Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 540/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla [...] w K. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Wojewody z dnia 9 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M.N. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta T. decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156 z dnia 17 sierpnia 2006 r., poz. 1118 wraz z późn. zmianami) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 10.11.2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla T.R. pozwolenia na budowę/rozbiórkę/wykonanie robót budowlanych inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego oraz zjazdu z drogi publicznej na działkach nr ewid. [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...],[...] ,[...] obręb [...] w Z. (kategoria obiektu I, XVII). Organ I instancji określił warunki zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane oraz stwierdził, że inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Starosta T. wskazał ponadto, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomość: działki nr ewid. [...] ,[...] ,[...] ,[...],[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] w Z. .

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 10 listopada 2010 r. T.R. złożył wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Do wniosku dołączył oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Dokumentacja powyższa wykonana została przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektanci załączyli do projektów zaświadczenia o przynależności do właściwych izb samorządów zawodowych, aktualne na dzień wykonania projektu.

Pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. organ przesłał stronom postępowania administracyjnego zawiadomienie o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z przedłożoną dokumentacją. Inwestor uzyskał również decyzję z dnia [...] .11.2010 r., znak: [...] zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej; warunki przyłączenia do sieci energetycznej z dnia 7.12.2010 r., znak [...]; warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z dnia 2.12.2010 r., znak: [...] . . Rozwiązania projektowane zostały uzgodnione bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dnia 2.02.2011 r., przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych dnia 3.02.2011 r. pod względem higienicznych i zdrowotnych oraz pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa higieny pracy przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy dnia03.02.2011 r.

Sporządzony projekt budowlany jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta Z. o warunkach zabudowy z dnia 12.10.2009 r., znak: [.,..]

Projekt został sporządzony zgodnie z przepisami w tym techniczno - budowlanymi (między innymi Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zmianami) oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 56, poz. 461).

Inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie jest wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 z 2004 r., poz. 2573 wraz z późniejszymi zmianami).

Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia i opinie innych organów. Za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiada projektant - oświadczenia w tym zakresie zostały złożone przez poszczególnych projektantów. Natomiast na kierowniku budowy ciąży obowiązek realizacji obiektu zgodnie z projektem, przy zastosowaniu wyrobów budowlanych dopuszczonych do stosowania w budownictwie, spełniających wymagania określone w projekcie.

Projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2, 3 Prawa budowlanego. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi, uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. l oraz w art. 32 ust. l i ust. 4 Prawa budowlanego, co omówiono wyżej, należało udzielić wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Od decyzji te odwołała się M.N. podnosząc, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa i nie spełnia wymogów decyzji o warunkach zabudowy. Dotyczy to w szczególności ilości projektowanych miejsc parkingowych, szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku, zachowania wskazanej linii zabudowy, wysokości okapu, wysokości kalenicy oraz zwrócił uwagę na brak rozwiązań dotyczących zabezpieczeń, w związku z projektowanymi wykopami mas ziemnych oraz na brak w projekcie budowlanym wszystkich rzędnych ukształtowania terenu.

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego w oparciu o art. 136 k.p.a. zlecił Staroście T. uzupełnienie materiału dowodowego. Organ I instancji uzupełnił dokumentację projektową, a ponadto postanowieniem z dnia [...].08.2011 r., znak: [...] sprostował oczywistą omyłkę, polegającą na uzupełnieniu brakujących numerów ewidencyjnych nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, tj. działek o nr [...] ,[...] ,[...] .

Organ odwoławczy po analizie analizie zebranego materiału dowodowego stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 1, 2, 3, art. 35 ust. 1 pkt 1, 3 oraz art. 32 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane oraz wymagania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokumentacja projektowa zawiera wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został opracowany, przez osoby posiadające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestycja nie narusza interesu osób trzecich, określonych art. 5 ustawy Prawo budowlane. W powyższym zakresie nie stwierdzono uchybień.

