Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1251/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1,2,3, art. 7 ust. 1,2
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1251/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 kwietnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Maria Zawadzka (spr.), Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010r., sprawy ze skargi C. S., na decyzję Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 18 czerwca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2008, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 marca 2009 roku nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał skarżącemu C. S

1. jednolitą płatność obszarową w wysokości 7994,14 zł, w tym środki unijne 7994,14 zł, środki krajowe 0,00 zł

2. uzupełniająca płatność obszarową do powierzchni upraw podstawowych w wysokości 3765,10 zł, w tym środki unijne 0,00 zł środki krajowe 3765,10 zł, wynikające z pomniejszenia płatności o kwotę 263,93 zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości,

3. uzupełniająca płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 2755,53 zł, w tym środki unijne 0,00 zł, środki krajowe 2755,53 zł.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

C. S. w dniu 3 kwietnia 2008 roku złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2008. W złożonym wniosku skarżący zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej 24,05 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych 15,45 ha oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych za paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych 7,26 ha. W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej zostały wykryte nieprawidłowości w zakresie złożonej deklaracji działek rolnych i ewidencyjnych skutkujące wezwaniem skarżącego do złożenia wyjaśnień, w wyniku czego skarżący w dniu 27 listopada 2008 roku złożył korektę wniosku, w której dokonał zmniejszenia powierzchni deklarowanej do płatności w zakresie działek rolnych. W konsekwencji, organ, po dokonaniu weryfikacji wniosku, zgodnie z wynikami kontroli wydał powołaną powyżej decyzję.

W odwołaniu skarżący domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania mu płatności obszarowych z uwzględnieniem zadeklarowanych przez niego powierzchni działek, w pełnych należnych wysokościach, zarzucając naruszenie przepisów rozporządzeń Komisji powołanych w zaskarżonej decyzji i przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniająca oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego poprzez dowolne i bezpodstawne przyjęcie za podstawę do naliczenia płatności, powierzchni stwierdzonej, a więc mniejszej niż deklarowanej przez skarżącego we wniosku oraz bezpodstawne zastosowania sankcji powierzchniowych z tytułu zawyżenia powierzchni.

Decyzją z dnia 18 czerwca 2009 roku nr [...] Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że stosownie do przepisów regulujących zasady i podstawy przyznania płatności do gruntów rolnych, strona zobowiązana jest do podania we wniosku danych dotyczących działek rolnych w taki sposób, by możliwe było bezproblemowe ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskowała, co wynika m.in. z art. 12 ust. l rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Deklarowane we wniosku dane powinny być zgodne ze stanem rzeczywistym. Dotyczy to zwłaszcza powierzchni działek rolnych, oraz danych umożliwiających zlokalizowanie działek rolnych w ramach właściwych działek ewidencyjnych, ponieważ to one są w tym wypadku główną miarą ewentualnie przyznawanych płatności. Konieczność podawania danych zgodnych ze stanem faktycznym wynika m.in. z brzmienia art. 50 ust. 3 w/w rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym to właśnie rzeczywista wielkość działek rolnych jest podstawowym odniesieniem dla ewentualnych zawyżeń powierzchni deklarowanych do dopłat. Tymczasem przeprowadzona przez organ I instancji kontrola administracyjna wykazała nieprawidłowości w złożonej przez skarżącego deklaracji działek rolnych polegające na tym, że suma powierzchni działek rolnych zadeklarowanych na działkach ew. nr 163/2, 167, 163/4 jest większa niż dopuszczalna powierzchnia typów użytków uprawnionych do płatności wnioskowanych w zakresie tych działek ewidencyjnych i skutkuje zawyżeniem powierzchni deklarowanej. Ponadto powierzchnia działek rolnych C, C1, Z jest większa od powierzchni największego spójnego obszaru uprawnionego do uzyskania płatności. Powyższe nieprawidłowości stwierdzone zostały w oparciu o dokonaną w ramach kontroli administracyjnej w zakresie działek nr. 163/2, 167, 163/4 wizualizację ortofotomapy, która stanowi kartometryczny, tonalny obraz terenu powstały w wyniku przetworzenia zdjęcia lotniczego lub satelitarnego na obraz odpowiadający rzutowi ortogonalnemu na powierzchnię odniesienia przedstawiony w odpowiednim odwzorowaniu kroju arkusza, uzupełniony informacjami kreskowymi, nazwami, symbolami, siatką i opisem współrzędnych oraz informacjami pozaramkowymi.

Ponieważ skarżący, w wyniku korekty dokonał zmniejszenia powierzchni deklarowanej do płatności w zakresie działek rolnych, organ stwierdził, że skarżący dokonał zawyżenia powierzchni deklarowanej. W szczególności:

• w zakresie jednolitej płatności obszarowej powierzchnia stwierdzona po kontroli administracyjnej wyniosła 23,56 ha, a nie jak deklarowano pierwotnie – 24,05 ha. Procentowa różnica między obszarem zadeklarowanym, a wyznaczonym wyniosła 2,08%. Tym samym skarżący dokonał zawyżenia powierzchni deklarowanej do tej płatności o 0,49 ha,

• w zakresie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych, powierzchnia stwierdzona po kontroli administracyjnej wyniosła 14,96 ha, a nie jak deklarowano pierwotnie – 15,45 ha. Procentowa różnica między obszarem zadeklarowanym, a wyznaczonym wyniosła 3,28%. Tym samym skarżący dokonał zawyżenia powierzchni deklarowanej do tej płatności o 0,49 ha

• w zakresie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych za paszę, uprawianych na użytkach zielonych (płatność zwierzęca) powierzchnia stwierdzona po kontroli administracyjnej wyniosła 7,26 ha, a więc tyle samo co deklarowano pierwotnie.

Stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną wiąże się z obowiązkiem nałożenia sankcji przewidzianych prawem, e szczególności w art. 136 rozporządzenia Komisji 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r. ze zm.) konsekwencje rozbieżności między obszarem zadeklarowanym a kwalifikującym się do otrzymania jednolitej płatności obszarowej, na poziomie nie przekraczającym 3% reguluje art. 50 ust 3 rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.). Powołany przepis stanowi, że z zastrzeżeniem jakiegokolwiek zmniejszenia płatności lub wykluczenia z płatności, zgodnie z art. 51 i 53, w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemu pomocy obszarowej, jeśli obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczenia pomocy zostanie zastanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, iż w zakresie jednolitej płatności obszarowej procentowe zawyżenie powierzchni deklarowanej wyniosło 2,08 % na podstawie art. 50 ust 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 płatność została przyznana do powierzchni stwierdzonej 23,56 ha bez nakładania sankcji powierzchniowych z tytułu

Natomiast w myśl § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, póz. 265 ze zm.) konsekwencje rozbieżności między obszarem zadeklarowanym a faktycznie kwalifikującym się do otrzymania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na poziomie procentowym od 3 do 20% reguluje art. 51 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Zatem wobec stwierdzenia zawyżenia przez skarżącego powierzchni deklarowanej do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na poziomie 3,28% zastosowano w przedmiotowej sprawie sankcje w postaci pomniejszenia przyznanej kwoty płatności o dwukrotność stwierdzonego przedeklarowania powierzchni, w myśl art. 51 ust l akapit l rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004.

W ramach uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) nie stwierdzono zawyżenia powierzchni deklarowanej, dlatego przyznano wnioskowaną płatność zwierzęcą do powierzchni deklarowanej. Z tych względów zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie.

W świetle powyższego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR za bezzasadny uznał zarzut dotyczący dowolnego i bezpodstawnego przyjęcia przez l instancji, za podstawę do naliczenia płatności, powierzchni stwierdzonej, a więc mniejszej niż deklarowana przez wnioskodawcę we wniosku oraz bezpodstawnego zastosowania sankcji powierzchniowych z tytułu zawyżenia powierzchni deklarowanej. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, dlatego Kierownik Biura Powiatowego obowiązany był do zastosowania powołanych powyżej przepisów prawa unijnego. Za bezzasadny uznano również zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 67 k.p.a., poprzez nie sporządzenie protokołu dokumentującego stwierdzenie różnic między powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną, ponieważ złożone przez skarżącego wyjaśnienia w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości, zostały utrwalone w formie pisemnej w postaci formularza korekty wniosku. Organ odwoławczy nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącego, że powierzchnie działek rolnych zostały zadeklarowane prawidłowo, gdyż są zgodne ze stanem prawnym wynikającym z ewidencji gruntów, ponieważ fakt podania danych zgodnych z wartościami zawartymi w wypisie z rejestru gruntów nie przesądza o zgodności zadeklarowanych działek rolnych z rzeczywistością.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, działający imieniem C.S. pełnomocnik domagał się uchylania zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 18 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przez bezpodstawne zakwestionowanie zadeklarowanej przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności obszarowych powierzchni gruntów rolnych i podanie, aby organ administracyjny I instancji stwierdził powierzchnię gruntów rolnych objętych wnioskiem, aby stan podany w decyzji, jako stwierdzony przez organ administracji miał odbiegać od powierzchni zadeklarowanej przez Wnioskodawcę; przepisu art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 3-5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, przez przyjęcie, aby wnioskodawca zawinił różnicę w powierzchni gruntów bez jakiejkolwiek podstawy w przepisach wymienionej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku z bezpodstawnym powołaniem, że we wniosku nastąpiło zawyżenie powierzchni gruntów rolnych,

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 7, art. 67 i następnych rozdziału 2 k.p.a., przez nie podjecie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonanie istotnych w sprawie ustaleń, bez dokonania czynności na gruntach, bez sporządzenia protokołu i podanie o zawyżeniu powierzchni zadeklarowanej w stosunku do powierzchni podanej, jak stwierdzona w sprzeczności ze stanem rzeczywistym, w sprzeczności z baza ewidencji gruntów, w sprzeczności z wnioskami innych producentów, a powołanie jedynie na ortofotomapy, których sporządzenie nie ma bezpośredniej styczności z gruntem i nie oddaje rzeczywistej powierzchni, a z powołaniem tylko na zdjęcia satelitarne i ich komputerowe przetworzenia.

W pozostałym zakresie skarżący powtórzył zarzuty uprzednio podnoszone w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne - zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami (zwana dalej p.p.s.a.). Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do zgodności z prawem materialnym jak i co do zachowania przy jej wydaniu przepisów postępowania procesowego. Ponadto przy kontroli legalności decyzji Sąd bierze pod uwagę prawo wspólnotowe. Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W przedmiotowej sprawie skarga jest niezasadna albowiem kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcie zostało wydane z zachowaniem reguł proceduralnych, a nadto znajduje podstawy w prawie materialnym.

Aktem prawnym zawierającym podstawy prawne do decyzji wydanej w rozpoznawanej sprawie jest ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 ust. 1-3 cyt. ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej oraz płatności cukrowej organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowań przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Sąd za niezasadne uznał zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przepisów k.p.a., ponieważ w sprawach prowadzonych przez organy Agend Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a dotyczących przyznania płatności bezpośrednich stosuje się co prawda przepisy k.p.a., jednak od 2007 roku chcąc uprościć prowadzone w tych sprawach postępowania, a w konsekwencji ułatwić organom realizację nałożonych na nich zadań, wprowadzono nowe rozwiązania proceduralne poprzez wyłączenie lub zmodyfikowanie wybranych przepisów oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W szczególności, zgodnie z powołanymi przepisem organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanej ARiMR) stoją na straży praworządności jak również są zobowiązane w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Powyższe uregulowanie stanowi powtórzenie zasady praworządności z art. 6 k.p.a., jednak stanowi również odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej, ponieważ w miejsce wynikającego z k.p.a. obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. na organy ARiMR nałożono jedynie obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Został zatem istotnie ograniczony obowiązek organu do zgromadzenia materiału dowodowego. W konsekwencji ustawodawca nałożył na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązek przedstawiania dowodów oraz wyjaśnień zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wymaga to wykazania się przez strony większą aktywnością w zakresie przedstawiania dowodów. Strony nie mogą już oczekiwać, że organ prowadzący postępowanie będzie z urzędu podejmował wszelkie czynności zmierzające do zebrania dowodów niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a postępowanie dowodowe zostało oparte o dowody, które przedstawi strona. Ograniczeniu uległa także zasada udzielania informacji przez organ prowadzący postępowanie wynikająca z art. 9 k.p.a. Organy ARiMR zobowiązane są do udzielania stronom, na ich żądanie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania (art. 3 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy). Zatem powołane rozwiązanie niewątpliwie ogranicza obowiązki informacyjne podejmowane z urzędu przez ARiMR w ramach prowadzonych postępowań, ograniczając ten obowiązek tylko do przypadków, w których strona żąda udzielenia informacji przez organ.

