Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 337/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi E. C. i J. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia E. C. i J. C., utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2013 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpatrzeniu wniosku J. C. z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz E. C. z dnia [...] marca 2012 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2002r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. z dnia [...] lipca 2002r., znak: [...], nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego typu murowany budynek gospodarczy, wybudowany w narożniku północno-zachodnim działki nr [...] obr. [...] przy ul. R. w K. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Z ww. rozstrzygnięciem nie zgodzili się J. C. i E. C., składając odwołanie.

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz treścią złożonego środka zaskarżenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał, że PINB w K. Powiat G. decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2002r., znak: [...], nakazał właścicielowi i jednocześnie inwestorowi E. i J. C. rozbiórkę obiektu budowlanego typu murowany budynek gospodarczy, wybudowanego w narożniku północno-zachodnim działki nr [...] obr. [...] przy ul. R. w K. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Po rozpatrzeniu odwołania J. C. [...] WINB decyzją z dnia [...] listopada 2002r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję PINB w K. Powiat G. Nr [...] z dnia [...].07.2002 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Po rozpatrzeniu wniosku J. C. z dnia [...].04.2011 r., sprecyzowanego pismem E. C. i J. C. z dnia [...] marca 2012 r., z dnia [...].06.2012 r. oraz z dnia [...].11.2012 r. m.in. o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją [...] WINB z dnia [...] listopada 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję PINB w K. Powiat G. z dnia [...] lipca 2002, [...] WINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. odmówił wznowienia postępowania.

Na wskazane wyżej postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2013 r. E. C. i J. C. złożyli zażalenie.

Po rozpatrzeniu wskazanego zażalenia, oraz dokonaniu analizy akt przedmiotowej sprawy organ II instancji zaznaczył, że skarżący wystąpili o wznowienie, w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] WINB z dnia [...].11.2002r., znak: [...], wskazując, że cyt.: "istnieje (...) domniemanie, że w chwili wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, organ nadzoru nie wiedział, że przyłącze gazowe jest samowolą budowlaną, dlatego zasadnym jest wniosek o wznowienie postępowania. Ponadto obecnie umartwiono przyłącze gazu pod budynkiem gospodarczym, o czym dowiedziałem się z pismem K. Spółki Gazowej ...) (pismo z dnia [...].03.2012 r.).

Organ II instancji analizując wymienioną przez skarżących przesłankę zawartą we wniosku o wznowienie postępowania stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydawania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Organ II instancji podkreślił, że pierwsze pismo, w którym J. C. (a następnie poparte przez E. C.) wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] WINB z dnia [...] listopada 2002 r. złożył pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r.

Analizując termin powzięcia przez Skarżących wiadomości o okolicznościach stanowiących przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż J. C. o piśmie K. Operatora Systemu Dystrybucyjnego Sp. z o. o. Odział Zakład Gazowniczy w K. z dnia [...] stycznia 2008 r., wiedział już w dniu [...] czerwca 2010 r., w którym skierował pismo do GINB, jako załącznik nr 10 załączając ww. pismo zakładu gazowniczego z dnia [...] stycznia 2008 r. Natomiast pierwsze pismo Skarżącego dotyczące wznowienia postępowania datowane jest na dzień [...].04.2011 r. Zatem według organu II instancji termin jednego miesiąca przez J. C. w przedmiotowym postępowaniu nie został zachowany.

Natomiast, jak wynika z pisma skarżących z dnia [...] czerwca 2012 r. organ II instancji podkreślił, że E. C. "o przesłance do wznowienia postępowania dowiedziała się dopiero w dniu złożenia podpisu na dokumencie tj. dnia [...] marca 2012r. ".

Jednakże, jak wskazał organ II instancji, z akt sprawy wynika, że z akt sprawy, o umartwieniu danego przyłącza skarżący (w tym również E. C.) wiedzieli już m.in. składając pismem z dnia [...] listopada 2011 r. odwołanie od decyzji PINB w K. Powiat G. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Zatem termin jednego miesiąca według organu II instancji przez E. C. w przedmiotowym postępowaniu nie został zachowany.

