Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 66/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 kwietnia 2018 r. w zakresie objętym decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 19 lipca 2018 r., 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego W. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. J. złożył w dniu 8 lipca 2018 r. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 kwietnia 2018 r.

Złożona skarga dotyczyła następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

W piśmie z dnia 10 kwietnia 2018 r., złożonym tego samego dnia w Urzędzie Miejskim, W. J. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania, łącznie z adresami (bez danych osobowych właścicieli), z rokiem wymiany, sposobem oraz wielkością dofinansowania wymienionych rzekomo ponad 500 pieców ze wsparciem władz W.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. Prezydent Miasta poinformował, że żądane dane stanowią informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.), której udostępnienie uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. W konsekwencji, wezwano do wykazania tego interesu w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma pod rygorami ustalonymi w ww. ustawie.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie, W. J. poinformował, że kontrola działań lokalnych władz jest spowodowana troską o zdrowie mieszkańców w kontekście zanieczyszczenia powietrza związanego z niską emisją. Mieszkańcy mają prawo do pełnej wiedzy na temat działań miasta ograniczających ryzyko zachorowań z powodu zanieczyszczenia powietrza. W interesie publicznym zaś leży powiększenie zakresu inwestycji dotyczących ograniczenia niskiej emisji. Pełna wiedza (łącznie z adresami i rokiem wymiany) o dotychczasowych inwestycjach w wymianę starych pieców pozwoli zaproponować radnym i urzędnikom lokalizacje kolejnych podobnych inwestycji.

W piśmie z dnia 8 maja 2018 r. Prezydent Miasta wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji przetworzonej obejmuje uprawnienie do uzyskania takiej informacji jedynie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Osobiste zainteresowanie problematyką działań miasta na rzecz ograniczania niskiej emisji nie przydają im cechy szczególnej istotności dla interesu publicznego. Ponadto, udostępnienie żądanych danych osobowych i adresów osób, którym wymieniono piece stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych.

W piśmie z dnia 14 czerwca 2018 r. W. J. wniósł o załatwienie jego wniosku z dnia 10 kwietnia 2018 r. poprzez udostępnienie żądanych informacji albo wydanie w tym zakresie decyzji administracyjnej. Wnioskodawca podkreślił, że w sytuacji gdy organ uznaje, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, której nie chce udostępniać - to powinien wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia. W przeciwnym wypadku pozostaje bowiem w bezczynności.

W odpowiedzi Prezydent Miasta pismem z dnia 28 czerwca 2018 r., poinformował, że w ramach środków budżetu Gminy Miasta zlikwidowano 275 pieców w budynkach komunalnych, 186 pieców w budynkach wspólnot mieszkaniowych oraz 72 piece w ramach Programy "Czyste Powietrze". Odnośnie udostępnienia danych osobowych oraz adresów osób, którym wymieniono piece Prezydent poinformował, że jest to niemożliwe ze względu na regulację ustawy o ochronie danych osobowych.

W następstwie W. J. (dalej: skarżący) złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie udostępnia informacji objętej jego wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2018 r.

Skarżący argumentował, że na gruncie u.d.i.p. intencją ustawodawcy jest traktowanie prawa do informacji jako zasady, a wszelkie wyjątki powinny być zatem interpretowane w sposób zawężający. Świadczyć o tym choćby charakter katalogu informacji zawartych na gruncie art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który zawiera wyliczenie jedynie przykładowe. W razie ewentualnej kolizji dwóch praw o randze konstytucyjnej (takich jak prawo do informacji i ochrona prywatności), obowiązkiem organu jest wyważenie obu dóbr w taki sposób, by nie doszło do eliminacji żadnego z nich; dokonywane jest to poprzez każdorazowe badanie, czy dana osoba pełni funkcje publiczne. W takim także świetle należy interpretować regulacje dotyczące informacji przetworzonej.

Odnośnie do kwalifikacji żądanej przez niego informacji jako informacji przetworzonej skarżący, kwestionując ustalenia organu w tym zakresie wskazał, że szeroki zakres wniosku, czy pracochłonność lub czasochłonność nakładu pracy urzędniczej przy udostępnianiu informacji publicznej nie stanowią przesłanek uznania, że wnioskodawca zwraca się o udostępnienie informacji przetworzonej. Kluczowym aspektem przy klasyfikowaniu danej informacji jako przetworzonej bądź prostej jest to, czy do uzyskania takiej informacji potrzebna jest twórcza praca organu. Czynności nie mogą mieć charakteru wyłącznie wtórnego, technicznego, lecz przeciwnie - powinno dojść do uogólnienia lub uszczegółowienia informacji istniejących już w dyspozycji organu. Analiza oznacza bowiem "rozpatrywanie jakiegoś problemu, zjawiska z różnych stron w celu jego zrozumienia lub wyjaśnienia; też: wyjaśnienie lub opis, będące wynikiem takiego rozpatrywania".

