Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 2207/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...] z dnia [...]


UZASADNIENIE

3 II SA/Łd 2207/01

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] orzekającą o nie uznaniu u G. C., zatrudnionej na stanowisku nauczyciela od 1973 r., choroby zawodowej narządu głosu.

Jako podstawę prawną decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 k.p.a. oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm. z dnia 10 listopada 1989 r. – Dz. U. Nr 61 poz. 364).

Organ odwoławczy ustalił, że podstawą tej decyzji były orzeczenia dwóch placówek medycznych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych tj. Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. - Samodzielnej Pracowni Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej.

Ponieważ zainteresowana w odwołaniu podważała orzeczenia lekarskie podnosząc, że nie są one zgodne w treści, organ zwrócił się do IMP w Ł. o dodatkowe informacje w sprawie choroby zawodowej.

Organ odwoławczy wskazał, że Instytut Medycyny Pracy w Ł., pismem z dnia 10.09.2001 r. podtrzymał treść swojego orzeczenia z dnia [...] (data badania), w którym rozpoznano u G.C. przewlekły suchy nieżyt krtani z objawami dysfonii hiperfunkcjonalnej i podano, że stwierdzone zmiany nie wykazują związku przyczynowego z nadmiernym wysiłkiem głosowym w okresie zatrudnienia w szkolnictwie.

Jak stwierdził organ II instancji, przeprowadzone badania specjalistyczne nie ujawniły obecności guzków śpiewaczych, niedowładu fałdów głosowych ani zmian przerostowych krtani, które uznawane są za postacie kliniczne choroby zawodowej narządu głosu. Przyczyną zaburzeń głosu u G. C. jest przewlekły proces zapalny błony śluzowej krtani, co zawarto w orzeczeniu.

Podał, że prof. dr hab. med. W. S. w uzupełniającej informacji z dnia 10.09.01 wyjaśnił, iż wyniki przeprowadzonych w dniu 14.03.01 badań laryngovideostroboskopowych LVS jak również laryngologicznych nie ujawniały występowania u badanej niedowładu fałdów głosowych ani innych klinicznych postaci choroby krtani, która mogłaby być uznana za przyczynowo związaną z nadmiernym obciążeniem narządu głosu w okresie zatrudnienia . Dodatkowo w piśmie tym wyjaśniono, iż wysiłek głosowy może prowadzić do rozwoju niedowładu obu fałdów głosowych, nigdy zaś nie powoduje zmian jednostronnych..

W tej sytuacji [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie dokonano rozpoznania choroby zawodowej, choć badania zostały przeprowadzone przez dwie placówki medyczne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych zgodnie z § 7 i 9 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Podkreślił też, iż Instytut Medycyny Pracy w Ł. jako placówka naukowo-badawcza, orzekał w trybie odwoławczym. Stanowisko Instytutu jest wynikiem analizy całości dokumentacji oraz poparte zostało badaniami specjalistycznymi, które wyjaśniają istniejące wątpliwości w sprawie.

Dysponując tymi orzeczeniami Inspektor Sanitarny nie mógł wydać innej decyzji, mimo udokumentowanej długoletniej pracy G. C. w charakterze nauczyciela, związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym, ponieważ jest to jeden z warunków koniecznych do orzekania o chorobach zawodowych.

Brak rozpoznania choroby zawodowej wyklucza możliwość wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. C. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...], jako niezgodnej z prawem i naruszającej art. 75,80, 84 k.p.a.

W ocenie skarżącej, przedstawiona w uzasadnieniu decyzji argumentacja jest całkowicie nieprzekonująca w świetle posiadanej przez Inspekcję Sanitarną dokumentacji medycznej.

Podała, że w marcu 2000 r. została poddana konsultacjom w Wojewódzkiej Przychodni Foniatrycznej w Ł., a w ich wyniku, w dniu 10 maja 2000 r. specjalista otolaryngolog po rozpoznaniu u niej choroby zawodowej dokonał zgłoszenia do Terenowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej.

Następnie skierowano ją na badania do Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. , gdzie rozpoznano suchy nieżyt nosa i gardła oraz niedowład lewego fałdu głosowego. Pomimo takiej diagnozy we wnioskach napisano, że stwierdzone zmiany nie wykazują klinicznych cech choroby zawodowej.

Następnie na skutek jej odwołania orzeczenie wydawał Instytut Medycyny Pracy w Ł., rozpoznając przewlekły suchy nieżyt krtani z objawami dysfonii hiperfunkcjonalnej także orzekając brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W ocenie skarżącej w orzeczeniach tych występują sprzeczności, które nie zostały obiektywnie wyjaśnione.

Podkreśliła, że w pierwszym orzeczeniu rozpoznano u niej niedowład lewego fałdu głosowego, a więc chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych pod poz. 7. Wykaz nie stanowi zaś, że niedowłady mają być obustronne. Ponadto rozmiar danego uszczerbku na zdrowiu i jego charakter mogą mieć znaczenie jako kryterium istnienia skutków w zakresie zdolności do pracy i przy ustalaniu wysokości odszkodowania, a nie jako podstawa do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

Zarzuciła także, że organ nie ustosunkował się do faktu, że orzeczenia zawierają różne rozpoznania.

