Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1691/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.176, art.183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.129 ust.1 i ust.3
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kisielewicz Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "G." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Po 946/13 w sprawie ze skargi "G." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 16 [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. oddalił skargę G. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 16 [...] 2013 r., w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

W związku z wynikiem kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych w dniu 18 [...] 2010 r. w punkcie gier o nazwie B. przy ul [...] w W., automatu do gier o niskich wygranych o nazwie HOT SPOT, nr fabryczny [...], która wykazała, że na automacie tym można prowadzić gry za stawki wyższe od określonych w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), wszczęto wobec spółki postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji tego automatu.

W wyniku tego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w P., decyzją z dnia 12 [...] 2011 r., cofnął rejestrację wymienionego automatu do gier o niskich wygranych.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek uchylenia powyższej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w P., Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia 11 [...] 2013 r. cofnął rejestrację przedmiotowego urządzenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z zaleceniami organu II instancji zlecił przeprowadzenie badania sprawdzającego automatu Izbie Celnej w P. – Wydział Laboratorium Celne, t.j. Jednostce Badającej upoważnionej przez Ministra Finansów (nr upoważnienia [...] z dnia 8 [...] 2011 r.). W wyniku tego badania stwierdzono, że na automacie do gier o niskich wygranych o nazwie HOT SPOT, nr fabryczny [...] możliwa jest gra za stawki wyższe od określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych.

Decyzją z dnia 16 [...] 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w P., po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji organu I instancji, decyzję tę utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację automatu przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Biorąc pod uwagę treść opinii jednostki badającej, która potwierdziła ustalenia poczynione w trakcie eksperymentu przeprowadzonego w dniu 18 [...] 2010 r. przez funkcjonariuszy celnych w punkcie gier, jak też wnioski zawarte w ekspertyzie biegłego sądowego W. K., a mianowicie to, że automat do gier o niskich wygranych o nazwie HOT SPOT nr fabryczny [...], umożliwia grę za stawki wyższe, od określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych – na przedmiotowym automacie nawet [...] zł. - należało zdaniem organu II instancji wydać decyzję o cofnięciu rejestracji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję, skarżąca spółka zarzuciła wydanie jej na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem w sposób bezprawny i jako taka nie obowiązuje. Zarzuciła również nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, wyrażające się zaniechaniem dopuszczenia szeregu dowodów, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny całkowicie dowolnej, a także bezzasadne zastosowanie § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P., wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych obowiązujący od dnia 14 lipca 2011 r., który stanowił materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, nie naruszał prawa unijnego w zakresie procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych, to jest dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2008 r., ponieważ projekt ustawy zmieniającej, zawierającej między innymi wymieniony przepis, został notyfikowany Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 59), które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a okres obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej upłynął w dniu 17 grudnia 2010 r., jak wskazano w piśmie Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 stycznia 2011 r., nr RM 10-2-10, kierowanym do Marszałka Sejmu, którym przesłano do Sejmu projekt ustawy (druk nr 3860 dostępny na str. internetowej http://orka.sejm.gov.pl). Natomiast z definicji gry na automacie o niskich wygranych określonej w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych nie wynikają warunki uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Zatem przepis ten ,w ocenie Sądu, nie może być uznany za "techniczny", w rozumieniu powyższych przepisów unijnych oraz wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r.

Za niezasadne, Sąd I instancji uznał również zarzuty naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61 oraz art. 7 Konstytucji RP.

Sąd wyjaśnił również, że w świetle stanowiącego podstawę prawną decyzji cofającej rejestrację automatu do gier przepisu art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, wystarczające dla cofnięcia rejestracji jest stwierdzenie niezgodności automatu z warunkami określonymi w ustawie. Nie ma przy tym znaczenia fakt, czy automat utracił cechy techniczne pozwalające na prowadzenie gier odpowiadających definicji ustawowej gry na automatach o niskich wygranych, czy od początku ich nie posiadał, mimo że został zarejestrowany. Z przepisu art. 23f ustawy o grach hazardowych wynika, że podstawą do cofnięcia rejestracji automatu może być wyłącznie dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych, po uzyskaniu aprobaty Prokuratury Apelacyjnej w B., został poddany badaniu przez taką waśnie jednostkę badającą, to jest przez Izbę Celną w P. - Wydział Laboratorium Celne, która działa na podstawie upoważnienia Ministra Finansów z dnia 8 kwietnia 2011 r. nr [...]. Wśród kryteriów jakie dana jednostka badająca musi spełniać, ustawodawca, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie przewidział warunku posiadania przez badających stopnia naukowego. Skoro więc Minister Finansów udzielił upoważnienia Izbie Celnej w P. – Wydział Laboratorium Celne do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier to oznacza to, że jednostka ta spełniała warunki określone w art. 23f ustawy o grach hazardowych. Zdaniem Sądu, zarzuty braku wiarygodności i obiektywizmu wyniku badania automatu do gier uznać należało więc za niezasadne.

