Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 947/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1-2, art.5, art.9 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 134 par.1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Wójt Gminy D., decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 3 pkt 1, 11, 16, art. 5, art. 6 ust.1, art. 9, art. 20, art. 24, art. 26, art. 29, art. 32 ust. 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.), dalej przywoływaną jako "u.ś.r.", odmówił J. Ż. przyznania prawa do zasiłku rodzinnego w okresie od 1 maja 2020 r. do 31 maja 2020 r. oraz odmówił przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka - K. I.. Jednocześnie organ ten przyznał wnioskodawczyni prawo do zasiłku rodzinnego od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 31 października 2020 r. w kwocie [...]zł miesięcznie.

Uzasadniając przyczynę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia organ wskazał, że w miesiącu maju 2020 r. dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wynoszący [...] zł, przekroczył kryterium ustawowe w wysokości 674 zł. Natomiast odmowę przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka, uzasadniono brakiem spełnienia przesłanki wynikającej z art. 9 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem J. Ż. pozostawała pod opieką medyczną dopiero od 21 tygodnia ciąży, co potwierdzają załączone zaświadczenia lekarskie z dnia 10 marca 2020 r. i z dnia 12 maja 2020 r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. Ż. podniosła, że nie mogła zostać objęta opieką medyczną od 10 tygodnia ciąży, ponieważ nie występowały u niej jakiekolwiek objawy świadczące o odmiennym stanie. O swojej ciąży dowiedziała się dopiero w 21 tygodniu, po wykonaniu badania USG. Od tego czasu dbała o prawidłowy przebieg ciąży. Do odwołania załączyła kserokopie karty przebiegu ciąży z dnia 25 września 2019 r., raport z dnia 26 października 2019 r., z przesiewowego badania USG, kartę informacyjną z dnia 21 listopada 2019 r. i z 4 grudnia 2019 r. z leczenia szpitalnego w P., kartę informacyjną z dnia 30 stycznia 2020 r. i 31 stycznia 2020 r. z leczenia szpitalnego w K. oraz wyniki badań.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 9 ust. 6 u.ś.r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie wnioskodawczyni zakwestionowała decyzję w ściśle zakreślonym zakresie, tj. odmowy przyznania dodatku z tytułu rodzenia dziecka, dlatego też Kolegium postanowiło rozpatrzyć odwołanie tylko w tym zakresie.

Kolegium przywołało treść przepisów mających zastosowanie w sprawie

i wskazało, że jej przedmiotem jest odmowa przyznania Skarżącej dodatku uregulowanego w art. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych z uwagi na niespełnienie kryterium, czyli niezachowanie terminu poddania się opiece medycznej.

Organ zauważył, że w kwestii potwierdzania faktu poddania się opiece medycznej art. 9 ust. 8 u.ś.r. odsyła do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 14 września 2010 r. w sprawie formy opieki medycznej nad kobietą w ciąży, uprawniającej do dodatku z tytułu urodzenia dziecka oraz wzoru zaświadczenia potwierdzającego pozostawanie pod tą opieką (Dz.U. Nr 183, poz. 1234). Rozporządzenie to określa formę opieki medycznej nad kobietą nie później niż od 10 tygodnia ciąży do porodu oraz wzór zaświadczenia lekarskiego lub wystawionego przez położną, potwierdzającego pozostawanie kobiety pod opieką medyczną. Rozporządzenie przewiduje trzy formy świadczeń zdrowotnych udzielanych w związku z ciążą w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych lub leczenia szpitalnego.

Zaświadczenie takie, o treści potwierdzającej pozostawanie przez kobietę w ciąży pod opieką medyczną od 10 tygodnia ciąży, jest dla organu dowodem pozwalającym uznać spełnienie przesłanek umożliwiających przyznanie wnioskowanego świadczenia. Nie oznacza to jednak, że treść takiego zaświadczenia nie może podlegać ocenie organu, w szczególności, jeśli informacje w nim podane są kwestionowane lub mogą budzić wątpliwości.

