Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1058/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie: sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Protokolant: referent Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości spółki w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami i kosztami postepowania egzekucyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] organ podatkowy I instancji orzekł o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki A sp. z o.o. Organ wskazał, że spółka nie uregulowała zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, maj, czerwiec, październik oraz grudzień 2009 r., których termin płatności przypadał w trakcie sprawowania przez skarżącą funkcji członka zarządu. Egzekucja skierowana do majątku A sp. z o.o. okazała się bezskuteczna, zaś skarżąca nie wykazała, że nie ponosi winy za niezłożenie wniosku o upadłość spółki w odpowiednim czasie. Za datę wygaśnięcia mandatu strony jako członka zarządu spółki, organ I instancji, biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego dla W. z dnia 31 stycznia 2014 r. (sygn. akt WR VI Ns Rej KRS [...]), przyjął dzień 30 czerwca 2010 r. tj. datę zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki za 2009 r. Jak wynikało z powyższych ustaleń, w sytuacji braku zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok 2008, mandat A. G. został maksymalnie przedłużony do dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2009 r.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. (nr [...]), stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzję organu I instancji w zakresie odpowiedzialności skarżącej za zaległość spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. i w tej części umorzył postępowanie, w pozostałej zaś części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ II instancji, po weryfikacji dokumentacji znajdującej się w aktach rejestrowych spółki doszedł do przekonania, że mandat A. G. do pełnienia funkcji członka zarządu spółki formalnie wygasł z dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki za ostatni rok obrotowy pełnienia przez nią funkcji członka zarządu (2008 r.), a mianowicie z dniem 16 marca 2009 r. Powyższe organ ustalił na podstawie dokumentów załączonych do wniosku spółki złożonego do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 11 czerwca 2014 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla W. KRS z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. Wr.VI Ns-Rej.[...]. Organ II instancji zwrócił jednocześnie uwagę, że skarżąca działała w imieniu spółki także po tej dacie. Zdaniem organu odwoławczego, faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce prawa handlowego, nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu powoduje odpowiedzialność podatkową przewidzianą w art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.; dalej jako: "O. p."). Skarżąca nie wykazała jednocześnie braku winy w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, pomimo tego, że ustawowe przesłanki obligujące członków zarządu do ogłoszenia upadłości spółki zaistniały już w drugiej połowie 2007 r.

Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania, brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wydanie rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o część materiału dowodowego.

Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 116 § 2 O. p. poprzez przyjęcie, że wobec jej osoby ziściły się przesłanki odpowiedzialności członka zarządu jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki, a także poprzez przyjęcie, że w okresie upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego spółki, skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu. Skarżąca podniosła, że organ dokonał błędnej wykładni art. 116 § 2 O. p. przyjmując, że zwrot "pełnienia obowiązków członka zarządu" zawarty w powyższym przepisie, oznacza także faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu, pomimo braku ku temu podstaw formalnych. W ocenie skarżącej, faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce prawa handlowego, nawet po formalnej rezygnacji z członkostwa w zarządzie nie powoduje odpowiedzialności podatkowej przewidzianej w art. 116 § 2 O. p.

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2363/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że organ podatkowy nie wykazał, że skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki w czasie upływu terminu płatności objętych decyzją zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. W ocenie Sądu, dla możliwości orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki irrelewantne były okoliczności takie jak czas i zakres faktycznie wykonywanych przez skarżącą funkcji w spółce, gdyż pierwszorzędną kwestią było ustalenie czy w momencie upływu terminu płatności zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane w decyzji miesiące 2009 r. nie wygasł mandat skarżącej do pełnienia funkcji członka zarządu spółki.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Dyrektor Izby Skarbowej we W.

Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1903/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zwrot "pełnienie obowiązków członka zarządu", użyty w treści przepisu art. 116 O.p. powinien być rozumiany, według licznego orzecznictwa sądowego, w ten sposób, że przy ocenie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółek należy brać pod uwagę faktyczne sprawowanie funkcji członka zarządu, zaś przy ocenie odpowiedzialności solidarnej konkretnej osoby za zaległości jednostki organizacyjnej którą zarządza, istotnym jest ustalenie czy ta osoba podejmowała w danym czasie aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki. Istotą odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe spółki nie jest jedynie okoliczność formalnego piastowania danego stanowiska, ale także ponoszenie konsekwencji danych działań lub zaniechań. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że faktyczne wykonywanie funkcji członka zarządu spółki z o.o. po formalnej rezygnacji z tej funkcji powoduje odpowiedzialność na zasadzie art. 116 § 2 O. p. Nadto przytoczył pogląd, że gdy dana osoba nadal z akceptacją zgromadzenia wspólników wykonuje obowiązki członka zarządu, pomimo wygaśnięcia mandatu, możliwe jest ponoszenie przez nią odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 O. p. NSA podkreślił, że znaczenie ma aspekt faktyczny wykonywania funkcji członka zarządu. Istotna jest bowiem rzeczywista zmiana sposobu zarządzania spółką np. w sytuacji gdy wygasł mandat członka zarządu, który nadal w sensie faktycznym sprawuje dotychczas pełnioną funkcję, a jednocześnie w jego miejsce nie powołano żadnej innej osoby. Faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością także po wygaśnięciu mandatu do pełnienia tej funkcji w myśl art. 202 § 1 Kodeksu spółek handlowych powoduje odpowiedzialność podatkową przewidzianą w art. 116 § 2 O. p. Przyjęcie przeciwnego poglądu tj. uznającego, że nie jest możliwe pociągnięcie do odpowiedzialności osoby, której mandat formalnie wygasł, a która nadal faktycznie wykonuje dotychczasowe obowiązki zarządcy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było zasadne w niniejszej sprawie. Mogłoby to oznaczać brak czyjejkolwiek odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, w tym brak odpowiedzialności osób, których mandat formalnie wygasł a które jednocześnie faktycznie zarządzały spółką, w tym składały deklaracje oraz dokonywały rozliczeń podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się innych aspektów zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, poświęconych wytknięciu uchybień organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić.

Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II GSK 808/09, dostępny w internetowej Centralne Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie CBOSA). Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe aktualizuje się w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika (płatnika) lub jego następcę prawnego. O możliwości orzekania w odpowiedzialności osoby trzeciej, przesądza wcześniejsze niewykonanie zobowiązania przez podatnika, prowadzenie zaś wobec osoby trzeciej egzekucji jest dopuszczalne tylko gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna. W myśl art. 116 § 1 O. p. obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy (pkt 1 lit. a i b), bądź też nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (pkt 2). Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O. p.). Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji (art. 116 § 4 O. p.). Stosownie do brzmienia art. 116 § 1 i 2 O. p. organ podatkowy był zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego osoby prawnej oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko tej osobie. Ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywał zaś na członku zarządu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 116 § 2 O. p., w zakresie pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego osoby prawnej, którą to przesłankę winien wykazać organ, to jak już zaznaczono, Sąd obecnie zobligowany jest przyjąć w tym zakresie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku II FSK 1903/15. Zauważyć przeto trzeba, że w stanie prawnym sprawy art. 116 O. p. stanowił, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć należy, że z perspektywy odpowiedzialności wskazanej w art. 116 § 2 O. p., istotne znaczenie mają wszelkie przejawy działania danej osoby w zakresie prowadzenia spraw spółki, nawet pomimo formalnej rezygnacji z pełnionej dotychczas funkcji. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca podejmowała czynności związane z pełnieniem funkcji członka zarządu i reprezentowaniem spółki również w 2009 r. O powyższym świadczą m.in. dowody powołane przez organ odwoławczy a mianowicie deklaracje VAT za kwiecień i maj 2009 r. (k.570 – k. 573 akt administracyjnych), korekty deklaracji za maj i czerwiec 2009 r. (k. 574-575 oraz 578-579 oraz akt administracyjnych) a także zeznanie CIT- 8 za 2008 r. (k. 592-595 akt administracyjnych). W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 116 § 2 O. p., w świetle oceny dokonanej przez Naczelny Sad Administracyjny należało uznać w okolicznościach niniejszej sprawy jako bezzasadny.

Ponadto nieuzasadniony był zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania. Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi nie rozpoznał sprawy ponownie, poprzestając na weryfikacji decyzji wydanej przez organ I instancji w kontekście zarzutów odwołania, czym dopuścił się naruszenia art. 127 O. p. Zdaniem skarżącego organ w szczególności nie uwzględnił okoliczności złożenia do akt rejestrowych spółki z dniem 9 lipca 2014 r., oświadczenia skarżącej o rezygnacji z pełnionej przez nią funkcji członka zarządu, datowanego na dzień 26 czerwca 2008 r.

W niniejszej sprawie, część materiału dowodowego tj. dokumentacja złożona w toku postępowania rejestrowego spółki, jak zauważył sam skarżący, została ujawniona dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Istotą administracyjnego toku instancji jest dwukrotne rozpoznanie tej samej sprawy. Powyższe nie oznacza jednak, że ma ono nastąpić na podstawie identycznego materiału dowodowego. Oczywistym jest bowiem, że organ odwoławczy ma prawo (i obowiązek) gromadzić nowe dowody w sprawie, jeżeli uzna że jest to potrzebne do jej ostatecznego załatwienia. Jedyne ograniczenie, jakie może w tym zakresie spotkać, wiąże się dopuszczalnym zakresem uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 229 O.p. związku z art. 233 § 2 tej ustawy), który w niniejszej sprawie nie został przekroczony. W tym kontekście nie ma racji skarżący wywodząc, że w sytuacji gdy na etapie postępowania odwoławczego ujawniono materiał dowodowy nieznany organowi I instancji, zaskarżoną decyzję należy uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Możliwość wydania decyzji kasacyjnej (powołany przed chwilą art. 233 § 2 O.p.) uaktualnia się dopiero wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego co najmniej w znacznej części tj. gdy stwierdzi, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe, które dopełniało postępowanie organu I instancji. Dowody te, co oczywiste, nie mogły być znane organowi I instancji, jako że zostały przedłożone do akt rejestrowych przez spółkę dopiero 11 czerwca 2014 r. i po tej dacie ujawniono je w postępowaniu odwoławczym. Dlatego też organ II instancji miał obowiązek ponownej oceny kwestii momentu, w którym wygasł mandat skarżącej do pełnienia funkcji członka zarządu w świetle tych nowych dowodów, które wskazywały, że moment ten był inny niż ustalony w postępowaniu przed organem I instancji. Tak więc nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

