Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 7/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 188 i art. 200 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "V." Spółki z o.o. w W. na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 210/13 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi "V." Spółki z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego postanawia 1. uchylić punkt 3 zaskarżonego wyroku; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz "V." Sp. z o.o. w W. kwotę 2.817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 210/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.: 1. stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], oraz 2. oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...]. Ponadto zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 657 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach Sąd I instancji wskazał art. 200 w związku z art. 205 i 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.). Nadto Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2011 r., było zobowiązanie podatkowe nieobjęte wpisem stosunkowym i w związku z tym – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. – dalej: rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r.), należało pobrać wpis stały w wysokości 500 zł, a nadpłacony wpis zwrócić skarżącej.

Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku wniosła "V." Sp. z o.o. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 200, art. 205, art. 206 p.p.s.a. i niewłaściwe ich zastosowanie, które skutkowało zasądzeniem na rzecz Spółki kwoty 657 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna spowodować zasądzenie Spółce kwoty 2.817 zł,

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, poprzez odliczenie i zasądzenie Spółce zwrotu kosztów postępowania w wysokości niższej niż należna, co stanowiło naruszenie zasady pewności prawa, zaufania do organów państwa i konwencyjnej zasady ochrony własności.

Wnosząca zażalenie domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego, na podstawie norm przepisanych, tj. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 461), dalej: rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r., kwoty 2.160 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy należną kwotą kosztów postępowania sądowego w wysokości 2.817 zł, a kwotą 657 zł zasądzoną postanowieniem.

W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów tego pisma procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej.

Zasady opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w okresie objętym skargą regulowała ustawa o podatku akcyzowym oraz Ordynacja podatkowa. Z regulacji tych wynika, że zobowiązanie w podatku akcyzowym to określona należność pieniężna, która zarazem stanowi przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Stąd, uwzględnienie skargi zgodnie z przywołanymi przez Spółkę przepisami p.p.s.a. i rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. wymagało zasądzenia na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania od organu, tj. uiszczonego przez Spółkę wpisu stosunkowego i należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, którego wysokość jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.).

Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). W myśl § 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.

Przedstawiona powyżej regulacja prowadzi do wniosku, iż od skargi wniesionej na decyzję wydaną w trybie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a więc akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., powinien być pobrany wpis stosunkowy, a nie wpis stały. Skoro tak, to tym samym wynagrodzenie pełnomocnika należało zasądzić odpowiednio do wartości przedmiotu zaskarżenia. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika jest bowiem pochodną wpisu, jaki należy pobrać od skargi. Innymi słowy wysokość wynagrodzenia jest zdeterminowana rodzajem wpisu.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (ust. 1). Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (ust. 2). Wysokość stawki minimalnej zależy od wartości przedmiotu sprawy lub jej rodzaju, a w postępowaniu egzekucyjnym od wartości egzekwowanego roszczenia (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).

W postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę oblicza się na podstawie § 6 w zw. z § 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., z którego wynika, że wysokość wynagrodzenia pełnomocnika zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Należy też wskazać, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała przesłanka do zastosowania art. 206 p.p.s.a., w myśl którego w razie częściowego uwzględnienia skargi, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, dopuszczalne jest zasądzenie od organu na rzecz skarżącego tylko części kosztów. Należy bowiem podzielić stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, że skarga na decyzje wskazane w pkt 1 zaskarżonego wyroku została uwzględniona w całości.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 200 w zw. z art. 193 p.p.s.a. uchylił pkt 3 zaskarżonego wyroku i zasądził koszty postępowania sądowego w kwocie łącznej 2.817 zł, w tym: – 400 zł z tytułu uiszczonego wpisu, – 2.400 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika oraz – 17 zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

-----------------------

2