Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 793/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie NSA Olga Żurawska – Matusiak del. WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. W. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 788/15 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2013 r., nr [...], 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz W. W. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz W. W. i J. W. solidarnie kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 788/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 73 ust. 1, ust. 2 i ust. 3a w zw. z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.; dalej jako: "ustawa wprowadzająca") decyzją z dnia [...] października 2013 r. stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat Kłobucki własności nieruchomości [...], o powierzchni 0,0099 ha.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że stwierdzenie nabycia nastąpiło w związku z zajęciem nieruchomości pod drogę publiczną nr [...] relacji "[...]". Organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dwóch dokumentów, a mianowicie mapy z projektem podziału sporządzonej w dniu 30 maja 2011 r. oraz pisemnego oświadczenia Dyrektora Oddziału w Katowicach złożonego z upoważnienia Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 3 sierpnia 2012 r., potwierdzają spełnienie przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej, koniecznych dla stwierdzenia nabycia prawa własności przez jednostkę samorządu terytorialnego. Zgodnie z tym przepisem "nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem".

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionował spełnienie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, jak również władania nią przez podmiot publicznoprawny. Podniósł m. in. że jedynym dowodem zajęcia jest sporządzona przez Starostę Kłobuckiego mapa z projektem podziału z dnia 1 lipca 2011 r. z adnotacją, że stan przedstawiony na niej jest zgodny ze stanem faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r. Mapa ta natomiast nie dowodzi przebiegu pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r. Wskazał, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, iż biegnący wzdłuż zachodniej granicy jego nieruchomości wykop oznaczony w projekcie podziału z dnia 1 lipca 2011 r. jako działka nr [...], którego przebieg nie jest kontynuowany na nieruchomościach sąsiednich, miałby zostać potraktowany jako droga czy pas drogowy, to i tak jego powierzchnia nie odpowiada powierzchni przejętej nieruchomości. Dodatkowo żaden z podmiotów publicznoprawnych nigdy nim nie władał i nie są bliżej znane okoliczności jego powstania.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wszystkie trzy przesłanki zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy niezbędne do wydania przedmiotowej decyzji. Wskazał, że droga nr [...], stosownie do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich i zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową. Organ uznał także, że mapa z projektem podziału nieruchomości sporządzona w dniu 30 maja 2011 r. przez geodetę uprawnionego W. K. i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 lipca 2011 r. [...] oraz oświadczenie Dyrektora Oddziału w Katowicach GDDKiA z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sposób dostateczny potwierdziły że działka nr [...], z której wydzielona została przejmowana działka nr [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła współwłasność m.in. skarżącego, i że ta wydzielona działka była w dniu 31 grudnia 1998 r. faktycznie zajęta pod drogę publiczną. W szczególności w ww. oświadczenia wynika, że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w Katowicach jako zarządca drogi w dniu 31 grudnia 1998 r. wykonywała nad działką nr [...], położoną w ciągu drogi publicznej władztwo publiczne w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że taka forma oświadczenia, jak oświadczenie złożone przez zarządcę drogi, pod rygorem odpowiedzialności karnej w trybie art. 75 § 2 k.p.a., jakkolwiek nie jest szczególnym środkiem dowodowym, to jednak okoliczność faktyczna stwierdzona w takim oświadczeniu może być przedmiotem dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych itd., dopiero wówczas, jeżeli prawdziwość oświadczenia budzi wątpliwości. Oświadczenie składane w postępowaniu administracyjnym, korzysta z domniemania prawdziwości, jeżeli nie jest oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi z urzędu, co oznacza, że organ może poprzestać na odebraniu od strony oświadczenia, jeżeli oświadczenie to nie budzi w ocenie organu wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ podkreślił, że oświadczenie z dnia 3 sierpnia 2012 r. nie zostało złożone przez podmiot zainteresowany wynikiem sprawy, tym samym brak jest podstaw do odmowy przyznania wiarygodności twierdzeniom w nim zawartym. Ponadto, dotychczasowi właściciele nie wykazali, aby ww. odcinek pasa drogowego został wyłączony od władztwa publicznoprawnego, zaś zgromadzona w sprawie dokumentacja nie podważa twierdzeń zawartych w oświadczeniu.

