Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 437/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego A. B. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską Panu A. B. ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym o czyn z art. 178a § 1 k.k.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia [...] września 2006 r. (sygn. akt II K [...]) uznał p. A. B. winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego - czynu wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) i za to skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] września 2006 r.

Mając powyższe na uwadze, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2007 r. cofnął przedmiotowe uprawnienie, wskazując jako podstawę materialnoprawną art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji pełnomocnik strony odwołał się w ustawowym terminie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na uchybienia proceduralne oraz sformułował wytyczne co do okoliczności, które organ ten winien wyjaśnić w toku postępowania uzupełniającego.

W toku postępowania wyjaśniającego Komendant Wojewódzki Policji w [...] dopuścił dowód z materiałów z postępowania karnego oraz przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadków zarówno policjantów przeprowadzających kontrolę drogową na okoliczności dotyczące zachowania się p. A. B. podczas tej kontroli, jak i policjanta dzielnicowego na okoliczność opinii o nim w miejscu zamieszkania.

Po rozpatrzeniu ustalonych w sprawie okoliczności Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż fakt popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w pełni pozwala na jej zakwalifikowanie do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego i decyzją z dnia [...] października 2007 r. cofnął jej pozwolenie na broń palną myśliwską, przyjmując jako jej podstawę materialnoprawną wspomniany wyżej art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie w ustawowym terminie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego jaki i prawa materialnego, bowiem w jego ocenie nie ma związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przez jego mocodawcę czynem, a zaliczeniem do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdził także, że brak konfliktu jego mocodawcy z prawem (oprócz wymienionego wyżej prawomocnego skazania), a także wyróżniająca się jego postawa tak społeczna, jak i myśliwego uzasadniają przypuszczenie, że nadal będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie użyje posiadanej broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń.

Należy podkreślić, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie (lub o których oskarżenie) może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest otwarty. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)" (vide: np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 960/06, LEX nr 214087). Zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni), pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osadzonych prawomocnym wyrokiem skazującym, lub o pełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, LEX nr 190907). Organy Policji przyjęły więc, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona m. in. Policji (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity z 2007 r. Dz. u. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynów zabronionych prawem, orzeczenia sądu są więc dla organów Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem pozwalają zbadać czy w konkretnym przypadku zaistniał związek przyczynowo-skutkowy miedzy dotychczasowym postępowaniem posiadacza broni, a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Jak już wspomniano wyżej, katalog wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę nie jest więc zamknięty. W ten sposób ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub podejrzenie (oskarżenie) o popełnienie innych rodzajów przestępstw, nie zastrzegając jednocześnie, podobnie jak w stosunku do wskazanych przez siebie, iż nie może to dotyczyć czynów bezprawnych popełnionych jeden raz. Ustawodawca cedując zatem na te organy kompetencje w tym zakresie uznał, i nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną), kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Nadając bowiem art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji charakter obligatoryjny odrzucił możliwość uwzględniania interesu osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz korzystając z ustawowej kompetencji przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczność spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zauważyć przy tym należy, iż organy te nie zostały zobowiązane tymi przepisami prawa do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą, organy Policji przyjęły więc, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178a § 1 k.k.). Organy Policji ustalając tę okoliczność jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (w jego wyniku traci życie lub staje się inwalidami tysiące osób) oraz nagminność (stanowi ono bowiem plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie także dla życia zdrowia i mienia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu, sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstw a także na ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia.

W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż strona popełniła właśnie taki czyn. Zauważyć przy tym należy, iż w myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/1 dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości. Z powyższego wynika więc, że strona przekroczyła ten próg kilkakrotnie.

W zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa (a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Pan A. B. przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. popełnił, a więc jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Strona, decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób – pośrednio - także tym dobrom chronionym prawem. Zatem jej czyn pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem jakim jest pozwolenie na broń prawem posiadania i używania broni nie daje wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń jej zachować. Nie można bowiem wykluczyć, iż z takimi cechami charakteru nie użyje również broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - obawa ta jest więc w jej przypadku uzasadniona. Prawo do posiadania broni jest ponadto swoistym przywilejem i nie każdy może je otrzymać w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji. Ma też ono ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia, co przejawia się głównie w przestrzeganiu przez posiadaczy pozwoleń na broń porządku prawnego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a k.k. tę rękojmię znosi.

