Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 764/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 16, art. 162 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11c
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Burmistrza O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza [...] z dnia [...], zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg gminnych ETAP I ul. A w O. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, ETAP II ul. B wraz z infrastrukturą towarzyszącą, ETAP III ul. C w O. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zatwierdzając jednocześnie projekt budowlany.

Wnioskiem z dnia 8 lutego 2012 r. Burmistrz [...] na podstawie art. 162 § 1 K.p.a. wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawomocnej decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej ETAPU III dla działek [...]-[...] obr. [...] O., która z uwagi na ważny interes społeczny Gminy[...] stała się bezprzedmiotowa. Jak wskazano, prace inwestycyjne wynikające z całości decyzji nie zostały rozpoczęte. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że projektowana droga miała na celu komunikacyjne powiązanie ul. D z ul. E i w kolejnym etapie z ul. F. Wyjaśniono, że na wniosek mieszkańców, Gmina planuje odstąpić od projektowania ul. C na odcinku od ul. E do ul. F. Mieszkańcy użytkują teren przeznaczony pod drogę jako rekreacyjny, zielony, jednocześnie inwestorzy przygotowujący realizację obiektu handlowego na terenie położonym między ulicami: C, E, A, B wnioskują o rezygnację z budowy zaprojektowanej drogi C. Przewiduje się bowiem, że powyższa droga odetnie obiekt handlowy od ruchu pieszego z sąsiadującego osiedla, a nadto zaprojektowana droga nie pomoże przyszłym inwestorom, powodując jedynie niekorzystną sytuację komunikacyjną i zagrożenie wypadkami. Zdaniem Burmistrza duże znaczenie ma w tym przypadku wysoki koszt realizacji inwestycji w kwocie ok. 6 min zł. Wartość kosztorysowa robót drogowych wynosi 4,430 mln zł. brutto, odszkodowania za grunty przejęte pod drogę to kwota ok. 1,5 min zł. Rezygnacja z budowy ul. C pozwoli na uniknięcie kosztów i przeznaczenie środków na bardziej zasadne inwestycje gminne, co jest społecznie uzasadnione. Wnioskodawca wskazał, że w sprawie zaniechania realizacji powyższej inwestycji zostanie podjęta uchwała Rady Miejskiej w O. oraz, że zostały wprowadzone zmiany w ewidencji gruntów oraz w księgach wieczystych wynikające z wydanej decyzji ujawniające Gminę [...] jako właściciela gruntów zajętych pod projektowaną drogę - ul. C. Zwrócił się również o wstrzymanie postępowań związanych z wydaniem decyzji ustalających wysokość odszkodowania z tytułu zajęcia nieruchomości pod inwestycję drogową.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 K.p.a. w nawiązaniu do art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...]. Organ wskazał, że o wszczęciu postępowania zawiadomiono poprzez obwieszczenie Starosty [...] umieszczone na tablicach ogłoszeń w siedzibie Starostwa Powiatowego w O., Urzędu Miejskiego w O., w prasie lokalnej oraz Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa, strony nie wniosły uwag w trakcie postępowania. Z uwagi na fakt, iż ustawa nie zawiera przepisów dotyczących wygaszania decyzji organ przyjął, że regulacja zawarta w art. 162 K.p.a. odnosi się również do decyzji dotyczących zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 162 § 1 K.p.a. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w trybie tego przepisu uzależnione jest od łącznego spełnienia następujących przesłanek:

1) decyzja stała się bezprzedmiotowa,

2) stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji wymaga przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony.