W skardze na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., skarżący ponownie zakwestionował ustalenia organów w zakresie spełnienia przesłanki zajętości nieruchomości pod drogę publiczną oraz faktycznego władania nią przez Powiat Kłobucki w dniu 31 grudnia 1998 r. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 75 i art. 79 k.p.a. poprzez zastąpienie dowodu z zeznań świadka, tj. Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jego pisemnym oświadczeniem.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wnosił o jej oddalenie.

Oddalając skargę - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyjaśnił, że w art. 73 ust. 1 ustawy ustawodawca odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Sąd stwierdził także, że użyte w tym przepisie sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę zaliczoną do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. i uznał, że w niniejszej sprawie bezspornie droga nr [...] relacji "[...] " została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich zamiejskich i z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji wyjaśnił, że dokumenty, na podstawie których organ ustalił fakt zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. i pozostawania jej wówczas we władaniu publicznoprawnym, mają walor dokumentów urzędowych w rozumieniu przepisu art. 76 § 1 k.p.a. i stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wprawdzie stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. ich moc nie jest bezwzględna tym niemniej dowód przeciwko ich treści obciążał stronę, która zaprzeczała ich prawdziwości, przy czym Sąd zastrzegł, że dowodem takim nie jest zastąpienie oświadczenia zeznaniami osoby, od której oświadczenie to pochodzi. Inny bowiem jest charakter dowodu z zeznań świadka a inny "z oświadczenia organu uprawnionego w ramach posiadanych kompetencji do stwierdzenia faktów w formie oświadczenia".

Skargę kasacyjną wnieśli skarżący W. W. i uczestniczka postępowania J. W. W jej podstawach wskazali na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 i art. 134 § 1 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i oddaleniu skargi, pomimo że orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 18a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W efekcie tych uchybień, jak podniesiono w skardze kasacyjnej, tak organy, jak i Sąd I instancji, naruszyły art. 73 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a w zw. z art. 103 ust. 3 ustawy wprowadzającej i art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez ich przedwczesne zastosowanie i stwierdzenie nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat Kłobucki własności przedmiotowej nieruchomości, pomimo nie zaistnienia stanu władania nieruchomością i braku zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną przed tym dniem. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucili Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. z uwagi na nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności dotyczących tego, że organy nie poczyniły żadnych ustaleń w zakresie spełnienia przesłanek do uznania nieruchomości za drogę lub pas drogowy, nie zebrały żadnych materiałów potwierdzających faktyczne władanie przedmiotową nieruchomością przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz błędnie uznały, że oświadczenie Dyrektora Oddziału GDDKiA zostało złożone w trybie art. 75 § 2 k.p.a., przy jednoczesnym zakwalifikowaniu go przez Sąd jako dokumentu urzędowego.

W uzasadnieniu tak określonych podstaw skarżący kasacyjnie podnieśli, że w rozpoznawanej sprawie organy zaniechały jakichkolwiek działań, które potwierdziłyby, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość faktycznie została zajęta pod drogę publiczną, tj. stanowiła wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz ruchu pieszych lub leżący w jego ciągu obiekt inżynierski, plac, zatokę postojową, ścieżkę rowerową lub inne urządzenia techniczne drogi nr [...], a więc wskazywałyby, że nieruchomość ta zajęta była pod drogę publiczną. W ocenie strony skarżącej mapa z projektem podziału z dnia 30 maja 2011 r., na której oparły się organy, w żaden sposób nie dowodzi przebiegu pasa drogowego drogi publicznej nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r., gdyż została przygotowana jedynie w oparciu o oględziny nieruchomości, z pominięciem innych materiałów źródłowych, np. map sytuacyjnych z okresu przed powołaną datą.

