Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 569/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 37h, art. 37j, art. 37k
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity
article: art. 121 § 1 w zw. z art. 191, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 124, art. 180 § 1 i art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca), sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 października 2014r. sprawy ze skarg Spółki A na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" ; nr "[...]" ; nr "[...]" ; nr "[...]" ; w przedmiocie wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za czerwiec 2011r., lipiec 2011r., sierpień 2011r. oraz wrzesień 2011r. oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołań Spółki A utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w przedmiocie wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za czerwiec – wrzesień 2011 r. w łącznej kwocie 18.344 zł.

Podstawę do wszczęcia postanowieniami z dnia "[...]" postępowań w przedmiocie opłaty paliwowej za ww. okresy, stanowiła decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", określająca Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do września 2011 r. w łącznej wysokości 389.908 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia "[...]". Wymienione rozstrzygnięcia organów zostały oparte o ustalenia postępowania kontrolnego, z którego wynikało m.in., że w okresie czerwiec – wrzesień 2011 r. Spółka A nabyła i posiadała olej napędowy pochodzący z nieznanego źródła, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości we wcześniejszej fazie obrotu. W wyniku tych ustaleń, organ I instancji stwierdził, że wobec jednoczesnego braku wiarygodnych dowodów określających szczegółowo parametry fizykochemiczne wyrobu akcyzowego i jego klasyfikację taryfową CN, strona obowiązana była zapłacić podatek akcyzowy według stawki podatku określonej dla pozostałych paliw silnikowych - olejów napędowych innych niż klasyfikowane do kodu CN 2710 19 41. Wskazując zaś, że konsekwencją istnienia zobowiązania w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, jest – stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) – również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, Naczelnik Urzędu Celnego, decyzjami z dnia "[...]" określił stronie wysokość zobowiązań w opłacie paliwowej za czerwiec – wrzesień 2011 r. we wskazanej wyżej kwocie.

Utrzymując w mocy decyzje organu I instancji, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 37h ust. 1 o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym opłacie paliwowej podlega wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych, z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199 oraz z 2007 r. Nr 35, poz. 217), stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o których mowa w ust. 1 rozumie się – zgodnie z art. 37 h ust. 2 ww. ustawy – czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe. W myśl zaś art. 37j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych (art. 37k ust. 1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, jest ilość paliw silnikowych, od jakich te podmioty są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37l ust. 1 ustawy).

W ocenie organu odwoławczego, z powyższych unormowań wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia zobowiązania w podatku akcyzowym od paliw silnikowych. Ustalenia dokonane w postępowaniu określającym wysokość podatku akcyzowego są zatem podstawą stwierdzenia – na podstawie art. 37h, art. 37j i art. 37k ww. ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – również obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

Z powyższych względów, zdaniem organu, na uwzględnienie nie mogły zasługiwać zarzuty odwołań dotyczące kwestii zasadności nałożenia na stronę podatku akcyzowego, która została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Jak wskazał organ, w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej nie prowadzi się ponownie ustaleń w zakresie nabycia i posiadania paliwa, lecz wystarczające jest odwołanie się do tych ustaleń, które były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego. W rezultacie w odrębnie przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej wystarczające jest ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem był olej napędowy oraz ilości tego oleju, od których podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy. W niniejszej sprawie powyższe okoliczności wynikały z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do września 2011 r. Określenie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej, będące następstwem stwierdzonego uprzednio zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, mogło zatem nastąpić bez konieczności dokonywania odrębnych ustaleń, czy akcyza została zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu, czy też winna zostać uiszczona przez inny podmiot aniżeli strona skarżąca. Tego rodzaju ustalenia były już bowiem przedmiotem odrębnego postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego, które zostało ostatecznie zakończone, a tym samym byłyby niedopuszczalne w toku postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej.

