Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3825/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt b1, art. 144, art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art67 § 2 i § 4, art. 97 § 2, art. 54 § 1, § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Dyrektor Izby Celnej w W. ("DIC", "organ egzekucyjny") wszczął wobec majątku Skarżącej H. Sp. z o.o. postępowanie egzekucyjne na podstawie, wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w K. ("DIC"), tytułu wykonawczego z dnia 18 września 2015r nr [...], obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej.

2. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia należących do Skarżącej ruchomości w postaci automatów do gier wraz z 27 kluczami serwisowymi.

3. Pełnomocnik Skarżącej, pismem z 13 czerwca 2016r. złożył skargę na dokonaną 18 maja 2016r czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, Zarzucił brak oznaczenia w protokole wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...], który został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. ("DIC2"), w sytuacji, gdy DIC2 nie może być wierzycielem i nie wystawił przedmiotowego tytułu wykonawczego. Nadto, automaty są wyłącznie w posiadaniu zależnym Skarżącej, na podstawie umowy leasingu, a ich właścicielem jest spółka handlowa prawa cypryjskiego.

4. DIC, postanowieniem z [...] lipca 2016r nr [...] oddalił skargę. W szczególności podał, że protokół zajęcia jest zgodny ze wzorem zajęcia i odbioru ruchomości, stanowiącym załącznik nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015r, poz. 2310) oraz odpowiada wymaganiom formalnym sformułowanym w art. 67 § 4 u.p.e.a. Nadto, z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015r zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2015r, poz. 1494), wynika, że Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony jako właściwy na terytorium całego kraju do wykonywania zadań wierzyciela. DIC zauważył, ze w sprawie nie wystąpiono do organu egzekucyjnego z żądaniem wyłączenia spod egzekucji w trybie art. 38 § 1 u.p.e.a..

5. Skarżąca, w zażaleniu z 29 lipca 2016r, zarzuciła naruszenie: 1) art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez błędne oznaczenie w protokole zajęcia wierzyciela, którego organ egzekucyjny oznaczył jako DIC2 podczas gdy Dyrektor Izby Celnej w S. nie jest wierzycielem w sprawie, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej; 2) art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe określenie tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez DIC2 o nr [...]. KGT, podczas gdy względem zobowiązanej spółki nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne na podstawie takiego tytułu wykonawczego.

6. Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z [...] października 2016r Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz z art. 18, art. 54 § 1, § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 599 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), utrzymał w mocy postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu i odbiorze ruchomości. DIS wskazał, że zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w katalogu środków określonym w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. W aktach sprawy znajduje się sporządzony w dniu 18 maja 2016r. protokół zajęcia i odbioru ruchomości należących do H. Sp. z o.o. w postaci automatów do gier, podpisany przez dwóch świadków, z którego wynika, ze zajęte ruchomości oddano pod dozór funkcjonariusza. Odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości został doręczony Spółce 8 czerwca 2016r. Zdaniem DIS, protokół odpowiada, obowiązującemu w dacie dokonywanej czynności egzekucyjnej, wzorowi protokołu zajęcia i odbioru ruchomości określonemu w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności i zawiera elementy określone w art. 67 § 4 u.p.e.a. Zdaniem DIS, protokół zajęcia i odbioru ruchomości zawiera prawidłowe oznaczenie wierzyciela, jak również prawidłowy numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do egzekucji. Według DIS, z uwagi na zapis § 1c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015r zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony jako organ właściwym do wykonywania zadań wierzyciela na terytorium całego kraju w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych (...), których wykonanie następuje w trybie przepisów u.p.e.a. Stąd, w momencie dokonywania zaskarżonej czynności, tj. 18 maja 2015r organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela w odniesieniu do dochodzonej należności był już - prawidłowo zatem został wskazany w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 18 maja 2016r jako wierzyciel - Dyrektor Izby Celnej w S.. W opinii DIS, z art. 67 § 2 pkt 1 i 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. wynika, że protokół powinien zawierać oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego oraz numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia. Kwestionowany przez Spółkę protokół zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 18 maja 2016r. zawiera wszystkie te elementy. Nadto, ze skargi z dnia 13 czerwca 2016r na czynność egzekucyjną wynika, iż Spółka ma świadomość o istnieniu tego tytułu wykonawczego i prowadzonym na jego podstawie postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem DIS, kwestia braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. jest podstawą do złożenia innego środka zaskarżenia (zarzutów), zaś zarzuty nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne.

