Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1117/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-08-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 205 par. 1 i 2 w zw. z par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 19.412 (słownie: dziewiętnaście tysięcy czterysta dwanaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 marca

2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1117/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w C. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 lipca 2010 r., w przedmiocie podatku akcyzowego. Ponadto zasądził (pkt od organu II instancji na rzecz skarżącego kwotę 19.626 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd, uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, wskazał jako podstawę orzeczenia art. 200 w związku z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej określaną jako "p.p.s.a.".

Dyrektor Izby Celnej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany.

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I GZ 125/14 Naczelny Sąd Administracyjny w uchylił zaskarżone postanowienie oraz przekazał sprawę

do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał,

że uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku w zakresie kosztów nie zawiera pełnej podstawy prawnej oraz uzasadnienia spełniającego wymogi art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro skarżąca Spółka złożyła spis kosztów, Sąd I instancji powinien wskazać, które z kosztów ujętych

w przedłożonym spisie uwzględnił, a których nie zasądził i z jakich przyczyn. Sąd orzekając w przedmiocie niezbędnych kosztów postępowania powinien wskazać, które koszty zostały skarżącej zwrócone, a które żądania są nieskuteczne. Brak uzasadnienia w tym zakresie powoduje, że nie można stwierdzić, na jakiej podstawie Sąd I instancji uznał, że właściwy jest zwrot wskazanej w orzeczeniu kwoty, skoro Sąd może także odstąpić od zasądzenia kosztów w całości lub w części, zgodnie

z art. 207 § 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 5 maja 2014 r. rozpoznał sprawę ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. reprezentowanej przez pełnomocnika doradcę podatkowego W. G. (pełnomocnictwo udzielone w dniu 6 sierpnia 2010 r. – karta 5 akt). Wydany w dniu 19 stycznia 2011 r. wyrok WSA w Gdańsku w sprawie (sygn. akt I SA/Gd 898/10), którym uwzględniona została skarga, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 234 kwietnia

2013 r. (sygn. akt I GSK 799/11), w którym to wyroku na rzecz Dyrektora Izby Celnej została zasądzona od strony skarżącej kwota 6.108 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Na rozprawie w dniu 5 maja 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył spis kosztów obejmujący należności z tytułu: wpisu sądowego w kwocie 5.015 zł, wynagrodzenia pełnomocnika za reprezentowanie strony w postępowaniu

przed sądem I instancji (sygn. akt I SA/Gd 898/10) – 7.200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika za reprezentowanie strony przed sądem I instancji (sygn. akt I SA/Gd 1117/13)- 7.200 zł, kosztów dojazdu na rozprawy dwa razy, odległość 135 km, stawka 0,83 zł za kilometr – 224 zł. Łączna spornych kosztów wyniosła 19.636 zł.

W ocenie Sądu spis obejmuje koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Należy wskazać, że spis obejmuje wynagrodzenie za dwukrotne reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Jeżeli radca prawny reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie, jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie (tak postanowienie NSA z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I GZ 590/13). Sąd podziela pogląd, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, skarżącemu przysługuje od strony przeciwnej (organu) zwrot kosztów postępowania niezbędnych

do celowego dochodzenia praw. Stosownie do treści art. 205 § 2 p.p.s.a.

do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata

lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Orzeczenie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów musi uwzględniać koszty wynagrodzenia pełnomocnika, poniesione w związku z celowym dochodzeniem praw w czasie powtórnego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Trafny jest pogląd wyrażony w doktrynie, zgodnie z którym jeżeli profesjonalny pełnomocnik reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie, jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie (tak B. Dauter w: Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 446). Pogląd

ten został zaakceptowany również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m. in. postanowienie NSA: z dnia 12 lutego 2009 r., II FZ 38/09; z dnia 17 września 2012 r., II FZ 753/12; z dnia 20 marca 2009 r., I FZ 42/09).

Strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika na każdym etapie postępowania (dwa razy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym), zatem koszty postępowania powinny obejmować wynagrodzenie pełnomocnika

za każdą instancję. W rozpoznawanej sprawie strona była reprezentowana

przez doradcę podatkowego zarówno w sprawie I SA/Gd 898/10, jak i w sprawie

I SA/Gd 1117/13, będącej konsekwencją uchylenia przez NSA wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W postępowaniu skarżąca była reprezentowana przez doradcę podatkowego. Zgodnie z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postepowaniu przed sądami administracyjnymi

oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej

przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153 ze zm.) kwota wynagrodzenia w sprawach o wartości przedmiotu sporu powyżej 200.000 zł wynosi 7.200 zł, zatem kwoty wyszczególnione w spisie odpowiadają normom prawem przewidzianym. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie pełnomocnik sporządził skargę wraz załącznikami, sporządził pismo procesowe z 27 grudnia

2010 r. (10 stron) z załącznikami, stawił się na rozprawach i wypowiadał się

w imieniu reprezentowanej strony, co potwierdzając protokoły rozpraw z 19 stycznia 2011 r. i 5 marca 2014 r.

Zgodnie z art. 205 § 1 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej

przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak

nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.).

Koszty związane z działaniem pełnomocnika profesjonalnego to jego wynagrodzenie, nie większe jednak niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego pełnomocnika (tak: postanowienie NSA z 16 czerwca 2004 r., sygn. FSK 93/04).

W ocenie Sądu przedłożony spis kosztów w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie, dotyczy bowiem niezbędnych kosztów postępowania.

W przypadku gdy został złożony spis kosztów, sąd jest związany wysokością wynagrodzenia w nim wykazanego, jeżeli wysokość ta jest zgodna z obowiązującymi stawkami (tak: uchwała SN z 5 października 1994 r., sygn. IIICZP 124/94, OSNC 1995, nr 2, poz. 33, uchwała składu 7 sędziów SN z 27 listopada 2002 r., sygn. IIICZP 13/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 6).

Odnosząc się do pozostałej części wniosku o zasądzenie pozostałej kwoty wynikającej ze spisu kosztów (kwoty 224 zł za dojazd samochodem osobowym

na rozprawę) należy zauważyć, że przepis art. 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a.

do niezbędnych kosztów postępowania zalicza także wydatki jednego doradcy podatkowego. Należy przez to rozumieć jednak wydatki, które nie są ani wynagrodzeniem, ani nie stanowią elementu kosztów sądowych. Wydatkiem

nie będzie więc zwrot kosztów podróży, bowiem za niezbędne ustawodawca uznał

w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (tak wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn.. akt II FSK 1197/05, postanowienie NSA

z 16 czerwca 2004 r., sygn.. akt FSK 93/04).

Podzielając powyższy pogląd Sąd doszedł do przekonania, że wykazane

w części obejmującej kwotę 224 zł koszty dojazdu nie stanowią niezbędnych kosztów postępowania i w tym zakresie nie uwzględnił wniosku. Przedmiotem spornych kosztów nie było wynagrodzenie za reprezentowanie w postępowaniu kasacyjnym (art. 207 § 2 p.p.s.a.). Treść rozstrzygnięcia sądu odnośnie skargi nie uzasadnia również zastosowania art. 206 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd na mocy art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 1 i 2 w zw. z § 4 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.