Dla przedmiotowej inwestycji wydana została decyzja Burmistrza Miasta Z. o warunkach zabudowy, z dnia 12.10.2009 r., znak: [...] , w której ustalono zasady zagospodarowania tego terenu oraz zasady kształtowania formy architektonicznej projektowanego budynku, dla inwestycji polegającej na: "budowie budynku mieszkalno-usługowego w zabudowie wolnostojącej wraz z infrastrukturą towarzyszącą (przyłącza do miejskiej sieci kanaliz. wodociągowej i energetycznej, budowa zjazdu z drogi publicznej) ", na terenie położonym w Z. w rejonie ul. [...] (dz. nr ew. [...] ,[...] ,[...] ,[...] itp... w obrębie [...]) zjazd z drogi publicznej powiatowej – ul [...] do realizacji w pasie drogowym drogi powiatowej - nr ew. [...] ,[...] obręb [...] . Przedłożony projekt budowlany spełnia ustalenia ww. decyzji w zakresie kształtowania formy i gabarytów budynku, dachu, kąta nachylenia połaci dachowych oraz przeznaczenia i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku przedstawionych w projekcie budowlanym rozwiązań zapobiegających osuwaniu się mas ziemnych, w związku z projektowanymi nasypami ziemnymi, wyjaśnić należy, iż z uzupełnionego opisu do projektu budowlanego wynika, że w celu zabezpieczenia skarp i nasypów zastosowano rozwiązanie w postaci geosiatek do zazieleniania typu HaTe®. Ww. geosiatki, ze względu na swoją budowę i wyjątkowo wysokie parametry wytrzymałościowe mają wzmacniać korpusy nasypów i chronić je przed erozją. Skarpy i nasypy zabezpieczone taką siatką mają być odporne na wymywanie przez wody opadowe, jak również na powstawanie nawisów śniegowych i chronić przed oberwaniem się górnej krawędzi nasypu pod ciężarem śniegu. Ponadto z projektu budowlanego wynika, iż we wschodniej części działki zaprojektowano odprowadzenie wód powierzchniowych z parkingów, z użyciem skrzynek rozsączających typu AZURA. Z uzupełnienia do opisu projektu budowlanego wynika, że zadaniem zastosowanego systemu ma być skuteczne i bezciśnieniowe odprowadzanie wód opadowych rozsączanie ich w taki sposób, aby nie naruszały struktury powierzchni, do której są odprowadzane. Zaprojektowano 12 skrzynek, z czego 8 przeznaczonych zostało do przyjęcia wody z powierzchni dachu, a pozostałe 4 skrzynki zaprojektowano dla wschodniej części działki, jako odwodnienie liniowe zakończone skrzynkami Azura. Zgodnie z opisem dotyczącym odwodnienia, projektowany system nie będzie miał ujemnego wpływu na działki sąsiednie, wody powierzchniowe oraz podziemne.

Odnosząc się do zarzutu braku w projekcie budowlanym wszystkich charakterystycznych rzędnych ukształtowania terenu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż po analizie materiału dowodowego nie można stwierdzić braku powyższych danych w projekcie. Poszczególne karty projektu wskazują kolejno niezbędne rzędne (str. 32-37 projektu budowlanego).

Odpowiadając na zarzut, dotyczący nieprawidłowej ilości miejsc postojowych wyjaśniono, iż zgodnie z pkt IV.8, dla planowanej inwestycji, należało zaprojektować, adekwatnie do programu użytkowego, 1 miejsce postojowe na jednostkę mieszkalną oraz min. 20 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni usługowej. Zaprojektowane 7 miejsc postojowych, w tym 4 przypadające na 115,91 m2 powierzchni usługowej i 3 miejsca postojowe przypadające na 3 lokale mieszkalne, należy uznać za wystarczające i stwierdzić, iż ilość ta spełnia wymagania zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. W projekcie budowlanym wskazano prawidłową ilość tych miejsc, a zatem powyższy zarzut należy uznać za bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowej szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku organ odwoławczy wyjaśnił, iż z rysunku elewacji frontowej, przedstawionej na rys. nr 13 pn.: Elewacja Płn.-Wsch., wchodzącego w skład projektu budowlanego wynika, że wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione. Elewacja budynku o wymiarze 10,39 m, nie przekracza wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy parametrów, tj. 13,8 m.

Odpowiadając na zarzut nieprawidłowego usytuowania projektowanego budynku na działce, skutkującego naruszeniem wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy linii zabudowy, organ odwoławczy wyjaśnił, iż usytuowanie budynku określone linią zabudowy odnosi się do nadziemnej kubatury budynku. Z projektu budowlanego wynika, iż bryła budynku nie narusza linii zabudowy, wyznaczonej w decyzji Burmistrza Miasta Z. , z dnia [...].10.2009 r. W związku z powyższym, należy uznać, iż warunek w powyższym zakresie został spełniony.

