Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1962/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 76b § 1, art. 165a § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 05 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...]., nr [...]. II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...]na rzecz skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], wydanym na skutek rozpoznania wniosku X. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w O. (dalej zwanej spółką lub skarżącą), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia zwrotu VAT za miesiąc marzec 2014 r. na poczet podatku VAT za miesiąc lipiec 2014 r. w kwocie [...] zł.

Organ I instancji wskazał, że spółka w dniu [...] sierpnia 2014 r. złożyła wniosek o zaliczenie zwrotu podatku VAT za marzec 2014 r. na poczet zapłaty podatku VAT za lipiec 2014 r. w kwocie [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] przedłużył termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł wynikającej z deklaracji za marzec 2014 r. do czasu zakończenia czynności weryfikacyjnych. Wskazane postanowienie doręczono skarżącej w dniu [...] maja 2014 r. Spółka składając w dniu [...] sierpnia 2014 r. wniosek o zaliczenie zwrotu podatku VAT za marzec 2014 r. na poczet zapłaty tego podatku za lipiec 2014 r. miała świadomość, że nie przysługuje jej prawo do swobodnego dysponowania zwrotem podatku.

Stwierdzono , że zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 76b § 1 powołanej ustawy przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. W sytuacji, gdy zasadność zwrotu zadeklarowanego przez podatnika budzi wątpliwości, to zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług przedłuża się termin dokonania zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji zwrotu. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przed złożeniem wniosku o przerachowanie wydane zostało postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji brak jest – w ocenie organu podatkowego I instancji – możliwości dokonania zwrotu podatku aż do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia.

Skarżąca wniosła zażalenie od omawianego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie i wydanie postanowienia o potrąceniu należnego zobowiązania w VAT za lipiec 2014 r. ze zwrotem nadwyżki podatku naliczonego VAT za marzec 2014 r. w trybie art. 64 § 6a Ordynacji podatkowej.

Zaskarżonemu postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. zarzucono naruszenie:

– art. 64 § 6a Ordynacji podatkowej – poprzez brak jego zastosowania w sytuacji niekwestionowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. zasadności wniosku o zwrot VAT;

– art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych;

– art. 139 § 1 oraz art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez brak rozpatrzenia wniosku o zaliczenie zwrotu w obowiązującym terminie oraz brak poinformowania o tym skarżącej i wyznaczenia terminu załatwienia wniosku;

– art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie w obliczu braku podstaw do odrzucenia wniosku o zaliczenie zwrotu podatku VAT i zasadności wszczęcia postępowania w tym zakresie;

– art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – poprzez brak dokonania zwrotu podatku VAT w sytuacji braku wydania postanowienia o weryfikacji wniosku o zwrot w postępowaniu kontrolnym UKS w P.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że spółka w deklaracji za marzec 2014 r., zadeklarowała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni od dnia złożenia deklaracji w wysokości [...] zł. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał postanowienie nr [...], którym przedłużono termin zwrotu podatku do czasu zakończenia czynności weryfikacyjnych związanych z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi. Po przytoczeniu postanowień art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług spółka podniosła, że z postanowienia organu I instancji wynika, że weryfikacja wniosku o zwrotu VAT została podjęta w ramach czynności sprawdzających. Do chwili wnoszenia zażalenia nie poinformowano spółki o skutkach tej weryfikacji, zarówno w ramach prowadzonych czynności sprawdzających, jak też w innym trybie przewidzianym w art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie skarżącej miała ona pełne prawo do złożenia wniosku o zaliczenie zwrotu podatku VAT za marzec 2014 r. na poczet zobowiązania w tym podatku za lipiec 2014 r., jak również oczekiwania, że wniosek ten zostanie uwzględniony. Skarżąca wskazała również, że w dniu [...] maja 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wszczął wobec niej postępowanie kontrolne w zakresie podatku VAT za miesiące od grudnia 2013 r. do kwietnia 2014 r. Mając na uwadze, że zakres kontroli skarbowej obejmował również rozliczenie podatku VAT za marzec 2014 r., spółka w swojej ocenie miała prawo oczekiwać, że czynności sprawdzające Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w tym zakresie zostały zakończone. Mając na uwadze brak poinformowania o kontynuowaniu czynności sprawdzających w innym z trybów wskazanych w art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług należy zdaniem spółki przyjąć, że rozliczenie VAT za marzec 2014 r. nie jest kwestionowane przez organ. W ocenie skarżącej skoro organ I instancji nie poinformował jej o wszczęciu innego postępowania weryfikacyjnego tj. postępowania kontrolnego, to miała ona prawo przyjąć, że czynności sprawdzające zostały zakończone, a wniosek spółki o zwrot podatku jak i jego zaliczenie na poczet zobowiązania podatkowego za lipiec 2014 r. nie są kwestionowane. W ocenie spółki, z chwilą zakończenia czynności sprawdzających wniosek o zaliczenie zwrotu VAT za marzec 2014 r. na poczet zobowiązania w tym podatku za lipiec 2014 r. jest zasadny i powinien spowodować skuteczne zaliczenie zwrotu podatku.

