Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 145/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabella Janson, Sędzia WSA Jolanta Bożek, Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.), Protokolant Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007 r. ze skargi B. S. B., M. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2006 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. S. B., M. B. Spółka Jawna w W. zwanej dalej Skarżącą, od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] Minister Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był wniosek pracodawcy o wypłatę dofinansowania za okres maj/czerwiec 2005 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 19 lipca 2005 r. strona przekazała wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za okres maj i czerwiec 2005 r. Wniosek został przekazany zgodnie z terminem określonym w art. 26c ust. l pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.). W związku z faktem zaistnienia zaległości w wymagalnych zobowiązań wobec Funduszu, wynikających z tytułu obowiązku wnoszenia wpłat, o których mowa w art. 31 ust. 3 pkt l powołanej ustawy o rehabilitacji, Fundusz przekazał informację o odmowie przyznania dofinansowania za okres obejmujący miesiące maj i czerwiec 2005 r. Zgodnie z przepisem art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Zaległość w zobowiązaniach pracodawcy wobec Funduszu nie została spłacona w terminie wynikającym z art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji tj. do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania za ww. okres. Z materiału dowodowego przedstawionego przez organ pierwszej instancji wynika, iż strona nie uregulowała zobowiązań wobec Funduszu w terminie umożliwiającym uzgodnienie salda tj. do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania.

Organ rozpatrujący odwołanie podzielił pogląd organu pierwszej instancji odnośnie konieczności uregulowała zobowiązań wobec Funduszu do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania. Powołał przy tym stanowisko Sekretarza Stanu - Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 14 kwietnia 2005 r. (BON-III-02936-47-MZ/05), zgodnie z którym skoro na mocy art. 26a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.),

miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu, to pracodawca nie może mieć zaległości w dniu faktycznego rozstrzygnięcia o wypłacie dofinansowania. Dniem faktycznego rozstrzygnięcia, zgodnie z obowiązującą procedurą prawną, jest dzień przesłania pracodawcy przez Fundusz informacji o uzgodnieniu salda przysługującego dofinansowania. Ta bowiem czynność "uzgodnienia" jest podstawą przekazania uzgodnionej kwoty na rachunek bankowy pracodawcy, o czym przesądza § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330, z późn. zm.). Natomiast jeżeli pracodawca ma zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu zastosowanie ma § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Zatem Fundusz na podstawie wskazanego przepisu, informuje pracodawcę o dokonanym przez siebie ustaleniu, iż saldo dofinansowania nie wykazuje kwoty należnej (jest zerowe) wraz ze wskazaniem zaległości istniejącej w zobowiązaniach pracodawcy - wykluczającej przyznanie wnioskowanej kwoty dofinansowania. Ponadto na mocy art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych procedura uzgadniania salda dofinansowania jest ograniczona czasowo. Zgodnie z powołanym przepisem nieuzgodnienie salda, w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, skutkuje wydaniem przez Fundusz decyzji o odmowie wypłaty tego dofinansowania (także wtedy, gdy przyczyną nieuzgodnienia jest istnienie zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu). Zatem ostatni dzień miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku jest ostatnim dniem, w którym może dojść do uzgodnienia salda, zarówno wobec skutecznego wykazania przez pracodawcę, że zaległość nie istnieje, jak i wobec jej uiszczenia przez pracodawcę. Jeżeli natomiast w ostatnim dniu miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku nadal istnieje zaległość w zobowiązaniach wobec Funduszu (a zatem nie doszło do uzgodnienia, że wnioskowana przez pracodawcę kwota dofinansowania jest prawidłowa i należna, tj. do uzgodnienia salda, a w dalszej kolejności nie doszło do jej wypłaty) Fundusz winien wydać decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania. Ewentualne późniejsze uiszczenie zaległości przez pracodawcę nie wpłynie na prawidłowość wydanej decyzji. Może skutkować natomiast na prawo do uzyskania dofinansowania za dalsze okresy. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji jasno stanowi, iż w przypadku nieuzgodnienia salda w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania, Fundusz wydaje decyzję o odmowie wypłaty tego dofinansowania. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie strona nie kwestionowała faktu posiadania zaległości w zobowiązaniach wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, tylko wnioskowała o ich rozłożenie na raty, co nie zmienia faktu, iż posiadała wymagalne zobowiązania zarówno na dzień złożenia wniosku za maj i czerwiec 2005 r., jak i na dzień ustalenia salda przysługującego dofinansowania.

