Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1483/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 8,  art. 77 par. 1,  art. 107,  art. 138 par. 1 pkt 2,  art. 10 par. 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1,  art. 4 pkt 22 lit. h,
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1  art. 47,  art. 48,
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8  art. 15 ust. 2, art. 15 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S., działając na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), nałożył na przedsiębiorcę M.M. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu odwołania M.M. od decyzji organu I instancji, utrzymał w mocy decyzję powyższą Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016r., sygn. akt II SA/Sz 123/16, uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...].

W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że organ odwoławczy, jak i organ I instancji zbyt lakonicznie odniosły się do zastosowania w sprawie przepisu art. 92c

ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, przytaczając w treści uzasadnienia jedynie jego ustawowe przesłanki oraz orzecznictwo sądów administracyjnych.

Sąd stwierdził, iż zasadny okazał się zarzut niewłaściwej interpretacji § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. i przywołał stanowisko zaprezentowane w wyroku z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II GSK 2396/14,

w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie mogą być interpretowane z pominięciem przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decyduje bowiem treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego

i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Stosownie do art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie

z Traktatami. NSA stwierdził, iż naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, że dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie

z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo, przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów

i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że organ wadliwie ocenił naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę, opisane w lp.6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z powyższych względów wadliwie zostało ocenione również wykonywanie przez skarżącego obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy pojazd, opisane w lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w tym dotyczące pojazdu [...], który został zajęty na żądanie firmy leasingowej na W. Nie jest wystarczające twierdzenie organu, że pojazd przed zatrzymaniem w dniu [...] w dniach [...] był w S. Organ winien był wykazać, że wczytanie danych z tachografu cyfrowego po dniu [...] nastąpiło po upływie 90 dni aktywności pojazdu. Takich ustaleń w obu decyzjach nie poczyniono.

W ocenie sądu, argumentacja organów obu instancji nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł za naruszenie opisane w lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, czyli nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień, jest niewystarczająca. Organ pominął całkowicie, że w świetle przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych, posiadaczem karty kierowcy jest kierowca, na którego wniosek karta została wydana, a jej właścicielem jest podmiot, który kartę wydał. Przedsiębiorca wyjaśniał w toku postępowania powody nieokazania danych z karty kierowcy K.G., który jak podał skarżący na rozprawie - porzucił pracę. Organ okoliczności tych nie uwzględnił, nie podając powodów takiego stanowiska i ograniczając się do przytoczenia przepisów rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz rozporządzenia 3821/85.

Odnosząc się do naruszeń dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy sąd wskazał, że regulujący przedmiotową kwestię przepis unijny, tj. rozporządzenie nr 561/2006 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. U.E. z 2006r., nr L102) dopuszcza możliwość odstąpienia przez kierowcę od przestrzegania obowiązujących przepisów w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. W takim przypadku obowiązkiem kierowcy jest wskazanie powodów takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Organ analizował wydruki z kart kierowców i tachografów oraz zawarte na nich opisy i większość z tychże uwzględnił. Nie umotywował natomiast wystarczająco

z jakich względów, opisanych przez kierowców powodów odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy, nie uwzględnił. Nie jest wystarczające twierdzenie, że akty staranności przedsiębiorcy były niewystarczające do uwzględnienia powodów odstępstwa od norm czasu pracy.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieuwzględnienia nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych przez kierowców oraz dopuszczalnego błędu tachografu cyfrowego sąd wskazał, że pomiar czasu jest wykonywany przez tachografy cyfrowe z dokładnością wykluczającą powstanie jakichkolwiek błędów granicznych, natomiast przepisy ustaw o systemie tachografów cyfrowych, czy o transporcie drogowym, takich odstępstw nie dopuszczają. To nie organ lecz przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W dyspozycji tej nie mieszczą się w szczególności sytuacje będące wynikiem zachowania kierowcy, które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie szkolenia i dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji powołanych przepisów. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących, tym bardziej, że to on odpowiada za naruszenia kierowców odnoszące się do reguł czasu pracy. Takimi okolicznościami, co do zasady, nie może być nieuwaga czy brak umiejętności (właściwego wyszkolenia) kierowcy skutkujące niewłączaniem przełącznika w urządzeniu rejestrującym czas pracy kierowcy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszeń skrócenia dziennego czasu odpoczynku, sąd uznał je za niezasadne.

W trakcie kontroli ustalono, że kierowca J.B. skrócił dzienny czas odpoczynku a nadto, że używał karty kierowcy P.B.. W ocenie sądu, kwestią niewyjaśnioną zarówno w trakcie kontroli, jak i w przeprowadzonym postępowaniu pozostaje kwestia rzeczywistego czasu pracy J.B., skoro posługiwał się jednocześnie dwoma kartami kierowcy.

Odnosząc się do zarzutu udziału w kontroli osoby nieupoważnionej, sąd wskazał na przepis art. 70 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Kontrolę w przedsiębiorstwie skarżącego przeprowadzała inspektor transportu drogowego na podstawie upoważnienia i po okazaniu legitymacji służbowej oraz pracownik ZWITD na podstawie upoważnienia. Przepisy powołanej wyżej ustawy oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie określają, ile osób ma wykonywać kontrolę w przedsiębiorstwie. Wykonywanie tejże przez prawidłowo umocowanego inspektora czyni tę kontrolę ważnie przeprowadzoną, natomiast obecność w toku kontroli osoby nie posiadającej dostatecznego upoważnienia, skutkuje wyłącznie odpowiedzialnością służbową.

Podsumowując sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie zrealizował w pełni obowiązku pełnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a uzasadnienie decyzji jest nadmiernie szablonowe i w części argumentacyjnej nie zawiera praktycznie danych indywidualizujących sprawę.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz.23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 7a art. 8, art. 14, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 1.4, lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.2.1, lp. 6.3.7, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 33 ust. 2, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 13, art. 25 ustawy z dnia z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, art. 1 ust 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców z dnia 1 lipca 2010 r., § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, po rozpatrzeniu odwołania M.M. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie upoważnienia z dnia [...][...] przeprowadzono kontrolę przedsiębiorcy M.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo A. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji

z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęto okres [...]. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał średnio do 10 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].

Organ wskazał na następujące naruszenia za jakie nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną:

1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

3. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

4. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu,

5. niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie,

6. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego,

7. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy,

8. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi.

