Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 172/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 245 ust. 1, art. 252
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 131, 10, 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant apl. prok. Łukasz Pastuszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru znaków towarowych informacji o udzieleniu zabezpieczenia na znak towarowy [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej M. G. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. o wpisie do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce D informacji o udzieleniu zabezpieczenia na znak towarowy [...] na mocy postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] – Wydziału [...], sygn. akt [...]).

Do wydania niniejszego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Uczestnikowi postępowania G. Sp. z o. o. z/s w [...] przysługują prawa ochronne do znaków towarowych: słowno – przestrzennego [...], słowno przestrzennego [...], słowno – przestrzennego [...]. Decyzją z dnia [...] października 1999 r. Urząd Patentowy RP dokonał rejestracji powyższych znaków zgłoszonych w dniu [...] czerwca 1996 r. do oznaczania towarów w klasach 6, 9, 12. Niezależnie od powyższego spółka uzyskała również na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 1999 r. rejestrację znaku towarowego przestrzennego [...], zgłoszonego w dniu [...] sierpnia 1996 r. dla oznaczania towarów w klasach 6, 9, 12 oraz na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. rejestrację znaku słowno – graficznego [...], zgłoszonego w dniu [...] października 1997 r. dla oznaczania towarów w klasie 6 i 9.

Pismami z dnia [...] czerwca 2007 r. M. G. (zwana dalej także skarżącą) wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskami o wpis w rejestrze znaków towarowych informacji o zabezpieczeniu praw ochronnych na powyższe znaki towarowe. Do zgłoszonych wniosków każdorazowo dołączyła postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...], Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...] w sprawie z jej powództwa przeciwko G. Sp. o. o. z/s w [...], którym Sąd ten ustanowił zakaz dokonywania przez pozwaną spółkę jakichkolwiek czynności prowadzących lub mogących prowadzić do rozporządzenia należącymi do niej znakami towarowymi, lub jakiegokolwiek obciążania tych znaków towarowych.

Decyzjami z dnia [...] sierpnia 2007 r. Urząd Patentowy RP, powołując się na art. 229 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) dokonał w rejestracji znaków towarowych pod numerami [...],[...],[...],[...],[...] w rubryce D wpisu informacji o zabezpieczeniu przedmiotowych praw ochronnych.

Powyższe decyzje zostały zaskarżone przez spółkę G. Sp. z o. o. z/s w [...] wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] września 2007 r. (data wpływu do organu), w których podniosła ona, że treść wpisu do rejestru znaków towarowych będącego przedmiotem zaskarżonych decyzji, pozostaje w sprzeczności z przepisami § 15 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie rejestrów prowadzonych przez Urząd Patentowy RP (Dz. U. Nr 80, poz. 723), zgodnie z którym w rubryce D księgi rejestrowej zamieszczone są wpisy informujące o prawach ograniczających prawo ochronne. Dokonane wpisy są wadliwe, nie wynika z nich, jaki sposób zabezpieczenia zastosowano. Ponadto zaskarżone decyzje zostały wydane w ramach postępowania nie przewidzianego prawem.

Sąd Apelacyjny w [...] wybrał zabezpieczenie przewidziane w art. 755 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego, nie nakazując zarazem wpisania stosownego ostrzeżenia we właściwym rejestrze (art. 755 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Urząd Patentowy RP po ponownym rozpoznaniu spraw decyzjami z dnia [...] listopada 2008 r. uchylił zaskarżone decyzje uznając, że doszło do naruszenia art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a.

Na powyższe decyzje Urzędu Patentowego RP skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się ich uchylenia.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła:

1) naruszenie art. 39 k.p.a. w związku z art. 9, 10, 14 k.p.a. i w związku z art. 252 Prawa własności przemysłowej poprzez niedoręczenie jej wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia strony należytej obrony swoich spraw,

2) naruszenie art. 245 ust. 1 Prawa własności przemysłowej poprzez wydanie decyzji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy bez rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, to jest bez odniesienia się co do zasadności wpisu wnioskowanej informacji w rejestrze znaków towarowych,

3) naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. w związku z art. 229 i art. 252 Prawa własności przemysłowej poprzez brak wszechstronnego zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach i wniósł o ich oddalenie jako niezasadnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi należy stwierdzić, że nie jest on trafny. W myśl bowiem art. 131 k.p.a., który znajduje w niniejszej sprawie zastosowanie na mocy odesłania zawartego w art. 244 ust. 11 ustawy Prawo własności przemysłowej organ administracji, który wydał decyzję jest zobowiązany powiadomić strony o wniesionym odwołaniu. Ustawa więc nie wprowadza obowiązku doręczania stronom odpisu odwołania a nakłada obowiązek na organ powiadomienia stron o złożonym odwołaniu oraz umożliwienie im zapoznania się z jego treścią.

W niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP pismem z dnia [...] września 2008 r. zawiadomił skarżącą, że w dniu [...] września 2007 r. G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. i poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania przez nią wniosków i zastrzeżeń w instrukcyjnym trzydziestodniowym terminie od dnia doręczenia pisma. W ten sposób należy uznać, że nie doszło do naruszenia wspomnianego art. 131 k.p.a. w związku z art. 244 ust. 11 Prawa własności przemysłowej, jak również art. 10 k.p.a., gdyż skarżącej w sposób zgodny z prawem zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie i obrony jej praw w toczącym się postępowaniu.

Co do drugiego zarzutu skargi należy podnieść, że zasługuje on na uwzględnienie, albowiem w sprawie doszło do naruszenia art. 245 ust. 1 Prawa własności przemysłowej w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wykładnią literalną tego przepisu oraz orzecznictwem sądów administracyjnych (patrz wyrok WSA z 24 sierpnia 2004 r., wydany w sprawie II SA 2415/03) Urząd Patentowy RP po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydaje decyzję, którą utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla się w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. A zatem tylko te dwa rodzaje rozstrzygnięć są przewidziane w omawianym przepisie. W świetle art. 252 Prawa własności przemysłowej w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ze względu więc na uregulowanie w art. 245 ust. 1 zakresu rozstrzygnięć Urzędu Patentowego przepis ten wyłącza w tym zakresie stosowanie przepisu art. 138 k.p.a. W szczególności nie ma zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., który określa przesłanki wydania przez organ decyzji o charakterze kasacyjnym, a więc uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. A zatem w świetle powyższych rozważań Urząd Patentowy RP powinien wydać po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzję o charakterze reformatoryjnym tzn. odnieść się do zasadności wpisu wnioskowanej informacji w rejestrze znaków towarowych. Tymczasem organ decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. z przyczyn natury proceduralnej, nie rozstrzygając o istocie sprawy. W istocie więc wydał decyzję o charakterze kasacyjnym, naruszając w ten sposób art. 245 ust. 1 Prawa własności przemysłowej. Do naruszenia tego przepisu doszło poprzez nadinterpretację art. 252 Prawa własności przemysłowej, który został również przywołany jako podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu trzeciego skargi Sąd stwierdza, że rozważanie naruszenia prawa materialnego jest możliwe dopiero po ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. A zatem skoro w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy i z tego względu zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, badanie przedmiotowego zarzutu należy uznać za przedwczesne i nieuzasadnione.

Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 152 i 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.