Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3193/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 133, art. 135, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c., art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53, art. 57
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 18, art. 47
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 8
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 753/14 w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 753/14, oddalił skargę C. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

C. P. (obywatel USA) złożył w dniu 5 marca 2013 r. do Wojewody Małopolskiego wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zamiar pozostania na terytorium Polski przez okres dłuższy niż trzy miesiące skarżący uzasadnił pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką RP, Z. P., co potwierdził przedłożony odpis skrócony aktu małżeństwa wydany w dniu [...] lutego 2013 r. Skarżący w związku małżeńskim pozostaje od dnia [...] listopada 2010 r., a organ I instancji ustalił, że małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.

Wojewoda w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że skarżący naruszał obowiązujący porządek prawny ponieważ prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 1998 r. został uznany przez władze stanu C. za winnego przestępstwa na tle seksualnym – inna czynność seksualna – wykorzystanie seksualne małoletniego. Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wskazał, że C. P. figuruje w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, oraz że w stosunku do niego Prokuratura Rejonowa K. – K. prowadziła postępowanie zarejestrowane pod sygn. akt – [...]. Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Komendant K. Oddziału Straży Granicznej poinformował, iż Straż Graniczna nie posiada informacji, że wjazd i pobyt skarżącego na terytorium RP stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prokuratura Rejonowa K. - K. podniosła również, że prowadzi postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu, który pozostaje pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 202 § 2 kk.

W dniu 27 maja 2013 r. skarżący został przesłuchany. Zeznał m. in., że był karany w USA za napaść seksualną. W dniu 2 maja 2013 r. do Wojewody Małopolskiego wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej K. – K., z którego wynika, że postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu zostało zakończone w dniu 23 kwietnia 2013r. skierowaniem do Sądu Rejonowego dla K. – K., Wydział II Karny w K. aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu podejrzanemu o popełnienie przestępstwa z art. 202 § 2 kk. Pismami z dnia 29 maja 2013 r. i 17 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy dla K. –K. poinformował, że postępowanie przeciwko cudzoziemcowi znajduje się we wstępnej fazie rozpoznania. Ponadto w toku postępowania przed organem I instancji wpłynęły dokumenty zawierające informacje niejawne oznaczone klauzulą "ZASTRZEŻONE", które organ uznał za istotne w sprawie i postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r. wyłączył je z jawnej dokumentacji i odmówił stronie ich przeglądania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Wojewoda Małopolski odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że skarżący we wniosku z dnia 5 marca 2013 r. w części E formularza odpowiadając na pytanie: "czy był Pan karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?", zaznaczył rubrykę: "Nie", natomiast z poczynionych przez organ ustaleń jednoznacznie wynika, że są to fałszywe informacje. Zdaniem Wojewody skarżący umyślnie zataił fakty przed organem administracji publicznej. W ocenie organu działanie to było celowe i jest potwierdzeniem lekceważącego stosunku do polskich przepisów prawa. Powyższe oznacza, że spełniona została przesłanka wynikająca z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, stanowiąca podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Ponadto organ stwierdził, że fakt naruszania porządku prawnego w przeszłości, charakter popełnionych czynów oraz informacje niejawne wskazują, że pobyt skarżącego na terytorium RP stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wobec powyższego organ stwierdził, że w sprawie została wyczerpana również dyspozycja art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz w związku z art. 107 § 5 k.p.a. morgan odstąpił od uzasadnienia w części decyzji, podnosząc, że wymagają tego względy bezpieczeństwa i porządku publicznego.

C. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie: art. art. 6, 7, 12 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, tj. Z. P. oraz naruszenie praworządności, z powodu niepodjęcia przez organ wszystkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, oraz długotrwałe postępowanie; art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego; art. 53 ust. 1 pkt 6 i art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez nadużycie premisyjnego przepisu pozwalającemu organowi na odstąpienie od uzasadnienia decyzji oraz niedopełnienie przez organ obowiązku polegającego na udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na pobyt czasowy na terytorium RP stronie, która pozostaje w związku małżeńskim.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że fakt naruszenia porządku prawnego w przeszłości, charakter popełnianych czynów oraz informacje niejawne z którymi zapoznały się organy, dają podstawę do stwierdzenia, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ drugiej instancji również odstąpił od szerszego uzasadnienia w części dotyczącej powołania przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, powołując się na względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stwierdził, że wobec zaistnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, odstąpił od badania czy cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te nie miałyby w takiej sytuacji wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

W ocenie Szefa Urzędu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa proceduralnego, czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że rozstrzygniecie nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, czy art. 18 i 46 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie nakłada na stronę zobowiązania do opuszczenia terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym.

Skargą C. P. zaskarżył powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: art. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego, to jest niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz pominięcie dowodów zgromadzonych w sprawie, to jest w szczególności: - brak dowodów uzasadniających przyjęcie, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa, - brak ustalenia wpływu karalności skarżącego ponad 15 i 25 lat temu na aktualność zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, - brak uwzględnienia obowiązującym w polskim porządku prawnym zasady domniemania niewinności; art. 107 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełnienia przesłanek uprawniających organ do odmowy skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oraz nieustosunkowanie się do zarzutów i twierdzeń zawartych w odwołaniu, co w konsekwencji stanowiło również naruszenie zasady przekonywania; art. 57 ust. 1 pkt. 5 ustawy o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego; art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuprawnione przyjęcie, że skarżący podał we wniosku nieprawdziwe informacje i umyślnie zataił przed organem fakty dotyczące jego karalności; art. 8 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i 47 Konstytucji RP poprzez nieuprawnioną ingerencję w życie rodzinne i prywatne skarżącego polegające na nieuwzględnieniu przy dokonywaniu oceny zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy więzów rodzinnych łączących skarżącego z małżonką i jej rodziną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. skarżący podniósł, że odpowiedź na skargę nie może służyć uzupełnianiu uzasadnienia decyzji, w którym powinny być zawarte wszelkie rozważania i oceny organu administracji. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku uznał za zasadne przyjęcie przez organ za podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie okoliczności wymienionej w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 6 i lit a ustawy o cudzoziemcach.

W ocenie Sądu argumentacja skarżącego, że zaprzeczenie we wniosku, że był karany, było wynikiem pomyłki, nie jest przekonująca. Przede wszystkim zarówno pytanie dotyczące karalności jak również pouczenie o konsekwencjach złożenia fałszywych informacji, zostało sformułowane także w zrozumiałym dla skarżącego języku angielskim. Wniosek został przez skarżącego własnoręcznie podpisany, zatem należy przyjąć, że zapoznał się on z treścią pytań formularza oraz z pouczeniem informującym, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie nieprawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a także zatajenie prawdy spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełniania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniu i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. To wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. Skarżący opatrzył wniosek własnoręczny podpisem, powinien być więc świadom skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje.

Zdaniem Sądu temu, że skarżący ze świadomością podał we wniosku z dnia 5 marca 2013 r. fałszywe informacje na temat swojej karalności, nie przeczy fakt, że podczas przesłuchania w dniu 27 maja 2013 r. na pytanie odnoście karalności na terytorium RP lub innego państwa oraz jaki był rodzaj kary i za jakie wykroczenie/przestępstwo, podał, że był dwukrotnie karany (w 1987 r. i 1996 r.) w USA za przestępstwa na tle seksualnym dotyczące małoletnich. Zdaniem skarżącego, gdyby chciał zataić te informacje, to konsekwentnie nie przyznawałby się w całym toku postępowania do odbywania kary za granicą. Należy jednak mieć na względzie, że wówczas, tj. podczas przesłuchania organ dysponował już materiałami (np. wydrukiem z systemu "F. Sexual Offendres and Predators") wskazującymi na możliwość popełnienia przez cudzoziemca przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności przeciwko małoletnim na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki. Należało zatem przypuszczać, że organ będzie badał tę kwestię, zatem zatajanie przez skarżącego faktu skazania za granicą w dalszym toku postępowania, nie miałoby sensu. Należy także zdaniem Sądu wskazać, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, we wniosku z dnia 29 października 2010 r., skarżący również wypełnił wniosek nie informując o karalności, a dopiero później w toku postępowania poinformował organ o ukaraniu sądowym w Stanie C. w 1996 r. Wobec tego, zdaniem skarżącego organ co najmniej od końca roku 2010 powinien z urzędu wiedzieć o przestępstwie, za które został skazany w 1996 r. Rozważając tę kwestię Sąd stwierdził, że skarżący w dniu 5 marca 2013 r. złożył kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wszczynający kolejne postępowanie administracyjne i był zobowiązany do rzetelnego wypełnienia tego wniosku w całości. Fakt złożenia oświadczenia, zresztą również nie we wniosku, ale w toku poprzednio prowadzonego postępowania o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy dotyczącego karalności, nie zwalnia cudzoziemca z obowiązku podania tej informacji we wniosku inicjującym kolejne postępowanie w tym przedmiocie.