Omawiając naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie, organ przytoczył

i omówił przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę podjęcia i wykonywania transportu drogowego. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy

o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W toku prowadzenia czynności kontrolnych wykonywanej działalności, przedsiębiorca okazał m.in.:

1) licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wystawioną w dniu [...], ważną [...].

2) wykaz pojazdów wraz z dowodami rejestracyjnymi, umowami leasingu oraz oświadczenie i protokoły zdania pojazdu o nr rej.: [...],

3) oświadczenie z dnia [...] wraz z załącznikami.

Na podstawie danych uzyskanych z bazy Głównego Inspektora Transportu drogowego oraz dokumentu stanowiącego wykaz pojazdów zgłoszonych do licencji, ustalono, iż przedsiębiorca nie zgłosił zmiany danych do posiadanych uprawnień,

tj. faktu zdania i wycofania z użytkowania pojazdu o nr rej. [...] (data zdania pojazdu do [...][...]) czym naruszył obowiązek zgłaszania zmian

w terminie 28 dni od ich powstania. Zgodnie z l.1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, wskazane naruszenie objęte jest sankcją w kwocie [...] zł.

Omawiając naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, sankcjonowane w lp. 5.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ wskazał, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu, a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku, a tygodniowym okresem odpoczynku. Na podstawie akt sprawy ustalono:

- z karty kierowcy G.P. wynika, iż przekroczył on maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 45 minut co do normy 9 godzin. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie, zawarty jest między godz. 07:38 ([...]) a godz. 21:01 w dniu [...] i wynosi łącznie 9 godzin i 45 minut. Naruszenie stwierdzono na podstawie analizy czasu pracy kierowcy w tygodniu zawierającym się w dniach [...]. Kierowca wykorzystał dwukrotnie, tj. w dniach [...] możliwość przedłużenia czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z karty kierowcy D.B. wynika, że przekroczył on maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 51 minut co do normy 9 godzin. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie zawarty jest między godz. 07:52 ([...]) a godz. 00:44 w dniu 29.08.201 r. i wynosi łącznie 10 godzin i 51 minut. Naruszenie stwierdzono na podstawie analizy czasu pracy kierowcy

w tygodniu zawierającym się w dniach [...]. Kierowca wykorzystał dwukrotnie, tj. w dniach [...] możliwość przedłużenia czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin, w związku z powyższym czas jazdy w dniu [...] wynoszący 10 godzin i 51 minuty stanowi naruszenie. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk sporządzony przez kierowcę w dniu [...] o godz. 18:32 (UTC) opisany "przedłużony czas jazdy o 22 min z powodu bookingu na prom w [...] na godz. 22:15. Okres wakacyjny i problem z bookingiem na inną godzinę WE 561/2006 Art. 12" oraz wydruk sporządzony w dniu [...] o godz. 23:37 (UTC) opisany "zjazd z promu na najbliższy parking brak możliwości zaparkowania w porcie z powodu braku miejsc WE 561/2006 Art.12". Organ odwoławczy stwierdził, że kierowca uprzednio przekroczył dopuszczalny dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniach [...]. To oznacza, że w dniu [...] już około godziny 17:00 kierowca powinien zakończyć prowadzenie pojazdu, gdyż prowadził pojazd przez 9 godzin, jednakże kontynuował jazdę aż do wjazdu na prom. Przedsiębiorca planujący zadanie transportowe jest w stanie oszacować, że kierowca wyjeżdżający z Polski i udający się do portu na terenie Niemiec do przeprawy promowej może przekroczyć dopuszczalny dzienny czas prowadzenia pojazdu. Stąd też w ocenie organu, kierowca powinien był odebrać odpoczynek dzienny na terenie Niemiec i w dniu [...] udać się w dalszą trasę. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 100 złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy P.S. wynika, iż przekroczył on maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę co do normy 9 godzin. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie zawarty jest między godz. 04:08 ([...]) a godz. 18:37 w dniu [...] i wynosi łącznie 10 godzin. Naruszenie stwierdzono na podstawie analizy czasu pracy kierowcy w tygodniu zawierającym się w dniach [...]. Kierowca wykorzystał dwukrotnie, tj. w dniach [...] możliwość przedłużenia czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin, w związku z powyższym czas jazdy w dniu [...] wynoszący 10 godzin stanowi naruszenie. W odniesieniu do powyższego naruszenia strona wyjaśniła, że kierowca w dniu [...] (piątek) prawidłowo wykonywał pracę i prowadził pojazd przez 10 godzin. P.S. w dniu [...] (poniedziałek) miał zaplanowane 9 godzin jazdy, które przedłużył o 3 minuty, a ponadto do naruszenia doszło w wyniku błędnej analizy lub pomyłki kierowcy, który był przekonany, że prawidłowo, drugi raz w tygodniu wydłużył czas jazdy dziennej. Organ zauważył, że okazane dane cyfrowe potwierdzają przekroczenie przez kierowcę 9-godzinnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu w dniach [...]. Do kontroli nie okazano wydruku opisanego

w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, który wskazywałby przyczyny przedłużenia czasu jazdy w dniach [...]. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż przekroczył on maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 33 minuty co do normy 10 godzin. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie zawarty jest między godz. 04:01 ([...]) a godz. 19:20 w dniu [...] i wynosi łącznie 10 godzin i 33 minuty. Powyższe ustalono na podstawie zapisów z karty kierowcy oraz danych

z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...].

W wyniku analizy powyższych zapisów stwierdzono, że w okresie od godz. 18:44 do godz. 19:20 J.B. używał karty kierowcy P.B., co zostało potwierdzone oświadczeniem kierowcy załączonym do materiału zebranego podczas kontroli. Zliczono okresy aktywności kierowcy J.B. i P.B., a następnie przypisano je J.B., stosownie do złożonych przez niego zeznań. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...]złotych.

- z danych cyfrowych J.B. wynika, iż przekroczył on maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 54 minuty co do normy 10 godzin. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie zawarty jest między godz. 06:26 ([...]) a godz. 21:28 w dniu [...] i wynosi łącznie 10 godzin i 54 minuty. Powyższe ustalono na podstawie zapisów z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W wyniku analizy powyższych zapisów stwierdzono, że w okresie od godz. 20:31 do godz. 21:28 J.B. używał karty kierowcy P.B., co zostało potwierdzone oświadczeniem kierowcy załączonym do materiału zebranego podczas kontroli. Zliczono okresy aktywności kierowca J.B. i P.B. a następnie przypisano je J.B., stosownie do złożonych przez niego zeznań.

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...]złotych.