Natomiast w celu ustalenia spełnienia drugiej przesłanki, tj. sprawowania władztwa publicznoprawnego, konieczne było w niniejszej sprawie udowodnienie faktycznego władania nieruchomością przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, polegającego na rzeczywistym utrzymywaniu lub modernizowaniu drogi. Oświadczenie Dyrektora Oddziału GDDKiA, na którym oparły się organy w tym zakresie, potwierdza jedynie uprawnienie tego podmiotu do potencjalnego wykonywania działań zarządczych, a jednocześnie brak jest jakiejkolwiek innej dokumentacji (faktur, umów) dowodzącej rzeczywistego utrzymywania, urządzenia, czy modernizacji przedmiotowej drogi, czy świadków mogących potwierdzić takie działania. Niezależnie od powyższego skarżący zarzucili, że złożonemu oświadczeniu niesłusznie przypisano walor dokumentu urzędowego w rozumieniu przepisu art. 76 § 1 k.p.a. Zwrócili uwagę, że w jego treści powołano się na przepis art. 75 § 2 k.p.a. w którym mowa o oświadczeniu strony. Tymczasem Dyrektor Oddziału GDKKiA nie był stroną prowadzonego postępowania. Ponadto skarżący kasacyjnie stwierdzili, że oświadczenie złożone przez stronę w tym trybie mogłoby korzystać ze względnego domniemania prawdziwości tylko w przypadkach, w których szczególny przepis prawa wyraźnie wskazywałby taki dokument jako sposób wykazania określonej okoliczności. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej nie przewiduje jednak takiego sposobu dowodzenia. Skarżący zwrócili też uwagę, że przedmiotowe oświadczenie dotyczące drogi powiatowej, nie zostało wydane przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, gdyż GDDKiA nie jest następcą prawnym Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w Katowicach, tj. organu zarządzającego w dniu 31 grudnia 1998 r. drogą wojewódzką nr [...], a do jego kompetencji należą zadania zarządcy i zarządu jedynie w odniesieniu do dróg krajowych. Z tego względu nie tylko orzekające w sprawie organy, lecz także Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 18a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz art. 103 ust. 4 ustawy wprowadzającej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna, gdyż usprawiedliwiona jest jej podstawa odnosząca się do przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Błędnie przyjęto w sprawie udowodnienie dwóch przesłanek cytowanego na wstępie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej tj. przesłanki zajęcia części działki skarżących kasacyjnie oznaczonej numerem geodezyjnym [...] pod drogę publiczną i przesłanki pozostawania jej we władaniu jednostki samorządu terytorialnego. Wbrew stanowisku organów i Sądu I instancji powyższych okoliczności nie potwierdzają dostatecznie dwa znajdujące się w aktach sprawy dokumenty wskazane w uzasadnieniach rozstrzygnięć i uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Pierwszy z tych dokumentów to stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji mapa z projektem podziału działki skarżących nr [...]. Jak wynika z tego dokumentu działka skarżących przylega do ulicy [...], która to ulica właśnie najprawdopodobniej w dniu 1 stycznia 1999 r. stanowiła drogę powiatową nr [...]. Kolorem zielonym oznaczono na niej granice ewidencyjne działek, a kolorem czerwonym granice pasa drogowego. Na mapie tej poczyniono adnotację, że "obrazuje ona stan faktyczny na dzień 31 grudnia 1998 r." Z dokumentu tego wynika, że został on sporządzony przez uprawnionego geodetę w dniu 30 maja 2011 r. i przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 1 lipca 2011 r. O ile dokument ten rzeczywiście jako dokument urzędowy dowodzi podziału i wydzielenia działki nr [...], jej przebiegu i powierzchni na dzień jego sporządzenia, to żadną miarą nie można uznać, że potwierdza on i to urzędowo fakt zajęcia części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Poczyniona na tym dokumencie adnotacja sama w sobie nie oznacza przecież, że granica pasa drogowego miała właśnie taki przebieg jak oznaczył go geodeta. Organ powinien wyjaśnić czy adnotacja ta została poczyniona na podstawie innych dokumentów znajdujących się w zasobie geodezyjnym czy na podstawie innych danych. Bez wyjaśnienia tej okoliczności nie można uznać, że sporządzona w 2011 roku obrazuje stan sprzed kilkunastu lat. Z akt sprawy nie wynika nawet czym kierował się geodeta wydzielając z działki nr [...] działkę [...] przylegającą do ulicy [...], czy uwzględnił przebieg wykopu na istnienie którego wskazywali skarżący, czy jakiś inny element (pas drogowy, jezdnię, rów itp.). Podobnie jest z oceną drugiego z dokumentów tj. oświadczenia z dnia 3 sierpnia 2012 r. złożonego przez Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad mającego zdaniem organów i Sądu I instancji potwierdzać przesłankę władania z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej częścią działki skarżących przylegającej do działki drogowej. Przypisanie temu dokumentowi waloru urzędowego nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Artykuł 76 § 1 k.p.a. stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przypisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Stosownie do § 2 tego artykułu przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. W komentarzach do tego przepisu wyjaśnia się, że dokumentom urzędowym kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc w zakresie tego "co zostało w nich urzędowo stwierdzone", jeżeli zostaną spełnione dwie przesłanki: 1) dokumenty sporządzono w przepisanej formie , np. wymagania odpisu skróconego aktu stanu cywilnego (art. 79 ustawy z dnia 29 września 1986 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego, tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1264 ze zm.), 2) dokumenty sporządziły powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, a zatem organy państwowe właściwe do orzekania (właściwe rzeczowo, miejscowo i instancyjnie). Ponadto przepisy k.p.a. przyznały zwiększoną moc dowodową również dokumentom urzędowym sporządzonym przez organy innych jednostek organizacyjnych, ale tylko w sprawach o których stanowi art. 1 pkt 1 i 4, a więc dotyczących prowadzenia przez te jednostki orzecznictwa administracyjnego i wydawania zaświadczeń (por. B. Adamiak, J. Borkowski, KPA, Komentarz, wyd. 13, Warszawa 2014, s. 360). Tymczasem, żaden przepis prawa nie upoważnia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do urzędowego potwierdzania faktu władania nieruchomością przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego dla potrzeb przejścia nieruchomości z mocy prawa w trybie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej. Sąd I instancji błędnie, w ślad zresztą za organem odwoławczym przyznał temu dokumentowi wyższą moc dowodową skutkującą przeniesieniem na skarżących ciężaru dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych. Tymczasem wskazany dokument powinien zostać potraktowany tak jak w procedurze cywilnej traktuje się dokument prywatny, czyli jako dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie o podanej treści (por. art. 245 kodeksu postępowania cywilnego). Konieczność wyczerpującego wyjaśnienia sprawy stosownie do przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów wymagała bezwzględnego zweryfikowania treści tego oświadczenia dla potrzeb ustalenia przesłanki władania. Już sam fakt, że chodzi o potwierdzenie okoliczności sprzed niemal 20 lat, co do których, jak wskazano w tym oświadczeniu, nie ma żadnych innych dokumentów powinien skłonić organ do bardziej wnikliwego zbadania źródła wiedzy osoby składającej oświadczenie na temat przejawów władania gruntem stanowiącym własność skarżących.

