Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 631/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja do czasu uprawomocnienia się wyroku podlega wykonaniu. hp


UZASADNIENIE

3II SA/Łd 631/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w W. działając na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1, art. 6 pkt 6b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 z późń.zm.) orzekł o utracie przez S. R. od 14 stycznia 2002r. prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Ustalił bowiem, że prawo do zasiłku S. R. nabył z dniem 14 lipca 2001r. i pobierał ten zasiłek przez okres wskazany w art. 25 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy.

W odwołaniu od tej decyzji S. R. podniósł, że z posiadanych przez niego dokumentów wynika, że spełniał w lipcu 2001r. warunki uprawniające do otrzymania stałego zasiłku dla bezrobotnych, gdyż posiadał 30-letni staż pracy z aktualnie pobieranym zasiłkiem, w tym 15 lat pracy w warunkach szkodliwych na stanowisku spawacza.

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji . Wyjaśnił, że w myśl art. 25 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. NR 6 poz. 56 z późń. zm.) dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, na którym w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku stopa bezrobocia nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy. S. R. w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych mieszkał w W., na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w W., na którym w dniu 30 czerwca 2000r. stopa bezrobocia wynosiła 11,8 i nie przekraczała wysokości przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, wynoszącej w tym okresie 13, 6 zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 27 września 2000r. ogłoszonym w Monitorze Polskim Nr 30 poz. 636, zgodnie zatem z art. 25 ust 1 pkt 1 cytowanej ustawy był uprawniony do pobierania zasiłku przez 6 miesięcy i utracił to prawo od dnia 14 stycznia 2002r.

Jednocześnie organ II instancji wskazał, że z uwagi na treść odwołania organ I instancji winien rozpatrzyć sprawę pod kątem uprawnień S. R. do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli S. R. złoży w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. stosowny wniosek o przyznanie mu takiego świadczenia.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. R. podniósł argument niezaliczenia przez Powiatowy Urząd Pracy w W. do wymaganego stażu pracy okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych co w jego opinii spowodowało brak ogólnego wymaganego stażu pracy i nieprzyznanie zasiłku przedemerytalnego. Zaskarżoną decyzję uznaje za niezgodną z prawem. Dodatkowo informuje, że ma na utrzymaniu bezrobotną żonę bez prawa do zasiłku i dwoje uczących się dzieci.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] uznał, że skarga nie jest zasadna i wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wydana decyzja z dnia [...] orzekająca utratę prawa do zasiłku od dnia 14 stycznia 2002r. z powodu upływu okresu jego pobierania jest zasadna i zgodna z prawem. Jednocześnie wyjaśnił, że zgodnie z zaleceniem wynikającym z decyzji organu II instancji rozpatrzono wniosek S. R. w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego i decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej przez S.R. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została wydane w oparciu o art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 z późń.zm.)

W świetle tego przepisu ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) okres pobierania zasiłku wynosił 6 miesięcy – dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.

Powołany przepis w pkt 3 przewidywał natomiast 18 miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych:

a/ zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekroczyła 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku lub

b/ którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania.

Organy administracji przed podjęciem rozstrzygnięcia nie przeprowadziły jednak postępowania wyjaśniającego na okoliczność ewentualnego spełnienia przez skarżącego przesłanek wynikających z art. 25 ust. 1 pkt 3b, naruszając tym samym przepisy art. 7, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rolą organu prowadzącego postępowanie jest dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tym bardziej, że z karty rejestracyjnej bezspornie wynika, że skarżący jest żonaty i ma na utrzymaniu dwoje dzieci.

Akta administracyjne przedstawione w sprawie dają podstawy do twierdzenia, że kwestia ta nie była przedmiotem badania w ramach prowadzonego postępowania mimo, iż organ winien to wyjaśnić, bowiem fakt ten mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.

Na marginesie sprawy należy wyjaśnić, iż rozpatrując skargę Sąd nie wziął pod uwagę argumentów skarżącego dotyczących niezaliczenia wskazanych w skardze okresów podlegających w opinii skarżącego zaliczeniu do wymaganego prawem stażu pracy przy ubieganiu się o zasiłek przedemerytalny, bowiem rozpatrywana sprawa nie dotyczyła zasiłku przedemerytalnego, a zasiłku dla bezrobotnego. Przedmiotem postępowania i rozstrzygnięcia zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji była kwestia zasiłku dla bezrobotnego . Podnoszone przez skarżącego zarówno w odwołaniu jak i skardze okoliczności dotyczące spełnienia przesłanek do ubiegania się o zasiłek przedemerytalny mogły być brane pod uwagę tylko w odrębnym postępowaniu dotyczącym tegoż świadczenia, które zresztą jak wynika z akt administracyjnych sprawy było przeprowadzone i zakończyło się wydaniem decyzji odmownej.

Reasumując, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że przy wydawaniu przedmiotowego orzeczenia doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W związku z tym na podstawie art. 145§ 1 pkt 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.