Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 581/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par.1 pkt.3 , art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2018 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności i robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. M. kwotę [...]zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] znak: [...] z dnia 6 marca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm., dalej: u.p.b.) po rozpatrzeniu odwołania I. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. T. z 4 kwietnia 2016r., nr [...], znak: [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 2007, poz. 2016) w brzmieniu obowiązującym do wejścia w życie ustawy z dnia 16.04.2004 r. (Dz. U. Nr 93 z 2004 r., poz. 888) odstąpiono od nałożenia na H. J. obowiązku wykonania określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem zmiany funkcji użytkowej pomieszczenia garażowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na warsztat [...] zlokalizowany na dz. nr ewid. [...], [...] położonych w N. T. przy ul. [...], gdyż sporządzający dokumentację techniczną wraz z ekspertyzą techniczną, nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu warsztatu samochodowego i nie zalecili wykonania dodatkowych robót w tej części budynku oraz potwierdzono zgodność ww. funkcji z mpzp [...] [...]) – umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu wskazał, że PINB pismem z dnia 17 września 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania garażu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na warsztat [...] zlokalizowany na działkach nr ewid. [...], [...] położonych w N. T. przy ul. [...], dokonanej przez inwestora H. J.. Następnie opisał postępowanie zakończone decyzją PINB z dnia 4 kwietnia 2016r. nr [...], znak: [...], od której odwołanie wniosła I. M..

Dalej wskazał, że przedmiotem postępowania organu I instancji była nielegalna zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym w N. przy ul. [...] na warsztat [...], natomiast decyzja organu odwoławczego odnosi się wyłącznie do legitymacji procesowej I. M. w przedmiotowym postępowaniu. Organ I instancji za strony postępowania uznał H. i A. J. - właścicieli działek ewid. nr [...], [...] w N. T., na których znajduje się przedmiotowy warsztat [...], prowadzącego przedmiotową działalność J. J., jak również właścicieli działek: nr [...] i [...] tj. M. J., nr [...] i [...] tj. spadkobierców J. C. (figurującej nadal jako właściciel w księdze wieczystej nr [...] [...]), nr [...] w N. T. tj. I. M., nr [...] tj. P. K. oraz zarządcę drogi biegnącej po działce ewid. nr [...] w N. T. tj. Powiatowy Zarząd Dróg w N.

I. M. jak wynika z treści księgi wieczystej nr [...] [...] jest również właścicielką działki ewid. nr [...] w N., T. oraz jak wynika z wypisu z rejestru gruntów właścicielką działki ewid. nr [...]. Wskazano, że uprzednio w postępowaniu odwoławczym, znak: [...], MWINB wskazał organowi I instancji, iż działki ewid. nr [...], [...] i [...] stanowiące własność I. M. nie sąsiadują w sposób bezpośredni z działkami, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja w związku z czym zlecił organowi I instancji, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu zweryfikować ustalony kręg stron w oparciu o art. 28 k.p.a., biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy oraz jego przedmiot. Organ I instancji przy ponownym badaniu sprawy przyjął jednakże tożsamy co uprzednio krąg stron postępowania, nie wskazując w skarżonej decyzji, dlaczego mimo wskazań organu odwoławczego uznał, iż I. M. przysługuje status strony niniejszego postępowania.

