Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 900/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 136, art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: § 3, § 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi P. M. i P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W podstawie prawnej wydanej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a."), art. 59, art. 61 ust, 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293; dalej: "u.p.z.p.").

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.

Wnioskiem z dnia 12 lutego 2016 r. [...] Sp. z o.o., zwróciło się do Burmistrza Miasta [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, miejsc postojowych oraz zjazdu drogowego z drogi publicznej - ul. [....] (dz. nr ew. gr. 943/47) na dz. nr ew. gr. 943/76" na terenie obejmującym działki nr ew. 943/38, 943/39, 943/40, 943/41, 943/75, 943/76 położone w [....] przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...], SKO uchyliło przedmiotową decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Burmistrz decyzją z dnia [...] października 2016 r. ponownie ustalił warunki zabudowy dla wskazanej inwestycji, również ta decyzja została uchylona decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...]. Kolejna decyzja o warunkach zabudowy została wydana dnia [...] lutego 2017 r., zaś po rozpatrzeniu odwołania, została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...].

Wyrokiem z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 669/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uchylił zarówno ostatnią wymienioną decyzję Kolegium jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O powyższym przesądziło wadliwe ustalenie przez organ I instancji "linii zabudowy" dla planowanej inwestycji, niezgodne z brzmieniem § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej: "Rozporządzenie"), a także nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania. Sąd zobowiązał też organy do prawidłowego określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu.

W konsekwencji powyższego wyroku organ I instancji w dniu [...] grudnia 2018 r. wydał decyzję o nr [....], którą ustalił warunki zabudowy dla wskazanej na wstępie inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2001 r. z późn. zm., teren inwestycji jest położony w obszarach oznaczonych symbolem M1, które mogą być przeznaczone pod tereny zabudowy mieszkaniowej, w tym zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Organ ocenił, że planowana inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w u.p.z.p.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli P. M. i P. M. (dalej: "skarżący") zarzucając, że organ I instancji błędnie ustalił wysokość budynków w analizowanym obszarze. Wskazali, że średnia wysokość w tym obszarze wynosi 8,5 m, natomiast biorąc pod uwagę tylko najbliższe otoczenie (tj. stronę południowo-wschodnią oraz północną i zachodnią) średnia wysokość wynosi 10,1 m, a nie 12 m. Zarzucili również, że postanowienia analizy urbanistycznej zmierzają do umożliwienia inwestorowi budowy budynku o czterech kondygnacjach. Ponadto ich zdaniem droga dojazdowa nie została przewidziana do obsługi takiego budynku.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], Kolegium utrzymało wskazaną decyzję Burmistrza w mocy.

Na skutek skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Sąd ten wyrokiem z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 892/19 uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2019 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd poddał w wątpliwość ustalenia organu odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej zabudowy, jej gzymsu lub attyki. Sąd wskazał, że do ustalenia tego parametru pod uwagę wzięte zostały 4 budynki z zabudowy wielorodzinnej o wysokości 16 m i jeden o wysokości 6 m, gdy tymczasem z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji wynika, że w obszarze analizowanym budynków wielorodzinnych jest w sumie 4, z czego najprawdopodobniej tylko 3 to budynki o wysokości 16 m. W ocenie Sądu rozbieżność ta mogła wpłynąć na wyniki analizy, a w konsekwencji na ustaloną przez organ wysokości elewacji frontowej. Sąd zwrócił również uwagę na brak aktualności dokumentu dotyczącego możliwości zapewnienia dostaw energii elektrycznej. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, Sąd zobowiązał Kolegium do wyjaśnienia powyższych kwestii, uzupełnienia materiału dowodowego oraz odniesienia się bardziej szczegółowo do zarzutów odwołania.

Na skutek powyższego wyroku, SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2021 r., uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu lub górnej krawędzi attyki i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy poprzez ustalenie do 11,55 metrów górnej wysokości krawędzi elewacji frontowej do gzymsu lub górnej krawędzi attyki, zaś w pozostałym zakresie utrzymało tą decyzję w mocy.

Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, w wyniku przeprowadzenia w części powtórnej analizy urbanistycznej ustalono, iż na analizowanym terenie znajdują się 3 budynki po 16 metrów i jeden budynek 6 metrowy. Kolegium wskazało, że uzyskana średnia wynosi zatem 13,50 m i w odniesieniu do średniej wysokości po wschodniej stronie inwestycji 9,6 m i przyjętej metodyki wyliczenia wysokości skutkuje wynikiem 11,55 m.

