Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1104/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2, art. 157 par. 1, art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 42 ust. 1, art. 43 , art. 46a
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Ł. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dot. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu wniosku T.Z. i S.Z., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji w P. przy ul. A, działki nr 34/7 i nr 37/17, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z lokalną kotłownią na olej opałowy, przyłączy oraz budynku gospodarczego.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po wszczęciu postępowania z urzędu, odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] ustalającej, na wniosek T.Z. i S.Z., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej opisanej inwestycji z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Od powyższej decyzji w dniu 27 kwietnia 2007r. Prokurator Okręgowy w Ł. na podstawie art. 184 § 1 i 2 kpa wniósł sprzeciw.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niesłuszne przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało odmową stwierdzenia jej nieważności, w sytuacji gdy decyzja ta zawiera wadę polegającą na rażącym naruszeniu art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzytoczenie w niej wszystkich istotnych okoliczności, mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności niesprecyzowanie na jaką zabudowę - wielorodzinną, czy jednorodzinną wydano warunki zabudowy;

- rażące naruszenie przepisu art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że na terenie objętym planowaną inwestycją można budować budynki wielorodzinne, w sytuacji gdy zgodnie z rysunkiem i tekstem ogólnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. oraz szczególnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren ten przeznaczony był pod budownictwo jednorodzinne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną po rozpoznaniu sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w Ł., odmówiło stwierdzenia nieważności własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] Nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji w P. przy ul. A, działki nr 34/7 i nr 37/17, a polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z lokalną kotłownią na olej opałowy, przyłączy oraz budynku gospodarczego.

Decyzja ta została wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1,

art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 7, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 43, art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ ten stwierdził, że Prokurator Okręgowy nie wykazał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji w P. przy A, obarczona jest wadami stanowiącymi podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prokurator Okręgowy w Ł., żądając uwzględnienia wniesionego sprzeciwu, podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności było uzasadnione normą zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż decyzja ta jest nieważna z przyczyn określonych w tej normie. Odmówiono bowiem stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P., która dotknięta jest wadą rażącego naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący uznał przy tym, że stanowisko wyrażone w ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odmawiającej stwierdzania nieważności uprzednio wydanej decyzji, jest niesłuszne. Decyzja Prezydenta Miasta P. zawiera bowiem rozstrzygniecie niezgodne z wymogami art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ustalono warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego, bez koniecznego w tej sprawie skonkretyzowania, o jaki budynek mieszkalny chodzi - wielorodzinny, czy dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny, czy np. dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej.

Prokurator Okręgowy podkreślił jednocześnie, że jednym z najważniejszych elementów prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest rozstrzygniecie, stanowiące "rdzeń decyzji w postępowaniu administracyjnym". Podobnie niezwykle istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie, które w przedmiotowej sprawie nie precyzuje, podobnie jak w osnowie decyzji, dla jakiego konkretnie budynku mieszkalnego ustalono warunki zabudowy.

Skarżący wskazał także, iż rażące naruszenie dyspozycji art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego doprowadziło do naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonej w art. 8 tej ustawy, bowiem inni mieszkańcy osiedla, którego dotyczy przedmiotowa sprawa, wcześniej otrzymywali decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domów jednorodzinnych, co miało być zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, zdaniem Prokuratora Okręgowego w Ł., rażąco naruszony został art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niedostrzeżenie tych wad powoduje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dopuściło się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W wyniku rozpatrzenia wniosku Prokuratora Okręgowego w Ł. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy własną ostateczną decyzję z dnia [...] Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] Nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji w P. przy ul. A, działki nr 34/7 i nr 37/17, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z lokalną kotłownią na olej opałowy, przyłączy oraz budynku gospodarczego.

W motywach decyzji organ ten podniósł, że z uwagi na treść wniosku nie jest spornym w sprawie, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. wskazuje, iż ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. jest decyzją wadliwą, powinna być uchylona, zaś decyzja ostateczna Kolegium odmawiająca stwierdzenia nieważności zawiera wadę szczególną uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności.

