Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1103/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2015 r. P. P. (dalej jako: "skarżący") wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jego dalszego bytu gospodarczego, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślił przy tym, że zaskarżona decyzja jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowi – wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L. 98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

Następnie skarżący stwierdził, że biorąc pod uwagę jego sytuację finansową zobrazowaną w deklaracji podatkowej PIT-36L za 2014 rok oraz PIT/B za 2014 rok, nie ma on możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty 12.000,00 zł, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji.

Z dokumentacji wynika, że osiągnięty przez skarżącego roczny przychód z tytułu prowadzonej działalności wyniósł 366.460,53 zł, jednak koszty uzyskania przychodu w danym roku podatkowym wyniosły 264.117,98 zł, co stawia roczny dochód na poziomie 102.342,55 zł. Zgodnie z tymi danymi średni miesięczny dochód osiągany w zeszłym roku przez skarżącego kształtuje się na poziomie około 8500 zł. Zdaniem wnioskodawcy należy mieć również na uwadze, że, jak wynika z podatkowej księgi przychodów i rozchodów z pierwszych ośmiu miesięcy 2015 roku, w czterech miesiącach bieżącego roku działalność gospodarcza skarżącego przynosiła straty,

a stan na koniec sierpnia wskazywał na łączną stratę w wysokości blisko 10.000 zł.

W ocenie skarżącego wykazany dochód jednoznacznie wskazuje na jego niekorzystną sytuację finansową. Nie pozwala on na odkładanie wolnych środków finansowych, celem zabezpieczenia wobec niespodziewanych sytuacji i wydatków. Taką sytuacją niewątpliwie jest nałożona na skarżącego kara 12.000 zł.

Skarżący podkreślił także, iż wobec niego wszczęte i prowadzone są dwa postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Każda w wysokości 12.000,00 zł, a decyzje te również podlegają wykonaniu. Prowadzenie wobec niego postępowań w oczywisty sposób stanowi o wysoce prawdopodobnej, graniczącej z pewnością możliwości przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków godzących w płynność finansową. Wystarczy wskazać, że już jednostkowa kara może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje dla dalszej działalności strony. Zbiorcze natomiast ujęcie kary, której szacowana suma stanowi kwotę 36.000,00 zł, daje obraz wielkości szkody, która grozi stronie, i której wielkość z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków.

Oczywistym jest zatem, że konieczność uiszczenia kary pieniężnej

w wysokości przewidzianej w zaskarżonej decyzji znacząco wpłynie na sytuację finansową skarżącego i prowadzonej przez niego działalności, jak również, że

w razie braku udzielenia stronie tymczasowej ochrony z art. 61 p.p.s.a., mogą wystąpić trudne czy wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki, w postaci braku możliwości kontynuowania prowadzonej działalności w skutek niewypłacalności.

Wymierzenie i tym samym wyegzekwowanie wymierzonej stronie kary pieniężnej może zatem przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Do wniosku skarżący załączył zeznania podatkowe PIT-36L za 2014 rok oraz PIT/B za 2014 rok oraz Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów – Sumy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej

o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; wszystkie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).

Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są natomiast definiowane w następujący sposób: "Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu

i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków". (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA).

Analizując przedstawione we wniosku skarżącego argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie wnioskodawcy została wymierzona kara pieniężna

w wysokości 12.000 zł. Nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach niniejszej sprawy, w połączeniu z obecną sytuacją finansową skarżącego, może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.

61 § 3 i 5 p.p.s.a.