Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 137/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107 par. 3, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15 ust. 1 pkt 3, art. 15i, art. 15h ust. 7, art. 15 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
article: art. 15 ust. 1 pkt 2-6
journal: Dz.U. 2011 nr 231 poz 1375
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej "KGP" lub "organ") decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 955), dalej "ustawa o broni i amunicji" lub "u.b.a.", po rozpatrzeniu odwołania K. W. (dalej "skarżący" lub "strona") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (dalej "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2020 r., L.dz. [...], orzekającej o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ I instancji, w związku z uzyskaną informacją, iż została wszczęta wobec skarżącego procedura Niebieskiej Karty, na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, wezwał go do przedstawienia orzeczenia, lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią. Skarżący wezwanie zrealizował i przedłożył orzeczenia - lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może dysponować bronią. Organ I instancji, korzystając z przysługującego mu prawa określonego w art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji, złożył od nich odwołania. Z ostatecznego orzeczenia psychologicznego, wydanego przez psychologa K. K. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] wynika, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.

Organ I instancji cofnął stronie pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

W wyniku wniesionego odwołania, KGP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że orzeczenie psychologiczne z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], wydane wskutek uruchomionej procedury odwoławczej, jest ostateczne i przesądza o sposobie rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. Jednoznacznie wynika z niego, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Powyższe orzeczenie jest wiążące dla organu Policji, bowiem wyeliminowało z obrotu prawnego orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wydane w pierwszej instancji przez psycholog dr S. S., które nie ma decydującej mocy dowodowej i wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek nałożony na stronę na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. upoważnionego lekarza i psychologa. Okoliczność, że strona uzyskała pozytywne orzeczenia psychologiczne i lekarskie w pierwszej instancji, nie może przesądzić o zachowaniu jej pozwolenia na broń palną myśliwską, ani żadne kolejne wydane w pierwszej instancji w sytuacji, gdy orzeczenie psychologiczne w drugiej instancji uzyskała negatywne. Organ wskazał, że zgodnie z wolą ustawodawcy, jeżeli którekolwiek z orzeczeń (czy to lekarskie, czy psychologiczne) nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia na broń palną na każdy jej rodzaj i bez względu na cel, w którym ma być używana.

Organ podkreślił również, że dla rozstrzygnięcia nie miało znaczenia, że wobec procedura Niebieskiej Karty została wobec skarżącego zakończona, ponieważ okoliczności ta, nie jest powodem cofnięcia pozwolenia na broń palną. Powodem takim jest orzeczenie psychologiczne wydane w drugiej instancji, stwierdzające, że skarżący nie może dysponować bronią. KGP wskazał, że organ I instancji uzyskał informację, iż w dniu [...] listopada 2019 r. funkcjonariusze Policji podjęli interwencję względem skarżącego, który w stanie nietrzeźwości wszczął awanturę domową, szarpał żonę za ubranie i uderzył ją w twarz, a następnie został zatrzymany i doprowadzony do komendy celem wytrzeźwienia oraz została wszczęta procedura Niebieskiej Karty. Ponadto, w dniu 20 listopada 2019 r. skarżący wezwał funkcjonariuszy Policji twierdząc, że będzie spokojniejszy i pewniejszy jak broń zostanie mu odebrana, ponieważ nie może sobie poradzić z problemami i w ostatnich dniach sięga po alkohol. Zdaniem KGP, okoliczności te dostatecznie uzasadniały podejrzenie, iż skarżący może należeć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Dlatego też organ I instancji w celu zweryfikowania zdolności strony do dysponowania bronią palną, najpierw zobowiązał ją do przedstawienia aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, a następnie na podstawie art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji, złożył od nich odwołania.

W ostatecznym orzeczeniu psychologicznym stwierdzono, iż skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, dlatego też organy Policji zobowiązane były cofnąć pozwolenie na broń palną w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Przepisy te mają charakter obligatoryjny, co oznacza również, iż wiążą organy Policji w zakresie orzekania. Organ podkreślił, że w przypadku strony nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie niż cofnięcie pozwolenia na broń palną.