W skargach do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając im obrazę art. 120 Ordynacji podatkowej wobec:

1) naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności art. 37h, art. 37j, art. 37k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym w związku z art. 8 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626, ze zm.), poprzez niezgodne z prawem nałożenie obowiązku opłaty paliwowej w związku z błędnym przyjęciem, że strona nabyła i posiadała paliwo silnikowe (olej napędowy) pochodzące z nieznanego źródła;

2) naruszenia zasad postępowania: art. 121 § 1 w zw. z art. 191, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 124, art. 180 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniach skarg strona podniosła, że rozpoznając odwołanie, Dyrektor Izby Celnej nie przeprowadził postępowania dowodowego, stwierdzając, że w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej nie był obowiązany do dokonania ponownych ustaleń w zakresie dotyczącym nabycia i posiadania przez skarżącą paliwa, lecz wystarczające było odwołanie się do tych ustaleń, które były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego strony skarżącej w zakresie podatku akcyzowego. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem, skarżąca Spółka wyraziła stanowisko, że organy obu instancji zobowiązane były przeprowadzić w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe w pełnym zakresie. Z obowiązku tego nie zwalniał organów nawet fakt, że podstawą do wszczęcia postępowania, a następnie do wydania rozstrzygnięcia, była decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Tym bardziej, że kwestia podlegania obowiązkowi w zakresie podatku akcyzowego poddana została kontroli sądowoadministracyjnej, o czym organy mają pełną wiedzę. Rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie określenia opłaty paliwowej, uzależnione jest od uprzedniego prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. W obu sprawach podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame okoliczności nabycia przez skarżącą oleju napędowego i uznania Spółki za podatnika podatku akcyzowego, zaś konsekwencją ustalenia, czy na skarżącej ciąży obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, będzie dopuszczalność określenia opłaty paliwowej.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", połączył sprawy o sygn. akt I SA/Ol 569/14, I SA/Ol 570/14, I SA/Ol 571/14 i I SA/Ol 572/14 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Ol 569/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Na wstępie należy stwierdzić, że kwestia określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od marca do września 2011 r. była przedmiotem odrębnego postępowania, które zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Celnej decyzji z dnia "[...]", utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]".

Sąd, dokonując kontroli decyzji w przedmiocie określenia zobowiązań z tytułu opłaty paliwowej za czerwiec – wrzesień 2011 r. uznał, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że konsekwencją istnienia zobowiązania w podatku akcyzowym od paliw silnikowych jest również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, a ustalenia dokonane w postępowaniu określającym wysokość podatku akcyzowego, w świetle których skarżąca Spółka nabyła i posiadała olej napędowy pochodzący z nieznanego źródła, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości we wcześniejszej fazie obrotu, są podstawą stwierdzenia również obowiązku w zakresie opłaty paliwowej.

Powyższe wypływa z treści przepisów zawartych w rozdziale 5b - ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o autostradach". Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h ustawy o autostradach. Zgodnie bowiem z art. 37h ust. 1 ustawy, wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. nr 169, poz. 1199 oraz z 2007r. nr 35, poz. 217), stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie paliwowej. Przepis ten precyzuje przedmiot opłaty, jako czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w zakresie paliw silnikowych oraz gazu. W myśl art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na:

1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo

2) importerze paliw silnikowych lub gazu, albo

3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo

4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

Zgodnie zaś z art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach obowiązek ten powstaje z dniem, w którym podmioty zobowiązane są do zapłaty podatku akcyzowego. W myśl art. 37o ust. 1 pkt 1 tej ustawy terminem obliczenia i wpłaty opłaty paliwowej jest 25 dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty. Jest to również termin złożenia stosownej informacji właściwemu naczelnikowi urzędu celnego.