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem skarżącego, organ nie wskazał, w jaki sposób uczynienie zadość jego żądaniu koniecznie wymaga kreatywnej, twórczej pracy, tj. uszczegółowienia bądź uogólnienia informacji, które są już w jego dyspozycji, a nie wyłącznie wtórnego, nietwórczego podziału dotacji na wskazane lata. Błędna kwalifikacja żądanej przez skarżącego informacji jako przetworzonej doprowadziła do kolejnego uchybienia organu, tj. wezwania do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Zdaniem skarżącego, niezasadne było wzywanie do wykazania, w jaki sposób wykonanie wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W dalszej kolejności skarżący wskazał, że załatwiając wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ może podjąć następujące kroki: może udzielić żądanej informacji (w terminie 14 dni lub 2 miesięcy), poinformować zwykłym pismem, że informacja będąca przedmiotem wniosku nie stanowi informacji publicznej, a także wydać decyzję odmowną, o ile zachodzą przesłanki wydania decyzji odmownej na gruncie art. 5 lub art. 3 ust. 1 u.d.i.p. W niniejszej sprawie organ nie udostępnił informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej, podejmując czynności, które świadczą o braku spójności jego stanowiska: z jednej strony organ zakwalifikował żądaną informację jako przetworzoną, tym samym uznając że jest to informacja publiczna, z drugiej zaś – nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani też nie udostępnił tej informacji. Zdaniem skarżącego świadczy to o bezczynności organu, który już 4 miesiąc pozostaje w tym stanie. Co więcej, zdaniem skarżącego, mamy w niniejszej sprawie do czynienia z połączeniem nieuzasadnionej zwłoki oraz braku reakcji organu, mimo precyzyjnego wskazania kroków, jakie należy podjąć, co czyni ową bezczynność rażącą. Skarżący wskazał też, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej może być wniesiona w każdym czasie, nie jest również uzależniona od uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt sprawy, w decyzji z dnia 19 lipca 2018 r. nr [..] Prezydent Miasta, na podstawie m. in. art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 u.d.i.p., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie adresów osób fizycznych, u których w lokalach mieszkalnych dokonano likwidacji pieca oraz w zakresie wysokości kosztów dofinansowania likwidacji pieców w poszczególnych latach, uzasadniając to względami ochrony prywatności osób fizycznych, których informacja dotyczy oraz brakiem wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, stanowiącego przesłankę udostępnienia informacji przetworzonej.

W odpowiedzi na skargę na bezczynność natomiast Prezydent Miasta wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, udzielił odpowiedzi na wystosowane do niego pytania, czyniąc to jednak w takim zakresie, w jakim przepisy prawa na to pozwalają. Natomiast w pozostałym zakresie, w decyzji z dnia 19 lipca 2018 r., odmówił udostępnienia informacji, wyjaśniając w uzasadnieniu przesłanki tej odmowy.

W piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2018 r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę oświadczając, że nie jest prawdą, aby uzyskał informacje, o których mowa w decyzji i opisanych pismach organu.

Rozpoznając skargę na bezczynność Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Ponadto na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszej skargi była bezczynność zarzucana Prezydentowi Miasta, polegająca na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 10 kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zauważyć trzeba, że wniosek złożony w dniu 10 kwietnia 2018 r. obejmował żądanie "wyczerpujących" informacji łącznie z adresami (bez danych osobowych właścicieli), z rokiem wymiany, sposobem oraz wielkością dofinansowania na temat wymienionych "rzekomo" ponad 500 pieców (wspólnota, osoba fizyczna). Ten wniosek został częściowo załatwiony pismem organu z dnia 28 czerwca 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi, oraz decyzją o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w jakim organ uznał ją za przetworzoną, z dnia 19 lipca 2018 r. nr [..], a więc po wniesieniu skargi.

Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, dalej u.d.i.p.), polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Kontrolując niniejszą skargę na bezczynność sąd uznał, że częściowo zasługiwała ona na uwzględnienie w dniu jej wniesienia, ale przed wydaniem orzeczenia zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie bezczynności polegającej na obowiązku rozpatrzenia wniosku z uwagi na wydanie opisanej decyzji, a też z uwagi na udostępnienie informacji publicznej w części przed wniesieniem skargi, podlegała ona w tym zakresie oddaleniu.

Co do zasady udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne jest prezydent miasta jako jednostki samorządu terytorialnego, zatem jest on obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Również nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje w art. 1 ust. 1 informację publiczną stanowiąc, że jest nią każda o sprawach publicznych. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p. który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Zatem sposób wydatkowania środków publicznych, którymi dysponuje gmina, w celu dofinansowania podmiotów indywidualnych, w tym spółdzielni czy wspólnot mieszkaniowych, mieści się w pojęciu informacji publicznej. W konsekwencji w ocenie sądu żądana w przedmiotowym wniosku informacja stanowi informację publiczną.

Tym samym Prezydent Miasta zobowiązany był do załatwienia wniosku w sposób i w terminach wynikających z u.d.i.p. Co do zasady na podstawie art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wyjątki stanowią sytuacje przewidziane w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 (co do terminu udostępnienia) oraz w art. 14 ust. 1 (w zakresie sposobu udostępnienia). Ponieważ ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie jej następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2.

W sytuacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej podlega ograniczeniu wynikającym ze szczególnej istotności dla interesu publicznego. Tak też uznał organ żądanie przedmiotowego wniosku, zobowiązując wnioskodawcę pismem z dnia 23 kwietnia 2018 r. do wykazania tej przesłanki, w terminie 14 dni od otrzymania pisma. W następstwie dokonanej przez organ oceny, że pismo wnioskodawcy uzasadniające żądanie, z dnia 25 kwietnia 2018 r., powołujące się na "troskę o zdrowie mieszkańców" oraz leżące w interesie publicznym "powiększenie zakresu inwestycji dotyczących ograniczenia niskiej emisji" nie wykazało szczególnego interesu publicznego, Prezydent Miasta dopiero w dniu 19 lipca 2018 r. i po wniesieniu niniejszej skargi, a więc niewątpliwie z uchybieniem terminów wynikających z u.d.i.p., wydał opisaną decyzję o odmowie udostępnienia w zakresie adresów osób fizycznych i wysokości kosztów dofinansowania do likwidacji pieców w poszczególnych latach. Przy czym z uzasadnienia tej decyzji wynika zarówno ogólna liczba pieców zlikwidowanych w poszczególnych latach jak i ogólny koszt tej likwidacji. Niewątpliwego chaosu w sprawie dodaje okoliczność, że skarżący, co wynika z akt – z wezwania do wykonania wniosku, złożył podobny do niniejszego wniosek w dniu 29 marca 2018 r. Organ zatem procedował równocześnie co do odpowiedzi na dwa wnioski, złożone w tej samej materii, w różnych datach.

Ponieważ jednak wniosek z dnia 10 kwietnia 2018 r. został załatwiony w dwojaki sposób: udostępnieniem informacji pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. (przed wniesieniem skargi) oraz odmową udostępnienia decyzją z dnia 19 lipca 2018 r. (po wniesieniu skargi), w istocie organ na dzień wyrokowania nie pozostawał w bezczynności, co sąd musiał uwzględnić rozpoznając niniejszą skargę. Przy czym należy zaznaczyć, że w sprawie bezczynności sąd nie kontroluje prawidłowości wydanej w odniesieniu do przedmiotowego wniosku decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Decyzja ta podlega odrębnemu zaskarżeniu, a wszelkie zarzuty dotyczące tej decyzji i jej zasadności nie mogą być uwzględnione jako mające wpływ na ocenę bezczynności. Z tego też powodu sąd nie odnosi się do zarzutów skargi dotyczących kwestionowania podjętego przez organ trybu przewidzianego dla informacji przetworzonej, ponieważ tryb ten został niejako skonsumowany wydaną następnie decyzją o odmowie udostępnienia w części informacji publicznej, podjętą m.in. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która jak to już zaznaczono, nie podlega obecnie kontroli sądowej.

W przedstawionych okolicznościach sprawy kwestia zobowiązania do rozpatrzenia wniosku z dnia 10 kwietnia 2018 r. stała się po części bezprzedmiotowa przed wydaniem niniejszego wyroku wobec wydania decyzji z dnia 19 lipca 2018 r., po części zaś bezzasadna, wskutek udzielenia informacji pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. Oznacza to, że brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i orzekania o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. W konsekwencji, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie objętym decyzją z dnia 19 lipca 2018 r. (punkt 2 sentencji wyroku), a na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę na bezczynność w pozostałym zakresie (punkt 3 sentencji wyroku).

Następnie zważyć należy, że wydanie przez Prezydenta Miasta decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej po wniesieniu skargi (mimo częściowego jej oddalenia) nie zwalniało jednak sądu z obowiązku rozpoznania niniejszej skargi co do orzeczenia, czy bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Podkreśla się, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiści pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

W niniejszej sprawie, sąd działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji wyroku). W okolicznościach niniejszej sprawy Prezydent Miasta nie pozostawał nadmiernie bierny, informował wnioskodawcę zarówno o charakterze przetworzonym co do części informacji, jak i obowiązku ochrony danych osobowych, przez co okres pomiędzy tą korespondencją a datą wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie był rażąco długi jak na wymogi u.d.i.p.

Wobec stwierdzenia, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa sąd odstąpił od rozważań dotyczących wymierzenia z urzędu grzywny bądź przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, a wniosków w tym przedmiocie nie zawarto w skardze.

Orzeczenie o kosztach postępowania sąd oparł na przepisach art. 201 § 1 p.p.s.a. Zasadą jest, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi - art. 200 p.p.s.a. Na równi z sytuacją uwzględnienia skargi ustawodawca potraktował umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość wskutek podjęcia czynności przez organ w trybie autokontroli - art. 54 § 3 p.p.s.a. (art. 201 § 1 p.p.s.a). W ocenie sądu, wydanie przez organ - pomiędzy wniesieniem skargi na bezczynność a jej rozpoznaniem przez sąd – decyzji o odmowie udostępnienia w części żądanej informacji publicznej stanowi faktyczne "uwzględnienie" skargi przez organ, co zdaniem sądu uzasadnia zwrot skarżącemu kosztów postępowania, obejmujących w tym przypadku wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.