Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 669/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 30b ust. 4, art. 30c ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 227 poz 1658
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) NSA Grażyna Danielec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi R. B. – A na rozstrzygnięcie Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia 29 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skargę oddala


UZASADNIENIE

Skarżący R. B. "A" w dniu 16 października 2009 roku złożył do Centrum Przedsiębiorczości w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013 II Oś Priorytetowa "Gospodarka regionalnej szansy" Działanie 2.1 "Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw" Schemat A: "Bezpośrednie wsparcie inwestycji MŚP" wniosek Nr [...] o dofinansowanie projektu pt. "[...]".

Pismem z dnia 12 lutego 2011 roku Dyrektor Centrum Przedsiębiorczości, działający z upoważnienia Zarządu Województwa poinformował skarżącego, że wniosek złożony do Instytucji Organizującej Konkurs (IOK) Centrum Przedsiębiorczości został odrzucony na etapie oceny merytorycznej, z uwagi na fakt, że projekt uzyskał końcową ocenę punktową 41 pkt (tj. 53,95%) a więc poniżej 60% maksymalnej liczby punktów. Nadto organ przedstawił szczegółowe wyliczenie punktacji uzyskanej przez stronę skarżącą.

Pismem z dnia 27 lutego 2010r. (data wpływu do Urzędu Marszałkowskiego 23.08.2010r.) R. B. "A" wniósł protest wobec odrzucenia wniosku o dofinansowanie. W uzasadnieniu protestu skarżący zarzucił, że przyznana punktacja jest sprzeczna z uzasadnieniem oraz teścia danego kryterium. Nadto domagał się podwyższenia punktacji w zakresie kryteriów: Potencjał i doświadczenie Wnioskodawcy na rzecz realizacji projektu, Zakres korzyści osiągnięty w wyniku realizacji projektu, Innowacyjny charakter projektu lub projekt z zakresu "ginących zawodów", a także Gotowość projektu do realizacji.

W odpowiedzi na protest Zarząd Województwa działający przez Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej, pismem z dnia 29 września 2010r. poinformował R. B., że protest nie został uwzględniony na podstawie art. 30b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj.: Dz.U. z 2009 r. nr. 84, póz. 712 z późn. zm. dalej zwana: zppr), zapisów Podręcznika Instytucji Zarządzającej RPO na lata 2007-2013, przyjętego Uchwałą Nr [...] Zarządu Województwa z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie przyjęcia "Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013" - wersja nr 5" oraz Regulaminu konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów mikroprzedsiębiorstw ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 – wersja nr 5 oraz Regulaminu Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów mikroprzedsiębiorstw ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w w ramach II Osi priorytetowej "Gospodarka Regionalnej Szansy" Działanie 2.1. Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw" Schemat A "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MŚP". Jednocześnie organ podkreślił, że ocena merytoryczna wniosku polega na sprawdzeniu opracowanej przez Wnioskodawcę dokumentacji pod kątem spełnienia kryteriów merytorycznych zawartych w załączniku Nr 4 do URPO. Ocena ta przeprowadzana jest przez członków Komisji Oceny Projektów (KOP), czyli niezależnych zewnętrznych ekspertów (zwanych asesorami), zatwierdzonych Uchwałą Nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] 2009 roku w sprawie utworzenia Bazy Ekspertów Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 oraz zmiany niektórych uchwał. Ocena merytoryczna jest oceną punktową, co oznacza, że w zależności od spełnienia każdego z kryteriów wyboru, przyznawana jest odpowiednia ilość punktów. Projekty, które uzyskały mniej niż 60% maksymalnej liczby punktów podlegają odrzuceniu. Odnosząc się do wyników oceny projektu oraz zarzutów zawartych w proteście organ wskazał, że odnośnie kryterium:

1. Potencjał i doświadczenie Wnioskodawcy na rzecz realizacji projektu – skarżący otrzymał od pierwszego asesora 3 punkty, a od drugiego asesora 3 punkty. Wbrew twierdzeniom skarżącego dokonując oceny, asesor podkreślił, że choć skarżący nie posiada doświadczenia w zakresie planowanego przedsięwzięcia, to jednak na jego korzyść przemawia dwunastoletnie doświadczenia w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej oraz przedstawienie planowanej do zakontraktowania kadry fachowców. Ocena tego kryterium została dokonana poprawnie.

