Wyrok NSA, sygn. akt II SA 239/99
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1999-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 626  Ustrój samorządu terytorialnego, w tym referendum gminne
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz. 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
Teza: Przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24 ze zm./ stanowi o udzielaniu informacji o działalności danego podmiotu, czyli informowaniu o faktach dotyczących tej działalności. Czym innym jest natomiast wyjaśnienie znaczenia prawnego, formułowanie opinii prawnych na temat poszczególnych czynności lub decyzji podejmowanych przez podmiot zobowiązany do informowania prasy o swojej działalności albo ich uzasadnianie.

TEZY

Przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24 ze zm./ stanowi o udzielaniu informacji o działalności danego podmiotu, czyli informowaniu o faktach dotyczących tej działalności. Czym innym jest natomiast wyjaśnienie znaczenia prawnego, formułowanie opinii prawnych na temat poszczególnych czynności lub decyzji podejmowanych przez podmiot zobowiązany do informowania prasy o swojej działalności albo ich uzasadnianie.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu  sprawy ze skargi Redakcji "P." w M. na odmowę udzielenia informacji w przedmiocie działalności Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Redakcja "P." w M. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na odmowę udzielenia przez Regionalną Izbę Obrachunkową w O. informacji w postaci odpowiedzi na pytanie, czy zamieszczona na protokołach kontrolnych przez pracowników RIO klauzula "do użytku służbowego" dotyczy pracowników RIO, sporządzających te protokoły, czy także pracowników jednostki kontrolowanej przez RIO? Chodzi bowiem o to, że pracownicy Urzędu Miasta w M. odmawiają skarżącej Redakcji udostępnienia do wglądu protokołów kontroli przeprowadzonej przez RIO, powołując się na opatrzenie ich przez pracowników RIO wspomnianą klauzulą. Prezes RIO w O. w swoich pismach kierowanych w tej sprawie do Redakcji "P." nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi na to pytanie, naruszając w ten sposób przepisy prawa prasowego. Nie zareagował również na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Odpowiadając na skargę, prezes Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. wniósł ojej oddalenie, podnosząc, że w odpowiedzi na zapytanie skarżącej Redakcji, udzielonej pismem z 20 listopada 1998 r., RIO wyraziła pogląd, iż protokoły z kontroli przeprowadzanej przez izby nie są dokumentami podlegającymi publikacji i że Redakcja powinna zwrócić się do Zarządu Miasta w sprawie udzielenia informacji o gospodarce finansowej gminy oraz o nieprawidłowościach w tym zakresie. Później jeszcze kilkakrotnie RIO udzielała Redakcji "P." wyjaśnień w tej sprawie, jednak odpowiedzi te nie podobały się jej. Nie oznacza to, że tych odpowiedzi nie było. RIO podtrzymuje swoje stanowisko, że w sprawie związania pracowników Urzędu Miasta klauzulą "do użytku służbowego", umieszczoną na protokołach z kontroli przeprowadzonej przez inspektorów RIO, należy zwrócić się do Zarządu Miasta.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy zauważyć, iż skarżąca się Redakcja zwracała się do Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. o wyrażenie opinii na temat znaczenia /mocy/ klauzuli o treści "do użytku służbowego", nadawanej niektórym dokumentom z kontroli przeprowadzonych przez RIO.

Przedmiot tego pytania zdaje się więc wykraczać poza zakres obowiązku udzielania prasie informacji, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24 ze zm./. Przepis ten stanowi o udzielaniu informacji o działalności danego podmiotu, czyli informowaniu o faktach dotyczących tej działalności. Czym innym jest natomiast - zdaniem Sądu - wyjaśnienie znaczenia prawnego, formułowanie opinii prawnych na temat poszczególnych czynności lub decyzji podejmowanych przez podmiot zobowiązany do informowania prasy o swojej działalności albo ich uzasadnianie.

Niezależnie od tej kwestii, zarzutu nieudzielenia stronie skarżącej informacji nie można uznać za uzasadniony z innych powodów. Z akt sprawy zawierających korespondencję pomiędzy stronami wynika bowiem, iż odpowiedź na interesujące stronę skarżącą pytanie została jej udzielona.

Nie jest ona - trzeba przyznać - jasna i klarowna, niemniej jednak z trzech pism kierowanych przez RIO w O. do strony skarżącej można wywnioskować, jakie jest stanowisko RIO w tej sprawie. Na zapytanie strony skarżącej, w piśmie RIO z 20 grudnia 1998 r. zawarto stwierdzenia, że protokół z kontroli jest dokumentem urzędowym, który nie może być wydany prasie w celu publikacji i że pracownicy samorządowi są związani tajemnicą służbową. W piśmie RIO z 15 listopada 1998 r. podano z kolei, że pracownicy RIO są związani tajemnicą służbową co do danych dotyczących stron postępowania kontrolnego. Inspektor kontroli nie może przekazać protokołu kontroli ani ujawnić jego treści żadnemu innemu podmiotowi poza stronami postępowania. Wreszcie w trzecim piśmie wyjaśniającym, z 23 grudnia 1998 r., RIO, powołując się na ustawę o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej, informowała, że kierownik każdej jednostki ma prawo oznaczać rodzaje informacji oraz dokumentów podlegających tajemnicy służbowej, wiążącej pracowników. Sprawa między stronami dotyczy więc przede wszystkim ich stanowisk zajmowanych w tej materii. Nie może być zaś uznana za sprawę o naruszenie obowiązku udzielenia informacji wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe.

Z tych powodów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.