Na decyzję organu skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej:

1) naruszenia przepisów postępowania:

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niewyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, co w konsekwencji naruszyło jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 35 § 3 w zw. z art. 36 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie miesiąca od dnia otrzymania odwołania i nie zawiadomienia o tym strony, co w połączeniu z powyższym zarzutem skutkowało rażącym naruszeniem praw strony;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do zarzutów odwołania;

2) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 18 ust. pkt. 2 ustawy o broni i amunicji poprzez zaaprobowanie cofnięcia pozwolenia na broń, w sytuacji gdy w dacie wydania decyzji przez organ I instancji zachodziła wątpliwość co do ważności badania z dnia [...] lutego 2020 r. i jego aktualności z uwagi na treść nadania z dnia 20 maja 2020 r.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zaskarżona w sprawie decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu, nie było więc podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki określone w art.107 § 3 k.p.a. zarówno co do uzasadnienia faktycznego jak i prawnego decyzji. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art.8, art.9, art.11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia faktyczne wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń.

Odnosząc się do istoty sprawy, zauważyć na wstępie należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów świata jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.b.a. broń można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu - Komendanta Wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń.

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., Nr 1, poz. 5).

Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 powołanej ustawy i potwierdzające, że może dysponować bronią. W myśl z kolei art. 15 ust. 5 ww. ustawy w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń.

Stosownie natomiast do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6, tj. osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3), uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).

Przepisy art. 15a-15h ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenie na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2019 r. poz. 1562) dalej "rozporządzenie", określają kompleksowo tryb i sposób ustalania zdrowotnej zdolności do dysponowania bronią. Przepisy te przewidują, m.in. jakie badania powinny i mogą być przeprowadzone przed wydaniem przez upoważnionego orzecznika stosownego orzeczenia. Należy zwrócić uwagę, że wydawane jest jedno orzeczenie psychologiczne, obejmujące badanie czy posiadacz pozwolenia na broń lub osoba ubiegająca się o pozwolenie, wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz jedno orzeczenie lekarskie, obejmujące łącznie ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią (art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy). Od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji osobie poddanej badaniom oraz organowi Policji przysługuje odwołanie. W przypadku jego wniesienia, przymiot ostateczności uzyskują orzeczenia wydane w drugiej instancji (art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji). Orzeczenia te uchylają zatem moc dowodową orzeczeń je poprzedzających. W ten sposób zamknięta zostaje przewidziana przez ustawodawcę ścieżka służąca ustalaniu posiadania przez określoną osobę zdolności do dysponowania bronią.

Przepisy te stanowią zatem, że w razie przedstawienia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, z których wynikać będzie, że należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu jej pozwolenia na broń.

W niniejszej sprawie podstawą faktyczną cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego był fakt wydania względem skarżącego ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z [...] lutego 2020 r., w trybie odwoławczym, z którego wynikało, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. Orzeczenie to wydane zostało w związku ze skorzystaniem przez Komendanta Wojewódzkiego w L. z uprawnienia przewidzianego w art. 15h ust. 2 u.b.a. Przepis ten stanowi, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego (i psychologicznego) przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi Wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Odwołanie złożone przez KWP w L. od orzeczenia lekarskiego spełnia przesłanki, o których mowa w art. 15h ust. 1 i 3 u.b.a., tj. sporządzone zostało na piśmie, zawiera uzasadnienie, zostało wniesione w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia do podmiotu odwoławczego - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. za pośrednictwem lekarza, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania Komendant wskazał, na prowadzoną w stosunku do Skarżącego procedurę niebieskiej karty z uwagi na stosowanie przemocy w rodzinie w stanie po spożyciu alkoholu oraz odnotowane w dniu [...] listopada 2019 wezwanie wystosowane przez Skarżącego (znajdującego się w stanie nietrzeźwości), funkcjonariuszy Policji do przejęcia jego broni, gdyż jak sam oświadczył, zaczął nadużywać alkoholu.