W ocenie Kolegium, w okolicznościach niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko organu I instancji, że Skarżąca nie spełniła przesłanki do przyznania jej dodatku z tytułu urodzenia się dziecka, gdyż nie wykazała, że nie miała możliwości poddania się badaniu medycznemu przed upływem 10 tygodnia ciąży. Z zaświadczeń przedłożonych w niniejszej sprawie wynika tylko, że Skarżąca zgłosiła się do lekarza w 21 tygodniu ciąży, a więc nie poddała się kontroli ginekologicznej w pierwszym i drugim trymestrze ciąży. Z dokumentów nie wynika dlaczego nie mogła poddać się badaniom wcześniej.

Zdaniem organu odwoławczego, Skarżąca nie wykazała, że opóźnienie

w poddaniu się opiece lekarza jest przez nią niezawinione. Jej wyjaśnienia zawarte

w odwołaniu, że przyczyną takiego stanu był brak jakichkolwiek objawów świadczących o odmiennym stanie i regularny cykl miesiączkowy - nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie są to okoliczności uzasadniające niepoddanie się badaniom lekarskim w zakreślonym ustawą terminie. Dobre samopoczucie w czasie ciąży oraz nieznajomość prawa nie są szczególnymi okolicznościami, które mogą uprawniać do uzyskania jednorazowej zapomogi, gdy przyszła matka zgłosiła się do lekarza po

10 tygodniu ciąży.

Na poparcie powyższego stanowiska Kolegium powołało wyroki WSA w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 223/13, WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1066/12, WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 563/12, WSA w Warszawie z dnia16 czerwca 2010 r. , sygn. akt VIII SA/Wa 209/10, a także wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1219/19.

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji potwierdzającej występowanie okoliczności o charakterze zdrowotnym, które były przyczyną późnego rozpoznania ciąży, mogącej przyczynić się do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie jednorazowej zapomogi.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej świadczenia, ewentualnie o uchylenie decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wydanej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 7u.ś.r. poprzez zaniechanie oceny jej przypadku w wyniku braku zebrania stosownej dokumentacji oraz braku podejścia do jej sytuacji indywidualnie co miało wpływ na treść orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie mogła zostać objęta opieką medyczną od 10 tygodnia ciąży, ponieważ nie występowały u niej jakiekolwiek objawy świadczące o odmiennym stanie, a cykl miesiączkowy przebiegał normalnie. O swojej ciąży dowiedziała się dopiero w 21 tygodniu ciąży, podczas rutynowej wizyty w gabinecie ginekologicznym, po wykonaniu badania USG.

Od momentu rozpoznania ciąży dbała o jej prawidłowy przebieg, przyjmowała leki i witaminy, systematycznie zgłaszała się na badania kontrolne oraz miała wykonane badania prenatalne. W wyniku badania rozpoznano u niej konflikt serologiczny oraz niedoczynność tarczycy, co spowodowało częstsze wizyty u lekarza ginekologa (nawet kilka razy w miesiącu), endokrynologa oraz pobyły w Szpitalu Klinicznym w P..

Skarżąca podkreśliła, że podczas ciąży wizyty lekarskie oraz wszystkie badania, na jakie została skierowana (m.in. badanie prenatalne, klasyfikacja przeciwciał i ich miano, kontrola przeciwciał co 2 tygodnie) były odpłatne.

W ocenie Skarżącej, organ I instancji nie dołożył jakichkolwiek starań, by jej sytuację rozpatrzyć indywidualnie. W dniu składania wniosku o dodatek z tytułu urodzenia dziecka została poinformowana, że nie ma szans na otrzymanie tej formy pomocy, gdyż decyzja i tak będzie odmowna. Po przedłożeniu zaświadczeń w dwóch egzemplarzach (ze względu na zmianę lekarza prowadzącego podczas ciąży), organ nie zażądał żadnych wyjaśnień ustnych oraz pisemnych mających na celu wyjaśnienie dlaczego zaświadczenie nie jest od 10 tygodnia ciąży. Nie została również poinformowana, że w tej sytuacji ma możliwość dostarczenia dokumentu od lekarza prowadzącego ciążę, który potwierdzi, że o ciąży dowiedziała się podczas rutynowej wizyty w gabinecie ginekologicznym.

