Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1061/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-12-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od kapitałów pieniężnych w 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od kapitałów pieniężnych za 2007 r. S.Ł. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodzi niebezpieczeństwo w postaci funkcjonowania w obrocie prawnym oczywiście wadliwych decyzji organów podatkowych. Ponadto wskazał, że należność podatkowa wynikająca z kwestionowanych decyzji podatkowych ma znaczną wysokość. Uiszczenie tak ogromnej kwoty stanowić będzie dla skarżącego znaczne obciążenie. Skarżący nie posiada bieżących środków w takiej wysokości, zatem w przypadku konieczności uiszczenia takiej należności zmuszony będzie do zaciągnięcia oprocentowanej pożyczki lub wymuszonej sprzedaży posiadanego majątku, co wywoła nieodwracalne negatywne konsekwencje. Ewentualny zwrot wyegzekwowanej kwoty po uzyskaniu korzystnego rozstrzygnięcia Sądu nie naprawi tak powstałej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 P.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu znaczną szkodą i trudnymi do odwrócenia skutkami, związanymi z zaciągnięciem oprocentowanej pożyczki lub wymuszoną sprzedażą majątku. Wywody zawarte w omawianym wniosku nie zostały jednak połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację skarżącego, zwłaszcza jego stan finansowy i majątkowy. Należy bowiem zaznaczyć, że zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, obejmującej nie tylko wysokość uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, ale też dotyczących posiadanych oszczędności, majątku nieruchomego i ruchomego. Takich zaś informacji skarżący nie udzielił. Brak jakichkolwiek danych co do stanu majątkowego skarżącego nie pozwala tym samym na weryfikację jego twierdzeń co do tego, iż nie jest on w stanie uiścić zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji.

Każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 P.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności na taką możliwość wskazujących. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, sprowadzającego się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, bez odwołania się do konkretnych okoliczności popartych stosownymi dokumentami, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.

Należy również dodać, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonego aktu. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.