Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 457/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 18, art. 59 par 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 43, art. 77 par 1, art. 107 par 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 roku sprawy ze skargi U. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia U. Z. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 17 § 1, art. 18, art. 59 § 1 pkt 7 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1207 ze zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 21 sierpnia 2002 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wystawił wobec U. Z. tytuły wykonawcze o nr:[...] , od [...] do[...], [...], od [...] do [...] oraz od [...] do[...], obejmujących zaległości z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za styczeń 2001r. i za okres od listopada 2001r. do maja 2002r. Podstawę wystawienia ww. tytułów wykonawczych stanowiły deklaracje rozliczeniowe, a przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wierzyciel doręczył zobowiązanej upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zostało doręczone zobowiązanej w dniu 5 lipca 2002 r. w trybie art. 43 k.p.a. Tytuły wykonawcze zostały doręczone w dniu 18 października 2004 r., okoliczność powyższą zobowiązana potwierdziła własnoręcznym podpisem w cz. J poz. 71 tytułów.

W dniu doręczenia przedmiotowych tytułów wykonawczych poborca skarbowy spisał ze zobowiązaną protokół o stanie majątkowym. Tego rodzaju czynności egzekucyjnych, tj. spisania protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej, dokonywano kilkakrotnie w dniach: 2 grudnia 2005 r., 24 maja 2007 r., 8 listopada 2007 r., 19 stycznia 2009 r., 1 września 2009 r., 26 lipca 2011 r., 26 lipca 2012 r., 27 czerwca 2013 r., 6 października 2014 r. oraz 7 lipca 2015 r.

Celem wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny skierował zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych do następujących banków:

- A w Ł. (zawiadomienie z dnia 17 lutego 2009 r., doręczone zobowiązanej w dniu 23 lutego 2009 r.),

- B. S.A. we W. (zawiadomienie z dnia 17 lutego 2009 r., doręczone zobowiązanej w dniu 23 lutego 2009 r.),

-C S.A. w W. (zawiadomienie z dnia 17 lutego 2009 r. - doręczone zobowiązanej w dniu 23 lutego 2009 r.),

- D S.A. w Ł. (zawiadomienie z dnia 21 sierpnia 2015 r. doręczone zobowiązanej w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 23 lutego 2009 r.).

Trzy pierwsze zajęcia rachunków bankowych okazały się bezskuteczne. W dniu 24 sierpnia 2015 r. doszło do skutecznego zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej w D S.A. Bank poinformował organ egzekucyjny o zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowych, jednakże, jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt[...], umorzono postępowanie w sprawie o wyznaczenie organu właściwego do dalszego łącznego prowadzenia obu rodzajów egzekucji.

Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. trzykrotnie kierował zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanej do E w K. (zawiadomienie z dnia 13 lutego 2009 r. doręczone zobowiązanej w trybie art. 44 k.p.a.), Firmy F w T. (zawiadomienie z dnia 25 września 2012 r. doręczone zobowiązanej w dniu 2 października 2012 r.) oraz R. K. M. (zawiadomienie z dnia 2 września 2014 r.). Z uwagi na niskie wynagrodzenia za pracę pobierane przez zobowiązaną, w dwóch pierwszych firmach, dokonane zajęcia nie mogły zostać zrealizowane.

Organ egzekucyjny dwukrotnie skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, tj. w dniu 2 września 2014 r. oraz 21 sierpnia 2015 r.

Pierwsze z powyższych zajęć okazało się nieskuteczne, ponieważ zobowiązana nie pobierała świadczeń z organu rentowego, skuteczne okazało się drugie zajęcie, w wyniku którego organ dokonał potrącenia w kwocie 573,85 zł i zobowiązał się do przekazania kwoty organowi egzekucyjnemu.

W piśmie z dnia 8 października 2015 r. wierzyciel wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: od [...] do[...] , od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do[...], od [...] do[...], od [...] do[...], od [...] do[...], od [...] do [...], od [...] do[...], od [...] do[...], od [...] do[...], od [...] do[...], od [...] do[...] , od [...] do [...] oraz od [...] do[...] , z powodu niezamieszczenia na złożonych przez płatnika deklaracjach rozliczeniowych pouczenia, że stanowią podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W oparciu o ww. tytuły wykonawcze Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził wobec U. Z. administracyjne postępowanie egzekucyjne.

Po rozpoznaniu wniosku wierzyciela, organ egzekucyjny postanowieniami z dnia [...] o nr [...] i [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wymienionych przez wierzyciela w piśmie z dnia 8 października 2015 roku.

W dniu 28 października 2015 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo wierzyciela z dnia 23 października 2015 r., w załączeniu do którego przekazano:

- wniosek U. Z. z dnia 25 sierpnia 2015 r. skierowany do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który został potraktowany jako żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu wygaśnięcia obowiązku wskutek przedawnienia - celem jego rozpatrzenia i wydania postanowienia, zgodnie z art. 59 § 3 u.p.e.a.;

- kopię pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 września 2015 r., stanowiącego wezwanie zobowiązanej do sprecyzowania żądania zawartego w postanowienie wierzyciela z dnia 23 października 2015 r.;

- postanowienie wierzyciela z dnia 23 października 2015 r. o przedawnieniu należności dochodzonych w oparciu o tytuły wykonawcze o nr[...], od [...] do [...], [...], od [...] do[...],[...]oraz od [...] do [...] wskazując na fakt wystąpienia do organu egzekucyjnego pismem z dnia 8 października 2015 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wymienionych ww. piśmie.

