Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 90/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, ust. 2 pkt 3 i 5, art. 18b ust. 1 pkt. 3 i 7, art. 92a ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z Lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Powyższa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. P. Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego nałożył na E. T. karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej B. – B. P.

Na skutek odwołanie od tej decyzji złożonego przez E. T., decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1, art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd (Dz.U.2004 Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz Lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do ww. ustawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2005 r., stały się przedmiotem skargi E. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w treści której skarżący domagał się ich uchylenia w całości jako naruszających prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyrokiem z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę E. T. wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, iż przeprowadzona w dniu 27 lipca 2005 r. kontrola jednoznacznie wykazała, że przewóz wykonywano z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków.

Od powyższego wyroku E. T. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wskazał na naruszenie prawa materialnego i procesowego.

Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu Sąd wyższej instancji podniósł, iż w przedmiotowej sprawie o uwzględnieniu skargi kasacyjnej zadecydowały zarzuty skarżącego wskazujące jako podstawę naruszenie przepisów postępowania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia [...] października 2007 r. w sprawie [...] uchylił decyzje organów obu instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] organ I instancji ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych.

Odwołanie od tej decyzji złożył E. T., w którym zarzucił niewyjaśnienie sprawy oraz rażące naruszenie przepisów prawa.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z Lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że po przeprowadzeniu kontroli drogowej stwierdzono, iż kierowca A. W. wykonywał przewóz regularny osób w imieniu przedsiębiorcy E. T. na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej B. P.- B. Kierujący autobusem zatrzymał się przy ulicy B. w B., gdzie zabrał trzech pasażerów. Ustalono, iż ulica B. nie jest objęta rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej B. P. – B. Jako załącznik do odwołania strona przesłała pismo z Urzędu Miejskiego z B. z dnia [...] czerwca 2006 roku, zgodnie z którym organ udzielił zgody stronie na korzystanie z przystanku przy ulicy B. w dniu [...] maja 2005 roku na okres do [...] grudnia 2005 roku. Podobnie organ wypowiedział się w piśmie z dnia [...] maja 2004 roku informując stronę, iż "nie wnosi zastrzeżeń co do korzystania z istniejących zatok autobusowych na niżej wymienionych ulicach (...)", czyli m.in. na ulicy B. w kierunku D. F.

Zdaniem organu, strona uzyskała zgodę z Urzędu Miejskiego w B. na korzystanie z przystanku przy ulicy B. przed dniem kontroli drogowej. Jednakże organem właściwym do udzielenia skarżącemu zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej B. P. – B. był Marszałek Województwa P., co wynika z art. 18 ust. 1 pkt 1) ppkt f) ustawy, w myśl którego wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa.

W trakcie postępowania przed organem I instancji, organ ten wezwał Marszałka Województwa P. pismem z dnia [...] maja 2011 roku do złożenia wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi organ poinformował WITD w B., iż w dniu [...] marca 2005 roku udzielił przedsiębiorcy E. T. zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej B. P. –B. Organ nadmienił jednocześnie, iż "uzgodnienia na korzystanie z przystanków na terenie miasta B. wydane przez Urząd Miejski w B. przedłożone przez przewoźnika do wniosków o wydanie i o zmianę przedmiotowego zezwolenia, nie są jednoznaczne z możliwością zatrzymywania się na nich. W projekcie rozkładu jazdy przedłożonym do wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia oraz zatwierdzonym jako obowiązujący załącznik do zezwolenia nr [...], przewoźnik "L. – T." (E. T.) nie uwzględnił przystanku na ul. J. K. B.". Nadto Marszałek Województwa P. wyjaśnił w piśmie, iż skarżący złożył z dniem [...]czerwca 2005 roku wniosek o zmianę zezwolenia nr [...] w zakresie godzin i częstotliwości kursowania oraz liczby przystanków objętych zezwoleniem. Zezwolenie zostało zmienione dopiero z dniem [...] lipca 2007 roku.

W oparciu o powyżej przedstawiony stan faktyczny organ odwoławczy na mocy art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 3 i 7 oraz art. 2 pkt 3 i 5, a także art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych. Zdaniem organu odwoławczego fakt naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym jest bezsporny. Obowiązkiem strony jest wykonywanie przewozu regularnego osób zgodnie z zasadami określonymi w zezwoleniu, w przeciwnym razie skarżący winien liczyć się z konsekwencjami w postaci nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.