Zdaniem organu w sprawie nie przedstawiono dowodów, że zrezygnowano ostatecznie z realizacji z inwestycji, co mogłoby wskazywać na bezprzedmiotowość decyzji nr [...] Starosty [...]. Treść wniosku i późniejsza uchwała Rady Miejskiej, mająca charakter opinii wskazują co najwyżej zamiar rezygnacji. Tymczasem decyzja tego rodzaju wywołuje skutki prawne ex tunc tzn. od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji, czyli od dnia, w którym decyzja stała się bezprzedmiotowa. Organ podniósł, że z informacji przekazanych w dniu 14 marca 2012r. przez Wydział Geodezji Kartografii Katastru i Gospodarki Nieruchomościami wynika, iż decyzja Starosty [...] nr [...] również w części objętej wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia jest już częściowo wykonana. Na podstawie tej decyzji ujawniono bowiem w księgach wieczystych Gminę jako właściciela działek zajętych pod projektowaną drogę, nastąpił dalszy obrót podzielonymi już działkami z nowymi numerami oraz trwa zaawansowane postępowanie administracyjne w sprawie odszkodowań za przejęte działki (organ zlecił na swój koszt sporządzenie operatów, których wyciągi do zapoznania się przesłano stronom). Wskazał, że rozpoczęcia wykonywania decyzji nie można sprowadzić do rozpoczęcia procesu budowlanego. W powyższych okolicznościach trudno mówić nie tylko o bezprzedmiotowości decyzji, ale również o tym, że spełniona został przesłanka niezbędna do stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji tj. że takie stwierdzenie leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z treści wniosku Burmistrza i uzasadnienia do uchwały Rady Miejskiej wynika, że inwestycji, która ma być realizowana na podstawie decyzji [...] nie stoją na przeszkodzie okoliczności, których nie można było uwzględnić przy sporządzaniu dotyczącej jej dokumentacji. Wniosek inwestorów obiektu handlowego, który ma powstać w tym miejscu i zaoszczędzenie przez gminę środków przeznaczonych na inwestycję drogową nie są w ocenie organu wystarczające do wykazania interesu społecznego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Burmistrz [...], wnosząc o jej uchylenie i wskazując, iż niedopuszczalne jest przyjmowanie uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] jedynie jako zamiaru rezygnacji z powyższej inwestycji, bowiem uchwała ta jest jednoznaczna i wyraża zgodę na zaniechanie przedmiotowej inwestycji drogowej. Podniósł, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 11 c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Organ II instancji wskazał, że decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [....] z dniem 30 czerwca 2011 roku stała się ostateczna, po tym terminie zostały wydane na rzecz Gminy [...] nieruchomości objęte liniami rozgraniczającymi, w tym również w śladzie ulicy C. Wyjaśnił, że Burmistrz złożył wniosek w dniu 10 lutego 2012 roku, zatem w sytuacji, gdy nieruchomości w śladzie ul. C pozyskane zastały na rzecz Gminy. Wojewoda wyjaśnił, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, które łączy dotychczasową decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi z pozwoleniem na budowę. Jest to kompleksowa decyzja, która prócz pozwolenia na budowę, wywłaszcza prawa do nieruchomości znajdujących się w pasie inwestycji, jak również zatwierdza podział nieruchomości. Jego zdaniem inwestor, który domaga się stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanej na podstawie tej ustawy powinien wykazać, że istnieje prawna możliwość dokonania przywrócenia stanu poprzedniego, wskutek dokonanych podziałów nieruchomości. Podniósł, że nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca art. 162 § 1 K.p.a., gdyż przepis ten stanowi odstępstwo od