Za niezasadny, Sąd uznał również zarzut błędnego zastosowania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012r., poz. 312). Wyjaśnił w tym względzie, że skoro badanie przedmiotowego automatu do gier o niskich wygranych trwało od dnia 12 grudnia 2012 r. do dnia 25 stycznia 2013 r., a więc po utracie mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2003 r., to w rozpatrywanej sprawie prawidłowo zastosowano rozporządzenie z dnia 9 marca 2012 r.

Według Sądu I instancji, kontrolowana decyzja wydana została również bez naruszenia przepisów art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 229 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku G. sp. z o.o., zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art.. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli WSA w Poznaniu nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy rażącym naruszeniu licznych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniu prawa materialnego;

2. naruszenie art.145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem prawa materialnego w sposób opisany szczegółowo w skardze;

3. naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto:

- naruszenie prawa materialnego, a to fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13.12.2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem w sposób bezprawny i jako taka jest nieskuteczna wobec osób fizycznych i prawnych;

- naruszenie prawa materialnego, a to § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, poprzez ich bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z postawionych w niej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi spółki na tę decyzję, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Istota zaś tego sporu, jak wynika to z zarzutów adresowanych wobec zaskarżonego wyroku, wyraża się w podważeniu jego zgodności z prawem z punktu widzenia prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, zwłaszcza zaś przepisów ustawy o grach hazardowych, a to dlatego, że – zdaniem skarżącej spółki - uchwalone zostały one z pominięciem procedury notyfikacji i nie mogły stanowić podstawy wydania kontrolowanej decyzji.

Ocenę zasadności, a tym samym i skuteczności zarzutów kasacyjnych, poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem, a mianowicie, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym naruszenie to polega (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie). Natomiast zarzut naruszenia prawa procesowego wymaga wskazania naruszonego przepisu postępowania oraz wyjaśnienia wpływu zarzucanego jego naruszenia na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych.

Z powyższego wynika, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. uzasadnia twierdzenie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej rzecz ujmując, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12.).

Z punktu widzenia przedstawionych uwag wprowadzających, stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez jej autora.

Gdy chodzi mianowicie o zarzuty oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a., które wyraźnie adresowane są wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, za niewystarczające z punktu widzenia oceny ich skuteczności uznać należy ograniczenie się przez autora skargi kasacyjnej wyłącznie do wskazania, jako naruszonych, przepisów art. 3 §1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., bez równoczesnego powiązania ich naruszenia, jako tzw. norm odniesienia, z przepisami postępowania, które zobowiązany stosować był organ administracji publicznej w postępowaniu zakończonym kontrolowany aktem, a więc z przepisami, które, jako tzw. normy dopełnienia, stanowią dla sądu administracyjnego normatywny wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania administracji publicznej. "Powiązanie" zarzucanego naruszenia przywołanych przepisów p.p.s.a., poprzez zastosowany w skardze kasacyjnej zabieg odesłania do naruszenia "licznych przepisów postępowania", nie jest prawidłowe i nie czyni zadość przywołanym powyżej wymogom. Przede wszystkim z uwagi na jego enigmatyczność, która uniemożliwia, nie dość, że identyfikację danego przepisu postępowania, którego prawidłowość stosowania przez organ wadliwie - zdaniem strony - oceniona i skontrolowana została przez sąd administracyjny, to również rozpoznanie rzeczywistych jej intencji odnośnie do zarzucanego naruszenia prawa, których Naczelny Sąd Administracyjny nie może, ani też nie powinien się domyślać. Nie może bowiem przy tej okazji wyręczać strony w poszukiwaniu właściwej podstawy kasacyjnej, z punktu widzenia której można albo należałoby podważyć zgodność z prawem zaskarżonego wyroku. Odpowiedzi na rysujące się w tym zakresie pytania, nie udziela również treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, z wyjątkiem przywołania na jej str. 10, przepisu art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa, co nastąpiło to jednak, bez wyjaśnienia na czym polegało jego naruszenie, a przede wszystkim bez wykazania, jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie tego przepisu. Przez "wpływ", o którym mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., rozumieć należy bowiem istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

