Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1580/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 ust. 1 i 4, art. 62 ust. 1ea
journal: Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant: asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1203/15 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...]maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K.C. na rzecz Prokuratora Generalnego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 1203/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.C. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...]maja 2015 r. nr [...]w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojskowy Prokurator Okręgowy w Warszawie decyzją Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r., w związku ze zmianą kwoty przysługującego dodatku za długoletnią służbę wojskową, przyznał K.C. – prokuratorowi Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, z dniem 9 maja 2015 r., na podstawie art. 80 ust. 2 i art. 104 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Z 2014 r., poz.1414 ze zm.) oraz § 4. ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz.1298 z ze zm.) dodatek wyrównawczy dla prokuratorów w kwocie 5.054,92 zł.

W uzasadnieniu podał, iż K.C. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15. Kwota uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należna wymienionemu z racji zajmowanego stanowiska służbowego wynosi 6.165,00zł, w skład której wchodzą:

• uposażenie zasadnicze U:15 – 5.100,00zł,

• dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 300zł, zwiększony o kwotę 15% kwoty należnego uposażenia zasadniczego – 1.065,00zł.

Natomiast łączna kwota wynagrodzenia przysługująca K.C. na równorzędnym stanowisku w powszechnej jednostce prokuratury wynosi 11.219,92zł, na którą składają się:

- wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej – 9.349,93zł,

- dodatek za długoletnią pracę – 1.869,99zł.

Dodatek wyrównawczy stanowi zaś różnicę pomiędzy powyższą kwotą, a kwotą należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym i wynosi 5.054,92 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji K.C. zarzucił jej naruszenie zasad wynagrodzenia prokuratorów określonych w ustawie o prokuraturze, a w szczególności art. 62 ust. 1ea tej ustawy, zawierającym zasadę ochrony wysokości wynagrodzenia prokuratora lub sędziego obejmującego inne odpowiednio równorzędne stanowisko.

Wniósł w związku z tym o jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez ustalenie wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej.

W uzasadnieniu podniósł w szczególności, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. został wyznaczony na stanowisko prokuratora Wydziału ds. [...]Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].

Stanowisko takie mimo braku w strukturze organizacyjnej wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiednika prokuratury apelacyjnej powszechnych jednostek prokuratury, było równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Z tego względu ustalono mu wysokość wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na stanowisku równorzędnym stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej w stawce siódmej tj. w najniższej stawce wynagrodzenia zasadniczego takiego prokuratora.

Odwołujący wskazał również, że w dniu 10 kwietnia 2013 r. w związku z likwidacją z dniem 1 kwietnia 2013 r. pionu ds. [...]w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, został zwolniony z zajmowanego stanowiska i wyznaczony na stanowisko prokuratora [...]Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]z wynagrodzeniem w stawce piątej, a nie siódmej. Stanowisko objął z dniem 30 sierpnia 2013 r.

Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy decyzją [...]z dnia 22 maja 2015 r., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. Z art. 104 § 1 i 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 17 ust. 21 i art. 17a ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. Z 2011 r. nr 270, poz. 1599 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z art. 116 ust. 4 ustawy o prokuraturze, uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie to jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (art. 116 ust. 5). Ponadto na podstawie art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Z 2012 r., poz. 825).

Organ wskazał, że przepisy o uposażeniu żołnierzy zawarte są w szczególności w Rozdziale 5 "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych" ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Stosownie do przepisu art. 80 ust. 2 tej ustawy, w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Szczegółowe zasady ustalania przedmiotowego dodatku wyrównawczego określa zaś rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. art. 196, poz. 1298 ze zm.).

W myśl § 4 powołanego rozporządzenia, przy ustalaniu uprawnień do dodatku uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego żołnierzowi zawodowemu na stanowisku wojskowym oraz kwotę wynagrodzenia miesięcznego jakie przysługiwałoby na równorzędnym stanowisku cywilnym (ust. 1). Wysokość porównywalnego wynagrodzenia ustala się, przyjmując wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek za długoletnią pracę oraz dodatek specjalny, których zasady wypłacania i wysokość określają odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Z 2013 r., poz. 427 ze zm.) i ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (ust. 2).

