Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2439/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 lipca 2016 r. M. K. – dalej "Skarżący" – wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2016 r. wydane w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem Skarżącego z dnia 26 lutego 2016 r. o wyłączenie pracownika Izby Skarbowej w W.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, twierdząc, że podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej "Op" - w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zaś z art. 236 § 1 Op wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zastało w oparciu o przepis art. 130 § 3 Op, który stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogłoby wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Z przepisu tego nie wynika jednak, że odmowa wyłączenia pracownika organu podatkowego podlega zaskarżeniu przez możliwość wniesienia zażalenia. Ponadto zauważyć należy, że podjęcie przez organ postanowienia o odmowie wyłączenia pracowników nie kończy postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji kończącej postępowanie, w którym wniosek o wyłączenie pracownika został wniesiony.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ppsa" - koniecznym jest wskazanie na przepis art. 3 § 2 tej regulacji i ustalenie, czy na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu podatkowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty.

Jak wynika z postanowienia NSA z 29 stycznia 2015 r. sygn. II OSK 1590/13. art. 3 § 2 pkt 2 ppsa należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Jeżeli więc określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiana w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych, także wtedy, gdy strona wniesie niedopuszczalne zażalenie i organ wyższego stopnia wyda w tym przedmiocie postanowienie. Tak jest w przypadku postanowienia o odmowie wyłączenia pracownika organu administracji, na które nie służy zażalenie, a które nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie można zakładać, że racjonalny ustawodawca z jednej strony wyłączył dopuszczalność zażalenia na tego typu wpadkowe postanowienia, a tym samym wyłączył dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, ale jednocześnie dopuścił wniesienie do sądu administracyjnego skargi na rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia, wydane na skutek niedopuszczalnego zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika. Dopuszczalność wniesienia skargi w takich przypadkach niweczyłaby cel ustawodawcy, który, nie przewidując możliwości zaskarżenia tego typu postanowień zażaleniem, wyłączył je zarówno spod kontroli instancyjnej, jak i sądowoadministracyjnej, przewidział natomiast ocenę przesłanek wyłączenia - w administracyjnym toku instancji oraz przez sąd administracyjny – w toku rozpatrywania odwołania od decyzji organu I instancji oraz sądowoadministracyjnej kontroli decyzji organu odwoławczego.

Jak wykazano wcześniej, postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu, wydane na podstawie art. 130 § 3 Op, jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma zatem waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień. Błędne zaś pouczenie dokonane przez organ co do środków i sposobu zaskarżenia nie kreuje prawa do wniesienia do Sądu skargi na powyższe rozstrzygnięcie.

Z podanych zatem przyczyn skarga jako niedopuszczalna, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, podlega odrzuceniu.