Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3484/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140aa ust.1,ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) oraz ust.2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2013 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania P. Sp.j. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy" lub "Główny Inspektor") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") z [...] sierpnia 2013 r. Przedmiotem tych decyzji było nałożenie na Spółkę kary pieniężnej

w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia GITD powołał między innymi przepisy art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U.

z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: "p.r.d."), a także art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260; dalej: "u.d.p.") oraz § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U.

z 2013 r., poz. 951). Powołał się również na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071

ze zm.; dalej: "K.p.a.").

2. Stan faktyczny.

2.1. Organ ustalił, że [...] czerwca 2013 r. w miejscowości R. (droga krajowa nr [...] o dopuszczalnym nacisku do 10 t), zatrzymano do kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował M.C., działający w imieniu i na rzecz Spółki (przedsiębiorcy). W dniu kontroli wykonywano przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci napojów gazowanych w butelkach plastikowych oraz puszkach

na paletach. Na wyznaczonym, legalizowanym miejscu do ważenia i mierzenia pojazdów, dokonano ważenia zatrzymanego zespołu pojazdów wraz z ładunkiem

za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o numerze fabrycznym [...] i [...]. Stwierdzono, że rzeczywisty nacisk na pojedyńczej osi napędowej pojazdu wynosi 12,15 t, tj. przekracza dopuszczalne normy o 2,15 t (21,5%). Przewoźnik nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie. Kierowca nie wniósł o ponowne ważenie. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Kierowca podpisał protokół bez wnoszenia uwag.

Organ I instancji, decyzją z [...] sierpnia 2013 r., na podstawie ustaleń kontroli

z [...] czerwca 2013 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za brak zezwolenia kategorii VII (w pozostałych przypadkach).

2.2. W odwołaniu, występując o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie postępowania, jego autor postawił zarzuty naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Wskazał, że Spółka dochowała należytej staranności

w realizacji czynności związanych z przewozem, gdyż dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie została przekroczona. Ładunek został prawidłowo zabezpieczony i nie przemieszczał się. Odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenia pozostaje zatem załadowca ładunku (sprzedawca towaru).

2.3. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji GITD nie stwierdził podstaw

do jej zmiany. Powołał się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, art. 140aa ust. 1, 2, 3 pkt 1 i ust. 4, a także art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. Wskazał na wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 i 10 ton określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Wyjaśnił, że zgodnie z powołanymi przepisami droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton. Dokonując analizy kategorii zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego w kontekście stwierdzonego naruszenia GITD zauważył, że w realiach rozpoznawanej sprawy kierowca na przejazd pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 ust. 35a p.r.d., jak również art. 41 ust. 1 u.d.p., winien legitymować się zezwoleniem kategorii VII, gdyż stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,15 t w stosunku do dopuszczalnych 10 t. Wyjaśnił przy tym, że organ, ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kieruje się następującymi kryteriami: rodzajem drogi, na której stwierdzono nienormatywność pojazdu, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana

w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Poruszanie się po drogach publicznych pojazdami nienormatywnymi wymaga między innymi stosownego zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d.

Nałożenie na Spółkę kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie było zatem prawidłowe. Przeprowadzone postępowanie odpowiadało zaś normom przewidzianym w K.p.a. Decyzja organu I instancji zawiera nadto wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 K.p.a. Organ odwoławczy nie stwierdził nadto wystąpienia przesłanek,

o których mowa w art. 140aa ust. 4 p.r.d., tj. uwalniających podmiot wykonujący przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Zauważył, że przewożono ładunek podzielny (napoje gazowane w butelkach plastikowych oraz w puszkach

na paletach). Ładunek ten nie stanowi zatem materiału sypkiego ani drewna, o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d.