Jednocześnie, kwestionując słuszność stanowiska wnioskodawcy, organ orzekający wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności określonej decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji będącej przedmiotem tego postępowania, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W konsekwencji oznacza to, że Kolegium Odwoławcze w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie, co do nieważności albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władne rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w swej decyzji ostatecznej z dnia [...], Nr [...], wskazał, iż ostateczna decyzja z dnia [...], Nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności uprzednio wydanej decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta P., a ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie została wydana z wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 powołanej powyżej ustawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu tego przepisu, zachodzi bowiem wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Tymczasem Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. zarówno w sprzeciwie, jak i następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosi, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest wydana z wadą rażącego naruszenia prawa - art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy była decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 107 § 1 i § 3 tej ustawy, jak i z rażącym naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Powyższy pogląd, w ocenie organu odwoławczego, jest błędny. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została uzasadniona w sposób zgodny z normą zawartą w art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem szczegółowo odniesiono się do wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 7 tej ustawy w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Ponadto, zdaniem organu, zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem zasady uregulowanej w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasada ta ma zastosowanie do stron danego postępowania (więc chociażby do inwestora), nie zaś do nieograniczonego kręgu osób, które - jak wskazuje wnioskodawca, uzyskały decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na osiedlu, które to akty dotyczyły ustalenia warunków zabudowy dla domów jednorodzinnych.

Następnie, wskazując na różnice występujące między postępowaniem zwykłym oraz postępowaniem nadzwyczajnym, organ odwoławczy podniósł, że swą ostateczną decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności własnej ostatecznej decyzji z dnia [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, a polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z lokalną kotłownią na olej opałowy, przyłączy oraz budynku gospodarczego, gdzie ilość kondygnacji określono na dwie z poddaszem użytkowym i podpiwniczeniem, nie zaś decyzji, którą to ustalono warunki zabudowy dla budynku wielorodzinnego, wielokondygnacyjnego, o nieograniczonej liczbie tych kondygnacji.

Tak określona w decyzji ostatecznej inwestycja stanowiła przedmiot postępowania nadzwyczajnego, zaś prowadzone obecnie postępowanie nadzwyczajne dotyczyło oceny, że wydana uprzednio decyzja Kolegium zawiera wady szczególne, co w świetle powyższego nie ma miejsca.

W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że nie ma podstaw do przyjęcia, że decyzja ostateczna Kolegium, którą orzeczono o odmowie stwierdzenia nieważności własnej uprzednio wydanej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym, była decyzją wadliwą. Nie było tym samym podstaw do uchylenia uprzednio wydanej decyzji i orzeczenia zgodnie z wnioskiem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Okręgowy w Ł., przywołując argumenty podniesione uprzednio w sprzeciwie i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponownie wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] rażąco nie narusza prawa, co skutkowało odmową stwierdzenia jej nieważności.

Decyzja ta oraz zaskarżona decyzja z dnia [...], a nadto utrzymana nią w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], wydane zostały bowiem z rażącym naruszeniem prawa miejscowego, a to tekstem ogólnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...] (Dz. Urz. Woj. Ł. z 1992 r. nr 11, poz. 182), uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...] (Dz. Urz. Woj. Ł. z 1996 r. nr 16, poz. 106) i uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...] (Dz.Urz. z 1999 r. Nr 93, poz. 1043) oraz szczególnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ul. A w P., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...]. Przyjęto w nich bowiem błędnie, że na terenie objętym planowaną inwestycją dopuszczalna jest zabudowa budynkami wielorodzinnymi, podczas gdy teren ten jest przeznaczony pod budownictwo jednorodzinne.

Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator Okręgowy w Ł. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] bądź o ich uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 11 kwietnia 2008 roku skarżący poparł skargę z przyczyn w niej podniesionych.

Z kolei pełnomocnik organu administracji publicznej oraz pełnomocnik uczestnika postępowania – S.Z.. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na

wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania administracyjnego lub prawa materialnego w sposób uzasadniający jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie powołanego wyżej art. 145 § 1 p.p.s.a.

W tym względzie przede wszystkim wskazać należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą powinno być ustalenie, czy dana decyzja została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 35, wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43 oraz wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 935/96).

Podkreślić przy tym należy, iż celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej najcięższymi wadami materialnoprawnymi, po uprzednim wyjaśnieniu jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Uprawnienia decyzyjne organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zatem charakter wyłącznie kasacyjny. Organ ten bowiem władny jest jedynie do stwierdzenia nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a w przypadku braku przesłanek do takiego orzekania – odmówić stwierdzenia nieważności decyzji. W żadnej mierze organ ten jednak nie może zmienić decyzji ani też uchylając ją – orzec jednocześnie co do istoty o prawach lub obowiązkach stron postępowania. Te ostatnie bowiem uprawniania zastrzeżone są dla organu orzekającego w trybie odwoławczym.

Katalog postaci owej kwalifikowanej niezgodności z prawem sformułowany został we wskazanym powyżej art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Jak wynika z akt sprawy, przyczyny stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżący upatruje w rażącym naruszeniu prawa przez organ orzekający –

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 139 ze zm.), dalej: "u.z.p", gdyż wydał on decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy decyzja ta nosi znamiona decyzji wadliwej w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Utrzymuje ona bowiem w mocy decyzję z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z lokalną kotłownią na olej opałowy, przyłączy oraz budynku gospodarczego, wydaną z rażącym naruszeniem prawa miejscowego – postanowień planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., polegającym na błędnym przyjęciu, że na terenie objętym planową inwestycją dopuszczalna jest zabudowa budynkami wielorodzinnymi, podczas gdy teren ten przeznaczony jest pod budownictwo jednorodzinne.