Na poparcie swojego stanowiska powołała orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonana przez Sąd, według kryterium zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten, podobnie jak decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obiegu prawnego.

Skarżąca, wnioskiem z dnia 20 maja 2020 r., domagała się przyznania prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku z tytułu urodzenia dziecka. Organ I instancji, decyzją z dnia 16 lipca 2020 r., odmówił Skarżącej przyznania prawa do zasiłku rodzinnego w okresie od 1 maja do 31 maja 2020 r. oraz odmówił przyznania prawa do dodatku z tytułu urodzenia dziecka. Argumentacja organu w zakresie odmowy przyznania pierwszego świadczenia odnosiła się do niespełnienia przez Skarżącą kryterium dochodowego, natomiast w odniesieniu do odmowy przyznania dodatku z tytułu urodzenia dziecka, sprowadzała się do uznania, iż Skarżąca nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 9 ust. 6 u.ś.r., bowiem nie pozostawała pod opieką medyczną od 10 tygodnia ciąży.

Organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie uznał przy tym, że w związku z jego treścią, odnoszącą się tylko do nieprzyznania Skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego, nie miał obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie i mógł ograniczyć się jedynie do oceny zgodności z prawem decyzji organu I instancji tylko w tym zakresie.

W ocenie Sądu stanowisko organu jest wadliwe, a naruszenie przepisów postępowania, do którego doszło, mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.ś.r. zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Świadczenie, o którym mowa, stosownie do art. 4 ust. 2 u.ś.r., jak również prawo do dodatków do zasiłku przysługuje:

1) rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka;

2) opiekunowi faktycznemu dziecka;

3) osobie uczącej się.

W art. 5 przywołanej ustawy określono zasady ustalania prawa do zasiłku rodzinnego, a także kryteria dochodowe, które uprawniają do przyznania świadczenia. Rzeczą organu, procedującego nad wnioskiem o przyznanie świadczenia jest zatem ustalenie, czy wnioskodawca spełnia ustawowe kryteria, a poczynione ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby możliwe było odtworzenie toku rozumowania organu, a przede wszystkim, aby możliwe było dokonanie prawidłowości dokonanych wyliczeń.

W badanej sprawie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób wywnioskować kogo organ I instancji uwzględnił w składzie rodziny i w jaki sposób wyliczył dochód Skarżącej, a w konsekwencji dlaczego uznał, że przekracza on ustawowe kryterium uprawniające do otrzymania zasiłku we wskazanym w pkt I decyzji pierwszoinstancyjnej okresie. Nie sposób też odtworzyć toku rozumowania organu I instancji jeżeli chodzi o przyznanie Skarżącej zasiłku w kwocie [...]zł w okresie od 1 czerwca do 31 października 2020 r.

Kontrola instancyjna zaskarżonej decyzji winna zatem objąć wszystkie elementy zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że od ustaleń dotyczących prawa do zasiłku rodzinnego uzależnione jest prawo do dodatków do tego świadczenia.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że strona ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez organy obu instancji. Odwołanie od decyzji, bez względu na jego treść, uruchamia proces kontroli wydanej w pierwszej instancji decyzji w pełnym zakresie. Obowiązkiem organ odwoławczego jest zbadanie sprawy w jej całokształcie,

co w badanej sprawie nie nastąpiło.