Ponadto z akt sprawy wszczętej z wniosku z dnia 29 października 2010 r. wynika, że w przedmiotowym wniosku skarżący również udzielił negatywnej odpowiedzi na pytanie dotyczące karalności. Także podczas przesłuchania w dniu 1 grudnia 2010 r. oświadczył: "Nigdy nie byłem karany". Dopiero po uzyskaniu przez organ informacji dotyczącej możliwości popełnienia przestępstwa przez skarżącego na terenie USA (wpis do rejestru przestępców seksualnych na w Stanie F.), skarżący podczas wywiadu środowiskowego, co wynika z notatki urzędowej z dnia 10 lutego 2011 r., poinformował o karze sześciu miesięcy pozbawienia wolności za uderzenie dziewczyny małoletniego syna. Następnie skarżący, ustanowił profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), w którego obecności odbyło się przesłuchanie w dniu 15 marca 2011r. Podczas przesłuchania na pytanie dotyczące karalności skarżący opowiedział o okolicznościach skazania go 15 lat wcześniej w USA, podnosząc że czyn polegał na uderzeniu ("dałem klapsa") swojego dwunastoletniego pasierba i jego piętnastoletniej dziewczyny, których zastał w łóżku. Na pytanie: "czy jest pan osobą, która w USA popełniła przestępstwo seksualne?" skarżący odmówił udzielenia odpowiedzi. Następnie, w piśmie z dnia 6 maja 2011 r. skarżący "sprostował pkt VII wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP z daty 29-10-2010 roku", oświadczając, że był karany sądownie.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności, wbrew twierdzeniom skarżącego, wcale nie przeczą, że w obecnie ocenianym postępowaniu skarżący celowo i świadomie zataił dane dotyczące karalności w USA. Trudno uwierzyć, aby skarżący w obydwu postępowaniach w skutek omyłki nie podał we wnioskach wszczynających te postępowania tak ważnych informacji, jak to, że był karany za przestępstwa dokonane na tle seksualnym z udziałem małoletnich. Opisany wyżej przebieg poprzedniego postępowania, próba bagatelizowania popełnionego przestępstwa (wskazywanie, że dotyczyło uderzenia, odmowa odpowiedzi na pytanie czy został uznany za przestępcę seksualnego) oraz przebieg niniejszego postępowania (niewskazanie informacji o karalności we wniosku, dopiero w toku postępowania, po uzyskaniu przez organ informacji w tym zakresie) świadczą, wbrew twierdzeniem skarżącego, że przyznanie się do popełnienia przestępstw na tle seksualnym z udziałem małoletnich nie było wcale dobrowolne, ani nieprzymuszone. Powyższe wskazuje na niechęć skarżącego do rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Wszystkie opisane wyżej okoliczności, zdaniem Sądu jednoznacznie wskazują, że nie może być mowy o nieświadomości wnioskodawcy zarówno co do czynu karalnego, którego się dopuścił oraz jego prawnych konsekwencji, jak i co do wymagania ujawnienia faktu jego popełnienia we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce. Oczywistym powinno być dla skarżącego, że skoro kwestia karalności za granicą była już w poprzednim postępowaniu ujawniona, to powinna być ujawniona w kolejnym. Zatajając te informacje skarżący działał więc świadomie. W tej sytuacji organy zasadnie uznały, że spełniona został w niniejszej sprawie przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, co zobowiązywało organy do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Zaskarżona decyzja jest natomiast zdaniem Sądu wadliwa w zakresie uzasadnienia spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Wskazany przepis nie wiąże bowiem skutków prawnych z samym faktem skazania za popełnienie przestępstwa, ale wymaga wykazania, iż konkretne, negatywne zachowania cudzoziemca mogą wskazywać, że pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Brak jest analizy organu w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Nie jest to jednak zdaniem Sądu naruszenie mające wpływ na wynik sprawy, wobec prawidłowego ustalenia, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a.

Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty, że zaskarżona decyzja narusza wskazane w skardze przepisy art. 8 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i 47 Konstytucji RP poprzez nieuprawnioną ingerencję w życie rodzinne i prywatne skarżącego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 Konstytucji, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa, która dopuszcza ingerencję w prawo do poszanowania życia rodzinnego. W ocenie Sądu brak jest podstaw do udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach), jeżeli występuje przesłanka negatywna, określona w art. 57 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. A zatem ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw (opieki państwa nad małżeństwem, ochrony życia rodzinnego) jest przewidziane w ustawie, co jest dopuszczalne (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Również art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, dopuszcza ingerencje władzy publicznej w korzystanie z prawa do życia prywatnego i rodzinnego w przypadkach przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Trafnie organ wskazał, że brak zgody na zamieszkanie nie uniemożliwia skarżącemu zalegalizowania pobytu na innej podstawie prawnej, tym bardziej, że decyzja odmowna nie orzeka o obowiązku opuszczenia Polski.

Skargą kasacyjną C. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego, to jest art. 57 ust. 1 pkt. 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że niezawarcie przez cudzoziemca we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony informacji o skazaniu go za popełnione przez niego przestępstwa w sytuacji, gdy organ I instancji w dacie składania wniosku wiedział o skazaniu oraz w sytuacji, gdy skazania za przestępstwa uległy zatarciu, stanowiło podanie nieprawdziwych informacji w rozumieniu tego przepisu, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu przez Sąd i przyjęcie, że zaskarżona decyzja była prawidłowa, a organy prawidłowo odmówiły skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na podanie przez niego nieprawdziwych informacji dotyczących jego karalności w 1997 r. i w 1987 r.;

2) prawa materialnego, to jest art. 8 ust.1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. z art. 18 i art. 47 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że jeśli ingerencja w życie rodzinne jest przewidziana w ustawie, to jest ona dopuszczalna oraz przyjęcie, że skoro odmowa zezwolenia na pobyt czasowy nastąpiła na podstawie ustawy o cudzoziemcach to była dopuszczalna i nie naruszała art. 8 ust. 1 Konwencji w zw. z art. 18 i 47 konstytucji RP;

3) przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art.. 7, 77 § 1 k.p.a., polegające na nieuchyleniu decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] lutego 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody, mimo iż obie decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania dowodowego, to jest bez uwzględnienia konieczności wyjaśnienia okoliczności dotyczących zatarcia skazania oraz dotyczących posiadanej przez organ wiedzy o karalności skarżącego;

4) przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] lutego 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody, mimo iż obie decyzje nie zawierały prawidłowego uzasadnienia w zakresie stanu faktycznego i prawnego uzasadniającego podjęte rozstrzygnięcie, a okoliczności faktyczne i prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zostały przedstawione przez organ II instancji dopiero w odpowiedzi na skargę, a także mimo iż organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu;

5) przepisów postępowania, to jest art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na dokonaniu ustaleń faktycznych przez sąd I instancji w oparciu o dokumenty znajdujące się aktach sprawy administracyjnej, które to akta nie zostały dopuszczone przez Sąd jako dowód w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. i nie stanowiły również dowodu pochodzącego z akt sprawy administracyjnej, zakończonej zaskarżoną decyzją organu li instancji;

6) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów podniesionych w skardze, to jest zarzutu naruszenia przez organy art. 57 ust. 1 pkt. 5 ustawy o cudzoziemcach oraz zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. a także niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego ograniczenie prawa skarżącego do życia rodzinnego było usprawiedliwione w świetle art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i art. 47 Konstytucji RP.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem, przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię oraz łączący się z nim zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a., zmierzający do podważenia przyjętego przez organy stanu faktycznego w zakresie dotyczącym ustaleń odnoszących się do istnienia przesłanki negatywnej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Oba powyższe zarzuty opierają się na okoliczności zatarcia skazania skarżącego oraz posiadanej przez organ w dacie składania wniosku, wiedzy o karalności skarżącego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie może w niniejszej sprawie skutecznie powoływać się na przewidziane w polskim porządku prawnym zatarcie skazania w sytuacji, gdy za popełnione przez niego na terytorium USA przestępstwa został on skazany przez tamtejsze sądy. Na żadnym etapie postępowania skarżący nie wskazywał też na okoliczność, że w stosunku do niego na terenie Stanów Zjednoczonych miała zastosowanie analogiczna do unormowanej w Rozdziale XII ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny instytucja. Trudno zatem uznać za mającą wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy okoliczność zatarcia skazania, gdy instytucja ta nie miała zastosowania w sytuacji skarżącego

Ponadto również wynikająca z poprzednich postępowań wiedza organu o karalności skarżącego nie mogła mieć wpływu na inną niż dokonana w niniejszym postępowaniu ocenę zatajenia przez skarżącego we wniosku z dnia 5 marca 2013 r. faktu skazania go za przestępstwa popełnione na terytorium USA. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się bowiem, że ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach upatrywać należy w zamiarze ustawodawcy, by przyczynami nieprzyznania zezwolenia na zamieszkanie uczynić nie tylko zaistnienie zdarzeń prawnych o charakterze obiektywnym (np. nielegalny charakter pobytu cudzoziemca, stwierdzenie u cudzoziemca choroby lub zakażenia szczególnego rodzaju), ale również poddać rygorystycznej ocenie subiektywne nastawienie cudzoziemca do wymogów przedstawienia zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat dotyczący swojej osoby (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 636/08; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. II OSK 716/08). Odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona zatem zawsze, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają natomiast takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. z art. 18 i 47 Konstytucji RP należy podnieść, iż słusznie w zaskarżonym wyroku zwrócono uwagę na fakt, że zarówno Konstytucja RP jak i wspomniana Konwencja przewidują ustawowe ograniczenie w zakresie korzystania (odpowiednio) z konstytucyjnych jak i konwencyjnych praw dotyczących życia rodzinnego i prywatnego. Zauważyć przy tym należy, iż konstrukcja art. 57 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że ustawodawca przewidział, w jakich okolicznościach organ nie może odmówić zgody na zamieszkanie, w przypadku, gdy przesłanką ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie jest zawarty związek małżeński z obywatelem polskim. Nie jest nim przesłanka, o jakiej mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a, ale wyłącznie przesłanki z art. 57 ust 1 pkt 3 i pkt 7-9 – co wynika z art. 57 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Ustawodawca ominął w tych uregulowaniach przesłankę złożenia wniosku zawierającego fałszywe informacje co świadczy o tym, że sam przedłożył interes Państwa nad interesem jednostki.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy miało bowiem powołanie się przez Sąd I instancji do ustaleń poczynionych w trakcie postępowania z wniosku skarżącego z dnia 29 października 2010 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Okoliczność, że skarżący w ww. wniosku nie poinformował organu o swojej karalności nie ma żadnego wpływu na ocenę ziszczenia się negatywnej przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach w niniejszej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. ponieważ, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy wyraźnie wypowiedziały się tak w zakresie strony prawnej, jak i faktycznej prowadzonej sprawy.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku dostatecznego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi powołany wyżej przepis. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd I instancji w sposób należyty wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. To, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.