2. Zakres korzyści osiągnięty w wyniku realizacji projektu – w ramach przedmiotowego kryterium skarżący otrzymał 3 punkty od pierwszego asesora i 2 punkty od drugiego asesora. Wskazują oni, że wnioskodawca wykazuje uzasadniony wzrost przychodów w związku z realizacją projektu, a także wystarczający potencjał do prowadzenia tego typu działalności. Zaznaczyli również, że dane zawarte we wniosku są realne, a analiza finansowa została przeprowadzona poprawnie. W ocenie jednego z asesorów projekt wzmacnia konkurencyjność wnioskodawcy, ale jedynie w skali lokalnej. Zbadawszy wszystkie istotne czynniki asesor ten ocenia jego wpływ jako istotny i w związku z tym przyznał mu 2 punkty. Drugi asesor uznał projekt za charakteryzujący się znacznym wpływem, jednak zwrócił uwagę na nasuwające się w związku z planowanymi do osiągnięcia wskaźnikami finansowymi, dokładnie wskaźnikiem płynności bieżącej oraz wskaźnikiem rentowności kapitału własnego (ROE). Wątpliwości te podzielił organ II instancji, który stwierdził, że wskaźnik ROE obrazuje relację zysku netto do przeciętnego poziomu kapitału własnego, tzn. miarę efektywności wykorzystania kapitału własnego przez przedsiębiorstwo w danym okresie. Nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że zawsze w przypadku rozpoczynania działalności gospodarczej przez dany podmiot następuje duży wzrost przychodów i dochodów w stosunku do posiadanego kapitału. Nie przekonuje również argument dotyczący "osiągnięcia stabilizacji rynkowej". Zaistnienie takiej sytuacji oznaczałoby, że przedsiębiorstwo w tym momencie zupełnie przestaje się rozwijać i realizuje coraz mniejsze zyski. W przypadku osiągnięcia stabilizacji przez dana firmę, należałoby się raczej spodziewać unormowania tego wskaźnika na pewnym określonym poziomie i jego ewentualnych niewielkich wahnięć związanych z aktualną koniunkturą, ale nie znacznego spadku. Organ wskazał również, że wskaźnik ten obrazuje stosunek zysku do kapitału, a wiec szybszy wzrost dochodów, w stosunku do wzrostu kapitału oznacza wzrost tego wskaźnika, a nie jego spadek. Zatem również ocena tego kryterium została dokonana poprawnie.

3. Innowacyjny charakter projektu lub projekt z zakresu "ginących zawodów" - w ramach przedmiotowego kryterium skarżący otrzymał 1 punkty od pierwszego asesora i 2 punkty od drugiego asesora. Organ II instancji nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, że jego projekt jest innowacyjny na skalę regionu K i M pod kątem organizacji i koncepcji, gdyż zdaniem skarżącego nie ma miejsca, w którym osoby dbające o zdrowie, w sposób kompleksowy mogą zadbać o swoją kondycję, zdrowie i urodę, a nadto, że innowacyjnym rozwiązaniem jest umieszczenie w jednym miejscu urządzeń planowanych do zakupu. Organ podzielił stanowisko asesorów, którzy stwierdzili, że "projekt jest innowacyjny w skali lokalnej", a drugi, że "planowana usługa jest nowa jedynie dla przedsiębiorcy". W konsekwencji ocena tego kryterium została również dokonana poprawnie.