Odnosząc się do zarzutu, iż warunek określający wysokość okapu oraz wysokość kalenicy dachu, został spełniony tylko od strony elewacji frontowej stwierdzono, iż decyzja o warunkach zabudowy ustala wskazaną wysokość okapu max. 3,8 m i wysokość kalenicy dachu max. 11,5 m, liczoną jako przystokową. Wymiary podane w projekcie budowlanym, określające wysokość przystokową dla projektowanego budynku, wskazują jednoznacznie, na spełnienie wymagań zawartych ww. decyzji o warunkach zabudowy. Wynoszą one dla okapu 3,12 m i dla kalenicy 9,49 m. Wymiary dla pozostałego terenu, w tym pozostałych części budynku, nie zostały określone w ww. decyzji o warunkach zabudowy, a zatem nie można stwierdzić, że są niezgodne z jej ustaleniami.

Wojewoda podkreślił, iż w trakcie postępowania odwoławczego zapewniono stronom możliwość zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym. W dniu 1.02.2012 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. wpłynęło pismo S.K. - pełnomocnika M.N. , jako uzupełnienie do złożonego odwołania. W piśmie tym powtórzono zarzuty odwołania, a ponadto stwierdzono, iż określony w decyzji Starosty T. zakres inwestycji jest szerszy od terenu objętego zakresem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 12.10.2009 r., znak: [...] Przedmiotowa niezgodność wynika z dokonanych przez projektanta w dniu 16.08.2011 r., zmian polegających na objęciu zakresem inwestycji całego projektowanego zjazdu z drogi publicznej. Dodał, iż w wyniku zmian zakresu inwestycji musiały niewątpliwe nastąpić zmiany powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej.

Odnosząc się do tych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy obejmuje swoim zakresem budowę zjazdu z drogi publicznej. W rozdziale VI. Warunki obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, w pkt 1 ustalono, iż dostęp do drogi publicznej powiatowej nr [...] ul. [...] wymaga budowy zjazdu. Inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę również wskazał na budowę zjazdu z drogi publicznej. Został on również wykazany w wyrzeczeniu decyzji Starosty T. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż zakres inwestycji wskazany w projekcie zagospodarowania terenu został oznaczony w sposób nieprawidłowy i niespójny z ww. wnioskiem oraz decyzją Starosty T. , a zatem wymagał wyjaśnienia. Korekta dokonana przez projektanta w tym zakresie, była niezbędna, bowiem zakres inwestycji nie obejmuje budowy części zjazdu (jak to pokazano pierwotnie), ale cały zjazd. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, że dokonane w tym projekcie korekty mają wpływ na zmianę jakichkolwiek parametrów, podanych wcześniej w projekcie budowlanym.

Zdaniem skarżącego inwestor nie legitymuje się ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla całego terenu objętego zakresem wniosku. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w projekcie budowlanym, w rozdziale VII. Dokumenty formalno - prawne, znajduje się kserokopia decyzji o warunkach zabudowy, posiadająca pieczęć informującą o tym, iż decyzja stała się ostateczna i prawomocna z dniem 2.02.2010 r.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał także zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu I instancji. Starosta T. w uzasadnieniu decyzji wskazał na prawidłowość przedłożonych przez inwestora dokumentów, w tym projektu budowlanego. Wprawdzie decyzja ta jest schematyczna, jednak w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji, strona nie wnosiła uwag do sprawy. Zarzuty M.N. zostały wniesione dopiero w odwołaniu od decyzji Starosty T. , a następnie doprecyzowane pismem z dnia 1.02.2012 r., przez pełnomocnika strony. Organ I instancji nie mógł się zatem do nich ustosunkować w uzasadnieniu wydanej decyzji. Przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wykazało, iż rozstrzygnięcie organu I instancji, wydane zaskarżoną decyzją jest prawidłowe. Wobec spełnienia przez Inwestora ww. wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Starosty T.

Decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.N. , zarzucając jej naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, której zakres wychodzi poza zakres terytorialny określony w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy,

2. art. 40 § 2 k.p.a. przez doręczenie decyzji organu II instancji bezpośrednio stronie postępowania, z pominięciem skutecznie ustanowionego w sprawie pełnomocnika, co stanowi równocześnie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

3. art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego,

4. art. 107 § 3 ustawy w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego,

