Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1677/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. K. prowadzącego działalność A w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za III/2005 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie R. K. wraz z wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W motywach swego wniosku skarżący wskazał, iż przekroczenie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, gdyż informację o wydaniu zaskarżonej decyzji – decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] - uzyskał dopiero w dniu [...] r.

Jak wskazał skarżący przedmiotowa decyzja omyłkowo została doręczona w dniu [...] r. adwokatowi Z. I., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką [...] Z. I., zlokalizowaną w D. przy ul. [...], podczas gdy pełnomocnikiem skarżącego pozostawał radca prawny A. I. . Do swojego wniosku skarżący załączył oświadczenie r. pr. A. I., iż wiedzę o wydaniu przesyłki uzyskał w dniu [...] r. o czym niezwłocznie zawiadomił mocodawcę, a ponadto kserokopię pocztowego dowodu doręczenia przesyłki, z której wynika, iż jej adresatem był A. I. (Kancelaria Radcy Prawnego A. I., ul. [...]), opatrzoną podpisem R. P. i pieczęcią o treści: Kancelaria Adwokacka adw. [...] Z. I., [...] D., ul. [...].

W piśmie z dnia [...] r. skarżący sprecyzował, iż przesyłka została odebrana przez pracownicę sekretariatu Kancelarii Adwokackiej [...] Z. I..

Z pisma przesłanego przez stronę przeciwną – Dyrektora Izby Celnej we W. – a stanowiącego odpowiedź Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty wynika, iż R. P. jest pełnomocnikiem r. pr. A. I.. Stosowne pełnomocnictwo pocztowe zostało złożone w dniu [...] r., a wygasło w dniu [...] r. Tego samego dnia został złożony kolejny dokument pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: upsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 upsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 upsa).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie, gdy wniosek ten zostanie złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w powołanym art. 87 § 1 upsa, tj. w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny. Sąd przyjął, iż wniosek został złożony w terminie, tj. przed upływem siedmiu dni od daty zaistnienia okoliczności, na którą powołuje się skarżący.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku należy zauważyć, iż pełnomocnikiem skarżącego do reprezentowania przed organami celnymi, stosownie do treści dokumentu pełnomocnictwa z dnia [...] r., był radca prawny A. I., prowadzący Kancelarię Radcy Prawnego przy ul. [...] w D..

Jak wynika ze złożonego wniosku, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżący upatruje w niemożności zapoznania się jego pełnomocnika z treścią tego aktu z uwagi na doręczenie jej niewłaściwemu podmiotowi, tj. adw. Z. I..

Tymczasem należy zauważyć, iż kierowana przez organ przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została prawidłowo zaadresowana, tj. poprzez wskazanie Kancelarii Radcy Prawnego A. I.. Również jej wydanie nastąpiło do rąk osoby uprawnionej do jej odbioru, tj. R. P., której - jak wynika z powyższego – zostało udzielone pełnomocnictwo pocztowe przez r. pr. A. I.. Jedyną niezgodnością jest posłużenie się przez R. P. potwierdzającą odbiór przesyłki pieczęcią adw. Z. I.. Jednakże, wbrew twierdzeniom skarżącego, treść pieczęci świadczy o tym, iż adresy obu kancelarii w chwili odbioru przesyłki były tożsame.

Z materiału sprawy wynika, że R. P. jest upoważniona do odbioru przesyłek obu pełnomocników, posługującymi się jako miejscem prowadzenia swych kancelarii tym samym adresem. Wobec okoliczności, iż wydana decyzja została przesłana na prawidłowo wskazany adres, a jako jej adresat został oznaczony podmiot umocowany do reprezentowania skarżącego oraz w świetle zasad organizacji kancelarii prowadzonej przez r. pr. A. I., tj. prowadzenia kancelarii pod adresem właściwym dla dwóch kancelarii oraz upoważnienie do odbioru poczty pracownika drugiej z tych kancelarii, Sąd uznał, iż sam fakt posłużenia się pieczęcią drugiego z profesjonalnych pełnomocników, nie może uzasadniać braku zawinienia w terminowym wniesieniu środka zaskarżenia przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez skarżącego, pomijając ich znaczenie dla sprawy z uwagi na stwierdzenie prawidłowego doręczenia decyzji, Sąd uznał również, iż nie doszło do wyłączenia możliwości zapoznania się przez r. pr. A. I. z treścią przesyłki. Zasady doświadczenia życiowego nakazują bowiem uznać, iż o przekazaniu przesyłki upoważnionemu podmiotowi nie decyduje wyłącznie pieczęć przystawiona przy potwierdzeniu odbioru. Zasady te nakazują również wykluczyć, że profesjonalny pełnomocnik nie posiada wiedzy, iż nie występuje w tym charakterze w danej sprawie. Zaistnienie sytuacji, zakładającej, iż adwokat otrzymuje decyzję w sprawie, w której nie występuje jako pełnomocnik, a przy tym nie występuje u niego świadomość tej sytuacji, jest niewiarygodne. Z drugiej strony, autorytet adwokata nie pozwala na przyjęcie, iż nie zapoznaje się on z treścią przesyłek w sprawach mocodawców.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim należy ponownie pokreślić, iż przedmiotowa przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona w sposób prawidłowy, a oceny tej nie mogą zmienić ewentualne nieprawidłowości w jej dalszym przekazaniu przez osobę upoważnioną do odbioru. Ugruntowane jest bowiem w orzecznictwie stanowisko w zakresie obciążenia pełnomocników konsekwencjami zachowań ich pracowników czy innych osób, którym powierzają pełnienie określonych funkcji w kancelarii. Z kolei czynności bądź ich zaniechanie pełnomocnika wywołuje skutki bezpośrednio dla mocodawcy.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, iż niedokonanie czynności przez stronę w terminie nastąpiło bez jej winy. Przy czym, z uwagi na działalnie strony przez pełnomocnika, oceny zawinienia w uchybieniu terminowi dokonano przez pryzmat zachowania reprezentującego ją radcy prawnego, którego – jak wspomniano - czynności i zaniechania wywierają skutki wobec strony.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 upsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.