Następnie organ podał, iż K.C. z dniem 1 stycznia 2010 r. został powołany przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Ponadto z tym dniem został wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale ds. [...], zaszeregowane do stopnia etatowego majora i grupy uposażenia U:14C.

Z kolei decyzją Nr [...]pkt 1 Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 2013 r. żołnierz został zwolniony z zajmowanego stanowiska i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]w [...], zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15, które objął z dniem 30 sierpnia 2013 r.

Organ podkreślił, że K.C. od dnia powołania, tj. od 1 stycznia 2010 r. do chwili obecnej, zajmuje stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Nigdy nie został natomiast powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, gdyż takowe odpowiedniki nie funkcjonują w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Podniósł ponadto, że z dniem zniesienia wydziałów ds. [...], przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. dotyczący prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach [...]– uległ dezaktualizacji.

Zwrócił też uwagę, iż nie sposób uznać, by K.C. nabył jakiekolwiek prawo do wynagrodzenia, bowiem w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej wymieniany posiada jako oficer wyłącznie prawo do uposażenia wojskowego. Jego wysokość jest zmienna, na co ma wpływ również dodatek wyrównawczy. Jego wysokość jest zależna w każdym czasie od porównywanego wynagrodzenia prokuratora prokuratury powszechnej.

Jeżeli więc oficer przestał pełnić służbę prokuratorską w komórce ds. [...]wojskowej prokuratury okręgowej, to tym samym odpadła podstawa dla ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego w oparciu o równorzędne stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej.

W ocenie organu norma wyrażona w art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze ma zastosowanie jedynie do prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, co wynika z art. 62 ust. 3 tej ustawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł K.C..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz. U. Z 2011 r. nr 270, poz. 1599 ze zm.), do prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Wskazany zaś ust. 4 stanowi, że uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Natomiast w ust. 5 postanowiono, iż uposażenie, o którym mowa w ust. 4, oraz wynagrodzenie prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych jednostkach organizacyjnych prokuratury.

Z kolei na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 116 ust.6 powołanej ustawy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Z 2012 r. poz. 825), dalej "rozporządzenie RM z dnia 3 lipca 2012 r.".

Wskazane wyżej przepisy o uposażeniu żołnierzy to przede wszystkim Rozdział 5 "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych" ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierz zawodowych (j.t. Dz. U. Z 2014 r., poz.144 ze zm.)

W myśl art. 80 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

Natomiast stosownie do § 4 wydanego na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), dalej "rozporządzenie Prezydenta RP", przy ustalaniu uprawnień do dodatku uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należną żołnierzowi zawodowemu na stanowisku wojskowym, oraz kwotę wynagrodzenia miesięcznego, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku cywilnym (ust. 1). Wysokość porównywanego wynagrodzenia ustala się, przyjmując wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek za długoletnią pracę oraz dodatek specjalny, których zasady wypłacania i wysokość określają odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Z 2013 r., poz. 427 ze zm.) i ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (ust.2).

Dalej Sąd I instancji podał, iż Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny powołał K.C. z dniem 1 stycznia 2010 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Z koli Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...]dnia 3 grudnia 2009 r. zwolnił oficera z zajmowanego stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w [...]i z dniem 1 stycznia 2010 r. wyznaczył na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]w Wydziale ds. [...]. Stanowisko to było zaszeregowane do stopnia etatowego majora i grupy uposażenia U:14

Następnie decyzją Nr [...]pkt 1 z dnia 10 kwietnia 2013 r. w związku ze zniesieniem z dniem 1 kwietnia 2013 r. Wydziałów ds. [...], Minister Obrony Narodowej zwolnił skarżącego ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]w Wydziale ds. [...]i wyznaczył na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]w [...], zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15, które wymieniony objął w dniu 30 sierpnia 2013 r.

Sąd I instancji zauważył, że spór dotyczy kwestii ochrony praw nabytych skarżącego do uposażenia jako żołnierza zawodowego, pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]w Wydziale ds. [...].

