Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 488/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30, art. 33, art. 59 ust. 1, art. 66, art. 69, art. 74, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 11, art. 15, art. 138
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego L. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania L. T., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] określającej na wniosek J.W., środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlerów kurzych wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Wójt Gminy [...] na podstawie art. 71 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 oraz art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – dalej jako: ustawa) oraz § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 27 w powiązaniu z § 3 ust.2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie) w związku z art. 104 k.p.a. uwzględnił wniosek inwestora i określił środowiskowe uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg prowadzonego postępowania, w tym postępowania z udziałem społeczeństwa, przytoczył treść wniesionych protestów oraz odniósł się do nich, przywołał pozytywne stanowiska organu opiniującego (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.) i uzgadniającego (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]) oraz wskazał w jaki sposób wziął je pod uwagę przy wydawaniu decyzji, wskazał przyczyny nie przeprowadzenia wnioskowanej przez stronę rozprawy administracyjnej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł L. T., właściciel sąsiedniej działki. W odwołaniu zwrócił się o wstrzymanie budowy. Podniósł, iż decyzja została wydana przez Wójta bez czekania na opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i opinię Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Tym samym złamany został przepis o udziale społeczeństwa jak i osób mieszkających w pobliżu.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając organ przytoczył przepisy stanowiące podstawę utrzymanej w mocy decyzji, następnie wskazał, iż planowane przez J. W. przedsięwzięcie polegające na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlerów kurzych wraz z infrastrukturą towarzyszącą o obsadzie 220 DJP kwalifikowane jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko należy: "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)". W ramach ponownie prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając wymienione w nim warunki jego realizacji, które - jak wskazuje organ I instancji w uzasadnieniu, zostały uwzględnione w pkt I i II decyzji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. wskazał, że "nie zmienił stanowiska w sprawie." W związku z tym organ I instancji stosownie do art.78 ust.4 ustawy przyjął to jako brak zastrzeżeń w stosunku do planowanego przedsięwzięcia.

Dalej organ wskazał, iż z przedłożonych akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że tylko części północna działki nr 55/8 objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy N. Nr XXXV/119/05 z dnia 30 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz.Urz. Woj.Łódzkiego Nr 317, poz. 2928; uchwała Rady Gminy N. Nr XIX/76/07 z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz.Urz. Woj.Łódzkiego z 2008 r. Nr 19, poz. 217; uchwała Rady Gminy N. Nr LII/243/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego - Dz.Urz. Woj.Łódzkiego Nr 163, poz. 1345; uchwała Rady Gminy N. Nr XI/57/l 1 z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz.Urz. Woj.Łódzkiego Nr 222, poz.2285). Natomiast część działki nr 55/8, na której ma być realizowane przedsięwzięcie nie jest objęta planem.

