Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 328/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1  art. 5 ust. 6
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy P. Sp. z o.o. (dalej - Skarżąca) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów na cele reklamy.

Składając wniosek Skarżącą wskazała, że prowadzi działalność w zakresie produkcji i sprzedaży wyrobów alkoholowych (głównie wódki). W związku ze sprzedażą ponosi wydatki na reklamę produktu, w celu pozyskiwania nowych nabywców, a tym samym zwiększenia przychodów. W trakcie prowadzonych akcji promocyjno-reklamowych przekazuje bezpłatnie swoje produkty, jak również różnego rodzaju zakupione materiały reklamowe, od których dokonuje odliczenia VAT.

W takim stanie faktycznym Skarżąca zapytała organ, czy nieodpłatnie przekazanie wyprodukowanych wyrobów, jak i zakupionych materiałów reklamowych na cele związane z reklamą zarówno produktu, jak i firmy, należy uznać za dostawę towarów i opodatkować VAT?.

Przedstawiając swoje stanowisko, wskazała, że jej zdaniem nieodpłatne przekazywanie własnych wyrobów, jak również różnego rodzaju materiałów reklamowych z logo firmy nie podlega opodatkowaniu VAT, ponieważ jest ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała wyrok NSA z 28 maja 2008 r. (sygn. FSK 3/06), z którego wynika brak obowiązku opodatkowania VAT wydania towarów na cele związane z prowadzoną działalnością po nowelizacji przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze. zm., zwanej dalej "ustawą o VAT"), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.

W dniu 20 października 2008 r. Minister Finansów dokonał interpretacji, w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W ocenie Ministra Finansów, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wydanie towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli nie są to prezenty o małej wartości, próbki lub materiały reklamowe i informacyjne, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, oraz jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Minister Finansów wskazał w interpretacji, że ustawodawca wyłączył z opodatkowania czynności, które generalnie ściśle związane są z prowadzonym przedsiębiorstwem - drukowane materiały reklamowe i informacyjne, próbki towarów, prezenty. Skoro art. 7 ust. 3 ustawy o VAT zawiera wyłączenia związane z prowadzoną działalnością z ust. 2, prowadzi to do wniosku, że ust. 2 dotyczy nieodpłatnego przekazania towarów bez wynagrodzenia na cele zarówno związane jak i niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Przeciwne twierdzenie oznaczałoby, że ustawodawca w art. 7 ust. 3 ustawy o VAT wyłączył z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegają opodatkowaniu. Dalej Minister podniósł, iż w sytuacji, gdy podatnik odliczył podatek naliczony przy zakupie towarów, to ich nieodpłatne przekazanie, gdyby było nieopodatkowane, w rezultacie prowadziłoby do sytuacji, gdy żaden z uczestników obrotu gospodarczego nie poniósłby ekonomicznego ciężaru VAT. Pozostawałoby to w sprzeczności z zasadą powszechności i neutralności opodatkowania.

Minister Finansów stanął więc na stanowisku, iż w przypadku wydania towarów innych niż drukowane materiały reklamowe i informacyjne, próbki oraz prezenty o małej wartości mamy do czynienia z dostawą towarów, również wtedy, gdy przekazanie to odbywa się w związku z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów podtrzymał zaprezentowane w interpretacji stanowisko.

Spółka zaskarżyła powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzuciła:

- naruszenie art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przekazanie nieodpłatnie wyrobów alkoholowych i gadżetów reklamowych na potrzeby związane z prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu VAT,

- naruszenie art. 2 i art. 217 Konstytucji RP, poprzez uznanie, iż ww. czynności są opodatkowane VAT.

W ocenie Skarżącej, stanowisko Ministra Finansów jest błędne i narusza przepisy prawa. Wbrew wyraźnej dyspozycji przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT Minister Finansów uznaje bowiem nieodpłatne przekazanie towarów związane z prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwem za opodatkowaną dostawę towarów. W ten sposób Minister Finansów narusza także art. 2 i art. 217 Konstytucji.

W ocenie Spółki, zgodnie z literalną wykładnią ww. przepisów ustawy o VAT przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa będzie uznawane za dostawę towarów jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

- podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części,

- przekazanie to dokonane zostało na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem.

Jeżeli więc choć jedna z powyżej wymienionych przesłanek nie jest spełniona, nie może być mowy o przekazaniu towarów będącym dostawą towarów. Przesłanką która się nigdy nie ziści w przypadku Skarżącej jest przekazanie na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem.