Po rozpoznaniu zażalenia spółki Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 165a Ordynacji podatkowej gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. W niniejszej sprawie deklaracja spółki za marzec 2014 r. wykazująca do zwrotu na rachunek bankowy kwotę [...] zł wpłynęła do organu I instancji w dniu [...] kwietnia 2014 r. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. do czasu zakończenia czynności weryfikacyjnych związanych z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi, które do dnia wydania przedmiotowego postanowienia nie zostały ukończone.

W ocenie organu II instancji w sytuacji, gdy przed złożeniem wniosku o zaliczenie zwrotu podatku VAT na poczet innych zobowiązań podatkowych lub przed dniem powstania zaległości podatkowej, na poczet której zwrot mógłby zostać zarachowany, wydane zostanie postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku VAT, to okoliczność taka przesądza o braku możliwości realizacji wniosku o zaliczenie. Przedłużenie terminu zwrotu wyklucza bowiem możliwość dokonywania jakichkolwiek zaliczeń w odniesieniu do kwoty zwrotu wykazanej w deklaracji, aż do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. Tym samym w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. w niniejszej sprawie wystąpiła przyczyna, o której mowa w art. 165a Ordynacji podatkowej, uniemożliwiająca wszczęcie postępowania z wniosku skarżącej o zaliczenie zwrotu podatku VAT za marzec 2014 r. na poczet zobowiązania podatkowego, w tym podatku za lipiec 2014 r.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia wyjaśniono, że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 64 § 6a Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, bowiem przepis ten nie może znaleźć zastosowania w sprawie. Wyjaśniono, że w niniejszej sprawie brak było wierzytelności, o której mowa w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej wobec czego nie mogło dojść do potrącenia na podstawie art. 64 § 6a Ordynacji podatkowej. Za całkowicie chybiony uznano zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśniając, że w niniejszej sprawie nie prowadzono postępowania podatkowego, z uwagi na to, że odmówiono jego wszczęcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 § 1 oraz art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie wniosku o zaliczenie zwrotu w obowiązującym terminie oraz brak poinformowania o tym skarżącej i wyznaczenia terminu załatwienia wniosku stwierdzono, że wniosek spółki winien zostać załatwiony bez zbędnej zwłoki, jednak uchybienie organu pierwszej instancji w tym zakresie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez brak dokonania zwrotu podatku VAT w sytuacji niewydania postanowienia o weryfikacji wniosku o zwrot w postępowaniu kontrolnym, stwierdzono w ślad za organem I instancji, że w ramach niniejszego postępowania badane mogą być wyłącznie kwestie związane z istnieniem bądź też nieistnieniem podstaw do odmowy wszczęcia postępowania. Kwestionowanie zagadnień dotyczących weryfikacji zwrotu podatku nie może odbywać się w trybie art. 165a Ordynacji podatkowej.

Pismem z dnia [...] września 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego wniosła skargę na powyższe ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. W omawianym piśmie wniesiono również skargę na bezczynność organu I instancji w zakresie weryfikacji wniosku spółki o zwrot podatku VAT za marzec 2014 r. i jego zaliczenia na poczet zobowiązania w tym podatku za lipiec 2014 r. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, stwierdzenie przewlekłości postępowania organu I instancji w weryfikacji zwrotu VAT za marzec 2014 r. oraz bezczynności tego organu w skutecznym zaliczeniu (przerachowaniu) podatku VAT za miesiąc marzec 2014 r. na poczet tego podatku za lipiec 2014 r. W skardze wniesiono ponadto o zobowiązanie organu I instancji do wydania postanowienia o skutecznym zaliczeniu (przerachowaniu) podatku VAT za marzec 2014 r. na poczet zapłaty tego podatku za lipiec 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Organowi I i II instancji zarzucono rażące naruszenie:

– art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez brak jego zastosowania w obliczu braku kwestionowania przez organ I instancji zasadności wniosku o zwrot VAT za marzec 2014 r.;

– art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez prowadzenie przez organy postępowania w I i II instancji w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych;

– art. 139 § 1 oraz art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez brak rozpatrzenia przez organ I instancji wniosku o zaliczenie zwrotu w obowiązującym terminie oraz brak poinformowania o tym skarżącej i wyznaczenia terminu załatwienia wniosku;

– art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez organ I instancji w obliczu braku podstaw do odrzucenia wniosku o zaliczenie zwrotu podatku VAT i zasadności wszczęcia postępowania w tym zakresie;

– art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji faktycznej i prawnej do tego nieuprawniającej, a zobowiązującej organ II instancji do uchylenia postanowienia organu I instancji,