Dalej organ wskazał, że zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lub przez przepisy szczególne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji, bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Kodeks postępowania administracyjnego kwestię wniesienia odwołania przez podmiot do tego nieuprawniony normuje w art. 134 i art. 138 § 1 pkt 3 (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.: Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: (...) 3) umarza postępowanie odwoławcze). Ze względu na rozbieżności stosowania tych przepisów, NSA w składzie 7 sędziów podjął w dniu 5 lipca 1999 r., uchwałę o sygn. akt: OPS [...], zgodnie z którą: Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Z treści ww. uchwały wynika, iż organ zobowiązany jest do zbadania przymiotu strony przez każdą osobę wnoszącą odwołanie oraz wydanie osobnego rozstrzygnięcia w przypadku każdej osoby wnoszącej odwołanie, która nie jest stroną. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. do złożenia odwołania od decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji uprawnienia ma jedynie strona postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. W myśl w/w przepisu prawa status strony w postępowaniu administracyjnym przysługuje osobie, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub gdy żąda ona od organu czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Oznacza to, że podmiot może uzyskać status strony w postępowaniu administracyjnym, jeśli zostanie ustalony konkretny przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać podjęcia stosownych czynności przez organ albo żądać ich zaniechania. Interes prawny charakteryzuje się tym, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Decydującym kryterium uznania określonego podmiotu za stronę postępowania administracyjnego jest zatem wystąpienie interesu prawnego lub obowiązku prawnego wynikającego z przepisów prawa materialnego. Materialną podstawą jest konkretna norma, którą można wskazać jako źródło interesu prawnego podmiotu. W konsekwencji przyjąć należy, że tylko podmiot, dla którego z rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wynikają prawa lub obowiązki, oparte o normy prawa materialnego, ma w nim interes prawny Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację w której podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem postępowaniem administracyjnego, nie może jednak poprzeć tego zainteresowania konkretnymi przepisami prawa. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo - administracyjnym źródłem interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym mogą być również normy o charakterze materialnoprawnym spoza szeroko rozumianego prawa administracyjnego. W szczególności interes prawny może wynikać w takim przypadku z norm prawa cywilnego, a dokładniej z przepisów tzw. prawa sąsiedzkiego (art. 140 Kodeksu cywilnego (Dz. U z 2017r., poz. 459, z późn. zm., dalej: K.c). i art. 144 K.c.) (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2015r., sygn. akt II OSK [...]). Zgodnie z art. 144 K.c. Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Zgodnie z powyższym o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji oraz stopień jej uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich.

Dalej wyjaśniono, że działki stanowiące własność I. M. nr [...], [...] i [...] nie sąsiadują bezpośrednio z działkami nr [...] i [...], na których zlokalizowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny z pomieszczeniem garażowym przeznaczonym na warsztat mechaniki samochodowej. Działki ewid. nr [...], [...] i [...] znajdują się po przeciwnej stronie działek ewid. nr [...] i [...] i oddzielone są od nich działkami drogowymi ewid. nr [...] i [...].

Przedmiotem postępowania jest natomiast dopuszczenie legalizacji zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażu, znajdującego się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, który jest własnością [...] i H. J., na warsztat mechaniki samochodowej, dla którego zgodnie z art. 71 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 roku zastosowanie mają przepisy art. 50 i art. 51 u.p.b. Mając na uwadze powyższe, w ocenie MWINB, nie sposób uznać aby z rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dla I. M. wynikały jakieś prawa lub obowiązki, oparte na przepisach prawa budowlanego. Ponadto w ocenie MWINB powoływane przez I. M. uciążliwości dla działek ewid. nr [...], [...] i [...] w N. T., związane z prowadzonym na działkach nr [...] i [...] w N. T. warsztacie mechaniki samochodowej, polegające na zwiększeniu emisji hałasu, dodatkowej emisji spalin oraz nieprawidłowym odprowadzenie substancji ropopochodnych i oleju z warsztatu, nie są wystarczające do uznania jej za stronę niniejszego postępowania. Należy bowiem wskazać, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądowo - administracyjnym wskazuje się, iż w/w uciążliwości zaliczane do tzw. immisji pośrednich nie stanowią źródła interesu prawnego, ponieważ co do zasady są dozwolone. Nie powinny one jednak przekraczać "przeciętnej miary" (art. 144 K.c), przy czym oceny przeciętnej miary dokonuje się według dwóch kryteriów społeczno gospodarczego przeznaczenia obu nieruchomości oraz stosunków miejscowych. Ocena przeciętnej miary w rozumieniu art. 144 K.c. musi być bowiem dokonana na podstawie oceny obiektywnych kryteriów oddziaływania obiektu, a nie subiektywnych odczuć osób zamieszkujących na danym ternie o uciążliwym oddziaływaniu obiektu. W ocenie MWINB natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby generowane przez warsztat [...] zlokalizowany w pomieszczeniu garażowym przy budynku mieszkalnym uciążliwości, zakłócały korzystanie z działki ewid. nr [...], 19369 i [...] ponad tzw. przeciętną miarę. Dokonana zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na warsztat [...] mogła spowodować co prawda nieznaczne zwiększenie uciążliwości tj. pewne zwiększenie hałasu oraz zanieczyszczenia środowiska na przedmiotowym terenie, co jest nieodłącznie związane z tego typu działalnością. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę, iż w przedmiotowym pomieszczeniu garażu wyposażonym w jeden kanał naprawczy prowadzona jest jednoosobowa działalność gospodarcza polegająca na bieżącej naprawie i konserwacji pojazdów samochodowych, nie sposób uznać, że są to zakłócenia, które przekraczają obiektywne normy. W tym miejscu należy również wskazać, że tego rodzaju działalność gospodarcza, nie wymaga obecnie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na fakt, iż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 71). Ponadto biorąc pod uwagę przeznaczenie przedmiotowego terenu pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną z dopuszczeniem usług realizowanych jako wbudowane nie sposób uznać, iż przedmiotowy warsztat [...] zakłóca korzystanie przez I. M. z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W tym miejscu należy również zauważyć, że sporządzający w niniejszej sprawie ekspertyzę techniczną mgr. inż. P. P., legitymujący się uprawnieniami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, określając strefę oddziaływania przedmiotowego warsztatu [...] również nie stwierdził, aby powodował on negatywne oddziaływanie na nieruchomości będące własnością I. M.. W związku z powyższym w ocenie MWINB w postępowaniu dotyczącym zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na warsztat [...], powodowane przez niego uciążliwości nie są wystarczające dla uznania I. M. za stronę niniejszego postępowania.