Łączna kwota kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Omawiając naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ wskazał, iż do art. 7 rozporządzenia (WE)

nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Naruszenie to sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut w myśl lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Na podstawie akt sprawy ustalono:

- z danych cyfrowych kierowcy M.M. wynika, iż przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 18 minut. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 4 godziny i 48 minut (od godz. 15:16 dnia [...] do godz. 20:27 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy P.S. wynika, iż przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 43 minuty. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 5 godzin i 13 minut (od godz. 05:20 dnia 23.07.2014 r. do godz. 14:33 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy K.G. wynika, iż przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 23 minuty. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 5 godzin i 53 minuty

(od godz. 13:10 dnia [...] do godz. 19:43 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...]złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy K.G. wynika, iż przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 13 minut. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 5 godzin i 43 minuty (od godz. 12:38 dnia [...] do godz. 19:42 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy K.G. wynika, iż przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 4 godziny i 54 minuty (od godz. 00:11 dnia [...] do godz. 05:52 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy K.G. wynika, iż przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 16 minut. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 4 godziny i 46 minut (od godz. 16:17 dnia [...] do godz. 21:03 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy K.G. wynika, iż przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 28 minut. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 4 godziny i 58 minut (od godz. 10:31 dnia [...] do godz. 15:40 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, że przekroczył maksymalny

czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 6 godzin i 33 minuty (od godz. 14:04 dnia [...] do godz. 20:58 dnia [...]). Powyższe ustalono na podstawie zapisów z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W wyniku analizy powyższych zapisów stwierdzono, że w okresie od godz. 18:45 do godz.20:59 J.B. prowadził ww. pojazd przy użyciu karty kierowcy P.B., co zostało potwierdzone oświadczeniem kierowcy załączonym do materiału zebranego podczas kontroli. Zliczono okresy aktywności kierowcy J.B. i P.B., a następnie przypisano je J.B., stosownie do złożonych przez niego zeznań. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Łączna kwota kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Omawiając naruszenie określone w przepisie lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym organ wskazał, iż w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Przepis lp. 5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 złotych czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie akt sprawy ustalono:

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 44 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 02:04 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 16 minut (od godz. 17:48 dnia [...] do godz. 02:04 dnia [...]). W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym J.B. nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 100 złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 36 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 15:32 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 5 godzin

i 24 minuty (od godz. 02:39 dnia [...] do godz. 08:03 dnia [...]).

W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono,

iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym J.B. nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych,

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 2 minuty względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 06:26 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 58 minut (od godz. 21:28 dnia [...] do godz. 06:28 dnia [...]).

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...]złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 21 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 05:40 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 39 minut (od godz. 21:01 dnia [...] do godz. 05:40 dnia [...]). Powyższe ustalono na podstawie zapisów z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W wyniku analizy powyższych zapisów stwierdzono, że w okresie od godz. 18:45 do godz.21:01 J.B. używał karty kierowcy P.B., co zostało potwierdzone oświadczeniem kierowcy załączonym do materiału zebranego podczas kontroli.) Zliczono okresy aktywności kierowcy J.B. i P.B., a następnie przypisano je J.B., stosownie do złożonych przez niego zeznań.

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 100 złotych.

- z postaci danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 54 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 21:34 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 6 minut (od godz. 13:02 dnia [...] do godz. 21:34 dnia [...]). Powyższe ustalono na podstawie zapisów z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W wyniku analizy powyższych zapisów stwierdzono, że w okresie od godz. 21:34 do godz.23:04 J.B. używał karty kierowcy P.B., co zostało potwierdzone oświadczeniem kierowcy załączonym do materiału zebranego podczas kontroli. Zliczono okresy aktywności kierowcy J.B. i P.B., a następnie przypisano je J.B., stosownie do złożonych przez niego zeznań.

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 19 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 04:01 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 41 minut

(od godz. 19:20 dnia [...] do godz. 04:01 dnia [...]). Powyższe ustalono na podstawie zapisów z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W wyniku analizy powyższych zapisów stwierdzono, że w okresie od godz. 18:44 do godz. 19:20 J.B. używał karty kierowcy P.B., co zostało potwierdzone oświadczeniem kierowcy załączonym do materiału zebranego podczas kontroli. Zliczono okresy aktywności kierowcy J.B. i P.B., a następnie przypisano je J.B., stosownie do złożonych przez niego zeznań.

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 3 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 22:38 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 5 godzin i 57 minut (od godz. 16:41 dnia [...] do godz. 22:38 dnia [...]). Powyższe ustalono na podstawie zapisów z karty kierowcy oraz danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...]. W wyniku analizy powyższych zapisów stwierdzono, że w okresie od godz. 22:38 dnia [...] do godz.00:03 dnia [...] J.B. używał karty kierowcy P.B., co zostało potwierdzone oświadczeniem kierowcy załączonym do materiału zebranego podczas kontroli. Zliczono okresy aktywności kierowcy J.B. i P.B., a następnie przypisano je J.B., stosownie do złożonych przez niego zeznań. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy D.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 52 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 07:52 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 7 godzin i 8 minut (od godz. 00:44 dnia [...] do godz. 07:52 dnia [...]). W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym DB. nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk, sporządzony przez kierowcę, opisany "przedłużony czas jazdy o 22 min z powodu bookingu na prom w [...] na godz. 22:15. Okres wakacyjny i problem z bookingiem na inną godzinę WE 561/2006 Art. 12" oraz wydruk sporządzony w dniu [...] o godz. 23:37 (UTC) opisany "zjazd z promu na najbliższy parking brak możliwości zaparkowania w porcie z powodu braku miejsc WE 561/2006 Art. 12". Organ stwierdził, że okazany wydruk nie stanowi dowodu, że kierowca, jak i przedsiębiorca nie mieli możliwości przewidzenia sytuacji opisanej przez kierowcę. Booking na przeprawę promową jest jednym ze zwykłych elementów organizacji zadania przewozowego i jako taki nie jest wymieniony w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Opóźnienie w bookingu na wjazd na prom świadczy o niewłaściwej organizacji zadania przewozowego. Ponadto takie okoliczności jak brak parkingu nie stanowią usprawiedliwionego odstępstwa od przestrzegania norm czasu pracy. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy D.B. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 04:02 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin (od godz. 20:02 dnia [...] do godz. 04:50 dnia [...]). W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono, iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał koi. W związku z powyższym D.B. nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk, sporządzony przez kierowcę, opisany "zakończenie w DK na przeprawie promowej wjazd i zjazd z promu oraz przedłużony czas pracy z powodu braku bookingu i okresu wakacyjnego WE 561/2006 Art.12". Okazany wydruk nie stanowi dowodu, że kierowca, jak i przedsiębiorca nie mieli możliwości przewidzenia sytuacji opisanej przez kierowcę. Organ wskazał, że booking na przeprawę promową jest jednym ze zwykłych elementów organizacji zadania przewozowego i jako taki nie jest wymieniony w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Opóźnienie w bookingu na wjazd na prom świadczy o niewłaściwej organizacji zadania przewozowego. Ponadto takie okoliczności jak brak parkingu nie stanowią usprawiedliwionego odstępstwa od przestrzegania norm czasu pracy. Ponadto sposób sporządzenia adnotacji w porównaniu z faktem, że tego typu okoliczności kierowca wskazał w innych przypadkach, w ocenie organu II instancji świadczy