Skarżąca zauważa, że skoro nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowym stanie faktycznym przekazywanie towarów jest dokonywane na cele związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością opodatkowaną to nie może być mowy o opodatkowanej dostawie towarów. Warunkiem sine qua non uznania nieodpłatnego przekazania towarów za opodatkowaną dostawę jest brak związku przekazania z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W ocenie Spółki, te argumenty wskazują niezbicie na niezasadność stanowiska Ministra Finansów i jego wewnętrzną sprzeczność. Z jednej bowiem strony Minister Finansów nie kwestionuje związku przekazania towarów z działalnością Spółki, z drugiej zaś - wbrew wyraźnej dyspozycji przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT - uznaje to przekazanie za opodatkowaną dostawę towarów. Negatywne stanowisko Ministra Finansów oparte jest zatem wyłącznie na błędnej interpretacji przepisów art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT.

Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Ministra Finansów, iż wydanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości oraz próbek zawsze jest ściśle związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem i z tego względu, w przypadku przyjęcia argumentacji zaprezentowanej przez Spółkę we wniosku, przepis art. 7 ust. 3 ustawy o VAT byłby przepisem zbędnym, gdyż wyłączałby czynności, które i tak nie podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. W ocenie Spółki, można sobie bowiem wyobrazić, że przekazanie prezentów o małej wartości następuje na cele niezwiązane z przedsiębiorstwem - takie jak cele charytatywne. Również przekazanie drukowanych materiałów informacyjnych nie zawsze musi mieć związek z przedsiębiorstwem podatnika na przykład w sytuacji, gdy podatnik zdecyduje się uczestniczyć w określonej akcji społecznej. Skoro zatem w ustępie 3 art. 7 ustawy o VAT wyłączone są określone towary bezwarunkowo (tj. niezależnie od celu ich przekazywania), nie można z tego wywieść zmiany interpretacji ustępu 2 tego artykułu, ani w oparciu o argumentację celowościową, a tym bardziej z punktu widzenia wykładni językowej.

Skarżąca wskazała, że po nowelizacji ustawy o VAT, która weszła życie 1 czerwca 2005 r., art. 7 ust. 3 stał się przepisem szczególnym w stosunku do art. 7 ust. 2, jednakże jedynie rozszerzającym wyłączenie z opodatkowania w stosunku do przekazania wymienionych w nim towarów (próbek, prezentów o małej wartości etc.) także wówczas, gdy ich przekazanie nie jest związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem.

Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2008 r. sygn. akt I FSK 600/07, w którym wyrażono pogląd, iż od 1.06.2005 r. nie może być mowy o opodatkowaniu VAT wydawanych nieodpłatnie towarów, jeśli są one związane z prowadzoną działalnością.

Skarżąca wskazała też na błędne odwołanie się przez Ministra Finansów do przepisów wspólnotowych a mianowicie do Dyrektywy 112. Skarżąca stwierdza, że Minister Finansów nie jest uprawniony do odwoływania się do regulacji wspólnotowych i wywodzenia z nich niekorzystnych dla podatnika skutków, ponieważ przepis Dyrektywy VAT zostały w tym przypadku nieprawidłowo zaimplementowane do polskiego systemu prawnego.

Naruszenie art. 2 i art. 217 Konstytucji Skarżąca uzasadniała tym, że organ podatkowy w żadnej sytuacji nie ma prawa do "uzupełniania", bądź "poprawiania" treści normy prawnej, tym bardziej, jeśli odbywa się to w sposób sprzeczny z przepisami prawa, a więc przy zastosowaniu wykładni contra legem. Takie działanie stanowi bowiem wyraz rażącego naruszenia art. 2 Konstytucji.

W ocenie Skarżącej, interpretacja została także wydana z rażącym naruszeniem art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którym przedmiot opodatkowania musi być wyraźnie wskazany w ustawie. W ustawie o VAT nie ma natomiast przepisu, który tworzyłby zasadę, w myśl której nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa w związku z tym przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania VAT, nieodpłatnego przekazania przez Skarżącą na cele promocyjno - reklamowe, wyprodukowanych przez nią wyrobów, a także zakupionych materiałów reklamowych.

W tym miejscu zauważyć należy, iż w wyroku z 23 marca 2009 r. sygn. I FPS 6/08, Naczelny Sąd Administracyjny w Składzie Siedmiu Sędziów wyraził pogląd, że nie podlegają opodatkowaniu towary nieodpłatnie przekazywane przez podatnika na cele związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w pełni podziela.

Powołany wyrok NSA potwierdza zasadność zarzutów Skarżącej.