Odnosząc się do pojęć "należytej staranności" oraz "braku wpływu", GITD powołał się na art. 355 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego (należyta staranność) oraz poglądów wypracowanych na tle orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 9 czerwca 2009 r., II GSK 989/08). Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Wyjaśnił, że kara pieniężna może zostać nałożona na Spółkę i na sprzedawcę przewożonych towarów. Zauważył, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona za stwierdzone naruszenia norm dotyczących dopuszczalnych nacisków osi. Naruszenie takie jest zaś odrębną kategorią prawną naruszeń, gdyż możliwe jest przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu przy jednoczesnym nieprzekroczeniu dopuszczalnej ładowności pojazdu i dopuszczalnej masy całkowitej (DMC). Ustawodawca uznał jednak, że największe spustoszenie na drogach czynią pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie. Decydującym czynnikiem oceny normatywności pojazdu są więc w istocie naciski wywierane na poszczególne osie pojazdu, nawet jeśli masa załadowanego pojazdu nie przekroczy dopuszczalnej masy całkowitej. W świetle obowiązujących przepisów prawa to na podmiocie wykonującym przejazd ciąży obowiązek takiego załadowania pojazdu, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm. Zatem ten podmiot ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość załadunku przed rozpoczęciem przewozu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów, bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Podniesiona w sprawie argumentacja kierowcy jakoby został zapewniony przez nadawcę o prawidłowym rozmieszczeniu ładunku jest zatem niewystarczająca do uznania, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W realiach niniejszej sprawy nałożona na Spółkę kara odpowiada prawu.

3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] listopada

2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd") na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję GITD. Wnosząc między innymi o uchylenie zaskarżonej decyzji i "umorzenie postępowania jako przedmiotowego" autor skargi postawił w szczególności zarzuty naruszenia przepisów związanych z ustalaniem stanu faktycznego w sprawie, tj.:

- art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności w postaci przeprowadzenia postępowania niezgodnie z procedurą zawartą w ustawie;

- art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dokładnego wyjaśnienia sprawy;

- art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów Państwa;

- art. 75 K.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego w zakresie przedstawionych faktów oraz złożonych wyjaśnień wraz z załącznikami;

- art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne decyzji.

3.2. Uzasadniając skargę, jej autor powołał się na zeznania świadka (kierowcy) dotyczące dochowania staranności przy załadunku i wykonywaniu w dniu kontroli przejazdu pojazdem, który został załadowany przez pracowników załadowcy. Do chwili kontroli pojazd posiadał założoną plombę na drzwiach przestrzeni ładunkowej. Spółka zaś jako przewoźnik dochowała staranności, aby przewożony ładunek nie przekroczył rzeczywistej masy (42 t), co zostało dokładnie zmierzone (37,55 t). Zdaniem autora skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Organ powołał bowiem szereg przepisów, ale nie odniósł się do zastrzeżeń Spółki dotyczących procedury ważenia oraz związanych z tym dokumentów. Okoliczności sprawy uzasadniają nadto umorzenie postępowania, zgodnie z "art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy", gdyż odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia ponosi wyłącznie załadowca. Przewoźnik wypełnił zaś wszelkie ciążące na nim obowiązki, w tym dotyczące należytej staranności. Nie miał nadto wpływu na działania załadowcy, który zaplombował skrzynię ładowną. Autor skargi postawił przy tym pytania dotyczące warunków, które powinny zostać spełnione, aby uwolnic przewoźnika od odopowiedzialności za naruszenie zasad załadunku przewożonych towarów.

3.3. Odpowiadając na skargę GIDT podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wystąpił o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za chybione, a ewentualna odpowiedzialność załadowcy pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, tj. przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a.

4.3. Ramy prawne.

Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. W świetle art. 140aa ust. 3 p.r.d., karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (pkt 1) oraz na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1 (pkt 2).

Z ust. 4 art. 140aa p.r.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Stosownie do art. 140ab ust. 1 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach;

W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (ust. 2)

4.4. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Przewoźnik dokonał przejazdu pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 ust. 35a p.r.d. po drodze krajowej zaliczonej do dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton. W toku kontroli ustalono, że przewożono ładunek podzielny. Na podstawie pomiarów ważenia stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm. Nacisk 12,15 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu przekraczał normę o 2,15 t (tj. o 21,5%). Przewoźnik nie legitymował się zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII. Kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń.