Organ odwoławczy ponownie przeprowadził również analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której – jak wskazał – wynika, że nieruchomości położone w obszarze analizowanym zlokalizowane są w obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jednorodzinnej, usług oświaty oraz usług komercyjnych. W ocenie SKO funkcja planowanego budynku wpisuje się w funkcję obiektów już istniejących w obszarze analizowanym i nie pozostaje z nimi w sprzeczności. Kolegium stwierdziło również, że z części tekstowej analizy wynika, iż określone decyzją parametry zabudowy zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu i korespondują z występującymi w obszarze analizowanym cechami zagospodarowania terenu i gabarytami obiektów (które są wyznaczone przez parametry takie jak intensywność zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, czy też wysokość głównej kalenicy dachu). Zostały one wyznaczone w sposób respektujący zasady określone w przepisach § 4 - § 8 Rozporządzenia. Organ wskazał również, że sporządzona analiza urbanistyczna w sposób szczegółowy opisuje parametry istniejącej zabudowy i gabaryty budynków występujących w obszarze analizowanym, zawiera wszystkie wymagane Rozporządzeniem elementy i nie budzi zastrzeżeń w kontekście wymogów jej sporządzenia. Zdaniem Kolegium analiza po uzupełnieniu zawiera dostateczne uzasadnienie dla przyjętych w decyzji ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu. Wskazuje na ilość i wysokość budynków nie jednorodzinnych w obszarze analizowanym przyjmując ich wysokość od 6 m do 16 m. Podobnie w zakresie geometrii dachu, gdzie występują dachy płaskie, jak również z nachyleniem połaci dachowych. Przyjęte i uzasadnione ostatecznie rozwiązania stanowią kompromis pomiędzy zastaną i planowaną przez inwestora zabudową. W ocenie SKO planowana inwestycja nie będzie zatem naruszać istniejącego ładu architektonicznego i będzie harmonizować z istniejącą już zabudową, kontynuując zastany na tym terenie sposób użytkowania obiektów, jak również ich cechy zabudowy, a więc nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa.

Organ ocenił również, że spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., niezbędne dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora. W szczególności, istniejące na terenie inwestycji uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego - inwestor przedłożył wraz z wnioskiem wymagane i aktualne oświadczenia dysponentów sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz sieci energetycznej o zapewnieniu możliwości przyłączenia do nich projektowanego budynku, teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, zaś działka budowlana nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Zdaniem Kolegium lokalizacja planowanej inwestycji nie będzie również naruszać regulacji zawartych w przepisach odrębnych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium przypomniało, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, jak również nie stanowi podstawy do rozpoczęcia i prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych. Organ za niezasadny uznał zarzut odnośnie błędnego ustalenia parametrów inwestycji. W tym zakresie SKO podkreśliło, że podstawą określenia funkcji oraz parametrów nowej zabudowy są ustalenia dotyczące całokształtu zabudowy i sposobu zagospodarowania nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. Organ odwoławczy zaznaczył również, ze projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje. Wypowiadając się na temat dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, organ odwoławczy podkreślił, że dostęp ten jest zapewniony w sposób wymagany u.p.z.p., natomiast ewentualne natężenie ruchu na drodze pozostaje poza kompetencjami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Utrzymanie funkcji zabudowy na analizowanym terenie wskazuje natomiast, że nie zostanie naruszony sposób korzystania z dojazdu do działki. Zdaniem SKO postanowienia wydanej w sprawie decyzji, jak i poprzedzających ją ustaleń analizy, wskazują na pełne respektowanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz gruntownego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Każdy z parametrów inwestycji został jednoznacznie ustalony w oparciu o podbudowę analizy urbanistycznej.