– art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – poprzez brak dokonania przez organ I instancji zwrotu podatku VAT za marzec 2014 r. w sytuacji braku wydania postanowienia o weryfikacji wniosku o zwrot w postępowaniu kontrolnym UKS w P.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoczynając rozważania prawne w poddanej sądowej kontroli sprawie należy przypomnieć, że przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zobowiązania skarżącej w tym podatku. Mając na uwadze tak przedstawiony przedmiot zaskarżenia należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy wniosek podatnika o zaliczenie zwrotu podatku na poczet zobowiązania podatkowego czy też zaległości podatkowej wszczyna postępowanie podatkowe w tym przedmiocie. Stosownie do postanowień art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. Z kolei na mocy postanowień art. 76b § 1 Ordynacji podatkowej, przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku.

W odniesieniu do instytucji zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych czy też bieżących zobowiązań podatkowych należy wskazać, że zaliczenie jest w istocie czynnością materialno-techniczną, a więc formą działania administracji publicznej odrębną od indywidualnego aktu administracyjnego konkretyzującego prawa i obowiązki w relacji organ podatkowy – wierzyciel podatkowy. Zaliczenie zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej, czy też bieżącego zobowiązania podatkowego jest w istocie czynnością rachunkową sprowadzającą się do przeksięgowania należnego zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej względnie przyszłego zobowiązania podatkowego. W świetle postanowień art. 76 § Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości, że zaliczenie następuje zasadniczo z mocy samego prawa. Powyższą konstatację potwierdza również brzmienie art. 76a § 2 oraz art. 76b § 1 zd. 2 Ordynacji podatkowej, z których wynika, że zaliczenie wywołuje skutki począwszy od dnia powstania nadpłaty, złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty czy też złożenia deklaracji podatkowej wykazującej zwrot podatku. Wpływu na materialno-techniczny charakter instytucji zaliczenia nie wywiera również fakt, że stosownie do postanowień art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, w sprawach zaliczenia nadpłaty wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie zaliczenia ma charakter deklaratoryjnego aktu administracyjnego, a więc aktu, który nie tworzy, nie modyfikuje oraz nie znosi istniejącego między organem a jednostką stosunku prawnego. Deklaratoryjny akt administracyjny potwierdza jednie treść powstałego z mocy samego prawa stosunku prawnego. W tym zakresie postanowienie w przedmiocie zaliczenia artykułuje i potwierdza w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na zaległość (zobowiązanie) podatkową lub odmowa dokonania zaliczenia zgodnie z wnioskiem podatnika. Również w orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty, czy zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych jest czynnością materialnotechniczną, potwierdzającą dokonanie z urzędu zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych [tak: wyrok NSA z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 264/08, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl].

W doktrynie wyjaśnia się, że warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (zob. uwagi do art. 76) jest wydanie w tej kwestii postanowienia [tak: S. Babiarz, B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz. WK, 2015]. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę postanowienie w przedmiocie zaliczenia ma charakter wtórny wobec następującego z mocy prawa zaliczenia nadpłaty lub też zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej czy też bieżących zobowiązań podatkowych. Mając na uwadze materialno-techniczny charakter zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej czy też bieżących zobowiązań podatkowych wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji nie miały podstaw do zastosowania przepisu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Prawidłowe odczytanie dyspozycji przytoczonego przepisu wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 165 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (§ 1). Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (§ 2). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a (§ 3). Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (§ 4). Z treści art. 165a Ordynacji podatkowej, wynika, że przepis ten odnosi się do postępowania podatkowego. Tymczasem w niniejszej sprawie organy podatkowe nie miały podstaw do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem wniosek podatnika o zaliczenie zwrotu podatku VAT na poczet zobowiązania podatkowego nie stanowi żądania wszczęcia postępowania podatkowego, gdyż dotyczy czynności materialno-technicznej, do której zastosowanie mają przepisy art. 76 §1, 76a § 1 w zw. z art. 76b § 1 O.p. [por.: wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 988/14, wyrok NSA z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II FSK 624/11, orzeczenia dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Z uwagi na powyższe w niniejszej sprawie organy podatkowe powinny wydać postanowienie w przedmiocie zaliczenia bądź odmowy zaliczenia, w którym w sposób merytoryczny rozpoznane zostanie wniesione przez skarżącą żądanie zarachowania.

W świetle powyższych rozważań za trafne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 76 § 1, art. 165a § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 § 1 oraz art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, że kwestia bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzonego postępowania była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I SAB 10/15.

Wytyczne co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. W toku dalszego postępowania organ podatkowy I instancji będzie zobowiązany rozpoznać merytorycznie wniosek skarżącej i wydać postanowienie o zaliczeniu bądź też odmowie zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym na poczet zobowiązania podatkowego w tym podatku.

Z uwagi na powyższe w oparciu o postanowienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.