Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1166/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1, art.6 ust. 1 i 2 , art.6a ust.1
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
article: art.2 ust.2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi B. Z. i J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1166/10

UZASADNIENIE

Decyzją z 25 sierpnia 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie między innymi art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako O.p.) oraz art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010r., nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej jako u.p.o.l.) i art. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006r., nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej jako u.p.r.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wójta Gminy z 31 maja 2010r. w przedmiocie ustalenia stronie skarżącej B. Z. i J. Z. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010.

W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji ustalił stronie łączne zobowiązanie pieniężne na ww. rok w kwocie 2 695 zł, w tym podatek rolny w kwocie 24,53 zł i podatek od nieruchomości w kwocie 2 564,47 zł. Podatkiem od nieruchomości objęto między innymi powierzchnię 0,8843 ha ujętą w ewidencji gruntów i budynków jako wody stojące o symbolu Ws.

Podkreślono stanowisko strony - strona skarżąca kwestionuje opodatkowanie podatkiem od nieruchomości ww. części nieruchomości gruntowej oznaczonej symbolem Ws, bowiem teren ten kupili od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jako ziemię rolną, a urządzony na tej nieruchomości staw rybny objęty w ewidencji symbolem Ws stanowi faktycznie część ich gospodarstwa. Zdaniem strony organ podatkowy pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania między innymi nie dopuszczając dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych przez stronę dla ustalenia, że sporny grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem Ws jest użytkiem rolnym, który winien być w tej ewidencji oznaczony symbolem Wsr jako grunt pod stawem.

Zdaniem organu odwoławczego, z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000r., nr 100, poz. 1086 ze zm.; dalej jako u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatków w przedmiotowym zakresie stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Co prawda strona skarżąca wskazuje na potrzebę objęcia spornej nieruchomości gruntowej symbolem Wsr, jednak na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji sporna działka nie została objęta tymże symbolem jak dla użytków rolnych ale symbolem Ws.

Strona nie zgadzając się z decyzją SKO wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 200a § 1 pkt 2 O.p., art. 216 § 1 O.p. i art. 299 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zarzucono naruszenie art. 122 O.p., art. 187 O.p., art. 188 O.p., art. 194 § 3 i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Zarzucono również naruszenie przez organ pierwszej instancji dyspozycji art. 200 § 1 O.p. Strona wskazała również, że wszczęcie postępowania podatkowego w tej sprawie narusza art. 165 § 5 pkt 1 O.p., gdyż nie zaszły żadne nowe okoliczności sprawy, aby postępowanie wszczynać (przywołano tu wyrok WSA w Gdańsku z 16 marca 2010r. w sprawie I SA/Gd 877/09). W dalszej części uzasadnienia skargi strona wskazuje na wady postanowienia SKO z 25 sierpnia 2010r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia rozprawy.

Wskazując na stan faktyczny strona podkreśliła, że staw, który został cyt.: wykopany w latach 1996-2001 jest od początku stawem rybnym w użytkowaniu rolnym; został cyt.: wykopany na ziemi rolnej, którą strona zakupiła w 1996r. i ziemia ta nie została odrolniona. Dotychczasowe decyzje w przedmiocie podatku rolnego świadczą, zdaniem strony o tym, że urząd gminy cyt.: doskonale wie jaki jest stan faktyczny i do 2009 roku właściwie naliczał podatek rolny. Strona podkreśla, że prawdą jest, że do dnia wniesienia tej skargi zapis w ewidencji gruntów i budynków nie został zmieniony; starosta poinformował stronę, że urząd gminy winien to załatwić w postępowaniu podatkowym.