Na tle powyższego należy wyjaśnić, że decyzje dotyczące zarówno podatku akcyzowego, jak i opłaty paliwowej, mają charakter deklaratoryjny. Zobowiązania powstają "z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże ich powstanie" i istnieją obiektywnie do czasu ich przedawnienia. Istotę opłaty paliwowej i relację, w jakiej pozostaje ona w odniesieniu do podatku akcyzowego, przybliżył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1082/12 (opubl.: http:orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazując, że "omawiana opłata jest niejako dodatkiem do akcyzy za paliwo, przy czym obie te publicznoprawne należności są ze sobą silnie powiązane. Można również powiedzieć, iż w pewnym sensie opłata paliwowa jest następstwem opodatkowania, czy też obowiązku opodatkowania paliw akcyzą. Łącząca je relacja nie ma jednak charakteru kaskadowego, tj. takiego, w ramach którego opłata paliwowa należy się wtedy i tylko wtedy, gdy kwestia akcyzy została ostatecznie rozstrzygnięta. Przyjęcie takiego poglądu (...) w istocie powodowałoby, iż organy podatkowe nie miałyby jakiejkolwiek możliwości skutecznego procedowania w przedmiocie opłaty paliwowej, w sytuacji niezakończenia postępowania w przedmiocie wymiaru akcyzy za paliwo. Stan taki mógłby również powodować przedawnienie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej jeszcze zanim organ podatkowy w sposób prawnie skuteczny mógłby ją w ogóle określić (wymierzyć). Jest to tym istotniejsze, jeżeli zwróci się uwagę na w zasadzie tożsamy sposób uregulowania okresu oraz momentu rozpoczęcia biegu przedawnienia podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej".

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpoznający niniejsze sprawy opowiada się za poglądem, w myśl którego w sytuacji, w której wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym została określona w decyzji (chociażby nieostatecznej), to organ uprawniony jest do wydania w następnej kolejności decyzji w sprawie opłaty paliwowej w oparciu o ustalenia postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego. W konsekwencji kwestionowanie przez podatnika rozstrzygnięcia organów podatkowych w zakresie podatku akcyzowego nie tamuje możliwości orzekania o wysokości opłaty paliwowej, zaś ewentualna zmiana lub uchylenie rozstrzygnięcia w sprawie podatku akcyzowego może stanowić jedynie podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej. W ewentualnym postępowaniu w trybie nadzwyczajnym podlegać będzie ocenie, jaki wpływ wywiera zmiana ustaleń w przedmiocie akcyzy na rozstrzygnięcie sprawy opłaty paliwowej.

W sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie podatku akcyzowego poprzedza postępowanie w sprawie opłaty paliwowej, to względy ekonomii procesowej powodują, iż organy, wymierzając opłatę paliwową, kierują się ustaleniami dokonanymi wcześniej w postępowaniu akcyzowym. Jest to zrozumiałe i konieczne, by nie tworzyć postępowań, w ramach których będzie dochodziło do powtarzania czynności procesowych (np. przesłuchiwania tych samych świadków), raz na potrzeby podatku akcyzowego, innym razem na potrzeby postępowania w sprawie opłaty paliwowej (tak NSA w ww. wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1082/12).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejsze sprawy, powyższy model równoważy interesy obu stron stosunku administracyjnego – tworzy bowiem dla podmiotu obowiązanego do uiszczenia opłaty paliwowej wystarczającą gwarancję ochrony jego praw, nie ujmując jednocześnie organowi skutecznych narzędzi dochodzenia opłaty paliwowej przed upływem terminu przedawnienia. Względy ekonomii procesowej stawiane są w tym przypadku wyżej od wartości zasady bezpośredniości dla wyników postępowania dowodowego. Przy czym przyjąć należy, że powyższe uproszczenie toku postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej leży nie tylko w interesie organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie opłaty paliwowej, ale również w interesie podmiotu obowiązanego do jej zapłaty, wszak to w jego interesie jest również doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w jak najszybszym czasie.

Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że w powołanym wyżej wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r. NSA wskazał również, że nie jest to jedyny dopuszczalny schemat postępowania, bowiem możliwe będą też takie jego modyfikacje, które wymagają podjęcia czynności dowodowych w ramach postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej. W świetle uzasadnienia tego orzeczenia NSA, potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego podlega ocenie na tle konkretnej sprawy. Determinuje to stwierdzenie, że postępowanie w przedmiocie opłaty paliwowej nie w każdym przypadku będzie zależne od postępowania w przedmiocie wymiaru akcyzy w stosunku, który można scharakteryzować jako stosunek nadrzędność – podległość.