W skardze na tę decyzję Skarżąca zarzuciła :

1. naruszenie prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie regulacji § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 232, poz. 2330), pomimo powołania w zaskarżonej decyzji,

2. nieuwzględnienie przez organ II instancji okoliczności, ze do zaległości podatkowej powodującej niezgodność salda , a tym samym odmowy dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, doszło z przyczyny leżącej wyłącznie po stronie PFRON, tj. naruszenie przez ten organ procedury podatkowej, określonej przepisami Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącej naruszenie to miało bezpośredni wpływ na nieuzgodnienie salda, a w konsekwencji odmowę dofinansowania. PFRON obciążył Skarżącą skutkiem swojego błędu, a organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu zgłoszonego w odwołaniu.

3. pominięcie aspektu społecznego. To jest faktu, że odmowa dofinansowania godzi nie w pracodawcę, a w głównie w dobro osób niepełnosprawnych. art. 26a ust. 1 i 3 ustawy o rehabilitacji poprzez odmówienie pracodawcy dofinansowania mimo spełnienia przez Skarżącą warunków zakreślonych w tych przepisach;

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że wydana została bez naruszenia prawa..

Jako materialnoprawna podstawa decyzji został wskazany przepis art. 26a ust. 8 oraz art. 26c ust. 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.)

Art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji określa, że pracodawcy zatrudniającemu osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez PFRON, o której mowa w art. 26b ust. 1 ustawy o rehabilitacji, przysługuje dofinansowanie do wynagrodzeń tych pracowników ze środków PFRON, wypłacane raz na dwa miesiące.

Z treści art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji wynika, że uprawnienie pracodawcy do otrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zależy od spełnienia następujących przesłanek: po pierwsze - pracodawca musi zatrudniać osoby niepełnosprawne, po drugie - zatrudniane przez niego osoby nie mogą osiągnąć wieku emerytalnego i po trzecie - osoby te powinny być ujęte w ewidencji prowadzonej przez PFRON.

Zgodnie z art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu.

Ważne jest również złożenie wniosku w terminie przewidzianym w art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. W myśl tego przepisu pracodawca, o którym mowa w art. 26a tej ustawy, ma obowiązek złożyć do PFRON wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącach, których wniosek dotyczy. Wniosek ten składa się przez transmisję danych w formie dokumentu elektronicznego, jednocześnie pobiera się drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanej informacji lub wniosku.

W związku z tym nawet w sytuacji, gdy pracodawca, o którym mowa w art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji spełnia warunki określone w tym przepisie, czyli zatrudnia osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez Fundusz, o której mowa w art. 26b ust. 1 ustawy, ale posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu lub nie złoży w prawem przewidzianym terminie (art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji) stosownego wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, nie będzie mógł zrealizować uprawnień wynikających z ustawy.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że Strona przekazała wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za okres maj i czerwiec 2005 r. w dniu 19 lipca 2005 r. Wniosek został przekazany zgodnie z terminem określonym w art. 26c ust. l pkt 2 ustawy o rehabilitacji.

Zgodnie z przepisem art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Na dzień złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za okres maj/czerwiec 2005 r., strona "B." Sp. Jawna w W. warunku takiego nie spełniła. Niesporny jest fakt istnienia u Skarżącej zaległości w wymagalnych zobowiązaniach wobec Funduszu, wynikających z tytułu obowiązku wnoszenia wpłat, o których mowa w art. 31 ust. 3 pkt l powołanej ustawy o rehabilitacji , w związku z czym Fundusz za pośrednictwem SOD przekazał informację o odmowie przyznania dofinansowania za okres obejmujący miesiące maj i czerwiec 2005 r. Zobowiązanie, w tym zaległość za listopad 2004 r., w kwocie 15.324,73 zł wraz z należnymi odsetkami, z tytułu obowiązku przekazania 30 % środków funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, została określona decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak: [...], od której strona nie złożyła odwołania, w związku z tym decyzja stała się ostateczna.