W odniesieniu do dalszej pretensji skargi, to jest pod adresem niekonsekwencji organu w zakresie ustalenia daty wygaśnięcia mandatu skarżącej, należy zauważyć, że dla wyniku sprawy w istocie nie miało to znaczenia, gdyż kwestia formalnego wygaśnięcia mandatu, z punktu widzenia dalszego faktycznego działania jako członek zarządu, nie determinowała jej odpowiedzialność, zgodnie ze stanowiskiem NSA, który Sąd w obecnym składzie w pełni popiera. Dodatkowo podkreślić należy, że organ II instancji wyjaśnił powody dla których nie wziął powyższego oświadczenia skarżącej o rezygnacji pod uwagę. Mianowicie wskazał, że strona powołała się na powyższy dokument dopiero w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego. Jednocześnie zauważył, że dokument ten nie był powoływany przez stronę ani na wcześniejszym etapie postępowania w niniejszej sprawie, ani też w innych postępowaniach tj. w toku postępowania w dotyczącego odpowiedzialności skarżącej za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń za 2008 r. i podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. oraz w toku postępowań sądowoadministracyjnych. W istocie więc organ odwoławczy ocenił powyższy dokument w kontekście pozostałych ujawnionych okoliczności i dowodów, nie dając mu wiary. Zatem w kontekście powyższych rozważań, za chybiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 121, 122, 180, 187 i 191 O. p. poprzez brak uwzględnienia przez organ odwoławczy dokumentu rezygnacji skarżącej z pełnienia funkcji członka zarządu.

Gdy idzie o zarzut dotyczący ustaleń organu w zakresie czasu właściwego dla złożenia wniosku o upadłość spółki, to i ten nie był usprawiedliwiony. Zgodnie z dyspozycją obowiązującego w stanie prawnym sprawy art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361 ze zm.) dłużnik zobowiązany jest do złożenia, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, wniosku o ogłoszenie upadłości. Obowiązek złożenia takiego wniosku gdy dłużnikiem jest osoba prawna, spoczywa na osobach ją reprezentujących np. członkach zarządu spółki z o.o. Upadłość ogłasza się w stosunku do podmiotów, które stały się niewypłacalne, a takimi w myśl przepisów w/w ustawy są dłużnicy którzy nie wykonują swych wymagalnych zobowiązań oraz dłużnicy będący osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną w sytuacji gdy ich zobowiązania przekroczą wartość ich majątku nawet wówczas gdy podmioty te na bieżąco regulują swoje zobowiązania. Zaistnienie którejkolwiek z w/w przesłanek obliguje dłużnika do złożenia wniosku we wskazanym powyżej terminie. Należy wskazać, iż w zakresie zaistnienia okoliczności niewypłacalności A sp. z o.o. organy podatkowe dokonały szczegółowych ustaleń faktycznych. Ustaliły m.in., że wobec spółki egzekucję zobowiązań prowadził Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. oraz sądowe organy egzekucyjne. Spółka nie uiszczała także bieżących zobowiązań wobec Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W. Oceniono także sprawozdania finansowe spółki (2007, 2009) z których wynikało że wartość jej zobowiązań przewyższa wartość aktywów. W tym miejscu należy podkreślić, że skarżący podniósł, że spółka odnotowała zysk w roku obrotowym 2008, co jej zdaniem potwierdza, że nie zaistniał stan niewypłacalności. Powyższy zysk, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w kontekście pozostałych ujawnionych okoliczności tj. stwierdzenia strat w latach poprzednich oraz ujemnego kapitału spółki nie stanowił o dobrej kondycji spółki a wręcz przeciwnie – wszystkie powyższe okoliczności jednocześnie wskazywały na to, że spółka pozostaje niewypłacalna. Dodatkowo należy zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, iż dla stwierdzenia stanu niewypłacalności wystarczające jest ustalenie że spółka nie reguluje swoich wymagalnych zobowiązań, przy czym nie ma znaczenia czy nie są regulowane wszystkie czy poszczególne zobowiązania. Organy podatkowe wykazały zatem, że zaistniały podstawy obligujące dłużnika do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Organ ustalił, że spółka zaprzestała regulowania swych zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne już 2007 r., zaś z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych już za luty 2008 r. Stwierdzono także, że majątek spółki nie był wystarczający na pokrycie jej zobowiązań.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla uwolnienia się od odpowiedzialności członka zarządu w sytuacji nieregulowania zobowiązań spółki, koniecznym byłoby wykazanie braku winy w niezłożeniu wniosku lub ewentualne wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości w znacznej części. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa jednak na stronie. Skoro żadnych z powyższych okoliczności strona nie wykazała, decyzja wydana przez organ odwoławczy była prawidłowa. Powyższy zarzut skarżącego był zatem bezzasadny.

W świetle powyższego Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.