4. Gotowość projektu do realizacji - w ramach przedmiotowego kryterium skarżący otrzymał 3 punkty od pierwszego asesora i 4 punkty od drugiego asesora. Organ II instancji podkreślił, że podczas rozpatrywania protestu badaniu podlega poprawność oceny dokonanej przez KOP, więc na etapie procedury odwoławczej bierze się pod uwagę stan faktyczny i prawny z chwili dokonywania przedmiotowej oceny. Z zapisów dokumentacji projektowej wynika, że na moment przeprowadzenia oceny merytorycznej wnioskodawca realizował prace remontowe, adaptacyjne oraz wykończeniowe – lokal oczekiwał na odbiór przez Sanepid. Zgodnie z metodologią przyznawania punktów, 4 punkty otrzymują projekty posiadające wszystkie dokumenty niezbędne do realizacji inwestycji. Z kolei 2-3 punkty otrzymują projekty posiadające opracowaną dokumentację techniczną oraz uregulowany status prawny nieruchomości, a przypadku których istnieją inne przeszkody formalno-prawne nie pozwalające na rozpoczęcie inwestycji. Pierwszy z asesorów przyznał projektowi 3 punkty. W jego o cenie brak odbioru lokalu stanowiło właśnie taką przeszkodą formalno-prawną, która nie pozwalała na moment dokonywania oceny na realizację przedsięwzięcia. Zatem również ocena tego kryterium została dokonana poprawnie.

Reasumując organ podkreślił, że ocena merytoryczna projektu wnioskodawcy została dokonana przez członków Komisji Oceny Projektów w sposób prawidłowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. B. "A" domagał się uchylenia decyzji zawartych w piśmie z dnia 29 marca 2010 roku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając: naruszenie prawa materialnego, a w szczególności ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także sprzeczność ustaleń zawartych w piśmie z treścią zebranego w sprawie materiału. Uzasadnienie skargi pokryło się w zasadniczej części z uzasadnieniem protestu. W szczególności skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 30b zppr rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby , które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określeniem projektu, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Tymczasem złożony przez niego protest nie został uwzględniony, a w uzasadnieniu podano, że wniosek został prawidłowo rozpatrzony pod względem formalnym w oparciu o ocenę asesorów oceniających wniosek, co stanowi rażące naruszenie powołanego przepisu, gdyż asesorzy nie mogli brać udziału w rozpatrywaniu protestu. Nadto nieuwzględnienie protestu narusza art. 7 i art. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które określają prawo przedsiębiorców do korzystania z pomocy publicznej z poszanowaniem zasad równości i konkurencyjności, a organy administracji publicznej mają wspierać w szczególności małych i średnich przedsiębiorców. Tryb rozpatrzenia protestu stoi w sprzeczności z powołanymi zasadami. Odnosząc się do oceny poszczególnych kryteriów, skarżący stwierdził, że posiada on potencjał merytoryczny i organizacyjny, odpowiadający zakresowi i skali realizacji projektu, a uzyskanie dotacji pozwoli mu zwiększyć konkurencyjność firmy. Odnośnie planowanych przychodów, skarżący podniósł, że przyjęte przez niego prognozy oparte są na metodzie ostrożnościowej i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. Jeśli chodzi o innowacyjność projektu, skarżący również nie podzielił oceny dokonanej przez asesorów, gdyż jego zdaniem, należy on do jednych z pierwszych, którzy zastosowali tak nowatorskie podejście do organizacji [...] klubu. Podobnie jeśli chodzi o gotowość projektu do realizacji, uznał, że powinien uzyskać od obydwu asesorów maksymalną ilość punktów, gdyż brak odbioru lokalu przez Sanepid jest tylko formalnością.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie o niespełnieniu wymogów formalnych wniosku w wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. Nr 227, poz.1658 z późn zm. - dalej: zppr) na podstawie art. 30c ust.1 w zw. z ust. 3 pkt 1 poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego zawierającego wniosek o dofinansowanie. Regulacje zawarte w przepisach art. art. 30b ust. 4, 30c ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1-3, ust. 4 i 5, art. 30e zppr dowodzą, że ma ona charakter ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. W myśl art. 37 zppr do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. Nadto art. 30g zppr podkreśla, że informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Natomiast art. 30e ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, 61, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy.

