Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 740/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 9
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 3, par. 15 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. uchyla postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...]; III. zasądza od Wojewody na rzecz M. G. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M.G. od decyzji Prezydenta Miasta z [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G.P. i J. P. pozwolenia na budowę obejmujące: rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku gospodarczego o część mieszkalną wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie obejmującym działkę nr [...], obręb [...] w K. przy ul. K., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 25 lutego 2016 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek G. P. i J. P. o pozwolenie na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku gospodarczego o część mieszkalną wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie obejmującym działkę nr [...], obręb [...] w K. Do wniosku inwestorzy załączyli: oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym swoje prawo wywodzą z tytułu własności i projekt budowlany planowanej inwestycji.

Dalej Wojewoda stwierdził, że opisana wyżej inwestycja nie jest zaliczana do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stąd nie wymaga ona sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie podlega żadnym procedurom z zakresu ochrony środowiska. W konsekwencji wszelkie uciążliwości związane z budową i eksploatacją inwestycji zamykają się w granicy działki, na której jest ona zlokalizowana.

Organ II instancji wskazał, że dla terenu inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Południe-Obszar l" zatwierdzony Uchwałą Nr XXVII/649/2008 Rady Miasta Kielce z dnia 3 października 2008 r. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego Nr 275 poz. 3893 z dnia 30 grudnia 2008 r.). Analizując projekt budowlany inwestycji pod względem zgodności z tym planem Wojewoda zauważył, że działka nr [...], na której przewidziano budowę przedmiotowej inwestycji, znajduje się na terenie o symbolu oznaczonym w planie 1.MN.9, o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Działka 1.KDD.9 - to teren dróg publicznych dojazdowych. Zgodnie z § 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono w zakresie architektury geometrię dachów, a mianowicie: dachy o symetrycznym nachyleniu połaci dachowej 15° - 45°. Z kolei zgodnie z § 15 ust. 3 miejscowego planu, na terenie 1. MN9 ustalono między innymi: maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy - 1,0, wysokość budynków mieszkalnych do trzech kondygnacji nadziemnych, wysokość obiektów do 12m, wysokość budynków do okapu - do 7,5m, minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej - min. 10%. Na załączniku graficznym miejscowego planu została pokazana nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona od strony ulicy K. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, budynek został usytuowany w odległości 0,7m od nieprzekraczalnej linii zabudowy. Takie usytuowanie spełnia warunek planu. Z projektu budowlanego wynika, że dla niniejszego obiektu budowlanego zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 26 stopni (15°<260<45°), wskaźnik intensywności zabudowy 0,77 (<1,0), powierzchnię biologicznie czynną 14,59% (>10)%), wysokość budynku do okapu 4,11 m (< 7,5m), budynek o dwóch kondygnacjach nadziemnych o wysokości 8,13m (< 12m), co spełnia ww. warunki planu.

W wyniku dokonanej analizy Wojewoda uznał, że przedłożony projekt budowlany pozostaje w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stosownie do wymogu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Obsługę komunikacyjną projektowanego obiektu zaprojektowano poprzez istniejący zjazd z ul. K. i ul. K.

Badając zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym przepisami techniczno – budowlanymi organ odwoławczy podkreślił, że projekt ten został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych, uaktualnionej przez uprawnionego geodetę.

Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskowany do rozbudowy istniejący budynek mieszkalny wraz z częścią garażową znajduje się bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]i w odległości 1,70m od granicy z działką nr [...]. Inwestorzy uzyskali zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i lokalizację inwestycji w takiej odległości na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...](postanowienie Prezydenta Miasta z [...] - wydane na podstawie art.9 ust. 2 Prawa budowlanego).

Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano przy granicy z działką sąsiednią nr [...] ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Ścianę tę zaprojektowano jako wysuniętą poza lico ściany zewnętrznej budynku i ponad pokrycie dachu na 0,3m. Ponadto omawiana inwestycja nie ograniczy możliwości naturalnego oświetlenia i wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych usytuowanych na działce sąsiedniej nr [...]przy ul. Ś. i Nr [...] przy ul. K. , co potwierdzają stosowne analizy w projekcie budowlanym. Inwestycja ta nie ograniczy ewentualnej przyszłej zabudowy na działkach sąsiednich tj. m.in. hipotetycznego budynku usytuowanego w odległości 4,0m w stosunku do granicy z działką inwestora nr [...] lub w zbliżeniu do tej granicy. Oznacza to, że możliwe jest wybudowanie na działce nr [...] budynku o podobnych parametrach, jak projektowany budynek.

