Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2643/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122  ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] Zakładu [...] w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej skargę oddala


UZASADNIENIE

1. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]

października 2013 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...]

S.A. Zakład [...] w [...] na postanowienie

[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia

2013 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w

sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr

[...] z dnia [...] listopada 2012 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie zostało wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa

2. W uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

podał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...][...]

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił przywrócenia terminu do

wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie

tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

3. W uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

stwierdził, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza

zobowiązanemu: (1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 17

czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz.

1015); (2) postanowienie o nałożeniu grzywny.

Zgodnie z art. 122 § 3 tej ustawy, zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia

zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego

(art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Zarzuty można złożyć w

stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten

uznać należy za termin procesowy.

Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę

czynności procesowej.

Przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów ma charakter wyjątkowy i może

nastąpić jedynie w przypadku, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 58 §

1 i § 2 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Sygn. akt VII SA/Wa 2643/13

Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania

czynności procesowej jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez

winy strony. Uprawdopodobnienie, zdaniem organu, to forma wykazania faktów mniej

pewna niż udowodnienie, jednakże twierdzenie strony nie może być całkowicie

gołosłowne. Uprawdopodobnienie jest środkiem słabszym od dowodu, ale o jego

zaistnieniu można mówić wówczas, gdy twierdzenie strony jest prawdopodobne,

wiarygodne.

Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności

przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy można mówić w sytuacjach,

kiedy strona nie miała wpływu na zdarzenia, określane często jako losowe. Brak winy

w uchybieniu terminu należy więc przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie

przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych.

Jak wynika z treści zażalenia, jedyną przyczyną niedopełnienia czynności

procesowej w przewidzianym ustawowo terminie, był błędny obieg korespondencji,

spowodowany, jak stwierdza skarżący: "(...) Postanowienie nr [...] zostało

odebrane w dniu 01.07.2013 r. przez pracownika nieupoważnionego do odbioru

korespondencji p. P. K., albowiem w tym czasie pracownik obsługujący

odbiór poczty w kancelarii zobowiązanego p. A. W., przebywała na

urlopie wypoczynkowym."

Zdaniem organu, biorąc powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego miał podstawy do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów,

w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego

nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację zawartą w

uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia, i wskazał, że sam skarżący oświadczył,

że korespondencja została doręczona do kancelarii zobowiązanego i pokwitowana

przez osobę zastępującą pracownika przebywającego na urlopie, tj. zgodnie z art. 45

kpa. W aktach sprawy organu pierwszej instancji, str. 137, znajduje się zwrotne

potwierdzenie odbioru postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak:

[...], ostemplowane pieczęcią [...] S.A.

..., pieczęcią datującą 01.07.2013 oraz podpisane – K. P., zgodnie z art. 46

kpa.

Sygn. akt VII SA/Wa 2643/13

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego

rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] S.A w [...]; zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 i art. 77

kpa w związku z art. 45 kpa, poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego i

prawnego sprawy oraz nierozpatrzenie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla

rozstrzygnięcia sprawy poprzez przyjęcie, iż doręczenie skarżącemu korespondencji

zawierającej postanowienie nr [...] zostało dokonane w sposób prawidłowy, gdy

tymczasem doręczenie zostało dokonane przez listonosza osobie nieupoważnionej do

odbioru korespondencji,

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 i art. 77

kpa w związku z art. 45 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe

wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nierozpatrzenie wszystkich

okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez przyjęcie, że

doręczenie korespondencji skarżącemu zostało dokonane w sposób prawidłowy i

skuteczny, gdy tymczasem doręczenie korespondencji zostało dokonane w siedzibie

jednostki organizacyjnej strony skarżącej tj. w Zakładzie [...] w [...]

przy [...], a nie w siedzibie skarżącego w [...] przy ul. [...],

a zatem doręczenie korespondencji było nieprawidłowe i nie było prawnie skuteczne,

3) przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 15, art. 97 § 1 pkt 4, art.

