Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1144/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187, 191, 247 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi H. i L.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 18 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez H. i L.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 18 maja 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 23 lutego 2009 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 16 listopada 2007 r. nr [...] odmawiającej umorzenia podatnikom zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997, 1999 i 2000 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 15 października 2003 r. H.

i L.B. zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.

o umorzenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997, 1999 i 2000 r.,

z uwagi na trudną sytuację majątkową i osobistą.

Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 3 grudnia 2003 r. nr [...] odmawiająca udzielenia wnioskowanej ulgi została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 8 marca 2004 r. nr [...].

Na powyższą decyzję wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 10 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 698/04 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Wniesiona przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II FSK 465/06.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia 16 listopada 2007 r. nr [...] odmówił przychylenia się do wniosku o udzielenie ulgi uznaniowej, wskazując na brak przesłanek przemawiających za umorzeniem zaległości podatkowej. Postanowieniem z dnia

10 kwietnia 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt l SA/Wr 628/08 oddalił skargę.

W dniu 23 grudnia 2008 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynął wniosek H. i L.B. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 16 listopada 2007 r. nr [...] z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji prawa materialnego, tj. art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej Op, przez przekroczenie granic uznania administracyjnego, co naruszało przepisy postępowania, a w szczególności art. 187 § 1 i art. 191 Op przez pozostawienie bez oceny sytuacji osobistej strony, pomimo zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. We wniosku wskazano, że powyższa decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy art. 247 § 1 pkt 7 Op., bowiem strona powołała przepisy prawa, których naruszenia dopuścił się organ pierwszej instancji. Podatnicy podkreślili, że są w podeszłym wieku, schorowanymi i nieporadnymi inwalidami

I grupy. Na zakup leków, operacje, badania specjalistyczne i rehabilitację wydają całość dochodów z emerytury, co jest w aktach szczegółowo podane, a organ nie wziął tego pod uwagę.

Decyzją z dnia 23 lutego 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., wskazując, że żaden z powołanych przez wnioskodawców przepisów, tj. art. 67 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op nie powoduje konsekwencji w postaci nieważności decyzji o odmowie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych w przypadku przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego. W ocenie organu wskazana przez stronę przesłanka wymieniona w art. 247 § 1 pkt 7 Op. nie została spełniona. Ponadto organ stwierdził, że w sprawie nie zaszły inne okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności na podstawie art. 247 Op.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona wniosła ponownie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L z dnia 16 listopada 2007 r. oraz o umorzenie zaległości podatkowych. Strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – zwanej dalej updof, gwarantującego stronie zwolnienie z podatku z mocy prawa

w zakresie remontu własnego mieszkania. Strona podkreśliła, że organ pierwszej instancji rozpatrzył wniosek strony w zakresie przyznania ulgi wyłącznie w oparciu

o własne uznanie. Zarzuciła również, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została sporządzona przez pracownika Urzędu Skarbowego, który przygotowywał projekt pierwszej decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej wydanej

w odniesieniu do podatników, pomimo że pracownik ten podlegał wyłączeniu na mocy art. 130 § 1 pkt 5 Op., co stanowi naruszenie art. 240 § 1 pkt 3 Op. Końcowo strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także z rachunków na zakup materiałów budowlanych w celu przeprowadzenia remontu własnego mieszkania strony i wydatków na remont.

W dniu 6 kwietnia 2009 r. – na wezwanie organu – strona sprecyzowała zakres żądania zawartego w odwołaniu, wskazując, że wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z uwagi na okoliczność, że została ona wydana z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 7 Op.

Decyzją z dnia 18 maja 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że żaden z powołanych przez wnioskujących przepisów, tj. art. 67 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op nie powoduje konsekwencji w postaci nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych w przypadku przekroczenia przez orzekający organ granic uznania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. prawa materialnego, organ podkreślił, że na mocy zakwestionowanej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie orzekał w sposób merytoryczny o zasadności skorzystania przez skarżących ze wskazanej przez nich ulgi mieszkaniowej - gdyż nie miał kompetencji do orzekania w tym zakresie - lecz rozstrzygał wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o wznowienie postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

1) nieważność decyzji z mocy prawa, tj. art. 67, art. 187 § 1-3 i art. 191 Op. przez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie,

2) zaniechanie (bezczynność) organu w wykonaniu wyroku NSA z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II FSK 465/06 w zakresie ponownej oceny sytuacji osobistej,

