Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 571/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 71, art. 173 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi (...) w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia (...) r. nr (...), a także postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia (...) r. nr (...), 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. obecnie skarżąca "A" Spółka z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika, zwróciła się do Prezydenta Miasta T. o udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej "B", w skład której wejść miały rurowy maszt antenowy o wysokości 6 m, zespół anten sektorowych i radioliniowych, szafa telekomunikacyjna oraz trasa kablowa. Inwestycja miała być zlokalizowana na dachu istniejącego budynku położonego w T. przy ul. [...]. Do wniosku dołączono m.in. projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikające z umowy dzierżawy z dnia [...]roku, upoważnienie do działania w imieniu inwestora, odpis decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. (Nr [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz opracowanie pn. "Wyniki weryfikacji dla anten (...)".

Postanowieniem z dnia [...]r. organ pierwszej instancji, powołując się na art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wniosku "w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z Prawem budowlanym tj: - decyzję kończącą postępowanie z zakresu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia wydaną w oparciu o analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub opinię na temat kwalifikacji przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko". Organ wyznaczył jednocześnie termin usunięcia nieprawidłowości na dzień [...]r. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że dokonano sprawdzenia projektu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i stwierdzono wymienione braki.

W odpowiedzi na to postanowienie skarżąca pismem z dnia [...]r. poinformowała organ, że zgodnie z dołączonymi do wniosku "Wynikami weryfikacji dla anten (...)" przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W takiej sytuacji dla wnioskowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, a tym samym wniosek w sprawie pozwolenia na budowę nie jest obarczony brakami. W konsekwencji odmówiono wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...]r.

W toku postępowania do organu pierwszej instancji pisemne zastrzeżenia do planowanej inwestycji wniosły będące stronami tego postępowania M.C. i B. F., przy czym te ostatnie zostały podpisane przez grupę mieszkańców ulicy [...] w T. Pismem z dnia [...]r., skarżąca odnosząc się do zgłoszonych zastrzeżeń stwierdziła, że nie znajdują one uzasadnienia w świetle przedłożonych dokumentów.

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Prezydent Miasta T. , z powołaniem na art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił skarżącej Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Jako podstawę odmowy podano okoliczność, iż bezskutecznie upłynął termin określony w postanowieniu z dnia [...]r. nakładającym na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i uzupełnienia brakujących dokumentów.

W złożonym odwołaniu Spółka wniosła o zmianę w drodze samokontroli przez organ pierwszej instancji zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie wydanie decyzji zgodnej z jej wnioskiem, ewentualnie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i w tym zakresie wydanie orzeczenia co do istoty sprawy tj. wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zaskarżyła również w całości postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...]r. ze względu na wydanie go bez podstawy prawnej, bądź z błędnym jej wskazaniem.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa, a także naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust. 4, art. 35 ust. 3 i art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu odwołania skarżąca obszernie przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów.

Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ prowadzący postępowanie w tej sprawie sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1277 z późn. zm.). W ocenie organu odwoławczego obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie wymogów w zakresie ochrony środowiska przed uzyskaniem pozwolenia na budowę wynika wprost z art. 72 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Przedłożone przez inwestora "Wyniki weryfikacji dla anten (...)" nie stanowią rozstrzygnięcia, że projektowana inwestycja nie może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i przeprowadzenia postępowania w zakresie środowiskowych uwarunkowań zgody. Podzielono również pogląd organu pierwszej instancji, iż samo niewykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...]r. stanowiło podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze do sądu administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, przeprowadzenie dowodów z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Nadto zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę oraz art. 75 kpa poprzez uznanie, iż dowodem w postępowaniu administracyjnym nie może być dokument prywatny w postaci "Wyników weryfikacji dla anten (...)" oraz dokument urzędowy w postaci znajdującej się w aktach sprawy opinii z dnia [...] r. wydanej przez Wydział Komunalny, Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta w T.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały rozszerzone w skardze, w stosunku do przedstawionych w odwołaniu, o zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez błędną jego wykładnię, a także zarzut naruszenia art. 4 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami. Dodatkowo zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego został powiązany z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez jego zastosowanie, pomimo, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w przypadku planowanej inwestycji nie jest wymagane przepisami tej ustawy. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nie działanie przez organy administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca zrelacjonowała dotychczasowy przebieg postępowania oraz przedstawiła argumenty na poparcie swoich zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...]r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i wywody skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji i postanowienie tego organu z dnia [...]r., wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, skutkującym koniecznością ich uchylenia. Naruszenie to dotyczy zarówno przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzić przyjdzie, iż decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy wobec powyższego przyjąć, że wydając decyzję odmowną organ jest zobowiązany wyraźnie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań przez inwestora spełnione nie zostały. Jeżeli przeszkody do udzielenia pozwolenia znajdują uzasadnienie w dokumentach, organ może niewątpliwie powołać się na takie materiały. Wówczas jednak z materiałów tych w sposób jednoznaczny musi wynikać, jakie wymagania i czym uzasadnione nie są spełnione. Decyzja, jako akt o podwójnej konkretności, musi określać jakie cechy i parametry inwestycji i z jakich względów nie mogą być zaakceptowane. W tym zakresie decyzję winna cechować możliwie pełna argumentacja. Warunków tych w ocenie Sądu, nie spełniają decyzje wydane w kontrolowanej sprawie.

Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził merytorycznej kontroli wniosku. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby dokonanie przez ten organ jakichkolwiek czynności w postępowaniu poza przyjęciem wniosku i wydaniem postanowienia z dnia [...]r. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji w sposób rażący narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Taka sytuacja spowodowała, że strona została pozbawiona możliwości merytorycznego ustosunkowania się w odwołaniu do motywów, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Takie uchybienie stanowi również obrazę zasad postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 7, 8 i 10 kpa. Tymi samymi wadami, choć w mniejszym stopniu, dotknięta jest decyzja organu odwoławczego. Zawiera ona w swym uzasadnieniu rozważania, które miałyby usprawiedliwiać działania organu pierwszej instancji (nietrafne merytorycznie, o czym w dalszej części), jednakże ignoruje większość zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu.

Z całą stanowczością podkreślić w tym miejscu należy, na co słusznie zwraca uwagę skarżąca, że działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa oraz w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem (procesowym, materialnym, ustrojowym) każdej czynności organu, w tym czynności orzeczniczej podejmowanej zgodnie z normami kompetencyjnymi zawartymi w przepisach prawa.

Zawarte w normach procesowych zasady ogólne postępowania administracyjnego nakazują, aby organ administracji publicznej rozpoznający sprawę - i w efekcie wydający decyzję - prowadził postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa). Winien więc działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa), w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 kpa), jak też wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 kpa). Powinien również mieć na względzie, że zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania.

Zgodnie zatem z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym odczytywać również należy w ten sposób, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 kpa i z zachowaniem zasady zawartej w art. 11 kpa.

Dodatkowo zauważyć wypada, iż na mocy art. 140 kpa, powyższe zasady znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 15 kpa), co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, do czego ustawodawca wyposażył ten organ w środki prawne wskazane w art. 138, art. 136 i art. 140 kpa. Decyzja organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. Wniesienie odwołania powoduje więc w myśl powyższego, przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie przed organem pierwszej instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany przez ten organ.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swoje decyzji nie dostrzegł uchybień w zakresie uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, a pomijając pozostałe wskazane wyżej uchybienia tego organu naruszył art. 138 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie. Przedstawienie dopiero przez organ odwoławczy motywów odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie może w niniejszej sprawie prowadzić do konwalidacji braków decyzji i postępowania przed organem pierwszej instancji. Prowadziłoby to bowiem do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 kpa) i pozbawiało stronę możliwości obrony na etapie postępowania odwoławczego.

Już z samych powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego na uwzględnienie zasługują również te zarzuty skarżącej, które dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego. Organy obu instancji błędnie bowiem przyjęły, że przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) nakładają obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, o której mowa w art. 71 ust. 1 tej ostatnio wymienionej ustawy, w stosunku do każdego zamierzenia inwestycyjnego. Tymczasem nie może budzić wątpliwości, że obowiązek taki istnieje jedynie wówczas, gdy dla danego przedsięwzięcia przepisy prawa przewidują konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego i zakończenia takiego postępowania decyzją, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej.

Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej wynika z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), który stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Przez przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko należy rozumieć przedsięwzięcia, o których mowa w art. 59 ostatnio powołanej ustawy. Z kolei zgodnie z art. 173 ust. 2 tej ustawy do czasu wydania przepisów wykonawczych za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z kolei za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Tymi dotychczasowymi przepisami są przepisy powołanego w części wstępnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z zawartych we wniosku inicjującym postępowanie informacji, jak również z dołączonych do tego wniosku dokumentów nie wynika, aby planowana inwestycja zaliczała się do takich przedsięwzięć. Jeżeli natomiast w ocenie organu istniały wątpliwości w tym zakresie, to zgodnie z przytoczonymi wyżej rozważaniami w kwestiach proceduralnych, należało je wyjaśnić przeprowadzając postępowanie dowodowe. W szczególności zbadać należało, czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do któregokolwiek z przedsięwzięć określonych w § 2 lub 3 rozporządzenia. Pominięcie tej kwestii w postępowaniu oznacza to, że brak było podstaw do przyjęcia, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest objęte obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowej.

Również za niedopuszczalne uznać należy przerzucenie ciężaru dowodu w tej kwestii na inwestora poprzez nałożenie na niego obowiązku w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, polegającego na zobowiązaniu go do przedłożenia decyzji środowiskowej bez merytorycznego uzasadnienia istnienia takiego obowiązku. Taki przebieg postępowania może sugerować, że organy a priori traktują każde przedsięwzięcie w zakresie budowy stacji bazowej za wymagające uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Tymczasem, jak wyżej wykazano, decyzja taka jest wymagana jedynie w przypadkach, w których inwestycja jest zaliczana do określonego rodzaju przedsięwzięć, co w sprawach budzących wątpliwości winno zostać przez organy wyjaśnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu również na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oparto na przepisie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 500,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 240,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz kwotę 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej po myśli art. 200, art. 205 § 1 i 2 i art. 209 p.p.s.a.

Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z naprowadzonych wyżej wywodów. Poza wyjaśnieniem zasadniczej kwestii spornej w tym postępowaniu organy będą miały na uwadze aktualny w dacie orzekania stan prawny.