Usytuowanie budynku nie stoi zatem w sprzeczności z § 12 ust. 1 i ust. 3 pkt 3, § 272 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. 2015 r. poz.1422). W wyniku dokonanej analizy Wojewoda stwierdził zatem, że: przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Południe-Obszar 1", projekt zagospodarowania działki pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stosownie do wymogu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego; projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, projekt ten został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda podniósł, że o możliwości lokalizacji rozbudowy na działce nr [...] przesądził miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy jednorodzinnej, poza przeznaczeniem podstawowym plan dopuszcza m.in. rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącej zabudowy w granicy działki (§15 ust. 2 pkt 4 planu).

Odnośnie kwestii odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych organ wyjaśnił, że udzielona zgoda potwierdziła możliwość usytuowania rozbudowy budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]i w odległości 1,70m z działką nr [...]. Na działce nr [...] o powierzchni 716m2 znajduje się budynek mieszkalno-usługowy i budynek gospodarczy przeznaczony do rozbudowy, nadbudowy i przebudowy wraz ze zmianą sposobu zagospodarowania. Działka ta ma kształt trapezu o bokach krótszych 12,69m i 25,60m. Szerokość krótszego boku działki - możliwa do wykorzystania pod zabudowę w miejscu zbliżenia do działki nr [...] - wynosi ok. 7,5m. Bok dłuższy działki, wzdłuż granicy z działką nr [...], wynosi 36m. W odległości 4,0m od granicy z działką nr [...]znajduje się istniejący budynek mieszkalno-usługowy. Kształt działki jak również niewielka jej powierzchnia, uniemożliwiają zachowanie przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego dotyczących odległości budynku od granic działki. Można przyjąć, że w niniejszym przypadku jest to optymalne usytuowanie, ponieważ wyznaczona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego linia zabudowy od strony ul. K. , ogranicza możliwość dowolnego usytuowania inwestycji na działce nr [...].

Z tych względów inwestorzy dopełnili formalności związanych z uzyskaniem zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych.

Wojewoda podkreślił, że usytuowanie budynku nie narusza obowiązujących przepisów, zatem argument, iż inwestycja utrudni zabudowę działki sąsiedniej (już zabudowanej) pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Na działkach sąsiednich może powstać nowa zabudowa, po spełnieniu takich samych wymogów Prawa budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak inwestycja niniejsza. Ponadto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma zakazu budowy dwóch budynków mieszkalnych na jednej działce.

Zdaniem organu odwoławczego zarzuty dotyczące zalewania sąsiednich działek wodami opadowymi są niezasadne, ponieważ z projektu budowlanego wynika, że wody opadowe z terenu inwestycji odprowadzane będą do miejskiego systemu kanalizacji deszczowej (w/g odrębnego opracowania). Ponadto z projektu budowlanego wynika, że projektowana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku gospodarczego nie zakłóci prawidłowej pracy ciągów kominowych. Z kolei zarzuty dotyczące utrudnień w ruchu powietrza, unoszenie pyłów i dymów, dokonania podwyższenia terenu działki oraz obniżenia wartości tej działki, nie mogą mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż kwestie te nie są przedmiotem badań w tym postępowaniu.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję M.G. , domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie:

- art. 9 ust. 1-3 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w sposób naruszający powyższe przepisy prawa, w szczególności bez należytego rozważenia zastosowania odstępstwa jako instytucji wyjątkowej w okolicznościach niniejszej sprawy;

- art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż nie ma innej możliwości zabudowy działki o nr ew. 1028 zaś w niniejszej sprawie możliwe jest zrealizowanie obiektu w głębi działki;

- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji prawnie chronionych, uzasadnionych interesów osób trzecich - właścicieli nieruchomości sąsiednich, w szczególności co do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na te nieruchomości, nasłonecznienia budynków sąsiednich, naruszania przez inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas gdy ze zgromadzonego w postępowaniu przed organem I instancji materiału dowodowego oraz w związku z podniesionymi w odwołaniu od tej decyzji zarzutami przez skarżących zachodziły podstawy do jej uchylenia;

- art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie wskutek czego przeprowadzono postępowanie w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej, a także naruszono interes społeczny oraz słuszny interes obywateli;

- art. 7 kpa przez błąd w ustaleniach faktycznych polegających na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym nie uwzględnieniu słusznego interesu skarżących, ponadto polegający na uznaniu, że odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych przez wydanie zgody na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku gospodarczego w odległości 1,7m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] może być zaaprobowane, gdy tymczasem stosowanie odstępstwa musi być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami, zaś w niniejszej sprawie możliwe jest zrealizowanie obiektu sąsiada w głębi działki;

- art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 kpa poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie wymogów techniczno-budowlanych dotyczących nasłonecznienia budynków sąsiednich;

- art. 80 kpa przez ustalenie, że nie ma innej możliwości rozbudowy budynku inwestora, niż w odległości 1,7 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], gdy tymczasem istnieje możliwość zabudowania działki budynkiem o mniejszej powierzchni użytkowej, a nawet w głąb działki nr [...]

