Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 430/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 112  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: par. 16  ust. 2  pkt 1 i  ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 14 poz 92
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do dyspozycji 1) oddala skargę w zakresie pkt 1 zaskarżonej decyzji 2) umarza postępowanie w pozostałym zakresie


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosków Z. K. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na następną kadencję oraz decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie przeniesienia do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji, w punkcie 1 utrzymał w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r.; w punkcie 2 utrzymał w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., wydaną na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 16 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137), z dniem 30 czerwca 2010 r. zwolnił Z. K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie powołanego wyżej przepisu żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Minister Obrony Narodowej wyjaśnił, że w indywidualnej prognozie przebiegu służby określił zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej z uwagi na trwające w Siłach Zbrojnych zmiany organizacyjno – etatowe. Ponadto podał, że z uwagi na brak możliwości zagospodarowania żołnierzy, który tracą stanowiska służbowe, podejmowane są decyzje o przenoszeniu ich do rezerwy kadrowej lub o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie organ wyjaśnił, że do rezerwy przenoszeni są ci żołnierze, którzy nie posiadają pełnej wysługi emerytalnej i są planowani do wyznaczenia na inne stanowiska służbowe, a żołnierze pełniący służbę w rezerwie kadrowej podlegają zagospodarowaniu w pierwszej kolejności.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., wydaną na podstawie art. 19 pkt 3, art. 21 oraz art. 44 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 115 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej, zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 29 grudnia 2009 r. przeniósł do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z wydaniem decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej przeniósł skarżącego do dyspozycji.

Od decyzji tych Z. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniósł, że otrzymał dwie decyzje o tym samym numerze i z tej samej daty, które dotyczą dwóch różnych kwestii. Wniósł o wyjaśnienie, która z doręczonych mu decyzji jest ważna na mocy obowiązującego prawa i jednocześnie zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie przyczyny odmowy wyznaczenia go na zajmowane stanowisko na następną kadencję, pomimo otrzymania bardzo dobrej opinii służbowej i wniosków kadrowych przełożonych.

Minister Obrony Narodowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i podaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżone decyzje z dnia [...] listopada 2009 r. Wskazał przy tym, że w decyzji nr [...] Minister Obrony Narodowej jako organ właściwy do określenia indywidualnej prognozy przebiegu służby, zweryfikował zaproponowaną przez dowódcę i zaaprobowaną przez gestora korpusu osobowego prognozę przebiegu zawodowej służby wojskowej skarżącego w ten sposób, że jako prognozę bliższą określił "zwolnienie z zawodowej służby wojskowej". Jednocześnie wyjaśnił, że obie decyzje Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. są ważne w świetle obowiązującego prawa, bowiem zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, decyzje i rozkazy personalne wydaje się w formie indywidualnej lub zbiorowej, natomiast w przypadku sporządzenia decyzji w formie zbiorowej, wyciąg z tej decyzji jest z nimi równoznaczny. Organ wskazał, iż zaskarżone decyzje są decyzjami wydanymi w formie zbiorowej, dlatego też wyciągi z decyzji wydanej w formie zbiorowej posiadają ten sam numer, jednakże w poszczególnych punktach rozstrzygają dwie różne sprawy.

Ponadto Minister Obrony Narodowej przytoczył treść przepisu art. 112 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wyjaśnił, że niewyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe na kolejną kadencję stanowi fakultatywną przesłankę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Organ wyjaśnił, że Dyrektor Departamentu Kadr MON działając na podstawie upoważnienia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 czerwca 2008 r. oraz na podstawie § 11 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra obrony Narodowej z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 94, poz. 601), zgodnie z którym organ wojskowy właściwy do wyznaczenia opiniowanego żołnierza na stanowisko służbowe proponowane w prognozie bliższej, po zapoznaniu się z opinią służbową opiniowanego oraz propozycją dowódcy jednostki wojskowej w zakresie dalszego przebiegu służby wojskowej, określa indywidualną prognozę przebiegu służby i ustala prognozę bliższą po zakończeniu kadencji, wskazując konkretne stanowisko służbowe przewidziane do objęcia przez żołnierza, rezerwę kadrową albo zwolnienie z zarodowej służby wojskowej wpisując ją do arkusza opinii służbowej – dokonał weryfikacji przedłożonej przez przełożonych skarżącego prognozy przebiegu jego dalszej służby. Organ podkreślił przy tym, że w przedstawionej mu propozycji przebiegu dalszej służby, nie jest on związany żadnymi określonymi warunkami. Przedstawiona bowiem prognoza przebiegu służby jest tylko propozycją i nie jest wiążąca dla Ministra Obrony Narodowej. Dlatego też Minister Obrony Narodowej zmienił proponowaną prognozę przebiegu służby skarżącego na "zwolnienie z zawodowej służby wojskowej", gdyż kierował się potrzebą prowadzenia odpowiedniej polityki kadrowej związanej z potrzebami Sił Zbrojnych RP.