Należy podkreślić, że toczące się z wniosku pracodawcy postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zaległości, ani jego przebieg, nie ma wpływu na fakt istnienia samego zobowiązania. Stąd zarzuty dotyczące nieprawidłowości w tym postępowaniu nie mogą odnieść skutku dla rozstrzygnięcia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za okres maj i czerwiec 2005 r.

Zaległość w zobowiązaniach pracodawcy wobec Funduszu nie została spłacona w terminie wynikającym z art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji tj. do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania za ww. okres. Strona nie uregulowała zobowiązań wobec Funduszu w terminie umożliwiającym uzgodnienie salda tj. do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania. Strona uregulowała w/w zaległość wraz z należnymi odsetkami w wysokości 16.985,21 zł przelewem z dnia [...] września 2005 r.

Nietrafne są podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego , a w szczególności przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 232, poz. 2330).

Przede wszystkim wskazać należy, że aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie,

Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że pracodawca nie może mieć zaległości w dniu faktycznego rozstrzygnięcia o wypłacie dofinansowania. Dniem faktycznego rozstrzygnięcia, zgodnie z obowiązującą procedurą prawną, jest dzień przesłania pracodawcy przez Fundusz informacji o uzgodnieniu salda przysługującego dofinansowania. Ta bowiem czynność "uzgodnienia" jest podstawą przekazania uzgodnionej kwoty na rachunek bankowy pracodawcy, o czym przesądza § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz. 2330, z późn. zm.).

W sytuacji natomiast, gdy pracodawca ma zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu zastosowanie ma § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Fundusz na podstawie wskazanego przepisu, informuje pracodawcę o dokonanym przez siebie ustaleniu, iż saldo dofinansowania nie wykazuje kwoty należnej (jest zerowe) wraz ze wskazaniem zaległości istniejącej w zobowiązaniach pracodawcy - wykluczającej przyznanie wnioskowanej kwoty dofinansowania.

Do strony w dniu [...] stycznia 2006 r., zgodnie z § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia zostało skierowane pismo znak: [...], z informacją, iż saldo przysługującego dofinansowania za okres maj/czerwiec 2005 r., nie wykazuje kwoty należnej (jest zerowe) oraz zwrócono się o przedstawienie w terminie 7 dni o daty otrzymania w/w pisma informacji i dowodów mogących rzutować na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy oraz wypowiedzenie się, co do powyżej przedstawionych ustaleń dokonanych przez Fundusz. Wprawdzie pismo to zostało skierowane do Skarżącej w dniu 6 stycznia 2006 r., kiedy strona nie miała już zaległości, jednakże dotyczyło ono stanu na dzień ustalenia salda przysługującego dofinansowania.

Ponadto na mocy art. 26c ust. 4a ustawy o rehabilitacji procedura uzgadniania salda dofinansowania jest ograniczona czasowo. Zgodnie z powołanym przepisem nieuzgodnienie salda, w terminie do końca miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, skutkuje wydaniem przez Fundusz decyzji o odmowie wypłaty tego dofinansowania (także wtedy, gdy przyczyną nieuzgodnienia jest istnienie zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu). Zatem ostatni dzień miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku jest ostatnim dniem, w którym może dojść do uzgodnienia salda, zarówno wobec skutecznego wykazania przez pracodawcę, że zaległość nie istnieje, jak i wobec jej uiszczenia przez pracodawcę. Jeżeli natomiast w ostatnim dniu miesiąca następującego po miesiącu złożenia wniosku nadal istnieje zaległość w zobowiązaniach wobec Funduszu (a zatem nie doszło do uzgodnienia, że wnioskowana przez pracodawcę kwota dofinansowania jest prawidłowa i należna, tj. do uzgodnienia salda, a w dalszej kolejności nie doszło do jej wypłaty) Fundusz winien wydać decyzję o odmowie wypłaty dofinansowania.

Ewentualne późniejsze uiszczenie zaległości przez pracodawcę nie ma wpływu na prawidłowość wydanej decyzji.

Z powyższych względów Sąd uznał podnoszone przez Skarżącą zarzuty za nieuzasadnione i na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.