5.1. Postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia ma charakter specyficzny. Zasadniczym środkiem dowodowym w tym postępowaniu jest bowiem proces ważenia pojazdu, dowodem zaś protokół z przeprowadzonej kontroli. Czyli de facto jedynym sposobem obrony praw przez stronę tego postępowania jest weryfikacja wyników kontroli, która może nastąpić przez powtórzenie ważenia. W realiach niniejszej sprawy kontrolowany kierowca podpisał protokół kontroli bez zgłoszenia zastrzeżeń. Tym samym potwierdził ustalenia w nim zawarte (okoliczność bezsporna). Nie skorzystał przy tym z możliwości powtórzenia ważenia, celem weryfikacji pomiarów, o czym został poinformowany (zob. str. 34 akt administracyjnych). W tej sytuacji przyjąć należy, że nie zostało skutecznie obalone domniemanie prawdziwości i autentyczności dokumentu urzędowego, jakim jest bez wątpienia protokół kontroli. Z akt sprawy wynika, że wagi użyte do pomiaru posiadały stosowne świadectwa legalizacji ważne do 30 września 2014 r. protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów został podpisany przez uprawnionego geodetę. Brak jest zatem podstaw do skutecznego kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organy. Przy dokonywaniu ustaleń faktycznych Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w takim stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zrozumiałe i zasadniczo odpowiada dyspozycjom art. 107 § 3 K.p.a.

5.2. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo wskazał, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności pozwalające na uwolnienie się Spółki (przewoźnika) od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, gdyż nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 140aa ust. 4 p.r.d. Ewentualne uchybienia innych osób (załadowcy, spedytora) za naruszenia stosownych przepisów o transporcie drogowym nie mają zaś istotnego wpływu na odpowiedzialność przewoźnika za jego uchybienia stwierdzone w trakcie kontroli drogowej. W realiach niniejszej sprawy ewentualne wydanie decyzji w sprawie odpowiedzialności załadowcy ładunku za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., nie uwalnia skarżacej od odpowiedzialności zwiazanej z bezspornym naruszeniem przepisów o ruchu drogowym. Wystąpiły zatem przesłanki do nałożenia na Spólkę kary pienieżnej, zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Wysokość kary zostala zaś jednoznacznie przewidziana w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d.

5.3. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ

na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się również wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

6. W świetle powyższych rozważań, zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w przepisach ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, skutkującego nałożeniem kary administracyjnej. Organy dokonały prawidłowej kwalifikacji stwierdzonego naruszenia (brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII) oraz zasadnie nałożyły na Spółkę jako przewoźnika karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

Sąd nie podziela wątpliwości autora skargi dotyczących zgodności krajowych przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie (w tym przepisów p.r.d.) z przepisami prawa unijnego, w szczególności z przepisami dyrektywy Rady 96/53/WE zmienionej dyrektywą Rady 2002/7/WE, której postanowienia zostały prawidłowo zaimplementowane do krajowego porządku prawnego. Dodać należy,

że oczywiście chybiony jest wniosek skargi dotyczący "umorzenia postępowania jako przedmiotowego". Pomijając fakt, że wniosek ten został sformułowany w sposób niezrozumiały lub (i) dalece nieprecyzyjny, to jest on oczywiście chybiony także wówczas, gdy dotyczy umorzenia przez Sąd postępowania jako bezprzedmiotowego. Sądy administracyjne nie zostały bowiem dotychczas wyposażone w kompetencje reformatoryjne, w tym pozwalające na umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. W realiach niniejszej sprawy nie sposób zaś przyjąć, że omawiany wniosek dotyczy umorzenia postępowania sądowego, gdyż przeczy temu treść skargi.

Umowy cywilnoprawne wiążące załadowcę ładunku oraz przewoźnika tego ładunku nie mają zaś wpływu na stosowanie przepisów art. 140aa p.r.d. Także wówczas, gdy ciężar załadunku towarów (ładunków) innych niż sypkie lub drewno, spoczywa faktycznie na załadowcy. Uchybienia załadowcy ładunku mogą bowiem wpływać negatywnie na sytuację prawną przewoźnika, za wyjątkiem sytuacji, w której wykaże on, że wystąpiły przesłanki uwalniające przewoźnika od odpowiedzialności skutkującej nałożeniem kary pieniężnej, tj. okoliczności przewidziane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d.

Organy prawidłowo zidentyfikowały przepisy prawa materialnego znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie oraz dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, pozwalających w szczególności na prawidłowe zastosowanie przepisów art. 140aa

ust. 1 i ust. 3 pkt 1 (bez wyjątków z ust. 4 pkt 1) oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. Skarżąca nie wykazała zaś, że wystąpiły przesłanki pozwalające na uwolnienie jej od odpowiedzialności związanej z wykonywaniem przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.