Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1198/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 135, art. 145 par. 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Polskiego Towarzystwa T. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] października 1997 r. znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się nie mniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz Polskiego Towarzystwa T. z siedzibą w W. kwote 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Polskie Towarzystwo T. z siedzibą w W. (dalej: "[...]") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] uchylająca decyzję Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] października 1997 r. znak: [...] oraz orzekająca o wygaśnięciu decyzji Ministra Leśnictwa z dnia [...] listopada 1955 r. nr [...] o dopuszczeniu K. do bezpłatnego korzystania z gruntów leśnych państwowego gospodarstwa leśnego w Nadleśnictwie G.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] lipca 1995 r. Nadleśnictwo M. z siedzibą w R. wystąpiło za pośrednictwem Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa o uchylenie decyzji byłego K. z dnia [...] listopada 1955 r. nr [...] w części dotyczącej bezpłatnego korzystania z gruntów leśnych o powierzchni ok. 10 ha położonych w oddz. [...] leśnictwa G. przez [...] O. (obecnie - oddz. [...] - powierzchnia 7,69 ha, leśnictwo R.). W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż powołaną decyzją Minister Leśnictwa wyraził zgodę na dopuszczenie K. [...] do bezpłatnego korzystania z ww. gruntów leśnych z przeznaczeniem na uruchomienie Ośrodka Turystyki Wodnej w R. W decyzji nie określono terminu i szczegółowych warunków korzystania z gruntów państwowego gospodarstwa leśnego. Dalej podniesiono, iż przeznaczony do bezpłatnego korzystania teren został w roku 1990 wydzierżawiony osobie trzeciej (bez porozumienia z nadleśnictwem sprawującym zarząd nad ww. gruntami), która opłaca na rzecz [...] wysoki czynsz dzierżawny (umowa z [...] grudnia 1990 r. nr [...]). Świadczy to o tym, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna dotychczasowemu użytkownikowi na cele, na które była przeznaczona. Wskazano również, że sposób użytkowania lasu pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem, ponieważ nie są spełnione warunki wynikające z art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. nr 101, poz. 444).

Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

Decyzją z dnia [...] października 1997 r. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 zezm.), dalej powoływanej jako: k.p.a.], uchylił decyzję Ministra Leśnictwa z dnia [...] listopada 1955 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż u podstaw decyzji o dopuszczeniu K. do bezpłatnego korzystania z gruntów leśnych leżała organizacja masowej i taniej turystyki, jakiej przekazany bezpłatnie obiekt miał służyć w ówczesnych stosunkach społecznych i ustrojowych. Wydzierżawienie obiektu na komercyjnych warunkach jest potwierdzeniem zbędności obiektu i działaniem dla czerpania korzyści materialnych.

Zauważył nadto, iż przepis art. 17 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. nr 63, poz. 494 ze zm.), stanowiący podstawę wydania decyzji Ministra Leśnictwa z dnia [...] listopada 1955 r., był sporadycznie stosowany przy dopuszczaniu do korzystania z gruntów leśnych na cele masowego wypoczynku. Miał on przede wszystkim zastosowanie przy udostępnianiu dużych obszarów leśnych na cele obronne i bezpieczeństwa Państwa (np. poligony). Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach nie wprowadziła nowych rozwiązań w tej kwestii. Ośrodki tego typu zlokalizowane w lasach użytkowane są generalnie na zasadach umowy dzierżawy gruntów na czas określony (10-25 lat).

Wskazał, iż biorąc pod uwagę aktualne warunki społeczno - ekonomiczne oraz potrzebę efektywnego gospodarowania lasami państwowymi podjęte zostało działanie, którego celem jest uporządkowanie spraw związanych z użytkowaniem gruntów leśnych na zasadach aktualnie obowiązujących przepisów ustawy o lasach i prawa cywilnego. Stąd też, uwzględniając zaszłości w odniesieniu do posadowionych budowli trwałych, możliwe będzie dalsze użytkowanie gruntów leśnych zajętych pod ośrodek na zasadzie umowy najmu.

Na skutek złożenia przez [...] w dniu [...] października 1997 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzupełnionego następnie pismem pełnomocnika z dnia [...] marca 2007 r. Minister Środowiska, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylił decyzję Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] października 1997 r. znak: [...]

Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

oraz orzekł o wygaśnięciu decyzji Ministra Leśnictwa z dnia [...] listopada 1955 r. nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia organ przedstawił argumentację zbieżną z zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 1997 r. Podkreślił, że zawarcie przez administrującego ośrodkiem ([...]) umowy dzierżawy obiektu turystycznego na warunkach komercyjnych z osobą trzecią potwierdza, że obiekt ten nie wypełnia już założonych celów i jest wykorzystywany dla celów komercyjnych. Zaznaczył, iż w obecnych warunkach ekonomiczno - społecznych poza działalnością wynikającą z produkcyjnej funkcji lasu, szczególny nacisk należy położyć na inne możliwości wpływające na efektywność gospodarowania. Stąd, nie znajduje uzasadnienia obecna sytuacja, w której korzyści z użytkowania przedmiotowych gruntów czerpie jedna strona, a koszty i obciążenia ponoszą Lasy Państwowe. Mając zatem na względzie potrzebę utrzymania powstałych wcześniej ośrodków wypoczynkowych, jak również biorąc pod uwagę nakłady poczynione w przeszłości na przedmiotowe grunty, należy rozważyć możliwość dalszego ich użytkowania na zasadach najmu.

Końcowo Minister wskazał, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji organ orzeka, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub słusznym interesie strony. Bezprzedmiotowość wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji np. na skutek zmiany stanu faktycznego lub zmiany w stanie prawnym. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w wygaszanej decyzji. Zdaniem Ministra, zgodnie z oceną wymagań interesu społecznego przez organ administracyjny należało stwierdzić wygaśnięcie decyzji z mocy art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik P. wniósł o jej uchylenie w części orzekającej o wygaśnięciu decyzji Ministra Leśnictwa z dnia [...] listopada 1955 r. o dopuszczeniu K. do bezpłatnego korzystania z gruntów leśnych państwowego gospodarstwa leśnego w Nadleśnictwie G. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2 i 64 Konstytucji RP, art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz interesu prawnego skarżącego poprzez orzeczenie o

Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

wygaśnięciu decyzji administracyjnej o dopuszczeniu skarżącego do bezpłatnego korzystania gruntów leśnych z przeznaczeniem na uruchomienie ośrodka turystyki wodnej w R. w celu wynajęcia ich skarżącemu, który ośrodek ten zorganizował, uruchomił i nadal prowadzi.

W motywach skargi pełnomocnik wskazał w szczególności, iż art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie może stanowić podstawy prawnej uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Leśnictwa z [...] listopada 1955 r., ponieważ - wbrew twierdzeniom organu - decyzja ta nie stała się bezprzedmiotowa. Wykonanie obowiązku nałożonego ostateczną decyzją (zorganizowanie i uruchomienie przez [...] ośrodka turystyki wodnej, który nieprzerwanie funkcjonuje) nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji określającej ten obowiązek. Organ w zaskarżonej decyzji nie wskazał również przepisu prawa nakazującego wygaśnięcie decyzji, albowiem przepisu takiego nie ma. Także przepisy przejściowe i końcowe zawarte w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach, nie zawierają żadnego zapisu mogącego mieć jakikolwiek wpływ na nabyte przez [...] prawa na podstawie decyzji z [...] listopada 1955 r. Organ nie wykazał również, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Przesłanki te, zdaniem pełnomocnika, zostały przez organ zupełnie pominięte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nadto pełnomocnik zauważył, iż mając na względzie treść decyzji Ministra Leśnictwa z dnia [...] listopada 1955 r., fakt wydzierżawienia przez Oddział [...] w O. ośrodka turystyki wodnej osobie trzeciej nie ma w sprawie żadnego znaczenia i nie może on stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej o wygaśnięciu ww. decyzji Ministra Leśnictwa, albowiem decyzja ta nie wyklucza (nie zabrania) posługiwania się przez skarżącego w jakikolwiek sposób osobą trzecią w prowadzeniu ośrodka, także poprzez jego wydzierżawienie. Powołując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji umowę dzierżawy ośrodka z 1990 r. organ nie ustalił aktualnego stanu faktycznego sprawy.