W motywach pisma z dnia 25 sierpnia 2015 r. zobowiązana wniosła o wyłączenie spod egzekucji zobowiązań z tytułu składek za okres od 1 stycznia 2000 r. do 31 grudnia 2002 r. Powołując się na zawiadomienie z dnia 21 sierpnia 2015 r. zobowiązana podniosła, że kwestia przedawnienia ciążących na niej zobowiązań za ww. okres uregulowana została w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Podniosła, że do dnia 31 grudnia 2002 r. termin przedawnienia wynosił pięć lat, a po tej dacie został zmieniony na 10 lat. Od dnia 1 stycznia 2012 r. ustawa została znowelizowana i ponownie przewiduje pięcioletni okres przedawnienia. W świetle zatem znowelizowanych przepisów, zobowiązania z tytułu składek za ww. okres uległy przedawnieniu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] nr [..] odmówił umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie podzielił stanowiska zobowiązanej, że przedmiotowe należności z tytułu składek uległy przedawnieniu, wyjaśniając w uzasadnieniu swego postanowienia przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Postanowienie to w braku jego zaskarżenia stało się ostateczne.

W dniach 17 października 2016 r. oraz w dniu 24 października 2016r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wpłynęły skierowane do Kierownika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w P., pisma U. Z. z dnia 17 i 19 października 2016 r., w których wniosła o ponowną analizę konta płatnika, gdyż w dalszym ciągu stoi na stanowisku, że wskutek przedawnienia ciążące na niej zobowiązania wygasły.

W dniu 1 lutego 2017 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika U. Z. z dnia 18 stycznia 2017 r. stanowiące złożony na podstawie art. 59 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...], od [...] do[...], [...], od [...] do[...],[...] oraz od [...] do[..]. Zdaniem pełnomocnika zachodzą podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ objęte ww. tytułami wykonawczymi należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wygasły z powodu przedawnienia. Pełnomocnik podniósł, że od dnia 1 stycznia 2012 r. okres przedawnienia należności wynosi pięć lat, licząc od dnia, w którym składki stały się wymagalne, tj. art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w brzmieniu nadanym przez art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców. Wskazał, że zgodnie ze znowelizowanymi przepisami, do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się pięcioletni okres przedawnienia, rozpoczynający się od dnia 1 stycznia 2012 r. Co więcej, ustawa ta stanowi dalej, że jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Powyższe oznacza, że należności wynikające ze wskazanych powyżej tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, tym bardziej, że tytuły te zostały wystawione w dniu 21 sierpnia 2002 r. i nie zachodzą żadne okoliczności skutkujące uznaniem, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Powołując się na art. 59 § 1 pkt 9 O.p. w zw. z art. 31 i art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, pełnomocnik strony podniósł, że przedawnienie zobowiązań składkowych uwzględniane jest z urzędu, a po jego upływie następuje wygaśnięcie prawa, co stanowi konstytutywne cechy instytucji prekluzji w prawie cywilnym, odróżniające ją od przedawnienia. W ocenie pełnomocnika wobec wygaśnięcia zobowiązań składkowych, organ rentowy nie ma możliwości dochodzenia od płatnika składek roszczeń z tego tytułu. Obowiązek wygasł jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wobec powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przez czas trwania postępowania bieg terminu został zawieszony. W art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. zawarto cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, których cechą wspólną jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Wygaśnięcie zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi winno skutkować z kolei niedopuszczalnością egzekucji, przy czym, pomimo iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania "dopuszczalności" i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, nie jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej w ogóle. Na poparcie przedstawionej tezy pełnomocnik zobowiązanej odwołał się do wyroku NSA z dnia 22 września 1997 r. sygn. akt III SA 774/96 wskazując, że przedstawione okoliczności w pełni uzasadniają złożony wniosek.

W zakresie powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał w dniu 27 marca 2017 r. dwa postanowienia o nr [...] oraz[...] .

Pierwsze nr [...], odnosiło się do żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego zgłoszonego na postawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Z uwagi jednak na fakt, że podnoszona w ramach tego żądania kwestia przedawnienia dochodzonych należności z tytułu składek ubezpieczeniowych objętych tytułami wykonawczymi o numerach:[...], od [...] do[...], [...], od [...] do [...] , [...] oraz od [...] do [...] i tożsame okoliczności mające świadczyć o ich przedawnieniu wskazane przez zobowiązaną we wcześniej złożonym piśmie z dnia 25 sierpnia 2015r., które są już przedmiotem postępowania, które zakończone zostało ostatecznym postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r., nr [...] - Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w oparciu o treść art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w powyższym zakresie.