Rozpoznając niniejsze sprawy, Sąd stwierdził, że konsekwencją określenia stronie zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym było określenie także zobowiązań z tytułu opłaty paliwowej, a w sprawach nie wystąpiły szczególne okoliczności, które wymagałyby modyfikacji opisanego wyżej modelu procedowania w przedmiocie opłaty paliwowej. Sąd uznał tym samym za zasadną argumentację organu odwoławczego przedstawioną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, że w odrębnie przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej wystarczające było ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem był olej napędowy, oraz ilości tego oleju, od których podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy. Powyższe okoliczności zostały w niniejszych sprawach stwierdzone w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", określającą Spółce wysokość zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do września 2011 r. Decyzje te w dacie rozstrzygania w niniejszych sprawach były wiążące, zatem nie było podstaw, by podważać poczynione w nich ustalenia co do ilości paliwa, od którego należy uiścić opłatę paliwową. Według tych aktów, skarżąca Spółka została uznany podatnikiem podatku akcyzowego, a więc była również zobowiązana do zapłaty opłaty paliwowej. Określenie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej, będące następstwem stwierdzonego uprzednio zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, mogło zatem nastąpić bez konieczności dokonywania w toku odrębnych ustaleń, czy akcyza została zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu, czy też winna zostać uiszczona przez inny podmiot aniżeli strona skarżąca. Tego rodzaju ustalenia były już bowiem przedmiotem postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego, które zostało ostatecznie zakończone i są elementem stanu faktycznego w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej. W związku z tym nie można skutecznie zarzucać zaskarżonym decyzjom naruszenia art. 37h, art. 37j, art. 37k ustawy o autostradach oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 191, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 124, art. 180 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, jak to czyni Spółka we wniesionych skargach.

W świetle tego, na co już wyżej wskazano, nie ma także racji strona skarżąca, podnosząc niemożność wydania przez organy decyzji określającej zobowiązanie w opłacie paliwowej w sytuacji poddania kontroli sądowej kwestii podlegania obowiązkowi w zakresie podatku akcyzowego. Z treści przytoczonych norm prawnych dotyczących opłaty paliwowej wynika, że opłacie paliwowej podlega każda czynność polegająca na wprowadzeniu na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywana do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa. W konsekwencji należy stwierdzić, że przesłanki do określenia zobowiązania w opłacie paliwowej aktualizują się bez względu na fakt, czy decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym stała się prawomocna, czy też nie. Wystarczy już tylko stwierdzenie, że doszło do wprowadzenia na rynek paliw silnikowych, z którym wiąże się obowiązek określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. W takiej zaś sytuacji nie można zasadnie podnosić, że organy mają obowiązek wstrzymania się z przeprowadzeniem postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej, czy też zawieszenia powstępowania już wszczętego, do momentu wydania prawomocnego orzeczenia w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym.

Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy ustawy o autostradach, z których wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej powiązany został z istnieniem po stronie podmiotu podlegającego na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu, uznać należy, że dla określenia zobowiązania w opłacie paliwie wystarczające jest ustalenie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz ilości paliwa, od którego sprzedaży podatnik zobowiązany był zapłacić podatek akcyzowy. W tym zaś zakresie organy zasadnie przyjęły, z powodu braku innych danych, przelicznik 1 tona = 1.185 l paliwa, określony dla celów statystycznych we wzorze Sprawozdania bilansowego nośników energii G-02a opublikowanym w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 2011 r. w sprawie określenia wzorów formularzy sprawozdawczych, objaśnień co do sposoby ich wypełniania oraz wzorów kwestionariuszy i ankiet statystycznych stosowanych w badaniach statystycznych ustalonych w programie badań statystycznych statystki publicznej na rok 2011 (Dz. U. Nr 83, poz. 453). Działanie to należy uznać za poprawne i korzystne dla strony skarżącej.

Zdaniem Sądu, w ramach dokonanej oceny zebranych w sprawie dowodów organy nie naruszyły zasady ich swobodnej oceny, wskazując przy tym na te istotne okoliczności, które dawały podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Z przyczyn wskazanych wyżej niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Powyższe prowadziło do konstatacji, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.