Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 440/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1 - 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P.L. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 357,- zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej również jako: "Dyrektor" "Organ"), postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako "O.p."), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku P. L. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] stycznia 2018 r. wpłynął wniosek P. L. (dalej jako "Wnioskodawca", "Strona" albo "Skarżący"), uzupełniony pismem z dnia [...] lutego 2018 r. (data wpływu [...] lutego 2018 r.) - o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie: skutków podatkowych nabycia/objęcia warrantów subskrypcyjnych wydawanych wcześniej członkom kadry zarządzającej w ramach programu motywacyjnego oraz ich zbycia na rzecz spółki akcyjnej, skutków podatkowych nabycia/objęcia akcji wydawanych wcześniej członkom kadry zarządzającej w ramach programu motywacyjnego oraz ich zbycia na rzecz spółki akcyjnej.

W związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., pismem z dnia [...] lutego 2018 r. wezwano wnioskodawcę do doprecyzowania opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego przez wskazanie czy: 1) wnioskodawca, który nie ma podpisanej ze spółką umowy o pracę, uzyskuje przychody z tytułu określonego w art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 200 ze zm., dalej jako "UPDOF"); 2) opisany przez wnioskodawcę program motywacyjny stanowi system wynagradzania utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 26 lutego 2018 r.

W dniu 27 lutego 2018 r. do Organu wpłynęło pismo Wnioskodawcy stanowiące odpowiedź na powyższe wezwanie do uzupełnienia wniosku. W piśmie tym Wnioskodawca w zakresie uzupełnienia zdarzenia przyszłego doprecyzował, że: uzyskuje przychody z tytułu określonego w art. 13 ust. 7 UPDOF, tj. przychody otrzymywane przez osoby niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych, natomiast program motywacyjny zostanie utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia.

Ponieważ, w ocenie Organu, powyższe wyjaśnienia nie odpowiadały w sposób wyczerpujący wystosowanej w pkt 2 wezwania prośbie organu, niemożliwym stało się wydanie interpretacji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Stąd, postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Wnioskodawca, podnosząc zarzuty naruszenia: art. 14b § 1 O.p. przez niedokonanie interpretacji na wniosek strony, pomimo że Organ był do tego zobowiązany, gdyż wniosek nie posiadał istotnych braków formalnych; art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 O.p. przez brak wskazania w wezwaniu precyzyjnego żądania, o jakie elementy strona ma obowiązek uzupełnić wniosek oraz niewyjaśnienie, dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej; art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 O.p. przez uznanie, iż strona składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, nie dokonała wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego w odpowiedzi na wezwanie do jego uzupełnienia; art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14b § 3 O.p. przez niewezwanie strony do uzupełnienia wniosku w żądanym przez organ zakresie; art. 121 § 2 O.p. przez naruszenie zasady działania w zaufaniu do organów podatkowych przez nadmierny formalizm przejawiający się żądaniem uzupełnienia wyczerpująco przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz przesłanie stronie wadliwego wezwania pozbawionego precyzyjnych żądań oraz uzasadnienia.

Zdaniem Wnioskodawcy, za nieuprawnione uznać należy twierdzenia, że strona nie udzieliła pełnej odpowiedzi na zadane pytanie. Zadane przez Organ pytanie nie było jednoznaczne. W wezwaniu nie wskazano uzasadnień dla zadanych pytań, które z uwagi na brak precyzji pytań mogłyby nakierować stronę w zakres żądanej przez Organ odpowiedzi, Należy również uznać, że Organ żądał uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego o elementy, które w powinny być przedmiotem oceny prawnej wniosku, do dokonania której zobowiązany jest Organ. Wnioskodawca wskazał również, że sformułowane przez Organ w wezwaniu pytanie nie było jednoznaczne. Można bowiem wnioskować, iż Organ domaga się doprecyzowania w stanie faktycznym, czy program motywacyjny, który stanowi system wynagrodzeń, zostanie utworzony na podstawie uchwały walnego zgromadzenia. W takim też zakresie Wnioskodawca udzielił odpowiedzi. Jednakże w opinii Organu, należało odpowiedzieć jednocześnie na dwa pytania: czy program motywacyjny stanowi system wynagrodzenia; czy program zostanie utworzony na podstawie uchwały walnego zgromadzenia.

