Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 309/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusłw Wolas Sędziowie: Sędzia WSA Maja Chodacka (spr.) Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 29 grudnia 2021r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z 1 czerwca 2021r. nr [...] odmawiającej J. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca spółka) udzielenia w ramach pomocy de minimis, ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w formie odroczenia do 20 maja 2021r. terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r. w kwocie 22.654,00.

Pismem z 22 lutego 2021r. skarżąca spółka zwróciła się o udzielenie w ramach pomocy de minimis, ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w formie odroczenia do 20 maja 2021r. terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r. w kwocie 22.654,00. Spółka uzasadniając swoją prośbę wskazała na specyfikę świadczonych usług oraz trudną sytuację związaną z wprowadzonymi obostrzeniami dot. pandemii COVID-19. Spółka wskazała, że podstawowym przedmiotem jej działalności jest świadczenie outsourcingu usług księgowych, kadrowo-płacowych itp. dla podmiotów zewnętrznych. Główny kontrahent skarżącej spółki spółka P. Sp. z o.o. został zobligowany do czasowego zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie funkcjonowania klubów fitness, co skutkuje ograniczonymi wpływami finansowymi, oraz problemami z regulowaniem przez skarżącą spółkę zobowiązań publiczno-prawnych. Spółka wskazała, że odroczenie zapłaty zaliczki poprawiłoby kondycję finansową skarżącej spółki oraz pozwoliłoby utrzymać poziom zatrudnienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego K. nie znajdując przesłanek do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki, decyzją z 1 czerwca 2021r. odmówił skarżącej spółce wnioskowanej ulgi.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

a/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 122 w związku z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021r. poz. 1540 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa), tj. zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego poprzez dokonanie istotnych ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej Spółki oraz jej przyczyn, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w zakresie ustalenia, że sytuacja finansowa Spółki nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią Covid-19, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym, globalnym, a tym samym jako niezależna od Spółki nie uzasadniała uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r.,

art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. obowiązku dokonywania przez organ podatkowy oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się w błędnym przyjęciu, że sytuacja finansowa spółki nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią Covid-19, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od spółki nie uzasadniała uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r.;

b/ przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 67 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika i brak jest podstaw do odroczenia terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołując się na wyjątkowy charakter wnioskowanej ulgi podkreślił, że to podatnik występujący o ulgę w spłacie zaległości podatkowej winien wykazać przesłanki zawarte w art. 67a Ordynacji podatkowej, należycie je uzasadnić i udokumentować. Tymczasem w ocenie organu odwoławczego skarżąca spółka nie uprawdopodobniła znaczącego zmniejszenia w 2020r. przepływów finansowych ze spółką P. Sp. z o.o. Wskazano, że we wniosku o ulgę w spłacie Spółka zadeklarowała zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 22.654,00 zł. Zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych pobierane są ze środków pracowników i jako takie powinny być odprowadzone niezależnie od sytuacji finansowej Spółki. W ocenie organu w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności losowe, na które skarżąca spółka nie miała wpływu, lecz są wynikiem podjętych przez nią suwerennych decyzji i działań, które nie przemawiają za odroczeniem terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r. w kwocie 22.654,00.

Dalej stwierdzono, że jakkolwiek spółka spełnia warunki formalne do objęcia pomocą de minimis, to jednak udzielenie wnioskowanej ulgi nie jest uzasadnione ważnym interesem podatnika ani interesem publicznym. Podkreślono, że spółka otrzymała pomoc w ramach tarczy antykryzysowej w łącznej wartości brutto 1.284.474,12 zł, będącej formą wsparcia przedsiębiorców w okresie pandemii. Z zestawienia danych z deklaracji VAT-7 wynika, że za okres od stycznia do grudnia 2020r. skarżąca spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 4.829.337 zł oraz nabycie środków trwałych o wartości 205.901 zł. Natomiast za okres od stycznia od lipca 2021r. spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 2.874.777 zł oraz nabycie środków trwałych w kwocie 12.229 zł. Ponadto wskazano, że spółka uiściła zaliczkę, której odroczenia terminu płatności się domagała.

Wskazano też, że spółka otrzymała ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w ramach pomocy de minimis. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. w 2020r. odroczył spółce termin zapłaty zaległości w podatku VAT za luty i marzec 2020r., oraz termin zapłaty zaległej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za luty 2020r. Spółka uregulowała ww. zaległości podatkowe w terminie ich odroczenia. Z powyższego wywnioskowano, że organ podatkowy l instancji podjął próbę pomocy spółce w stopniowym wyjściu z zadłużenia.