Podkreślił, iż w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko najbardziej istotnym i doniosłym dokumentem jest raport, o którym mowa w art. 66 ustawy. Ma on ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie przedłożony Raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej budowy obiektu inwentarskiego pochodzący z lipca 2013 roku a następnie uzupełniony, odpowiada wymogom określonym w art. 66 ustawy, jest spójny i wyczerpujący. Co prawda w Raporcie znalazły się dwie informacje (dotycząca braku w pobliżu planowanego przedsięwzięcia obiektów inwentarskich oraz położenia inwestycji poza obszarami szczególnie narażonymi na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych - OSN) jednak w trakcie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostały one wyjaśnione. Przedmiotowy Raport zawiera opis analizowanych wariantów (w tym również proponowanego przez wnioskodawcę). Zawiera również opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę, a także opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, tj.: bezpośrednie, pośrednie, wtórne i skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływanie na środowisko, wynikające zarówno z istnienia przedsięwzięcia, jak i emisji. Planowana inwestycja realizowana ma być na terenach rolniczych. Nie jest zlokalizowana na terenach chronionych przyrodniczo i nie będzie oddziaływać na tereny chronione w szczególności te najbliżej położone: obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina R. [...]i obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Polany Puszczy B. [...]. Jak wynika z Raportu i ustaleń organu I instancji w trakcie realizacji inwestycji wystąpi emisja zanieczyszczeń do powietrza, której źródłem będzie praca silników maszyn budowlanych i środków transportu. Wystąpi także niezorganizowana emisja pyłów związana z prowadzonymi pracami ziemnymi i montażowymi oraz emisja hałasu spowodowana ruchem pojazdów oraz pracą maszyn i urządzeń budowlanych. Uciążliwość związana z realizacją przedsięwzięcia będzie okresowa i ustąpi po zakończeniu prac budowlanych. Ponadto w decyzji organ I instancji nałożył na inwestora na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia obowiązek stosowania środków technicznych mających na celu ograniczenie emisji pyłu z terenu inwestycji. W celu ograniczenia hałasu prace budowlane zostały ograniczone do pory dziennej (w godz.6:00 – 22:00). Na etapie realizacji przedsięwzięcia zagospodarowanie terenu inwestycji prowadzone będzie w sposób oszczędny oraz przy zapewnieniu ochrony środowiska gruntowo-wodnego, w szczególności przed wyciekiem substancji ropopochodnych. Powstające w trakcie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia odpady magazynowane będą w przeznaczonych do tego pojemnikach lub kontenerach w wydzielonym odpowiednio zabezpieczonym miejscu, a po zebraniu odpowiedniej ilości przekazywane będą uprawnionym odbiorcom w celu odzysku lub unieszkodliwienia. Ustalając warunki realizacji inwestycji organ I instancji wskazał także na konieczność zaprojektowania pasa zieleni wzdłuż granicy działki nr 55/8. Z kolei, na etapie eksploatacji przedsięwzięcia głównym źródłem emisji zorganizowanej do powietrza będzie system wentylacji wywiewnej kurnika. Ponadto występować będzie emisja substancji gazowych związana z chowem brojlerów - amoniaku oraz w mniejszej ilości siarkowodoru, która powodować może powstanie uciążliwości zapachowej. Do oceny stanu istniejącego i prognozowania zanieczyszczeń zastosowano metodykę określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). W celu minimalizacji oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na stan i jakość powietrza atmosferycznego nałożono na inwestora obowiązek zaprojektowania systemu 16 wentylatorów dachowych o wylotach wyniesionych ponad powierzchnię terenu na minimalną wysokość 6,5 m oraz dodatkowo 8 wentylatorów szczytowych umieszczonych na ścianie budynku na wysokości ok. 1,5 m zaopatrzonych w kanały wentylacyjne pionowe. Ponadto nakazano stosowanie preparatów obniżających (redukujących) emisję. Jako paliwo do ogrzewania kurnika wykorzystywane będzie paliwo ciekłe w postaci gazu propan. W celu ograniczenia emisji pyłu z silosów paszowych nałożono obowiązek stosowania worków na wylotach rur odpowietrzających. Przedstawione w Raporcie obliczenia zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego wykazały, że poziomy substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne z hodowli będą dotrzymane zgodnie z wymaganymi normami. Z przedłożonego Raportu wynika, że uciążliwość zapachowa przedsięwzięcia wynikająca z oddziaływania takich substancji, jak amoniak czy pył nie spowodują ponadnormatywnego zanieczyszczenia powietrza i przekroczenia standardów jego jakości. Źródłem emisji hałasu będą dachowe i szczytowe wentylatory mechaniczne obiektu inwentarskiego, silniki paszociągów oraz ruch pojazdów związany z obsługą obiektu. Z przeprowadzonych obliczeń oddziaływania akustycznego wynika, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w obszarach znajdującej się w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Przeprowadzona analiza akustyczna wykazała, że w miejscu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w porze dziennej jak i nocnej poziom hałasu nie przekracza dopuszczalnego poziomu określonego przepisami rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 ze zm.). Poza szeroko rozumianymi terenami zabudowy mieszkaniowej, przepisy nie precyzują dopuszczalnych norm hałasu. Analizując gospodarkę wodno-ściekową na etapie eksploatacji inwestycji wskazać należy, że wody opadowe będą odprowadzane powierzchniowo na tereny zielone należące do inwestora. Ferma zaopatrywana będzie w wodę z gminnej sieci wodociągowej z opomiarowaniem, a ścieki bytowe magazynowane będą w szczelnym zbiorniku bezodpływowym. Podkreślić należy, co wynika z Raportu, że gospodarka wodno - ściekowa nie budzi obaw dla środowiska. Planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie także na walory krajobrazowe, obiekty zabytkowe oraz na ludzi. Przedsięwzięcie nie będzie również w sposób transgraniczny wpływało na środowisko. Sporne przedsięwzięcie nie jest także zaliczone do zakładów o zwiększonym, czy dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