W opinii Strony, pierwsze z powyższych pytań nie zostało wyartykułowane przez Organ wprost. W rezultacie, poprzez nieprecyzyjne określenie pytania w wezwaniu o uzupełnienie braków formalnych, Strona została wprowadzona w błąd. Organ postanowił o odmowie rozpoznania wniosku pomimo odpowiedzi na pismo oraz możliwości ponownego wezwania Strony do doprecyzowania tej kwestii.

Następnie Wnioskodawca wskazał, że jedynym zarzutem Organu wobec zdarzenia przyszłego wskazanego przez Stronę jest brak wskazania informacji, czy program motywacyjny stanowi system wynagrodzenia. W UPDOF brak jest definicji legalnej pojęcia "systemu wynagradzania". Brak jest również wykładni, czy to organów podatkowych, czy też sądów administracyjnych, w jaki sposób należy rozumieć przedmiotowe pojęcie. Udzielona przez Stronę w tym zakresie odpowiedź nie stanowiłaby elementu zdarzenia przyszłego, a stanowisko Strony w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego.

Zdaniem Strony, to na Organie ciąży obowiązek oceny na podstawie przesłanego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, czy wypełniona została dyspozycja przepisu prawnego. Strona w sposób szczegółowy opisała swoją sytuację, schemat działania programu motywacyjnego i inne, jej zdaniem istotne dla oceny prawnej, elementy. Przedstawione w udzielonej odpowiedzi doprecyzowanie zdarzenia przyszłego było wyczerpujące. Tak też odmowa udzielenia wnioskowanej interpretacji była nieuzasadniona.

W ocenie Wnioskodawcy, żądanie przez Organ dokonania oceny, czy program motywacyjny stanowi "system wynagradzania", było całkowicie nieuprawnione. A brak uzupełnienia wniosku przez Stronę w tej części nie mógł stanowić podstawy pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Złożony przez nią wniosek nie posiadał istotnych braków formalnych, a Organ poprzez odmowę wydania interpretacji naruszył art. 14b § 1 O.p.

Rozpoznając przedmiotowe zażalenie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej scharakteryzował w pierwszej kolejności postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, a następnie wskazał, że w trakcie jego trwania na Organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy też nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy - w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku. Organ może żądać od Wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej, ponieważ wydając interpretację indywidualną, opiera się tylko i wyłącznie na przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), zadanym pytaniu (zadanych pytaniach) oraz przedstawionym własnym stanowisku Wnioskodawcy, korespondującym z zapytaniem.

Jak wskazano w postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r. - w ocenie Organu - wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w powołanych powyżej przepisach, w związku z czym organ pismem z dnia 21 lutego 2018 r. wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o brakujące elementy w sprawie. Podstawą prawną takiego działania Organu były przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. W dniu [...] lutego 2018 r. do Organu wpłynęło pismo stanowiące odpowiedź na powyższe wezwanie. Wnioskodawca na zadane pytanie odpowiedział, że program motywacyjny zostanie utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia, ale nie wyjaśnił, czy program motywacyjny stanowi system wynagradzania. Należy jeszcze raz zaznaczyć, że Organ wezwał Wnioskodawcę do doprecyzowania zdarzenia przyszłego przez wskazanie, czy opisany przez Wnioskodawcę program motywacyjny stanowi system wynagradzania utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia.

Odwołując się do treści art. 24 ust. 11b UPDOF (obowiązującej od 1 stycznia 2018 r.), wskazano, że przez program motywacyjny, o którym mowa w ust. 11, rozumie się system wynagradzania utworzony na podstawie uchwały walnego zgromadzenia przez: 1) spółkę akcyjną, dla osób uzyskujących od niej świadczenia lub inne należności z tytułów określonych w art. 12 lub art. 13, albo 2) spółkę akcyjną będącą jednostką dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości w stosunku do spółki, od której osoby uprawnione do otrzymania świadczeń w ramach tego systemu wynagradzania uzyskują świadczenia lub inne należności z tytułów określonych w art. 12 lub art. 13 - w wyniku którego osoby uprawnione do otrzymania świadczeń w ramach tego systemu wynagradzania bezpośrednio lub w wyniku realizacji praw z pochodnych instrumentów finansowych lub realizacji praw z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub realizacji innych praw majątkowych, nabywają prawo do faktycznego objęcia lub nabycia akcji spółki określonej w pkt 1 lub 2.

Zatem, stosownie do powyższego przepisu, informacja o tym, czy opisany program motywacyjny stanowi system wynagradzania utworzony przez walne zgromadzenie, była niezbędną przesłanką do zajęcia stanowiska przez Organ, wynikającą wprost z treści tego przepisu. W związku z brakiem tej informacji, w opisie spraw Organ wezwał wnioskodawcę o doprecyzowanie zdarzenia przyszłego. Organ w sposób jasny i precyzyjny zadał pytanie, na które wnioskodawca udzielił odpowiedzi tylko częściowo.