Z kolei drugim postanowieniem o nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. rozstrzygnął kwestię zasadności żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego opartego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania, odmówił umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Na powyższe postanowienie z dnia [...] nr [...] strona złożyła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 59 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia powtórzono argumentację zawartą we wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r. dotyczącą podstaw prawnych i okoliczności świadczących o przedawnieniu zobowiązań z tytułu składek ubezpieczeniowych, objętych ww. tytułami wykonawczymi. Dodatkowo wskazano, że zastosowane w odniesieniu tytułów w dniu 21 sierpnia 2015 r. środki egzekucyjne w postaci zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej, były niedopuszczalne, gdyż w dacie ich zastosowania zobowiązanie skarżącej było już przedawnione i w konsekwencji wygasło. Okoliczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego po wygaśnięciu obowiązku, nie ma żadnego znaczenia. Powołując się na brzmienie art. 24 § 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, pełnomocnik skarżącej wskazał, że nie ulegają przedawnieniu jedynie należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Natomiast zastosowanie niewłaściwego środka egzekucyjnego, tzn. nieskierowanego do przedmiotu hipoteki, co miało miejsce w niniejszej sprawie, jest zastosowaniem niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, a tym samym stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Zdaniem pełnomocnika błędnie uznano, że w rozpatrywanym stanie faktycznym bieg terminu przedawnienia pozostawał zawieszony przez cały okres od dnia "rzekomego" doręczenia skarżącej upomnień, czyli od dnia 5 lipca 2002 r., do dnia podjęcia wskazanych wyżej czynności egzekucyjnych, albowiem wierzyciel nie dysponuje jakimikolwiek dokumentami, które potwierdzałyby ten fakt. W tej sytuacji kluczowym jest ustalenie, czy doszło do zawieszenia przedawnienia dochodzonego zobowiązania, a jeżeli tak, to w jakim okresie, gdyż w świetle cyt. art. 24 § 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych organ nie wykazał, by w odniesieniu do skarżącej podejmowano przed dniem 21 sierpnia 2015 r. jakiekolwiek inne czynności egzekucyjne. Pełnomocnik strony zakwestionował argumentację organu egzekucyjnego odnoszącą się do zawieszenia biegu terminu przedawnienia uznając, że koniecznym jest dokonanie w tym zakresie dodatkowych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. W końcowej części zażalenia wywiódł, że skoro przedmiotem umorzenia mogą być należności z tytułu składek, to pierwszoplanową kwestią jest ustalenie, czy są to należności rzeczywiście istniejące, gdyż tylko takie należności mogą być umarzane i wobec nich można wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, załatwiające sprawę, co do istoty, czyli umarzające należności, bądź odmawiające ich umorzenia. Obowiązkiem organu jest zatem ustalenie, w ramach zgłoszonego przez stronę żądania, czy zadłużenie rzeczywiście istnieje, a w tym mieszczą się kwestie dotyczące jego przedawnienia, czy też zapłaty, a opieranie się w tym względzie na wyrażonym w piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. stanowisku wierzyciela, jest niewystarczające.

Pismem z dnia 15 lutego 2017 r. organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o wypowiedzenie się w kwestii zasadności twierdzeń pełnomocnika.

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że nie nastąpiło przedawnienie ciążących na U. Z. zaległości objętych ww. tytułami wykonawczymi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazał, że zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być

prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą

zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

W powyższym przepisie wyszczególniono przyczyny obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, przy czym są to okoliczności uniemożliwiające w sposób trwały prowadzenie tego postępowania.

Z kolei stosownie do art. 59 § 3 u.p.e.a., w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny jest wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionych w dniu 21 sierpnia 2002 r. tytułów wykonawczych o numerach: [...] od [...] do[...], [...], od [...] do [...], [...] oraz od [...] do[...]. Postanowienie zostało wydane w wyniku postępowania zainicjowanego przez pełnomocnika strony pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. i dotyczy wyłącznie żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego, opartego o art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

Odwołując do poglądów doktryny i judykatury organ wskazał, że w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji administracyjnej ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w pkt 1 i 2 tego uregulowania, przy czym o niedopuszczalności decydują dwa rodzaje przesłanek. Po pierwsze - przesłanki podmiotowe odnoszące się do zobowiązanego i do organu egzekucyjnego. Egzekucja jest zatem niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wymienionych w tytule wykonawczym posiadających konkretne przymioty (np. art. 14 § 1 u.p.e.a. dokonuje wyłączenia osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegają orzecznictwu organów polskich). Ponadto, egzekucja jest niedopuszczalna także wówczas, gdy jest prowadzona przez podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Z kolei drugi rodzaj przesłanek - przedmiotowe - odnosi się do przedmiotu i podstaw egzekucji. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (a więc inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.), np. podlegające egzekucji sądowej, o ile jego wykonanie nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej. W takim przypadku mamy do czynienia z sytuacją, gdy wykonanie tytułu wykonawczego co do zasady nie należy do administracyjnych organów egzekucyjnych i może to wiązać się z sytuacją, w której tytuł wykonawczy (w celu dochodzenia należności w trybie egzekucji administracyjnej) wystawia podmiot do tego nieuprawniony. Niedopuszczalna jest także egzekucja skierowana w odniesieniu do przedmiotów i praw niepodlegających egzekucji z uwagi na zasadę poszanowania minimum egzystencji zobowiązanego (art. 8 u.p.e.a.), jeżeli mamy do czynienia z tzw. rolniczym wyłączeniem z egzekucji (art. 8a u.p.e.a.), z ochroną wynagrodzenia i świadczeń spełniających podobne funkcje (art. 9 u.p.e.a.), a także z ochroną świadczeń alimentacyjnych i innych świadczeń o charakterze rodzinnym oraz świadczeń z pomocy społecznej (art. 10 § 4 u.p.e.a.).

Zarówno z treści pisma z dnia 18 stycznia 2017 r., jak i z uzasadnienia zażalenia z dnia 4 kwietnia 2017 r. wynika, że pełnomocnik swoje stanowisko o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanych w dniu 21 sierpnia 2015 r. środków egzekucyjnych w postaci zajęć: rachunku bankowego i świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego, oparł na twierdzeniu, że objęte tytułami wykonawczymi należności z tytułu składek ubezpieczeniowych wygasły wskutek przedawnienia jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Tymczasem, w świetle prezentowanego wyżej stanowiska doktryny przedstawiona przez pełnomocnika argumentacja nie może być poddana badaniu w ramach dopuszczalności egzekucji, o której mowa w cyt. wyżej art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

Organ wyjaśnił, że kwestia dotycząca przedawnienia dochodzonych należności składkowych, objętych ww. tytułami wykonawczymi była przedmiotem analizy i oceny Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., który działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Te same należności i tożsame okoliczności mające świadczyć o przedawnieniu wskazane zostały przez pełnomocnika zobowiązanej w piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. W dniu 27 marca 2017 r. egzekucyjny wydał postanowienie nr[...], którym odmówił wszczęcia postępowania w oparciu w wskazaną podstawę prawną.

