Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 973/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W D od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1416/17 w sprawie ze skargi W D na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję W Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz W D 7075 (siedem tysięcy siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) oddalił skargę W D (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: Dyrektor) z dnia [..] maja 2017 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że 18 listopada 2014 r. w miejscowości Buk na ul. Niegodlewskich (droga powiatowa nr 2739P) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego i trzyosiowej naczepy. Pojazdem członowym wykonywany był krajowy przejazd drogowy na trasie Posadowo–Swadzim z ładunkiem piasku (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 11,4 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 3,4 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 42,5%),

- nacisk na potrójnej osi nienapędowej 25,45 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) przekroczenie o 1,45 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 6,04%),

- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 43,85 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 3,85 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 9,62%),

Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wielkopolski Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z [..] lutego 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych.

Decyzją z [...]marca 2015 r. Inspektor działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 260) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1458/15 uchylił decyzję Inspektora z 23 marca 2015 r. Sąd stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy oraz motywy zawarte w decyzji nie pozwalały na ustalenie, czy stwierdzone naruszenie masy rzeczywistej pojazdu i dopuszczalnych norm nacisku osi, zostało ustalone przy użyciu prawidłowych urządzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r, w sprawie o sygn. II GSK 1266/16 oddalił skargę kasacyjną Inspektora. NSA podzielił ocenę dokonaną przez WSA, że uszło uwadze organu, że załączone oświadczenie producenta dotyczy zupełnie innego typu wag (SAW 10C II) niż zastosowane w przedmiotowej sprawie (SAW 10C), z odrębną instrukcją obsługi. Tym samym organ nie ustosunkował się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego użycia wag SAW 10C do wyznaczenia masy całkowitej oraz nacisków osi kontrolowanego pięcioosiowego zespołu pojazdów.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżoną decyzją z dnia [..] maja 2017 r. Inspektor utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja 2015 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r., przesłał do strony pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 1 czerwca 2016 r. nr BMP.070.4.2016.JS.2n/k21220, dotyczące wyznaczania masy całkowitej pojazdu za pomocą przenośnych wag nieautomatycznych, poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi, kopię instrukcji obsługi wag SAW 10A/C i świadectwo homologacji tych wag.

Organ stwierdził, że wyznaczanie obciążenia koła lub osi pojazdu może stanowić podstawę do wyznaczania masy pojazdu. Przepisy o prawnej kontroli metrologicznej nie regulują sytuacji wyznaczania masy całkowitej pojazdu, przy użyciu wagi nieautomatycznej do wyznaczania obciążenia koła lub osi pojazdu. Zgodnie z prawem dopuszczalne jest jednakże wyznaczanie masy całkowitej pojazdu, przy użyciu wagi nieautomatycznej do wyznaczania obciążenia koła lub osi pojazdu, która w tym zakresie podlega prawnej kontroli metrologicznej. Wyznaczanie masy całkowitej pojazdu z wykorzystaniem tzw. wag nieautomatycznych "pod koła", można przeprowadzić za pomocą zestawu wag podkładanych jednocześnie pod wszystkie koła lub za pomocą zestawu dwóch wag pod koła, na które najeżdża się kolejnymi osiami pojazdu (tzw. pomiar sekwencyjny).

Organ wskazał, że pomiaru nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej pojazdu dokonano za pomocą wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C, które legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej z datą ważności do dnia 31 lipca 2015 r. Zgodnie z pkt 1.3 instrukcji wag SAW 10A/C, dotyczy ona zarówno wag typu A jak i C.

WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję. Sąd uznał, że organ rozpoznając ponownie sprawę zastosował się do zaleceń Sądu, odniósł się do pomiaru dmc i nacisku osi, których w niniejszej sprawie dokonano za pomocą wag nieautomatycznych SAW 10C. W oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie szczegółowo wywiódł, że procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, a jej wyniki są w pełni wiarygodne.

