Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 787/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3, § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

W dniu 29 czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując zasadność złożonego wniosku skarżący powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, iż wynajmujący nie może ponosić odpowiedzialności za działania najemcy, któremu na podstawie umowy wydzierżawił czy też wynajął część nieruchomości, a zatem wynajmujący nie może być uznany za organizatora gier hazardowych. Ponadto istnieje wątpliwość czy przepisy techniczne będące podstawą prawną zaskarżonej decyzji wobec braku ich notyfikacji w ogóle mogą być stosowane.

Stan finansów czyni utrudnionym zapłatę kwoty kary pieniężnej, a nawet gdyby taką kwotę udało się skarżącemu zgromadzić realizacja tej płatności może długofalowo i negatywnie wpłynąć na sytuację prowadzonej przez skarżącego działalności. Ponadto istnieje duże prawdopodobieństwo, że zapłata tej kwoty będzie się wiązać z koniecznością zaciągnięcia kredytu.

Podniósł także, że uiszczenie wymierzonej kary w oparciu o przepisy, których skuteczność została zakwestionowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd Najwyższy i Izbę Gospodarczą jest całkowicie nieuzasadnione na tym etapie postępowania w szczególności, że skutki spełnienia tego żądania mogą w znacznym stopniu nadwyrężyć kondycję finansową prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a nawet spowodować utratę płynności finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca Spółka nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec argumentacji podniesionej, jako uzasadnienie wniosku sprowadzającej się do wskazania na złą kondycję finansową prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, którą dodatkowo pogorszy zapłata kary objętej decyzji, dla oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o rzeczonej kondycji finansowej. Takich danych skarżący jednak nie przedłożył. Nie można tym samym zweryfikować, czy rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem mu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem przestawiona argumentacja nie pozwala przyjąć, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącego, co tym samym uniemożliwiło ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. II OZ 155/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zauważyć wypada, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia