Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 182/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.59 par.1 pkt 1, art.70 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz, Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant Małgorzata Antoniuk, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Anny i Józefa K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie określenia państwu Annie i Józefowi K. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r.

W uzasadnieniu wskazano, iż podatnicy w 1998 r. prowadzili działalność gospodarczą, pani Anna K. - Biuro Ksiąg Rachunkowych z siedzibą we W. przy ul. [...], w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg podatkowych, zaś pan Józef K. - Biuro Usług Podatkowych 'A." z siedzibą we W. przy ul. [...] również w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg podatkowych.

Podstawę dokonanych ustaleń stanowiło stwierdzone podczas kontroli zawyżenie kosztów uzyskania przychodów (przez obu podatników) w konsekwencji czego podatkowe księgi przychodów i rozchodów za 1998r. uznano w części wykazanej w nich kosztów uzyskania przychodów za nierzetelne i wadliwe albowiem nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. Organ odwoławczy podkreślił, iż wydatki nie uznane przez organ podatkowy za koszt uzyskania przychodu stanowią - w działalności Anny K. 15,52%, natomiast u Józefa K. - 3,71% - kosztów uzyskania przychodów zaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Ustalenie występowania uchybień w prowadzeniu księgi podatkowe stanowiło podstawę do nie uznania jej za dowód przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym (art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej). Wobec zaś braku danych niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, organ podatkowy pierwszej instancji uprawniony był do obliczenia podatku w drodze szacunkowej (art. 23 § 1 - 5 Ordynacji podatkowej).

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął

najbardziej korzystną dla podatników metodę szacowania, bowiem określenia wysokości kosztów uzyskania przychodów prowadzonych firm dokonano w oparciu o dokumenty źródłowe: faktury V A T i rachunki uproszczone, dokumentujące wydatki poniesione w 1998 r.

Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, w przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu, postąpiono zgodnie z zasadami określonymi w art. 193 Ordynacji podatkowej. W protokołach kontroli podatkowej (dotyczących kontroli w firmie Biuro Ksiąg Rachunkowych, Anna K. i firmę Biuro Usług Podatkowych "A.", Józef K.) przesłanych podatnikom drogą pocztową, których - odbiór potwierdzono w dniu [...] 2004 r. - w szczegółach opisane zostały wszystkie zdarzenia gospodarcze, mające wpływ na uznanie prowadzonych ksiąg podatkowych za 1998 r. za nierzetelne. Następnie w zaskarżonej decyzji organ pierwszoinstancyjny uzasadnił w sposób prawidłowy przyczyny tej oceny, wskazując bezsprzecznie, iż księgi przychodów i rozchodów, prowadzone przez podatników w części dotyczącej kosztów nie były zgodne ze stanem rzeczywistym. Tym samym dokonano wyliczenia wysokości kosztów uzyskania przychodów i wyniku finansowego obu firm, które to ustalenia organ drugiej instancji uznał za prawidłowe.

Analizując zapisy w prowadzonych ewidencjach przebiegu pojazdu stwierdzono, iż w przypadku Anny K. 46%, a u Józefa K. 64,16% wszystkich wykazanych w nich wyjazdów stanowiły podróże do miejscowości znacznie oddalonych od miejsc prowadzenia działalności. Jednak ani przedłożone do kontroli dokumentacja źródłowa ani charakter prowadzonej działalności nie dowiodły związku wyjazdów z przychodem z tych działalności.

Na żadnym etapie postępowania podatnicy nie przedstawili bowiem jakichkolwiek dowodów, iż odbyte podróże przyczyniły się do uzyskania przychodu prowadzonych firm.

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż potwierdzenie stanowiska organów podatkowych znajduje także w oświadczeniu złożonym przez Józefa K. do protokołu w dniu [...] 2004 r. sporządzonego w związku z zapoznaniem z zebranym materiałem dowodowy, iż wyjazdy dotyczyły usiłowania zakupu programów komputerowych - księgowych i prawniczych niezbędnych do prowadzenia biura. Jednakże jednocześnie wskazano, iż faktyczny zakup oprogramowania nastąpił w 2002 r., a zatem po 4 latach. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego trudno mówić o związku poniesionych wydatków z osiągnięciem przychodem w 1998 r. Podkreślono jednocześnie fakt braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających, iż wykazane w ewidencji przebiegu pojazdów wyjazdy podatnicy faktycznie odbyli.

Organ drugiej instancji podniósł, iż w piśmie z dnia [...] 2004 r. stanowiącym uzupełnienie zastrzeżeń do protokołu kontroli podatkowej Anna K. wymieniła trasy wyjazdów wykazane w ewidencji przebiegu pojazdu w 1998 r., podając przy tym cel wyjazdu określając, iż były to: "rozmowy o programie komputerowym" i "ostatnie podejście kupna komputera", który ostatecznie zakupiony został we W. Ten sam cel wyjazdu powoływał także Józef K., oświadczając jednocześnie do protokołu z zapoznania z aktami sprawy z dnia [...] 2004 r., iż faktycznie zakup oprogramowania do komputerów nastąpił dopiero w 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, w decydującej większości wyjaśnień nie wskazano nazwy kontrahenta lecz jedynie miejscowość oraz lakoniczne stwierdzenie, iż celem wyjazdów były próby zakupu sprzętu bądź nieruchomości. Analizując złożone przez podatników wyjaśnienia w tym zakresie, organ odwoławczy stwierdził, że nie są one wystarczającym i wiarygodnym udokumentowaniem wykazanych w ewidencjach przebiegu pojazdów podróży związanych z prowadzoną przez podatników działalnością gospodarczą.

Wobec zatem zebranego materiału dowodowego organ drugiej instancji uznał, iż słuszna

była ocena Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., iż podatnicy zawyżyli wykazaną w ewidencji przebiegu pojazdu liczbę przejechanych kilometrów.

Ewidentne także, w ocenie organu odwoławczego, jest zawyżenie kosztów eksploatacji pojazdów, chociażby poprzez ewidencjonowanie faktur dotyczących zakupu paliwa na Stacji I., wystawionych w dniach, w których podatnicy nie odbywali podróży związanych z prowadzonymi działalnościami.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż prawidłowo także organ pierwszoinstancyjny

stwierdził, iż koszty uzyskania przychodu prowadzonej przez Annę K. działalności zawyżone zostały o wydatek w kwocie 174,07zł netto poniesiony na zakup 115,75 1 etyliny 94, wobec faktu, iż silnik wykorzystywanego przez podatniczkę samochodu VW Passat o nr rej.[...] napędzony był olejem napędowym.

Jednocześnie organ odwoławczy uznał, iż złożone w piśmie z dnia [...] 2004 r. "Zastrzeżenia do protokołu kontroli" wyjaśnienia dotyczące dolewania w miesiącach zimowych etyliny do oleju napędowego w celu ochrony przed zamarznięciem - wobec ilości zakupionej etyliny (115,75 l) nie usprawiedliwiają tak dużego zakupu paliwa.

Zdaniem organu drugiej instancji prawidłowo wyłączono z kosztów uzyskania przychodu firmy Biuro Ksiąg Rachunkowych (działalność Anny K.) wydatek w kwocie 131,50zł poniesiony na zakup podręczników tematycznie nie związanych z prowadzoną działalnością. Zgodnie bowiem z fakturą V A T Nr [...] z dnia [...]

1998 r. w Księgami U. w T. dokonano zakupu następujących podręczników: "Matematyka z elementami I", "Matematyka z elementami 2", "Elementy prawa dla ekonomistów", "Historia filozofii i etyki", "Makroekonomia", "Materiały do ćwiczeń z matematyki" . Organ odwoławczy nie dostrzegł związku zakupu w/w podręczników - stanowiących faktycznie wykaz podręczników obowiązujących na 1 roku studiów na kierunku Ekonomii z prowadzoną działalnością. Natomiast wskazanie przez podatników nazwisk adresów pracowników korzystających z tych podręczników nie zmienia faktu, iż poniesiony na ich zakup wydatek w żaden sposób nie wiązł się z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec powyższego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił iż nie było

potrzeby przesłuchania wskazanych przez podatników pracowników wskazał również, iż koszt kształcenia zatrudnionych przez Annę K. pracowników w kierunku matematyki, ekonomii czy filozofii i tak nie miałby związku z przychodem uzyskanym przez firmę.

Ponadto organ odwoławczy uznał za prawidłowy podział wydatków związanych z eksploatacją i remontem pomieszczeń biurowych z uwzględnieniem 50% udziału w ogólnych wydatkach. rzeczny bowiem w sprawie był fakt, iż w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, podatkowego i odwoławczego podatnicy nie określili ile z przeznaczonych na działalność 20m2 zajmują prowadzone działalności gospodarcze. Tym samym organ pierwszoinstancyjny, wobec braku oświadczenia, słusznie dokonał podziału poniesionych wydatków w wysokości po 50% przypadające na dwie działalności. Brak było bowiem podstaw do uznania wydatków w zaewidencjonowanych przez podatników kwotach.

Organ drugiej instancji podkreślił także, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania stawianego przez podatników zarzutu braku protokołów z dnia 10,11, 12, 13, 17,23,24,25 lutego 2004 r. w aktach sprawy - za uzasadniony. Wskazano, iż protokoły kontroli sporządzane są zgodnie z zasadami określonymi wart. 290 Ordynacji podatkowej. W § 6 wskazanego przepisu wskazano, iż protokół jest sporządzany w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach. Jeden egzemplarz protokołu kontrolujący doręcza kontrolowanemu. Wobec powyższego, gdyby kontrolujące w wymienionych dniach sporządzały protokoły, podatnicy musieliby je posiadać. Natomiast w odwołaniu, poza zarzutami braku kompletności materiału dowodowego oraz ukrycia dowodów przez kontrolujące nie wskazano o jakie protokoły i dowody chodzi. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz wnioski wynikłe z jego analizy organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty w tej kwestii są bezzasadne.

Dodatkowo wskazano, iż z przesłuchania w dniu [...] 2004 r. pracownic Urzędu Skarbowego przeprowadzających kontrolę wynika, że wymienione protokoły nie istnieją, natomiast w toku kontroli sporządzono notatki z udzielonych wyjaśnień. Informacje zawarte w notatkach znalazły odzwierciedlenie w protokołach kontroli podatkowej.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisu art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [..] 2004r. [...]; zwrot zapłaconego w roku 2004 wynikającego z nieprawomocnej decyzji organu podatkowego I instancji, podatku w wysokości 629,30 zł wraz z odsetkami; zasądzenie od Izby Skarbowej B. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 70 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.); rażące naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego tj. art. 120 par. l ustawy Ordynacja podatkowa zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz art. 122 tej ustawy - zasady dochodzenia prawdy obiektywnej.

W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem artykułu 70 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku za 1998r. upłynął w dniu 30 kwietnia 1999r. a okres przedawnienia upłynął w dniu 31 grudnia 2004r. Organ podatkowy drugiej instancji nie doręczył podatnikom decyzji przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołali się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2003r. sygn. akt III RN 116/02.

Odnosząc się natomiast do stwierdzonego w toku kontroli zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w prowadzonych przez skarżących działalnościach i pominięcia jako dowód w prowadzonych postępowaniach podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów podniesiono zarzut naruszenia przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony naruszenie powołanego przepisu spowodowane było poprzez nie przesłuchanie świadków wskazanych w piśmie z dnia [...] 2004r. mających potwierdzić przeprowadzenie rozmów handlowych.