W rozpoznawanej sprawie protokół z ważenia kontrolowanego pojazdu zawiera informację, że na drodze obowiązywał nacisk do 8 t,. w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono:

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 11,4 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 3,4 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 42,5%),

- nacisk na potrójnej osi nienapędowej 25,45 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 1,45 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 6,04%),

- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego – 43,85 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 3,85 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 9,62%),

- kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu.

Sąd uznał, że kontrola drogowa, w toku której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona sposób prawidłowy, pomiarów dokonano za pomocą wag przenośnych do pomiarów statycznych posiadających stosowną legalizację Urzędu Miar.

WSA w Warszawie przyjął, że pomiary dokonywane za pomocą wag SAW 10C są wiarygodne zarówno w odniesieniu do wyznaczenia nacisku na oś pojazdu pojazdów wyposażonych w większą liczbę osi niż 3, jak i do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu.

Kontrolowany pojazd (pojazd dwuosiowy z naczepą trzyosiową) ma taką konfigurację osi, jaka została opisana w punkcie 2.5 instrukcji. Wbrew przekonaniu skarżącego ważenie zostało przeprowadzone prawidłowo.

Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem ani dowodów wskazujących, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie powinien udowodnić podmiot wykonujący przejazd, bowiem to on wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki. Nie wystarczy zakwestionowanie swojej odpowiedzialności, należy przedstawić jeszcze dowody na dochowanie w powyższym zakresie należytej staranności. Brak winy musi zatem realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność musi wykazać dołożenie należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej zgodnie z prawem.

Przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia, o którym mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 ww. ustawy. To przewoźnik podejmuje się transportu, a tym samym może transport ten rozpocząć po upewnieniu się, czy przewożony ładunek nie powoduje naruszenia obowiązujących przepisów. Przy czym odpowiedzialność załadowcy jest odpowiedzialnością odrębną od odpowiedzialności przewoźnika, stąd przewoźnik nie może zwolnić się od odpowiedzialności własnej, jedynie przez wskazywanie na nieprawidłowe załadowanie towaru przez załadowcę.

Brak wpływu na powstanie naruszenia ma miejsce, gdy naruszenie następuje na skutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot przy dochowaniu należytej staranności nie mógł przewidzieć. W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ani okoliczności, ani dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy p.r.d.

W D zaskarżył wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

1) Prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 35a w zw. z art. 64 ust. 1, art. 64c, d) i f) w zw. z art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1 pkt 1–3 p.r.d. przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym i wadliwym przyjęciu, że przekroczenie nacisków osi wielokrotnych w odniesieniu do norm określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. skutkuje uznaniem pojazdu za nienormatywny w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d.;

2) Przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a w szczególności poprzez błędne określenie zasad stosowania oraz dokładności wag użytych do pomiaru masy i nacisków osi w toku kontroli drogowej i niewłaściwe zastosowanie wartości błędów pomiarowych do ustalonego stanu faktycznego;

3) Przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4, 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi W D w sytuacji kiedy WSA nie odniósł się do argumentów przedstawionych w skardze w zakresie braku pomiaru odnoszącego się do nacisku koła z prawej i lewej strony poszczególnych osi pojazdu;

4) Przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4, 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji zaniechania jakiejkolwiek oceny, czy organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, a postępowanie zostało przeprowadzone w sposób właściwy i rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wyczerpujący, zgodnie z art. 107 § 3, art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę z urzędu w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna W D oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty materialne. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, albo że nie został skutecznie zakwestionowany skargą kasacyjną.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

W ocenie NSA nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe. Strona ujmuje ten typ naruszeń w trzech zarzutach, jednak we wszystkich odnosi się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Niewłaściwe wypełnienie treści tego przepisu przez Sąd I instancji łączy z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., a w zarzucie trzecim z art. 107 § 3 i art. 7, a także art. 77 § 1 k.p.a. Jednak w każdym z zarzutów twierdzi, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bo uzasadniając swoje rozstrzygniecie nie wziął pod uwagę całokształtu materiału dowodowego, nie odniósł się do argumentów skargi oraz nie dokonał poprawnej oceny prowadzonego przez organy postępowania.