Uznanie zasadności kluczowych dla wyniku sprawy podstaw kasacyjnych w postaci naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 76 § 1 k.p.a.) w istocie czyniło zbędnym analizowanie podstaw materialnych, tym bardziej, że skarżący nie zarzucili ich błędnej wykładni, a jedynie niewłaściwe, bo przedwczesne, ich zastosowanie. Oznacza to, że naruszenia materialne zostały zgłoszone wyłącznie w konsekwencji nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skoro stan ten nie potwierdził spełnienia warunków określonych w art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej to Sąd I instancji nie miał podstaw do oddalenia skargi, lecz powinien był uchylić wydane przez organy obu instancji decyzje stosownie do przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.

Korzystając zatem z dyspozycji powołanych wyżej przepisów w związku z treścią art. 188 P.p.s.a., który to przepis upoważnia Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania skargi, uchylono zaskarżony wyrok i wydane przez organy rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną, ustalą czy i jakie okoliczności przemawiają za przyjęciem, że działka skarżących wyodrębniona przez geodetę w 2011 roku jako działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę powiatową i znajdowała się we władaniu Powiatu Kłobuckiego.

O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto stosownie do regulacji zawartych w przepisach art. 203 pkt 1 w zw. z art. 202 § 2 oraz art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie J. W. w postępowaniu przed Sądem I instancji miała status uczestniczki postępowania nie przysługiwał jej zwrot poniesionych przez nią w tym postępowaniu kosztów. Zwrot kosztów od organu w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym przysługuje bowiem wyłącznie osobie wnoszącej skargę, pozostałe strony (uczestnicy) ponoszą koszty związane ze swym udziałem we własnym zakresie (art. 199 P.p.s.a.). Z kolei wobec wspólnego wniesienia skargi kasacyjnej przez skarżącego i uczestniczkę i reprezentowania ich w sprawie przez jednego pełnomocnika koszty postępowania kasacyjnego przyznano skarżącym kasacyjnie solidarnie stosownie do wyniku sprawy i art. 202 § 2 P.p.s.a, podwyższając ich wysokość w ramach urzędowej stawki adwokackiej z uwagi na reprezentację dwóch osób.