3) wydanie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia

16 listopada 2007 r. przez pracownika, który podlegał wyłączeniu na mocy art. 130 - 132 Op, co warunkuje zgodnie z art. 240 § 1 pkt 3 wznowienie postępowania

w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że jej zdaniem rażące naruszenie prawa jako przesłanka stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, obejmuje nie tylko rażące naruszenie prawa materialnego, ale również prawa procesowego. Zdaniem strony, zaskarżona decyzja narusza art. 191 Op, przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz art. 187 § 3 Op, przez nieuwzględnienie przez organ znanych mu faktów o sytuacji osobistej strony (np. inwalidztwo I grupy). Natomiast zaniechanie (bezczynność) wykonania zaleceń wynikających z wyroku NSA stanowi naruszenie art. 153 postępowania przed sądami administracyjnymi. Strona zaznaczyła, że dowolna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego rażąco narusza art. 191 Op i powoduje nieważność decyzji podatkowej. Końcowo, z uwagi na okoliczność bezpośredniego merytorycznego udziału wyłączonego na mocy art. 130 § 1 pkt 5 Op pracownika w wydaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 16 listopada 2007 r., strona wniosła o orzeczenie o wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie na mocy art. 240 § 1 pkt 3 Op i zobowiązanie organu do powierzenia wydania nowej decyzji innemu pracownikowi, z uwzględnieniem zaleceń zawartych w wyroku NSA.

Odpowiadając na zarzuty skargi, Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł

o oddalenie skargi.

Dodatkowo organ podniósł, że bezzasadny jest zarzut skargi wskazujący, iż ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. została wydana przez pracownika, który podlegał wyłączeniu na mocy art. 130 - 132 Op. Organ stwierdził, że powyższa okoliczność była podnoszona przez stronę w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 23 lutego 2009 r., jednakże w dniu

6 kwietnia 2009 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynęło oświadczenie skarżących, w którym wskazali, że wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z uwagi na naruszenie art. 247 § 1 pkt 7 Op. Dodatkowo w dniu 27 kwietnia 2009 r. skarżący złożyli oświadczenie, w którym wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. i stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie procedował w zakresie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w L..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący nie złożyli w ustawowym terminie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 16 listopada 2007 r., odmawiającej stronie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Następnie w dniu 23 grudnia

2008 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynął wniosek skarżących

o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ostatecznej.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od postępowania zwyczajnego (odwoławczego) postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie przez organ wyższej instancji zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych, czy to w zakresie określenia wysokości zobowiązań podatkowych, czy też, jak

w niniejszej sprawie, w zakresie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami określonymi enumeratywnie w art. 247 § 1 Op, czy też wady te nie występują. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym nie mogą być eliminowane wszystkie wady decyzji, lecz tylko te, które wypełniają przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 247 § 1 Op. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 128 Op, statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym (por. wyrok WSA z dnia 12 marca 2004 r., III SA 2070/02, LEX nr 146536).

Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie służy załatwieniu sprawy podatkowej. Jego podstawowym celem nie jest orzekanie

o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego, lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia przesłanek, wymienionych w art. 247 § 1 Op. Można więc powiedzieć, że przedmiotem decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym jest inna decyzja, a nie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej (wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r., I FSK 268/05, LEX nr 187911). W konsekwencji w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych dla postępowania o stwierdzenie nieważności, a to oznacza, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastąpić zwyczajnego postępowania odwoławczego i organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym.

We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej strona powołała przesłankę wymienioną w art. 247 § 1 pkt 7 Op., zarzucając że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa. Według strony Naczelnik Urzędu Skarbowego naruszył art. 67 § 1 Op przez przekroczenie granic uznania administracyjnego oraz przepisy postępowania podatkowego,

a w szczególności art. 187 § 1 i art. 191 Op w wyniku skupienia się na sytuacji materialnej strony i pozostawienia bez oceny sytuacji osobistej strony. Należy jednak wyjaśnić, że przesłanka wymieniona w art. 247 § 1 pkt 7 Op może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Chodzi więc o to, że dany przepis wprost wskazuje, że opisana w nim wada skutkuje nieważnością decyzji administracyjnej. Przepisami tego rodzaju nie są wskazane przez skarżących art. 67 § 1, 181 § 1 i 191 Op., ponieważ nie zawierają w swojej treści sankcji nieważności

z powodu danej wady decyzji. Zasadnie więc organ wskazał, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 7 Op.