Następnie Sąd zwrócił uwagę, że rozporządzenie RM z dnia 3 lipca 2012 r., jak wynika z jego tytułu oraz treści delegacji ustawowej, zrównuje wymienione w nim stanowiska i funkcje prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury jedynie pod względem wynagrodzenia. Na jego podstawie nie doszło natomiast do zrównania statusu prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych wykonujących czynności służbowe w wydziałach ds. przestępczości zorganizowanej z prokuratorami prokuratur apelacyjnych, w których to jednostkach prokuratury powszechnej działały tego rodzaju wydziały. Omawiane rozporządzenie nie uznaje wymienionych stanowisk prokuratorskich za równorzędne w rozumieniu art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze, gdyż kwestię równorzędności stanowisk w prokuraturze wojskowej i prokuraturze powszechnej reguluje art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze. W myśl pkt 2 powołanego przepisu, stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska w prokuraturze okręgowej i wojskowej prokuraturze okręgowej. Cytowane rozporządzenie wywoływało jedynie ten skutek, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, wykonujący obowiązki służbowe w komórce organizacyjnej właściwej dla przestępczości zorganizowanej, otrzymywał uposażenie równe wynagrodzeniu prokuratorów prokuratury apelacyjnej. Zrównanie to dotyczyło tylko i wyłącznie uposażenia z racji służby na tym stanowisku i tylko w okresie jej pełnienia.

Kwestią wynagrodzenia prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej niebędącego żołnierzem zawodowym, który wykonywał obowiązki służbowe wydziale ds. [...], zajmował się już Sąd Najwyższy, który w wyroku z dnia 15 października 2015 r., sygn. Akt II PK 261/14 (niepublik.) zajął stanowisko, że: "Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze "wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje". Jak już wspomniano powyżej, powód został powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Powinien zatem otrzymywać wynagrodzenie, którego wysokość będzie kształtowana według zasad przewidzianych dla prokuratorów tego szczebla prokuratury wojskowej. Tymczasem, z racji skierowania na stanowisko służbowe w Wydziale ds. [...]tej Prokuratury, powód otrzymywał wynagrodzenie w wysokości przewidzianej dla prokuratorów prokuratury apelacyjnej, ponieważ stanowisko służbowe powoda (wydział ds. [...]) zostało zrównane pod względem wynagrodzenia ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Jednakże stanowisko służbowe powoda w wydziale ds. [...]nie jest stanowiskiem prokuratorskim, a przez to nie jest "innym równorzędnym stanowiskiem prokuratorskim" w rozumieniu art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze. Stanowisko to z racji uwarunkowania przewidzianego w rozporządzeniu z dnia 3 lipca 2012 r. należy uznać za "pełnioną funkcję" w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. W przeciwnym razie powołane rozporządzenie byłoby niezgodne z tym przepisem ustawy o prokuraturze, skoro ustawową zasadą jest równość wynagrodzeń zasadniczych prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie".

Jakkolwiek powyższy wyrok nie dotyczy prokuratora – żołnierza zawodowego, to jednak w ocenie Sądu I instancji poczynione w nim przez Sąd Najwyższy rozważania są aktualne także w odniesieniu do prokuratorów – żołnierzy zawodowych i zasługują na aprobatę.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja pomimo częściowego błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył K.C., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz niedokonanie wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym dokonanie niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji i niezastosowanie środka określonego w ustawie tj. w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c); w szczególności poprzez:

a) przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanu faktycznego, który Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dotyczącego wszystkich prokuratorów ze zniesionych Wydziałów ds. [...]w Wojskowych Prokuraturach Okręgowych w [...]i [...], co skutkowało odmiennym postępowaniem organu wobec prokuratorów, którzy objęli stanowiska w Wydziałach [...]ww. Prokuratur, a tymi, którzy tych stanowisk nie objęli w sytuacji przyjęcia przez organ w zaskarżonych decyzjach, iż prawo do wynagrodzenia w siódmej stawce wygasało w momencie likwidacji ww. Wydziałów, tj. z dniem 1 kwietnia 2013 r.,

b) nieuchylenie decyzji mimo, że była ona dotknięta co najmniej wadami z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a.;

2) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez autora skargi dowodów z dokumentów w zakresie istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, mających wpływ na ocenę skarżonej przez autora skargi decyzji rozpoznawanej przed Sądem I instancji.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) błędną wykładnię art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1 ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze oraz przepisu § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz przepisu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury polegającą na uznaniu, że wymienione akty prawne nie przyznawały skarżącemu statusu równego prokuratorowi prokuratury apelacyjnej oraz na uznaniu, że siódma stawka uposażenia była przyznana skarżącemu jedynie czasowo, na okres pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale [...]Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]. Tymczasem zdaniem autora skargi takie rozumienie przepisów stoi w sprzeczności z ich literalnym brzmieniem, które wskazuje, że przyznanie skarżącemu statusu równego pod względem uposażenia z prokuratorem prokuratury apelacyjnej na mocy cytowanych powyżej rozporządzeń podlega ochronie i gwarancjom przewidzianych przez przepisy ustawy o prokuraturze;

2) błędną wykładnię art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegająca na uznaniu, że przyznanie uposażenia w postaci siódmej stawki skarżącemu nie podlega ochronie jako prawo nabyte w sytuacji zmiany ustroju prokuratury i nie powinno być zachowane. Tymczasem zdaniem autora skargi, brzmienie powołanych powyżej przepisów wskazuje, że w sytuacji zmiany ustroju prokuratury wolno przenieść prokuratora na równorzędne stanowisko lub w stan spoczynku z zachowaniem pełnego wynagrodzenia otrzymywanego na stanowisku, które uległo likwidacji.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów na potwierdzenie zasadności zarzutu nierównego (nierównoprawnego) traktowania skarżącego wobec innych prokuratorów zarówno przez organ jak i WSA.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Nietrafne okazały się procesowe zarzuty skargi kasacyjnej, poprzez które skarżący starał się wykazać, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo. Zdaniem skarżącego likwidacja Wydziałów do spraw [...]j miała przyczynić się do oszczędności w budżecie resortu obrony i miała dotyczyć wszystkich prokuratorów pełniących w nich obowiązki służbowe, podczas gdy dotknęła tylko niektórych z nich, czego Sąd I instancji nie wyjaśnił.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do tej kwestii, to należało uznać że nieprawidłowość ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze w aktach spawy znajdują się złożone przez skarżącego dokumenty potwierdzające wskazywany przez skarżącego powód i zakres likwidacji z dniem 1 kwietnia 2013r. Wydziałów do spraw [...]w Wojskowych Prokuraturach Okręgowych w [...]i w [...]. Sąd I instancji miał zatem wiedzę w tym przedmiocie, skoro zgodnie art. 133 § 1 P.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Po drugie sądy administracyjne zostały powołane do kontroli działalności administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach wyczerpująco wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że badanie przez sąd administracyjny celowości zmian organizacyjnych wdrażanych w administracji publicznej zasadniczo pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych. Natomiast skutki takich zmian podlegają kontroli sądów administracyjnych tylko wtedy gdy wniesiona zostanie w konkretnej sprawie skarga na decyzję, postanowienie, akt, czynność lub bezczynność organu wynikające z dokonanych zmian.

Dlatego Sąd I instancji nie był uprawniony do oceny skutków jakie wywołała dokonana likwidacja Wydziałów ds. [...]w odniesieniu do wszystkich zatrudnionych w nich prokuratorów. Władny był to uczynić w odniesieniu do skarżącego, który poddał kontroli sądowoadministarcyjnej decyzję w przedmiocie dodatku wyrównawczego.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 P.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które w niej przytoczono, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył wymienionego przepisu przez to, że nie zbadał sytuacji finansowej prokuratorów, którzy nie objęli stanowisk w Wydziałach [...].

Sąd I instancji nie naruszył też art. 141 § 4 P.p.s.a.

Pomimo że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się do wszystkich zarzutów skargi to odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. i pozwala poznać powody dla których Sąd I instancji nie uwzględnił skargi. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy, podano sformułowane w skardze zarzuty, wskazano podstawę prawną oddalenia skargi oraz wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady oraz nie poddaje się kontroli instancyjnej. Zauważyć należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się wyłącznie na kwestiach istotnych nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345).