136, art. 138 i art. 140 kpa, poprzez niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego i

prawnego sprawy przez organ drugiej instancji oraz pominięcie przy rozstrzygnięciu

zagadnień prejudycjalnych tj. spraw zawisłych przed Wojewódzkim Sądem

Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

administracyjnej z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...] stanowiącej

podstawę prawną do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada

2012 r. oraz sprawy o uznanie zarzutów za nieuzasadnione -

- domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia i orzeczenia o przywróceniu

terminu do wniesienia zarzutów, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia w

Sygn. akt VII SA/Wa 2643/13

całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu

pierwszej instancji.

2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o

oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje

kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co

oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy

administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ

na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn.

zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i

wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmawiające przywrócenia terminu do

wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie

tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie

zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające

postanowienie nie naruszają prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego

postanowienia.

3.1. Zgodnie z art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. 2012, poz. 1015 z późn. zm.), grzywnę w celu

przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: (1) odpis

tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 tej ustawy, (2) postanowienie o nałożeniu

grzywny.

Zgodnie zaś z art. 122 § 3 tej ustawy, zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia

zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego

Sygn. akt VII SA/Wa 2643/13

(art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny,

przy czym, zarzuty można złożyć w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni

od daty jego doręczenia, stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji. Uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność

dokonanej przez stronę czynności procesowej.

Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przywrócenie

terminu do wniesienia zarzutów ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w

przypadku, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 58 § 1 i § 2 kpa w

związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Warunkiem

zatem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności

procesowej jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Uprawdopodobnienie jest uwiarygodnieniem przez stronę szczególnej staranności przy

dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy można mówić w sytuacji, kiedy

strona nie miała wpływu na zdarzenie, określane często jako losowe. Brak winy w

uchybieniu terminu należy więc przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie

pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków ogólnie dostępnych.

Jak wynika z treści zażalenia, jedyną przyczyną niedopełnienia czynności

procesowej w przewidzianym ustawowo terminie, był błędny obieg korespondencji,

bowiem przedmiotowe postanowienie zostało odebrane w dniu 1 lipca 2013 r. przez

pracownika nieupoważnionego do odbioru korespondencji, ponieważ w tym czasie

pracownik obsługujący odbiór poczty w kancelarii zobowiązanego przebywał na urlopie

wypoczynkowym.

Zgodnie z art. 45 kpa, jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym

doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism,

stosownie natomiast do art. 46 § 1 kpa, odbierający pismo potwierdza doręczenie mu

pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.

Z akt sprawy wynika, i nie budzi żadnych wątpliwości, że strona skarżąca

oświadczyła, że korespondencja została doręczona do kancelarii zobowiązanego i

pokwitowana przez osobę zastępującą pracownika przebywającego na urlopie, tj.

zgodnie z art. 45 kpa. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zwrotne

potwierdzenie odbioru postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.,

ostemplowane pieczęcią [...] S.A. ..., pieczęcią datującą

01.07.2013 oraz podpisane – K. P.

Sygn. akt VII SA/Wa 2643/13

Nie budzi również wątpliwości, i stwierdzić należy, że zaniedbania pracownika

strony będącej spółką prawa handlowego - [...] S.A. za

odbieranie korespondencji obciążają tę jednostkę.

3.2. Zdaniem Sądu, upoważnienie do odbioru pism wynika z podziału pracy w

danej jednostce organizacyjnej. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie

zorganizowanie odbioru pism, aby odbioru tego dokonywała osoba upoważniona, i to

właśnie jednostka organizacyjna ponosi odpowiedzialność za właściwe zorganizowanie

przyjmowania pism oraz za wyznaczanie odpowiednich osób do wykonywania

czynności w tym zakresie. Tym samym osoba doręczająca pismo nie ma obowiązku

sprawdzania, czy pismo odbiera osoba uprawniona do odbioru pism.

Zauważyć dodatkowo należy, że jeśli pismo zostało skierowane nie do właściwej

jednostki organizacyjnej strony skarżącej, jak podniosła w skardze strona skarżąca,

czyli nie do właściwego adresata, to niewłaściwa jednostka organizacyjna powinna była

odmówić przyjęcia tego pisma.

IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są

one niezasadne.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone

wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a

mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego,

które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U.

2012, poz. 270), orzekł jak w sentencji.