Stosownie do treścią art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, według stanu na dzień wydania decyzji w I instancji, podmioty, które wykonują przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1 - 8 podlegały karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie mogła przekroczyć kwoty 15000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej (art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym).

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy art. 18b ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy oraz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ustawy. Za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków | nakładana była kara pieniężna w wysokości 3000 złotych, zgodnie z Lp. 2.2.3.

Organ wskazał dalej, że w chwili orzekania przez organ II instancji zmienił się stan prawny. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, póz. 1454) przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 roku (art. 11 ustawy zmieniającej). W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). W załączniku nr 3 do znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym pod Lp. 2.2.3. znajduje się obecnie naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 złotych.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył E. T. i zarzucił jej:

1. wydanie decyzji mimo nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienia całego materiału dowodowego, a w szczególności postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2004 r. o uzgodnieniu przebiegu linii komunikacyjnej w granicach miasta z Marszałkiem Województwa P., oraz pisma z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] Urzędu Miejskiego w B.,

2. postępowanie administracyjne było prowadzone z naruszeniem podstawowych zasad procedury, w tym określonych w art. 7 i 8 k.p.a., co nie pozwala przyjąć także, że organy administracyjne prawidłowo zastosowały prawo materialne, bowiem dopiero po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania i wydaniu prawidłowo uzasadnionej decyzji można ocenić poprawność zastosowania prawa materialnego,

3. skodyfikowanej w art. 7 k.p.a. zasady dokonania niezbędnych ustaleń tak, aby w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa. Powyższa zasada pozostaje w związku z zasadą praworządności , albowiem właściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego,

4. art. 18b ust. 2 pkt 3 i 5, poprzez wadliwe zastosowanie, gdyż wydana decyzja i zamieszczone w niej uzasadnienie wskazuje ewidentnie, ze stronniczo nałożono karę naruszając zasadę obiektywnej, swobodnej oceny.

Wskazując na powyższe uchybienia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej

decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r., którą uchylił on decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z Lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły

przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 j.t.; dalej "ustawa").

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa. Z kolei z art. 18b ust. 1 (pkt 3) ustawy wynika, że przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad, czyli między innymi wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy oraz (pkt 7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się między innymi (art. 18 ust. 2 pkt 3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy oraz (art. 18 ust. 2 pkt 5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. W myśl zaś art. 92a (ust. 1) ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, zaś wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Z załącznika nr 3 w Lp. 2.2.3. wynika zaś, że za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków jest kara pieniężna w wysokości 3000 złotych.

W ocenie Sądu, skarga jest niezasadna. Skarżący zarzucił w niej, że sprawa nie została prawidłowo wyjaśniona, a w szczególności nie uwzględniono postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2004 r. o uzgodnieniu przebiegu linii komunikacyjnej w granicach miasta z Marszałkiem Województwa P. oraz pisma z dnia [...] czerwca 2006 r. Urzędu Miejskiego w B.

Zdaniem Sądu, skarżący nie zauważa, że wykonywanie przewozów wymaga uzyskanie zezwolenia marszałka województwa. Skarżący takie zezwolenie o nr [...] uzyskał i wynikało z niego, że jego pojazdy mogły się zatrzymywać na przystankach znajdujących się w Białymstoku: przy C. P., na Al. P. oraz na przystanku w D. (patrz rozkład jazdy - k. 38 akt administracyjnych). Jego pojazd zatrzymał się zaś na przystanku znajdującym się przy ul. B., który to przystanek nie znajdował się w rozkładzie jazdy będącym integralną częścią pozwolenia nr [...].

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w dniu [...] maja 2004 r. skarżący zwrócił się do Urzędu Miejskiego w B. z zapytaniem, czy urząd ten nie wnosi zastrzeżeń co do korzystania z istniejących zatok autobusowych na Al. J. P. (za ul. P. w kierunku skrzyżowania z ul. H. S. – jadąc z B. P. do B.) i ul. J.K. B. (za ul. E. w kierunku D. F. – jadąc z B. do B. P.). Pismem z dnia [...] maja 2004 r. Urząd Miejski w B. odpowiedział, że zastrzeżeń nie wnosi.

Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. Urząd Miejski w B. (Prezydent Miasta B.) po rozpatrzeniu wniosku E. T. "L.-T." ul. B. [...], [...] B. P. o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej B. P. – B. przez Z. (pismo Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. w B. nr [...] z dnia [...].10.2004 r.), uzgodnił planowany przebieg w/w linii komunikacyjnych w granicach miasta B. według opisu trasy załączonego do wniosku przewoźnika.

Zdaniem Sądu, skarżący pomija, że w piśmie z dnia [...] maja 2004 r. kierowanym do Urzędu Miejskiego w B. chodziło mu (patrząc od C. P. w kierunku B. P.) o przystanek zlokalizowany przy ul. J.K. B. (za ul. E. w kierunku D. F.), zaś postanowienie urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] października 2004 r. nie odnosiło się do jego wniosku z dnia [...] maja 2004 r., tylko wyraźnie dotyczyło wniosku z dnia [...] lipca 2004 r. o wydanie zezwolenia kierowanego przez skarżącego do Marszałka Województwa P., a następnie przez tego Marszałka przesłanego do Urzędu Miejskiego w B. celem uzgodnienia planowanego przebiegu trasy, co wyraźnie zostało wskazane w tym postanowieniu (pismo Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. nr [...] z dnia [...].10.2004 r.). Do wniosku o wydanie zezwolenia skarżący dołączył załącznik nr 3 – schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami. Na schemacie tym (ksero mapy z zapisami) skarżący na terenie miasta B. wyraźnie opisał przystanki: C. P., Al. P. i D. Oznacza to zatem, że inne przystanki wskazał skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2004 r. kierowanym do Urzędu Miejskiego w B. i inne we wniosku o wydanie zezwolenia z dnia [...] lipca 2004 r. kierowanym do Marszałka Województwa. Postanowienie o uzgodnienie trasy z dnia [...] października 2004 r. zostało wydane przez Urząd Miejski w B. (Prezydenta Miasta B.) i dotyczyło przystanku położonego przy Al. P., a nie przy ul. J.K.B.. Tłumaczenia skarżącego, ze było inaczej są gołosłowne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarżący składając pismo do Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] maja 2004 r. wyraźnie rozróżniał przystanki na Al. P. i na ul. J.K. B. dokonując dokładnego ich opisu. Dziwi więc późniejsze jego tłumaczenie, że składając do Marszałka Województwa P. wniosek o wydanie zezwolenia i dołączając do niego schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami oraz projekt rozkładu jazdy, takiego rozróżnienia przystanków już nie dostrzegał.

Sytuacja wyżej opisana oznacza, że skarżący od samego początku musiał wiedzieć, że postanowienie z dnia [...] października 2004 r. o uzgodnieniu planowanego przebiegu linii komunikacyjnych nie dotyczyło przystanku przy ul. J.K. B., tylko przy Al. P., bo o taki przystanek on wystąpił. Potwierdzeniem tego jest stanowisko P. P. K. S. zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2005 r., z którego wynika, ze skarżący nigdy nie występował do tego przedsiębiorstwa o zgodę na korzystanie z ich przystanku znajdującego się przy ul. J.K. B. naprzeciwko R. I. O., a gdyby nawet wystąpił, to by jej nie uzyskał.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższego, pisma Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] sierpnia 2005 r. i [...] czerwca 2006 r. szczegółowo opisujące przebieg postępowania o uzgodnienie przebiegu linii komunikacyjnej niczego nowego do sprawy nie wnoszą, a potwierdzają tylko, że urząd ten wydał postanowienie z dnia [...] października 2004 r. w oparciu o:

- pismo Urzędu Marszałkowskiego [...],

- załączonego projektu rozkładu jazdy,

- uzgodnienia zasad korzystania z przystanków [...] z dnia [...] maja 2004 r. ważnego do dnia [...] grudnia 2005 r. dotyczącego przystanków: ul. Al. J. P. (za ul. P. w kierunku skrzyżowania z ul. H. S. nr inw. [...]), ul. J.K. B. (za ul. E. w kier. D. F.) – przystanek PKS niewykorzystywany przez komunikację miejską.