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Prawidłowe wskazanie na naruszenie zasad postępowania dowodowego wymagałoby powołania również art.106 § 5 P.p.s.a. celem odwołania się przez skarżącego do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Nie ma to jednak większego znaczenia w sprawie, gdyż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego i art.106 § 5 P.p.s.a. mają zastosowanie jedynie w przypadku przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z art.106 § 3 P.p.s.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sądowych, Sąd I instancji nie przeprowadzał żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, a skoro nie stosował wskazanych przepisów, to nie mógł też ich naruszyć.

Również niezasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozważenia, czy skarżący kasacyjnie, któremu decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2009 r. ustalono dla potrzeb związanych z obliczeniem dodatku wyrównawczego wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, nabył prawo do wynagrodzenia w tym wymiarze na stałe, czy też wynagrodzenie w tej wysokości przysługiwało mu wyłącznie w okresie pełnienia obowiązków służbowych jako swoisty dodatek za pracę w specyficznej komórce organizacyjnej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]- Wydziale ds. [...].

Należy też przypomnieć, że w związku z likwidacją Wydziału ds. [...] (1 kwietnia 2013 r.) skarżący podjął z dniem 30 sierpnia 2013 r. obowiązki służbowe w Wydziale [...]tej samej Prokuratury tj. Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]i decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 2 września 2013 r. dla potrzeb obliczenia należnego dodatku wyrównawczego przyjęto wynagrodzenie zasadnicze w niższej stawce czwartej .

Stosowanie do art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011r. Nr. 270, poz. 1599 ze zm. ), do prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. W myśl ust. 4 art. 116 ustawy uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie, o którym mowa w ust. 4, oraz wynagrodzenie prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (ust. 5). Zgodnie zaś z art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, jeżeli przed objęciem stanowiska prokuratorskiego prokurator zajmował inne, odpowiednio równorzędne, stanowisko prokuratorskie lub sędziowskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu na stanowisku zajmowanym poprzednio.

Skarżący z dniem 1 stycznia 2010 r. został wyznaczony na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie - Wydział ds. [...]. Ze stanowiska tego został zwolniony decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr. [...]z dnia 10 kwietnia 2013 r. i z dniem 26 kwietnia 2013 r. został wyznaczony na stanowisko prokuratora w Wydziale [...]tej samej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

Z racji wykonywania obowiązków na stanowisku prokuratora w Wydziale ds. [...]skarżący otrzymywał wyższe wynagrodzenie przewidziane przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r., a następnie z dnia 23 marca 2010 r. i z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (odpowiednio: Dz. U. Nr 56, poz. 460, Dz. U. Nr 49, poz. 288 i Dz. U. z 2012 r., poz. 825).

Należy zauważyć, że unormowania przewidziane w tych rozporządzeniach były konsekwencją usytuowania Wydziałów ds. [...]w powszechnym pionie prokuratury na szczeblu prokuratury apelacyjnej oraz braku odpowiednika szczebla prokuratury apelacyjnej w pionie prokuratury wojskowej. Przy jednakowym zakresie obowiązków prokuratorów prokuratury powszechnej i wojskowej w Wydziałach ds. [...]prawodawca postanowił skorzystać z upoważnienia przewidzianego w art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze i zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze zróżnicował wysokość wynagrodzenia prokuratorów wojskowej prokuratury okręgowej. Podstawę dla tego zróżnicowania stanowił odmienny zakres obowiązków służbowych, wynikających z wyznaczenia poszczególnym prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej stanowisk służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury.