Organ wskazał, iż skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, w związku z tym zwolnił go z zawodowej służby wojskowej na mocy art. 112 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a podejmując tę decyzję wziął pod uwagę indywidualną prognozę przebiegu służby, w której określono jako prognozę bliższą zwolnienie ze służby. Dodatkowo organ podniósł, że skarżący posiada pełną wysługę emerytalną i mógłby służyć do 60 roku życia, jednakże interes Sił Zbrojnych wymaga, aby w pierwszej kolejności zagospodarować oficerów będących w rezerwie kadrowej, posiadających równie dobrą opinię i wysokie wyniki w służbie, jednak nieposiadający pełnej wysługi emerytalnej.

Odnośnie zaś decyzji nr [...] Minister Obrony Narodowej wyjaśnił, że żołnierz zawodowy, w stosunku do którego została wydana decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, może być na okres do dnia zwolnienia z tej służby przeniesiony do dyspozycji i z dniem przeniesienia do dyspozycji zwalnia się go z zajmowanego stanowiska służbowego i z powyższego uprawnienia organ skorzystał.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej stała się przedmiotem skargi Z. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze tej skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, poprzez naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 61 ust. 4 kpa, w sytuacji gdy strona nie brała czynnego udziału w postępowaniu; naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 kpa poprzez brak rozpoznania całości materiału dowodowego, nieodniesienie się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej w przypadku, gdy istniała możliwość wyznaczenia go na to samo stanowisko oraz naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie przez organ żołnierza zawodowego.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ w toku postępowania odstąpił od ustalenia, czy skarżący mógł być wyznaczony na inne stanowisko służbowe, względnie czasowo przeniesiony do rezerwy kadrowej. Zdaniem skarżącego organ II instancji bez żadnego postępowania w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz bez informacji o okolicznościach faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, zwolnił go z zawodowej służby wojskowej. Wskazał, że organ mimo możliwości wyznaczenia go na to samo stanowisko służbowe, zwolnił go ze służby. Ponadto w prognozie bliższej został przewidziany do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku i stanowisko to nie zostało przewidziane do likwidacji. Jednocześnie wskazał, że organ dokonał weryfikacji proponowanej prognozy bliższej pełnienia zawodowej służby wojskowej bez zaciągnięcia opinii od gestora korpusu osobowego i zmienił tę prognozę bez wykazania okoliczności zmiany prognozy. Stwierdził ponadto, że weryfikacja prognozy została dokonana wyłącznie na potrzeby decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 28 maja 2010 r. skarżący odniósł się do otrzymanej odpowiedzi na skargę, podtrzymał argumenty zawarte w skardze i ponownie podkreślił, że zmiana zatwierdzonej przez gestora korpusu osobowego jego indywidualnej prognozy dalszej służby wojskowej nastąpiła wbrew obowiązującemu rozporządzeniu o opiniowaniu żołnierzy zawodowych. W jego ocenie organ powinien był wykazać zaistnienie szczególnie ważnych potrzeb dla Sił Zbrojnych, które byłyby podstawą zmiany zatwierdzonej prognozy. Ponadto podniósł, iż organ wydając decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej posłużył się nieostateczną decyzję o niewyznaczeniu go na stanowisko na następną kadencję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rolą sądów administracyjnych nie jest zastępowanie organów administracji publicznej w merytorycznym rozstrzyganiu spraw, lecz kontrola, czy organy te rozstrzygnęły sprawę zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. Sąd administracyjny bada bowiem zgodność decyzji z prawem, a nie wnika w celowość jej wydania i rozstrzygnięcia sprawy w nie zawartego.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Z. K. skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej, w części dotyczącej zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na kolejną kadencję.