Strona skarżąca w treści skargi wniosła, aby sprostować zapis w ewidencji gruntów i budynków z urzędu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z 18 grudnia 2010r., będącym repliką na odpowiedź na skargę, strona stwierdza, że ich główny zarzutem jest zarzut naruszenie przepisów postępowania podatkowego, co spowodowało, że organ oparł się na (....) mylnym zapisie w ewidencji gruntów i budynków bez ustalenia stanu faktycznego. Istnienie stawu oznaczonego symbolem Ws było znane organowi od dawna (...). Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt WSA w Gdańsku I SA/Gd 877/09. Złożony został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie oraz o zasądzenie odsetek od niesłusznie naliczonego podatku od dnia 14 września 2010r. do dnia zapłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

I.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny bada tylko legalność wydanej decyzji, czyli sprawdza czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i czy zastosowana norma prawa materialnego odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez skarżącego decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r., nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej jako u.p.r.), ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej u.p.o.l.), ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027; dalej u.p.g.k.) oraz przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej O.p.).

II.

Przedmiotem sporu między stroną a organami podatkowymi jest kwestia podlegania opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości działki stanowiącej własność strony, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem Ws.

Jak wynika z akt postępowania podatkowego, część działki o nr ewid. 2/67 położonej w W., o powierzchni 0,8843 ha - w ewidencji gruntów jest oznaczona symbolem Ws.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku z 16 marca 2010 r. w sprawie I SA/Gd 877/09, w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej stronie łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2009,, wskazano, że B. Z. i J. Z. w 1996 r. nabyli gospodarstwo w W., gdzie prowadzą działalność rolniczą. W skład gospodarstwa pierwotnie wchodziły działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], jednak na przestrzeni czasu podlegały kolejnym, na bieżąco odnotowywanym w ewidencji gruntów podziałom geodezyjnym; jak wynika z wykazu zmian danych ewidencyjnych, sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 29 listopada 2005 r., w wyniku podziałów począwszy od 2005 r. w skład należących do strony gruntów wchodziła m.in. działka o numerze ewidencyjnym [...], w obrębie której odnotowano także grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oznaczone symbolem Ws o pow. 0,8843 ha. Wchodzące w skład działki nr 2/53 grunty o powierzchni 0,8843 ha przez szereg lat nie były opodatkowywane przez organ podatkiem od nieruchomości. W dniu 19 grudnia 2009 r. działka nr [...] została podzielona na dwie działki ewidencyjne o nr [...] i [...], przy czym grunt oznaczony symbolem Ws znalazł się na działce nr [...]. Informacja o tym fakcie została przekazana przez Starostwo Powiatowe w zawiadomieniu z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków.

W ww. wyroku WSA w Gdańsku z 16 marca 2010 r. w sprawie I SA/Gd 877/09 uchylono zaskarżoną decyzję wskazując na brak podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy z 28 stycznia 2009r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009. Wbrew stanowisku strony orzeczenie to nie wpływa na konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji.

III.

1/ Zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

2/ Począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r. ustawodawca dokonał nowelizacji art. 1a ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ustawą z 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1828). Artykuł ten został uzupełniony o ust. 3, zgodnie z którym przez użyte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

3/ Pojęcie użytków rolnych bliżej precyzuje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454); w myśl § 68 ust. 1 tego rozporządzenia, użytki rolne dzielą się na grunty orne, oznaczone symbolem - R, sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps, łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps oraz grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr.

4/ Również w art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.; dalej jako u.p.g.k.), ustawodawca wskazuje, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków; ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla decydującą (przesądzającej) rolę zapisów z ewidencji gruntów i budynków, między innymi do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości.

Z mocy art. 21 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy i jednostki organizacyjne realizujące zadania, o których mowa w ust. 1, współdziałają z organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej w zakresie utworzenia i sfinansowania systemu dostępu i wymiany danych między ewidencją gruntów i budynków a ewidencjami i rejestrami publicznymi prowadzonymi przez te organy i jednostki organizacyjne. Stosownie do drugiego z nich zaś, że dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej. Potwierdzają to przepisy, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 u.p.g.k., przytoczonego już rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454; por. pismo z 25 lutego 2003r. Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, Ministerstwa Finansów, Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie opodatkowania gruntów, opubl. na www.mofnet.gov.pl). Rozporządzenie to określa m.in. sposób zakładania i prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych, a także szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości (por. § 1 rozporządzenia). Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, wedle którego ewidencja gruntów i budynków stanowi, oparty o stan faktyczny, środek dowodowy o szczególnej, silniejszej, mocy dowodowej, za pomocą którego należy udowodnić dany fakt, że na danym terenie istnieje pas drogowy.

Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., służy im domniemanie prawdziwości; ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006r., III SA/Wa 3501/05, opubl. w bazie LEX nr 201545).

Chociaż ewidencja gruntów i budynków z definicji skazana jest na nieaktualność, ponieważ rejestruje zdarzenia, które zaistniały wcześniej, należy przyjąć, że ma charakter rejestru urzędowego, który spełnia przesłanki z art. 194 O.p. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zdaniem Sądu, dyspozycja art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jaki i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008r., II FSK 372/07, LEX nr 490966; wyrok NSA z 3 marca 2005r., FSK 912/04, LEX nr 164493; por. wyrok WSA w Gdańsku z 22 marca 2007r., II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273).

IV.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że przedmiotowa działka została zaewidencjonowana jako grunt o symbolu Ws.

W § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w ramach klasyfikacji w ewidencji użytków gruntowych dzieli się je:

a/ na użytki rolne oraz odrębnie

b/ na grunty pod wodami,

co – jak zasadnie podkreśla SKO w uzasadnieniu skarżonej decyzji - wyłącza przyjęcie, że w pkt b/ chodzi również o użytki rolne, w rozumieniu ustawy o podatku rolnym.

Jak już wskazano w pkt III uzasadnienia, z mocy § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. normodawca precyzuje podział użytków rolnych, wymieniając mi. in. grunty pod stawami, przy czym grunty pod stawami oznaczone zostają symbolem Wsr.

Natomiast grunty pod wodami obejmują między innymi grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi i oznaczone są symbolem – jak w niniejszej sprawie - Ws (por. § 68 ust. 4 cyt. rozporządzenia), a wówczas podstawą prawną opodatkowania podatkiem nie jest ustawa o podatku rolnym lecz art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Reasumując:

fakt, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowa działka strony skarżącej nie została oznaczona symbolem jak dla użytku rolnego uniemożliwia opodatkowanie jej podatkiem rolnym, co wynika wprost z przytoczonego już art. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym i art. 1a ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (znowelizowanej od dnia 1 stycznia 2007r. cyt. ustawą z 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw).

V.

Co należy w rozpoznawanej sprawie podkreślić, klasyfikacja gruntów ujawniona w odpowiedniej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie łącznego podatku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2006r., II FSK 1522/05, LEX nr 317357).

Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu byłoby możliwe dopiero wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z 9 marca 2007r., w sprawie II FSK 145/06, LEX nr 338647), a ta okoliczność w rozpoznawanej sprawie nie występuje.

Podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, przy tym zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 lutego 2008r., III SA/Wa 1690/07, LEX nr 447887; wyrok WSA w Gdańsku z 15 marca 2006r., I SA/Gd 348/04 opubl. FK 2008/3/75). Istotne jest i to, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą; taki obowiązek (ani też uprawnienie) nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 8 maja 2002r., III SA 2466/01, LEX nr 77806).

Reasumując powyższe uzasadnionym staje się twierdzenie, że wobec kategorycznej normy przepisu art. 1 u.p.r., z mocy którego opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają wyłącznie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oraz wobec dyspozycji art. 21 u.p.g.k., nie do zaakceptowania jest stanowisko strony skarżącej, że za podstawę wymiaru przedmiotowego podatku mogą posłużyć nie tylko dane z ewidencji gruntów i budynków, lecz również inne dane (w tym zeznania świadków czy oświadczenie podatnika), w tym będące w posiadaniu innych organów i jednostek organizacyjnych (wyroki NSA z 16 października 2007r., II FSK 1136/06 i II FSK 1108/06, LEX nr 392603). Wszelkie zmiany danych w tej ewidencji dokonywane są na wniosek właściciela/posiadacza samoistnego i to on jest zobowiązany do tego, by zapisy w ewidencji odzwierciedlały stan rzeczywisty. Ewidencja ma bowiem odzwierciedlać stan rzeczywisty, a jej zapisy są pochodną tego stanu, co oznacza, iż zmiana okoliczności faktycznych dezaktualizuje zapisy ewidencji. Przywrócenie zgodności zapisów ewidencji ze stanem rzeczywistym gruntu lub budynków/obiektów budowlanych może nastąpić poprzez uruchomienie postępowania przed właściwym starostą powiatowym, nie zaś w postępowaniu podatkowym. Dzieje się tak dlatego, że – jak już podkreślono - ewidencja stanowi dokument urzędowy, któremu przysługuje domniemanie prawidłowości tak długo jak długo nie zostanie podważona jej treść poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Wbrew zatem skardze, wątpliwości co do treści zapisów w ewidencji nie mogą być rozstrzygane na korzyść podatnika, zamiast tego skarżący powinien podjąć działania zmierzające do zmiany niezgodnych jego zdaniem ze stanem faktycznym, zapisów ewidencji gruntów w drodze postępowania prowadzonego przez organ ewidencyjny, jakim jest starostwo powiatowe.

Reasumując:

1/ klasyfikacja gruntów ujawniona w odpowiedniej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu podatkowym;

2/ podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien sam wszcząć procedurę ich zmiany (złożyć wniosek w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta);

3/ ewidencja gruntów i budynków nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji w sprawie podatkowej nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia ww. ewidencji (por. wyrok NSA z 25 listopada 2010r. w sprawie II FSK 1291/09).

VI.

Sąd nie podziela zarzutu strony skarżącej w zakresie wpływu na wynik sprawy uchybienia przez organ pierwszej instancji dyspozycji art. 200 § 1 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale [pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic]z 25 kwietnia 2005 r., w sprawie FPS 6/04, postawił tezę, zgodnie z którą naruszenie przez organ art. 200 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jednak tylko wówczas, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (uchwała została opubl. w: ONSAiWSA 2005/4/66, Glosa 2005/3/135, PP 2005/7/54, M.Podat. 2005/8/40, Prok.i Pr.-wkł. 2005/9/47, Palestra 2005/11-12/256, baza LEX nr 150133). W uzasadnieniu NSA podkreślił, że warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy; w przypadku opisanym w art. 145 § 1 pkt 1 pod literą c/ p.p.s.a. wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny.

NSA podkreślił, że nie można z góry zakładać, że każde naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło taki wpływ wywrzeć.

Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu należy wręcz wykluczyć.

Zdaniem Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Co prawda organ pierwszej instancji uchybił art. 200 § 1 O.p., jednak uchybienie to nie wywiera żadnego wpływu na prawidłowy wynik sprawy. Wbrew bowiem stanowisku podatnika, w rozpoznawanej sprawie dowodem z przesłuchania strony czy wskazywanych świadków, czy wypowiedziami podatnika (również w trybie art. 200 § 1 O.p.) nie nastąpi zmiana wpisu do ewidencji gruntów i budynków, stanowiąca w tej sprawie podstawę do orzekania w zakresie łącznego podatku za rok 2010. W takiej jak rozpoznawana sprawie, cokolwiek strona powiedziałaby w trybie art. 200 § 1 O.p., decyzja organu podatkowego nie mogłaby być inna.

Sąd tym samym nie podziela zarzutu naruszenia art. 200a O.p. Organ odwoławczy, z mocy art. 200a § 1 pkt 1/ i 2/ O.p., jest obowiązany do przeprowadzenia rozprawy z urzędu (w tej sprawie przypadek obligatoryjnego prowadzenia rozprawy nie występuje) albo też na wniosek strony. Strona złożyła taki wniosek, jednak stwierdzić należy, że prowadzenie w tego typu sprawach postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, byłoby nieskuteczne prawnie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.