Końcowo pełnomocnik zauważył, iż podnoszone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestie dotyczące m.in. zmiany warunków ekonomiczno - społecznych oraz potrzeby prowadzenia efektywnej gospodarki gruntami leśnymi są jedynie argumentami natury słusznościowej, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie

Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Kierując się powyższymi regulacjami, w oparciu o akta administracyjne sprawy, Sąd uchylił obie wydane w sprawie decyzje, gdyż stwierdził, że naruszają one w istotny sposób przepisy postępowania administracyjnego.

Wskazać należy, że wniosek z dnia [...] lipca 1995 r. skierowany do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa zawierał żądanie uchylenia decyzji Ministra Leśnictwa z dnia [...] listopada 1955 r. nr [...]. Wniosek

Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

ten zainicjował postępowanie administracyjne w zakresie w nim określonym, tj. uchylenia decyzji ostatecznej Ministra Leśnictwa. Instytucja uchylenia decyzji ostatecznych uregulowana została w obowiązujących w dacie rozpatrywania wniosku przepisach k.p.a., w szczególności w art. 154 k.p.a. - określającym zasady uchylania decyzji, na mocy których żadna ze stron nie nabyła prawa - oraz w art. 155 k.p.a. odnoszącym się do uchylania decyzji ostatecznych, na mocy których strona nabyła prawa.

W sprawie poza sporem jest, że na podstawie decyzji ostatecznej Ministra Leśnictwa z [...] listopada 1955 r., objętej wnioskiem o uchylenie, [...] nabyło prawo do bezpłatnego korzystania z gruntów państwowego gospodarstwa leśnego w Nadleśnictwie G. W tej sytuacji rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić w oparciu o art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W okolicznościach faktycznych jak i prawnych rozpatrywanej sprawy organ właściwy do rozpoznania wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej, powinien w sposób pełny przeanalizować i rozważyć, czy w sprawie występują przesłanki prawne z art. 155 k.p.a., których spełnienie mogłoby warunkować uwzględnienie wniosku. Nadmienić należy, że w postępowaniu prowadzonym w omawianym trybie nadzwyczajnym, dotyczącym uchylenia decyzji ostatecznej, zastosowanie znajdują art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obligujące organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Decyzja rozstrzygająca wniosek o uchylenie decyzji ostatecznej powinna być zgodna z art. 107 § 3 k.p.a., stosownie do którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska z [...] maja 2009 r. Sąd zauważa, że wydana ona została w następstwie

Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego przez [...] od decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z [...] października 1997 r. uchylającej decyzję ostateczną Ministra Leśnictwa z 1955 r. Do rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może również rozszerzać zakresu sprawy [vide: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, str. 593, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004].

Tymczasem Minister Środowiska uchylił decyzję Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa i jednocześnie stwierdził wygaśnięcie decyzji Ministra Leśnictwa z [...] listopada 1955 r. Naruszył w ten sposób art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. pozwalający wprawdzie na uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie o do istoty sprawy, jednakże nie upoważniający organu rozpatrującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wykroczenia poza zakres sprawy administracyjnej, określony przez decyzję pierwszoinstancyjną, której przedmiotem było uchylenie decyzji ostatecznej. Minister Środowiska wydając zaskarżone rozstrzygniecie nie odniósł się w ogóle do kwestii wnioskowanej przez Nadleśnictwo M., tj. uchylenia decyzji ostatecznej, czym naruszył omówione już powyżej art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 155 k.p.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że organ orzekając o wygaśnięciu decyzji Ministra Środowiska z 1955 r. nie wykazał w sposób dostateczny i przekonywujący, że w sprawie zaistniały ku temu przesłanki. Zgodnie z art. 162 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzje w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja :

1. stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji

nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w

interesie strony,

2. została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego

3. Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ powołał art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., który określa dwie sytuacje prawne dające podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Pierwsza z nich pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji gdy stała się ona bezprzedmiotowa i gdy stwierdzenie wygaśnięcia nakazuje przepis prawa, druga pozwala na wygaszenie decyzji gdy stała się ona bezprzedmiotowa i gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Organ orzekający stwierdził, że w sprawie występuje bezprzedmiotowość wynikająca z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji np. na skutek zmiany stanu faktycznego lub zmiany w stanie prawnym. Organ nie uzasadnił jednak w żaden sposób dlaczego w sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością decyzji Ministra Leśnictwa z 1955 r. jak również dlaczego wygaśnięcie decyzji leży w interesie społecznym. Minister Środowiska nie wskazał także, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Ministra Leśnictwa nakazuje konkretny przepis prawa.

Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja także w części orzekającej o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji Ministra Środowiska z 1955 r. narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz powołany w podstawie prawnej decyzji art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Na koniec tej części rozważań Sąd stwierdza, że nie każda zmiana stanu prawnego pomiędzy stanem obowiązującym w dacie wydawania decyzji, która stała się ostateczna, a stanem obowiązującym w dacie orzekania o stwierdzaniu wygaśnięcia decyzji, pozwala na przyjęcie bezprzedmiotowości decyzji i zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy w tym zakresie przywołać niepublikowany wyrok NSA z 4 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 660/98, w którym stwierdzono, że bezprzedmiotowość decyzji z powodu zmiany w stanie prawnym następuje wyłącznie w przypadku gdy znowelizowane przepisy przewidują taki skutek. W ocenie Sądu należy przyjąć, że jeżeli nowe przepisy, regulujące dane zagadnienie, nie rozstrzygają o bycie decyzji wydanych na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, to decyzje takie są nadal wiążące. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy oznacza to, że z samego faktu zmiany stanu prawnego - utraty mocy obowiązującej ustawy z 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63, poz. 494 ze zm.), której przepis stanowił podstawę materialnoprawną decyzji Ministra Leśnictwa z 1955 r. i wejścia w życie ustawy z 28

Sygn. akt IV SA/Wa 1198/09

września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 101, poz. 444 ze zm.) - bez jednoczesnego wskazania konkretnego przepisu stanowiącego o bezprzedmiotowości decyzji ostatecznej, nie można wywodzić bezprzedmiotowości decyzji Ministra Środowiska z 1955 r. Sąd zauważa, że zgodnie z poglądem doktryny bezprzedmiotowość decyzji może wynikać także z całokształtu nowej regulacji prawnej lub z pozbawienia mocy wiążącej decyzji w sytuacji zniesienia instytucji prawnej, której realizacji służyła decyzja ostateczna. Te jednak kwestie pozostały całkowicie poza sferą rozważań organu odwoławczego.

Powodem uchylenia decyzji Ministra Ochrony Środowiska z [...] października 1997 r. orzekającej o uchyleniu decyzji Ministra Leśnictwa z 1955 r. było stwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że podstawa prawna decyzji wskazywała omówiony już powyżej art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., który określa instytucję wygaśnięcia decyzji, co stoi w sprzeczności z treścią sentencji decyzji, która nie rozstrzygała o wygaszeniu decyzji lecz o jej uchyleniu. Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia w żaden sposób w oparciu o jakie przesłanki prawne wydana została decyzja, brak jest w nim analizy okoliczności faktycznych sprawy w kontekście konkretnych przepisów regulujących instytucję uchylania decyzji ostatecznych czy też inną instytucję prawną służącą wzruszaniu decyzji ostatecznych. Omawiana decyzja została wydana z naruszeniem omówionych art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 155 k.p.a., art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i z tych powodów nosi cechy dowolności i nie poddaje się kontroli sądowej.

Rozpatrując ponownie wniosek o uchylenie decyzji ostatecznej Ministra Leśnictwa z 1955 r. - Minister Środowiska, związany zakresem żądania zawartego we wniosku, zobligowany będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku.

W świetle powyższych rozważań Sąd, działając na podstawie art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.