W sytuacji więc, gdy zarzuty oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie czynią zadość przedstawionym na wstępie wymogom i charakteryzują się, gdy chodzi o sposób ich skonstruowania oraz uzasadnienia, wymienionymi powyżej deficytami, stwierdzić należy, że nie mogły one skutecznie podważyć stanowiska Sądu I instancji odnośnie do oceny o prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. Polemika strony skarżącej ze stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie, nie została bowiem wsparta argumentacją, której koniecznym elementem powinna być płaszczyzna prawna, w tym przede wszystkim, normatywne wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania administracji publicznej, którym – zdaniem strony - uchybić miał Sąd.

Jak już to powyżej sygnalizowano, przepisy p.p.s.a., naruszenie których zarzuciła strona skarżąca, jako tzw. przepisy wynikowe, nie mogą (również) stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. Zarzucane w skardze kasacyjnej błędne oddalenie skargi albo błędne jej uwzględnienie, nie polega bowiem samo w sobie na błędnym zastosowaniu art. 145 albo 151 p.p.s.a. Stanowi ono skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu. Zarzutowi naruszenia art. 151 lub 145 p.p.s.a., musi więc towarzyszyć konieczne i niezbędne, w sytuacji jego postawienia, powiązanie go z konkretnymi przepisami, czy to prawa materialnego, czy to z przepisami postępowania, w odniesieniu do których wykazywane ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny polegałoby na wadliwym przeprowadzeniu przez sąd kontroli ich zastosowania oraz wykładni przez organ administracji, który wydał zaskarżony akt.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzuty oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do stawianej na ich gruncie - w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213/11, C - 214/11 i C – 217/11 - kwestii braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych, a tym samym braku – zdaniem strony skarżącej – podstaw do stosowania jej przepisów w rozpatrywanej sprawie, co w konsekwencji uzasadniać miało tezę o wadliwości stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana decyzja nie jest niezgodna z prawem, wyjaśnić i przypomnieć należy, że zaniechanie realizacji obowiązku notyfikacji przepisów technicznych nie uzasadnia odmowy stosowania przepisów, które charakteru takiego nie mają, tylko na tej podstawie, że zawarte zostały w tym samym akcie prawnym, który z uwagi na zawarcie w nim przepisów technicznych notyfikacji tej podlegał. Sąd krajowy ma bowiem obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego (por. wyrok TSUE z dnia 8 września 2005 r., C-303/04).

