Obrachunkowej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269, ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270, zwana dalej w skrócie p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a zatem w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 ppsa) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa) i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ppsa).

Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a.") (por. M. Jaśkowska , komentarz do art. 37 kpa , Lex/el 2012r. ). Te rozważania dotyczą sytuacji, gdy toczy się postępowanie administracyjne w indywidualnej sprawie.

Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 października 2011r. stwierdziło, że zażalenie na odpowiedź na pismo W.P. z dnia 28 stycznia 2011 r. jest nieuzasadnione. Urząd Gminy wykonał zalecenia SKO zawarte w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2011r. Urząd Gminy wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku i określenia żądania. Takie żądanie, które skutkowałoby wszyciem postępowania administracyjnego nie zostało zgłoszone. Pismo W.P. z dnia 28 stycznia 2011 r. nie może skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego i nie może być załatwione w drodze decyzji administracyjnej.

Natomiast dopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach , w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a) i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a).

Wniosek o wszczęcie postępowania w związku z upomnieniem Nr "[...]" z dnia 24 stycznia 2011r. ma charakter na tyle ogólny, że nie można było go zakwalifikować jako żądania przeprowadzenia postępowania w określonej sprawie. Skarżący może bowiem żądać umorzenia zaległości podatkowych. W związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego mógł on wnieść zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Mógł wreszcie domagać się umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jego wątpliwości dotyczą decyzji podatkowej z 2009r. mogą się natomiast wiązać z żądaniem wzruszenia decyzji ostatecznej podatkowej.

Wątpliwości dotyczące funkcjonowania Urzędu Gminy, mogą być bowiem tylko elementem określonego postępowania, zakończonego wydaniem decyzji lub postanowienia. Skarżący nie zgłosił stosownego żądania, które może zakończyć się wydaniem decyzji lub postanowienia w sprawie indywidualnej.

Natomiast formułowanie zarzutów o charakterze ogólnym nie może skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego i nie może być załatwione w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym należy stwierdzić, że nie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej. W związku z tym tego typu żądanie, wniosek o wszczęcie postępowania w związku z upomnieniem Nr "[...]" z dnia 24 stycznia 2011r. nie może być przedmiotem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. O przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawne z urzędu od Skarbu Państwa (kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i w oparciu o przepisy § 15 w zw. z § 14 ust. pkt 1 c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (DZ..U.2002.163.1349, ze zm. ). Opłatę podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania. Nie zachodziła bowiem przesłanka określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygniecie tej sprawy nie było bowiem uzależnione od załatwienia innej sprawy.