Jak już wspomniano wyżej, od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej postawy nie wykazała. Ponadto, organy Policji prowadzą rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń porządku prawnego. Stoją na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają takie przestępstwo, za jakie strona została skazana, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jest to zgodne z wolą ustawodawcy, bowiem przepisy te mają charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca przyznał w ten sposób bezwzględny prymat interesowi społecznemu, którego racją jest, aby broni posiadać nie mogły osoby, które wskutek swojego postępowania wzbudzają uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz uwzględniając obligatoryjny charakter zastosowanych przepisów prawa materialnego zauważyć należy, że w sytuacji istnienia wobec p. A. B. uzasadnionej obawy (a więc niepewności, którą należy udowodnić) możliwości użycia broni sprzecznie z prawem w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż cofnięcie pozwolenia na broń.

Argumenty zawarte w odwołaniu nie mogą, więc mieć wpływu na odmienne rozstrzygniecie sprawy, gdyż wobec strony skazanie nie uległo zatarciu. Zauważyć też należy, iż ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Zatem brak takiej okoliczności także nie ma istotnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Na ocenę organów Policji nie mogą mieć wpływu też inne okoliczności, tj. zarówno pozytywna opinia o stronie z macierzystego kola łowieckiego, jak i opinia z jej miejsca zamieszkania. Z opinii tych wynika, że p. A. B. tak w środowisku myśliwych, jak środowisku lokalnym jest pozytywnie postrzegany. Niemniej jednak nie eliminuje to faktu, że popełnił on wymienione wyżej przestępstwo. Zauważyć też trzeba, iż brak broni myśliwskiej nie uniemożliwia stronie aktywności na rzecz łowiectwa. Strona nadal będzie mogła pracować w kole łowieckim - nie będzie miała tylko prawa do odstrzału zwierzyny. Poza tym cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dożywotne, bowiem po zatarciu skazania za popełnione przestępstwo strona będzie mogła o ile spełniać będzie wymagane przesłanki formalne ponownie ubiegać się o pozwolenie na broń myśliwską.

Norma prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji natomiast nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, którą można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie a zatem w tym stanie faktycznym i prawnym nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie przedmiotowe pozwolenie. Ocenie tej w żaden sposób nie można zarzucić naruszenia art. 7 k.p.a. Prymat interesowi społecznemu dał bowiem sam ustawodawca ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i wiążąc organy Policji co do rodzaju decyzji kończącej sprawę administracyjną, co do jej istoty.

Ponadto organ odwoławczy stwierdza, iż zamieszczony w odwołaniu wniosek pełnomocnika strony o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego został zbadany pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanek określonych w art. 105 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją § 1 tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Ponadto organ może - w myśl art. 105 § 2 k.p.a. - umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby instytucja umorzenia postępowania mogła być w danej sprawie zastosowana. W przedmiotowej sprawie postępowanie toczy się z urzędu - zostało wszczęte przez organ administracji publicznej - nie występuje więc warunek, o którym mowa w opisanym wyżej § 2. Brak jest, zatem podstaw do zastosowania tego przepisu.

Organ odwoławczy zbadał więc czy w prowadzonym postępowaniu nie zaistniała przesłanka wymieniona z § 1 art. 105 k.p.a., nakazująca umorzenie z urzędu postępowania administracyjnego ze względu na jego ewentualną bezprzedmiotowość. Przeprowadzona analiza zebranych materiałów pozwala stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie ta przesłanka nie zachodzi, ponieważ przedmiotem postępowania administracyjnego jest kwestia cofnięcia stronie prawa do posiadania broni palnej w myśl przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan A. B. zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił:

1. obrazę art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwe zastosowanie,

2. obrazę art. 77 § 1 k.p.a. przez nie wykazanie związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem skarżącego w tym ukaraniu, a obawą, że skarżący użyje broni w niewłaściwy sposób.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący nigdy poza wyrokiem II K [...] nie wszedł w konflikt z prawem, prowadził wzorowy tryb życia, nie nadużywał alkoholu, jest aktywnym członkiem klubu łowieckiego i propaguje sport wśród młodzieży.