Skarżący kwestionują ponadto uznanie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, w części dotyczącej kosztów, za nierzetelną. Wskazują, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku w materiale dowodowym protokołów z dnia 10, 11, 12, 13, 17, 23, 24, 25 lutego 2004r. sporządzonych w toku kontroli podatkowej. Przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 290 par. 6 ustawy Ordynacja podatkowa jako wyjaśnienia do podniesionego zarzutu jest w ocenie skarżących nie wystarczające. Konkludując podatnicy podkreślili, iż sposób w jaki Urząd Skarbowy prowadził kontrolę i postępowanie podatkowe spowodował naruszenie zasad wymienionych w art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa i ni e ma nic wspólnego z przestrzeganiem zasad "uczciwego procesu" oraz musi być uznane za przejaw całkowitej "arbitralności".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ odwoławczy podniósł, iż podatnicy w dniu [...] 2004r. uiścili kwotę 629,30 zł stanowiącą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych określone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. dnia [...] 2004r., czyli przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia. W ocenie organu odwoławczego wobec zapłaty wyżej wskazanej kwoty zobowiązanie w tym zakresie wygasło. Skutkiem prawnym wygaśnięcia zobowiązania poprzez zapłatę jest to, iż instytucja prawna przedawnienia nie występuje w danej sprawie. Nie można bowiem badać przedawnienia w stosunku do czegoś co nie istnieje. Na poparcie zaprezentowanego stanowiska organ drugiej instancji powołał wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002r. sygn. akt III RN 76/01 oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 października 2003r. sygn. akt FPS 8/03.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.l270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 70 § l ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji po upływie 5 lat od końca roku w którym upłynął termin płatności podatku. Skarżący powołali się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2003r. sygn. akt III RN 116/02.

Nie budzi wątpliwości, iż co do zasady zobowiązanie podatkowe za 1998r. przedawnia się z dniem 31 grudnia 2004r i w tym terminie powinna zostać wydana zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji albowiem mamy tu do czynienia z decyzjami o charakterze deklaratoryjnym (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000r. w sprawie sygn. akt III SA/917,948/99, ONSA 2001, nr 3, poz.1l9; uchwała NSA z dnia 06 października 2003r. w sprawie FPS 8/03,ONSA 2004r., nr 1, poz. 7). Nie mniej, jak słusznie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w B., udzielając odpowiedzi na skargę, podatnicy w dniu [...] 2004r. uiścili kwotę 629,30 zł tytułem zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. A zatem stosownie do art. 59 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe wygasło. W takiej sytuacji, jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 maja 2002r. (sygn. akt III RN 76/01, OSNP 2003, nr 7, poz. 162), jeżeli zobowiązanie wygaśnie wskutek zapłaty podatku, to nie może drugi raz wygasnąć z powodu przedawnienia. Skoro zaś zapłata podatku powoduje wygaśnięcie zobowiązania to po zapłacie termin przedawnienia już nie biegnie. W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd Najwyższy wskazał również, że jeżeli przedawnienie nie biegnie, to organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym może wydać jedną z decyzji wymienionych wart. 233 § l i 2 ustawy Ordynacja podatkowa w tym także władny jest uchylić decyzję organu pierwszej instancji i określić podatek w prawidłowej kwocie, nie może jednak określić podatku w kwocie wyższej od zapłaconej bo w tym zakresie wobec braku zapłaty - zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia. Stanowisko to znalazło potwierdzenie także w orzecznictwie Naczelnego

Sądu Administracyjnego: wyrok z dnia 11 października 2002r. sygn. akt III SA/ 3514/00, ONSA 2003, nr 3, poz. 109; wyrok NSA z dnia 07 maja 2003r. sygn. akt I S.A./Wr 2282/00, niepubl. ; uchwała NSA z dnia 06 października 2003r. sygn. akt FPS 2/02, ONSA 2003, nr 3, poz. 84; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2004r. sygn. akt FSK 200/04, niepubl. A zatem w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo rozpatrzył odwołanie merytorycznie i wydał decyzję.