Tak sformułowane zarzuty nie mogą być uwzględnione. Przede wszystkim podkreślić należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. to przepis określający formalne wymogi uzasadnienia wyroku. Inaczej rzecz ujmując wskazuje on z jakich elementów (części) ma składać się poprawnie zbudowane uzasadnienie wyroku. Zauważyć należy, że wskazany przepis, odnosząc się do wad uzasadnienia wyroku może być samoistną podstawą kasacyjną, pod warunkiem, że uzasadnienie wyroku objętego skargą kasacyjną nie odpowiada wymogom określonym przez prawo. Z tego powodu przepis ten nie może i nie pozostaje w żadnym związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. Jedyną zależnością, jaka istnieje między tymi regulacjami, to bycie jednostkami redakcyjnymi tej samej ustawy, ale taki fakt nie daje podstaw do wskazywania związku między art. 141 § 4 p.p.s.a. a art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) lub art. 151 p.p.s.a. Przyjęcie takiego związku w skardze kasacyjnej musi prowadzić do uznania zarzutów za formalnie wadliwe. W konsekwencji oznacza to, że Sąd II instancji nie może dokonywać oceny skarżonego wyroku z perspektywy wadliwie stawianych zarzutów i to jest podstawowy powód dla uznania tych zarzutów za nieskuteczne.

Niezależnie od tego Sąd II instancji stwierdza, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie narusza treści art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że o ile dyspozycja tego przepisu określa wymogi formalne uzasadnienia, to nie narzuca formalnych rygorów w jakich mają być one zrealizowane. Sposób ujęcia uzasadnienia jest pozostawiony sądowi, a jedynym wymogiem jest to, by z treści uzasadnienia w sposób jasny i jednoznaczny wynikało stanowisko sądu, zatem ocena stanu faktycznego sprawy i podstawa wyrokowania. W tym zakresie również może dojść do naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Jednak tego typu naruszenia powinny być kwestionowane w jednej z podstaw art. 174 p.p.s.a. z odesłaniem do właściwych przepisów materialnych lub procesowych, przy jednoczesnym wyjaśnieniu istoty tych naruszeń i ich uzasadnieniu, które powinno wyjaśnić na czym polega wadliwa kontrola decyzji z punktu widzenia podnoszonych naruszeń.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna takiego warunku również nie realizuje, co tym bardziej musi prowadzić do przyjęcia niezasadności zarzutów procesowych.

Poza tym należy zauważyć, że skarga kasacyjna kwestionuje ustalenia faktyczne w sprawie, która była już prawomocnie rozstrzygnięta, a więc skarżony wyrok mógł odnosić się do ustaleń faktycznych tylko w takim zakresie, w jakim był Sąd I instancji związany wcześniejszymi wyrokami. Oznacza to, że skarga kasacyjna mogłaby skutecznie kwestionować ustalenia faktyczne, ale tylko przez pryzmat zakresu związania, a to wymagało wskazania, że Sąd I instancji przekroczył przepisy o związaniu wcześniejszym wyrokiem i powiazanie tego naruszenia z konkretnymi naruszonymi przepisami k.p.a. Rozpoznawana skarga nie stawia takiego zarzutu, bowiem kwestionuje postępowanie wyjaśniające w całokształcie, co na tym etapie sprawy jest już niemożliwe, skoro strona zgodziła się z wcześniejszymi sądowymi rozstrzygnięciami. Także z tych powodów zarzuty procesowe musiały zostać uznane za nieskuteczne.

W ocenie NSA inaczej należy widzieć zarzut naruszenia prawa materialnego. W ramach tego zarzutu skarga kasacyjna przyjmuje, że wyrok Sądu I instancji jest wadliwy, bo nietrafnie przyjmuje, że organy transportu drogowego nie naruszyły prawa ustalając karę za przejazdy pojazdu nienormatywnego, w sytuacji, gdy do takiego naruszenia doszło. Przede wszystkim zdaniem skargi kasacyjnej organy dokonały wadliwej wykładni pojęcia pojazdu nienormatywnego, uznając, że nienormatywność może być odnoszona do przekroczenia nacisków osi wielokrotnych, a nie pojedynczej osi napędowej, a więc że może być ustalana na podstawie przepisów określających warunki techniczne pojazdów oraz ich niezbędne wyposażenie, a nie na podstawie przepisów o drogach publicznych.