Kwestia nieodpłatnego przekazanie towarów została uregulowana w treści art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Jak stanowi przepis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 7 ust. 3 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005 r., czyli od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 90, poz. 756), przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek.

Z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 ustawy o VAT wynika wprost, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w punktach 1 i 2 ust. 2 zostały podane jedynie jako przykłady (gdyż poprzedza je sformułowanie "w szczególności") wskazanego w części wstępnej tego ustępu przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 omawianego ustępu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Przepis ust. 3 tego artykułu określa obecnie tylko rodzaje towarów, których przekazanie, wskazane w ust. 2 - czyli na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem - zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego opodatkowania (wyłączenie przedmiotowe); jest on przepisem szczególnym (zawierającym wyjątki) w stosunku do ust. 2. Obecnie brak jest powiązania tego wyłączenia z jego bezpośrednim związkiem z prowadzeniem przez podatnika przedsiębiorstwa (wyłączenie przedmiotowo-celowe), jak to miało miejsce przed nowelizacją.

Wykładnia gramatyczna art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, wobec niepozostających w sprzeczności do siebie zapisów ust. 2 i 3, jest na tyle jasna, że sięganie po inne metody wykładni należy uznać za niedopuszczalne. Przede wszystkim nie jest dopuszczalna, wykładnia celowościowa prowadząca do rozszerzenia zakresu przedmiotowego opodatkowania (obowiązku podatkowego) w oparciu o treść art. 7 ust. 3 poza zakres normy ust. 2 tego artykułu, wynikający z zastosowania wykładni gramatycznej.

Istotnym wykroczeniem poza granicę literalnego brzmienia przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o VAT jest uznanie, że wynika z niego, że czynność przekazania bez wynagrodzenia drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek jest związana z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, podczas gdy teza taka nie wynika z treści tego przepisu, który przez odwołanie się do ust. 2 jednoznacznie nawiązuje do przekazania na cele inne niż związane z tym przedsiębiorstwem. Tezy tej nie można również wywieść z normy ust. 3, gdyż przekazanie przez podatnika drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek może odbywać się też na cele inne niż związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Jednakże problemem, jaki uwidacznia się w związku z odczytaniem treści omawianych przepisów w oparciu o wykładnię gramatyczną, jest zawężenie zakresu przedmiotowego opodatkowania w porównaniu do unormowań zakreślonych w prawie wspólnotowym. Mając bowiem na uwadze rozważania Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z dnia 27 kwietnia 1999 r. Kuwait Petroleum Ltd., C-48/97, należy przyjmować, że celem nakreślonym w art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 16 dyrektywy 2006/112/WE) było objęcie opodatkowaniem również tych nieodpłatnych przekazań towarów, które związane były z prowadzonym przedsiębiorstwem. Sąd krajowy jest zobowiązany dokonywać wykładni prawa wspólnotowego, tak dalece jak to możliwe w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby osiągnąć cel dyrektywy, a w ten sposób wypełnić art. 249 akapit 3 TWE. W tej sytuacji należy rozważyć, czy jest możliwe dokonanie wykładni art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r., z uwzględnieniem wykładni prowspólnotowej, tak aby rozumienie tych przepisów odpowiadało wskazanym normom prawa wspólnotowego, które czynności przekazania towarów na cele związane z działalnością podatnika uznają za opodatkowane, jeżeli wiąże się z nimi prawo odliczenia podatku naliczonego.

Jednak w sytuacji wadliwej transpozycji art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 16 dyrektywy 2006/112/WE) do polskiej ustawy o VAT brak jest podstaw do dokonywania wykładni przepisów art. 7 ust. 2 i 3 tej ustawy w sposób, który odpowiadałby treści art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy.