ogólnej, wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Burmistrz [...], jako inwestor uzasadniając wniosek o stwierdzenie na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. wygaśnięcia przedmiotowej decyzji w części realizacji Etapu III C w O. stwierdził, że inwestycją stała się bezprzedmiotowa, bowiem w ostatnim czasie rozwiązania komunikacyjne polegające na przedłużeniu ul. G do ul. D oraz ul. H do ul. F rozwiązały problem połączenia ul. F z ul. E i ul. D, a rezygnacja z tej budowy pozwoli na unikniecie kosztów ok. 6 min zł. i przeznaczenie środków na bardziej zasadne inwestycje. Natomiast organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że od dnia 30 czerwca 2011 roku tj. od kiedy decyzja Starosty [...] Nr [...] stała się ostateczna, dokonany został obrót ziemią działek, które powstały w wyniku podziału. Nadto, ujawniono w księgach wieczystych Gminę [...] jako właściciela działek zajętych pod przedmiotową drogę, w związku z powyższym wydatkowane zostały przez Starostwo Powiatowe w O. niezbędne środki. Podniósł, że wnioskodawca nie wziął pod uwagę, iż z uwagi na obrót nieruchomościami podlegającymi podziałowi stan prawny przedmiotowych działek uległ zmianom prawnym, które uniemożliwiają przywrócenie stanu pierwotnego. Wskazał też, że rozpoczęcia wykonania decyzji wydanej na podstawie ustawy nie można sprowadzać do rozpoczęcia procesu budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Burmistrz [...] zaskarżając ją w całości. Burmistrz zarzucił naruszenie przepisu art. 162 § 1 pkt.1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie że Gmina [...] nie spełniła przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...]. Burmistrz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W sytuacji, jaka powstała po uprawomocnieniu się decyzji Starosty [...] Nr [...] zaistniał konflikt interesu społecznego z interesem indywidualnym, ponieważ Gmina [...] stała się z mocy prawa właścicielem wywłaszczonego gruntu, a byłym właścicielom należy się odszkodowanie. Strona skarżąca wskazała, że pojęcie "interesu społecznego" jest pojęciem niedookreślonym, ale w odczuciu gminy "interes społeczny" musi odnosić się do realnych potrzeb społecznych. Gmina [...] spełnia więc wszystkie przesłanki wymagane przez prawo do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej w oparciu o art.162 § 1 pkt 1 K.p.a.. Decydując się na odstąpienie od realizacji wcześniej założonego celu Gmina [...] kierowała się zasadą ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela i w uchwale z [...] zdecydowała o nadrzędności interesu społecznego nad interesem indywidualnym poprzez odstąpienie od realizacji ulicy C, gdyż budowa tej ulicy nie jest społecznie potrzebna z uwagi na inne rozwiązania komunikacyjne. Skarżący stwierdził, że obrót dwiema działkami nr [...] i [...] powstałymi w wyniku wydzielenia geodezyjnego ulicy C nie stanowi również ważnej przeszkody w odstąpieniu od realizacji inwestycji poprzez stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w tej części, bowiem Gmina może zrekompensować ewentualne przyszłe koszty przeniesienia własności działek znajdujących się w pasie ulicy C. Ten obrót prawny nie wywołał nieodwracalnych skutków prawnych. Wyjaśnił, że planowanie przedmiotowej inwestycji wynikało z faktu nieuchwalenia planu miejscowego dla tego terenu, pomimo kilku prób podejmowanych przez Radę Miejską na przestrzeni 7 lat. Upływ tak długiego okresu czasu spowodował zmiany w układzie komunikacyjnym miasta jak również zmieniły się plany inwestorów co do zagospodarowania znajdujących się w tym obszarze terenów. Obecne stanowisko Rady Miejskiej jak i Burmistrza opiera się na ocenie powyższego problemu ze społecznego punktu widzenia. Ocena ta sprowadza się do ostatecznego wniosku, że budowa ulicy C jest zbędnym i niepotrzebnym wydatkiem i aby go uniknąć konieczne jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w tej części na podstawie art.162 § 1 pkt 1 K.p.a..