Przeprowadzona przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie analiza zebranego materiału dowodowego nie wykazała, aby wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia 27 marca 2017 r., nr [...] stanowisko organu pierwszej instancji było nieprawidłowe. Objęte tytułami wykonawczymi z dnia 21 sierpnia 2002 r. o wskazanych powyżej numerach należności z tytułu składek na: Fundusz Ubezpieczenia Społecznego, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za styczeń 2001 r. i od listopada 2001 r. do maja 2002 r. poddane zostały egzekucji administracyjnej na podstawie (obowiązujących w dniu wystawienia tytułów) przepisów, tj.:

- art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), zgodnie z którym składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata, zwane dalej "należnościami z tytułu składek", nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej,

- art. 28 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.) stanowiącego, że składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę, nie opłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

- art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1995r. Nr 1, poz. 1), w myśl którego, od składek na Fundusz Pracy nie opłaconych w terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych pobiera odsetki za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych przepisami o zobowiązaniach podatkowych. Składki te oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowych opłat, o których mowa w ust. 4, nie opłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

- art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994r. Nr l, póz. 1), który stanowił, że w zakresie poboru składek na Fundusz, egzekucji tych składek, wymierzania odsetek za zwłokę oraz dodatkowej opłaty i grzywny z tytułu nieopłacenia składek w terminie stosuje się przepisy dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne.

Tym samym wypełniona została hipoteza normy zawartej w art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którą egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Stosownie z kolei do uregulowania zawartego w art. 3a § 1 pkt 3 i § 2 u.p.e.a., w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika tych składek, a ponadto, jeżeli w deklaracji tej zamieszczone zostało pouczenie, że stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy.

Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy, szczególne stanowią inaczej, przy czym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

W niniejszej sprawie podstawę wystawienia ww. tytułów wykonawczych stanowiły złożone przez stronę, jako płatnika składek na ubezpieczenie społeczne, deklaracje rozliczeniowe, zawierające pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, tj. w dniu 5 lipca 2002 r. - zobowiązanej doręczono stosowne upomnienie. W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia tego upomnienia. Okoliczności te wskazane zostały w cz. D i F przedmiotowych tytułów wykonawczych i co wymaga podkreślenia, nie były kwestionowane przez zobowiązaną w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (poprzez składanie środków ochrony prawnej np. w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej), jak również przez jej pełnomocnika w poddanych rozpatrywaniu w niniejszym postępowaniu środkach zaskarżenia.

Poza sporem pozostaje zatem, że poddane egzekucji administracyjnej należności pieniężne z tytułu składek ubezpieczeniowych za styczeń 2001 r. i za okres od listopada 2001 r. do maja 2002 r. egzekucji podlegały, a zobowiązaną do ich uiszczenia jest U. Z. Organem uprawnionym do wystawienia w dniu 21 sierpnia 2002 r. tytułów wykonawczych obejmujących należności był Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. Inspektorat w P., a administracyjnym organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Zarówno strona, jak i jej pełnomocnik nie wykazali, aby posiadała przymioty, o których mowa wyżej, które wyłączałyby możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Wobec powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., nie można podzielić stanowiska pełnomocnika, że egzekucja administracyjna prowadzona w oparciu o ww. tytuły wykonawcze była niedopuszczalna.

Bezpodstawny, zdaniem organu jest także zarzut pełnomocnika zobowiązanej, że niedopuszczalne były zastosowane w toku egzekucji w dniu 21 sierpnia 2015 r. środki egzekucyjne w postaci zajęcia: rachunku bankowego w D S.A. w Ł. oraz świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. Kwestia przedawnienia dochodzonych należności z tytułu składek ubezpieczeniowych oraz tożsame okoliczności mające świadczyć o przedawnieniu, były poddane badaniu i ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., którym postanowieniem z dnia [...] odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie doręczono zobowiązanej w dniu 21 lipca 2016 r. w trybie art. 43 k.p.a. i jest ostateczne. Ostateczne jest również postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r., gdyż zawarte w tym wniosku żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego (oparte o ww. art. 59 § 1 pkt 2 oraz tę samą argumentację) zostało już ostatecznie rozstrzygnięte.

W tej sytuacji, skoro egzekwowane należności z tytułu składek ubezpieczeniowych za styczeń 2001 r. i za okres od listopada 2001 r. do maja 2002r. nie uległy przedawnieniu i co więcej - wobec zawieszenia biegu tego terminu, wskutek doręczenia zobowiązanej w dniu 5 lipca 2002 r. upomnienia - bieg terminu przedawnienia jeszcze nie upłynął, pozbawione uzasadnionych podstaw jest twierdzenie pełnomocnika, że wyłączone było zastosowanie w dniu 21 sierpnia 2015 r. opisanych wyżej środków egzekucyjnych. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika wskazane powyżej środki egzekucyjne, jak i służące zastosowaniu środków egzekucyjnych czynności egzekucyjne, nie były jedynymi podjętymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego. Powyższe tytuły wykonawcze doręczono zobowiązanej w dniu 18 października 2004 r., doręczeniu towarzyszyło jednoczesne spisanie protokołu o stanie majątkowym. Tego rodzaju czynności egzekucyjnych, tj. spisania protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej, dokonywano kilkakrotnie, tj. w 2 grudnia 2005 r., 24 maja 2007 r., 8 listopada 2007 r., 19 stycznia 2009 r., 1 września 2009 r., 26 lipca 2011 r., 26 lipca 2012 r., 27 czerwca 2013 r., 6 października 2014 r. oraz 7 lipca 2015 r. Podejmowano także czynności egzekucyjne służące zastosowaniu środków egzekucyjnych w postaci: egzekucji z rachunków bankowych (zawiadomienia o zajęciu z dnia 17 lutego 2009 r.) oraz egzekucji z wynagrodzenia za pracę zobowiązanej (zawiadomienia o zajęciu z dnia 13 lutego 2009 r. oraz z dnia 25 września 2012 r.). O podjęciu tych czynności U. Z. każdorazowo była zawiadamiana. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie przedstawił informacji o innych, poza dokonanymi w dniu 2 sierpnia 2015 r. czynnościach egzekucyjnych podejmowanych w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, nie zmienia to jednak faktu, że czynności te miały miejsce, co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wskazując na naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7 k.p.a. poprzez nie ustalenie dokładnego stanu faktycznego sprawy oraz załatwienie sprawy z pokrzywdzeniem słusznego interesu skarżącej;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i wszechstronny całokształtu materiału dowodowego;