o powtarzalności tego typu zdarzeń, co w żadnym wypadku nie daje podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy P.S. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 3 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 06:07 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 5 godzin

i 57 minut (od godz. 13:57 dnia [...] do godz. 19:54 dnia [...]).

W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono,

iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym P.S. nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk, sporządzony przez kierowcę, opisany "w dniu [...] przerwana pauza z powodu wjazdu na prom

o godzinie 22:15. Brak możliwości wjazdu na prom po pauzie z powodu braku wolnych miejsc (okres wakacyjny wzmożony ruch) WE 561/06/12". Okazany wydruk nie stanowi dowodu, że kierowca, jak i przedsiębiorca, nie mieli możliwości przewidzenia sytuacji opisanej przez kierowcę. Organ wskazał, że booking na przeprawę promową jest jednym ze zwykłych elementów organizacji zadania przewozowego i jako taki nie jest wymieniony w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Opóźnienie w bookingu na wjazd na prom świadczy o niewłaściwej organizacji zadania przewozowego. Takie okoliczności jak brak parkingu nie stanowią usprawiedliwionego odstępstwa od przestrzegania norm czasu pracy. Ponadto sposób sporządzenia adnotacji w porównaniu z faktem, że tego typu okoliczności kierowca wskazał, w innych przypadkach, w ocenie organu II instancji świadczy o powtarzalności tego typu zdarzeń, co w żadnym wypadku nie daje podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy G.P. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 36 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 02:17 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 6 godzin

i 24 minuty (od godz. 19:53 dnia [...] do godz. 02:17 dnia [...]).

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...]złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy G.P. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 29 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 06:05 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 7 godzin

i 31 minut (od godz. 22:34 dnia [...] do godz. 06:05 dnia [...]).

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy G.P. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 8 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 02:22 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 3 godziny i 52 minuty (od godz. 22:30 dnia [...] do godz. 02:22 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy K.G. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 2 godz. i 45 minut względem normy 11 godzin (odnoszącej się do odpoczynku odbieranego na zasadach min. 3 godz. i min. 9 godz.) w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 00:54 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł

w pierwszej części 5 godzin i 4 minuty (od godz. 05:19 dnia [...] do godz. 10:23 dnia [...]), a następnie w drugiej części 6 godzin i 15 minut (od godz. 18:39 dnia [...] do godz. 00:54 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy K.G. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 25 minut względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 00:11 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 6 godziny i 35 minut (od godz. 17:36 dnia [...] do godz. 00:11 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.J. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 44 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 05:04 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 6 godzin

i 16 minut (od godz. 22:48 dnia [...] do godz. 05:04 dnia [...]).

W wyniku analizy czasu pracy i oświadczenia przedsiębiorcy stwierdzono,

iż kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem, na którym nie miał dostępu do koi. W związku z powyższym J.J. nie mógł odbierać odpoczynku dziennego na zasadach określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk, sporządzony przez kierowcę, opisany "Art. 12WE 561/2006 przekroczony czas pracy wjazd na prom 20:20 [...] zjazd w [...] 22:25 DK. Dojazd do parkingu 22:50". Okazany wydruk nie stanowi dowodu, że kierowca, jak i przedsiębiorca, nie mieli możliwości przewidzenia sytuacji opisanej przez kierowcę. Organ wskazał, że wjazd na przeprawę promową jest jednym ze zwykłych elementów organizacji zadania przewozowego i jako taki nie jest wymieniony w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.J. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 43 minuty względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 07:14 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 10 godzin i 17 minut (od godz. 21:00 dnia [...] do godz. 07:17 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.J. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 31 minut względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 08:28 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 10 godzin i 29 minut (od godz. 21:59 dnia [...] do godz. 08:28 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.J. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 9 minut względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 08:28 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 9 godzin

i 51 minut (od godz. 18:21 dnia [...] do godz. 04:12 dnia [...]).

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.J. wynika, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 41 minuty względem normy 11 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 08:44 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 10 godzin i 19 minut (od godz. 22:25 dnia [...] do godz. 08:44 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

- z danych cyfrowych kierowcy J.J. wynika, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 43 minuty względem normy 9 godzin w okresie jazdy dziennej rozpoczynającym się od godziny 23:38 ([...]). Najdłuższy stwierdzony odpoczynek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym wyniósł 8 godzin i 17 minut (od godz. 15:21 dnia [...] do godz. 23:38 dnia [...]). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Łączna kwota kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Omawiając naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi, sankcjonowane w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, iż w dniu [...] wszedł w życie art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. Organ wskazał, iż stosownie do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego jednocześnie zauważył, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Organ wskazał na zasadę bezpośredniości stosowania prawa Unii Europejskiej, stanowiącą podstawę prawną działań organów państw krajowych.

Na podstawie akt sprawy ustalono:

- z danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że w okresie objętym kontrolą skarżący popełnił naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W pamięci tachografu

w ww. pojeździe zarejestrowano bowiem czynności jazdy bez karty kierowcy

w następujących okresach:

- [...] 23:32- 18.08.2014 r. 00:04; 32 minuty, kiedy to pojazd przebył dystans 21,3 km,

- [...] 15:39- 05.07.2014 r. 16:02; 23 minuty, kiedy to pojazd przebył dystans 19,1 km,

- [...] 14:30 – 05.07.2014 r. 14:57; 27 minuty, kiedy to pojazd przebył dystans 16,2 km.

Biorąc pod uwagę ilość kilometrów jakie w ww. okresach przebył pojazd o nr rej.