5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wskazany w zaskarżonej decyzji teren inwestycji jest szerszy od terenu, dla którego wydano decyzje o warunkach zabudowy. Niezgodność ta został spowodowana dokonaną 16 sierpnia 2011 r. przez projektanta korektą zakresu inwestycji, mająca na celu objęcie tym zakresem całego projektowanego zjazdu z drogi publicznej. W ocenie skarżącego wobec niezgodności projektu z decyzją WZ organ administracji architektoniczno - budowlanej nie mógł wydać decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto ze względu na rozszerzenie granic inwestycji inwestor nie legitymuje się decyzja ustalająca warunki zabudowy dla całego terenu objętego wnioskiem o wydaniem pozwolenia na budowę. Również z tego powodu zaskarżona decyzja jest wadliwa. Wreszcie dokonanie korekty zakresu inwestycji spowodowało zmianę parametrów zabudowy określonych w projekcie budowlanym - jednakże z akt sprawy nie wynika, by projektant jednocześnie zmiany parametrów zabudowy, takich jak powierzchnia biologicznie czynna czy powierzchnia zabudowy. W ocenie skarżącego, wbrew stanowisku Wojewody w sprawie zachodziła konieczność dokonania takiej korekty.

W dalszej części skargi wskazano, że zasadny jest zarzut przekroczenia w projekcie budowlanym linii zabudowy określonej w decyzji ustalającej warunki zabudowy, a przeciwne stanowisko organu odwoławczego jest nieprawidłowe. Na takie przekroczenie wskazuje zaprojektowanie nadwieszonej części budynku 2,5 metra za tą linią. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji w linii zabudowy wynikającej z decyzji WZ powinna przebiegać nadwieszona część budynku.

Skarżący wniósł także szereg zastrzeżeń odnośnie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wskazując, że uzasadnienie to nie pozwala na ustalenie motywów, jakimi kierował się Wojewoda przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a jedynie ogólnie przedstawia stanowisko co do prawidłowości decyzji Starosty T.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności co do zgodności zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego z ustaleniami wynikającymi z decyzji WZ. odnośnie przekroczenia linii zabudowy podkreślono, że bryła budynku nie przekracza tej linii. Organ odwoławczy podkreślił, że naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. i doręczenie zaskarżonej decyzji bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi nie spełnia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 "c" p.p.s.a., to jest nie stanowi uchybienia, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto w niniejszej sprawie takie doręczenie nie spowodowało dla strony negatywnych konsekwencji, o czym świadczy wniesienie przez pełnomocnika strony skargi do WSA w imieniu M.N. w ustawowym terminie.

W piśmie z dnia 23 lipca 2012 r. uczestnik postępowania - inwestor T.R. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że w skardze nie podniesiono żadnych nowych zarzutów, które nie byłyby wcześniej podnoszone w postępowaniu administracyjnym. Wobec zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego przedmiotowego terenu, istnieje realne zagrożenie, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, działki objęte decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę staną się działkami o przeznaczeniu rolnym, bez możliwości zabudowy. Skarga złożona w niniejszej sprawie nie korzysta z ochrony jako sprzeczna z art.5 Kodeksu Cywilnego tj. sprzeczna ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Skarga bowiem ze względu na podniesione zarzuty, nie jest bowiem uważana za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Uczestnik postępowania podniósł ponadto, że skarga jest typowym dowodem nieporozumień sąsiedzkich szczególnie intensywnie wykorzystywanych w Z. Nieporozumienia te nie mogą dotykać zaskarżonej decyzji jako nie mające wpływu na decyzję Wojewody , a stanowią jedynie rozgrywanie zadawnionych konfliktów sąsiedzkich i urazów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazało, że są one nieprawidłowe, a tym samym wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych tj. art. 40 § 2 KPA, poprzez doręczenie decyzji Wojewody bezpośrednio stronie postępowania z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, należy stwierdzić, że jest to uchybienie zasadom postępowania, jednakże zdaniem Sądu w niniejszej sprawie naruszenie to niemiało wpływu na wynik sprawy a zatem nie zachodzi przypadek o którym mowa w art. 145 § 1 pkt.1 lit. b ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sytuacja ta byłaby istotna w przypadku oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie jednakże okoliczność ta nie miała negatywnego wpływu na realizację praw strony w postępowaniu, w szczególności nie uchybiła prawu strony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Analizując przepisy prawa materialnego na podstawie którego wydana została zaskarżona decyzja, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 34 i 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156 z dnia 17 sierpnia 2006 r., poz. 1118 wraz z późn. zmianami) projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza godność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

