Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 20/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Informacja publiczna
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust 1, art. 4 i art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149, art. 286 par 2 i art 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Rady Miasta R. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązać Przewodniczącego Rady Miasta R. do doręczenia skarżącemu list obecności z posiedzeń Komisji Oświaty, Kultury, Sportu, Rekreacji i Opieki Społecznej Rady Miasta R. z dat [...] i [...] r. oraz pisma Przewodniczącej wyżej wskazanej Komisji z dnia [...] roku w terminie 14 dni; 2) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. T. K. skierował do Przewodniczącego Rady Miasta R. wniosek o udostępnienie informacji na temat prac Komisji Oświaty, Kultury, Sportu, Rekreacji i Opieki Społecznej obecnej kadencji Rady Miasta oraz uzyskanie informacji zawartych we wszystkich dokumentach, które były skierowane do tej Komisji lub radnych jako członków Komisji oraz wytworzonych przez Komisję lub radnych jako członków Komisji, w tym protokoły z posiedzeń Komisji, w formie kserokopii wszystkich w/w dokumentów.

Jako podstawę prawną wniosku wskazał ustawę z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.).

W odpowiedzi na wniosek, Przewodniczący Rady Miasta R. przesłał protokół Nr [...] z dnia [...]r., protokół Nr [...] z dnia [...]r. i projekt uchwały w sprawie wprowadzenia na terenie Miasta R. programu "Rodzina 3+" będącego tematem posiedzenia z dnia [...]r. Poinformował również, że inne uchwały opiniowane przez Komisję na pierwszym jej posiedzeniu zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta w zakładce "Rejestr Uchwał RM i Zarządzeń PM > Uchwały RM > Kadencja 6". Natomiast informacje o ustalonych terminach posiedzeń komisji udostępniane są w zakładce "Rada Miasta > Terminy najbliższych posiedzeń stałych komisji Rady Miasta R.".

Pismem z dnia [...]r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia [...]r. w zakresie dokumentów, które nie znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej. Domagał się odnotowanych w rejestrach pism przychodzących i wychodzących z Komisji w formie kserokopii. Uznał, że z punktu widzenia opinii publicznej ważne są listy obecności radnych na posiedzeniach, pisma usprawiedliwiające ich nieobecność, pisma podsumowujące przeprowadzone konsultacje do uchwał nr [...] lub pisma podmiotów, które wniosły uwagi bądź wyjaśniające rezultat uzgodnień projektu drugiej uchwały ze związkami zawodowymi zrzeszającymi nauczycieli lub samo ich stanowisko. Zaznaczył, że przesłane protokoły z posiedzeń komisji nie zostały prawidłowo zaakceptowane i podpisane przez radnych, zgodnie z § 102 ust. 5 w związku z § 72 Statutu Miasta R. i trudno stwierdzić, czy rzetelnie odzwierciedlają przebieg posiedzeń. Z powodu nie uzyskania powyższych dokumentów skarżący stwierdził, że Przewodniczący Rady Miasta R. pozostaje w bezczynności. Końcowo domagał się zakreślenia 14-to dniowego terminu na rozpatrzenie przez organ złożonego wniosku.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...]r. Przewodniczący Rady Miasta wniósł o uznanie skargi za bezzasadną oraz wskazał, że w odpowiedzi na złożony wniosek skarżący otrzymał dokumenty obrazujące pracę przywołanej wcześniej Komisji. Odnosząc się do zarzutów skargi potwierdził, że przekazane protokoły z powodu przeoczenia nie zawierały list obecności członków Komisji, jak też nie przedłożono pisma skierowanego do Zastępcy Prezydenta Miasta. Wyjaśnił, że do czasu złożenia wniosku żadne inne dokumenty nie zostały przedłożone Komisji ani też Komisja nie wytworzyła innych dokumentów. Konsultacje, o których pisze skarżący w skardze odbywają się w Biuletynie Informacji Publicznej, gdzie prezentowane są zarówno zarządzenia o konsultacjach, konsultowane projekty uchwał, jak i wyniki konsultacji. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zaakceptowania i podpisania protokołów wyjaśnił, że § 72 ust. 2 Statutu Miasta używa słowa: "odpowiednio", co nie oznacza słowa "wprost". Od wielu lat zwyczajowo protokoły z posiedzeń komisji stałych podpisywane są jedynie przez przewodniczącego Komisji, a tylko w przypadku Komisji Rewizyjnej przez wszystkich członków. Zaprezentowane w tym zakresie zarzuty, zdaniem organu, nie mają nic wspólnego z brakiem dostępu do informacji publicznej.

Wnioskiem z dnia [...]r. skarżący domagał się zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

W piśmie z dnia [...]r., złożonym na rozprawie przez pełnomocnika organu poinformowano, że skarżącemu nie przedłożono żądanych przez niego list obecności z dnia [...]r. oraz pisma Przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Sportu, Rekreacji i Opieki Społecznej z dnia [...]r., skierowanego do Zastępcy Prezydenta Miasta (k-31 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Na podstawie art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej samej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w terminie przez siebie wskazanym.

Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z treści powyższego przepisu wynika a contrario,

że nie wykonanie przez organ tego obowiązku uzasadnia uwzględnienie skargi.

Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2004, s. 28). Tym samym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie bądź inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 w związku z art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako ustawa. Zgodnie ze wskazaną regulacją informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 przedmiotowej ustawy. Należy również przy wykładni tych przepisów kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Należy zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do organów władzy publicznej, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są zatem szeroko pojęte organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Nie może budzić żadnych wątpliwości, że Rada Miasta R. jako organ władzy publicznej, jest zobowiązana do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych.

W tym miejscu należy uznać, że w niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do organu zobowiązanego do jej udzielenia oraz dotyczył informacji udostępnianej w trybie omawianej ustawy. Skoro tak, to stosownie od art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (udostępnienie to nie ma formy decyzji), zaś ewentualna odmowa udostępnienia powinna nastąpić w formie decyzji.

Wymaga zaakcentowania, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób jego dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Natomiast dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest prawo do informacji publicznej zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...]r.

W tym miejscu należy się zgodzić z argumentacją skarżącego, że skierowane do niego protokoły nie stanowiły pełnej i wystarczającej odpowiedzi na żądania zawarte w złożonym wniosku. W konsekwencji, skoro wnioskowana informacja nie została w pełni udzielona, co jest równoznaczne z jej nie udzieleniem, to skarżący słusznie wskazuje na bezczynność organu w tym zakresie.

Zdaniem Sądu udostępnienie informacji publicznej jest niewątpliwie czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dlatego skarżący miał prawo kwestionować bezczynność organu. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest treść art. 21 ust. 1 ustawy, w myśl którego, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady stosuje się przepisy p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, sądowa kontrola zgodności z prawem rozpoznawanej sprawy wykazała, że dysponując wnioskowaną przez skarżącego informacją i nie udostępniając jej organ pozostawał w bezczynności. W tej sytuacji rozstrzygnięcie sprawy winno nastąpić poprzez udzielenie wnioskowanego żądania w formie czynności materialno - technicznej, co orzeczono w punkcie 1 sentencji.

Rozpatrując ponownie sprawę, w terminie 14 od dnia doręczenia akt administracyjnych, we wskazanym w sentencji wyroku zakresie, organ powinien mieć na uwadze wyżej poczynione rozważania.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny, na podstawie art. 149 i art. 286 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i d ustawy o dostępie do informacji publicznej, zachodziły podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów orzeczono, na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasadzając na rzecz skarżącego kwotę odpowiadającą wysokości uiszczonego przez niego wpisu.