Z wydaną decyzją ponownie nie zgodzili się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. M. i P. M., reprezentowani przez J. M. i R. M. zarzucili:

1. naruszenie zasad postępowania administracyjnego: art. 7, 8, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez niewykonanie, w sposób należyty analizy urbanistycznej, tj. niewzięcie pod uwagę domów jednorodzinnych na ul. [....], zawyżenie średniej arytmetycznej odnośnie wysokości analizowanych budynków, naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa a w konsekwencji:

2. naruszenie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 60 ust 1 w zw. z 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 i 7 pkt 4 oraz § 8 Rozporządzenia poprzez nieprawidłowe określenie dozwolonej wysokości planowanego budynku, nieprawidłowe wyznaczenie strefy podlegającej analizie urbanistycznej, poprzez ustalenie, że dach inwestycji może być płaski a nie dwuspadowy;

3. błędne ustalenie kręgu uczestników poprzez nieuznanie za uczestników właścicieli nieruchomości położonych od strony ul. [...], tj. właścicieli budynków nr 23, 25, 27 oraz przy ul. [....] budynku nr 29 i 31.

W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji SKO w zaskarżonej części oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organy po raz kolejny nie przeprowadziły rzetelnej analizy urbanistycznej, nie stosując się do wskazań zawartych w orzeczeniach sądów, łamią przepisy Rozporządzenia. Skarżący wskazali, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. W bezpośrednim jej sąsiedztwie znajduje się duża ilość domów jednorodzinnych, a dopiero w znacznie dalszej odległości i to oddzielonej drogą pojawiają się bloki mieszkalne. W ocenie skarżących, nie ma powód, aby ustalenie górnej wysokości budynków było inne niż to wynika z ust. 1 Rozporządzenia. Ich zdaniem organy błędnie obliczyły też maksymalną dopuszczalną górną wysokość, na jaką może być wybudowany nowy wielorodzinny budynek. Jeden blok mieszkalny nr D został podzielony na dwa bloki a ulica i zabudowania zostały przyjęte jako dwie odrębne strony, chociaż to te same budynki. Skarżący podnieśli również, że na skutek planowanej inwestycji pogorszy się jakość życia dotychczasowych mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że z uwagi na ogłoszenie na terytorium kraju stanu epidemii – rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii ( Dz.U. poz. 491 ze zm.) a także związane z tym ograniczenia i wymogi w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, na podstawie arat 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. z 2020 r., poz. 3743, 567, 568, 695, 875), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa został skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Informacje o powyższym pełnomocnik skarżących otrzymał w dniu 1 lipca 2021 r. ( dowód ZPO k.56). Poza brakiem udziału stron w tym postępowaniu, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.: Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 p.p.s.a. Strony zaś zawiadomione o terminie posiedzenia mają prawo przedstawiać swoje stanowiska w sprawie. Z tych też powodów nie mógł odnieść oczekiwanego rezultatu sprzeciw skarżących odnośnie nie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Ze względu na istniejący stan zagrożenia uzasadnione było skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu bez udziału stron, przy czym strony zostały o tym fakcie pouczonej już w lipcu 2021 r., a zatem miały wystarczająco dużo czasu na zgromadzenie i przedstawienie dokumentacji na obronę własnych twierdzeń.

Ponadto zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Treść tego przepisu ma istotne znaczenie z punktu widzenia niniejszej sprawy. Sprawa dwukrotnie była oceniana przez Sąd. Pierwszym wyrokiem z 2 października 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 669/17 Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [....] z [...] lutego 2017 r., nr [...]. Kolejnym wyrokiem z 17 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 892/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [....] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] ustalającą warunki zabudowy. W ostatnio powołanym wyroku Sąd dokonując szczegółowej analizy parametrów wnioskowanej inwestycji na tle istniejącego ładu przestrzennego wskazał, że w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie może budzić wątpliwości, że w zakresie możliwości budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na konkretnym terenie, stanowisko organów jest prawidłowe. Wyjaśnienia natomiast wymagają jedynie kwestie związane z ustaleniem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz możliwości dostarczenia energii elektrycznej, które organ II instancji może uzupełnić w ramach posiadanych kompetencji w oparciu o art. 136 k.p.a.

Treść przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza w sprawie, że ocena Sądu co do faktów, jak również wnioski dotyczące prawa zawarte w wyrokach muszą zostać uwzględnione przez Sąd aktualnie orzekający. Kwestie, które zostały już przesądzone nie mogą podlegać ponownej ocenie.

