Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 347/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 6, art. 21, art. 51
journal: Dz.U. 2010 nr 206 poz 1367
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 29 maja 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Poznaniu wystosował do S. M.(zwanego dalej: skarżącym) upomnienie nr ... wzywające do uregulowania należności w łącznej kwocie .. zł powstałe tytułem zajmowania lokalu położonego w ... W/w upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 9 maja 2013 r. Upomnienie zawierało pouczenie, iż wskazane w nim należności należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia otrzymania na rachunek bankowy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

W związku z niedokonaniem przez skarżącego zapłaty kwoty wskazanej w w/w upomnieniu w dniu ... maja 2013 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Poznaniu – działając jako wierzyciel wystawił w stosunku do skarżącego tytuł wykonawczy nr ...

Zawiadomieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą nr ... z dnia ... maja 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Poznaniu dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego w łącznej wysokości ... zł (kwota należności głównej ... zł, odsetki ...zł, kwota kosztów egzekucyjnych ... zł).

W dniu 2 września 2013 r. do organu egzekucyjnego Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Poznaniu wpłynęło (z załącznikami) pismo skarżącego stanowiące zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr ... z dnia ... maja 2013 r.

Postanowieniem nr ... z dnia ... października 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Poznaniu odmówił uwzględnienia zarzutów.

W dniu ... października 2013 r. zobowiązany wniósł do Prezesa WAM zażalenie na wydane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Poznaniu powyższe postanowienie.

Postanowieniem z dnia ... listopada 2013 r., nr ..., Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu wskazał, że podstawą do wystawienia w stosunku do skarżącego tytułu wykonawczego nr ... z dnia ... maja 2013 r. był art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.). Stanowi on, iż prawo do bezpłatnego zakwaterowania żołnierza jest realizowane tylko w jeden z enumeratywnie wymienionych w nim sposobów. Tym samym żołnierz może otrzymać przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego albo przydział miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej albo też ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z ww. zakwaterowania. Nie ma możliwości aby żołnierz otrzymał ekwiwalent pieniężny oraz dodatkowo kwaterę internatową do bezpłatnego zajmowania. Zwrócił też uwagę na treść art. 51 ust. 4 ustawy uzsz, zgodnie z którym miejsce w internacie lub kwaterze internatowej nie przysługuje, jeżeli żołnierz zawodowy lub jego małżonek zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe, pozostaje w rezerwie kadrowej lub dyspozycji albo w miejscowości pobliskiej, albo żołnierz zawodowy zaspokoił swoje potrzeby mieszkaniowe w tej miejscowości, korzystając z uprawnień o których mowa w art. 21 ust. 6. Przepis art. 21 ust. 6 uzsz wskazuje wprost w pkt 1, iż żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10 otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r. Tym samym, biorąc pod uwagę wypłatę S. M. ekwiwalentu pieniężnego, stwierdził, iż skarżącemu nie przysługiwało już prawo do bezpłatnego zakwaterowania. Fakt otrzymania przez ww. kwatery internatowej wynikał z treści art. 53a ust. 1 pkt 2 stanowiącego, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego może, pod warunkiem zaspokojenia potrzeb żołnierzy, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, zakwaterować w internacie albo kwaterze internatowej: żołnierza zawodowego, którego prawo do zakwaterowania, o którym mowa w art. 21 ust. 6, zostało zrealizowane w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej miejscowości. Osoby te jednak są zobowiązane uiszczać opłaty za korzystanie z internatu lub kwatery internatowej w pełnej wysokości za zajmowaną powierzchnię użytkową. Tym samym istniała podstawa do obciążenia S. M. opłatami z tytułu zajmowania kwatery internatowej położonej w ... S. M. został również o obowiązku tym poinformowany. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Poznaniu przesłał bowiem w dniu 3 września 2010 r. uzupełnione skierowanie nr ... r. W skierowaniu tym wskazano, że z uwagi na otrzymanie przez zobowiązanego ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby zobowiązany będzie ponosił opłaty za korzystanie z zakwaterowania tymczasowego w pełnej wysokości. Skierowanie powyższe zostało odebrane osobiście przez S. M. w dniu 11 kwietnia 2011 r.