- art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranych dowodów z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów;

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 59 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego

wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała stanowisko przedstawione w zażaleniu akcentując, że w odniesieniu do wskazanych tytułów wykonawczych Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. dokonał w dniu 21 sierpnia 2015 r. zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Z uwagi jednak na upływ terminu przedawnienia zobowiązania wynikającego z ww. tytułów wykonawczych, zastosowanie środków egzekucyjnych było niedopuszczalne, ponieważ zobowiązanie było przedawnione i w konsekwencji wygasło. Skarżąca podkreśliła, że wszystkie tytuły wykonawcze zostały wystawione w dniu 21 sierpnia 2002 r. i wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie zaistniały żadne okoliczności, które spowodowałyby zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, co nie oznacza, że Sąd podziela w pełni jej wszystkie argumenty.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r.poz. 1302, dalej powoływanej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa i ocenia, czy ich skutki powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż badane postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji narusza prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie z dnia [...] nr [...], zgodnie z którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia U. Z. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 17 § 1, art. 18, art. 59 § 1 pkt 7 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1207 ze zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Przystępując do merytorycznych rozważań podkreślić należy, że w dniu 1 lutego 2017 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika U. Z. z dnia 18 stycznia 2017 r. stanowiące złożony na podstawie art. 59 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach:[...] , od [...] do[...], [...], od [...] do [...],[...] oraz od [...] do[...]. W zakresie powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał w dniu [...] dwa postanowienia o nr [...] oraz [...].

Pierwsze nr[...], odnosiło się do żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego zgłoszonego na postawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Z uwagi jednak na fakt, że podnoszona w ramach tego żądania kwestia przedawnienia dochodzonych należności z tytułu składek ubezpieczeniowych objętych tytułami wykonawczymi o numerach:[...], od [...] do [...], [...], od [...] do[...] , [...] oraz od [...] do [...] i tożsame okoliczności mające świadczyć o ich przedawnieniu wskazane przez zobowiązaną we wcześniej złożonym piśmie z dnia 25 sierpnia 2015r., które było już przedmiotem postępowania, które zakończone zostało ostatecznym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w oparciu o treść art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w powyższym zakresie. Z uwagi na niewniesienie zażalenia na powyższe postanowienie stało się ono ostateczne

Z kolei drugim postanowieniem o nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. rozstrzygnął kwestię zasadności żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego opartego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania, odmówił umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Na powyższe postanowienie z dnia [...] nr [...] strona złożyła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 59 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] nr[...].

Jak wskazano powyżej w świetle art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że przedmiotem rozpoznania przez sąd może być tylko sprawa rozpoznawana przez organ którego rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Sądu. Zważywszy na powyższe należy podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie z dnia [...] nr [...], zgodnie z którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia U. Z. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 17 § 1, art. 18, art. 59 § 1 pkt 7 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wobec powyższego poza oceną sądu pozostaje stanowisko i argumentacja skargi dotycząca przedawnienia należności składkowych względem ZUS (jako przesłanka umorzenia postepowania egzekucyjnego), bowiem zaskarżone postanowienie nie dotyczy tej kwestii. Jak wynika z podstawy prawnej i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ oceniał przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego wynikającą z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Kwestię umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. rozstrzygnięto ostatecznym postanowieniem z dnia [...] o nr [...].

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się:

jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu.

Analizując argumentację organów należy wskazać na prawidłowe stanowisko Dyrektora, który odwołując do poglądów doktryny i judykatury wskazał, że w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji administracyjnej ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w pkt 1 i 2 tego uregulowania, przy czym o niedopuszczalności decydują dwa rodzaje przesłanek. Po pierwsze - przesłanki podmiotowe odnoszące się do zobowiązanego i do organu egzekucyjnego. Egzekucja jest zatem niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wymienionych w tytule wykonawczym posiadających konkretne przymioty (np. art. 14 § 1 u.p.e.a. dokonuje wyłączenia osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegają orzecznictwu organów polskich). Ponadto, egzekucja jest niedopuszczalna także wówczas, gdy jest prowadzona przez podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Z kolei drugi rodzaj przesłanek - przedmiotowe - odnosi się do przedmiotu i podstaw egzekucji. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (a więc inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.), np. podlegające egzekucji sądowej, o ile jego wykonanie nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej. W takim przypadku mamy do czynienia z sytuacją, gdy wykonanie tytułu wykonawczego co do zasady nie należy do administracyjnych organów egzekucyjnych i może to wiązać się z sytuacją, w której tytuł wykonawczy (w celu dochodzenia należności w trybie egzekucji administracyjnej) wystawia podmiot do tego nieuprawniony. Niedopuszczalna jest także egzekucja skierowana w odniesieniu do przedmiotów i praw niepodlegających egzekucji z uwagi na zasadę poszanowania minimum egzystencji zobowiązanego (art. 8 u.p.e.a.), jeżeli mamy do czynienia z tzw. rolniczym wyłączeniem z egzekucji (art. 8a u.p.e.a.), z ochroną wynagrodzenia i świadczeń spełniających podobne funkcje (art. 9 u.p.e.a.), a także z ochroną świadczeń alimentacyjnych i innych świadczeń o charakterze rodzinnym oraz świadczeń z pomocy społecznej (art. 10 § 4 u.p.e.a.).