[...] organ stwierdził, że nie można uznać, iż były to przejazdy po terenie prywatnym, jak twierdzi strona w swoich wyjaśnieniach. Trudno przyjąć za wiarygodne wyjaśnienia, że pojazd poruszający się w godzinach nocnych, tj. między godz. 23:32 a godz. 00:04, wykonywał jazdę w celach technicznych. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że ww. przewozy podlegały przepisom rozporządzenia nr 561/2006 (WE). Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Omawiając naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu organ przytoczył mające

w sprawie zastosowanie przepisy rozporządzeń Parlamentu i Rady Unii Europejskiej.

Analiza okazanych plików cyfrowych wczytanych z karty kierowcy K.G. oraz zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu wykazała, że strona nie udokumentowała aktywności kierowcy w dniach [...]. Organ uznał za zasadne wyjaśnienia strony, że kierowca porzucił pracę u przedsiębiorcy pozostawiając samochód i kluczyki od samochodu, nie odebrał również świadectwa pracy oraz umowy o pracę. Tym samym organ zgodził się z oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że w powyższym przypadku strona nie miała wpływu na popełnienie naruszenia, gdyż nie miała możliwości zmuszenia kierowcy do udostępnienia danych z karty do sczytania. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uchylił karę pieniężną nałożoną w wysokości [...] złotych i umorzył postępowanie w sprawie.

Omawiając naruszenie polegające na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, organ przytoczył przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o systemie tachografów cyfrowych oraz rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Naruszenie to stosownie do lp. 6.3. 11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...]złotych za każdego kierowcę.

Na podstawie akt sprawy ustalono następujące dane:

- z cyfrowej karty kierowcy J.B., które zostały wczytane w dniach:

[...], o godz. 14:37 [...] o godz. 14:06, po upływie 42 dni zarejestrowanej działalności obejmujących dni zarejestrowane na karcie automatycznie lub manualnie ale także za pomocą ewidencji czasu pracy kierowcy wskazującą dni w których kierowca miał czas wolny lub odpoczywał,

- z cyfrowej karty kierowcy J.J., które zostały wczytane w dniach: [...] o godz. 13:57, [...] o godz. 07:25, po upływie 54 dni zarejestrowanej działalności obejmujących dni zarejestrowane na karcie automatycznie lub manualnie ale także za pomocą ewidencji czasu pracy kierowcy wskazującą dni w których kierowca miał czas wolny lub odpoczywał,

- z cyfrowej karty kierowcy P.S., które zostały wczytane w dniach: [...] o godz. 13:05, [...] o godz. 09:00, po upływie 39 dni zarejestrowanej działalności obejmujących dni zarejestrowane na karcie automatycznie lub manualnie ale także za pomocą ewidencji czasu pracy kierowcy wskazującą dni w których kierowca miał czas wolny lub odpoczywał,

- z cyfrowej karty kierowcy D.B., które zostały wczytane w dniach: [...] o godz. 09:47, [...] o godz. 06:51, po upływie 51 dni zarejestrowanej działalności obejmujących dni zarejestrowane na karcie automatycznie lub manualnie ale także za pomocą ewidencji czasu pracy kierowcy wskazującą dni w których kierowca miał czas wolny lub odpoczywał,

- z cyfrowej karty kierowcy G.P., które zostały wczytane

w następujących dniach: [...] o godz. 08:12, [...] o godz. 12:57 po upływie 31 dni zarejestrowanej działalności obejmujących dni zarejestrowane na karcie automatycznie lub manualnie ale także za pomocą ewidencji czasu pracy kierowcy wskazującą dni w których kierowca miał czas wolny lub odpoczywał,

- z cyfrowej karty kierowcy M.M., które zostały wczytane w dniach: [...] o godz. 10:38, [...] o godz. 07:15, po upływie 73 dni zarejestrowanej działalności obejmujących dni zarejestrowane na karcie automatycznie lub manualnie ale także za pomocą ewidencji czasu pracy kierowcy wskazującą dni w których kierowca miał czas wolny lub odpoczywał,

- z cyfrowej karty kierowcy M.M., które zostały wczytane w dniach: [...] o godz. 09:45 [...] o godz. 06:26, po upływie 70 dni zarejestrowanej działalności obejmujących dni zarejestrowane na karcie automatycznie lub manualnie ale także za pomocą ewidencji czasu pracy kierowcy wskazującą dni w których kierowca miał czas wolny lub odpoczywał.

Za powyższe naruszenia nałożono karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Omawiając naruszenie polegające na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego, organ przytoczył przepisy rozporządzenia (WE)

nr 561/2006, ustawy o systemie tachografów cyfrowych, rozporządzenia Komisji (UE)

nr 581/2010, rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Następnie wskazał, iż naruszenie

to sankcjonuje przepis lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każdy pojazd.

Organ wskazał, że przedsiębiorca okazał dane cyfrowe z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], które zostały wczytane po raz ostatni w dniu [...]. Organ zauważył, że po dniu [...] nie ma żadnych danych z pojazdu, co oznacza, że nie sposób ocenić, czy w dniu [...] upłynął już termin 90 dni zarejestrowanej działalności z okresu [...]. Tym samym materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych nie pozwala na stwierdzenie naruszenia co oznacza, że kara pieniężna nałożona z tytułu naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 w wysokości [...] złotych została nałożona niezasadnie.

Podsumowując organ wskazał, iż łączna kwota kar jednostkowych za wszystkie naruszenia utrzymane w mocy przez organ I instancji ulega zmianie i wynosi [...] złotych. Stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym powyższa kwota ulega ograniczeniu do 15 000 złotych.

Organ stwierdził, iż uwzględnił w sprawie uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że zarzuty strony są zasadne, ale wyłącznie

w zakresie naruszeń lp. 6.3.7 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Następnie wskazał, że kara pieniężna za naruszenie lp. 6.3.11 została nałożona zasadnie. Skarżący uchybił obowiązkowi terminowego sczytywania danych również wg. przepisów rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 581/2010. Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. W związku z powyższym, dniami zarejestrowanej działalności powinny być dni, które w myśl art. 34 rozporządzenia nr 1654/2014 powinny zostać zarejestrowane w sposób automatyczny na karcie kierowcy lub za pomocą wpisów manualnych, tj. okresy jazdy, innej pracy, gotowości, przerw lub odpoczynków. Okresy w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności (tj. okresy w których przebywał na urlopie wypoczynkowym, zwolnieniu chorobowym) nie mogą być jednak traktowane jako dni zarejestrowanej działalności i jako takie nie zostały uwzględnione przez organ II instancji przy obliczaniu terminów. Organ odwoławczy wyjaśnił,

że z okazanej ewidencji czasu pracy kierowców wynika, że w okresie poddanym analizie kierowcy mieli albo czas wolny albo wykonywali inną pracę. Okresy odpoczynku tygodniowego nie będące urlopem wypoczynkowym lub chorobowym muszą być zgodnie ze stanowiskiem NSA wliczane do dni zarejestrowanej działalności.