Wskazał także, iż na obowiązek uiszczania opłat z tytułu zakwaterowania nie miała wpływu okoliczność, czy skarżący faktycznie korzystał z przydzielonej mu kwatery internatowej, czy też nie. Istotnym jest bowiem samo jej zajmowanie. Dodatkowo wskazał, iż fakt zajmowania przez skarżącego wskazanej kwatery pozbawił Wojskową Agencję Mieszkaniową możliwości przydzielenia jej innemu żołnierzowi, czy też możliwości wykorzystania jej w jakikolwiek inny, prawem dozwolony sposób. Tym samym podnoszona przez S. M. kwestia nieprzebywania w lokalu i niezamieszkiwania w nim nie miała żadnego znaczenia na możliwość obciążenia go opłatami w pełnym zakresie. S. M. otrzymał bowiem ww. kwaterę na podstawie skierowania nr ... z dnia 30 sierpnia 2010 r. uzupełnionego w dniu 3 września 2010 r. Na okoliczność powyższego spisany został w dniu 30 sierpnia 2010 r. protokół przyjęcia kwatery internatowej, który to protokół S. M. podpisał. Natomiast w dniu 8 kwietnia 2011 r. zobowiązany zdał kwaterę internatową. Reasumując organ stwierdził, iż skarżący zajmował kwaterę internatową w .. i w związku z powyższym zobowiązany był do ponoszenia za nią opłat w pełnym zakresie.

Dalej wskazał, iż zgodnie z treścią art. 13 ust. 6 uzsz w ramach wykonywanych zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Agencji i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). Oznacza to, że zarówno Prezes WAM jak i dyrektorzy oddziałów regionalnych WAM posiadają prawo do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy możliwość taką przewiduje konkretny przepis ww. ustawy. Odnośnie natomiast naliczania opłat za korzystanie z kwatery internatowej brak jest takiego uprawnienia zawartego w ustawie. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2010 r. w sprawie zakwaterowania w internatach i kwaterach internatowych oraz odpłatności za to zakwaterowanie dyrektor oddziału regionalnego na wniosek, o którym mowa w ust. 1 wydaje żołnierzowi skierowanie do internatu lub kwatery internatowej, którego wzór jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Tym samym podstawę przydziału kwatery internatowej stanowi skierowanie, a nie decyzja administracyjna.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł w dniu 27 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. M.Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez niesłuszne przyjęcie, że na podstawie art. 21 ust. 6 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 2 oraz art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367) po stronie skarżącego istnieje obowiązek zapłaty należności z tytułu zakwaterowania w kwaterze internatowej położonej w ..., pomimo wydania w dniu ... sierpnia 2010 r. skierowania ... potwierdzającego skarżącemu prawo do bezpłatnego korzystania z przydzielonej mu kwartety internatowej.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracyjnej publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Mając więc powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Oceniając zarzuty skargi, Sąd uznał, iż skarżącego w związku z otrzymaniem ekwiwalentu z tytułu rezygnacji z kwatery internatowej, nie przysługiwało prawo do bezpłatnego zakwaterowania w kwaterze internatowej. Skierowanie nr ... z dnia ... sierpnia 2010 r. dotyczyło skierowania S. M. do kwatery internatowej w ... do lokalu mieszkalnego nr ... od dnia 30 sierpnia 2010 r.

Następnie w skierowaniu z dnia 3 września 2010 r. dotyczącym skierowania od 30 sierpnia 2010 r. dla S. M.do kwatery internatowej w ... do lokalu mieszkalnego nr ... wskazano, iż z uwagi na otrzymanie ekwiwalentu przyjętego w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby skarżący jest obowiązany ponosić opłatę za korzystanie z zakwaterowania tymczasowego w pełnej wysokości.

Art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 z późn. zm. – dalej ustawa) stanowi, iż prawo do bezpłatnego zakwaterowania żołnierza jest realizowane tylko w jeden z enumeratywnie wymienionych w nim sposobów. Tym samym żołnierz morze otrzymać albo przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego albo przydział miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej albo tez ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z ww. zakwaterowania. Brak jest możliwości aby żołnierz otrzymał ekwiwalent oraz dodatkowo kwaterę internatową do bezpłatnego zajmowania. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 4 tej ustawy miejsce w internacie lub kwaterze internatowej nie przysługuje, jeżeli żołnierz zawodowy lub jego małżonek zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe, pozostaje w rezerwie lub dyspozycji, albo w miejscowości pobliskiej, albo żołnierz zawodowy zaspokoił swoje potrzeby mieszkaniowe w tej miejscowości, korzystając z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6. Przepis art. 21 ust. 6 ustawy wskazuje w pkt 1, iż żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10 otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r. Tym samym, skoro S. M. otrzymał ekwiwalent pieniężny, stwierdzić należy, iż skarżącemu nie przysługiwało już prawo do bezpłatnego zakwaterowania. Fakt otrzymania przez niego kwatery internatowej wynikał z treści art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy stanowiącego, iż Dyrektor oddziału regionalnego może, pod warunkiem zaspokojenia potrzeb żołnierzy, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, zakwaterować w internacie albo kwaterze internatowej: żołnierza zawodowego, którego prawo do zakwaterowania, o którym mowa w art. 21 ust. 6, zostało zrealizowane w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Osoby te jednak są obowiązane uiszczać opłaty za korzystanie z internatu lub kwatery internatowej w pełnej wysokości za zajmowaną powierzchnię użytkową. Tym samym istniała podstawa prawna do obciążenia S. M. opłatami z tytułu zajmowania kwatery internatowej położonej w ...