Dalej organ nadzoru prawidłowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wypełniona została hipoteza normy zawartej w art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którą egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw, wskazując o jakie ustawy chodzi. Stosownie z kolei do uregulowania zawartego w art. 3a § 1 pkt 3 i § 2 u.p.e.a., w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika tych składek, a ponadto, jeżeli w deklaracji tej zamieszczone zostało pouczenie, że stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesłał zobowiązanemu upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy.Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy, szczególne stanowią inaczej, przy czym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

W niniejszej sprawie, jak słusznie podniósł organ podstawę wystawienia ww. tytułów wykonawczych stanowiły złożone przez stronę, jako płatnika składek na ubezpieczenie społeczne, deklaracje rozliczeniowe, zawierające pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Jak stwierdził organ, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, tj. w dniu 5 lipca 2002 r. - zobowiązanej doręczono stosowne upomnienie. W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia tego upomnienia.

W ocenie organu poza sporem pozostaje zatem, że poddane egzekucji administracyjnej należności pieniężne z tytułu składek ubezpieczeniowych za styczeń 2001 r. i za okres od listopada 2001 r. do maja 2002 r. egzekucji podlegały, a zobowiązaną do ich uiszczenia jest U. Z. Organem uprawnionym do wystawienia w dniu 21 sierpnia 2002 r. tytułów wykonawczych obejmujących należności był Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. Inspektorat w P., a administracyjnym organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Zarówno strona, jak i jej pełnomocnik nie wykazali, aby zobowiązana posiadała przymioty, które wyłączałyby możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Wobec powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., nie można podzielić stanowiska pełnomocnika, że egzekucja administracyjna prowadzona w oparciu o ww. tytuły wykonawcze była niedopuszczalna.

Bezpodstawny, zdaniem organu, jest także zarzut pełnomocnika zobowiązanej, że niedopuszczalne były zastosowane w toku egzekucji w dniu 21 sierpnia 2015 r. środki egzekucyjne w postaci zajęcia: rachunku bankowego w D S.A. w Ł. oraz świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. z uwagi na przedawnienie należności składkowych. W tym względzie organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia przedawnienia dochodzonych należności z tytułu składek ubezpieczeniowych oraz tożsame okoliczności mające świadczyć o przedawnieniu, były poddane badaniu i ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., którym postanowieniem z dnia [...] odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie doręczono zobowiązanej w dniu 21 lipca 2016 r. w trybie art. 43 k.p.a. i jest ostateczne. Ostateczne jest również postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r., gdyż zawarte w tym wniosku żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego (oparte o ww. art. 59 § 1 pkt 2 oraz tę samą argumentację) zostało już ostatecznie rozstrzygnięte postanowieniem z dni 12 lipca 2016 r.

W tej sytuacji, skoro egzekwowane należności z tytułu składek ubezpieczeniowych za styczeń 2001 r. i za okres od listopada 2001 r. do maja 2002r. nie uległy przedawnieniu i co więcej - wobec zawieszenia biegu tego terminu, wskutek doręczenia zobowiązanej w dniu 5 lipca 2002 r. upomnienia - bieg terminu przedawnienia jeszcze nie upłynął, pozbawione uzasadnionych podstaw jest twierdzenie pełnomocnika, że wyłączone było zastosowanie w dniu 21 sierpnia 2015 r. opisanych wyżej środków egzekucyjnych. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika wskazane powyżej środki egzekucyjne, jak i służące zastosowaniu środków egzekucyjnych czynności egzekucyjne, nie były jedynymi podjętymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego. Powyższe tytuły wykonawcze doręczono zobowiązanej w dniu 18 października 2004 r., doręczeniu towarzyszyło jednoczesne spisanie protokołu o stanie majątkowym. Tego rodzaju czynności egzekucyjnych, tj. spisania protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej, dokonywano kilkakrotnie, tj. w 2 grudnia 2005 r., 24 maja 2007 r., 8 listopada 2007 r., 19 stycznia 2009 r., 1 września 2009 r., 26 lipca 2011 r., 26 lipca 2012 r., 27 czerwca 2013 r., 6 października 2014 r. oraz 7 lipca 2015 r. Podejmowano także czynności egzekucyjne służące zastosowaniu środków egzekucyjnych w postaci: egzekucji z rachunków bankowych (zawiadomienia o zajęciu z dnia 17 lutego 2009 r.) oraz egzekucji z wynagrodzenia za pracę zobowiązanej (zawiadomienia o zajęciu z dnia 13 lutego 2009 r. oraz z dnia 25 września 2012 r.). O podjęciu tych czynności U. Z. każdorazowo była zawiadamiana. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie przedstawił informacji o innych, poza dokonanymi w dniu 2 sierpnia 2015 r. czynnościach egzekucyjnych podejmowanych w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, nie zmienia to jednak faktu, że czynności te miały miejsce, co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Odnośnie zaś spełnienia warunku doręczenia upomnienia jako przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. organ odwoławczy stwierdził, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, tj. w dniu 5 lipca 2002 r. - zobowiązanej doręczono stosowne upomnienie. W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia tego upomnienia. Okoliczności te wskazane zostały w cz. D i F przedmiotowych tytułów wykonawczych i co wymaga podkreślenia, nie były kwestionowane przez zobowiązaną w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (poprzez składanie środków ochrony prawnej np. w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej), jak również przez jej pełnomocnika w poddanych rozpatrywaniu w niniejszym postępowaniu środkach zaskarżenia.

