Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 705/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 927/09 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 19 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2007 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 8 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 19 października 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2007 r.

Uzasadniając odrzucenie skargi sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2010 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego poprzez wpłatę kwoty 220,- zł z pouczeniem, że w przypadku, gdy Strona nie wpłaci wpisu w zakreślonym terminie 7 dni biegnącym od dnia doręczenia zarządzenia z dnia 13 stycznia 2010 r., nastąpi odrzucenie skargi.

Odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 stycznia 2010 r. Tym samym termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 25 stycznia 2010 r. W powyższym terminie należny wpis nie został uzupełniony, wobec czego stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie P.p.s.a.), Sąd odrzucił skargę.

Pismem z dnia 16 marca 2010 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną na postanowienie sądu I instancji, w której zarzucił rażące naruszenie art. 58 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 220 ust. 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, gdy tymczasem Skarżący nie dopełnił wyznaczonego przez Sąd terminu nie z własnej winy oraz z uwagi na fakt, że brakującą część wpisu Skarżący uiścił przed datą uprawomocnienia się skarżonego postanowienia, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Skarżący zarzucił ponadto brak uzasadnienia ww. postanowienia oraz że sporządzone i dołączone do postanowienia uzasadnienie zostało sporządzone dla sprawy o sygn. akt I SA/Gd 297/09 zamiast do sprawy I SA/Gd 927/09, a tym samym naruszona została norma art. 163 § 1 i § 2 P.p.s.a.

Uzasadniając skargę kasacyjną Pełnomocnik wskazał na okoliczność, że wprawdzie 18 stycznia 2010 r. otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu, jednakże nie udało się mu w tym dniu skontaktować ze Skarżącym ze względu na jego pobyt służbowy w Norwegii, natomiast w dniu 19 stycznia 2010 r. Pełnomocnik trafił na stałe do szpitala, gdzie przebywał do 16 lutego 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że niezwłocznie po wyjściu ze szpitala, tj. 17 lutego 2010 r., próbował nawiązać kontakt z mocodawcą, przy czym ze względu na pobyt mocodawcy w Norwegii kontakt ten nie był możliwy do 1 marca 2010 r. (brak aktywnej usługi roamingu). Pełnomocnik wyjaśnił, że Skarżący nie miał podstaw, by przypuszczać, że na tym etapie rozpoznawania sprawy wystąpi konieczność kontaktu z Pełnomocnikiem, ponieważ uiścił wcześniej opłatę. Wyjaśnił, że niezwłocznie po nawiązaniu kontaktu z mocodawcą uiścił brakującą część wpisu (w dniu 3 marca 2010 r.). Skarżący uznał, że w opisanych wyżej okolicznościach brakująca część wpisu nie została uiszczona w terminie z przyczyn od niego niezależnych i niezawinionych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut dotyczący naruszenia przez sąd I instancji art. 58 § 1 P.p.s.a. jest niezasadny z kilku względów. Po pierwsze, jest to nieprecyzyjne wskazanie przepisu, bowiem art. 58 § 1 składa się z sześciu punktów. Po drugie, przepisu tego sąd I instancji nie stosował ani nawet nie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Po trzecie, przepis ten nie mógł być naruszony, bowiem podstawą odrzucenia skargi, od której nie został uiszczony w wymaganym terminie wpis sądowy, jest art. 220 § 3 P.p.s.a., który stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 220 § 3 należy zauważyć, że przepis ten nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez Stronę, czy też Strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieuiszczenie wpisu sądowego w wymaganym terminie, jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi.

W sytuacji braku winy w uchybieniu terminu Strona może – przy spełnieniu dodatkowych wymogów – wnieść wniosek o jego przywrócenie na podstawie art. 87 P.p.s.a. Instytucja przywrócenia terminu jest jednak odrębna od instytucji odrzucenia skargi, inne są jej przesłanki i rozpatrywana jest w sposób odrębny. Naczelny Sąd Administracyjny na marginesie zauważa, że wniosek Strony o przywrócenie terminu został odrzucony, a zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu zostało postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r. oddalone.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuzasadnienia postanowienia sądu I instancji należy uznać, że jest on całkowicie bezzasadny, bowiem jest oczywiste, że uzasadnienie zostało sporządzone, a profesjonalny pełnomocnik powinien z łatwością odgadnąć, że podanie błędnej sygnatury jest oczywistą omyłką pisarską.

Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.