W rozpoznawanej sprawie zaistniał stan faktyczny odpowiadający powyższej normie prawnej.

Rozkazem personalnym z [...] listopada 2006 r. skarżący został wyznaczony na stanowisko Szefa Sztabu Ośrodka – Zastępcę Dowódcy na kadencję trwającą od [...] grudnia 2006 r. do [...] grudnia 2009 r. Przed upływem kadencji została sporządzona opinia służbowa dotycząca skarżącego. W opinii tej Dowódca Jednostki Wojskowej zaproponował wyznaczenie skarżącego na zajmowane dotychczas stanowisko, ma kadencję trwającą do [...] lipca 2011 r. Propozycja ta została zaakceptowana przez Dowódcę Marynarki Wojennej oraz Szefa Sztabu Generalnego.

Zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 20 maja 2008 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 94, poz. 601) opinia służbowa wraz z propozycją przebiegu służby opiniowanego dowódca jednostki wojskowej przesyła niezwłocznie bezpośrednio do organu właściwego do wyznaczenia opiniowanego na proponowane stanowisko służbowe. Organ ten, po zapoznaniu się z opinią służbową opiniowanego oraz propozycją dowódcy jednostki wojskowej w zakresie dalszego przebiegu służby, określa indywidualną prognozę przebiegu służby opiniowanego, wpisując ją w dziale IX arkusza ( § 11 w.w. rozporządzenia).

W przedmiotowej sprawie powyższa procedura została zachowana. Minister Obrony Narodowej, jako organ właściwy – w świetle obowiązującego wówczas przepisu art. 44 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe, określił indywidualną prognozę przebiegu służby skarżącego – zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

Wbrew zarzutom skargi Minister Obrony Narodowej nie dokonał weryfikacji indywidualnej prognozy przebiegu służby skarżącego. Ma rację skarżący, iż prognoza taka może być zmieniona tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb Sił Zbrojnych. W przepisach normujących tę kwestię (art. 26 ust. 21 w.w. ustawy o § 12 ust. 1 pkt 1 w.w. rozporządzenia) chodzi jednakże o zmianę już określonej indywidualnej prognozy przebiegu służby, a nie o nieuwzględnienie propozycji prognozy przedstawionej przez uprawnione organy.

W sprawie niniejszej Minister Obrony Narodowej był organem uprawnionym do określenia takiej prognozy i nie był przy tym związany przedstawionymi propozycjami. Oznacza to, że nieuwzględniając przedłożonych mu propozycji prognozy przebiegu służby skarżącego nie dokonał jej weryfikacji, lecz określił taką prognozę jako organ uprawniony. Potwierdza to także opinia służbowa za okres od [...] 12.2006 r. do [...] 06.2009 r., w której została zawarta bliższa indywidualna prognoza przebiegu służby, a jednocześnie brak w niej, w stosownej rubryce, informacji dotyczącej zweryfikowanej lub nowej indywidualnej prognozy przebiegu służby.

Od indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej określonej dla żołnierza zawodowego w opinii służbowej nie przysługuje prawo wniesienia odwołania.

W tych okolicznościach organ był uprawniony do zastosowania art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej i zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W sprawie niesporne jest bowiem, że skarżący – wobec określonej dla niego prognozy – nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Zgodnie z art. 35 ust 1 ustawy pragmatycznej żołnierza zawodowego wyznacza się bowiem na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do m. in. ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej w sprawach m.in. wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd nie jest zatem uprawniony do badania dlaczego nie doszło do wyznaczenia na określone stanowisko służbowe. W zakresie uprawnień związanych z doborem kadry ingerencja Sądu jest nader ograniczona. Obsada stanowisk wojskowych leży zawsze w gestii organów wojskowych, które uprawnione są do wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe, przy uwzględnieniu m. in. potrzeb Sił Zbrojnych. Dodatkowo zauważyć należy, że dopuszczalność wyłączenia kontroli sądowej w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe przyjął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 czerwca 1998 r. (K 28/97), nie dopatrując się w takiej regulacji niezgodności z Konstytucją. W orzeczeniu z 6 grudnia 2007 r. ( II SA/Wa 1622/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że dla zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Kognicja Sądu wyznaczona przez art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo ustroju sądów administracyjnych ograniczona jest tutaj do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie miała miejsce. Sąd administracyjny nie może tu badać celowości wyznaczania lub niewyznaczania żołnierzy na stanowiska służbowe na określoną kadencję. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższy pogląd w pełni podziela.