Przed oceną tego stanowiska organu należy zauważyć, że istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą pojawić się zarówno w trakcie postępowania egzekucyjnego, jak i jeszcze przed jego wszczęciem. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. Prawdą jest, że zarówno art. 34 jak i art. 59 § 1 u.p.e.a. zawierają podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie mniej należy odróżnić umorzenie postępowania z uwagi na okoliczności określone w art. 59 § 1 u.p.e.a., od umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., którego konieczną przesłanką, jest uwzględnienie zarzutów zobowiązanego, dopiero po uzyskaniu w tym przedmiocie stanowiska wierzyciela.

Jeżeli chodzi natomiast o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., ma ono charakter obligatoryjny, ponieważ wystąpienie określonych w nim okoliczności rodzi obowiązek umorzenia postępowania (por. Dariusz Jankowski "Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2007" Oficyna Wydawnicza "Unimex" Wrocław 2007, str. 459-462). Przepis 59 § 1 u.p.e.a. wymienia przyczyny obligatoryjne umorzenia postępowania, nie pozostawia zatem do uznania organu egzekucyjnego tego, czy w danym przypadku umorzyć postępowanie (por. R. Hauser, Z. Leoński "Postępowanie egzekucyjne w administracji - Komentarz 2003", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003, str. 140).

Na rozróżnienie pomiędzy umorzeniem postępowania egzekucyjnego z uwagi na uwzględnienie zarzutów zobowiązanego, a umorzeniem postępowania egzekucyjnego z uwagi na przesłanki z art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. wskazuje także treść art. 59 § 3, który stanowi, że w przypadkach określonych w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a.

W przypadku procedowania w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przesłanki określone w art. 59 § 1 u.p.e.a, organ egzekucyjny jest nie tylko uprawniony, ale wręcz powinien samodzielnie rozważyć i rozstrzygnąć, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, a nie stoi temu na przeszkodzie fakt wcześniejszego, dokonanego w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a, wypowiedzenia się wierzyciela, w przedmiocie wniesionych zarzutów. Oznacza to, że wniosek o umorzenie postępowania powinien zostać rozpoznany przez organ egzekucyjny po dokonaniu samodzielnej oceny wskazanych w nim przesłanek, przy czym organ nie jest w tej sytuacji zobligowany do uzyskania w tym zakresie stanowiska wierzyciela.

Wobec powyższego, w postępowaniu prowadzonym w odrębnym trybie, określonym w art. 59 u.p.e.a. organ egzekucyjny powinien w sposób wyczerpujący ustalić istotne, w świetle konkretnej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego okoliczności, i w oparciu o te ustalenia podjąć rozstrzygnięcie co do umorzenia postępowania. Nie wyklucza to oczywiście, możliwości uzyskania od wierzyciela stosownych informacji i dokumentów istotnych dla załatwienia sprawy, nie mniej, stanowisko bądź wyrażony pogląd wierzyciela co do zasadności wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania, nie będzie dla organu egzekucyjnego wiążący.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że organy pochopnie przyjęły, że skarżącej w dniu 5 lipca 2002 r. skutecznie doręczono upomnienie. Analiza dowodu doręczenia (tzw. "żółtej zwrotki) nie potwierdza jednoznacznego stanowiska organów o doręczeniu skarżącej upomnienia. Przede wszystkim należy wskazać, że nie wiadomo co zawierała korespondencja której dotyczy zwrotne potwierdzenie odbioru opatrzone datą 5 lipca 2002 r. Na dokumencie tym nie ma żadnej informacji w tym względzie tj. ani symbolu sprawy ani opisania, że korespondencja zawiera upomnienie. Trudno zatem zweryfikować stanowisko organów, że wskazane zwrotne potwierdzenie odbioru dotyczy przesłanego upomnienia. Dodatkowo doręczyciel nie wskazał kim jest osoba, która odebrała korespondencję kierowana do skarżącej. W tym miejscu godzi się podnieść, że zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo, zgodnie z art. 43 tej ustawy, doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby ta podjęły się oddania pisma adresatowi. Jest to tak zwany tryb doręczenia zastępczego, stosowany w przypadku braku możliwości doręczenia bezpośredniego z art. 42 § 1 k.p.a.

Dokonanie doręczenia zawsze spoczywa na organie administracyjnym prowadzącym postępowanie w sprawie. Pod pojęciem "nieobecności" rozumie się każde spowodowane przejściowymi okolicznościami niezastanie odbiorcy w miejscu, które jest właściwe, każdą chociażby krótkotrwałą nieobecność wywołaną zwykłymi okolicznościami, wszelkiego rodzaju czasową nieobecność, lecz nie zmianę miejsca zamieszkania lub też wyjazd na stałe do innej miejscowości lub za granicę. Drugi istotny warunek skuteczności doręczenia zastępczego to oddanie pisma za pokwitowaniem do rąk wskazanych w tym przepisie osób, tj. dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu.

Zastosowanie trybu zastępczego wymaga zatem ustalenia, iż pismo, w zastępstwie adresata, odbiera dorosły domownik, który podjął się doręczenia go adresatowi, a czynność ta powinna znaleźć odzwierciedlenie w tak zwanym dowodzie doręczenia. Zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi bowiem urzędowe poświadczenie odbioru przesyłki. Znajdujący się natomiast w aktach dowód doręczenia upomnienia skarżącej nie daje podstaw do ustalenia prawidłowości trybu jego doręczenia, gdyż doręczyciel nie wskazał kim jest osoba która odebrała korespondencję. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru znajduje się jedynie data oraz podpis osoby która przesyłkę odebrała.