Zgodzić się też należy z organem, iż na obowiązek uiszczania opłat z tytułu zakwaterowania nie miała wpływu okoliczność, czy S. M. faktycznie korzystał z przydzielonej mu kwatery internatowej, czy też nie. Istotnym jest bowiem samo zajmowanie kwatery (tak też w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II GSK 702/12 oraz II GSK 715/12).

Niezasadny jest również zarzut skarżącego co do obowiązku uprzedniego wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie obciążenia opłatami z tytułu zajmowania kwatery internatowej.

Zgodnie bowiem z treścią art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Agencji i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (DZ. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). Oznacza to, że zarówno Prezes WAM jak i dyrektorzy oddziałów regionalnych WAM posiadają prawo do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy możliwość taką przewiduje konkretny przepis ww. ustawy. Odnośnie natomiast naliczania opłat za korzystanie z kwatery internatowej brak jest takiego uprawnienia zawartego w ustawie. Zgodnie z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2010 r. w sprawie zakwaterowania w internatach i kwaterach internatowych oraz odpłatności za to zakwaterowanie (DZ.U.2010.145.975) dyrektor oddziału regionalnego, o którym mowa w ust. 1, wydaje żołnierzowi skierowanie do internatu lub kwatery internatowej, którego wzór jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Tym samym podstawę przydziału kwatery internatowej stanowi ww. skierowanie, a nie decyzja. ( Tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 3 września 2008 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 872/08) w którym wskazał, iż w myśl art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy, na zakwaterowanie tymczasowe są przeznaczone internaty i kwatery internatowe i zakwaterowanie w nich, zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 pkt 1, przysługuje żołnierzowi służby stałej. Jednakże do prawa do zamieszkania w internacie, jak i do opłat (w tym zwolnienia z opłat) za owo mieszkanie, nie przewiduje się wydania aktu organu administracji publicznej w formie decyzji.

W ocenie Sądu również utrwalona jest w orzecznictwie definicja legalna pojęcia "zajmowania lokalu", o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 6 ustawy. Obejmuje ona zarówno sytuacje, gdy prawo do zajmowania lokalu wynika z aktu administracyjnego albo z umowy najmu albo umowy użyczenia.

Zatem do czasu rozliczenia lokalu mieszkalnego tj. do dnia przekazania go do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej skarżący posiadał prawo do zajmowania lokalu i jest obowiązany wnosić opłaty z tym związane. Takie stanowisko przyjmuje również ustawodawca w art. 32 ust. 3 w/w ustawy stanowiącym, iż przekazanie i przyjęcie lokalu mieszkalnego następuje protokołem sporządzonym przez przedstawiciela Agencji i osobę uprawnioną, w którym określa się stan lokalu mieszkalnego oraz znajdujących się w nim urządzeń technicznych. Protokół ten jest podstawą rozliczeń dokonywanych przy opróżnieniu lokalu mieszkalnego.

Zgodnie z obowiązującym od 1 lipca 2010 r. § 20 ust. rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. z 2010 r., Nr 116, poz. 777 z późn. zm.) zwolnienie kwatery lub innego lokalu mieszkalnego następuje protokołem, sporządzonym przez przedstawiciela Agencji spełniającego warunki, o których mowa w § 8 ust. 2 w obecności osoby uprawnionej.

Zatem jednym z podstawowych obowiązków osoby uprawnionej do zajmowania lokalu mieszkalnego, w celu ostatecznego jego rozliczenia i zdania jest jego zwolnienie i przekazanie do dyspozycji właściciela lub innego podmiotu uprawnionego obligacyjnie, tak aby mógł on nim swobodnie dysponować. Analogicznym obowiązek obciąża też najemcę lokalu mieszkalnego, zgodnie z art. 675 § 1 Kodeksu cywilnego.

Wobec faktu nieprzekazania przez skarżącego do dyspozycji WAM spornego lokalu mieszkalnego stosownie do obowiązujących przepisów prawa, należy przyjąć, że pomimo, iż jak twierdzi skarżący nie zamieszkiwał w lokalu to go zajmował. Zgodnie z protokołem z dnia 30 sierpnia 2010 r. przyjął kwaterę (k. 33 akt administracyjnych), a w dniu 8 kwietnia 2011 r. ją zdał (k. 30 akt administracyjnych). W konsekwencji ponosi on odpowiedzialność z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego.

Mając na uwadze powyższe, zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) są bezzasadne, a skarga winna podlegać oddaleniu.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.