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewoda przywołał treść uchwały Nr [...] Rady Miasta w O. z dnia [...]. Zdaniem Wojewody z przywołanej uchwały bezspornie wynika, iż inwestorzy obiektu handlowego planowanego na terenie położonym między ulicami: C, E, A, B, wnioskują o rezygnację z budowy zaprojektowanej drogi C, uważając, że powyższa droga odetnie obiekt handlowy od ruchu pieszego z sąsiadującego osiedla. Na podstawie powyższego Wojewoda stwierdził, iż zrezygnowanie z części inwestycji leży w interesie inwestora przyszłego obiektu handlowego, ale nie jest to interes społeczny ani interes strony, o jakim mowa w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.. Przepis ten wymaga spełnienia łącznie dwóch przesłanek: decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Drogi publiczne służą tworzeniu więzi społecznych, to za ich pomocą istnieje możliwość swobodnego poruszania się. Z założenia specustawa stanowi narzędzie prawne uproszczonych procedur tworzenia drogi publicznej w miejscu, gdzie istnieje społeczne oczekiwanie takiej budowy. Zgodnie ze specustawą wszczęcie postępowania odszkodowawczego następuje z urzędu w ciągu 30 dni od dnia, kiedy przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Obecnie trwa postępowanie odszkodowawcze wobec 51 osób fizycznych oraz Skarbu Państwa, użytkownika wieczystego [...] S.A.. Zostały wykonane operaty szacunkowe nieruchomości, na które wydano środki w wysokości 26 616,00 zł. Osobom uprawnionym do otrzymania odszkodowania zostały przesłane wyciągi informujące o wysokości odszkodowania. W związku z ujawnieniem spadku po zmarłych właścicielach działek na podstawie postanowień Sądu Rejonowego w O. wprowadzono zmiany dotyczące wielu działek. Nastąpiło przeniesienie prawa własności do działki o nr ewid. [...] i o nr ewid. [...], uzyskanych po podziale tych nieruchomości na podstawie decyzji, nastąpił zatem obrót nieruchomościami podlegającymi podziałowi, co zdaniem Wojewody [...] uniemożliwia przywrócenie stanu pierwotnego. Wojewoda stwierdził, że w skardze jedynie ogólnikowo zapewniono, że Gmina może zrekompensować ewentualne przyszłe koszty przeniesienia własności działek w tej części znajdujących się wg mapy prawnej w pasie ulicy C, Skarżący nie odniósł się natomiast do faktu, czy w poniesionych nakładach, o których jest mowa w § 1 ust. 1 powołanej uchwały zostały uwzględnione inne koszty związane z przeniesieniem własności działek na osoby już wywłaszczone oraz związane z dokonaniem nowego wykazu tych zmian. Zdaniem Wojewody [...] powołane powyżej okoliczności przesądzają, iż rezygnacja z części Etapu III budowy ul. C nie jest społecznie uzasadniona. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.. Zdaniem Wojewody umknęło skarżącemu, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obejmuje swym rozstrzygnięciem w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi ul. C z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii. W przypadku wygaśnięcia części tej decyzji tj. Etapu III nie zostanie spełniony powyższy wymóg. Działanie, o które wnosi Skarżący byłoby sprzeczne z wymogami zawartymi w art. 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U.z 2008 r Nr 193, póz. 1194 zm.), specustawy. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację dróg, przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, co oznacza, że lokalizacja drogi może być niezależna od przebiegu drogi ustalonej w planie miejscowym.

