Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1443/99
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2001-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: art. 1 ust. 5
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz. 781
law: Ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności.
Teza: Naczelny Sąd Administracyjny powołany jest tylko i wyłącznie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie może opierać swojej kontroli na żadnych innych kryteriach, przy czym zgodność tę ocenia biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, nie ma podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w dniu jej wydania.

TEZY

Naczelny Sąd Administracyjny powołany jest tylko i wyłącznie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie może opierać swojej kontroli na żadnych innych kryteriach, przy czym zgodność tę ocenia biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, nie ma podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w dniu jej wydania.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krystyny i Janusza S., Gertrudy i Antoniego B., Tadeusza K., Zofii P., Krystyny i Mamerta M., Reginy K., Barbary i Janusza S., Władysławy R. oraz Haliny i Edwarda C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 18 sierpnia 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 lipca 1999 r. nr 24 (...) Prezydent W. na podstawie art. 1 ust. 1, 2 i ust. 5 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności /Dz.U. nr 123 poz. 781 ze zm./, art. 2 ustawy z dnia 3 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności /Dz.U. nr 156 poz. 1020/ oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosków Haliny i Edwarda C., Krystyny i Mamerta M., Gertrudy i Antoniego B., Tadeusza K., Zofii i Jerzego P., Barbary i Janusza S., Reginy K., Krystyny i Janusza S. oraz Władysławy R. odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w oznaczonej geodezyjnie działce nr 12/19, AM-34, obręb S.-M. o powierzchni 321 m2 położonej we W., objętej księgą wieczystą nr 88829, jako prawa związanego z prawem własności należących do nich lokali przy ul. N. nr 12 w prawo własności.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wyżej wymienione osoby są właścicielami dziewięciu lokali znajdujących się w budynku, w którym jest 20 lokali. Lokale te zostały im sprzedane na własność wraz z udziałami w prawie użytkowania wieczystego gruntu. Organ podniósł, że na podstawie ust. 5 art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności przepisy tej ustawy stosuje się do osób fizycznych będących właścicielami lokali, którym przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako w prawie związanym z własnością wyodrębnionego lokalu, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:

1/ wniosek o przekształcenie złożą wszyscy współużytkownicy wieczyści do dnia 31 grudnia 2000 r.,

2/ w wyniku przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności współużytkownicy wieczyści staną się wyłącznymi współwłaścicielami całej nieruchomości gruntowej.

Organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie został spełniony drugi warunek, bowiem po przekształceniu wnioskodawcy nie byliby wyłącznymi współwłaścicielami całej nieruchomości z uwagi na fakt, iż współwłaścicielem gruntu byłaby Gmina W.

Organ wskazał, iż przepisy ustawy po nowelizacji mają zastosowanie także w sprawach, w których złożono wnioski przed dniem 5 stycznia 1999 r., to jest przed wejściem w życie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności.

Decyzją z dnia 18 sierpnia 1999 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania Krystyny i Janusza S., Gertrudy i Antoniego B., Tadeusza K., Zofii i Jerzego P., Krystyny i Mamerta M., Reginy K., Barbary i Janusza S., Władysławy R. oraz Haliny i Edwarda C. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 1 ust. 5 pkt 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy polemizując z podniesionym w odwołaniu zarzutem, iż art. 1 ust. 5 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności obowiązuje dopiero od 5 stycznia 1999 r., a wniosek w niniejszej sprawie złożony został w sierpniu 1998 r., kiedy to właściciele spełniali obowiązujące wówczas ustawowe przesłanki uwłaszczenia, stwierdził, że - zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 3 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności - do spraw wszczętych, lecz nie zakończonych decyzją ostateczną przed tą datą, stosuje się przepisy znowelizowane, a więc także art. 1 ust. 5 cytowanej ustawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasygnalizowało, iż Rzecznik Praw Obywatelskich zakwestionował przyjęte w noweli grudniowej rozwiązanie prawne uniemożliwiające przekształcenie użytkowania wieczystego we współwłasność, gdy choć jednego lokalu nie wykupiono, a jego właścicielem pozostaje Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, ponieważ - w ocenie Rzecznika - powyższy warunek narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, różnicując bezzasadnie sytuację współużytkowników wieczystych będących właścicielami lokali. Wskazało, że ewentualna nowelizacja umożliwiłaby wnioskodawcom przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej we własność.

Na powyższą decyzję Państwo Krystyna i Janusz S., Gertruda i Antoni B., Tadeusz K., Zofia P., Krystyna i Mamert M., Regina K., Barbara i Janusz S., Władysława R. oraz Halina i Edward C. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący podnieśli, iż składając w dniu 7 sierpnia 1998 r. wnioski o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności spełniali niezbędne warunki do pozytywnego załatwienia ich wniosków. Również w sierpniu 1998 r. złożyli wnioski do Sądu Rejonowego - Wydziału Ksiąg Wieczystych o wydanie stosownych odpisów ksiąg wieczystych, o czym powiadomili Urząd Miejski W. Odpisy te otrzymali jednak dopiero w okresie od 1 do 21 kwietnia 1999 r. Nie mogli, więc przed dniem 5 stycznia 1999 r. dostarczyć powyższych odpisów do Urzędu Miejskiego. Z uwagi na powyższe wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy /art. 22 cytowanej wyżej ustawy o NSA/.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności /Dz.U. nr 123 poz. 781 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, to jest w dniu 18 sierpnia 1999 r.

Powyższa ustawa określa zasady przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób fizycznych będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi /art. 1 ust. 1/, przy czym - jak stanowi jej art. 1 ust. 5 - przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących właścicielami lokali, którym przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako w prawie związanym z własnością wyodrębnionego lokalu, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:

1/ wniosek, o którym mowa w art. 2, złożą wszyscy współużytkownicy wieczyści do dnia 31 grudnia 2000 r.; w razie braku zgody stosuje się odpowiednio art. 199 Kodeksu cywilnego,

2/ w wyniku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności współużytkownicy wieczyści staną się wyłącznymi współwłaścicielami całej nieruchomości gruntowej.

Przytoczony przepis w podanym wyżej brzmieniu wszedł w życie, co prawda dopiero w dniu 5 stycznia 1999 r., a skarżący złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jeszcze w sierpniu 1998 r., jednak stosownie do art. 2 ustawy z dnia 3 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności /Dz.U. nr 156 poz. 1020/ do spraw wszczętych, lecz nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 grudnia 1998 r., stosuje się przepisy znowelizowane.

W świetle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji była ona zgodna z przytoczonymi wyżej przepisami, a więc w dniu jej wydania była zgodna z obowiązującym wówczas prawem.

Mając na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny powołany jest tylko i wyłącznie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie może opierać swojej kontroli na żadnych innych kryteriach, przy czym zgodność tę ocenia biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, nie ma podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w dniu jej wydania.

W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o NSA - skarga została oddalona.