W dniu [...] lutego 2020 r. zostało wydane orzeczenie psychologiczne nr [...], przez upoważnione psychologa numer wpisu [...] do rejestru psychologów upoważnionych prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego w L. zgodne z wzorem zaświadczeń określonym w § 7 rozporządzenia, zgodnie z którym Skarżący należy do osób wymienionych w art.15 ust.1 pkt 3 u.a. i nie może dysponować bronią. Stosownie do art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy (czy psychologów) w I i w II instancji.

Wskazać przy tym należy, że sądy administracyjne również nie mają możliwości weryfikacji orzeczeń lekarskich (czy psychologicznych) w sprawach dotyczących pozwolenia na broń palną, zaś sprawowanie przez te sądy kontroli wobec zaskarżonych decyzji dotyczących dysponowania bronią palną, sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod względem ich zgodności z obowiązującym prawem. Oznacza to, że Sąd uprawniony jest do oceny czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot, jak również do oceny kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia, tj. czy orzeczenie lekarskie (psychologiczne) zostało wydane przez uprawnionego lekarza (uprawnionego psychologa). Takiej oceny Sąd dokonał i stwierdził, że kwestionowane orzeczenie wydane zostało przez podmiot upoważniony zgodnie z procedurą określoną w ustawie o broni i amunicji. Sąd nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków w zakresie określonych schorzeń, bowiem nie dysponuje konieczną wiedzą medyczną w tym zakresie.

Jak już wyżej wskazano, podmiotem uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (art. 15i u.b.a.). Kontrola ta, co należy podkreślić, nie została przewidziana jako dodatkowy sposób weryfikacji każdego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym w konkretnym postępowaniu, lecz służy przestrzeganiu należytych standardów orzekania przez lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Nie jest też pozainstancyjnym sposobem kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwolenia na broń.

Jak wynika z ww. przepisu przedmiotowa kontrola pozostawiona została uznaniu wojewody, bowiem ustawa nie określa w jakich sytuacjach bądź na wniosek jakiego podmiotu organ ten zobligowany jest do jej przeprowadzenia. Ustawodawca nie określił również formy rozstrzygnięcia odmawiającego podjęcia kontroli. Oznacza to, że kontrolą Sądu mogą być objęte tylko kwestie formalne. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w odniesieniu do ww. ostatecznego orzeczenia lekarskiego była prowadzona kontrola przez właściwego wojewodę.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy Policji obu instancji są zgodne z obowiązującym prawem, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, pozostawały zarzuty skargi dotyczące zakończenia procedury niebieskiej karty, wobec Skarżącego i niepostawienia mu zarzutów karnych, bowiem podstawę cofnięcia pozwolenia na broń w niniejszej sprawie, stanowiło zaistnienie przesłanki z art.15 ust.1 pkt 3 u.b.a. stwierdzonej omówionym wyżej orzeczeniem psychologicznym.

Co do zarzutu naruszenia art.10 k.p.a. wskazać należy, iż Strona była powiadamiana o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiale w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji (k.61, k.87 akt adm). Natomiast w postępowaniu odwoławczym Komendant Główny Policji z obowiązku tego się nie wywiązał, jednakże naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem, decyzja w drugiej instancji, została wydana na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie zebrał żadnych nowych dowodów, więc wszystkie dowody stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie były Stronie znane.

Poza rozważaniami Sądu w tej sprawie pozostają również zarzuty dotyczące naruszenia terminów załatwiania spraw, które jak twierdzi Strona organ przekroczył, bowiem skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji co do istoty a nie bezczynności organu, wykraczającej poza przedmiot zaskarżenia, którym Sąd jest związany.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.