Zarzut tak sformułowany należy w części uznać za zasadny. Jego trafność musi być jednak wiązana tylko z dopuszczalnością maksymalnych obciążeń osi dla określonych kategorii dróg, a nie z naciskami osi wielokrotnych czy sposobem ważenia pojazdu. Zresztą ten ostatni aspekt zarzutu, obszernie potraktowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie odnosi się do wykładni prawa materialnego. Związany jest on z ustaleniami faktycznymi, a więc nie może być oceniany w ramach zarzutu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest ustalony, a w postępowaniu kasacyjnym nie został zakwestionowany. Wobec powyższego sposób ustalenia przeciążeń pozostaje poza oceną jako wiążący w sprawie, co już zostało wyjaśnione w części uzasadnienia odnoszącej się do zarzutów procesowych.

Natomiast w zakresie wykładni pojęcia pojazdu nienormatywnego przyjąć należy, że Sąd I instancji poprawnie uznał, że skarżący kasacyjnie poruszał się pojazdem nienormatywnym. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, które w orzecznictwie NSA jest ustalone, że przy ocenie nienormatywności pojazdu mają zastosowanie zarówno przepisy u.d.p. jak i przepisy p.r.d. (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., II GSK 2337/16; CBOiS). W świetle tych regulacji pojazd skarżącego kasacyjnie był nienormatywny. Jednak Sąd II instancji przyjmując ten fakt jako podstawę wymierzenia kary musi zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie nienormatywność została ustalona także w odniesieniu do pojedynczej osi napędowej. W ramach prowadzonego przez organy postępowania wskazano, że na pojedynczej osi napędowej ustalono nacisk 11,4 tony. Wielkość ta dawała w chwili wydania decyzji podstawę do stwierdzenia, że na tej osi doszło do przekroczenia o 42,5% w stosunku do nośności drogi, po której poruszał się pojazd. Ten współczynnik był podstawą ustalenia wysokości kary.

W chwili rozpoznawania skargi kasacyjnej istnieje wyrok TSUE z dnia 21 marca 2019 r., C-127/17, EURO-Lex. Z jego treści wynika, że Polska naruszyła przepisy dyrektywy nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Wyrok wskazał, że naruszenie dotyczyło zwłaszcza przypadków określonych w pkt 3.1. i 3.4. Załącznika I do tej dyrektywy. Oznacza to, że państwo polskie w sposób nieuprawniony wprowadziło system zezwoleń dla dróg o nośności 8 i 10 ton, system mający charakter powszechny, dla przeciążeń na jednokrotnej osi napędowej pojazdu. Zgodnie z prawem unijnym i wskazanym wyrokiem dla tych osi dopuszczalna wartość obciążeń wynosić miała 11,5 tony.

NSA orzekając w niniejszej sprawie musi brać pod uwagę wyrok TSUE, a konsekwencją tego musi być uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji. Działanie takie jest niezbędne, by w ustalonym stanie faktycznym organy ponownie wymierzyły karę mając na uwadze konsekwencje płynące z wyroku dla nienormatywności nacisku pojedynczej osi napędowej, bo kara obejmowała także ten rodzaj naruszenia. Sąd II instancji nie może dokonać ustalenia właściwej kary, gdyż nie jest organem kompetentnym w tej materii. Jego zadaniem jest kontrola działań organów, a nie wyręczanie ich w tych działaniach. Faktem oczywistym jest, że przy ustalaniu ponownej kary organ ma działać na podstawie prawa obowiązującego w chwili dokonanego naruszenia przepisów regulujących ruch pojazdów nienormatywnych z uwzględnieniem konsekwencji wyroku TSUE z 21 marca 2019 r.

Mając na uwadze powyższe i treść art. 188 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postanowiono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.