W niniejszej sprawie pozwolenie na budowę zostało wydane po uprzednim ustaleniu warunków zabudowy decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] października 2009r., a to wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie projektowanej inwestycji. Wobec powyższego projekt budowlany zatwierdzany decyzją o pozwoleniu na budowę winien być zgodny z ustaleniami powołanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy, tak jednak w niniejszej sprawie nie jest.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że rację ma skarżący, że zakres inwestycji określony w zaskarżonej decyzji wychodzi poza zakres terytorialny określony w poprzedzającej go decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy w tytule części tekstowej wskazuje, że zjazd z drogi publicznej powiatowej – ul. [...] ma zostać zrealizowany w pasie drogowym drogi powiatowej – nr ew. [...] ,[...] obr. [...] co oznacza, że zjazd do projektowanej inwestycji, ma się odbywać po działkach [...] oraz [...] . W pkt. VI decyzji stwierdzono natomiast, że przed przystąpieniem do projektowania zjazdu należy uzyskać prawomocną decyzję Burmistrza Miast Z. o warunkach zabudowy dla działki [...] obr. [...] oraz decyzję Zarządu Powiatu T. jako zarządcy drogi powiatowej ul. [...] zezwalającą na lokalizację zjazdu publicznego. Równocześnie w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy (zał. do decyzji) linia przerywana rozgraniczająca teren inwestycji nie obejmuje działki [...] .

Natomiast w części graficznej projektu budowlanego (k. [...]) zjazd zaprojektowany został również na działce [...] . Oznacza to, że zgodnie z projektem budowlanym zakres inwestycji wychodzi poza zakres terytorialny określony w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W tym zakresie naruszony został art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane.

Po wtóre decyzja o pozwoleniu na budowę nie dochowuje warunków dotyczących miejsc parkingowych określonych w decyzji o warunkach zabudowy, która stanowi (pkt. VI.8), że należy zapewnić 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie oraz dla lokali usługowych - 20 miejsc parkingowych na każde 1000 mkw. powierzchni użytkowej. Projekt budowlany natomiast posługuje się dwoma pojęciami: "powierzchni użytkowej" oraz "powierzchni usługowej". Na karcie [...] ,[...] ,[...] projektu wskazano, że powierzchni użytkowej w budynku jest 455,91 mkw w tym usługowej 115, 91 mkw. Równocześnie z projektu wynika, że poddasze I oraz poddasze II to kondygnacje na których znajdują się w sumie 3 mieszkania. Lokale usługowe przewidziane są w przyziemiu i na parterze. Oznacza to, że powierzchnia użytkowa od której zależy liczba miejsc parkingowych dla lokali usługowych wynosi łącznie (przyziemie i parter) 291, 56 m kw. To z kolei oznacza, że 4 miejsca parkingowe dla tej powierzchni to niewystarczająca liczba. Także i ta okoliczność powoduje niezgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy.

Kolejno wskazać należy, że zatwierdzony projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie zachowania ustalonej w tej decyzji nieprzekraczalnej linii zabudowy. Linię tę przekracza część budynku – nadwieszone tarasy. Nie ma przy tym zdaniem Sądu znaczenia czy linię zabudowy przekracza bryła właściwa budynku czy też elementy nadwieszone. Skoro w decyzji o warunkach zabudowy nie zawarto żadnych szczególnych ustaleń dotyczących możliwości odstąpienia od nieprzekraczalnej linii zabudowy przez np. nadwieszane elementy architektoniczne, to oznacza to, że cały budynek z wszystkimi jego elementami musi znajdować się w granicy wyznaczonej przez te linię. Przeciwne rozumienie całkowicie wypacza sens ustalania jakiejkolwiek wiążącej linii zabudowy, niezależnie czy określona zostałaby jako "obowiązująca" czy też jak w niniejszym przypadku jako "nieprzekraczalna"

Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 KPA jest zatem uzasadniony. Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Zwrot art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83, G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Komentarz do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), w: G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II.). Decyzja administracyjna pierwszej instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186). "Utrzymanie w mocy" nie jest jedynie efektem kontroli decyzji pierwszej instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej nowego postępowania w sprawie, a decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny - "dlatego nie obowiązuje decyzja "utrzymania w mocy", ale decyzja ostateczna od momentu jej wydania (doręczenia)" (J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 293). Organ "utrzymuje w mocy" decyzję nie z powodu jej zalet, ale dlatego, że doszedł do takiego samego rozstrzygnięcia (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 187).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydanie z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy i jako wadliwe winny być wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.

Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.

sygn. akt II SA/Kr 540/12