Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1162/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska /spr./, Stanisław Nowakowski, Protokolant Elżbieta Maik, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowo Własnościowej "P." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1002/04 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1002/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględnił skargę G. S. i uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowo-Własnościowej "P." pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi na terenie działki przy ul. G. (działka nr ewid. 100 obręb 6-11-04) w W.

Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Wynika to – jego zdaniem – z przepisu § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W myśl tego przepisu nie stosuje się przepisów rozporządzenia (z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2), jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, a wnioski te zostały opracowane na podstawie przepisów dotychczasowych. Tym samym organy mogły oprzeć się na opracowaniach sporządzonych na podstawie rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., co miało miejsce np. w odniesieniu do kwestii oświetlenia i nasłonecznienia budynku przy ul. G. W ocenie organu II instancji nie znajdują także potwierdzenia zarzuty, iż dokumentacja techniczna została sporządzona z naruszeniem przepisów art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, a projekt – niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska.

Ze skargą na powyższą decyzję wystąpił G. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę tę uznał za zasadną.

Sąd przypomniał, iż sprawa udzielenia pozwolenia na budowę budynku przy ul. G. w W. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "P." była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 10 marca 2003 r. sygn. akt IV SA 1341/02, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji i zwrócił uwagę na konieczność szczegółowego zapoznania się z przeciwstawnymi stanowiskami dotyczącymi prawdziwości dokumentacji technicznej w zakresie § 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czyli kwestii dotyczącej nasłonecznienia sąsiedniego budynku.

Sąd I instancji zauważył, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przed organem I instancji inwestor przedłożył do zatwierdzenia "projekt architektoniczno-budowlany – zamienny" z dnia 3 września 2003 r., który według oświadczenia inwestora złożonego na rozprawie administracyjnej w dniu 16 grudnia 2003 r. "różni się od projektu załączonego do wniosku z dnia 12 lipca 2001 r. w części objętej projektem architektoniczno-budowlanym, natomiast nie różni się w projekcie zagospodarowania działki". Powyższy projekt zamienny opracowany został z uwzględnieniem wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. W ocenie Sądu I instancji skoro został on złożony we wrześniu 2003 r., to powinien być sprawdzony przez organ pod względem zgodności z wymogami obowiązującego w tym czasie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wynika to z faktu, że nawet przy przyjęciu, że projekt stanowi kontynuację procesu inwestycyjnego, rozpoczętego wnioskiem inwestora z dnia 12 lipca 2001 r. o udzielenie pozwolenia na budowę, to jednak przedłożenie projektu zamiennego organowi stanowi w istocie wniosek inwestora o jego zatwierdzenie przez ten organ.

W powyższych warunkach zastosowanie przez organy przepisów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. nastąpiło z naruszeniem § 330 powołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a tym samym art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do podnoszonej okoliczności braku doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącego. Zauważył też, że organy orzekające w sprawie nie dokonały wnikliwej oceny zarzutu braku harmonii pomiędzy istniejącą niską zabudową a zamierzoną inwestycją, co narusza art. 7 i art. 77 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.", wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.:

– § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegający na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że powołany przepis nie powinien znaleźć zastosowania w sprawie administracyjnej, będącej przedmiotem jego rozpoznania,

– art. 34 i art. 35 w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane polegający na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż zastosowanie przez organ administracji § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. naruszało art. 34 i 35 ustawy – Prawo budowlane, mimo iż brzmienie powołanych przepisów ustawy nie uległo zmianie wraz z wejściem w życie przepisów wskazanego rozporządzenia.

Ponadto skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

– art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanowiska skarżącej Spółdzielni, które to uchybienie świadczy o całkowitym pominięciu przez Sąd argumentacji prawnej i faktycznej uczestnika postępowania, przy czym mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Naruszenie powołanego przepisu art. 141 § 4 ustawy polega także na niewyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności przez brak wyjaśnienia Sądu, dlaczego uznał, iż zastosowanie § 330 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. narusza art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego. Sąd nie wyjaśnił także, dlaczego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. nastąpiło z naruszeniem § 330 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na uwzględnieniu skargi, mimo, że nie zaistniała przesłanka wskazana w powyższym przepisie, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu wymienionych wyżej podstawach. Niezależnie od kolejności przytoczenia tych podstaw, rozważenia wymaga w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przez sąd przepisów postępowania, jako że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być właściwe ocenione i rozważone tylko na tle ustalonego stanu faktycznego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, iż są one bezzasadne.

1. Zarzucając sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że nie została wyjaśniona przez sąd podstawa prawna rozstrzygnięcia. W szczególności sąd nie uzasadnił dlaczego przyjął, iż zastosowanie przez organ w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. nastąpiło z naruszeniem przepisu § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (...). Nadto pominięto w uzasadnieniu wyroku stanowisko Spółdzielni Mieszkaniowej "P.".

W związku z podniesionym zarzutem należy zauważyć, że zawarta w art. 141 § 4 cyt. ustawy norma nakazuje sądowi zawrzeć w uzasadnieniu wyroku określone w tym przepisie elementy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionowane uzasadnienie spełnia wszystkie wymogi wynikające z treści tego przepisu. Zawiera ono zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze. W wyczerpujący sposób uzasadnione zostało też stanowisko sądu w kwestii zastosowania dyspozycji § 330 – cyt. wyżej rozporządzenia. W tej sytuacji nie sposób podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, iż kwestionowany wyrok narusza art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

2. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez sąd art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż kontrolowana przez sąd decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 i § 7, art. 77 § 1 k.p.a.

Poza sporem jest, że mimo, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji - oprócz merytorycznych zarzutów – skarżący podniósł, iż decyzja ta nie została doręczona jego pełnomocnikowi, organ odwoławczy nie tylko nie wyjaśnił sprawy w tym zakresie, ale w ogóle do zarzutu tego nie odniósł się. Zważywszy, że niedoręczenie decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi strony stanowi ograniczenie jej prawa do obrony nieodniesienie się do powyższej kwestii stanowi uchybienie art. 107 § 1 i § 7 i art. 77 § 7 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3. Podzielić należy również zaprezentowany w zaskarżonym wyroku pogląd, iż w niniejszej sprawie kontrola złożonego przez inwestora projektu zamiennego winna nastąpić w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (...). Przesądza o tym brzmienie § 330 cyt. wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym "przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia złożony został wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów".

Jest poza sporem, że w niniejszej sprawie z uwagi na uchylenie poprzedniej decyzji pozwalającej na budowę, jak również zawarte w wyroku sądu zalecenia, złożony został w dniu 3 września 2003 r. zamienny projekt budowlany różniący się od przedstawionego wcześniej, łącznie z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Projekt ten, jak trafnie przyjął sąd, w istocie stanowił odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, o którym mowa w cyt. wyżej przepisie. Skoro więc został on złożony w okresie obowiązywania rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. kontrola jego przez organy budowlane winna przebiegać w oparciu o te przepisy. Dodać ponadto należy, że z treści art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego zgodnie "z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej". Oznacza to, że opracowując projekt winien on uwzględniać aktualnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego. Sporządzając w niniejszej sprawie projekt zamienny, projektant winien zatem wskazać w części opisowej przepisy obowiązującego w tym czasie rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.