Zarówno strony postępowania jak i społeczeństwo było informowane o kolejnych fazach postępowania w formie obwieszczeń, na każdym etapie postępowania zarówno stronom jak również społeczeństwu umożliwiono składanie wniosków, czy wyjaśnień. Inwestor brał czynny udział w postępowaniu, udzielał wyjaśnień na każde żądanie organów. Podjęta przez organ I instancji decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 82 ustawy.

Odnosząc się do odwołania Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji ustosunkował się w decyzji do złożonych zastrzeżeń stron, w tym także do pisma z dnia 15 stycznia 2015 r. L. T. Wskazał na przyczynę ich nieuwzględnienia. Kwestia przesłania skierowanych przez stronę w dniu 15 stycznia 2015 r. pism do RDOŚ i GIOŚ nie ma wpływu na podjętą decyzję. Wbrew twierdzeniom strony w sprawie zostało uzyskane uzgodnienie RDOŚ (postanowienie z dnia [...]). Podkreśliło, że organ I instancji po zakończeniu postępowania ma obowiązek wydać decyzję uwzględniając postanowienia Raportu oraz dokonane uzgodnienia. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. określa precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy).W niniejszej sprawie przesłanki te nie występują.

Organ zwrócił uwagę, że w trakcie prowadzonego postępowania strony w żadnym zakresie nie podważyły skutecznie ustaleń powołanego raportu, nie przedstawiły żadnego przeciwdowodu kwestionującego te ustalenia. Skoro tak, to nie można żądać od organu, aby ten nie uwzględniał postanowień wynikających z raportu, nie przedstawiając jednocześnie żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o ich nieprawdziwości. Innymi słowy organ może odmówić wiarygodności dowodu, jakim jest raport, ale tylko wtedy, gdy są ku temu podstawy np. raport jest niepełny, niespójny, zawiera sprzeczne informacje itp. Jeżeli natomiast raport nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, wywody w nim zawarte są logiczne i spójne, to brak jest podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Podnoszone kwestie dotyczące funkcjonowania istniejących kurników pozostają bez wpływu na podjętą decyzję. W aktach sprawy znajduje się protokół z kontroli przeprowadzonej przez WIOS w Ł. Delegatura w S. w dniach 28 stycznia 2014 do 19 stycznia 2014 r., który nie wykazał uchybień. Odrębną kwestią jest również egzekwowanie wymagań dotyczących już prowadzonej przez inwestora działalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L. T. podkreślił, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił, czy dotychczas były zachowane ustalenia dotyczące działalności istniejących kurników, jak i mającego powstać obiektu. Dodał, iż zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochotny Środowiska jak i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, niemniej jednak organ I instancji stwierdził, iż wystarczy pozytywna decyzja RDOŚ wydana wcześniej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znajdując uzasadnienia dla skargi wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania L. T., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...]określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlerów kurzych wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

W ocenie Sądu lektura zaskarżonych aktów w świetle zgormadzonego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uzasadniały konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego przedmiotowych rozstrzygnięć.

Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu, a zatem obowiązek poczynienia takich ustaleń aktualizuje się na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Taka ocena dokonana na potrzeby niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości. Niemniej jednak zastrzeżenia powstają na kolejnych etapach procedowania.

Nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja polegająca na budowie obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlerów kurzych wraz z infrastrukturą towarzyszącą o obsadzie 220 DJP kwalifikowana jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko należy: "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)". Co za tym, wymaga ona obowiązkowo przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jak również sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co wynika z art. 59 ust. 1, art. 69 ust. 1 i 3 oraz art. 74 ust. 1 ustawy, a jego zakres określa art. 66 tej ustawy.

Dokonywana dla potrzeb indywidualnej sprawy ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Powyższe jest niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, w tym także w pozwoleniu na budowę. Raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien w sposób zbiorczy (kompleksowy) odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, wskazywać na obowiązujące standardy ochrony środowiska oraz określać czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 946/12 - dostępny, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

I o ile nie budzi wątpliwości, iż raport jako dokument prywatny jest objęty oceną w ramach postępowania dowodowego stosownie do art. 80 k.p.a. i organ nie jest uprawniony ani zobowiązany do kwestionowania jego merytorycznej poprawności, to nie budzi również wątpliwości, iż już organ obowiązany jest poddać go analizie i przedstawić jego ocenę w ramach argumentacji podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności raport winien być poddany wnikliwej analizie w kontekście zgłaszanych w toku całego postępowania zastrzeżeń ze strony właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. W niniejszej sprawie od samego początku społeczność lokalna zwracała uwagę, iż planowane na działce nr 55/8 przedsięwzięcie nie jest jedynym tego rodzaju w okolicy. Jak słusznie wskazywali i co potwierdzają załączone do raportu mapy, w bezpośrednim sąsiedztwie, na działkach nr 55/6 i 55/7 istnieją i pracują dwa tego rodzaju budynki inwentarskie. W świetle tych okoliczności faktycznych i sprzeciwu społeczności lokalnej obowiązkiem organu orzekającego winno być – w ramach realizacji podstawowych zasad postępowania, chociażby art. 7, art. 11 ale i art. 15 w związku z art. 138 k.p.a. – odniesienie się do ewentualnej kumulacji negatywnego oddziaływania na środowisko planowanego obiektu inwentarskiego przeznaczonego do chowu brojlerów kurzych z istniejącymi na bezpośrednio sąsiadujących działkach nr 55/6 i 55/7 obiektami inwentarskimi także przeznaczonymi do chowu inwentarza kurzego. W argumentacji swej, organ w żadnej z instancji, nie ustosunkował do kwestii ewentualnej kumulacji emisji i oddziaływania istniejącego i planowanego. Zaznaczyć natomiast trzeba, iż nawet jeżeli w materiale dowodowym znajduje się zapis wskazujący, iż nie zostały przekroczone określone progi i nie doszło do naruszenia art. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia to, z uwagi na podnoszone przez całe postępowanie zarzuty nie tylko skarżącego, ale i lokalnej społeczności, organ obowiązany był ustosunkować się do tych kwestii a nie wskazywać ogólnikowo i lakonicznie, iż nie dojdzie do przekroczenia progów parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie.

Podkreślić trzeba, iż oceniając zasadność protestów społecznych kierowanych przeciwko inwestycji wyważyć należy cel ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz cel udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym. W sytuacji stawiania zamierzeniu inwestycyjnemu konkretnych zarzutów popieranych dowodami i podnoszenia istotnych dla oceny oddziaływania na środowisko okoliczności – należy je wyjaśnić i nie można w takiej sytuacji uznać, by celem protestów było nieuzasadnione zablokowanie inwestycji (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 315/14). W ustalonym stanie faktycznym sprawy niewątpliwie takim zarzutem – znajdującym oparcie także w raporcie – jest fakt istnienia na bezpośrednio sąsiadujących działkach tożsamych przedsięwzięć, co organy zupełnie pominęły w argumentacji swych rozstrzygnięć.