Wyłączony z odpowiedniego stosowania art. 150 ustawy p.p.s.a. przewiduje rodzaje rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd administracyjny uwzględniając skargę na czynności, o których mowa w art. 3 p 2 pkt 4 p.p.s.a., w postaci uchylenia lub stwierdzenia bezskuteczności aktu lub czynności. Wyłączenie to jest oczywiste w świetle art. 30c ust. 3 pkt 1-3 ustawy, który określa rodzaje rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd w następstwie rozpatrzenia skargi. Podkreślić należy, że przepis art. 30 e ustawy nie wyłącza z odpowiedniego stosowania przepisu art. 145 ustawy p.p.s.a. . Przepis ten określa kryteria oceny naruszenia prawa. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawę uwzględnienia skargi stanowi stwierdzenie; a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na wyłączenie przepisów kpa w sprawie procedury naboru wniosków, odpowiednie w ramach skarg wnoszonych w trybie art. 30c ust. 1 i 2 ustawy, zastosowanie ma przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Oznacza to, że tylko naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią podstawę do uwzględnienia skargi. Nie jest wyłączone także stosowanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśli którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przepisy ustawy o zasadach polityki rozwoju w zakresie regionalnych programów operacyjnych, czynią zarząd województwa jako tzw. instytucję zarządzającą odpowiedzialnym za przygotowanie i realizację programów operacyjnych (art. 5 pkt 2). Zgodnie z art. 20 ust. 2 zppr zarząd województwa przyjmuje w drodze uchwały projekt regionalnego programu operacyjnego, przed jego skierowaniem do przyjęcia przez Komisję Europejską, a po przyjęciu ogłasza go w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Do zarządu województwa jako instytucji zarządzającej należy w myśl art. 26 ustawy szereg czynności m.in.: przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 (art. 26 ust. 1 pkt 2), ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, o adresie strony internetowej, na której instytucja zarządzająca zamieszcza treść szczegółowego opisu priorytetów regionalnego programu operacyjnego lub jego zmian (art. 26 ust. 3 pkt 2 lit.a), przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów (art. 26 ust. 1 pkt 3) a wreszcie wybór w oparciu o kryteria, o jakich mowa w pkt 3 projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego.

Przepis art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy przewiduje, że konkurs stanowi jedną z form naboru projektów do dofinansowania zgodnie z kryteriami zatwierdzonymi prze Komitet Monitorujący. Przepis art. 29 określa zakres informacji o konkursie, które obowiązana jest zamieścić instytucja realizująca zadania związane z realizacją programu operacyjnego. Przepis ten w ust. 2 przewiduje, że ogłoszenie o konkursie winno zawierać informacje obejmujące:

1. rodzaj projektów podlegających dofinansowaniu,

2. rodzaje podmiotów, które mogą ubiegać się o dofinansowanie projektów,

3. kwotę środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów,

4. poziom dofinansowania projektów ( procent wydatków objętych dofinansowaniem),

5. maksymalną kwotę dofinansowania projektu,

6. kryteria wyboru projektów,

7. termin rozstrzygnięcia konkursu,

8. wzór wniosku o dofinansowanie,

9. termin, miejsce i sposób składania wniosków o dofinansowanie projektu,

10. wzór umowy o finansowanie projektu,

11. informację o środkach odwoławczych służących wnioskodawcy w ramach systemu realizacji programu operacyjnego.

Z tych względów orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, że instytucja zarządzająca jest ustawowo umocowana, w ramach nałożonego przepisem art. 26 ust. 2 ustawy obowiązku uwzględnienia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz obowiązku przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, do wydawania aktów dotyczących oceny i wymogów dokumentacji konkursowej odnoszących się do kryteriów dokonywanej oceny wniosków, w postaci np. Regulaminu Konkursu czy określenia kryteriów wyboru projektów.

Dokonując w niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej oceny projektu, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skutkującego uwzględnieniem skargi.