Podnoszone w skardze zarzuty stanowią w zasadzie powtórzenie zarzutów formułowanych na poprzednich etapach postępowania i zmierzają w zasadniczej części do podważenia prawidłowości ustalonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, nie wykonania w sposób należyty analizy urbanistycznej, tj. nie wzięcie pod uwagę domów jednorodzinnych na ul. [...], nieprawidłowe określenie dozwolonej wysokości planowanego budynku, nieprawidłowe wyznaczenie strefy podlegającej analizie urbanistycznej, ustalenie, że dach inwestycji może być płaski a nie dwuspadowy, błędne ustalenie kręgu uczestników postępowania poprzez nie uznanie za uczestników postępowania właścicieli nieruchomości położonych od strony ul. [...] tj. właścicieli budynków nr 23, 25 i 27 przy ul. [...] oraz budynków 29 i 31.

Przedmiotem postępowania jest wniosek o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, miejsc postojowych oraz zjazdu drogowego z drogi publicznej – ul. [...] ( dz. nr wid. 943/47) na dz. nr ewid. 943/76 na terenie obejmującym nieruchomości nr ewid. 943/38, 943/39, 943/40, 943/41, 943/75, 943/76 położone w [...] przy ul. [...] dla [....] sp. z o.o."

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2a. (uchylony).

5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

6. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Gwarancją zapewnienia ładu przestrzennego i jednocześnie podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy jest spełnienie przesłanek określonych w art. 61 u.p.z.p. Spełnienie tych przesłanek rodzi po stronie organu obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. zgodnie z którym: każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Punktem wyjścia analizy spełnienia wszystkich przesłanek do ustalenia warunków zabudowy jest prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego. Ten został wyznaczony prawidłowo. Zgodnie z § 3 rozporządzenia MI w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego:

1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Oceniając prawidłowość poprzednio wydanej w sprawie decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 17 października 2019 r. II SA/Rz 892/19 jako prawidłowe ocenił ustalenia organu w tym zakresie. Ustalenia te nie uległy zmianie.

Dla terenu objętego inwestycją nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z kolei w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonego Uchwalą Rady Miejskiej w [....] Nr [...] z [....] października 2001 r. teren inwestycyjny znajduje się w obszarze oznaczonym jako M1 tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W obszarze analizowanym znajdują się różnorodne obiekty: budynki mieszkaniowe jednorodzinne, wielorodzinne usługowe, gospodarcze, użyteczności publicznej w tym przedszkole. Wśród tych budynków co najmniej 4 to budynki wielorodzinne, a trzy czteropiętrowe. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że wnioskowany budynek wpisuje się w istniejącą zabudowę. Przypomnieć także należy na słuszne stanowisko Sądu zawarte w powołanym wyżej wyroku, że kontynuacja nie oznacza identyczności.

Przechodząc kolejno do parametrów inwestycji za zgodne z prawem uznać należy wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu -§ 5 rozporządzenia oraz wskaźnik szerokości elewacji frontowej - § 6. Kwestia ta została przesądzona tak wyrokiem WSA w Rzeszowie z 2 października 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 669/17, a następnie powtórzona w wyroku WSA w Rzeszowie z 17 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 892/19, w świetle powyższego za bezzasadną Sąd uznał ponowną analizę tego wskaźnika.

W ocenie Sądu prawidłowo został określony również parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Zgodnie z § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich ( ust. 1 ). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym ( ust.3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 ( ust.4).

Wadliwość ustalenia tego parametru była jedną z podstaw uchylenia decyzji w obu powołanych wyrokach: sygn. akt II SA/Rz 669/17 i II SA/Rz 892/19.

W ostatnio powołanym wyroku Sąd stwierdził nieprawidłowość ustalenia średniej wielkości wskaźnika na terenach bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją. Tereny te zostały podzielone na dwa obszary: po południowej stronie ul. [...] i zachodniej stronie inwestycji – średnia wielkość według organów wyniosła 14,4 m, po wschodniej 9,6 m. W odniesieniu do zabudowy po zachodniej stronie inwestycji Sąd zwrócił uwagę, że podstawą ustaleń organu było przyjęcie do analizy 4 budynków o wysokości 16 m i jednego o wysokości 6 m, podczas gdy z załącznika graficznego i powszechnie dostępnych informacji internetowych wynikało, że w obszarze tym znajdują się 3 budynki o wysokości 16 m i jeden o wysokości 6m. Wyliczona na podstawie tak zweryfikowanych informacji średnia wysokość elewacji frontowej dla zabudowy po zachodniej stronie inwestycji wyniosła 13,5 m co po zsumowaniu z średnią wysokością zabudowy po stronie wschodniej 9,6 m, dało wielkość 11,55 m, a nie jak przyjęły organy 12 m.