Dyrektor zwrócił uwagę, że w żaden sposób z tak zadanego pytania nie można wywnioskować, że jego przedmiotem był - na co wskazał pełnomocnik - program motywacyjny, który stanowi system wynagradzania. Organ zauważa bowiem, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, że nie był zobowiązany do ponownego wezwania o uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego o ten sam element, który został wskazany w wezwaniu z dnia 21 lutego 2018 r. Przesłane przez Wnioskodawcę uzupełnienie opisu sprawy stanowiło wystarczającą podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Brakujące elementy wniosku miały go - przez jego uzupełnienie - doprecyzować, ponieważ informacje te były niezbędne Organowi do zajęcia przez niego stanowiska w sprawie. Brak pełnych wyjaśnień wnioskodawcy spowodował, że cały opis sprawy nie był wyczerpujący i jednoznaczny.

Jak wyjaśniono, Organ nie miał obowiązku w wezwaniu wyjaśniać, dlaczego brak któregokolwiek z elementów, o które wzywa, uniemożliwi wydanie interpretacji indywidualnej, ponieważ sugerowałoby to odpowiedź Wnioskodawcy, który zobowiązany jest do samodzielnego udzielenia odpowiedzi na zadane pytania. Jak podkreślono, ponieważ doszło do zmiany przepisów, a co za tym idzie, z brakiem wykładni pojęcia "system wynagradzania", to organ uznał za zasadne zapytanie Wnioskodawcy o ten element. Jednocześnie, w żaden sposób nie sugerował, czy odpowiedzieć należy jednym zdaniem twierdzącym lub przeczącym, czy też należy udzielić tej odpowiedzi w sposób opisowy, wskazując na te elementy opisanego przez Wnioskodawcę programu motywacyjnego, które złożyłyby się lub nie na "system wynagradzania".

Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że w niniejszej sprawie Wnioskodawca nie dopełnił warunków, o których mowa w art. 14b § 3 w związku z art. 169 § 1 O.p., ponieważ nie doprecyzował w wyczerpujący sposób prośby Organu zawartej w wezwaniu z 21 lutego 2018 r.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. L., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 14b § 1 O.p. przez niedokonanie interpretacji na wniosek strony, pomimo że organ był do tego zobowiązany, gdyż wniosek nie posiadał istotnych braków formalnych; art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 O.p. przez brak wskazania w wezwaniu precyzyjnego żądania, o jakie elementy strona ma obowiązek uzupełnić wniosek oraz niewyjaśnienie dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej; art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 O.p. przez uznanie, iż strona składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie dokonała wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego w odpowiedzi na wezwanie do jego uzupełnienia; art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14b § 3 O.p. przez niewezwanie strony do uzupełnienia wniosku w żądanym przez organ zakresie; art. 121 § 2 O.p. przez naruszenie zasady działania w zaufaniu do organów podatkowych, przez nadmierny formalizm przejawiający się żądaniem uzupełnienia wyczerpująco przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz przesłanie Stronie wadliwego wezwania pozbawionego precyzyjnych żądań oraz uzasadnienia, podtrzymując zarzuty zawarte w zażaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz.1647, ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli, sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w niniejszej sprawie zasadniczo jest kwestia, czy udzielone wyjaśnienia złożone przez Stronę na skutek uprzedniego wezwania uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, czy też powinny spowodować udzielenie wnioskowanej interpretacji.

W myśl art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a O.p.), ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 ww. ustawy wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§1), a w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe, zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowanie art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ podatkowy uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Należy jednak zastrzec, że organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 O.p. nie może żądać od Wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe. Organ wydający interpretację winien precyzyjnie wskazać te elementy w wezwaniu, dodatkowo wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej, czyli wzywając Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 O.p. Organ zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek winien być uzupełniony, ponad treść, którą już zawiera. Wezwanie musi zawierać kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący. Natomiast, nieprecyzyjne sformułowanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku może doprowadzić do uznania za przedwczesne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (por. postanowienie NSA z 16 grudnia 2009r., sygn. akt I FSK 465/09, publ. CBOSA). Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może zatem nastąpić dopiero wówczas, gdy Wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie (wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Wr 941/10 publ. CBOSA). Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu interpretacyjnego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionym przez Wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania. Podstawę formalną takiego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p.