Wyjaśnić dalej należy, że dodatek do zasiłku rodzinnego nie ma charakteru samoistnego, a podstawowym warunkiem jego przyznania, oprócz innych przewidzianych ustawą, jest ustalenie, że wnioskodawczyni przysługuje prawo do świadczenia zasadniczego. Zatem w pierwszej kolejności rzeczą organu odwoławczego było ustalenie, czy organ I instancji właściwie ocenił sytuację dochodową Skarżącej i prawidłowo uznał, że zasiłek rodzinny za okres od 1 maja do 31 maja 2020 r. jej nie przysługiwał, a także czy organ prawidłowo ustalił wysokość tego świadczenia za okres od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 31 października 2020 r. Ocena ta winna zostać dokonana z zastosowaniem reguł, o których mowa w art. 5 u.ś.r., a z uzasadnienia decyzji winno wynikać w jaki sposób został obliczony dochód Skarżącej, jakie składniki i w jakiej wysokości zostały uwzględnione, jakich organ nie uwzględnił i z jakich przyczyn i w końcu w jaki sposób organ wyliczył wysokość przysługującego Skarżącej świadczenia od dnia 1 czerwca 2020 r. Takich elementów nie zawiera ani zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy D..

W ocenie Sądu na podstawie uzasadnienia decyzji organu I instancji nie sposób ustalić toku rozumowania organu, które doprowadziło do odmowy przyznania Skarżącej świadczenia w okresie od 1 do 31 maja 2020 r. Brak jest również możliwości odtworzenia operacji, które doprowadziły do przyznania świadczenia w wysokości [...] zł w późniejszym okresie, co zdaniem Sądu, uniemożliwia dokonanie pełnej kontroli tego orzeczenia.

Zaakcentować wypada, że uzasadnienie decyzji pełni doniosłą rolę, zwłaszcza

w przypadku orzeczeń, które nie uwzględniają żądania strony. Organ winien w jasny i przejrzysty sposób wytłumaczyć stronie jakie przepisy znalazły w sprawie zastosowanie, jak przedstawia się jej sytuacja w kontekście tych przepisów i z jakich względów nie mógł zadośćuczynić żądaniu. Uzasadnienie decyzji organu I instancji tych kryteriów nie spełnia.

Za wadliwe uznał Sąd stanowisko organów obu instancji, iż Skarżąca nie spełniała wymogów, o których mowa w art. 9 ust. 6 u.ś.r., bowiem pozostawała pod opieką lekarską dopiero od 21 tygodnia ciąży. Zdaniem Sądu zasadnym jest odwołanie się w tym miejscu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt SK 2/16 (Dz.U. z 2016 r., poz. 2204). Orzeczenie to dotyczy co prawda art. 15b ust. 5 u.ś.r., jednak z uwagi na tożsamość przesłanki warunkującej przyznania świadczenia (pozostawanie ciężarnej kobiety pod opieką medyczną od 10 tygodnia ciąży do porodu), może być zdaniem Sądu pomocne w odkodowaniu normy prawnej zawartej w art. 9 ust. 6 przywołanej ustawy.

Literalne brzmienie art. 9 ust. 6 u.ś.r. wskazywałoby na to, że warunek podlegania opiece medycznej nie później niż od 10 tygodnia ciąży należałoby traktować jako konieczny. Jednak Trybunał uznał, że wykładnia celowościowa przemawia za skorygowaniem tego wyniku wykładni językowej i uwzględnieniem obiektywnie względów uniemożliwiających badanie w okresie pierwszych 10 tygodni ciąży. Trybunał uznał, że art. 15b ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych – interpretowany w kontekście deklarowanych przez ustawodawcę celów wyrażonych w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1654) oraz w świetle prawa do pomocy władz publicznych wyrażonego w art. 71 ust. 1 zdaniu drugim Konstytucji – powinien być rozumiany w ten sposób, że jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się żywego dziecka przysługuje także wówczas, gdy kobieta pozostawała pod opieką medyczną później niż od 10 tygodnia ciąży, a opóźnienie to wynikało z przyczyn od niej niezależnych.