Odnosząc się do tej kwestii w pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie ze sformułowanym w orzecznictwie sądowym poglądem, nie każde naruszenie prawa nosi znamiona naruszenia "rażącego", stanowiącego przyczynę wyeliminowania danej decyzji z obrotu prawnego. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993 Nr 1, poz. 23, a także WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2004 r., IV SA 3121/2002).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko organu orzekającego, iż przedstawione przez skarżącego okoliczności, wskazujące w jego ocenie na naruszenie prawa o charakterze rażącym, nie mieszczą się w kategorii pojęciowej "rażące naruszenie prawa", a co za tym idzie, mogły one stanowić jedynie argumentację uzasadniającą uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w zwykłym postępowaniu odwoławczym, służącym wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych niekwalifikowanym naruszeniem prawa.

W tym kontekście podnieść przede wszystkim należy, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...], została uzasadniona w sposób zgodny z normą zawartą w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W motywach tej decyzji organ orzekający dostatecznie wyjaśnił kwestię występowania kwalifikowanej niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 43 oraz art. 46a ust. 1 pkt 1 u.z.p., wywodząc w tym względzie, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu rażącym, przesądzającym o konieczności jej wyeliminowania w trybie stwierdzenia nieważności.

W uzasadnieniu tejże decyzji organ zasadnie także przyjął, że wada rażącego naruszenia prawa występuje wyłącznie, gdy ma miejsce oczywista sprzeczność między brzmieniem normy, a rozstrzygnięciem organu administracji, nie zaś w sytuacji, gdy w grę wchodzi rozbieżność wykładni prawa, która to rozbieżność w rozpoznawanej sprawie dotyczy interpretacji postanowień planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...] (Dz. Urz. Woj. Ł. z 1992 r. nr 11, poz. 182), uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...] (Dz. Urz. Woj. Ł. z 1996 r. nr 16, poz. 106) i uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] nr [...] (Dz.Urz. Woj. Ł. z 1999 r. Nr 93, poz. 1043).

Kierując się tymi przesłankami prawidłowo organ ten przyjął, że w sprawie nie występuje oczywista sprzeczność między treścią przepisu, a rozstrzygnięciem organu zawartym w kwestionowanej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając swoje rozstrzygnięcie, wskazało bowiem, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalnego, bez dookreślenia, czy budynek ma być jednorodzinny, czy też wielorodzinny, przy nieprecyzyjnych i niejednoznacznych uregulowaniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi o wadzie decyzji uzasadniającej stwierdzenie jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, w tym wypadku – prawa miejscowego. Teren bowiem planowanej inwestycji był terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, zaś kategoryczne twierdzenie o wyłącznie dopuszczalnej zabudowie jednorodzinnej na tym terenie w świetle ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. nie jest jednoznaczne.

Analiza treści zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, dowodzi zatem, że przy sporządzaniu uzasadnienia organ dochował wszelkiej staranności w przytaczaniu faktów oraz podstawy prawnej decyzji. Podkreślić przy tym należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pogląd, zgodnie z którym rażąco wadliwym i uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji będzie wyłącznie takie uzasadnienie, przy sporządzeniu którego nie dochowano nawet elementarnej staranności w przytaczaniu faktów, czy podstawy prawnej wydania orzeczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2006 roku, IV SA/Wa 888/2006; LEX nr 255793). Sytuacja ta z całą pewnością nie ma miejsca w sprawie.

W całej rozciągłości podzielić należy także stanowisko organu, że ostateczna decyzja Kolegium z dnia [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 8 k.p.a., ustanawiającym zasadę zaufania obywateli do organów Państwa. Zasada ta bowiem ma zastosowanie do stron danego postępowania, nie zaś do nieograniczonego kręgu osób, tj. innych mieszkańców terenu objętego inwestycją. W tej sytuacji nie można zatem wywodzić, że z uwagi na fakt, iż pozostali inwestorzy otrzymali decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na osiedlu dla domów jednorodzinnych, zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 8 k.p.a.

Na kanwie powyższych rozważań stwierdzić należy, iż organ orzekający prawidłowo ustalił, iż w sprawie zachodził brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji i w następstwie tego ustalenia odmówił stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 kpa, a następnie decyzję tę utrzymał w mocy, stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu określonym w art. 145 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 p.p.s.a – orzekł, jak w wyroku.

(MSi)