Rozporządzenia te, jak wynika z ich tytułu oraz treści delegacji ustawowej, zrównywały wymienione w nim stanowiska i funkcje prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury jedynie pod względem wynagrodzenia. W tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy wyroku z dnia 15 października 2015 r. sygn., akt II PK 261/14 stwierdzając, że na mocy rozporządzenia z dnia 3 lipca 2012 r. (zawierającego analogiczne unormowania, jak zastąpione rozporządzenie 23 marca 2010 r. oraz poprzedzające je rozporządzenie z dnia 26 marca 2009 r.), nie doszło do zrównania statusu prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych wykonujących czynności służbowe w Wydziałach ds. [...]z prokuratorami prokuratur apelacyjnych, w których to jednostkach prokuratury powszechnej działały tego rodzaju wydziały. Rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. nie uznaje wymienionych powyżej stanowisk prokuratorskich za równorzędne w rozumieniu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, ponieważ kwestię równorzędności stanowisk w prokuraturze wojskowej i prokuraturze powszechnej normuje art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze. Zgodnie z jego treścią prokurator wojskowej prokuratury okręgowej zajmuje stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej. Rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. wywoływało jedynie ten skutek, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, wykonujący obowiązki służbowe w komórce organizacyjnej właściwej ds. [...], otrzymywał wynagrodzenie równe wynagrodzeniu pobieranemu przez prokuratora prokuratury apelacyjnej. Zrównanie to dotyczyło tylko i wyłącznie wynagrodzenia za wykonywaną pracę. Dlatego wynagrodzenie ustalane według zasad obowiązujących dla prokuratorów powołanych na stanowiska prokuratorskie w prokuraturze powszechnej na szczeblu prokuratury apelacyjnej przysługiwało prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, który pełnił obowiązki służbowe w Wydziale ds. [...]Wojskowej Prokuratury Okręgowej, tylko przez czas wykonywania obowiązków służbowych w takiej jednostce organizacyjnej Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Tylko przez ten okres taki prokurator wykonywał czynności służbowe, które odpowiadały czynnościom służbowym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, wykonującym pracę w takiej jednostce organizacyjnej prokuratury powszechnej.

Skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje i podziela wyrażone w powyższym wyroku poglądy prawne. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze, wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie jest równe; wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. Skarżący kasacyjnie został powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Powinien zatem otrzymywać wynagrodzenie, którego wysokość będzie kształtowana według zasad przewidzianych dla prokuratorów tego szczebla prokuratury wojskowej. Tymczasem, z racji wyznaczenia na stanowisko służbowe w Wydziale ds. [...]tej Prokuratury, skarżący kasacyjnie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości przewidzianej dla prokuratorów prokuratury apelacyjnej, ponieważ zajmowane przez niego stanowisko służbowe (Wydział ds. [...]) zostało zrównane pod względem wynagrodzenia ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że przez pracę na danym stanowisku prokuratorskim należy rozumieć pracę wykonywaną na stanowisku zajmowanym zgodnie z uzyskanym powołaniem. Skarżący kasacyjnie wykonywał pracę na stanowisku prokuratorskim w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej, zgodnie z aktem powołania. Stanowisko służbowe w Wydziale ds. [...]z racji unormowań przewidzianych w rozporządzeniach Rady Ministrów w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu (...) należy uznać za "pełnioną funkcję" w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. W przeciwnym razie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, powołane rozporządzenia byłyby niezgodne z tym przepisem ustawy o prokuraturze, skoro ustawową zasadą jest równość wynagrodzeń zasadniczych prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie. Przepisy wskazanych rozporządzeń wprowadzały od tej zasady odstępstwo, podyktowane przedstawionymi powyżej względami. Zniesienie Wydziału ds. [...]w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej powoduje, że straciło rację bytu zróżnicowanie wysokości wynagrodzenia prokuratorów powołanych na stanowiska prokuratorskie w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w zależności od wykonywanych czynności służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury, dozwolone na podstawie art. 116 ust. 6 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powyższej komórce organizacyjnej, skarżącemu kasacyjnie przestało przysługiwać uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk (...).

Analogicznie należało ocenić zarzuty wskazane w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, odnoszące się do ochrony praw nabytych do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości. Jak już wyżej wykazano skarżący nie nabył stałego prawa do wynagrodzenia w stawce siódmej, a zatem odwoływanie się do zasad zwartych w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP nie znajduje uzasadnienia. Skarżącemu kasacyjnie przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej, gdyż jest prokuratorem wojskowej prokuratury okręgowej o stażu uprawniającym go do tej stawki. W tym kontekście chybione jest odwoływanie się do treści art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze, które przewidują możliwość przeniesienia prokuratora w stan spoczynku w razie zmiany ustroju jednostek organizacyjnych prokuratury, gdyż kwestie unormowane w tych przepisach pozostają poza zakresem przedmiotowej sprawy dotyczącej ustalenia wysokości uposażenia prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 204 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji