Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 996/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]marca 2007 r. sygn. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 maja 2007 r. W. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] marca 2007 r. sygn. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Z załączonego do akt administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona zaadresowana na "K. S.C.". Na powyższym dokumencie w rubryce "podpis odbiorcy" znajduje się odciśnięta pieczęć A [...] oraz nieczytelny podpis.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu

Zgodnie bowiem z treścią art. 40 § 1 pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się stronie. Usankcjonowana art. 10 Kpa zasada ogólna czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wymaga bowiem kierowania do niej wszystkich wezwań, zawiadomień, informowania o treści zapadłych w trakcie postępowania rozstrzygnięć. Artykuł 42 § 1 przywołanej ustawy stanowi zaś, iż pisma doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy.

W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nałożono karę pieniężną na E. P. i W. K., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą A. .

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem spółka cywilna nie ma zdolności prawnej, to znaczy nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Podmiotami praw i obowiązków w sferze stosunków zewnętrznych są wszyscy wspólnicy. Oni też mają prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania (wyrok NSA z 29 listopada 2006, sygn. akt I OSK 106/06). W takim przypadku to na wspólnikach spoczywają prawa i obowiązki, o których rozstrzyga się w postępowaniu administracyjnym, a nie na spółce, im też należy doręczać, jako osobom fizycznym, wszelką korespondencję w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, zgodnie z postanowieniami art. 42 – 44 Kpa.

Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja w dwóch egzemplarzach zaadresowana została do "K. S.C." i przesłana na adres powyższej spółki jako jeden list polecony, Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje pieczęć A. opatrzona nieczytelnym podpisem osoby odbierającej przesyłkę. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie doszło do prawidłowego a co za tym idzie skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji E. P. i W.i K. bowiem jak wyraził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2002 r. (II RN 115/2002) "doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 ) może być dokonane wyłącznie adresatowi", oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 1999 r. (I SA/Kr 129/98) "z przepisu art.42 § 1 kpa wynika , że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Gdyby było inaczej, to przepis ten musiałby zawierać dodatkowe sformułowanie takie jak w art. 138 § 2 kpc, tj. że dla adresata, którego listonosz nie zastanie w miejscu pracy można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pisma". Biorąc pod uwagę fakt, iż akta administracyjne sprawy zawierają jedynie dowód na doręczenie przedmiotowej decyzji pod adres K. S.C. brak zaś jest dokumentu potwierdzającego doręczenie zaskarżonej decyzji E. P. i W. K. przyjąć

należy, że nastąpiło złamanie zasady określonej w art. 40 § 1 Kpa. Brak skutecznego doręczenia skarżącemu przedmiotowej decyzji odnosi w tym przypadku ten skutek, iż nie płynie dla niego termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 P.p.s.a., a tym samym skargę wniesioną przez W.K. uznać należy za przedwczesną.

Jednakże nawet jeżeliby przyjąć, że zaskarżona decyzja została doręczona w sposób prawidłowy stwierdzić należy, iż skarga W.K. z dnia 7 maja 2007 r. na powyższą decyzję wniesiona została z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., bowiem jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji została ona doręczona pod adres K.S.C. w dniu 5 kwietnia 2007 r. a więc termin do wniesienia skargi upływał 7 maja 2007 r., zaś skarga W. K. została wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. (data stempla pocztowego) a więc po upływie w/w terminu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w postanowieniu.