Odnośnie naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedsiębiorca w wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu wskazał, że w ramach wykonywanego transportu drogowego kierowcy korzystają z przepraw promowych relacji [...]. Powyższe relacje to dwugodzinne przeprawy promowe, podczas których kierowcy nie mają dostępu do koi, ale mogą pozostać w kabinie pojazdu. Powyższa okoliczność została potwierdzona przez M.M. w toku przesłuchania w charakterze świadka. Oznacza to, że skarżący miał pełną świadomość specyfiki trasy zwykle pokonywanej przez kierowców, jednakże nie podjął działań zmierzających do lepszej organizacji pracy.

Organ odwoławczy podał, że z oświadczenia przedsiębiorcy z dnia [...] wynika, iż w okresie [...] nie ma nagan i kar w stosunku do kierowców. Powyższe dowodzi, że przedsiębiorca nie miał świadomości o popełnieniu naruszeń i nie nadzorował w żaden sposób pracy kierowców lub wiedział o ich wystąpieniu, ale nie przywiązywał do nich wagi. Tym samym nie dopełnił zasad należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej i właściwej organizacji pracy.

M.M. powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 91 ust. 3 Konstytucji RP,

- art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

- art. 77 K.p.a., poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 107 K.p.a., poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji,

- art. 92b ustawy o transporcie drogowym, poprzez niezastosowanie w sprawie,

- art. 92c ustawy o transporcie drogowym, poprzez niezastosowanie w sprawie,

- art. 55 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym,

- art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu organ zaniechał obowiązków w zakresie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, gdyż nie otrzymał żadnego powiadomienia w sprawie. Zdaniem skarżącego, organ II instancji powinien wydać w sprawie dwie decyzje administracyjne, jedną uchylającą decyzję organu I instancji oraz drugą, dotyczącą prowadzonego postępowania i rozstrzygnięcia. Strona podtrzymała zarzuty co do udziału w czynnościach kontrolnych nieuprawnionego pracownika. Zarzuciła też organowi, że nie przeprowadził dowodu z przesłuchania kierowców, który miał kluczowe znaczenie dla sprawy w zakresie ustalenia prawidłowej organizacji pracy i braku wpływu przewoźnika na stwierdzone naruszenia. Skarżący wskazał, że organ zaniechał analizy wyjątkowego odstępstwa od przepisów w zakresie minimalnego okresu odpoczynku i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w celu znalezienia odpowiedniego miejsca postojowego o którym mowa w art. 12 rozporządzenia 561/2006 i odmówił uznania wydruków sporządzonych przez kierowców.

Skarżący wskazał, że dysponował zapisami urządzeń lokalizacyjnych systemu GPS, które również mogły posłużyć organowi jako dowody aktywności kierowców, jednak organ ograniczył kontrolę jedynie do ściśle określonych dokumentów, odmawiając mocy dowodowej innym.

Odnosząc się do naruszenia wskazanego pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, czyli nierejestrowaniu na karcie kierowcy aktywności lub przebytej drogi, skarżący wskazał, iż organ zaniechał jakichkolwiek działań w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie jest rolą organu wyznaczanie stronie godzin działalności przedsiębiorstwa. Strona wskazała, że poruszanie się pojazdu po terenie prywatnym (bazie) jest wyłączone z zakresu stosowania przepisów rozporządzenia 561/2006.

Skarżący zarzucił, że organ w sposób niezrozumiały dla strony dokonał interpretacji zapisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r.

w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców i nieprawidłowo oszacował dni przy naruszeniu przekroczenia terminu odczytu danych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz.718), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] uchylająca decyzję organu I instancji

i wymierzająca M.M. karę pieniężną w kwocie [...] zł. Zaskarżona obecnie decyzja wydana została po ponownym rozpatrzeniu sprawy,

w następstwie uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. wydanym w sprawie II SA/Sz 123/16. Mając na uwadze,

iż w przedmiocie niniejszej sprawy tutejszy sąd wypowiedział się już w powyższym prawomocnym wyroku, wyjaśnić należy znaczenie prawne tej okoliczności.

Stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy ona zatem właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Wskazania natomiast co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jaki i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawne na podstawie, których ten sąd orzekał. Jeśli więc organ lub inna strona postępowania z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych dane orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się zaś tego orzeczenia, stosownie do art. 170 ustawy P.p.s.a. zawarte w nim stanowisko wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jeśli więc dane orzeczenie nie zostanie zakwestionowane w drodze właściwego środka odwoławczego i w efekcie się ono uprawomocni, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu i wskazania w nim zawarte, są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tego sądu, jak i innych organów, nie wyłączając sądu II instancji rozpatrującego ewentualnie skargę kasacyjną na kolejny wyrok dotyczący tej samej sprawy.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. wydanego w niniejszej sprawie, sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie zrealizował w pełni obowiązku pełnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a uzasadnienie decyzji jest nadmiernie szablonowe i w części argumentacyjnej nie zawiera praktycznie danych indywidualizujących sprawę. W powołanym wyroku sąd za zasadne uznał zarzuty dotyczące: naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązków opisanych w lp.6.3.11 i 6.3.12 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenia art. 91 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę winien dokonać oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a następnie uzasadnić rozstrzygnięcie zgodnie z art. 107 K.p.a., nie tracąc z pola widzenia, że jest to rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej.

W ocenie sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do oceny prawnej i wskazówek wyrażonych w prawomocnym wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 123/16.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż organ II instancji stosując się do zaleceń sądu zawartych w ww. wyroku uznał, iż skarżący nie może odpowiadać za nieokazanie danych z karty kierowcy K.G. za aktywność kierowcy

w dniach [...], gdyż porzucił on pracę u przedsiębiorcy, pozostawił samochód i kluczyki od samochodu, nie odebrał również świadectwa pracy. Dlatego też organ odwoławczy uchylił nałożoną uprzednio karę pieniężną z tego tytułu w kwocie [...] zł.