Konstrukcja przepisu art. 112 ust 1 ustawy pragmatycznej wskazuje, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd w takich sprawach bada jedynie czy decyzja nie nosi cech dowolności.

W ocenie Sądu powyższy przepis winien być odczytywany przy uwzględnieniu rozwiązań systemowych przyjętych w ustawie pragmatycznej. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 tej ustawy pełnienie służby na określonym stanowisku jest uzależnione od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym, czy istnieje potrzeba wyznaczenia konkretnej osoby na dane stanowisko służbowe decyduje właściwy organ wojskowy, a nie żołnierz.

W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – organ wydając decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a wydane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności.

W Siłach Zbrojnych wykonywano w ostatnich latach szereg przedsięwzięć natury organizacyjno – etatowej, wynikających m. in. z modernizacji Sił Zbrojnych, które to zamierzenia polegały przede wszystkim na rozformowaniu lub przeformowaniu szeregu związków taktycznych, oddziałów i dowództw różnego szczebla. W rezultacie rzeczonych zmian uległa znacznemu zmniejszeniu i likwidacji liczba stanowisk służbowych, szczególnie w korpusie oficerów starszych ( o stopniu etatowym pułkownika, podpułkownika, majora).

W zaistniałych okolicznościach na akceptację zasługują zatem motywy uzasadniające zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej jest bez wątpienia organem, który decydując o obsadzie poszczególnych stanowisk w korpusie oficerskim musi mieć na względzie istniejące potrzeby Sił Zbrojnych. Potrzeby te w sposób bezpośredni przekładają się na prowadzoną politykę kadrową i przyszłą strukturę zatrudnienia, zaś Sąd nie ma możliwości kontroli działalności organu w tym zakresie.

Konsekwencją zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej była możliwość przeniesienia go do dnia zwolnienia ze służby do dyspozycji i zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego (art. 21 ustawy pragmatycznej). Rozstrzygała w tym zakresie decyzja z 4 listopada 2009 r. w pkt 2. Na rozstrzygnięcie to nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Rozstrzygnięcia zawarte w powyższej decyzji Ministra Obrony Narodowej są ze sobą związane i brak podstaw do przyjęcia, że którekolwiek z nich musi stać się prawomocne, aby możliwe było wydanie kolejnego rozstrzygnięcia. Istotne są tutaj również sekwencje czasowe, albowiem po zakończeniu kadencji skarżący, do czasu zwolnienia, które z kolei następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, nie może znajdować się w "próżni" służbowej. Zgodnie bowiem z art. 19 ustawy pragmatycznej żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową:

- na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej;

- w rezerwie kadrowej;

- w dyspozycji.

Na podkreślenie zasługuje przy tym, że w rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w uzasadnieniu skargi, nie została wydana decyzja o niewyznaczeniu go na stanowisko służbowe. A zatem zarzut, iż decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej powołuje się na nieprawomocną decyzję o niewyznaczeniu skarżącego na kolejną kadencję jest niezasadny.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji. Istotą zasady równości wobec prawa nie jest traktowanie wszystkich jednakowo, a tylko równe traktowanie określonej grupy obywateli, wyróżnionej ze względu na cechę prawnie relewantną. Różnicowanie sytuacji prawnej obywateli jest wtedy sprzeczne z Konstytucją, jeżeli traktuje się w sposób różny podmioty lub sytuacje podobne, a takie różnice traktowania nie znajdują należytego uzasadnienia konstytucyjnego. Nie stanowi zatem naruszenia zasady równości niewyznaczenie skarżącego na określone stanowisko służbowe na kolejną kadencję, pomimo, iż - jak to określił skarżący – spełnia on wymagania wynikające z pragmatyki służbowej.

Jak zwrócono uwagę powyżej żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych. I właśnie ten warunek w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony. Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać w realiach rozpoznawanej sprawy nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji prawnej osób pozostających w podobnej sytuacji faktycznej. Wobec faktu, że organ ma prawo prowadzić racjonalną politykę kadrową nie można uznać, że zaskarżona decyzja stanowi przejaw dyskryminacji skarżącego.