Orzekając o chorobie zawodowej organ nie powinien zapominać, że opinia placówki naukowej, co do rozpoznania choroby zawodowej jest środkiem dowodowym w rozumieniu art. 75 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a., który podlega ocenie organu orzekającego stosownie do art. 80 k.p.a.

Organ z urzędu zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do wyjaśnienia powstałych sprzeczności, bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie wydawały dwie jednostki medyczne - właściwe zgodnie z § 7 i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294, ze zmianami) do rozpoznawania chorób zawodowych : Poradnia Chorób Zawodowych Przychodnia Konsultacyjno .-Diagnostyczna WOMP w Ł. i Instytut Medycyny Pracy w Ł. - Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej - orzekający w trybie odwoławczym. Natomiast lekarz specjalista otolaryngolog, który 10.05.2000 r. dokonał zgłoszenia rozpoznając u G. C. chorobę zawodową w postaci przewlekłego przerostowego zapalenia krtani z niewydolnością głośni i dysfonią hyperfunkcjonalną i towarzyszącym przewlekłym zanikowym nieżytem nosa i gardła, nie posiada specjalizacji uprawniającej do orzekania w sprawach chorób zawodowych ( rozporządzenie MZ i OS z dnia 15.09.1997r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w sprawach chorób zawodowych - Dz.U.Nr 124 poz.795). A zatem zgłoszenie to, według § 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, jest zgłoszeniem jedynie podejrzenia choroby zawodowej, natomiast rozpoznania chorób zawodowych dokonują placówki medyczne właściwe zgodnie z § 7 tegoż rozporządzenia i w trybie odwoławczym - zgodnie z § 9. Dlatego też Powiatowy Inspektor Sanitarny skierował prośbę do właściwej placówki, załączając zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, kartę informacyjną leczenia i przebieg pracy zawodowej. Organ podkreślił ponownie , że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy wykluczające wcześniejsze rozpoznania chorób i podające we wnioskach, że stwierdzone zmiany nie wykazują związku przyczynowego z nadmiernym wysiłkiem głosowym w okresie zatrudnienia w szkolnictwie, jest dla niego wiążące, a więc nie mógł wydać innej decyzji niż zaskarżona. Zaznaczył jednocześnie, że dodatkowe wyjaśnienia Instytutu zawarte w piśmie z dnia 10 września 2001 r uznane zostały za wystarczające.

Na rozprawie skarżąca popierała swoją skargę podnosząc jednocześnie, że do orzeczenia nie wpisano wyniku badania niedowładu lewego fałdu głosowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).

W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.

Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie .

Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny bada więc jedynie legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), tj. czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły prawa procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wskazanym w cytowanym przepisie, Sąd może wydać jedno ze wskazanych tam rozstrzygnięć.

Zgodnie z art. 134 § 1, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skargę należało uwzględnić, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294, zm. Dz. U. z 1989 r Nr 61, poz. 364 ), ), które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Aby dane schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową :

1/ stwierdzona choroba musi być wymieniona w Wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia i

2/ w środowisku pracy muszą występować czynniki szkodliwe dla zdrowia, które mogły wywołać tę chorobę.

Wystąpienie wyżej wskazanych przesłanek lub ich brak, organ orzekający obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, które w zakresie ustalania stanu faktycznego przyjmują – jako naczelną - zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a.

Inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej obowiązują wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania określone w tym kodeksie, zwłaszcza art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Ponadto, wydana decyzja musi odpowiadać wymogom określonym w art. 107§ 1 i 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie odmowę uznania u G. C. choroby zawodowej narządu głosu organy obu instancji uzasadniły treścią orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. i orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. – jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych ( § 7 rozporządzenia ).

Niewątpliwie warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki lecznicze. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby ( wyrok NSA z 24.05.2001 r. I SA 1801/00 – nie publikowany).

Orzeczenie w sprawie choroby zawodowej jednostki te wydają, jak stanowi § 7 ust. 4 rozporządzenia, na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej.

Rozporządzenie nakłada więc na organy sanitarne obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego. Dopiero spełnienie tych wymogów stwarza prawnoprocesową gwarancję trafności rozstrzygnięcia administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie wymogi te, w ocenie Sądu, nie zostały zachowane. W załączonych aktach administracyjnych brak protokołu z dochodzenia epidemiologicznego. Znajduje się w nich jedynie krótka informacja o pracy, wydana na prośbę skarżącej przez dyrektora przedszkola, w którym jest zatrudniona. Wynika z niej, że G. C. pracuje w zawodzie nauczycielki od 1973 r , w tym w latach 1980-1990 w przedszkolu ćwiczeń. Realizacja zadań wychowawczo- dydaktycznych wymaga ciągłego używania głosu w formie mowy i śpiewu. Wskazuje, że praca odbywa się w grupach 35-38 osobowych, a na stan zdrowia negatywnie wpływa również centralne ogrzewanie pomieszczeń przedszkolnych.