Na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej, tj. zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego poprzez dokonanie istotnych ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej skarżącego oraz jej przyczyn, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w zakresie ustalenia że sytuacja finansowa skarżącego nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią koronawirusa, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od skarżącego nie uzasadniała uwzględnia wniosku o odroczenie terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r.;

- art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. obowiązku dokonywania przez organ podatkowy oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiającej się w błędnym przyjęciu, że sytuacja finansowa skarżącego nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią koronawirusa, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od skarżącego nie uzasadniała uwzględnia wniosku o odroczenie terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 1 w zw. z art. 67 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika i tym samym brak jest podstaw do odroczenia terminu zapłaty zaliczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2021r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021r., poz. 137 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił m. in. art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty. Z użytego przez ustawę sformułowania "może" wynika, że decyzje w przedmiocie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych zapadają w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie to nie wyraża się jednak w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu (por.: wyrok NSA z 5 października 2017r., II FSK 1169/17, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

O istnieniu ważnego interesu podatnika powinny decydować zobiektywizowane kryteria, a nie samo subiektywne przekonanie podatnika o potrzebie zastosowania ulgi podatkowej. W każdym przypadku analiza musi być dokonana w oparciu o konkretne okoliczności zaistniałe w danej sprawie. Nie istnieje zamknięty katalog zdarzeń i sytuacji, które mogą być oceniane w kategoriach ważnego interesu podatnika. Tylko przykładowo można tu wskazać na zaczerpnięte z piśmiennictwa i orzecznictwa sytuacje, które mogą wskazywać na zaistnienie ważnego interesu podatnika. Przez ważny interes podatnika można rozumieć, np. przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej. Jednak brak środków finansowych na zapłatę w całości należnego zobowiązania finansowego nie może stanowić jedynej i wystarczającej przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi. Przez ważny interes podatnika należy również rozumieć nadzwyczajne względy, zdarzenia losowe, czy też wreszcie sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie ma wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Ważny interes podatnika nie może być wyprowadzany z subiektywnego przekonania strony, że trudności związane z prowadzona działalnością gospodarczą oraz brak w tym momencie środków finansowych na terminową zapłatę w całości należności podatkowych ma charakter nadzwyczajny, skutkujący koniecznością udzielenia ulgi. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć taką jego sytuacje faktyczną lub prawną, która uniemożliwia mu zapłatę podatku w ogólności lub w danym czasie, która powstała z powodów które należy uznać za usprawiedliwione ( najczęściej niezawinionych przez podatnika), zaś sama pomoc jawi się jako uzasadniona z punktu widzenia powszechnie akceptowanych wartości.

Spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się zatem z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów powodujących, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty może zachwiać podstawami jego funkcjonowania. Podkreślenia wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek zgromadzenia i zaprezentowania organowi, do którego zwraca się z wnioskiem o udzielenie ulgi, wszelkich danych jakie on sam uznaje za niezbędne dla wykazania swej sytuacji oraz zaprezentowania danych i dokumentów, o jakie zwróci się w tym postępowaniu organ podatkowy.

Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999r., sygn. akt SA/Sz 850/98, lex nr 36843). Przy ocenie tej przesłanki należy również uwzględnić zasadność obciążania budżetu państwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. (...). W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11 wyrok z 10 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3139/13, wyrok z 2 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 2474/15 dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym miejscu podkreślić należy, że zasadą jest rozliczanie się podatników z należnych ustawowo podatków poprzez ich zapłatę w prawidłowej wysokości i w ustawowo przewidzianych terminach płatności, a w przypadku zaległości - wraz z odsetkami za zwłokę. Sama ulga, jako odstępstwo od tych zasad, stanowi rozwiązanie nadzwyczajne, dlatego jej stosowanie jest incydentalne.

Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Stosowanie do art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji UE nr 1407/2013, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe, zgromadziły niezbędną dokumentację, którą trafnie oceniły pod kątem wystąpienia ww. przesłanek udzielenia ulgi.

Nie było kwestionowane przez stronę skarżącą, jak również nie wzbudziło zastrzeżeń Sądu ustalenie, że skarżąca spółka spełniła warunek wynikający z art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji UE nr 1407/2013 jakim jest nieprzekroczenie w okresie trzech lat podatkowych pułapu 200.000 euro.

W zakresie badania ważnego interesu podatnika w udzieleniu wnioskowanej ulgi ustalono, że w zeznaniu CIT-8 za 2020r. spółka wykazała stratę w kwocie 1.290.556,38 zł. Zatrudnienie w spółce w latach 2018 – 2020 utrzymywało się na zbliżonym poziomie. Według załączonego do akt sprawy zestawienia na 15.02.2021r. spółka wykazała należności na łączną kwotę 682.687,03 zł, w tym od wspólnika spółki, tj. P. Sp. z o.o. na kwotę 641.842,99 zł. Spółka nie posiada nieruchomości, a posiadane przez nią ruchomości opiewają na kwotę brutto 1.085.588,02 zł. Z ww. zestawienia wynika, że w 2020r. spółka nabyła min. 4 samochody w tym jeden ciężarowy.