Przenosząc opisane rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zadaniem Sądu jest ocena, czy wykonanie zaleceń Organu przez Stronę było prawidłowe, a tym samym - czy Organ zasadnie pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpatrzenia

Przypomnieć należy, że Organ uznał, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku Skarżącego jest niekompletny i wezwał Skarżącego, wskazując na treść art. 14 § 3 Ordynacji podatkowej, do uzupełnienia wniosku poprzez podanie, czy:

- Wnioskodawca, który nie ma podpisanej ze spółką umowy o pracę, uzyskuje przychody z tytułu określonego w art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 200 ze zm., dalej jako "UPDOF");

- opisany przez Wnioskodawcę program motywacyjny stanowi system wynagradzania utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia;

Wezwanie zawierało pouczenie, iż jego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie (w terminie 7 dni od dnia doręczenia), spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Odpowiadając w terminie na powyższe wezwanie, Skarżący doprecyzował wniosek wskazując, że:

"Ad1.

Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu określonego w art. 13 ust. 7 UPDOF, tj. przychody otrzymywane przez osoby niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych."

"Ad 2.

Program motywacyjny zostanie utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia."

Organ, wydając zaskarżone postanowienie przyjął, że w piśmie uzupełniającym Skarżący odpowiadając na postawione pytanie, że "program motywacyjny zostanie utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia", nie wyjaśnił, czy program motywacyjny stanowi system wynagrodzenia. Brak pełnych wyjaśnień Skarżącego spowodował w ocenie Organu, że cały opis sprawy nie jest wyczerpujący i jednoznaczny, co stanowiło przesłankę do pozostawienia wniosku Skarżącego bez rozpatrzenia.

W ocenie Sądu z takim stanowiskiem Organu nie można się zgodzić.

Wezwanie do usunięcia braków, które jest niejasne lub dwuznaczne, m.in. co do treści, nie może być uznane za prawnie skuteczne i nie może wywołać ujemnych skutków dla Strony, w tym przypadku - pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Sąd podzielił stanowisko Skarżącego, że pytanie: "czy opisany przez Wnioskodawcę program motywacyjny stanowi system wynagradzania utworzony przez spółkę na podstawie uchwały walnego zgromadzenia", zawarte w wezwaniu z dnia 21 lutego 2018 r. skierowanym przez Organ do Skarżącego, sformułowane było przez Dyrektora w sposób niejasny i na tak postawione pytanie uzasadnionym było udzielenie odpowiedzi o takiej treści, jak uczynił to Skarżący.

Ze sposobu zadania pytania nie można bowiem wywnioskować w sposób jednoznaczny, tak jak ocenia to Organ, że wezwał on Skarżącego do doprecyzowania zdarzenia przyszłego przez wskazanie "czy opisany przez Wnioskodawcę program motywacyjny stanowi system wynagrodzenia".

Ponieważ wezwanie Organu nie zawiera wyjaśnienia, z którego wynikałoby, dlaczego bez tych elementów stanu faktycznego, o uzupełnienie których wezwany został Skarżący, nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, a z którego to uzasadnienia można by było odczytać ewentualne intencje organu (na co słusznie zwrócił uwagę Skarżący), to nie można dokonać takiej oceny i stwierdzić jak czyni to Organ, że pytanie było sformułowane jasno i precyzyjnie.

Redagowanie wezwań przez Organ, na co wskazano już wcześniej, powinno odbywać się w sposób jasny i jednoznaczny, niebudzący wątpliwości co do istoty zadanego pytania, tak aby Wnioskodawca był w stanie należycie zrozumieć i wykonać polecenie Organu. W sprawie poddanej sądowej kontroli przedmiotowe wezwanie nie sprostało temu zadaniu. Sposób zredagowania pytania oraz brak dodatkowych wyjaśnień w wezwaniu Organu spowodowały, że odpowiedź Skarżącego w zakwestionowanym przez Dyrektora zakresie była, w ocenie Sądu, konsekwencją nieczytelnego (niejasnego) w tej części wezwania.

Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu uznać należy, że Skarżący zasadnie mógł być przekonany, że na tak zadane pytanie udzielił oczekiwanej przez Organ odpowiedzi. Tym samym, zarzuty skargi okazały się zasadne. Nie było podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Organ odwoławczy naruszył zatem art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie.

Rolą organu rozpoznającego sprawę ponownie, będzie uwzględnienie wskazań Sądu wynikających bezpośrednio z treści uzasadnienia.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił również postanowienie organu pierwszej instancji uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153 ze zm.).