Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1097/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. – Przewodniczącego Rady Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [....] na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie likwidacji Lubuskich Izb Inżynierów Budownictwa w [...] i [...] i powołania jednej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 18 lipca 2005 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie skarga P. R. – Przewodniczącego Rady Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...] na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie likwidacji [...] Izb Inżynierów Budownictwa w [...] i [...] i powołania jednej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 ww. ustawy, który wymienia akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sadową kontrolę.

W związku z powyższym w sprawach innych nie należących do zakresu działalności administracji publicznej możliwa jest kontrola sądowoadministracyjna, ale tylko w przypadku, gdy w ustawie szczególnej jest wprost wskazane, że sprawy określonego rodzaju podlegają kognicji sądów administracyjnych, co wynika z art. 3§ 3 cyt. ustawy.

Ustawą szczególną w sprawie skargi na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa jest ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5 poz. 42 ze zm.). Ustawa ta rozgranicza dwa rodzaje spraw, tj. sprawy indywidualne do których mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 11 ust. 1) oraz pozostałe sprawy do których mają zastosowanie przepisy tej ustawy. Tak więc na podstawie art. 11 ust 1 ww. ustawy w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. kognicja sądów administracyjnych dotyczy jedynie spraw indywidualnych ściśle określonych w ustawie szczególnej. Ustawa o samorządach zawodowych architektów (...) ściśle wymienia sprawy w których możliwe jest wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie dotyczy likwidacji izb organów samorządu zawodowego. Zakres regulowany zaskarżoną uchwałą nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, jak również nie dotyczy spraw indywidualnych, do których miałyby zastosowanie przepisy K.p.a. Zaskarżona uchwała nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków konkretnego podmiotu, a jest to sprawa czysto organizacyjna samorządu zawodowego. Z tego względu wniesienie skargi w tym przypadku jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Niezależnie od powyższego wniesiona skarga nie została w terminie opłacona.

Z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.