Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 317/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 304/19 w sprawie ze skargi L. W. na postanowienie Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 304/19 po rozpoznaniu skargi L. W.(dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: Dyrektor) z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania: w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie, zaś w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący w dniu 18 września 2018 r. wniósł odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w J.(dalej: Kierownik) z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2017. Jako powód uchybienia terminu do wniesienia odwołania, strona podniosła, że zaskarżona decyzja nie została jej doręczona przez właściwy urząd pocztowy oraz że nie miała żadnej informacji (awiza) z poczty o niepodjętej korespondencji.

Dyrektor postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stwierdzając, że w sprawie nie wystąpiła okoliczność braku winy strony w uchybieniu termin.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 468/18 uchylił powyższe postanowienie Dyrektora, z uwagi na naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018, poz. 2096 ze zm. – dalej: k.p.a.) w zw. z art. 44 § 2 k.p.a. oraz nakazał organowi dokonanie jednoznacznych ustaleń w kwestii prawidłowości doręczenia decyzji.

Dyrektor postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy. Organ przywołując art. 44 § 1-4 k.p.a. przyjął, że decyzja Kierownika z dnia [...] czerwca 2018 r. została skutecznie doręczona 20 czerwca 2018 r. Natomiast twierdzenie, że skarżący nie otrzymał zawiadomienia o próbie doręczenia decyzji, nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem skarżący nie zabezpieczył oddawczej skrzynki pocztowej na swojej posesji. Organ wskazał, że okoliczność posiadania przez stronę uszkodzonej skrzynki pocztowej potwierdza pismo Poczty Polskiej z 3 kwietnia 2019 r., jak również odpowiedź na pismo reklamacyjne złożone przez stronę. W ocenie organu w sytuacji gdy z adnotacji i stempli zamieszczonych na kopercie, w której zwrócono organowi przedmiotową decyzję wynika, że przesyłka ta była dwukrotnie awizowana należy uznać, że decyzja Kierownika z dnia [...] czerwca 2018 r. została skutecznie doręczona adresatowi.

Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Sąd I instancji uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

WSA uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że narusza ono przepisy postępowania tj. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 44 § 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, orzekając w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ błędnie przyjął, że na gruncie kontrolowanej sprawy doszło do prawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji w dniu 20 czerwca 2018r., w trybie określonym w art. 44 k.p.a.

Zdaniem Sądu I instancji nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia art. 153 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ przeprowadził bowiem zgodnie z wytycznymi Sądu postępowanie wyjaśniające mające na celu wyjaśnienie wątpliwości co do prawidłowości doręczenia decyzji. W jego ramach zwrócił się do Urzędu Pocztowego w W. o ustosunkowanie się do rozbieżności w zakresie pozostawiania zawiadomień o pozostawieniu przesyłek z decyzją organu pierwszej instancji w urzędzie pocztowym w W. Na podstawie pisma Poczty Polskiej z 3 kwietnia 2019 r. ustalił, że zarówno w dacie doręczania decyzji Kierownika z [...] czerwca 2018 r., jak i postanowienia Dyrektora z [...] października 2018 r. oddawcza skrzynka pocztowa na posesji skarżącego była uszkodzona. Powyższy stan oddawczej skrzynki pocztowej potwierdza również pismo Poczty Polskiej z 13 lutego 2019 r. skierowane do strony w odpowiedzi na reklamację z 7 lutego 2019 r. W związku z powyższym organ uznał, że skoro z adnotacji i stempli zamieszczonych na kopercie, w której zwrócono organowi decyzję wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, to należy stwierdzić skuteczne doręczenie decyzji adresatowi. Jakkolwiek organ zrealizował wytyczne podejmując czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności doręczenia decyzji, to Sąd I instancji nie podzielił wniosków organu płynących z analizy dokonanych ustaleń, a mianowicie, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji Kierownika z dnia [...] czerwca 2018 r.

WSA wskazał, że Z akt sprawy administracyjnej wynika, że na potwierdzeniu odbioru decyzji doręczyciel zaznaczył, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w sposób wskazany w pkt 1 (czyli bezpośrednio adresatowi lub dorosłemu domownikowi) przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym w W. w dniu 6 czerwca 2018 r., a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym urzędzie wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jednocześnie jak ustalił organ w okresie doręczania decyzji Kierownika z [...] czerwca 2018 r. skarżący posiadał na swojej posesji oddawczą skrzynkę pocztową. Również w późniejszym okresie – w październiku 2018r. doszło do skutecznego doręczenia stronie korespondencji o której informacja została umieszczona w oddawczej skrzynce pocztowej. Uzasadniony jest zatem wniosek, iż nawet przy przyjęciu uszkodzenia skrzynki, możliwe i skuteczne było pozostawianie awiza właśnie w tej skrzynce.