MWINB, nawiązując do treści odwołania I. M. wskazał, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło wyłącznie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na warsztat [...], nie zaś miejsc postojowych zlokalizowanych przed budynkiem mieszkalnym w N. przy ul. [...]. Organ odwoławczy badał zatem wyłącznie interes prawny I. M. w odniesieniu do zlokalizowanego na działkach ewid nr [...], [...] w N. T. warsztatu mechaniki pojazdowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła I. M., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 i art. 28 kpa poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie jest w stroną w postępowaniu, a co za tym idzie postępowanie odwoławcze wszczęte w wyniku wniesionego odwołanie podlega umorzeniu w sytuacji, gdy ma ona interes prawny w prowadzeniu niniejszego postępowania.

2. art. 7, 77 §1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie jaki jest zakres oddziaływania inwestycji i jaki ma ona wpływ na nieruchomości skarżącej.

3. Naruszenie art. 7, 77 §1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności zawartym w odwołaniu informacjom, z których wynika nierzetelność opinii mgr inż. architekta P. P..

4. Naruszenie art. 7 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela przez nieuwzględnienie okoliczności zdarzenia, wagi ewentualnego naruszenia przepisów przez inwestora i odmowę skarżącym prawa do ochrony własnych interesów.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że działki skarżącej znajdują się po przeciwnej stronie drogi publicznej w stosunki do działki inwestora. Organ błędnie i bezpodstawnie uznał, że generowane przez przedmiotowy warsztat mechaniki pojazdowej uciążliwości nie są wystarczające do uznania jej za stronę postępowania. Immisje generowane przez przedmiotowy zakład w zakresie hałasu i zapachu oraz ścieków zdecydowanie przekraczają przeciętną miarę wynikająca ze stosunków miejscowych i społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Należy mieć na uwadze, że inwestycja jest zlokalizowana w dzielnicy N. T. - [...], będącej najbardziej turystyczną i rekreacyjną częścią miasta, w której ze względu na bliskość istniejących stacji narciarskich, terenów leśnych: [...] Parku Narodowego znajduje się wiele pensjonatów i miejsc noclegowych. Prowadzona działalność w zakresie mechaniki pojazdowej w tym miejscu w zdecydowany sposób przekracza normy o charakterze obiektywnym. Szczególnie naganne jest oparcie się przez organ na ekspertyzie technicznej mgr inż. P. P. określającej strefę oddziaływania przedmiotowego warsztatu [...], której rzetelność jest kwestionowana i podważana w treści odwołania. Należy zwrócić też uwagę, że skarżąca brała udział w postępowaniach administracyjnych związanych z samowolną i bezprawną zmianą pomieszczenia garażowego na warsztatowe od co najmniej 8 lat przed organami nadzoru budowlanego wszystkich stopni, łącznie z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i żaden organ nigdy nie kwestionował uprawnień do udziału skarżących w niniejszych postępowaniach i prawa do obrony swoich praw.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej zwana p.p.s.a., wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu II instancji umarzająca postępowanie ze względu na uznanie przez organ, że odwołująca nie jest stroną postępowania, choć posiadała przymiot strony w postępowaniu przed organem I instancji. Tym samym w niniejszej sprawie kwestią sporną nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie organu I instancji, ale sposób ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie. Postępowanie odwoławcze zostało umorzone na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten dopuszcza umorzenie postępowania odwoławczego jako jedno z dopuszczalnych rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu odwoławczym.

Jeżeli przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego o charakterze formalnym, to granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza zakwestionowane rozstrzygniecie organu wyższego stopnia, a nie materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego ukształtowany decyzją organu I instancji. Dlatego też w takim przypadku kontrola Sądu ogranicza się jedynie do oceny czy istniały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 6 listopada 2017 r. sygn. II SA/Kr [...] ).