Sąd analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organ podatkowy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Trafnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w sytuacji gdy wydatki nie uznane za koszty uzyskania przychodu stanowią w działalności Anny K. - 15,52% a u Józefa K. 3,71% kosztów uzyskania przychodów zaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów to mając na uwadze treść § 10 ust. 1, ust. 2 i ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 148, poz. 720 ze zm.) oraz art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa należało pominąć jako dowód podatkową księgę przychodów i rozchodów za 1998r. w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów.

Sąd nie podziela stanowiska skarżących odnośnie naruszenia przez organy podatkowe art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez pominięcie dowodów i nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania osób, wskazanych w zastrzeżeniach do protokołu z dnia 02 kwietnia 2004r. w związku z zakwestionowaniem wykazanych w ewidencjach przebiegu pojazdów (wykorzystywanych do prowadzonych działalności) wyjazdów do miejscowości znacznie oddalonych od W. ([...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wskazano, iż na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedstawili jakichkolwiek dowodów, iż odbyte podróże przyczyniły się do uzyskania przychodu prowadzonych firm. W piśmie z dnia [...] 2004r. stanowiącym "uzupełnienie zastrzeżeń do protokołu kontroli podatkowej" skarżąca wskazała m. in.:

- [...]98 [...], Notebook, ul. [...]- próby zakupu Notebooka,

- [...].98 [...]- próba zakupu komputera [...] , ul. [...],

- [...] 98 [...] - ostatnie podejście kupna komputera, zakup we W.

Natomiast do protokołu z dnia [...] 2004r. sporządzonego w związku z zapoznaniem z zebranym materiałem dowodowym skarżący oświadczył że, wyjazdy dotyczyły usiłowania zakupu programów komputerowych - księgowych i prawniczych które to programy faktycznie zakupiono w 2002r. W świetle powyższego oraz braku dowodów potwierdzających, iż wykazane w ewidencji przebiegu pojazdów wyjazdy faktycznie odbyto organ podatkowy zasadnie odmówił uznania poniesionych wydatków za koszty uzyskania przychodów. Dodatkowo Sąd podkreśla, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze w wyjaśnieniach nie wskazano nazwy kontrahenta (oprócz wyjazdów do Warszawy, które zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji jako koszty uzyskania przychodów) lecz jedynie miejscowość i ewentualnie nazwę ulicy.

Nie znajduje także uzasadnienia zawarty w skardze zarzut braku protokołów z dnia [...] lutego 2004r. Osoby przeprowadzające kontrolę podatkową przesłuchane w dniu [...] 2004r. zeznały do protokołu, że wymienione protokoły nie istnieją natomiast w toku kontroli sporządzano notatki z udzielanych przez skarżących wyjaśnień. Informacje zawarte w tych notatkach znalazły odzwierciedlenie w protokołach kontroli podatkowej doręczonych podatnikom w dniu [...] 2004r. . Dodatkowo Sąd wskazuje, iż na rozprawie w dniu [...] 2005r. odpowiadając na pytanie czy w protokołach, których zdaniem skarżącego brakuje w aktach administracyjnych były dane, których nie ma w materiale dowodowym skarżący odpowiedział, że były informacje dotyczące podziału nieruchomości do prowadzonych działalności gospodarczych. W ocenie Sądu gdyby nawet przyjąć, iż takowe oświadczenie złożone przez podatników zostało ujęte w protokole (notatkach) nie włączonych do materiału dowodowego to strona mając zapewniony czynny udział w postępowaniu zarówno kontrolnym jak i podatkowym mogła na każdym jego etapie ponownie sprecyzować ile z przeznaczonych na działalność 20 m2 zajmuje prowadzona przez każdego z podatników działalność gospodarcza. W składanych pismach np. pismo skarżącego z dnia 08 marca 2004r. (k- 162 akt administracyjnych w sprawie pana Józefa Kaszuby) pismo skarżących z dnia 29 września 2004r. (k- 24 akt administracyjnych) strona odwołuje się do wcześniejszych wyjaśnień, bez udzielania odpowiedzi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w całości, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa również w zakresie ustaleń nie kwestionowanych przez skarżących.

Nie znajdując zatem tak formalnych jak i merytorycznych podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.