Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1795/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy: article: art 161 par 1 pkt 1 w zw z art 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 sierpnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta Wrocławia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 23/10 w sprawie ze skargi I. i S. C. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 czerwca 2004 r. nr XXIV/2064/04 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić Radzie Miejskiej Wrocławia ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) złotych.


UZASADNIENIE

I. i S. C. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 czerwca 2004 r. nr XXIV/2064/04 wydaną w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 23/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Powyższy wyrok został przez Radę Miasta Wrocławia w całości zaskarżony skargą kasacyjną skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pismem z dnia 21 marca 2012 r., strona wnosząca skargę kasacyjną cofnęła ten środek odwoławczy.

W związku ze śmiercią I. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 23/10 zawiesił postępowanie w sprawie. Następnie zaś, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 23/10 podjął zawieszone postępowanie i przekazał akta do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie należało umorzyć wobec skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), możliwe jest cofnięcie skargi kasacyjnej, które wiąże Sąd, o ile działanie takie uznane zostanie za dopuszczalne.

Zakreślone w art. 60 p.p.s.a. granice w jakich może poruszać się sąd administracyjny badając dopuszczalność cofnięcia skargi odnoszą się do kwestii związanych z obejściem prawa spowodowanego tymże cofnięciem lub wywołania takim działaniem skutku w postaci utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Tak zakreślone przesłanki dopuszczalności odmowy uznania skuteczności cofnięcia skargi ulegają modyfikacji w postępowaniu kasacyjnym (ze względu na jego charakter). W zasadzie uznanie cofnięcia środka odwoławczego za niedopuszczalne będzie więc miało miejsce wtedy, gdy cofnięcie to - oceniane przez pryzmat wcześniej sformułowanych w środku odwoławczym zarzutów - uznane będzie mogło zostać za wywołujące stan obejścia prawa bądź też cofnięcie takie, również oceniane w kontekście wcześniejszych zarzutów kasacyjnych, doprowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych kwalifikowaną wadą nieważności. Cofnięcie będzie też mogło zostać uznane za niedopuszczalne w sytuacji, gdy postępowanie sądu pierwszej instancji dotknięte jest wadą nieważności.

Powyższe stanowisko - jak wskazano - wynika ze specyfiki postępowania kasacyjnego, zwłaszcza z zasady związania NSA zarzutami skargi kasacyjnej wyznaczającymi granice sprawy oraz z zasady brania z urzędu pod rozwagę nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą ww. przesłanki, zatem dokonane cofnięcie środka odwoławczego jest dopuszczalne. W szczególności nie występuje nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, uwzględniana - jak wskazano - z urzędu. Pomimo śmierci strony postępowania (I. C.), Sąd pierwszej instancji podjął próby najpierw ustalenia kręgu spadkobierców, później zaś ustanowienia kuratora spadku. Z uwagi na to, iż krąg spadkobierców jest obecnie znany, sąd powszechny odmówił ustanowienia kuratora spadku. Zauważyć w związku z tym należy, iż w skład potencjalnych następców prawnych skarżącej wchodzą mąż S. C. (por. akt zgonu k. 285) oraz syn R. C. (por. pełnomocnictwo k. 118).

Nadto Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż w sprawie stwierdzono nieważność uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc wydano rozstrzygnięcie uwzględniające skargę. Strona skarżąca tj. I. i S. C. nie wnosili od wyroku WSA skargi kasacyjnej, nie mają więc, co do zasady, interesu prawnego w kontynuowaniu postępowania kasacyjnego wywołanego skargą kasacyjną ich przeciwnika procesowego - Rady Miasta Wrocławia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. umorzono postępowanie kasacyjne.

O zwrocie całego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.