Ustalono także, że we wniosku o ulgę w spłacie Spółka zadeklarowała zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 22.654,00 zł. Z ustaleń organu wynika też, że spółka otrzymała pomoc w ramach tarczy antykryzysowej w łącznej wartości brutto 1.284.474,12 zł, będącej formą wsparcia przedsiębiorców w okresie pandemii. Z zestawienia danych z deklaracji VAT-7 wynika, że za okres od stycznia do grudnia 2020r. spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 4.829.337 zł oraz nabycie środków trwałych o wartości 205.901 zł. Natomiast za okres od stycznia od lipca 2021r. spółka wykazała podstawę opodatkowania podatkiem VAT w łącznej kwocie 2.874.777 zł oraz nabycie środków trwałych w kwocie 12.229 zł.

Z powyższych danych wynika, że skarżąca jest przedsiębiorcą o stabilnej sytuacji ekonomicznej utrzymującej się na przestrzeni ostatnich lat. Skorzystała ze znacznego wsparcia w ramach pomocy przedsiębiorcom narażonym na niekorzystne skutki COVID 19. Wykazuje wysoką sprzedaż zarówno w 2020r., jak i w pierwszej połowie 2021r. Z przedstawionych przez nią danych nie wynika, aby brak udzielenia jej ulgi mógłby doprowadzić do utraty płynności, czy też znacznej redukcji zatrudnienia. Spółka nie wskazała na żadną nadzwyczajną sytuację, ani też taka nie wynika z przedstawionych przez nią danych, która wskazywałaby na zasadność przyznania wnioskowanej ulgi. Spółka, nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w 2020r., wykazuje obrót opodatkowany podatkiem VAT, a środki finansowe przeznaczyła m.in. na zakup środków trwałych.

Jak słusznie wskazały organy sam fakt wystąpienia pandemii nie powoduje automatycznie podstawy do zastosowania wnioskowanej ulgi, a w przypadku skarżącej spółki nic nie wskazuje na to, aby pandemia doprowadziła do wystąpienia kryzysowej sytuacji. Przytoczone powyżej dane wskazują min., że skarżąca zarówno w 2020r. jak i 2021r. nabywała środki trwałe, tym samym udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby swoistym kredytowaniem działalności gospodarczej spółki w sytuacji gdzie daniny publicznoprawne mają charakter priorytetowy w stosunku do innych zobowiązań i wydatków podatnika.

W zakresie badania interesu publicznego do objęcia skarżącej spółki wnioskowaną ulgą ustalono min., że spółka otrzymała ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w ramach pomocy de minimis. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzją z 18.06.2020r. odroczył spółce do 27.07.2020r. termin zapłaty zaległości w podatku VAT za marzec 2020r., decyzją z 22.04.2020r. odroczył do 22.06.2020r. termin zapłaty zaległej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za luty 2020r., oraz decyzją z 22.04.2020r. odroczył do 25.06.2020r. termin zapłaty zaległości w podatku VAT za luty 2020r. Spółka uregulowała ww. zaległości podatkowe w terminie ich odroczenia.

Jak słusznie skonstatował organ odwoławczy udzielono spółce pomocy w stopniowym wyjściu z zadłużenia, nie mniej jednak ulgi w spłacie należności podatkowych nie mogą być formą ustawicznego wspierania działalności spółki.

Ponadto co należy z całą mocą podkreślić wnioskowany przez spółkę termin odroczenia terminu płatności zaliczki upłynął 20 maja 2021r., a spółka uregulowała przedmiotową zaliczkę za styczeń 2021r., wpłatą dokonaną 26 lutego 2021r.

Okoliczność powyższa w ocenie Sądu całkowicie eliminuje istnienie przesłanki interesu publicznego w udzieleniu wnioskowanej ulgi skarżącej spółce. Wręcz przeciwnie uwzględnienie wniosku skarżącej spółki spowodowałoby naruszenie interesu publicznego przejawiającego się w równym traktowaniu podatników.

Wskazać w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Legalność decyzji uznaniowych podlega ograniczonej kontroli. Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej i nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

W powyższym kontekście Sąd stwierdza, że organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów, a rozstrzygnięcie podjęto na podstawie obowiązujących przepisów i w granicy prawa, co zostało rzetelnie uzasadnione. Stan faktyczny w zakresie sytuacji spółki nie był sporny i wynikał m.in. z przedłożonych przez stronę dowodów, w tym dokumentów urzędowych. W ocenie Sądu wyżej opisane okoliczności zostały zasadnie ocenione jako niespełniające przesłanek z art. 67a Ordynacji podatkowej.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy na podstawie uprzednio zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie dokonały w sposób wszechstronny i wnikliwy jego analizy i oceny pod kątem przesłanek udzielenie ulgi, tak w aspekcie podnoszonych w sprawie okoliczności i argumentów, jak i ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie mogły więc zostać uwzględnione postawione w sprawie zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego. Dlatego też skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.