Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 482/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części, w pozostałym zakresie oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 21 maja 2019 r. nr VII/65/19 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej obejmującej § 3 pkt 1 lit. b, § 10 oraz załącznika do zaskarżonej uchwały w zakresie terenów oznaczonych symbolami 1U/P, 2 U/P oraz 3 U/P; 2. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 kwietnia 2020 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski zaskarżył uchwałę Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 21 maja 2019 r., nr VII/65/19, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Brzoza – część ul. Bydgoskiej. Wojewoda zarzucił uchwale naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 - dalej "u.p.z.p.") w zw. z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 – dalej "u.d.p.") oraz art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części, tj. jej § 3 pkt 1 lit. b, § 10, § 19 pkt 9 oraz załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w zakresie terenów oznaczonych symbolami 1U/P, 2U/P i 3U/P. W uzasadnieniu skargi organ podniósł, że w § 19 pkt 9 uchwały wprowadzono, w ramach zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, zakaz bezpośredniego powiązania drogi 1KDW z drogą KD-GP. Powołując wyrok o sygn. II SA/Bd 648/15 organ wskazał, że w jego ocenie uchwałodawca przekroczył władztwo planistyczne poprze wprowadzenie zakazu obsługi komunikacyjnej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.). Dalej podniósł, po przytoczeniu treści art. 15 ust. 1, art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., organ stwierdził, że w rozdziale 2.2.5. obowiązującego dla terenu objętego kwestionowanym m.p.z.p. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w zakresie wskaźników urbanistycznych ustalono m.in. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki w zabudowie usługowej i produkcyjnej – nie więcej niż 50%, oraz wielkość powierzchni działki do zachowania w stanie biologicznie czynnym w zabudowie usługowej i przemysłowej – nie mniej niż 20%. Wskazał, że rada gminy w § 10 pkt 1 lit. e i g zaskarżonej uchwały dla terenów oznaczonych symbolami 1U/P, 2U/P i 3U/P ustaliła maksymalną powierzchnię zabudowy 75% powierzchni działki, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki – 15%, w związku z czym ustalenia te są niezgodne ze studium, co doprowadziło do istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie stwierdzenie, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa, ewentualnie stwierdzenie nieważności uchwały w części, tj. § 10 lit. e i § 19 pkt 9, a w pozostałej części oddalenie skargi. Organ wskazał, że wprowadzenie drogi 1KDW było niezbędne dla zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej terenów przyległych. Ulegając argumentacji zarządcy drogi KD-GP zawartej w jego negatywnych uzgodnieniach (Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad) wprowadzono kwestionowany § 19 pkt 9, zaś jego niewprowadzenie skutkowałoby brakiem możliwości dalszego procedowania planu bez naruszenia prawa. Organ podniósł ponadto, że art. 29 ust. 1-3 u.d.p. odnosi się do lokalizacji/budowy/przebudowy zjazdu, natomiast w uchwale wprowadzono zakaz bezpośredniego powiązania drogi 1KDW z drogą KD-GP. Co do zarzutu Wojewody względem § 10 uchwały organ stwierdził, że przeznaczenie wymienionych tam terenów jest tożsame z tym wskazanym w studium, znajdują się tam obiekty usługowe i produkcyjne o dużej intensywności, stanowiące miejsca pracy lokalnej społeczności, toteż ich rozwój i rozbudowa są wskazane, stąd zakwestionowane zwiększenie parametrów urbanistycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sąd przeprowadza ocenę zgodności uchwały z prawem pod kątem art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl wskazanego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określają wprost co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego oraz istotne naruszenie trybu ich sporządzania. Warto tu jednak wskazać na odpowiednie regulacje zawarte w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2019 r. poz. 506) – dalej u.s.g. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Stosownie do treści art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa, organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.

Orzecznictwo sądowe za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu uznaje takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały.

Odnośnie do relacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. do art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. w judykaturze wskazuje się, że art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi lex specialis w stosunku do art. 91 ust. 1 u.s.g. (por. np. wyrok WSA w Kielcach z 30.11.2012 r., II SA/Ke 588/12, LEX nr 1240869; wyrok WSA w Krakowie z 23.06.2008 r., II SA/Kr 377/08, LEX nr 499859). W art. 28 ust. 1 u.p.z.p. zawężono przypadki stwierdzenia nieważności w stosunku do art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g.. Nie każda bowiem sprzeczność z prawem, niebędąca nieistotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g., będzie wyczerpywać przesłanki nieważności wymienione w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody albo wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo studium w sprawie ze skargi wojewody na plan miejscowy lub studium są wydawane zatem w przypadku zaistnienia podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przy czym wystarczające dla stwierdzenia nieważności jest wykazanie jednego z naruszeń określonych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Pozostałe naruszenia prawa, nie wymienione w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., należy traktować jako nieistotne w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g., a więc nie będące przyczyną nieważności uchwały (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków 2004, s. 129).