Ponadto, brak jest podstaw aby twierdzić o istnieniu dalej idących konsekwencji przywołanego judykatu Trybunału Sprawiedliwości, niż te które wyraźnie wynikają z jego treści, a w tym kontekście z treści zawartych w tym orzeczeniu wytycznych. Wbrew stanowisku strony skarżącej, nie dają one bowiem podstaw, aby twierdzić – zwłaszcza, że strona nie przedstawiła również przekonujących argumentów, że jest inaczej – iż (sam) fakt braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych uzasadniał niestosowanie jej przepisów w rozpatrywanej sprawie. A to dlatego, że z pkt 41 przywołanego orzeczenia, zawierającego rekapitulację stanowiska Trybunału Sprawiedliwości wprost wynika, że warunkiem koniecznym oceny odnośnie do "potencjalnie" technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych jest ustalenie, "[...], iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów". W tym też kontekście - uwzględniając konsekwencje wynikające z przedstawionych powyżej uwag wprowadzających odnoszących się do wymogów, którym czynić powinny zadość zarzuty kasacyjne - zwrócić należy uwagę na ten mankament stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, który polega na tym, że nie wyjaśniła ona, z którym spośród przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiącym lub współstanowiącym podstawę wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji, wiąże ona konsekwencje, które w świetle przywołanego stanowiska TSUE uzasadniałyby uznanie ich za przepisy techniczne. Oznacza to, że strona skarżąca nie zakwestionowała prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, które w odniesieniu do omawianej kwestii przedstawione zostało w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. s. 11 - 12). W analizowanym zakresie podnieść należy również, że dyrektywa 98/34/WE zawiera definicję produktu zawartą w jej art. 1 pkt 1. Towarzyszy temu konstatacja, że służący zasadniczo rozrywce automat do gier, po "zadaniu" mu odpowiednich funkcji (tj. po zaaplikowaniu odpowiedniego oprogramowania), może być wykorzystywany do urządzania na nim gier tak wysoko, jak i nisko hazardowych, a także i gier zręcznościowych. Zaaplikowana funkcja ma więc wtórny charakter w relacji do urządzenia – automatu do gier (produktu) – stanowiącego jej nośnik. Stąd też, za uzasadnione uznać należałoby twierdzenie, że w rozumieniu przywołanego przepisu aktu prawa unijnego, "produktem" nie jest funkcja przypisana (wprowadzona, zaaplikowana) danemu urządzeniu, tj. automatowi do gier, lecz samoistnie ten właśnie automat do gier. To w odniesieniu do niego bowiem - nie zaś w odniesieniu do "zadanych" mu funkcji, których może być przecież wiele – można bowiem w ogóle mówić, że posiada on określone właściwości, w sensie możliwości zaaplikowania mu odpowiednich funkcji, zasadniczo służących rozrywce. Ponadto, to w odniesieniu do niego właśnie można także w ogóle mówić, że stanowić on może przedmiot sprzedaży, a to dlatego, że to nie tyle możliwie do zaaplikowania (w drodze odpowiedniego programowania) funkcje, w tym funkcje umożliwiające grę hazardową, stanowią przedmiot ogólnorynkowego obrotu (sprzedaży) lecz, że przedmiot tego obrotu (sprzedaży) stanowi nośnik tych (obiektywnie zmiennych i wielu) funkcji, a mianowicie automat do gier.

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzut naruszenia przepisów § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, przez niezasadne ich zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Wywodząc w tym względzie, że w sprawie powinno mieć zastosowanie pierwotnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, strona skarżąca pomija w swojej argumentacji tę okoliczność, że wymieniony akt, w dacie przeprowadzania dowodu z opinii jednostki badającej (12 grudnia 2012 r. – 25 stycznia 2013 r.) nie obowiązywał, albowiem – w części dotyczącej warunków dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz warunków przyznania uprawnień określonym podmiotom do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania takich automatów lub urządzeń - utracił moc obowiązującą z dniem wejścia w życie przywołanego powyżej rozporządzenia z dnia 9 marca 2012 r., które regulowało zakres spraw pierwotnie uregulowanych w rozporządzeniu z 2003 r. Stosowanie więc do zasady wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej, organ administracji celnej zobowiązany był stosować akt normatywny obowiązujący w dacie, w której przeprowadzane było wymienione badanie. Zwłaszcza, że teza przeciwna, nie wynika również, gdy chodzi o treść regulacji międzyczasowej (przejściowej), ani z rozporządzenia z 2012 r., ani z art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, ani też - z przywoływanego przez stronę skarżącą - art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, którego zakres normowania dotyczy prowadzenia - na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy i do czasu ich wygaśnięcia - działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach.

W analizowanym zakresie, za nieuzasadnioną uznać należy również sugestię strony skarżącej (por. s. 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej), że okoliczność pierwotnie uzyskanego, na podstawie rozporządzenia z 2003 r., poświadczenia rejestracji, skutkowała brakiem jakiejkolwiek możliwości, wręcz dopuszczalności, przeprowadzenia następczych badań sprawdzających. Stanowisku temu sprzeciwiają się nie dość, że konsekwencje wynikające z treści art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 2011 r., w zakresie w jakim do ustawy o grach hazardowych wprowadzono unormowania regulujące procedurę weryfikacji dotychczasowych rejestracji automatów od gier niskich wygranych, to również i treść pierwotnie obowiązujących w tym zakresie regulacji zawartych w § 14 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia z 2003 r. - wynika z nich możliwość i dopuszczalność zarazem, odpowiednio, weryfikacji automatu do gier z punktu widzenia zgodności z warunkami określonymi w ustawie oraz weryfikacji zgodności stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia do gier z warunkami rejestracji. Wobec powyższego, z pozytywnego rezultatu badania poprzedzającego rejestrację przeprowadzonego przez jednostką badającą, na podstawie § 8 rozporządzenia z 2003 r., nie sposób wywodzić skutków sugerowanych przez stronę skarżącą.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.