W aktualnie prowadzonym postępowaniu, zgodnie ze wskazówkami Sądu, działając na podstawie art. 136 k.p.a. zlecono przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego celem uzupełnienia analizy urbanistycznej tekstowej i graficznej przez jednoznaczne ustalenie liczby i wysokości budynków w zabudowie wielorodzinnej położonych w obszarze analizowanym w tym budynków o wysokości 16 m i ponowne dokonanie analizy wielkości górnej krawędzi elewacji frontowej. Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] Burmistrz Miasta [...] uzupełnił postępowanie dowodowe poprzez ustalenie, że pomiędzy ul. [...] a ul. [...] - teren po zachodniej stronie inwestycji- znajdują się trzy budynki mieszkalne wielorodzinne o wysokości 16,00 m i jeden budynek o wysokości 6 m, średnia wysokość elewacji frontowych po tej stronie inwestycji wynosi 13, 5.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji ustalił średnią wysokość elewacji frontowej na poziomie 11,55 m, i taką też wielkość przyjął dla planowanej inwestycji.

Powyższe ustalenia odpowiadają zarówno obowiązującym przepisom, jak również wskazówkom Sądu zawartym w poprzednio wydanym wyroku.

Odnoszą się do zarzutów skargi nie uwzględnienia przy ustalaniu wysokości elewacji frontowej zabudowy po północnej stronie ul.[....] stwierdzić należy, że przy ustalaniu tego parametru bierze się pod uwagę zabudowę sąsiednią, w przeciwieństwie do pozostałych parametrów, które wyznacza się w odniesieniu do wszystkich nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. Wynika to z treści § 7 rozporządzenia.

Wątpliwości Sądu nie budzi również wyznaczenie linii zabudowy jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy od strony północnej, południowej i zachodniej wzdłuż ulic [...], [...] oraz na działce 943/42. Ustalenie tej linii zostało prawidłowo zweryfikowane po wskazówkach zawartych w wyroku WSA z 2 października 2017 r. Sąd orzekający poprzednio ocenił ten parametr jako odpowiadający przepisom prawa.

Wbrew zarzutom skargi nie można również czynić zarzutu odnośnie prawidłowości ustalenia geometrii dachu. Ta także została uznana za prawidłową przez Sąd w poprzednim wyroku. Twierdzenia Sądu są nadal aktualne do niezmienionego w tym zakresie stanu faktycznego. Sąd zwrócił uwagę na różnorodność dachów występujących w obszarze analizowanym zarówno płaskich, jak i dwuspadowych, dopuszczając ze względu na tą różnorodność wariant dachu płaskiego pogrążonego o kącie nachylenia połaci dachowych od 0-15°.

Bezspornie inwestycja ma dostęp do drogi publicznej – ul. [...], do której bezpośrednio przylegają działki nr 943/75 i 943/76. Ponadto teren inwestycji przylega do ul. [...]. Działki objęte wnioskiem położone są w granicach administracyjnych miasta przez co został spełniany warunek o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Aktualnie nie ma również wątpliwości, że planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamarzenie budowalnego, świadczą o tym oświadczenia gestorów uzupełnione o oświadczenie [...] S.A. Oddział w [....] o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunków przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej. Tym samym zostały wyjaśnione wątpliwość WSA w Rzeszowie podniesione w wyroku z dnia 17 października 2019 r.

Aktualne pozostają również stwierdzenia Sądu odnośnie spełnienia wymogów zabezpieczenia interesów osób trzecich. W decyzji zagwarantowano bowiem, że inwestycja nie może pozbawić dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, energii elektrycznej, środków łączności ani pozbawić właścicieli działek 943/9 i 943/44 możliwości korzystania z energii elektrycznej wytwarzanej przez istniejące urządzenia fotowoltaiczne, pozbawić dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, ani też uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, gleby i wody.

Jeśli chodzi natomiast o zarzut pominięcia jako strony postępowania właścicieli budynków nr 23, 25, 27 przy ul. [...] oraz 29, 31 przy ul. [...] zarzut ten nie może stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji. Ewentualne pozbawienie strony udziału w postępowaniu jako przesłanka wznowieniowa o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony, to jest ten, kto bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.