Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 157/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-07-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 3 lipca 2008 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2008 roku przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Ch. na decyzję Wojewody W z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia przyznać prawo pomocy w całości /-/T.M. Geremek


UZASADNIENIE

Dnia 29 stycznia 2008 roku A.Ch. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] roku, nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania K.Ch. z pobytu stałego z lokalu [...] w B.

W odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 25 lutego 2008 roku do uiszczenia wpisu w wysokości 100,00 zł, skarżąca złożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

We wniosku A.Ch. oświadczyła, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwojgiem nieletnich dzieci oraz mężem i utrzymuje się z alimentów w wysokości 400,00 zł miesięcznie oraz zasiłku w kwocie 178 zł miesięcznie. Ponadto wskazała, że posiada mieszkanie o powierzchni 20 m², a dodatkowo przywrócono jej sądownie dom oraz budynki gospodarcze. Zaznaczyła również, że nie posiada żadnych innych nieruchomości rolnych, oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro.

Ponieważ w ocenie Referendarza informacje zawarte w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niekompletne, skarżąca została wezwana do ich uzupełnienia.

Dnia 20 marca 2008 roku A.Ch. odebrała wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, doręczone listem poleconym nr [...] (k.51), ale w zakreślonym terminie 7 dni od otrzymania pisma, nie przesłała do sądu informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił przyznania prawa pomocy postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008r.

W ustawowo przewidzianym terminie skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, powołując się na wcześniejszą argumentację, ponadto dodając, że nie prowadzi z mężem wspólnego gospodarstwa domowego. Do wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca dodatkowo załączyła zaświadczenie PUP o zarejestrowaniu skarżącej jako osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku, zaświadczenie Urzędu Gminy o braku majątku na terenie gminy, wyciągi z kont bankowych oraz zaświadczenie Ośrodka Pomocy Społecznej o korzystaniu z zasiłku celowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Biorąc pod uwagę treść wniosku o przyznanie prawa pomocy, przedstawionych przez skarżącą oświadczeń i dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej oraz treść sprzeciwu Sąd uznał, że zachodzą przesłanki do jego uwzględnienia.

Zgodnie z art. 245 § 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wskazanej powyżej) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację majątkową nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy powinna za każdym razem wykazać, że pomimo wykorzystania wszelkich dostępnych możliwości zgromadzenia środków finansowych nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.

Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata wnosząc sprzeciw od postanowienie referendarza sądowego, wskutek czego orzeczenie to utraciło moc. Mając zatem na względzie treść art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd.

We wniosku A.Ch. oświadczyła, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwojgiem nieletnich dzieci i utrzymuje się z alimentów w wysokości 400,00 zł miesięcznie oraz zasiłku w kwocie 178 zł miesięcznie. Ponadto wskazała, że posiada mieszkanie o powierzchni 20 m², a dodatkowo przywrócono jej sądownie dom oraz budynki gospodarcze. Zaznaczyła również, że nie posiada żadnych innych nieruchomości rolnych, oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro.

Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ocenie Sądu skarżąca wykazała powyższą okoliczność, dlatego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata jest adekwatne do przedstawionej sytuacji finansowej skarżącej.

Mając zatem na uwadze powyższe, należało uznać, ze wnioskodawca nie dysponuje środkami na opłacenie jakichkolwiek kosztów postępowania i dlatego na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

/-/T.M. Geremek