Reasumując tę część rozważań uznać należy, iż rozstrzygając w sprawie niniejszej organ nie naruszył przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Dokonał ich prawidłowej wykładni, a następnie dokonał subsumcji ustalonych okoliczności faktycznych pod stosowną normę prawną.

W sprawie nie doszło również do takiego naruszenia przepisów procesowych, które obligowałyby Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. C ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dalej jako p.p.s.a.) Sąd uchyla decyzję jedynie wówczas gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Za niezasadny należy uznać zarzut uchybienia przepisom art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61 ust 4 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący został zapoznany z indywidualną prognozą przebiegu służby [...] października 2009 r., co jednoznacznie wynika z adnotacji dotyczącej sposobu powiadomienia żołnierza, zawartej w opinii służbowej za okres od [...] 12.2006 r. do [...] 06.2009 r. Od prognozy tej nie przysługiwał mu żaden środek odwoławczy. Skarżący otrzymał również decyzje pierwszo- i drugoinstancyjne, od których składał odpowiednio wnioski o ponowne rozpatrzenie i skargę do sądu administracyjnego. Decyzje te były konsekwencją wniosków zawartych w indywidualnej prognozie przebiegu służby skarżącego. W tej sytuacji uznać należy, że skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu i mógł brać w nim udział.

W toku postępowania zostały zachowane ogólne zasady postępowania wyrażone w art. 6,7,8,9 i 10 K.p.a. Organ działał na podstawie przepisów prawa, a podstawa materialnoprawna wydanych rozstrzygnięć została zawarta w decyzjach. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił przyczyny określenia bliższej prognozy przebiegu służby nieuwzględniającej propozycji przełożonych skarżącego, jak i zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, odwołując się tym samym do zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wynika z nich – wbrew zarzutom skargi – dlaczego skarżący nie został wyznaczony na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe.

Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej, w wersji obowiązującej na datę rozpatrzenia sprawy, Minister Obrony Narodowej był organem właściwym do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe i zwolnienia go z tego stanowiska. Ten sam organ, zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych, był uprawniony do określenia indywidualnej prognozy przebiegu służby skarżącego. Dlatego też zarzut, iż sprawę rozpatrywał ten sam organ, który dokonał zmiany indywidualnej prognozy służby skarżącego jest niezasadny,

Nieuprawniony jest również zarzut nadania dwóm decyzjom, różnym w treści, tego samego numeru. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy pragmatycznej decyzje i rozkazy personalne wydaje się w formie indywidualnej lub zbiorowej. W przypadku sporządzenia decyzji lub rozkazu personalnego w formie zbiorowej, wyciąg z tej decyzji lub rozkazu jest z nimi równoznaczny.

Decyzje z [...] listopada 2009 r. zostały wydane w formie zbiorowej. Dlatego też wyciągi z tej decyzji wskazują na ten sam numer decyzji jednakże w poszczególnych punktach ( 1, 2) rozstrzygają dwie różne sprawy. Decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] w punkcie 1 zwalnia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przenosi do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, natomiast decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] w punkcie 2 zwalnia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przenosi do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji dowódcy jednostki wojskowej.

Przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie określają jak ma wyglądać wyciąg z decyzji. Niewątpliwie zasadnym jest, aby na dokumencie zawierającym taki wyciąg widniał wpis "wyciąg". Jego brak nie sprawia jednak, że dokument taki traci cechy wyciągu, skoro wynika z niego jednoznacznie, że taki wyciąg z decyzji zbiorowej stanowi.

Jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 35 § K.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpoznany w terminie miesiąca, co wynika jednoznacznie z zestawienia daty wpływu wniosku do organu ( 7 grudnia 2009 r.) i wydania decyzji drugoinstancyjnej ( 7 stycznia 2010 r.)

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w zakresie pkt 1, jak również decyzja z 4 listopada 2009 r., także w zakresie pkt 1 prawa nie naruszają i skargę w tym zakresie – na zasadzie art. 151 p.p.s.a. – oddalił.

Wobec cofnięcia skargi w zakresie pkt 2 zaskarżonej decyzji Sąd – uznając to cofnięcie za dopuszczalne i niezmierzające do obejścia prawa lub utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności – umorzył postępowanie w tej części na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.