Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 837/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska, Sędziowie NSA Irena Kamińska, Joanna Runge – Lissowska (spr.), Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 162/05 w sprawie ze skargi K. C. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie na rzecz K. C. kwotę 180,00 zł (słownie: sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 04 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 162/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę K. C. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] w przedmiocie świadczenia za okres pozostawania poza służbą. K. C. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] został przywrócony do służby, na skutek wyroku

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14.12.2004 r. sygn. akt II SA/O/536/04, którym uchylony został rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 7.07.2004 r. i utrzymany nim w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 9.06.2004 r. o zwolnieniu ze służby. W wyniku przywrócenia Komendant Powiatowy rozkazem personalnym z dnia [...] przyznał K. C. świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, równe wysokości uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, składające się z uposażenia zasadniczego w kwocie 1310 zł i dodatku służbowego w kwocie 240 zł, za okres 1 miesiąca. Po rozpatrzeniu odwołania K. C. od tego rozkazu Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie, ww. rozkazem personalnym z dnia [...] uchylił rozkaz w części dotyczącej dodatku i ustalił jego wysokość na 500 zł, a w pozostałej części utrzymał go w mocy. Oddalając skargę K. C. Wojewódzki Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2001 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc, co oznacza, iż policjant nie otrzymuje uposażenia za cały okres pozostawania poza służbą, ale jedynie świadczenie ustalone w granicach od 1 do 6 miesięcznego uposażenia. W sprawie K. C. bezsporna jest okoliczność, iż pozostawał on poza służbą od 1.07.2004 r. do 13.12.2004 r., jednakże dnia 30.07.2004 r. stało się prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdzające całkowitą niezdolność do służby, zatem gdyby K. C. nie został zwolniony z dniem 30.06.2004 r., to i tak po dniu 30.07.2004 r. nie mógłby pozostawać w służbie, skoro art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nakazuje zwolnienie ze służby w przypadku orzeczenia o trwałej niezdolności do służby i wobec tego zasadnie organy przyznały świadczenie za okres 1 miesiąca – skonkludował Wojewódzki Sąd.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył K. C., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania i zarzucając:

a) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 42 ust. 5 ustawy o Policji oraz art. 43 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz niezastosowanie art. 43 ust. 1 ustawy, polegające na przyjęciu, iż policjantowi, który przywrócony został do służby na skutek uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby, należy się świadczenie pieniężne jedynie za okres jednego miesiąca, tj. od 30.06.2004 r. kiedy to skarżący został zwolniony ze służby do dnia 30.07.2004 r. kiedy uprawomocniło się orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby, podczas gdy z uwagi na ostateczne przyjęcie rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 15.12.2004 r. za podstawę zwolnienia art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji to jest orzeczenia o trwałej niezdolności do służby, zwolnienie powinno nastąpić, stosownie do art. 43 ust. 1, dopiero po 12 miesiącach, od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, a zatem skarżącemu należało się świadczenie pieniężne za cały okres pozostawania poza służbą, tj. od dnia 1.07.2004 r. za okres 6 miesięcy,

b) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie przeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z wydanych skarżącemu zaświadczeń lekarskich, z treści których wynikało, iż skarżący był nieprzerwanie niezdolny do pełnienia służby z powodu choroby już od dnia 22.06.2004 r. , a zatem zarówno przed dniem wydania orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby, jak i po tym dniu, a w szczególności okresu nieprzerwanego zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania, a miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie wniósł o jej oddalenie, wykazując jej niezasadność wobec nie naruszenia przez Sąd przepisów wskazanych w podstawach skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę przyznania K. C. świadczenia pieniężnego stanowił art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Stanowi on, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Wynika z niego zatem, że jeżeli policjant był zwolniony ze służby, a potem został do niej przywrócony to za ten okres służy mu świadczenie pieniężne, przy czym okres wypłaty świadczenia nie może być krótszy niż miesiąc a dłuższy niż sześć miesięcy.

K. C. został zwolniony ze służby z dniem 1.07.2004 r. ale na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie został do służby przywrócony, a wobec tego miał do niego zastosowanie art. 42 ust. 5 cyt. ustawy. Wyrok uchylający rozkaz o zwolnieniu ze służby ma takie znaczenie, że z chwilą gdy stanie się prawomocny stosunek służby podlega reaktywowaniu. Zatem okres od dnia, w którym rozkaz o zwolnieniu ze służby stał się ostateczny do dnia, w którym uprawomocnił się wyrok o uchyleniu tego rozkazu jest tym, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, tj. okresem pozostawania poza służbą.

Za okres pozostawania poza służbą przysługiwało K. C. świadczenie, o którym mowa w art. 42 ust.5, jak powiedziano wyżej, z ograniczeniami czasowymi z tego przepisu wynikającymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, tak jak i organy orzekające, przyjął, iż bez względu na to jaki czas trwał ten okres świadczenie pieniężne przysługuje K. C. tylko za jeden miesiąc z tego względu, że po dniu 30.07.2004 r. nie mógłby już pełnić służby wobec orzeczenia o trwałej niezdolności do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął jednak pod uwagę, że okoliczność ta nie ma znaczenia przy ustalaniu okresu pozostawania poza służbą. Ma ona znaczenie przy zwolnieniu ze służby, o czym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowi, że w razie orzeczenia trwałej niezdolności do służby policjanta zwalnia się z niej. Ma także znaczenie przy ustalaniu daty zwolnienia ze służby, o czym mowa w art. 43 ust. 1, z którego wynika, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Jednakże zwolnienie ze służby z przyczyn, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 nie pozostaje w związku z sytuacją określoną w art. 42 ust. 5 omawianej ustawy, tak co do zasady, jak i w przypadku K. C.

Komisja lekarska uznała K. C. za niezdolnego do służby, co skutkować będzie postępowanie w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, jednak jego wcześniejsze zwolnienie ze służby z dniem 30.06.2004 r., a więc przed datą tego orzeczenia, zostało uznane za niezgodne z prawem przez Sąd i na skutek tego został on przywrócony do służby. Są to zatem dwie różne sprawy. Przywrócenie do służby i związane z tym świadczenie z art. 42 ust. 5 tej ustawy jest nie związane z ewentualnym wdrożeniem postępowania z art. 41 ust. 1 pkt 1. Uznanie zatem, iż świadczenie za okres pozostawania bez służby przysługuje K. C. tylko przez 1 miesiąc narusza art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).