Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1666/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. P. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia rachunku bankowego postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, na pełnomocnika K. A. został wyznaczony adw. P.C., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem.

Wynagrodzenie w tym zakresie zostało mu przyznane postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r.

Następnie, za pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. przedłożona została opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zaadresowana na skarżącego, do wiadomości Sądu.

W ww. piśmie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów za sporządzenie opinii w wysokości 150% stawki minimalnej, szczegółowo uzasadniając swoje żądanie. Oświadczył, że udzielona pomoc prawna wchodzi w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej i poinformował, że fakturę prześle po otrzymaniu postanowienia w przedmiocie zasądzenia kosztów.

Wniosek nie zawierał oświadczenia, że wnioskowane koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.

Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu, wskazane oświadczenie jest elementem obligatoryjnym każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.

Z kolei jego brak nie ma charakteru formalnego, lecz materialny. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09, stwierdzając, iż brak oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia.

W tym stanie rzeczy, wobec braku powyższego oświadczenia w przedmiotowym wniosku, wniosek ten należało ocenić jako nieuzasadniony.

Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.