- art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa poprzez brak odniesienia się do okoliczności i zarzutów stron, przedstawionych w toku postępowania powodujące uznanie przez organ odwoławczy że inwestycja nie ograniczy ewentualnej przyszłej zabudowy na działkach sąsiednich.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zasadnie jej autor zarzuca naruszenie przepisów procesowych (art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3) jak i prawa materialnego (art. 9 Prawa budowlanego).

Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję zezwalająca na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego i zmianę jego funkcji z gospodarczej na mieszkalną. Rozbudowa między innymi ma polegać na tym, że istniejący w granicy z działką nr [...]budynek gospodarczy zostanie rozbudowany w kierunku działki należącej do skarżącej, oznaczonej numerem [...] na odległość od granicy wynoszącą 1,7 m. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, inwestycja znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, oznaczonym symbolem 1.MN.9 – przeznaczenie podstawowe zabudowa jednorodzinna. Nie jest w sprawie sporne, że rozbudowa istniejącego budynku gospodarczego, który ma zmienić swoją funkcję na budynek mieszkalny w kierunku działki nr [...] narusza przepisy § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), dalej rozporządzenia. Szerokość działki bowiem jest znacznie większa niż 16 metrów. Z tego też powodu inwestorzy wystąpili o udzielenie na podstawie art. 9 Prawa budowlanego zgody na odstępstwo. O udzielenie takiej zgody można wystąpić przed złożeniem wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jednakże nie może budzić wątpliwości to, że okoliczności istniejące w dacie wydawania takiego zezwolenia na odstępstwo muszą nadal istnieć w dacie wydawania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim jednak podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 9 Prawa budowlanego, odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, o których mowa w art. 7 dopuszczalne jest tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

W niniejszej sprawie zauważyć należy, że działka inwestorów już jest zabudowana domem mieszkalnym z funkcją usługową i budynkiem gospodarczym, którego dotyczy sprawa. Występując z wnioskiem o udzielenie zgody na odstępstwo, co miało miejsce w kwietniu 2011 r., a więc na 5 lat przed wystąpieniem z wnioskiem w tej sprawie, inwestorzy wniosek ten uzasadniali tym, że z uwagi na usamodzielnienie się dzieci właścicieli nieruchomości konieczna jest budowa dla nich drugiego domu. We wniosku tym wskazano także, że aby zachować wymogi § 12 rozporządzenia konieczne byłoby przebudowanie istniejącej infrastruktury technicznej zlokalizowanej na tej działce, w szczególności naruszenie istniejącego szamba, które musi funkcjonować do czasu ukończenia budowy sieci kanalizacyjnej. Prezydent Miasta Kielce występując do Ministra Infrastruktury również powołał się na konieczność przebudowy infrastruktury, w tym w szczególności funkcjonującego szamba, jako okoliczność przemawiającą za udzieleniem zgody na odstępstwo. W wyniku tego wniosku Minister Infrastruktury 8 czerwca 2011 r. upoważnił Prezydenta Miasta do wyrażenia zgody, ten zaś organ postanowieniem z [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, umożliwiające wykonanie na działce nr [...] projektowanej rozbudowy budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną nr [...]oraz w odległości od 1,7 do 2 m od granicy z działką budowlaną nr [...]. Uzasadnienie tego postanowienia zostało ograniczone do wskazania, że G. P. i J P. wystąpili z wnioskiem i że Minister Infrastruktury udzielił upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo.

W niniejszej sprawie organ I instancji również powołał się tylko na uzyskaną zgodę na odstępstwo, wskazując , że odstępstwo to nie spowoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, a także nie pogorszy warunków zdrowotno – sanitarnych i użytkowych oraz stanu środowiska, a więc ograniczając się faktycznie do zacytowania art. 9 ust. 1 zdanie 2 Prawa budowlanego. Organ ten w żaden sposób nie uzasadnił istnienia przypadku szczególnie uzasadnionego, o którym mowa w tym przepisie. Natomiast jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, istnienia takiego przypadku organ ten upatruje w tym, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie zakazuje budowy dwóch domów jednorodzinnych, a nieregularny kształt działki i istniejąca na niej zabudowa uniemożliwiają zachowanie przepisów wykonawczych do prawa budowlanego, a poza tym, że jest to optymalne usytuowanie.