Dostrzec również trzeba, iż w kontrolowanej sprawie zastosowanie znalazły przepisy art. 30 i art. 33 ustawy, jednakże zdaniem Sądu brak jest dowodów potwierdzających prawidłowe ich zastosowanie. W aktach administracyjnych znajdują się wprawdzie obwieszczenia, poprzez które organ starał się poinformować społeczeństwo o wszczęciu i kolejnych krokach w ramach prowadzonego postępowania, brak jednak dowodów na poinformowanie społeczeństwa o tej czynności poprzez: udostępnienie informacji w BIP, ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu pierwszej instancji oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia. Dowodem na dokonanie tychże czynności mogą być wydruki ze strony internetowej BIP, obwieszczenia wywieszone na tablicach informacyjnych z adnotacją o terminie ich wywieszenia i zdjęcia oraz dokumenty sporządzone w sposób przewidziany w art. 76 k.p.a. mogące być dowodem w sprawie. Na żadnym z obwieszczeń nie znajduje się adnotacja kiedy w rzeczywistości obwieszczenie zostało wywieszone, co za tym czy udało się zachować opisany w tym obwieszczeniu okres jego wyłożenia do publicznego wglądu. Brak również informacji o zamieszeniu wymaganych informacji na stronach BIP, co potwierdzałoby prawidłowość przeprowadzonej procedury z punktu widzenia treści art. 33 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy. Powyższe uchybienia utrudniają ocenę rzeczywistego udziału społeczeństwa w kontrolowanym postępowaniu, co niewątpliwie rzutuje na prawidłowość realizacji ustawy, której celem jest przede wszystkim udostępnianie społeczeństwu informacji o ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko, a tym samym umożliwienie podejmowania działań i zgłaszania dowodów środowisko to chroniących, a co może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Dodatkowe wątpliwości budzi zdaniem Sądu okoliczność uzupełnienia raportu. W ramach postępowania wyjaśniającego inwestor uzupełniał przedłożony pierwotnie raport – na wezwanie organu z dnia 1 lipca 2014 r. W odpowiedzi złożył pismo z dnia 12 lipca 2014 r., które opatrzone zostało podpisem osoby fizycznej – M.P., którego rola w tym zakresie nie została przez organ wyjaśniona. Uzasadnia to wątpliwości, czy uzupełnienie materiału dowodowego było skuteczne, i czy zostało dokonane przez uprawniony podmiot - autora raportu tj. Biuro Ochrony Środowiska A, M.P. W sytuacji, gdy wskazana wyżej osoba jest jednocześnie pełnomocnikiem inwestora należy wyraźne ustalić i określić, kto sporządził i podpisał uzupełnienie raportu – autor raportu, czy też pełnomocnik inwestora.

Nadto wskazać należy, że w przepisie art. 74 ustawy ustawodawca wymienił dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ust. 1 pkt 3, 3a, 6 wymienione zostały: poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej obejmująca przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmująca obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia i wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c. Opisane dokumenty nie zostały przedłożone wraz z wnioskiem w niniejszej sprawie, czego nie dostrzegł żaden z organów orzekających merytorycznie w istocie w oparciu o niepełny materiał dowodowy sprawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności w zakresie prawidłowej oceny zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia i stron postępowania.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organy winny zastosować się do wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu w szczególności uzupełniając niezbędne dokumenty i wyjaśniając zaistniałe, i mogące się pojawić wątpliwości oraz wydać prawidłową decyzję uzasadnioną okolicznościami, stanem faktycznym sprawy i zgromadzonymi dowodami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu w myśl art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.

IB