Wskazać należy, że pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami u.p.z.p., gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu, jak również jego zmiany, został uregulowany w art. 17 u.p.z.p. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy uznać zatem takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego.

Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

W świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego, to kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu (doprecyzowaniu) w planie miejscowym. Plan miejscowy nie może wprowadzić zmian w zakresie kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania, a jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Nie ma ono co prawda, mocy aktu powszechnie obowiązującego (nie jest aktem prawa miejscowego), lecz jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, dostępny w CBOSA).

Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje interpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego, przy czym pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza stopień związania silniejszy niż we wcześniej używanych terminach normatywnych: "spójność", czy "niesprzeczność". W orzecznictwie i literaturze zauważa się także, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy więc w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Jeżeli więc studium charakteryzuje się dużym zakresem szczegółowości, to uchwałodawca gminny sam sobie "narzucił" wysoki stopień związania postanowieniami studium.

Stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.z.p., w celu ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym art. 14 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przed podjęciem tej uchwały musi być zbadana zgodność przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Dopiero po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 17 ustawy planistycznej, organ wykonawczy gminy przystępuje kolejno do czynności planistycznych określonych w tym przepisie. Także podjęcie uchwały w sprawie planu miejscowego według brzmienia art. 20 ust. 1, następuje po stwierdzeniu, że sporządzony plan nie narusza ustaleń studium. Powołane przepisy nasuwają oczywisty wniosek, że dla zachowania wspomnianego ciągu czynności niezbędnym jest uprzednie uchwalenie samego studium. Skoro w studium określa się politykę przestrzenną gminy, także jej zmiana wymaga zmiany studium według określonych ustawowo zasad i we wskazanym trybie.

Kontrolując zaskarżoną uchwałę stwierdzić należy, że procedura uchwalania studium została przeprowadzona prawidłowo, bowiem dopełniono czynności wymaganych przepisami u.p.z.p. Przeprowadzona w sprawie kontrola w wyżej wskazanym zakresie nie dostarczyła argumentów pozwalających na podważenie legalności studium z punktu widzenia zachowania określonego trybu sporządzania i właściwości organów w tym zakresie. W tej sytuacji uzasadniona jest analiza zaskarżonej uchwały pod względem zarzutów sformułowanych przez Wojewodę w skardze, sprowadzających się do naruszenia zasad uchwalania tego aktu planistycznego.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że pojęcie "zasad sporządzania" należy wiązać z merytorycznym opracowaniem aktu planistycznego, a więc z zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), na którą wskazuje art. 9 ust. 2 u.p.z.p., treścią zamieszczonych w nim ustaleń wskazanych w art. 10 ust. 1, 2 i 2a u.p.z.p., a także ze standardami dokumentacji planistycznej określonymi w rozporządzeniu w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (por. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2009; wyrok NSA z 25 maja 2009 r. o sygn. akt II OSK 1778/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Nowa Wieś Wielka (uchwalonym uchwałą nr XLI/418/10 Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 5 października 2010 r., zmienionego uchwałą nr XLII/369/14 Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 29 września 2014 r.) teren objęty przedmiotową uchwałą położony jest w obszarze funkcjonalnym P - produkcja, usługi (str. 32 załącznika nr 1 do ww. uchwały w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Nowa Wieś Wielka, zwanej dalej "Studium"). W zakresie lokalizacji przemysłu i uciążliwych usług ustalono w studium lokalizację nowych obiektów w ramach dwóch istniejących ośrodków w Kobyłami, w Nowej Wsi Wielkiej (rejon bazy paliw płynnych i teren pomiędzy trasami kolejowymi Bydgoszcz - Inowrocław i Śląsk - Porty), w Tarkowie Dolnym (między drogą krajową i linią kolejową oraz wzdłuż drogi powiatowej nr 1552 C) i w Brzozie (wzdłuż drogi krajowej - str. 33 Studium).

W rozdziale 2.2.5. Studium, w zakresie wskaźników urbanistycznych ustalono m.in. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki w zabudowie usługowej i produkcyjnej - nie więcej niż 50%, oraz wielkość powierzchni działki do zachowania w stanie biologicznie czynnym w zabudowie usługowej i przemysłowej - nie mniej niż 20 %,

Rada Gminy Nowa Wieś Wielka w § 10 pkt 1 lit. e, g zaskarżonej uchwały dla terenów oznaczonych symbolami 1U/P, 2U/P, 3U/P (teren zabudowy usługowej, obiektów produkcyjnych, składów, magazynów) ustaliła maksymalną powierzchnię zabudowy: 75% powierzchni działki, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki - 15%.