Negatywna ocena merytoryczna wniosku skarżącego dokonana została w oparciu o zapisy Regulaminu Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów mikroprzedsiębiorstw ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013 w ramach II Osi Priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy", Działanie 2.1 "Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw", Schemat A: "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MŚP" oraz zapisy kryteriów wyboru projektów, stanowiące załącznik nr 4 do Uszczegółowienia Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 (Uszczegółowienie RPO). Kryteria te zostały opublikowane wraz z ogłoszeniem o konkursie na stronie internetowej Instytucji Zarządzającej, w związku z czym były one powszechnie dostępne dla wszystkich uczestników konkursu, tak więc mieli oni możliwość zapoznania się z podstawami i zakresem oceny.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego niezapewnienia w trakcie przeprowadzenia konkursu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu oraz przyjęcia dowolnej oceny kryteriów merytorycznych. Z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, że ocena projektów winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 ww. ustawy. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż merytoryczna weryfikacja projektu według kryteriów wartościujących opiera się na swobodnej ocenie, zbliżonej w swej istocie do uznania administracyjnego. To zaś oznacza, że wynik takiej oceny powinien być należycie uzasadniony, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały, oraz w jakim stopniu, o przyznanej ilości punktów w ramach poszczególnych kryteriów. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez ekspertów w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt III SA/Po 544/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził zarzucanych przez skarżącego nieprawidłowości w zakresie dokonanej oceny merytorycznej w ramach kryterium nr 1, 3, 4 i 8. Instytucja Rozpatrująca Protest należycie wyjaśniła, jak należy rozumieć poszczególne kryteria z odwołaniem się do wskazań wiedzy oraz zapisów biznes planu, stanowiących doprecyzowanie kryteriów. Argumentacja dotycząca ilości przyznanych punktów w ramach powyższych kryteriów wskazana przez ekspertów wchodzących w skład Komisji Oceny Projektów została szeroko rozwinięta i uzupełniona przez Instytucję Rozpatrującą Protest, która szczegółowo ustosunkowała się do zarzutów skarżącego podniesionych w proteście oraz wyjaśniła w sposób wyczerpujący okoliczności, które zadecydowały o ilości przyznanych punktów oraz przyczyn, dla których niemożliwe było przyznanie żądanej przez wnioskodawcę ilości punktów. Należy też dodać, że ocena została dokonana wyłącznie w oparciu o okoliczności wykazane we wniosku o dofinansowanie i dołączonej do niego dokumentacji aplikacyjnej, co jest zgodne z zasadą równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów wynikającej z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, dotyczącego rażącego naruszenia art. 30b zppr, poprzez udział asesorów w rozpoznawaniu protestu. Faktycznie Instytucja rozpoznająca protest powołała się na ocenę projektu skarżącego dokonaną przez asesorów, jednak nie jest to jednoznaczne z tym, że asesorzy brali udział w rozpoznawaniu protestu. Było to niezbędne, aby ustosunkować się do twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w proteście.

Podobnie za nieuzasadnione uznać należy także zarzuty skargi odnoszące się do błędnej oceny pozostałych kryteriów. Instytucja oceniająca protest szczegółowo odniosła się do każdego zarzutu podniesionego przez skarżącego i ponownie przeanalizowała oceny dokonane przez asesorów. Jednocześnie podkreślono, że ponieważ ocena merytoryczna jest dokonywana przez dwóch niezależnych ekspertów, niemożliwym jest uniknięcie pewnych rozbieżności w dokonywanych przez nich ocenach. Wręcz różnice te są naturalnym efektem przeprowadzonych niezależnie od siebie ocen. W przedmiotowej sprawie, punktacja przyznana przez asesorów w ramach poszczególnych kryteriów różni się od siebie, jednak są to różnice nieznacznie.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 26 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 6 zppr instytucja zarządzająca wykonując zadania, o których mowa w ust. 1 powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Te zasady jako zasady ustawowe stanowią kryterium, według którego sąd rozpoznając skargę bada czy ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w rozumieniu art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy. Tylko bowiem stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo daje podstawę do uwzględnienia skargi. Zatem tylko takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, albo przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy może – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – prowadzić do uwzględnienia skargi.

Reasumując, Sąd stwierdza, iż merytoryczna ocena spornego projektu została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. A zatem należało orzec o oddaleniu skargi jako niezasługującej na uwzględnienie na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.