Na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że skarga w niniejszej sprawie pochodzi od Burmistrza [...], jako zarządcy drogi na podstawie ustawy o drogach publicznych, a nadto wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, oświadczając jednocześnie, że nie dysponuje żadnymi dokumentami potwierdzającymi istnienie słusznego interesu społecznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

W szczególności podkreślenia wymaga, że przedmiotowa sprawa dotyczyła odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i w związku z tym prowadzona była w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Zgodnie z art. 11c ustawy do tego typu postępowań stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W myśl natomiast art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracyjny, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Z przepisu tego jasno wynika zatem, że to bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia albo z mocy odrębnego przepisu prawa albo też po ustaleniu przez organ administracyjny, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, czy to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy przepis prawa przewiduje taki skutek (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2009, s. 631).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się z kolei, że bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację) (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 4/07 publ. LEX nr 466044; wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 383/08 publ. LEX nr 519040)..

Strona skarżąca podnosi, że bezprzedmiotowość części decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wynika stąd, że prace inwestycyjne dotyczące realizacji III Etapu - C wraz z infrastrukturą towarzyszącą, nie zostały rozpoczęte, a odstąpienie od realizacji tej części decyzji leży w interesie społecznym z uwagi na inne rozwiązania komunikacyjne. Z tym poglądem nie można się zgodzić.

Jak wynika z powoływanego wyżej przepisu art.162 § 1 pkt 1 K.p.a., zawiera on dwie normy prawne nakazujące organowi administracji publicznej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Pierwsza dotyczy przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, a druga w przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek oznacza, że przepis ten nie będzie miał zastosowania.

W niniejszej sprawie nie można stwierdzić że decyzja stała się bezprzedmiotowa tj. nierealne stało się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana. W dalszym ciągu bowiem istnieje przedmiot rozstrzygnięcia – decyzja [...], która jako pewne zamierzenie inwestycyjne jest realizowana i w ocenie Sądu wywołała już daleko idące skutki – wzdłuż C pozyskano na rzecz gminy nieruchomości, dokonano ich podziałów, ujawniono w księgach wieczystych Gminę [...] jako właściciela działek, wszczęto postępowania odszkodowawcze w stosunku do byłych właścicieli i zaangażowano już znaczne środki na pokrycie tych czynności. Proponowana przez stronę skarżącą zmiana inwestycji w zakresie przyjęcia odmiennych rozwiązań komunikacyjnych polegająca na przedłużeniu ul. G do ul. D oraz ul. H do ul. F nie stanowi o bezprzedmiotowości decyzji. Wskazać również należy, że część projektu jaką jest ETAP III przewiduje nie tylko budowę drogi, ale również budowę kanalizacji deszczowej, przebudowę gazociągu niskiego ciśnienia, przebudowę sieci teletechnicznej, przebudowę linii nn oraz budowę oświetlenia ulicznego. Trudno jest w tym kontekście podzielić stanowisko strony skarżącej, że nowe rozwiązanie komunikacyjne wskazane na tym etapie postępowania wystarczą do uznania, że realizacja części decyzji stała się zbędna, a inwestycja bezprzedmiotowa.

Z akt sprawy nie wynika też, aby realizacja inwestycji była niemożliwa z powodu kolizji z inną inwestycją drogową planowaną na tym samym terenie. Żaden obowiązujący przepis prawa nie przewiduje też stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w razie zaniechania realizacji części inwestycji. Nadto, jak sam przyznał na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej brak jest dokumentów potwierdzających istnienie słusznego interesu społecznego, w tym również protestu mieszkańców gminy będących właścicielami nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Wygaszenie decyzji, jak wynika z akt sprawy, może leżeć w interesie inwestorów obiektu handlowego, który ma powstać w tym miejscu, co nie jest równoznaczne z interesem społecznym. Okoliczności tej również w żaden sposób nawet nie uprawdopodobniono. Należy też zwrócić uwagę no to, że skarżący nie wykazał, jakie inne cele społeczne uzasadniają przekazanie środków finansowych przeznaczonych na kontynuowanie inwestycji drogowej, tym bardziej, że wydatkowane już środki są niemałe, sięgające na dzień podjęcia uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] nr [...] kwoty 97 279,14 zł brutto, oczywiście o ile takie przekazanie jest możliwe.

Przyjęcie, że zaniechanie rozpoczęcia realizacji planowanej na podstawie specustawy inwestycji samo w sobie jest podstawą do uznania bezprzedmiotowości określonej decyzji administracyjnej lub jej części godziłoby wprost w zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art.16 K.p.a. i pozbawiałoby przyznanych uprawnień chociażby te podmioty, które oczekują wypłaty odszkodowań za nieruchomości nabyte pod realizację inwestycji drogowej.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a..

n.k-o.