7. Strona, w skardze z 23 listopada 2016 r. do Sądu na postanowienie DIS z dnia 18 października 2016 r. zarzuciła: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, w sytuacji, kiedy zajęte w sprawie ruchomości nie są własnością zobowiązanej spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] i podając wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w S., co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawię do zajęcia, który to organ egzekucyjny określi! jako tytułu wykonawcze wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...], w sytuacji gdy wobec zobowiązanej spółki na podstawie takich tytułów wykonawczych nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne. Dlatego czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętych prawidłowo postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia, co powinno uzasadniać uwzględnienie skargi; 4) naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny powinien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana: 5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy w sprawie doszło do sporządzenia protokołu zajęcia i odbioru ruchomości na nieaktualnym w dacie wystosowania zawiadomienia wzorze zajęcia, przy czym zgodnie z treścią naruszonej normy prawnej, podstawę stosowania środków egzekucyjnych stanowi zawiadomienie sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zaś jakiekolwiek modyfikacje ustalonego wzoru dopuszczalne są jedynie w zakresie przewidzianym w tym wzorze.

Skarżąca zwróciła się o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, o zasądzenie od DIS na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

8. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skargę należy oddalić.

2. Przede wszystkim należy zauważyć, że skargi Spółki w tożsamym przedmiocie ("skargi na czynności egzekucyjne"), w zbliżonym stanie faktycznym i zbliżonych zarzutach, były już wielokrotnie rozpatrywane przez Sądy. Skarżąca w treści pism procesowych nie wykazała ani wadliwości poglądów Sądów, ani zmian stanu faktycznego, który uzasadniałby zróżnicowanie przez Sąd oceny.

3. W szczególności zarzuty w badanej sprawie (III SA/Wa 3825/16) są tożsame z zarzutami w sprawie III SA/Wa 3826/15 z tym zastrzeżeniem, że w niniejszej sprawie Skarżąca podnosi dodatkowo zarzut. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Wspomniane naruszenie ma przejawiać sporządzeniu protokołu zajęcia i odbioru ruchomości na nieaktualnym w dacie wystosowania zawiadomienia wzorze zajęcia. W szczególności, zgodnie z treścią naruszonej normy prawnej, podstawę stosowania środków egzekucyjnych stanowi zawiadomienie sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zaś jakiekolwiek modyfikacje ustalonego wzoru dopuszczalne są jedynie w zakresie przewidzianym w tym wzorze.

4. Zdaniem Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a.; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a.; art. 138 § 1 pkt I w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a.; art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Również zarzut sprecyzowany w pkt 5 skargi jest nieskuteczny.

5. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Na mocy art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez "czynność egzekucyjną" rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu tym, bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, że skarga może dotyczyć tylko okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia, co jest również zgodne z przyjętą linią orzecznictwa, gdzie wskazuje się, że w skardze można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., III SA/Wa 644/08 oraz z dnia 18 lipca 2007 r., V SA/Wa 379/07, dostępne w CBOSA). Sąd akcentuje fakt, że przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Nadto, ustawodawca w art. 97 § 1 u.p.e.a. stanowi, iż do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. Zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione (art. 97 § 2 u.p.e.a.). Zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę. Treść, jaką powinien zawierać protokół określa art. 67 § 4 i art. 67 § 2 u.p.e.a. Powinien on zawierać, m.in. oznaczenie wierzyciela. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie (art. 98 § 1 u.p.e.a.). Zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia, jeżeli uprzednio nie został on zobowiązanemu doręczony (art. 98 § 2 u.p.e.a.).

