Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1630/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 53 par. 2, art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] H. S.A. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. [...] H. S.A. (Skarżąca w niniejszej sprawie) wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (data nadania 30 kwietnia 2008 r.) skargę na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa związanego z wydaniem przez Ministra Finansów interpretacji z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Do skargi dołączono potwierdzenie uiszczenia wpisu na kwotę 200 zł.

W powyższej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa prawidłowo pouczono Skarżącą o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, który wydał interpretację, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych "Potwierdzenia odbioru" (karta nr 20) wynika, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona na adres Skarżącej w dniu 31 marca 2008 r.

Przedmiotowa skarga została - zgodnie z zarządzeniem z 5 maja 2008 r., III KO/Wa 74/08, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") - przekazana do organu, który wydal interpretację w dniu 6 maja 2008 r. (data stempla pocztowego - karta nr 19 akt sądowych).

W dniu 11 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego - karta nr 24 akt sądowych) organ zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

W punkcie wyjścia należy wyjaśnić, że zgodnie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Powyższa uwaga jest szczególnie istotna dlatego, że Skarżąca jako zaskarżony akt wskazuje odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Ministra Finansów. Jak już wspomniano zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a nie odpowiedzi na wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa art. 52 § 3 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi bowiem jedynie, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, czyli także na interpretację, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że pismo wniesione do sądu administracyjnego potraktowano jako skargę na pisemną interpretację, z uwagi na fakt, że Skarżąca nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, jak również na treść tegoż pisma oraz przy uwzględnieniu wynikającego z Konstytucji RP prawa do sądu. Działanie Sądu jest przy tym zgodne z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której decydującą kwestią jest istota przedstawionej do rozstrzygnięcia sprawy, a nie jej oznaczenie. Ta ostatnie konstatacja nie oznacza, że Sąd jest zwolniony z obowiązku zbadania czy skarga spełnia inne wymagania, w tym w szczególności czy została wniesiona z dochowaniem terminu ustawowego.

W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ( a więc także w przypadku interpretacji), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, o czym - jak już wspominano - Skarżącą została prawidłowo pouczona w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W obecnie obowiązującym stanie prawnym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd.

Z tego też względu za zasadne Sąd uznał przyjęcie poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem wykształconym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. III CZP 33/87) jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, C.H. BECK, Warszawa 2002, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, t. I, Warszawa 2004, s. 684.) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego.

Odpowiednie zastosowanie powyższego rozumowania nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd administracyjny do organu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 1 kwietnia 2008 r. i upłynął z dniem 30 kwietnia 2008 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie, w tym terminie skarga została co prawda przesłana bezpośrednio do Sądu, lecz jak wywiedziono powyżej data ta nie może być miarodajna dla oceny terminowości jej wniesienia. Dla tego celu należało przyjąć datę przekazania skargi do organu, a ta został nadana w dniu 6 maja 2008 r., a więc po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że Sąd wykazując się najwyższą dbałością o interesy Skarżącej, nie był w stanie przekazać jej skargi organowi do dnia 30 kwietnia 2008 r., ponieważ przesyłka pocztowa zawierająca skargę dotarła do tutejszego Sądu dopiero w dniu 5 maja 2008 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 i art. 54 § 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono z urzędu zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.