W ocenie Sądu dokonana przez Trybunał wykładnia art. 15b ust. 5 u.ś.r. znajduje bezpośrednie przełożenie również na rozumienie normy wyrażonej w art. 9 ust. 6 tej ustawy, jakkolwiek nie można tutaj mówić o związaniu treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Przekładając powyższe rozważania na grunt badanej sprawy, stwierdzić trzeba, że organ niezasadnie uznał, iż Skarżąca nie przedstawiła okoliczności, z których wynikałoby, iż nie poddała się stosownym badaniom w okresie do 10. tygodnia ciąży z przyczyn od niej niezależnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nie w każdym przypadku niedochowanie terminu badań przez kobietę skutkować będzie odmową przyznania świadczenia. Nie można bowiem wykluczyć takich sytuacji, w których kobieta z przyczyn fizjologicznych, zaburzeń czynności organizmu, choroby, nie jest w pierwszym okresie ciąży świadoma swojego stanu (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 998/17, WSA w Olsztynie z 23 września 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 828/14, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek ustawodawca nie przewidział zasad ani trybu postępowania, dającego organom administracji możliwość zweryfikowania przyczyn, dla których matka wnioskująca o przedmiotowy dodatek nie poddała się opiece medycznej w powyższym terminie, to jednak – zdaniem Sądu, w oparciu o całokształt zgromadzonych dowodów organ ma możliwość dokonania oceny w tym zakresie, nie tracąc z pola widzenia celu omawianej regulacji, którym jest "zwiększenie rzeczywistego zakresu objęcia kobiet w ciąży opieką lekarską w trakcie ciąży, co może przyczynić się do ograniczenia wysokiego poziomu śmiertelności oraz zmniejszenia odsetka niemowląt posiadających niską masę urodzeniową" (zob. druk sejmowy nr 885 i nr 630/VI kadencja).

Skarżąca podniosła, że o ciąży dowiedziała się w trakcie rutynowej wizyty w gabinecie lekarskim i od tego momentu pozostawała pod opieką medyczną, na dowód czego przedłożyła szereg dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Jednocześnie nie została poinformowana przez organ, że powinna wykazać, iż zbyt późne zgłoszenie się do lekarza nie było przez nią zawinione. Ze skargi wynika, że Skarżąca uważała przedłożenie dokumentacji lekarskiej z przebiegu ciąży za wystarczające dla uznania przez organ II instancji, iż dopełniła obowiązku dbałości o zdrowie swoje i dziecka.

Zdaniem Sądu okoliczności te wskazują na to, iż organ zaniechał obowiązku informacyjnego wobec Strony postępowania i nie wyjaśnił jej, jakie dokumenty winna przedłożyć aby umożliwić organowi dokonanie oceny, czy zaniechanie wizyty u lekarza we wczesnym okresie ciąży było przez nią zawinione i winno skutkować odmową przyznania świadczenia. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, w oparciu o te dokumenty, które Skarżąca załączyła do odwołania, organ miał możliwość stwierdzenia, iż spóźnione objęcie opieką medyczną nie było przez Skarżącą zawinione. Wynika to zdaniem Sądu z tego, iż Skarżąca po stwierdzeniu ciąży poddawała się regularnym badaniom lekarskim, przebywała w szpitalu w związku ze stwierdzonym konfliktem serologicznym, a zatem podejmowała wszelkie niezbędne działania, aby zapewnić odpowiednią opiekę medyczną zarówno sobie jak i swojemu dziecku.

Końcowo Sąd pragnie podkreślić, że jakkolwiek omawiana regulacja ma mobilizować kobiety do poddawania się badaniom lekarskim na jak najwcześniejszym etapie ciąży, co w konsekwencji przekładać się ma na zapewnienie właściwej opieki medycznej zarówno matce jak i dziecku oraz szybkiej reakcji na wszelkie stwierdzone nieprawidłowości w przebiegu ciąży, to jednak nie może ona wykluczać z możliwości otrzymania świadczenia tych kobiet, które w sposób niezawiniony i niezależny od siebie nie dopełniły ustawowego warunku. Organ powinien przy tym założyć, że pewnych okoliczności wynikających z fizjologii nie da się w prosty sposób udowodnić, iż późniejsze aniżeli przewidują to przepisy, objęcie opieką medyczną nie wynikało z zaniedbania, czy złej woli kobiety, a w takiej sytuacji konieczne jest dokonanie oceny w oparciu o całokształt dowodów i zasady doświadczenia życiowego.

Z powyższych względów uznając, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd – na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wskazane wyżej rozważania Sądu.