Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1556/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu dnia 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. i P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 2364/15 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. K. i P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. K. i P. K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarządzeniami z dnia 30 grudnia 2015 r. skarżący wezwani zostali do uzupełnienia braków skargi, poprzez nadesłanie jej dwóch odpisów oraz uiszczenie wpisu sądowego. W zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione, w związku z czym, postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniesiony środek zaskarżenia. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazując, że M. K. w okresie odebrania wezwania do uzupełnienia braków była chora, a P. K. w tym czasie przebywał w podróży służbowej, w związku z prowadzoną przez niego działalnością. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższe okoliczności nie wskazywały na brak winy skarżących w uchybieniu. Problemy skarżącej z poruszaniem się nie powodowały, iż nie mogła ona chociażby posłużyć się osobami trzecimi w nadaniu pisma, zwierającego odpisy skargi, a okoliczność, iż uiściła ona wpis sądowi wskazuje na to, że wiedziała o upływającym terminie i konsekwencjach jego uchybienia.

Zażalenie na to postanowienie wniosła M. K. i P. K. wskazując, iż wbrew stanowisku Sądu nie istniała możliwość skorzystania przez M. K. z pomocy osób trzecich

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przewiduje możliwość przywrócenia przez Sąd uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Przywrócenie takie uzależnione jest od wykazania przez stronę braku jej winy w uchybieniu, zaś okoliczności wskazujące na brak winy wykazane winny być we wniosku o przywrócenie terminu, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy.

W przedmiotowej sprawie M. i P. K. uchybili terminowi do uzupełnienia braków formalnych ich skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie uiścili bowiem jedynie wpis sądowy, jednak nie nadesłali dwóch dodatkowych odpisów wniesionego środka zaskarżenia. Jako przyczynę uchybienia skarżący wskazali chorobę M. K., która uniemożliwiała jej poruszanie się oraz wyjazd służbowy P. K.. W ocenie Sądu I instancji okoliczności te nie mogły być uznane za przesłankę przywrócenia uchybionego terminu, bowiem nie wskazywały one na brak winy strony w uchybieniu. Stanowisko to należy uznać za zasadne.

Zauważyć bowiem trzeba, iż nawet jeśli uznać, iż M. K. w okresie od stycznia do marca 2016 r. pozbawiona byłą możliwości poruszania się – która to okoliczność w istocie w żaden sposób nie została wykazana i wynika jedynie z oświadczenia skarżącej, to podkreślenia wymaga, iż strony nie określiły jakkolwiek długości pobytu służbowego P. K. poza granicami Polski. Wiadomo jedynie, iż spotkał się on ze swoimi kontrahentami w Czechach, ale nigdzie nie wskazano kiedy rozpoczął swój wyjazd, ani kiedy powrócił do domu. Tym samym przyjąć trzeba, iż skarżący, mimo ciążącego na nich obowiązku, nie wykazali, aby uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.