Wyraźnie ograniczona w tych postępowaniach została także zasada czynnego udziału strony w każdym stadium postępowaniu i związana z nią zasada wysłuchania strony, wynikająca z art. 10 k.p.a. W przypadku postępowań administracyjnych prowadzonych przez organy ARiMR w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich. Wprowadzono bowiem rozwiązanie, zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie, zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział, w każdym stadium postępowania. Nie stosuje się natomiast art. 81 k.p.a., w myśl którego okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do prowadzonych dowodów, co jest z kolei gwarancją realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Przeprowadzenie przez organ dowodu, dopiero wtedy czynni wiarygodną okoliczność faktyczną, gdy strona mogła wypowiedzieć się co do tego dowodu. Zatem organy ARiMR zostały zwolnione przez ustawodawcę w art. 3 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy z obowiązku zapewnienia możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów oraz zebranego materiału dowodowego. Dalsze odmienności dotyczą możliwości zmiany decyzji ostatecznych oraz zasad intertemporalnych nieistotnych w przedmiotowej sprawie. Wbrew zatem zarzutom skarżącego organ administracji w sposób wyczerpujący i zgodny z regułami wynikającymi z art. 3 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym bez naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one również bezpodstawne. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 cyt. wyż. ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2008 roku została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 listopada 2008 roku w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej (Dz. U. 201 poz. 1242) na kwotę 339,31 zł. Skarżący we wniosku zadeklarował nieprawidłową powierzchnię działek rolnych do jednolitej płatności obszarowej 24,05 ha, podczas gdy powierzchnia działek rolnych stwierdzona w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 23,56 ha. Ponieważ procentowa różnica miedzy powierzchnią działek zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku, a powierzchną stwierdzoną w czasie kontroli wyniosła 2,08%, organ prawidłowo powołując i stosując przepisy prawa, w szczególności art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.), w związku z art. 136 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 roku) pomimo zawyżenia powierzchni działek przez skarżącego nie zastosował żadnych sankcji i przyznał płatność do powierzchni stwierdzonej.

Natomiast powierzchnia działek zadeklarowana przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na 2008 rok do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych wynosiła 15,45 ha, a powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej wynosiła 14,96 ha. W konsekwencji stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 3,28%, dlatego organ prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie sankcje w postaci pomniejszenia przyznanej kwoty płatności o dwukrotność stwierdzonego przedeklarowania powierzchni, w myśl art. 51 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Treść § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 44, poz. 265 ze zm.) oraz art. 51 ust. 2 rozporządzenia komisji (WE) Nr 796/2004 r. określa konsekwencje rozbieżności pomiędzy obszarem zadeklarowanym, a obszarem kwalifikującym się do otrzymania płatności.

W ramach uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) organ nie stwierdził zawyżenia powierzchni deklarowanej i dlatego przyznał wnioskowaną płatność zwierzęcą do powierzchni deklarowanej.

Podkreślić należy, że stosownie do przepisów regulujących zasady i podstawy przyznania płatności do gruntów rolnych, strona zobowiązana jest do podania we wniosku danych dotyczących działek rolnych w taki sposób, by możliwe było bezproblemowe ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskowała. Obowiązek ten wynika m.in. z art. 12 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Deklarowane we wniosku dane powinny być zgodne ze stanem rzeczywistym w interesie samego Wnioskodawcy. Dotyczy to zwłaszcza powierzchni działek rolnych, oraz danych umożliwiających zlokalizowanie działek rolnych w ramach właściwych działek ewidencyjnych, ponieważ to ona jest w tym wypadku główną miarą ewentualnie przyznawanych płatności. Konieczność podawania danych zgodnych ze stanem faktycznym wynika m.in. z brzmienia art. 50 ust. 3 w/w rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Zgodnie z jego zapisami to właśnie rzeczywista wielkość działek rolnych jest podstawowym odniesieniem i dla ewentualnych zawyżeń powierzchni deklarowanych do dopłat. Według niej są, więc wyznaczane tak zmniejszenia płatności, jak i wyłączenia od ich przyznawania.

Warunkiem otrzymania płatności uzupełniających, zgodnie z art. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r.. Nr 170, póz. 1051 ze zm.) jest fakt spełnienia przez rolnika warunków do przyznania jednolitej płatności obszarowej, które – jak wywiedziono powyżej - nie zostały w przypadku wniosku skarżącej spełnione z uwagi na zawyżenie powierzchni działek rolnych deklarowanej we wniosku.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ działał prawidłowo i nie naruszył prawa. Poczynione przez organy ustalenia w zakresie ustalenia różnicy areału gruntów zgłoszonych we wniosku, a uprawnionych do otrzymania ww. płatności znajdują potwierdzenie w dołączonym materiale dowodowym.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargę i badając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy p.p.s.a.