6. Sąd zauważa, że już DIS przyznał, że sporządzony w dniu 18 maja 2016r protokół zajęcia i odbioru ruchomości (k. 5 akt administracyjnych) nieznacznie odbiega od obowiązującego w dacie dokonywanej czynności egzekucyjnej, wzoru protokołu zajęcia i odbioru ruchomości określonego w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015r, poz. 2310). Różnice te sprowadzające się do sformułowania na stronie trzeciej przedmiotowego protokołu "oznaczenie miejsca i czasu" zamiast "określenie miejsca, daty i godziny" oraz wskazania błędnego pouczenia zobowiązanego o możliwości wniesienia skargi na zajęcie egzekucyjne do organu nadzoru za pośrednictwem organu egzekucyjnego i braku informacji, iż "Skarga nie zastępuje innych środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie". Okoliczności te, zdaniem Sądu, nie mają jednak wpływu na ocenę skuteczności podjętej czynności egzekucyjnej i nie mogą przesądzać, w realiach sprawy, o wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego. W szczególności, sporządzony w dniu 18 maja 2016r protokół zajęcia i odbioru ruchomości zawiera elementy określone w art. 67 § 4 u.p.e.a. Ponadto Strona pomimo błędnego pouczenia skorzystała z przysługującego jej prawa i pismem z dnia 13 czerwca 2016r ( k. 15 akt administracyjnych) wniosła do organu egzekucyjnego skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, zatem także w tym zakresie jej prawa zostały zachowane. Nadto, wśród wyrażonych w art. 98 u.p.e.a. zasad dokonania zajęcia ruchomości najważniejszą i przesądzającą o skuteczności zajęcia ruchomości jest wpisanie tej ruchomości do protokołu i podpisanie tego protokołu przez poborcę skarbowego (por. wyroki NSA z dnia 25 kwietnia 2002r, sygn. akt I SA/Gd 1411/01; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 września 2005r, sygn. akt 1 SA/Go 232/05 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2007r, sygn. akt III SA/WA 3600/06, CBOSA).

7. Sąd zauważa przy tym, że wykorzystany formularz zawierał w istocie wszystkie wymagane w art. 67 § 4 u.p.e.a. elementy i dlatego przywołana okoliczność nie skutkuje wadliwością dokonanej czynności egzekucyjnej. Stąd bezskuteczny pozostanie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a u.p.e.a. oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

8. Dlatego DIS prawidłowo uznał, że w sprawie został (prawidłowo) sporządzony w dniu 18 maja 2016r przez starszego specjalistę służby celnej (...) protokół zajęcia i odbioru ruchomości należących do Skarżącej w postaci wyszczególnionych automatów do gier. Protokół został podpisany m.in. przez dwóch świadków, zaś zajętą ruchomość oddano pod dozór. Odpis protokołu zajęcia i odbioru ruchomości z dnia został doręczony Skarżącej. Przy czym protokół ten zawiera, o czym wyżej, elementy określone w art. 67 § 4 u.p.e.a., jak też oznaczenie wierzyciela, oraz prawidłowy numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do egzekucji, zaś nie zostało wykazane przez Stronę, by braki miały "istotne" znaczenia dla wyniku sprawy.