Organ odstąpił również od wymierzenia przedsiębiorcy kary w wysokości [...] zł za naruszenie opisane w lp. 6.3.11 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wyjaśniając, że dane cyfrowe z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe

o nr rej. [...], zostały wczytane po raz ostatni w dniu [...]. Organ zauważył, że po tym dniu nie ma żadnych danych z pojazdu, co oznacza, że nie sposób ocenić czy w dniu [...] upłynął już termin 90 dni zarejestrowanej działalności z okresu [...].

W zaskarżonej decyzji organ przeanalizował i wyjaśnił rzeczywisty czas pracy kierowców J.B. i P.B., wskazując, iż J.B. używał karty kierowcy P.B., co potwierdza oświadczenie kierowcy. Zliczono okresy aktywności kierowcy J.B. i P.B., a następnie przypisano je J.B. Powyższego wyjaśnienia nie zawierała decyzja GITD z dnia [...].

Wskazać trzeba, iż kwestie związane z zarzutem skarżącego co do udziału

w kontroli osoby nieupoważnionej zostały prawomocnie przesądzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r.

sygn. akt II SA/Sz 123/16 jako bezzasadne.

Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. u z 2013 r. poz.1414), powoływanej dalej jako "u.t.d.", podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli

w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15 000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W ust. 6 tej regulacji wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Według art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE.L.2006.102.1).

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których katalog został zawarty

w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie opiera się na zasadzie winy. Jest to odpowiedzialność ex lege, z której podmiot wykonujący przewóz może się zwolnić, ale po wykazaniu przynajmniej jednej z przesłanek z art. 92 c ust.1 u.t.d., przy czym zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem to na tym podmiocie spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. Przesłanki określone w tym przepisie nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działania lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za winę której przedsiębiorca odpowiadać nie może. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ww. przepisie w okolicznościach uzasadniających odstąpienie od ukarania przedsiębiorcy karą pieniężną nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, które wynikają bezpośrednio z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Stąd też, w art. 92c chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie związane z brakiem właściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa transportowego lub niewłaściwym doborem pracowników (np. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Go 905/14, dostępny w Internecie).

Z powyższego wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo

(ten przedsiębiorca) i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.

Obowiązki przedsiębiorcy wynikają wprost z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, stanowiąc, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II tego rozporządzenia. W myśl ust. 3 art. 10 cytowanego rozporządzenia przedsiębiorstwo odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeżeli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje zatem odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II tego rozporządzenia.

Należy wskazać, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8 ze zm.) na mocy art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym

i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L 2014.60.1), zostało uchylone. Odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia. W myśl art. 48 rozporządzenia nr 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(tzn. 1 marca 2014 r.). Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa

w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Zdanie drugie art. 48 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 stanowi, że z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. W zdaniu trzecim art. 48 postanowiono natomiast, że art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r.

W związku z tym, iż zarzucane skarżącemu naruszenia miały miejsce w terminie [...], to zastosowanie mają zatem przepisy wówczas obowiązujące, a mianowicie rozporządzenie nr 3821/85. Przy czym powołanie się przez organ na przepisy rozporządzenia nr 165/2014 jako podstawę prawną naruszenia z lp.6.2.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, nie stanowiło błędu mającego istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż obowiązki wynikające z art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 odpowiadają obowiązkom wypływającym z art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Przy uzasadnieniu sankcjonowania naruszenia z lp.6.3.7. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym organ powołał zarówno przepisy rozporządzenie nr 3821/85 jak i rozporządzenia nr 165/2014, co również nie stanowiło błędu mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Natomiast w myśl art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czas prowadzenia pojazdu, inna praca, okresy gotowości, okres dyspozycyjności, przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.

Art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 zawiera szczegółowe uregulowania dotyczące użytkowania kart kierowcy i wykresówek i również nakłada na kierowców obowiązek stosowania wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Stanowi on także, że nie wyjmuje się wykresówki

z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów.

Wykazana przez organ II instancji szczegółowa analiza zapisów aktywności na urządzeniach rejestrujących poszczególnych kierowców przy wykonywaniu transportu drogowego w kontrolowanym okresie, pozwala niewątpliwie stwierdzić nieprzestrzeganie obowiązujących w tym zakresie norm o których mowa wyżej. Wydruki z urządzeń rejestrujących aktywność kierowców, obsługiwanych przez określony program komputerowy, są wystarczającym dowodem dla organu kontrolującego mając na uwadze, iż na mocy rozporządzenia 3821/85 na terenie Unii Europejskiej tachografy zostały uznane za obowiązkowe wyposażenie w pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy. Jeśli dane pomiarowe wynikające z tych urządzeń są jasne i czytelne nie ma potrzeby przeprowadzać dowodu z zapisów systemu GPS, zwłaszcza że posiadanie tego urządzenia nie jest zalegalizowanym prawnie obowiązkiem kierowców wykonujących transport drogowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, również nie stanowiło zaniechania organu nieprzeprowadzanie dowodu z przesłuchania kierowców. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wydruków z zapisów urządzeń rejestrujących w pojazdach, stanowi wystarczające potwierdzenie, iż skarżący nie zapewnił w swoim przedsiębiorstwie właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzegania przez kierowców przepisów prawa. Podkreślić raz jeszcze należy,

że przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca ma także możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego, między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie, w przypadku stwierdzenia, naruszeń właściwych środków dyscyplinujących.

Kontrolując decyzję nakładającą na M.M. karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu II instancji, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport drogowy o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a nieuznanie przez organ II instancji wydruków kierowców powołujących się na art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jako okoliczność uzasadniającą odstępstwo od wymaganych norm odpoczynku, jest zasadne. Stosownie do tego przepisu, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 4972/16, regulacja ta została wprowadzona aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niemożliwych do spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie przejazdu. Przy czym chodzi o sytuacje nadzwyczajnych trudności niezależnych od woli kierowcy a także nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest i nadal aktualne, stanowisko zgodnie z którym szczególny środek dowodowy wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza dopuszczalność przeprowadzania na okoliczność odstępstw innych dowodów np. z przesłuchania świadków. (...) fakt sporządzenia jakiegokolwiek zapisu na wykresówce przez kierowcę nie otwiera możliwości uzupełniania materiału dowodowego na okoliczność podjętego odstępstwa. Podkreślić należy, że zakres niezbędnego postępowania dowodowego jest zdeterminowany właściwym rozumieniem przepisów prawa materialnego.

Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego,

iż w niniejszej sprawie wskazywane przez kierowców uwagi dotyczące braku miejsca na parkingu związane z przeprawą promową np. opóźnienie w bookingu nie były zdarzeniami nieuniknionymi, nie dającymi się przewidzieć. Przedsiębiorca planujący zadanie transportowe powinien liczyć się z tym, że kierowca wyjeżdżający z Polski

i udający się do portu na terenie Niemiec do przeprawy promowej może przekroczyć dopuszczalny dzienny czas prowadzenia pojazdu. Jak słusznie zauważył organ, booking na przeprawę promową jest jednym ze zwykłych elementów organizacji zadania przewozowego, a opóźnienie w bookingu na wjazd na prom świadczy

o niewłaściwej organizacji zadania przewozowego. Ponadto takie okoliczności jak brak parkingu nie stanowią usprawiedliwionego odstępstwa od przestrzegania norm czasu pracy. Adnotacje kierowców na przedłożonych wydrukach wskazują o powtarzalności tego typu zdarzeń, co w żadnym wypadku nie daje podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006, który dotyczy nadzwyczajnych i niedających się przewidzieć sytuacji.

Za niezasadny należy uznać zarzut, iż organ zaniechał jakichkolwiek działań

w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie naruszenia wskazanego pod

lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z zapisów tachografu

w pojeździe [...] wynika, iż w dniach -[...] 23:32 - [...] 00:04; zarejestrowano czynność jazdy bez karty kierowcy w czasie 32 minuty, kiedy to pojazd przebył dystans 21,3 km; w dniach [...] 15:39 - [...] 16:02; zarejestrowano czynność jazdy bez karty kierowcy w czasie 23 minuty, kiedy to pojazd przebył dystans 19,1 km; w dniach [...] 14:30 - [...] 14:57; zarejestrowano czynność jazdy bez karty kierowcy w czasie 27 minuty, kiedy to pojazd przebył dystans 16,2 km. Sąd stwierdza, że na podstawie powyższych danych organ miał podstawy by przyjąć, że przewozy dokonywane wskazanym pojazdem podlegały przepisom rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego trudno racjonalnie przyjąć, iż wskazane pomiary przebytej drogi, tj. 21,3 km, 19,1 km, 16,2 km miały miejsce na terenie bazy przedsiębiorstwa. Mało realne jest bowiem, aby obszar bazy był tak ogromny, że we wskazanym czasie kierowca przebył na terenie prywatnym tak długi dystans.

Sąd za bezzasadny uznał zarzut, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego

w sposób niezrozumiały dla strony dokonał interpretacji zapisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców i nieprawidłowo oszacował dni przy naruszeniu przekroczenia terminu odczytu danych. W rozporządzeniu tym zastrzeżono, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły tego rozporządzenia). W jego art. 1 ust. 3 lit. b przewidziano z kolei, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz akta sprawy dowodzą, iż organ II instancji przy wymierzeniu kary pieniężnej za naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, uwzględnił wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Organ powołując się na cyfrowe dane z karty kierowcy oraz ewidencje czasu pracy kierowcy, w odniesieniu do poszczególnych kierowców wyszczególnił dni, w których wczytano dane z ich karty kierowcy, podając jednocześnie, które z tych czynności zostały dokonane z przekroczeniem powyższego terminu – z uwagi na upływ zbyt dużej liczby (28) dni zarejestrowanej działalności.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do niezapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. -decyzji GITD z dnia [...] stwierdzić należy, iż jest on niezasadny. W uzasadnieniu wydanego wyroku sąd wskazał, iż organ ten ponownie rozpoznając sprawę uwzględni ocenę prawną wyrażoną w wyroku oraz dokona oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a następnie uzasadni rozstrzygnięcie zgodnie z art. 107 K.p.a. Rolą organu odwoławczego było więc dokonanie ponownej analizy zebranych już w sprawie akt administracyjnych i pełne merytoryczne rozpoznanie sprawy z wykazaniem danych indywidualizujących sprawę. W tej sytuacji organ odwoławczy nie był zobowiązany przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym powinien powiadomić stronę. Nadto wskazać należy na ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym naruszenie art. 10 §1 K.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz składania wniosków ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; wyrok NSA z 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07, wyrok NSA 23 listopada 2007 r., sygn. akt

I OSK 1614/06 dostępne w Internecie). Strona skarżąca powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna zatem wykazać jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała i jak wpłynęło to na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona nie wykazała, aby naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej jak i nie wykazała, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna. Jeżeli organ administracji państwowej działający w trybie odwoławczym kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji, przy czym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 K.p.a., ma obowiązek zastosować w swej decyzji instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81). Osnowa decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub

w części), zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Poczyniona przez organ w zaskarżonej decyzji ponowna, merytoryczna analiza akt sprawy, skutkująca stwierdzeniem wystąpienia u M.M. - przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy - naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego doprowadziła do wydania rozstrzygnięcia merytoryczno-reformacyjnego jakim jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Dlatego też, twierdzenie skarżącego, że organ II instancji powinien wydać w sprawie dwie decyzje administracyjne, jedną uchylającą decyzję organu I instancji oraz drugą, dotyczącą prowadzonego postępowania i rozstrzygnięcia, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach procesowych wydawania decyzji administracyjnych.

Sąd, jako nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia przepisu art. 107 K.p.a. gdyż zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie, zarówno prawne i faktyczne, a organ II instancji wyczerpująco omówił i przeanalizował dokonane ustalenia w kontekście materialnej podstawy odpowiedzialności administracyjnej skarżącego.

Podsumowując stwierdzić należy, że Główny Inspektor Transportu Drogowego stosując się do wytycznych sądu w wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r., rzetelnie

i wyczerpująco, zgodnie z art. 7, art. 8 i art. 77§ 1, art. 107 K.p.a., rozpatrzył zebrany

w sprawie materiał dowodowy oraz odniósł się do zarzutów strony skarżącej,

co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Stwierdzone w niniejszej sprawie wielokrotne naruszenia przepisów

w przedsiębiorstwie skarżącego, na przestrzeni roku świadczą o tym, że skarżący nie zadbał o egzekwowanie u zatrudnionych przez siebie kierowców obowiązujących przepisów wykonywania transportu drogowego. Gdyby bowiem przedsiębiorca systematycznie i skutecznie nadzorował ich pracę nie doszłoby do naruszenia wskazanych przepisów, a przynajmniej nie tak wielu. Stan faktyczny w niniejszej sprawie w żadnej mierze nie pozwalał bowiem organowi na zastosowanie wobec skarżącego zwolnienia od odpowiedzialności za powstałe naruszenia, jaki przewidują art. 92b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Powyższe oznacza, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na M.M. karę pieniężną w kwocie [...] zł odpowiada prawu.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.