Należy podkreślić, że zastępcze doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym wiąże się z formalizmem, bo to właśnie ten formalizm musi być substytutywnym sposobem ochrony interesu prawnego strony, która nie odbiera pism osobiście. Zdaniem Sądu z treści art. 43 k.p.a., wprost należy wywodzić, że dokument doręczenia w tym wypadku upomnienia ma wskazywać, że w przypadku nieobecności adresata pismo zostało doręczone dorosłemu domownikowi. Ten fakt ma wynikać z pokwitowania odbioru pisma, a nie z akt sprawy, bo przecież treść przepisu art. 43 k.p.a. nie odsyła do akt, a do pokwitowania. Tylko z faktu doręczenia pisma dorosłemu domownikowi może wypływać domniemanie, że osoba podjęła się oddania pisma adresatowi. W zakresie tego zobowiązania prawo nie wymaga innych działań jak tylko poprawne doręczenie pisma dorosłemu domownikowi.

Przewidziana w art. 43 k.p.a. zastępcza forma doręczenia, rodzi domniemanie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. W konsekwencji przyjmuje się, że pismo zostało doręczone adresatowi. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego przez pracownika operatora pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru, który ma obowiązek wskazać kim jest osoba której pozostawił korespondencję kierowaną do adresata. Aktualnie organy posługują się zwrotnym potwierdzeniem odbioru korespondencji, które już w swej treści zawiera odpowiednie adnotacje określające charakter osób (np. adresat, dorosły domownik, sąsiad, dozorca), którym doręczyciel pozostawił korespondencję. W przedmiotowej sprawie dowód doręczenia stanowi dokument niezawierający takich treści (tzw. żółta zwrotka) zatem obowiązkiem doręczyciela było wskazanie kim jest osoba, która odebrała korespondencję. Rolą organów administracji publicznej jest wyegzekwowanie, by przesyłki doręczane adresatowi za zwrotnym potwierdzeniem odbioru były szczegółowo i prawidłowo wypełniane. Z dokumentu tego musi jednoznacznie wynikać, w jaki sposób przesyłka została doręczona. W przeciwnym razie doręczenie nie może zostać uznane za skuteczne.

Nawet jednak przy założeniu, że korespondencja doręczona w dniu 5 lipca 2002 r. zawierała upomnienia, wątpliwości budzi czy upomnienie to dotyczyło wszystkich tytułów wykonawczych na podstawie których prowadzona jest w niniejszej sprawie egzekucja. Wątpliwości te powstały na tle analizy dokumentacji i wyjaśnień wierzyciela, które zostały nadesłane do sądu na skutek zobowiązania na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. pełnomocnika organu do złożenia w terminie 7 dni oryginału upomnienia i oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia oraz deklaracji rozliczeniowych objętych tytułami wykonawczymi w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi nadesłano żądane deklaracje, odpis upomnienia dotyczącego przedmiotowych zaległości z 26.06.2002 r. oraz odpis zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia z 26.06.2002 r. w dniu 05.07.2002r. Analiza tych dokumentów wskazuje jednoznacznie, że upomnienie z dnia 26 .06.2002 r. dotyczyło tylko składek na FP i FGŚP tj. tytułów wykonawczych nr[...],[...], [...] , [...],[...]. W nadesłanej dokumentacji znajduje się jeszcze wystawione w dniu 26.04.2002 r. upomnienie nr [...] dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne oraz wystawione w dniu 26.05.2002 r. upomnienie nr [...] dotyczące składek na ubezpieczenie zdrowotne. Pokreślenia więc wymaga, że sam wierzyciel (który był autorem odpowiedzi nadesłanej do sadu) stwierdził, że korespondencja z 05.07.2002 r. zawierała tylko upomnienie z 26.06.2002 r., tymczasem we wszystkich wskazanych przez organy tytułach wykonawczych jako datę doręczenia upomnień wskazano 05.07.2002 r.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nieuprawnione jest zatem przyjęcie, bez wyjaśnienia powyższych wątpliwości, że upomnienie zostało skarżącej prawidłowo doręczone, a zatem, że niespełniona została przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

Dodatkowo należy podnieść, że wbrew twierdzeniom organu skarżąca podnosiła kwestię doręczenia jej upomnienia zarówno w zażaleniu, w którym zdaniem pełnomocnika błędnie uznano, że w rozpatrywanym stanie faktycznym bieg terminu przedawnienia pozostawał zawieszony przez cały okres od dnia "rzekomego" doręczenia skarżącej upomnień, czyli od dnia 5 lipca 2002 r., do dnia podjęcia wskazanych wyżej czynności egzekucyjnych, albowiem wierzyciel nie dysponuje jakimikolwiek dokumentami, które potwierdzałyby ten fakt (przedostatni akapit na trzeciej stronie zażalenia) oraz w skardze stwierdzając, że "Kwestionuję by upomnienie to zostało mi skutecznie doręczone(...)"(ostatni akapit na stronie trzeciej skargi).

Ponownie rozpoznając sprawę orzekające organy obowiązane będą wyjaśnić powstałe w sprawie ww. wątpliwości tj., co zawierała korespondencja odebrana w dniu 5 lipca 2002 r. i kim była osoba, której doręczyciel pozostawił korespondencję w konsekwencji czy doszło do skutecznego doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 43 k.p.a. Wyjaśnienie tych kwestii jest niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w kontekście zaistnienia przesłanki umorzenia postepowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a..

Tym samym wobec nieustalenia w sposób należyty stanu faktycznego w sprawie zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a, które to naruszenia, jak wynika z powyższych rozważań mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

d.j.