Ponadto organ II instancji zauważył, że argument skarżących dotyczący "nowej okoliczności faktycznej" - przyłącza gazowego będącego samowolą budowlaną, był znany organom nadzoru budowlanego jak również skarżącym w trakcie postępowania zakończonego decyzją [...] WINB z dnia [...] listopada 2002 r.

W związku z powyższym organ II instancji nie uznał, że przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania w zakresie przesłanki dot. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a..

Organ II instancji dalej argumentując, wskazał, że fakt wybudowania budynku gospodarczego na przyłączu gazowym nie kwestionowała żadna ze stron postępowania ani w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., ani w postępowaniach nadzorczych - fakt ten potwierdził również m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1147/12. oddalającym skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r.

Organ II instancji, odnosząc się do zarzutów dotyczących postępowania w sprawie przyłącza gazowego wskazał, że nie mogą zostać one uwzględnione w niniejszym postępowania, gdyż nie dotyczą tego postępowania.

J. C., E. C. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 144 k.p.a. przez

błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie przez organ administracji.

2. naruszenie art. 145 k.p.a., art. 145 a i b k.p.a., art. 125 k.p.a. przez

błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie przez organ administracji.

3. naruszenie art. 148 k.p.a. przez błędną wykładnię tych przepisów i ich

niewłaściwe zastosowanie przez organ administracji, z uwagi na fakt iż skarżący dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dopiero na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sygn. akt. VII S.A./Wa 1147/12

4. naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w

szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. w związku z art. 112 k.p.a., a naruszenie to ma istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy.

5. naruszenie art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r.

Prawo budowlane, przez fakt, iż obiekt budowlany wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi przy ul. R. w K. stanowi całość z przyłączem gazowym przeprowadzonym przez nieruchomość - działkę nr [...] obr. [...] przy ul R. w K., tak więc zgodnie z zapisem w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, należało wydać decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego przy ul. R. w K. wraz z przyłączem gazowym wybudowanego w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia i nakazać B. M. i pani M. G. jego rozbiórkę na ich koszt zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, wtedy organ PINB i [...]WINB doprowadziłby zrealizowany zgodnie z prawem budynek gospodarczy przy ul. R. w K. do stanu zgodnego z prawem i powodowania przez niego niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, do czego był zobowiązany, natomiast wydał błędną decyzję z dnia [...].07.2002 r., czym doprowadził jedynie do zwiększenia tego zagrożenia, co narusza tym samym art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 i 6 k.p.a.

6. naruszenie art. 160 § 1 k.k. przez narażenie skarżącego i jego rodziny

na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu poprzez wydanie ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2002 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. z dnia [...].07.2002r, nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego typu murowany budynek gospodarczy, wybudowany w narożniku [...] działki nr [...] obr. [...] przy ul. R. w K. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego przy czynnym przyłączu gazowym, co doprowadziłoby do wybuchu gazu

7. naruszenie art. 163 i dalsze k.k. przez sprowadzenie zdarzenia

powszechnie niebezpiecznego, sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia, sprowadzenie stanów powszechnie niebezpiecznych dla zdrowia i życia w wielkich rozmiarach poprzez wydanie ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2002 r. naruszenie art. 231 k.k. w zw. z art. 115 § 13 k.k. przez działanie na szkodę interesu publicznego i prywatnego, jak również celowy brak wydania decyzji w sprawie samowoli budowlanej przyłącza gazowego,

8. naruszenie art. 271 k.k. przez poświadczenie nieprawdy na dokumencie

przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. mgr. inż. M. B. w piśmie z dnia [...].10.2011 r. skierowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dotyczącej pisma [...] z uwagi na fakt, iż obowiązek wynikający z ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2002r. został wykonany w maju 2011 r. i zgłoszony w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K. dnia [...].05.2011 r. osobiście przez skarżącego.

9. naruszenie art. 31 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 5 Konstytucji RP,

przez wydanie ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2002 r., w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, gdyż obywatel nie może na podstawie decyzji administracyjnej zostać przymuszony do popełnienia czynu karalnego, jakim jest spowodowanie wybuchu gazu przy przeprowadzaniu rozbiórki budynku stojącego na czynnym przyłączu gazowym i braku decyzji organu administracyjnego o jego likwidacji, umartwienia przyłącza gazowego przebiegającego przez działkę przy ul. R. w K., pomimo żądań skarżącego o wydanie decyzji w tym zakresie, co więcej treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, gdyż nastąpiło tu rażące przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, a negatywnych skutków dla skarżących niczym nie można usprawiedliwić, a decyzja została wydana bez podstawy prawnej, co czyni ją obarczoną wadą nieważności.

10. naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r., o

odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z dnia 16 lutego 2011 r.)

Skarżący wnieśli o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z

dnia [...].12.2013 r. oraz wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] WINB z dnia [...].11.2002 r.

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zwolnienia z

ponoszenia kosztów sądowych, oraz kosztów związanych z dojazdem na posiedzenie Sądu strony oraz jej pełnomocnika z uwagi na fakt, iż skarżący nie jest już w stanie ponosić kolejnych kosztów związanych ze sprawą bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny z uwagi na fakt poniesienia kosztów związanych z przeprowadzoną egzekucją komorniczą w sprawie grzywny w celu przymuszenia, oraz faktem, iż jest to już kolejna sprawa sądowa dotycząca budowy przy ulicy R. w K., której inwestorem są skarżący.

3. przeprowadzenia dowodów z akt sprawy znajdujących się w organach

administracji dotyczących sprawy, sprawy przyłącza gazowego, oraz egzekucji komorniczej grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w postępowaniu nie zostali poinformowani o sposobie zakończenia umorzenia postępowania w sprawie samowolnej budowy przyłącza gazowego do budynku położonego przy ul. R. w K.. Skarżący wskazali ponadto na brak jakiejkolwiek informacji o lokalizacji spornego przyłącza oraz sposobie i dacie jego likwidacji, jak też dacie jego powstania i usytuowania.

Skarżący również podkreślili, że pierwszy wniosek o uznanie, iż przyłącz gazowy był samowolą budowlaną został złożony już w 2001 r. przez skarżących, tak więc mamy tu do czynienia również z przewlekłością postępowania, gdyż w ciągu 13 lat nie zapadła decyzja w tej sprawie, co prowadzi do sytuacji, w której skarżący nie mogą wskazać winnych zaistniałej sytuacji, a działanie takie coraz bardziej naraża ich na straty materialne. Według skarżących, żądali oni konkretnego wskazania kto i kiedy dokonał instalacji przyłącza gazowego, w tym o przedstawienie im odpisu wszystkich dokumentów świadczących o przebiegu tej instalacji przez ich nieruchomość, do dnia dzisiejszego w sprawie tej nie otrzymali odpowiedzi.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że sporne jest również czy prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. uznał za bezsporny fakt popełnienia przez skarżących samowoli budowlanej, co w świetle przepisów ustawy - Prawo budowlane z dnia 24.10.1974 r. nie ma uzasadnienia, co więcej rzeczony budynek gospodarczy nigdy nie został uznany za samowolę budowlaną, dlatego takie stwierdzenie jest nieprawdziwe i ma na celu jedynie przeinaczenie stanu faktycznego.

Skarżący w związku z powyższym stwierdzili, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, że samowolnie wybudowane przyłącze gazowe powoduje niebezpieczeństwo dla użytkowników budynku gospodarczego wybudowanego zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Kontrolowane w niniejszym postępowaniu postanowienie zostało wydane w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego J. C. z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz E. C. z dnia [...] marca 2014 r., w którym, wskazując na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wnioskodawca wniósł o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji nakładającej na niego obowiązek rozbiórki murowanego budynku gospodarczego.

Prawidłowo organ przypomniał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte, co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.

Jednocześnie art. 148 § 1 k.p.a. wskazuje, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie w pierwszej kolejności czy wniosek ten został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. Pozytywna weryfikacja wniosku pod względem ww. przesłanek powinna skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., a dalej przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast jeżeli wznowienie postępowania jest z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych niedopuszczalne albo gdy strona złożyła wniosek z uchybieniem terminu – organ – w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. - wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

A zatem postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego - składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co - w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a. a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Jednocześnie – jak trafnie podniósł organ administracji – obowiązkiem organu jest zbadanie czy został zachowany termin do złożenia omawianego wniosku, przy czym przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że strona musi udowodnić, że zachowała ww. termin.

W przypadku niespełnienia którejkolwiek z ww. przesłanek – jak zostało wyżej wskazane – organ ma obowiązek odmówić wznowienia postępowania.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Rację ma bowiem organ, że warunkiem wznowienia postępowania (wydania postanowienia w oparciu o art. 149 § 2 k.p.a.) jest złożenie wniosku w terminie określonym w art. 148 k.p.a. to jest jednego miesiąca od dnia, kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Skarżący J.C. wskazał, iż o nowej okoliczności, która miałaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania to jest zlikwidowaniu przyłącza gazu pod budynkiem gospodarczym dowiedział się z pisma K. Spółki Gazowej z dnia [...] stycznia 2008 r. Pismo to dołączył do swojego pisma z dnia [...] czerwca 2010 r. skierowanego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. A zatem najpóźniej w tej dacie J. C. posiadł wiedzę o okoliczności, która w jego ocenie nie była znana organowi wydającemu decyzję z dnia [...] listopada 2002 r., a która była istotna dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania został przez J. C. złożony dopiero dnia [...] kwietnia 2011 r., a zatem po upływie ponad 10 miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej przyczynę wznowienia.

Prawidłowo również organ ocenił, że terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie zachowała także E. C.. Wprawdzie skarżąca wskazała, iż o ww. przesłance dowiedziała się dopiero w dniu złożenia podpisu na dokumencie dnia [...] marca 2012 r. jednakże rację ma organ, że oświadczenie to nie jest wiarygodne. W aktach sprawy znajduje się bowiem odwołanie złożone m.in. przez E. C. od decyzji PINB w K. Powiat G. z dnia [...] listopada 2011 r., w którym wskazała, że przyłącze zostało zlikwidowane (jak wskazała skarżąca "umartwione") co oznacza, że najpóźniej w tej dacie znana była jej okoliczność, która miałaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę. Skoro, jak prawidłowo ustalił organ administracji pierwsze pismo skarżącej E. C. o wznowienie postępowania zostało złożone [...] marca 2012 r. to prawidłowo organ ocenił, że jej wniosek o wznowienie postępowania również został złożony po upływie jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Natomiast żadną miarą nie można uznać za trafny ich zarzutu o naruszeniu ww. przepisu poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów z uwagi na fakt, że skarżący dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dopiero na rozprawie dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 1147/12. Skoro wnioski o wznowienie postępowania zostały złożone odpowiednio [...] kwietnia 2011 r. i [...] marca 2012 r. to nie jest możliwe aby dowiedzieli się ono o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania później niż data złożenia wniosków. Co więcej, z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie jak wyżej nie wynika, że inwestorzy w tej dacie dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, ale że znaną już im wcześniej okoliczność możnaby potraktować jako przesłankę do wznowienia postępowania. Należy bowiem podkreślić, że rozpatrywana w tej sprawie skarga dotyczyła decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym i zaistnienie tych przesłanek – do stwierdzenia nieważności decyzji oceniał Sąd w ww. sprawie.

Konkludując prawidłowo organ administracji ustalił, że skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania po upływie miesięcznego terminu, co uzasadniało odmowę wznowienia postępowania.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że rozpatrzenie merytoryczne wniosku złożonego po upływie terminu stanowi ingerencję w ostateczną decyzję administracyjną, co jest sprzeczne z zasadą trwałości ostatecznych decyzji określoną w art. 16 k.p.a. Taka decyzja jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Pozostałe zarzuty skargi również na zasługują na uwzględnienie.

I tak nie został naruszony art. 145a, art. 145b k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię. W wymienionych przepisach można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja oraz można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. Nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Taka sytuacja w ocenie Sądu w przedmiotowym postępowaniu nie miała miejsca zatem zarzuty naruszenia ww. przepisów nie są nieuzasadnione.

Zarzuty skarżących o naruszeniu przepisów karnych przez organy administracyjne w przedmiotowych postępowaniach zdaniem Sądu również nie znajdują podstaw ich uwzględnienia. Zarzuty takie mogły (i były- jak wynika z uzasadnienia wyroku)) podnoszone w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. decyzji i tam ocenione przez Sąd. Natomiast z całą pewnością postanowienie odmawiające wznowienia postępowania nie narusza wskazach przepisów Prawa Karnego.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie dostrzeżono takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.