Powyższe ustalenia stanowią o istotnej niezgodności ww. zapisów planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Nowa Wieś Wielka z uwagi na przekroczenie maksymalnej wielkości ww. wskaźników. W sytuacji, kiedy ustalenia studium w zakresie ww. wskaźników nie miałyby charakteru tak szczegółowego lub przyjęłyby te wskaźniki jedynie, jako zalecane, kierunkowe, to ocena przekroczenia w zaskarżonej uchwale ich wielkości pozwalałaby przyjąć ocenę, że nie doszło do istotnego naruszenia postanowień studium zapisami planu (por. wyroki: NSA z dnia 10.01.2018 r., sygn. akt II OSK 2988/17 oraz wyrok z dnia 10.01.2018 r., sygn. II OSK 3050/17). Jednakże w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie występuje. Należało więc uwzględnić skargę w zakresie stwierdzenia nieważności § 10, który określa ww. wskaźniki i odnosi się do zagospodarowania terenu dla terenów oznaczonych symbolami: 1U/P, 2U/P, 3U/P; § 3 pkt 1 lit. b, który odnosi się do przeznaczenia ww. terenów, jak i załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w zakresie terenów oznaczonych symbolami 1U/P, 2U/P i 3U/P.

Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia skargi w pozostałym zakresie, tj. co do uznania, że ustalenia zawarte w § 19 pkt 9 zaskarżonej uchwały stanowią przekroczenie w sposób nieuprawniony uprawnień w planie miejscowym określenia zasad modernizacji, budowy i rozbudowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wynikająych z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Natomiast zaskarżony przepis § 19 pkt 9 uchwały, stanowi o zakazie bezpośredniego powiązania drogi 1KDW z drogą KD-GP.

Skarżący organ w istocie nie wyjaśnił przyczyn naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Powołał się jedynie na tezy orzeczeń, z których zakwestionowano orzekanie w planach miejscowych o zakazie zjazdów czy obsługi komunikacyjnej z dróg publicznych.

Analizowany przepis realizuje tymczasem normę art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., albowiem kształtuje system komunikacji na analizowanym obszarze, przewidując przebieg dróg w taki sposób by brak było powiązania pomiędzy drogą 1KDW z drogą KD-GP. Nie chodzi tu więc ani o unormowanie w zakresie zakazu zjazdów, czy też zakazu wszystkich wariantów obsługi komunikacyjnej z drogi publicznej KD-GP, lecz o ukształtowanie takiego układu komunikacji by nie łączyć drogi 1KDW z drogą KD-GP. Regulacja ta z mocy art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. mieści się w kompetencji uchwałodawcy i znajduje oparcie w materiałach planistycznych, z których jednoznacznie wynika, że funkcja drogi KD-GP mającej charakter drogi o ruchu przyspieszonymi, wymaga ograniczenia zjazdów, które już zaplanowano (postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...].10.2018 r.). Co równie istotne, nieruchomości przyległe do drogi 1KDW, mają możliwość skomunikowania się z drogą krajową poprzez planowaną drogę 1 KD – D, która ma w planie połączenie z drogą 3 KDW, a ta z kolei łączy się z drogą krajową.

Należy podkreślić, że nie ma podstaw do kwestionowania uprawnienia rady gminy do określenia w planie miejscowym zasad komunikacyjnego powiązania terenów objętych planem miejscowym z istniejącym (zewnętrznym) systemem drogowym (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19.12.2018 r., sygn. akt II SA/Wr 803/18).

Na marginesie należy dodać, że jakkolwiek przedmiotowa sprawa nie dotyczy zagadnienia zakazu zjazdów, to argument skarżącego organu o bezwzględnej niemożności uchwalenia w planie miejscowym, zakazu w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia w orzecznictwie, w którym podkreśla się, że plan miejscowy w zakresie realizacji wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., powinien być tak skonstruowany aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Ewentualne ustalenie w planie, że zjazdy z drogi głównej na przyległe nieruchomości nie są przewidywane, czyli de facto ustalenie generalnej zasady, iż te nieruchomości nie będą obsługiwane z tejże drogi głównej, powinno się wiązać z przewidzeniem w planie innej możliwości obsługi komunikacyjnej tych terenów. Takie rozwiązanie, odpowiada wymogom przewidzianym w art. 15 ust 2 pkt 10 u.p.z.p. (wyrok NSA z dnia 13.01.2017 r., sygn. akt 1018/15; por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.11.2009r., sygn. akt: IV SA/Wa 1433/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15.12.2010r., sygn.akt II SA/Gd 604/10; wyrok NSA z dnia 1.04.2011r., sygn. akt II OSK 109/11).

Rozstrzygając o rozwiązaniach dotyczących systemu komunikacyjnego należy ocenić sprawę całościowo, mając zwłaszcza na uwadze to aby tereny przylegające do drogi głównej miały możliwość skomunikowania się poprzez system dróg z innymi terenami poprzez tę drogę lub też inne dróg (por. wyrok NSA z 1.04.2011 r. sygn. akt II OSK 109/11). W przedmiotowej sprawie wymóg możliwości skomunikowania terenów przylegających do drogi 1 KDW, poprzez system dróg z innymi terenami, został zachowany.

Z uwagi więc na powyższe, zarzut naruszenia przepisu art. 15 ust 2 pkt 10 u.p.z.p., poprzez regulację § 19 pkt 9 uchwały, nie mógł odnieść skutku.

Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 147 p.p.s.a w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, a w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę w pozostałej części.