W związku z tym zauważyć należy, że w tej części budynku, która ma być usytuowana w pobliżu nieruchomości skarżących ma się znajdować garaż, a nad nim taras. Obowiązujące przepisy, w tym przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego nie wymagają, aby w każdym domu znajdował się garaż, a tym bardziej dwa garaże, jak to zostało zaprojektowane w zatwierdzonym w tej sprawie projekcie budowlanym (jeden o pow. 18,87 m2 i drugi o pow. 26,88 m2). Również obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku budowania w budynkach jednorodzinnych tarasów. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w swoim wyroku z 14 grudnia 2011 r. w sprawie II SA/Bd 1025/11 nie można mówić o szczególnie uzasadnionym przypadku w rozumieniu art. 9 Prawa budowlanego, gdy inwestor mógł zaplanować budowę obiektu o mniejszych rozmiarach, który spełniałby wymagania przepisów techniczno – budowlanych. Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Dlatego też prawidłowość dokonanej przez organ oceny, że nie jest możliwe zachowanie przepisów techniczno budowlanych bez zbliżenia budynku w kierunku działki skarżącej może budzić poważne wątpliwości. Ponadto, jak zarzuca skarżąca, od kilku już lat nieruchomość inwestorów jest podłączona do sieci kanalizacyjnej. Jeśli zarzut ten odpowiada prawdzie (co zdaje się potwierdzać fakt, że obecnie Wojewoda nie powołuje się już na trudności związane z inną lokalizacją budynku ze względu na konieczność zachowania funkcjonującego zbiornika na nieczystości na działce inwestorów), to odpadłaby przyczyna, dla której w 2011 r. zezwolono na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych.

Dodatkowo zauważyć należy, że również wątpliwości budzi prawidłowość dokonanej w tej sprawie przez organy oceny, że projektowana inwestycja nie narusza obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy w ogóle nie odniosły się bowiem do zawartego w tym planie § 15 ust. 3 pkt 5 i pkt 6, zgodnie z którymi w granicach terenu między innymi oznaczonego symbolem 1.MN.9 ustala się następujące warunki zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy:

5) budynki mieszkalne lokalizować we frontowej części działki, chyba, że ustalenia ust. 4 stanowią inaczej,

6) budynki gospodarcze realizować poza frontową częścią działki budowlanej, chyba, że ustalenia ust. 4 stanowią inaczej.

Ustalenia ust. 4, w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem 1.MN.9 nie zawierają odmiennych regulacji.

W związku z tym zauważyć należy, że to właśnie aktualnie istniejacy stan zagospodarowania działki inwestorów jest zgodny z planem. W jej części frontowej usytuowany jest budynek mieszkalno - usługowy, natomiast budynek gospodarczo – garażowy, na którego użytkowanie udzielono pozwolenia decyzją z [...], znajduje się poza frontową częścią, a dokładnie w tylnej części działki, przylegając do granicy z działką [...]. Ten właśnie budynek gospodarczo - garażowy inwestorzy chcą rozbudować i przebudować na budynek mieszkalny.

Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji, a także postanowienie Prezydenta Miasta z [...] podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na postawie art. 145 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami), dalej P.p.s.a..

Przed ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien ponownie rozpoznać wniosek o wyrażenie zgody na odstępstwo, biorąc pod uwagę aktualnie istniejący stan faktyczny i badając, czy rzeczywiście bez naruszenia przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia nie jest możliwe zrealizowanie na działce inwestorów budynku mieszkalnego, w szczególności czy konieczne jest jego zbliżenie do granicy z działką [...] na odległość mniejszą niż 3 metry. Dokonując oceny istnienia przesłanki do wydania postanowienia na podstawie art. 9 prawa budowlanego organ winien mieć na uwadze wyżej dokonaną wykładnię tego przepisu, a więc, że nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, gdy inwestor może zaplanować budowę obiektu o mniejszych rozmiarach, który będzie spełniał wymagania przepisów techniczno – budowlanych. Nadto organ wydając postanowienie na podstawie art. 9 winien szczegółowo uzasadnić, w czym upatruje istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 20 lutego 2014 r. w sprawie II OSK 2253/12, postanowienie wydawane na podstawie art. 9 p.b. odnosząc się do przypadków nie tylko uzasadnionych, lecz szczególnie uzasadnionych, powinno zawierać uzasadnienie odpowiadające dyspozycji tej normy ponieważ obowiązek ten wynika wprost z treści tej właśnie normy prawa materialnego. Nie sposób bowiem wykazać zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku inaczej niż przez uzasadnienie jego zastosowana w konkretnej sprawie.

W przypadku uzyskania przez inwestora zgody na odstępstwo, dokonując oceny złożonego projektu budowlanego organ winien w pierwszej kolejności sprawdzić, czy projekt ten nie narusza § 15 ust. 3 pkt 5 i pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, z uwagi na niezaskarżalność postanowienia wydanego na podstawie art. 9 Prawa budowlanego, obowiązkiem organów w tej sprawie będzie ponowne przeanalizowanie i wykazanie istnienia przesłanki do udzielenia zgody na odstępstwo w postaci szczególnie uzasadnionego przypadku oraz wykazanie nieistnienia przesłanek negatywnych do wydania takiej zgody, a wymienionych w zdaniu 2 art. 9 Prawa budowlanego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu kwotę 500 złotych (uiszczony od skargi wpis).