Prowspólnotowa wykładnia prawa powinna mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do odpowiedzi w przedmiocie treści przepisów prawa krajowego. Wykładnia prowspólnotowa nie powinna mieć miejsca, gdy będzie prowadziła do rezultatów sprzecznych z efektami wykładni językowej, mogłoby to bowiem doprowadzić do niedopuszczalnej wykładni contra legem (por. wyroki NSA z 13 maja 2008 r. I FSK 600/07, z 25 kwietnia 2008 r. I FSK 743/07 oraz powołana tam literatura, a także wyrok ETS z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie Paola Faccini Dori v. Recreb Srl. C-91/92), zgodnie z którym sąd krajowy, wykonując obowiązek dokonywania wykładni prawa wewnętrznego w świetle brzmienia i celu dyrektywy, nie może wykraczać poza wyraźne brzmienie przepisu prawa wewnętrznego. Oznaczałoby to bowiem przyzwolenie na to, aby bez właściwej transpozycji przez państwo określonego przepisu dyrektywy do prawa krajowego, sąd krajowy mógł - poprzez stosowaną wykładnię - nakładać na obywatela obowiązek wynikający z tej dyrektywy wbrew unormowaniu krajowemu. Tymczasem organy państwa członkowskiego w żadnym wypadku nie mogą powoływać się na bezpośrednią skuteczność dyrektywy wobec osób fizycznych i prawnych i nakładać na nie - poprzez stosowanie wykładni zgodnej z celami dyrektywy - obowiązków z niej wynikających, które jednak nie zostały lub zostały niewłaściwie określone w przepisach krajowych (por. orzeczenia ETS z dnia 19 stycznia 1982 r. w sprawie Ursula Becker 8/81 i z dnia 8 października 1987 r. w sprawie Kolpinguis Nijmegen 80/86).

Zatem w sytuacji, gdy porównanie treści transponowanego przepisu dyrektywy i unormowania krajowego wskazuje, że nadanie regulacji krajowej znaczenia wynikającego z bezwarunkowej i precyzyjnej normy unijnej prowadziłoby do sprzeczności z brzmieniem gramatycznym przepisu krajowego, sąd - w przypadku gdy podatnik domaga się zastosowania tej normy w sposób określony w dyrektywie - powinien odmówić zastosowania normy prawa krajowego i umożliwić obywatelowi skorzystanie z unormowania wspólnotowego. Jeżeli jednak podatnik stosuje się do dyspozycji wadliwie transponowanej normy krajowej, uznając, że jest ona dla niego korzystniejsza, brak jest podstaw do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy, prowadzącej do wykładni contra legem i nakładania na obywatela obowiązków wynikających tylko z samej dyrektywy.

Należy także zwrócić uwagę, że transpozycja dyrektywy do prawa krajowego powinna być dokonana w sposób zgodny z przepisami Konstytucji, w wypadku obowiązków podatkowych w szczególności z art. 217. Nie może bowiem być stosowana taka wykładnia prawa krajowego, która będzie prowadziła do nakładania na podatnika obowiązków niewyrażonych wprost w prawie krajowym. Przedmiotu opodatkowania (czynności rodzących powstanie obowiązku podatkowego) nie można bowiem domniemywać i określać w oparciu o stosowanie wykładni celowościowej lub prowspólnotowej, prowadzącej do rozszerzenia obowiązku podatkowego na czynności, które w świetle treści interpretowanych przepisów nie są objęte takim obowiązkiem. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r. wykładnia przepisów art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, pozwalająca w zgodzie z art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (art. 16 dyrektywy 2006/112/WE) na opodatkowanie przekazywanych towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, musi zostać uznane za niedopuszczalną wykładnię contra legem, naruszającą przy tym art. 217 i art. 2 Konstytucji. Sąd administracyjny, jako sąd europejski zobowiązany do dokonywania wykładni prowspólnotowej przepisów prawa podatkowego, winien jej dokonywać tak dalece, jak to jest możliwe, aby osiągnąć wymagany dyrektywą stan rzeczy (prawny, gospodarczy, społeczny), jednak rezultaty tej wykładni - przez rozszerzenie zakresu obowiązku podatkowego poza granice zakreślone przepisami krajowych ustaw podatkowych - nie mogą naruszać zasad wynikających z obowiązujących przepisów Konstytucji, godząc w prawa podatników.

W omawianym przypadku nie zachodzi sprzeczność między regulacjami prawa wspólnotowego i przepisami Konstytucji. Spór zaistniały w rozpatrywanej sprawie jest bowiem wynikiem wadliwej od dnia 1 czerwca 2005 r. transpozycji art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy do art. 7 ust. 2 i 3 polskiej ustawy o VAT, które to przepisy - stosownie do art. 217 Konstytucji - stanowią konstytucyjną granicę określonego w tych przepisach zakresu opodatkowania czynności przekazania nieodpłatnego towarów podatnika należących do jego przedsiębiorstwa.

Podsumowując, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stoi na stanowisku, iż nieodpłatne przekazanie przez Skarżącą wyprodukowanych wyrobów oraz zakupionych materiałów promocyjno - reklamowych na cele związane z reklamą przedsiębiorstwa, nie podlega opodatkowaniu VAT.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku Skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Minister Finansów zobowiązany będzie uwzględnić zaprezentowaną powyżej wykładnię art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną interpretację.

Na podstawie art. 200 powołanej ustawy Sąd orzekł o kosztach postępowania.