Na tle powyższych ustaleń zachowanie skarżącego z dnia [...] czerwca 2006 r., kiedy to będąc w stanie nietrzeźwym prowadził samochód na krótkim odcinku i na bocznej drodze jest zdecydowanie epizodem, wydarzeniem wyjątkowym i niepowtarzalnym.

Tym samym ocena postawy skarżącego dokonana przez organ administracji jest niewłaściwa, zaś wyprowadzenie wyłącznie z faktu wydania wyroku skazującego za czyn z art. 178a § 1 k.k. wniosku, że zasadne są obawy, iż skarżący użyje broń w niewłaściwy sposób, jest błędne i nastąpiło z obrazą art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.

Podkreślić należy także, że już po popełnieniu przestępstwa skarżący postępował właściwie, nie naruszał porządku prawnego, co dodatkowo utwierdza w przekonaniu, iż skarżący jest generalnie osobą przestrzegającą porządku i prawa.

Tym samym zasadne są zarzuty skarżącego, iż niewłaściwie została postawiona prognoza co do przyszłego postępowania skarżącego, niewłaściwie też - bo wybiórczo - dokonano oceny materiału dowodowego określającego postawę skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest to Sąd, który ocenia decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym nie kierując się kryteriami słusznościowymi (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sadów administracyjnych Dz. U. Nr 153 poz. 1269).

Ponadto co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Zauważyć należy, iż zaskarżone decyzje podjęte zostały na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Natomiast ze względu na skazanie skarżącego wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 178a kk organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z dyspozycji tej normy prawa wynika, iż pozwoleń na broń nie wydaje się (a także cofa się już wydane) osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską było uzyskanie informacji o prawomocnym wyroku skazującym pana A. B. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa, których popełnienie najczęściej wskazuje, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem. Wśród przestępstw tych, ustawa nie wymieniła prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (art. 178 a § 1 k.k.), które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Jednakże przede wszystkim zauważyć należy, iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcia takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia (porównaj wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 niepublikowany).

W orzecznictwie administracyjnym był już wyrażany pogląd (wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02 niepublikowany), iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem. W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań wskazać należy, iż w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego samo prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego a więc przestępstwo z art.178 § 1 k.k. nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), choć sama jazda samochodem pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06 niepublikowany).

Popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdział XXI Kodeksu karnego) w okolicznościach tej sprawy nie wystarcza do uznania, iż taka obawa o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadniona.

Organy nie mogą stosować takiej wykładni cytowanego przepisu, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Każdą sprawę należy indywidualizować. Istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach, to należałoby uznać, że każde przestępstwo popełniane w stanie nietrzeźwości, powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń. Byłaby to kolejna kara dodatkowa, której jednak przepisy nie przewidują. Tym samym za usprawiedliwiony w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy uznać zarzut skargi dokonania przez Organy Policji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji uznał, że sam wyrok skazujący stronę za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stanowi wystarczającą podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń w tej sprawie.

W ocenie Sądu zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dlatego też na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. A i C ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 77 k.p.a., Sąd uchylił zaskarżone decyzje. Jak wskazano we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, samo popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, a nawet skazanie nie może automatycznie i wprost powodować pozbawienia prawa do broni. Uzasadnia je tylko sytuacja opisana w normie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i tj., jeżeli nie ma czynu popełnionego przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu to muszą zaistnieć takie cechy osobowe posiadacza broni, które mogą wskazywać, iż istnieje obawa, że może on użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ orzekający o pozbawieniu prawa do broni ma więc obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wykazania w motywach decyzji, że podmiot pozbawiony prawa do broni należy do tej właśnie kategorii osób, wymienionych w powołanym przepisie. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie opinia pozytywna o skarżącym, wydana przez koło łowieckie brak jest natomiast wywiadu środowiskowego przede wszystkim rozważań uzasadniających zaliczenie skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

O niewykonalności uchylonych decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.