W niniejszej sprawie oznacza to, że Sąd ogranicza się do zbadania czy prawidłowo organ II Instancji uznał, że I. M. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym zmiany sposobu użytkowania garażu na warsztat samochodowy. Organ II Instancji w zaskarżonej decyzji przeprowadził obszerny wywód dotyczący statusu strony w postępowaniu administracyjnym i prawidłowo wskazał, że interes prawny to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo, przy czym źródłem interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym mogą być również normy o charakterze materialnoprawnym spoza szeroko rozumianego prawa administracyjnego. W szczególności interes prawny może wynikać w takim przypadku z norm prawa cywilnego, a dokładniej z przepisów tzw. prawa sąsiedzkiego (art. 140 art. 144 K.c.) Organ ustalił przy tym, że zasięg oddziaływania spornej (legalizowanej) inwestycji oraz stopień jej uciążliwości jest tego rodzaju, że nie wpływa w żaden sposób na korzystanie z nieruchomości skarżącej.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądu tego jednak nie podziela i wskazuje, że niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania legalizowanej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości na prawa osób trzecich czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania legalizowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu stroną niniejszego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony legalizowaną inwestycją, ale też takie, na których nieruchomości może ona potencjalnie oddziaływać.

Podkreślić należy, że instytucja "strony postępowania" ma na celu umożliwienie danemu podmiotowi w konkretnym postępowaniu administracyjnym ochronę swoich praw, poprzez wpływ na działania podejmowane przez organy administracyjne w trakcie postępowania, co nie oznacza automatycznie braku możliwości uzyskania rozstrzygnięcia korzystnego dla inwestora. Tym samym co do zasady prawidłowe rozważania teoretyczne organu doprowadziły go do błędnych konkluzji.

W szczególności nie można się zgodzić z twierdzeniem MWINB, zgodnie z którym skoro postępowanie dotyczyło wyłącznie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na warsztat mechaniki samochodowej, nie zaś miejsc postojowych zlokalizowanych przed budynkiem mieszkalnym (warsztatem), to okoliczność ta przesądza o braku legitymacji skarżącej do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony. Tymczasem taki "sztuczny" podział kwestii związanych z prowadzonym warsztatem i znajdujących się tuż przed nim miejsc postojowych jest nieporozumieniem, zwłaszcza, że skarżąca konsekwentnie podnosi, że naprawa samochodów odbywa się również na terenie chodnika i także w tej okoliczności upatruje uciążliwości legalizowanej inwestycji dla jej własnej nieruchomości, na której zamieszkuje.

Z dokumentacji zdjęciowej załączonej do odwołania skarżącej wynika, że naprawy samochodów nie odbywają się wyłącznie w zamkniętym pomieszczeniu warsztatu, ale również przed nim, nadto parkują tam samochody oczekujące na naprawę. Zatem nie ulega wątpliwości, że miejsca postojowe są z warsztatem funkcjonalnie powiązane.

Nadto miejsca te zostały uwzględnione w przedłożonej do akt opinii mgr inż. arch. P. P.. Zasady obsługi terenów w zakresie miejsc do parkowania przewidziane są w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (§ 4 ust. 16 pkt. 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta N. T. z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] a ocena zgodności legalizowanej inwestycji z planem musiała nastąpić odnośnie wszystkich jego ustaleń, a nie tylko przeznaczenia podstawowego czy dopuszczalnego terenu [...]

Skoro podstawą wydania decyzji przez organ I Instancji była przedłożona przez inwestora do akt wspomniana wyżej opinia uwzględniajaca miejsca postojowe, to nie można równocześnie twierdzić, że są one w sprawie bez znaczenia, a korzystanie z nich przez klientów warsztatu nie wywiera wpływu na nieruchomości sąsiednie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie zatem obowiązany rozpatrzeć odwołanie I. M. i odnieść się merytorycznie do wszystkich zawartych w nim zastrzeżeń, przyjmując, że miejsca postojowe przed budynkiem w którym mieści się warsztat są funkcjonalnie związane z legalizowaną inwestycją i na równi z legalizowanym warsztatem samochodowym wpływają na nieruchomości sąsiednie.

Wobec naruszenia przez organ przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt. 3 w związku z art. 28 Kpa zaskarżoną decyzję należało uchylić na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się kwota uiszczonego przez skarżącą wpisu.