Jak już wyżej wskazano, zarówno z pisma Urzędu Marszałkowskiego (wniosek o zezwolenie i dołączony do niego schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami) oraz z projektu rozkładu jazdy wyraźnie wynikało, że skarżący ubiega się o zezwolenie na korzystanie z przystanku położonego przy Al. P. Pozostaje zatem tajemnicą, dlaczego Urząd Miejski w B. w ramach tego postępowania nie dostrzegł, że skarżący ubiega się o zezwolenie na korzystanie z przystanku położonego na Al. P. mimo uzyskania wcześniejszego braku sprzeciwu na korzystanie przez niego z przystanku położonego przy ul. J.K. B. uzyskanego od Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] maja 2004 r. Nie zmienia to jednak faktu, że brak zastrzeżeń Urzędu Miejskiego w B. wyrażony w jego piśmie z dnia [...] maja 2004 r. do korzystania z przystanku przy ul. J.K. B. nie przesądził o treści postanowienia o uzgodnieniu przebiegu linii komunikacyjnych z dnia [...] października 2004 r., gdyż w postępowaniu tym zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca 2004 r. o uzyskanie zezwolenia skarżący występował już o zgodę na korzystanie z przystanku położonego przy Al. P., a nie przy ul. J.K. B. Tym bardziej zatem postanowienie z dnia [...] października 2004 r. nie upoważniało skarżącego do korzystania z przystanku położonego przy ul. J.K. B. Uprawnienie takie dopiero mogło powstać na mocy pozwolenia udzielonego przez Marszałka Województwa P. i zatwierdzonego na podstawie tego pozwolenia rozkładu jazdy z wymienionymi tam przystankami – zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) i art. 18 b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Jednoznacznie trzeba zatem stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego, o tym, na których przystankach mógł się on zatrzymywać nie rozstrzygało ostatecznie żadne uzgodnienie poczynione na linii Marszałek Województwa P. – Urząd Miejski w B., tylko pozwolenie (wraz z zatwierdzonym rozkładem jazdy) udzielone przez Marszałka Województwa P. skarżącemu. Wynika to wprost z cytowanych powyżej przepisów. Skarżący, w ocenie Sądu, próbuje bezprawnie nadać postanowieniu z dnia [...] października 2004 r. (uzgodnienie przebiegu linii) rangę zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy, wyraźnie nazywając je zezwoleniem. Jest to działanie bezskuteczne, gdyż zezwoleniem tym (w stanie faktycznym niniejszej sprawy) jest tylko zezwolenie nr [...] wydane w dniu [...] marca 2005 r. przez Marszałka Województwa P.

Niezasadne są także zarzuty skarżącego wskazane w punktach 2 i 3 skargi, które sprowadzają się do tego, że w jego ocenie organy nie wyjaśniły sprawy i to się przełożyło na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Niewyjaśnienie sprawy polega według niego na tym, że organy nie uwzględniły treści pisma Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] czerwca 2006 r.

Stanowisko te, w ocenie Sądu, uznać należy za całkowicie nieuprawnione. Organy stan ten wyjaśniły dogłębnie i w pełni zastosowały się do wytycznych wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie [...] oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia [...] października 2007 r. w sprawie [...]. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że to za jego przyczyną doszło do rozbieżności pomiędzy uzgodnieniami (w zakresie przystanków, z których może korzystać) zakończonymi pismem Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] maja 2004 r., a uzyskanym ostatecznie zezwoleniem nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. i dołączonym do niego zatwierdzonym w dniu [...] marca 2005 r. rozkładem jazdy. Przy czym, jak już wyżej wyjaśniono, w świetle obowiązującego prawa wiążące jest zezwolenie i rozkład. Sytuacja ta została przez skarżącego naprawiona dopiero na jego wniosek z dnia [...] czerwca 2005 r. o zmianę zezwolenia – zezwolenie zostało zmienione w dniu [...] lipca 2007 r.

Jako całkowicie niezasadny należy uznać zarzut skarżącego naruszenia przez organy art. 18b ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący w wydanych decyzjach dopatruje się stronniczości organów, nie wykazując przy tym, na czym ona polegała. A przecież wskazane przez niego przepisy są jednoznaczne i organy przy wydawanych decyzjach zastosowały się do nich wprost. Stąd też, w oparciu o wcześniej przeprowadzoną już analizę wskazanych przepisów należy, w ocenie Sądu, stwierdzić, że organy zastosowały je prawidłowo.

Reasumując, wszystkie wskazane przez skarżącego zarzuty okazały się niezasadne, a Sąd na mocy art. 134 p.p.s.a. nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących zastosowaniem art. 145 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.