9. Zdaniem Sądu, nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. W ocenie Sądu, zagadnienie uprawnień właścicielskich nie stanowi podstawy do złożenia skargi na czynność egzekucyjną i wobec powyższego nie podlega rozpatrzeniu w trybie art. 54 u.p.e.a., ponieważ do ochrony interesów osób trzecich w przypadku kierowania egzekucji wobec rzeczy lub prawa majątkowego nienależącego do zobowiązanego służy art. 38 u.p.e.a. Niemożliwe była uwzględnienie racji Strony w postępowaniu ze skargi na czynności egzekucyjne, ponieważ odbyłoby się to z przekroczeniem zakresu tego środka prawnego. W szczególności, Sąd wskazuje, że poborca jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany włada. Zgodnie bowiem z art. art. 97 § 2 u.p.e.a., zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Nie jest natomiast ani zobowiązany ani uprawniony do badania czy zobowiązany ma tytuł do rzeczy, którą dysponuje (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji – Komentarz, Warszawa 2008 r. str. 328). Ustawodawca wychodzi z założenia, że zobowiązany powinien powiadomić osoby trzecie, jeśli w trakcie egzekucji naruszono prawa majątkowe tych osób. Z kolei osoba taka podejmując czynności zmierzające do wyłączenia spod egzekucji jej prawa powinna we własnym interesie zapoznać się z obowiązującym w tym zakresie terminem, a w przypadku jego niedotrzymania wystąpić z prośbą o przywrócenie, uprawdopodobniając, że uchybienie nastąpiło bez jej winy" (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1419/99). Prawo do wystąpienia z wnioskiem o wyłączenie ruchomości przysługuje jedynie osobie trzeciej, a nie - zobowiązanemu. W sytuacji, gdy zobowiązana Spółka ma świadomość, iż zajęte ruchomości nie stanowią jej własności, tylko własność osoby trzeciej, powinna o fakcie zajęcia powiadomić osobę, której jej zdaniem prawa majątkowe zostały naruszone, żeby mogła ona ewentualnie wystąpić do organu egzekucyjnego ze stosownym wnioskiem. Bez znaczenia jest tu zatem fakt niewykazania przez Spółkę przysługującego osobom trzecim prawa własności.

10. Nie może również zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. "poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] (...)". W szczególności, zgodnie zaś z § 1c powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015r zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2015r, poz.1494) Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony jako organ właściwy do wykonywania zadań wierzyciela na terytorium całego kraju w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora izby celnej decyzji lub postanowień, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin, a także z orzeczeń sądowych, których wykonanie następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl natomiast § 3 tegoż rozporządzenia w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Rozporządzenie to, na mocy § 4 weszło w życie z dniem 1 października 2015r. Dlatego w dacie dokonywania zaskarżonej czynności, tj. w dniu 25 maja 2016r organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela w odniesieniu do dochodzonej należności był już - wskazany w protokole zajęcia i odbioru ruchomości - Dyrektor Izby Celnej w S..

11. Uwagi powyższe mają wpływ na to, że w realiach sprawy nie może być skuteczny zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez obciążenie zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela: zmiana w zakresie organu uprawnionego do działania w roli wierzyciela z dniem 1 października 2015 r. nastąpiła z mocy prawa, na podstawie aktu prawnego mającego walor powszechnie obowiązującego tj. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9 ust.2 a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 990 ze zm.). Stąd, mając to na uwadze, Sąd uznał, że powyższe nie wpływa na skuteczność dokonanego zajęcia. Wobec tego nie ma wpływu na wynik sprawy (oczywisty) fakt, że nawet hipotetyczne tylko błędne wpisanie wierzyciela w protokole zajęcia ruchomości jest uchybieniem niestanowiącym naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności. Uchybienie takie nie ma bezpośredniego wpływu na zasadność i prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej i nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tej czynności (por. wyroki: WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2007 r., III SA/Wa 3600/06; WSA w Bydgoszczy z 16 listopada 2016 r., I SA/Bd 702/16 i NSA z 18 lutego 2009 r., II FSK 822/08, CBOSA).

12. Z tego też powodu nie może zostać uwzględniony zarzut niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, tj. zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. Nadto, w aktach sprawy znajduje się wskazany w protokole zajęcia i odbioru ruchomości tytuł wykonawczy nr 350000-IEGW.472.868.2015.KGT (k. 3 akt administracyjnych), zaś z treści skargi z dnia 13 czerwca 2016r na czynność egzekucyjną wynika, iż Spółka ma świadomość o istnieniu tego tytułu wykonawczego i prowadzonego na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Okoliczność, że tytuł wykonawczy został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w K. (k. 3 akt administracyjnych) nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie złożonej skargi na czynność egzekucyjną.

13. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w sentencji.