Ponadto z orzeczeń obu placówek medycznych nie wynika jaka dokumentacja, poza bezpośrednim badaniem, stanowiła podstawę ich wydania i jakie badania przeprowadzono.

Orzeczenie Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. z dnia [...] zawiera jedynie stwierdzenie, że skarżąca została zbadana, rozpoznanie ujęte w dwóch punktach: 1/ suchy nieżyt nosa i gardła ; 2/ niedowład lewego fałdu głosowego; i wniosek ( jedno zdanie), że stwierdzone zmiany nie wykazują klinicznych cech choroby zawodowej.

Również orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł., łącznie z pismem z 10.09.2001 r. nie przedstawia wyników przeprowadzonych u skarżącej badań, nie odnosi się do żadnej konkretnej dokumentacji medycznej , nie wyjaśnia dlaczego nie potwierdza rozpoznania zawartego w orzeczeniu WOMP (niedowład lewego fałdu głosowego) i lekarza ( specjalisty otolaryngologa), który zgłosił podejrzenie występowania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu, rozpoznając przewlekłe przerostowe zapalenie krtani z niewydolnością głośni i dysfonią hyperfunkcyjną i przewlekły zanikowy nieżyt nosa i gardła .

Przywoływane zaś w piśmie IMP z dnia 10 września 2001 r. wyniki badania laryngovideostroboskopowego z dnia 14 marca 2001r. są dla laika zupełnie niezrozumiałe, gdyż rozpoznanie napisane jest w języku łacińskim.

Skarżąca także zasadnie zarzuca, że wyniki te nie zostały przedstawione w orzeczeniu Instytutu.

Nie jest także jasne czy pojęcie “niedowładu strun głosowych" zawarte w punkcie 7 Wykazu Chorób Zawodowych jest zbieżne z pojęciem “niedowładu fałdu głosowego" rozpoznanym w orzeczeniu WOMP z [...].

Jak już wskazano wyżej, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie § 7-9 rozporządzenia i braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (np. wyrok NSA z 9.07.1998 r II SA 634/98 – Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok NSA z 24.02.1998 r I S.A. 1520/97 - ONSA 1998/4/150).

Równocześnie powszechnie przyjmuje się, że te orzeczenia lekarskie są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jako opinie biegłego podlegają ocenie organu wydającego decyzję w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a.

Wydanie decyzji administracyjnej o stwierdzeniu choroby zawodowej lub odmowie stwierdzenia takiej choroby, w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy, w tym orzeczenie lekarskie, należy już bowiem do właściwego inspektora sanitarnego.

Ponieważ orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych, muszą być one umotywowane w sposób zrozumiały dla stron, organów orzekających, a także dla Sądu, który nie posiada wiedzy medycznej, a obowiązany jest ocenić, czy wydane na podstawie takich orzeczeń decyzje są zgodne z prawem ( wyrok NSA z 15.04.1998 r I S.A. 2074/97 – nie publikowany).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 1999 r – sygn. II SA/Wr 1452/97 ( ONSA 2000/2/63), orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego. Wprawdzie w kodeksie postępowania administracyjnego nie określono wymagań jakim powinna odpowiadać opinia biegłego, ale z samej istoty tego dowodu wynika, że oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza gdy wynikają z nich odmienne oceny.

Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone ( wyrok NSA z 5.11.1998 r. I S.A.1200/98 – nie publikowany).

Wskazane powyżej uchybienia uzasadniają postawienie zarzutu nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający winien uzupełnić postępowanie rozpoznawcze załączając dokumentację z wcześniejszego leczenia skarżącej w Poradni Laryngologicznej i Foniatrycznej ( dokumentacji tej brak w załączonych aktach), przeprowadzić dochodzenie epidemiologiczne, a następnie zwrócić się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o uzupełnienie opinii. W zleceniu należy zobowiązać jednostkę do ponownego zbadania skarżącej, przedstawienia w orzeczeniu stwierdzonych zmian chorobowych z odniesieniem się do dokumentacji lekarskiej oraz ustosunkowania się do rozpoznania schorzenia zawartego w skierowaniu i orzeczeniu wydanym w sprawie przez WOMP. Orzeczenie powinno stwierdzać czy u skarżącej występuje któreś ze schorzeń wymienionych w Wykazie Chorób Zawodowych i uzasadniać przyjęte stanowisko.

Nie można też wykluczyć wydania orzeczenia przez inną jednostkę służby zdrowia , upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych , równorzędną Instytutowi, który wydawał już orzeczenie .

Dopiero po uzyskaniu pełnej i wyczerpującej opinii , organ będzie mógł ocenić, czy i które schorzenia mogą być uznane za chorobę zawodową , co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie winno bowiem stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Uzasadnienie faktyczne i prawne winno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę. Może ona bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane jej są przesłanki powziętej decyzji .

Uzasadnienie powinno odzwierciedlać tok rozumowania organu, a więc zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) oraz art. 135 p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Z uwagi na brak przymiotu wykonalności , orzekanie w trybie art. 152 p.s.a . o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za bezprzedmiotowe.