W skardze do WSA strona powołała się na rażące naruszenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 187 § 1 i 191 Op., a w konsekwencji na rażące naruszenie art. 67 § 1 Op. Strona przywołała podobną jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji argumentację w celu poparcia swojego stanowiska. Według strony Naczelnik Urzędu Skarbowego, odmawiając umorzenia zaległości podatkowej, nie wziął pod uwagę sytuacji osobistej strony (wiek, inwalidztwo, nieporadność życiowa), kładąc nacisk na sytuację materialną strony.

W ocenie Sądu, skarżący wskazując na naruszenie wymienionych w skardze przepisów dążą do spowodowania ponownej analizy przez Dyrektora Izby Skarbowej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ponownego rozpoznania sprawy w całości, a więc do ponownego rozstrzygnięcia, czy występują przesłanki do umorzenia zaległości podatkowej. W istocie strona dąży do zastąpienia zwyczajnego postępowania odwoławczego, które nie zostało przez stronę skutecznie uruchomione wskutek uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, postępowaniem nadzwyczajnym, mającym na celu stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Jednakże niedopuszczalne jest dokonywanie w postępowaniu nadzwyczajnym ponownej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

i ponowne rozstrzygnięcie odnośnie zasadności umorzenia zaległości podatkowej. Należy też podkreślić, że odmienny wynik oceny materiału dowodowego przez organ podatkowy, niespełniający oczekiwań strony, nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej. Istotne jest też, że decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowej jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nawet w przypadku stwierdzenia występowania przesłanek warunkujących umorzenie zaległości, nie jest zobowiązany do wydania pozytywnej decyzji dla strony.

Nieuzasadniony jest również zarzut strony odnośnie naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wbrew zarzutom skarżących, Sądy Administracyjne obu instancji rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, nie nakazały organowi umorzenia zaległości podatkowej z uwagi na sytuację osobistą strony, bowiem merytoryczna zasadność orzeczenia pozostaje poza kontrolą sądową. Sądy obu instancji nie zakazały także organowi podatkowemu dokonywania analizy sytuacji majątkowej skarżących. W uzasadnieniu wyroku (s. 6 wyroku) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu "należało wysnuć wniosek, iż organ podatkowy winien ponownie ocenić posiadane (i zebrane) informacje o sytuacji osobistej i majątkowej skarżących dla ustalenia czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 67 § 1 (obecnie art. 67a) Ordynacji podatkowej. (...) Dopiero tak przeprowadzone postępowanie będzie mogło być podstawą wyboru przez organ sposobu możliwego rozstrzygnięcia sprawy

w świetle przesłanek z art. 67 Ordynacji podatkowej". Wykonując powyższe zalecenie, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał ponownej oceny zebranego

w sprawie materiału dowodowego i odmówił umorzenia zaległości podatkowej. Trafność tego orzeczenia nie mogła być jednak przedmiotem analizy Dyrektora Izby Skarbowej w trakcie nadzwyczajnego postępowania, jakim jest postępowanie

w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Jak już powyżej Sąd wyjaśnił, taka analiza wykraczałaby poza ustalony zakres postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji.

Natomiast odnośnie wniosku strony o "orzeczenie wznowienia postępowania w niniejszej sprawie przez Organ, zobowiązując Go do obowiązku powierzenia wydania i merytorycznego opracowania nowej decyzji innemu pracownikowi" z uwagi na treść art. 240 § 1 pkt 3 w związku z art. 130 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej trzeba wyjaśnić, że do kompetencji sądów administracyjnych należy kontrola zgodności

z prawem orzeczeń wydawanych przez organy administracyjne. Sąd administracyjny nie zastępuje organu i nie jest władny orzec w zastępstwie organu w kwestiach wskazywanych przez stronę w skardze. Zgodnie z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał

w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Okoliczność wyłączenia pracownika podnoszona była przez stronę w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, jednakże po wezwaniu do wyjaśnienia tej kwestii strona w oświadczeniu z dnia

3 kwietnia 2009 r. wskazała, że wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie art. 247 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Zakres żądania został potwierdzony przez skarżących w dniu 27 kwietnia 2009 r. w trakcie zapoznania z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jeżeli więc przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności, Sąd nie może badać w tym postępowaniu ewentualnego występowania przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.