WSA stwierdził, że na gruncie kontrolowanej sprawy nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a. z uwagi na naruszenie określonej w art. 44 § 2 k.p.a. kolejności miejsc, w których umieszcza się zawiadomienie o pozostawieniu decyzji wraz z informacją o możliwości jej odbioru. Organ uchybił tym samym art. 44 § 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. dokonując błędnej oceny zgromadzonych dowodów.

Zdaniem WSA decyzja Kierownika z dnia [...] czerwca 2018r. nie weszła do obrotu prawnego, albowiem nie doszło do jej skutecznego doręczenia, co czyniło zbędnym rozważanie dalszych zarzutów skargi. O zaistnieniu przesłanek skutkujących przywróceniem terminu do wniesienia odwołania można mówić, gdy termin ten rozpoczął bieg, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Sąd I instancji wskazał, że organ winien prawidłowo doręczyć decyzję Kierownika z dnia [...] czerwca 2018r., co da podstawy przyjęcia, ze funkcjonuje ona w obrocie prawnym. Dopiero wtedy nastąpi otwarcie terminu do wniesienia odwołania. Orzekanie zatem o jego przywróceniu w tym stanie sprawy było bezprzedmiotowe.

W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało jego uchyleniem;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 44 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie do skutecznego doręczenia przesyłki adresatowi podczas gdy pozostawienie zawiadomienia w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata - tak jak w danym stanie faktycznym - wypełnia prawidłowość doręczenia zawiadomienia jako, umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej bądź na drzwiach mieszkania adresata było niemożliwe w zastanych przez listonosza okolicznościach.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty organu należało uznać za nieusprawiedliwione. Zaskarżony wyrok Sądu I instancji eliminujący z obrotu prawnego postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji zasługiwał na aprobatę.

Organ składając skargę kasacyjną postawił dwa zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. W pierwszym z nich wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem. W drugim zaś wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 44 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki adresatowi podczas gdy pozostawienie zawiadomienia w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata – tak jak w danym stanie faktycznym – wypełnia prawidłowość doręczenia zawiadomienia jako, że umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej bądź na drzwiach mieszkania adresata było niemożliwe w zastanych przez listonosza okolicznościach.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, stwierdzić należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest przepisem wynikowym i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż to bowiem w wyniku naruszenia innych przepisów postępowania może dopiero dojść do zastosowania powołanego artykułu i wyeliminowanie z obrotu prawnego na jego podstawie oraz w powiązaniu z tymi innymi przepisami procesowymi zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Zatem bez wskazania tych innych przepisów procedury, które zostały naruszone zarzut taki jest nieskuteczny.

W myśl zaś z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast zgodnie z § 2 pkt 2 powołanego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W zakresie powołanego przepisu zauważyć należy, że art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem o charakterze ustrojowym. Zgodnie z jego treścią sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W orzecznictwie NSA przyjmuje się w sposób jednolity, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym. Przesłanka wskazująca na naruszenie tego przepisu mogłaby wystąpić, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2929/14, LEX nr 2119367, wyrok NSA z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2845/12, LEX nr 1598336, wyrok NSA z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2340/14, LEX nr 2037098).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia co do jego zgodności z przepisami prawa, w konsekwencji tej kontroli podjął stosowne rozstrzygniecie przewidziane w ustawie. Wydał bowiem wyrok uchylający zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Niezasadne jest zatem, w ocenie NSA, twierdzenie skarżącego kasacyjnie o naruszeniu powołanych w omawianym zarzucie przepisów prawa.

Przechodząc do oceny drugiego z zarzutów kasacyjnych, wskazać należy, iż dotyczy on naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu art. 44 § 2 k.p.a. Zauważyć przede wszystkim należy w kontekście pierwszego z zarzutów, że zarzut ten został prawidłowo skonstruowany powiązano bowiem przepis z postępowania administracyjnego (art. 44 § 2 k.p.a.) z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W zarzucie tym wskazano, że doszło do naruszenia powołanego przepisu poprzez uznanie, iż nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki adresatowi podczas, gdy pozostawienie zawiadomienia w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, tak jak w danym stanie faktycznym, wypełnia prawidłowość doręczenia zawiadomienia jako, że umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej bądź na drzwiach mieszkania adresata było niemożliwe w zastanych przez listonosza okolicznościach.

W myśl art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W ocenie NSA, z powołanego przepisu rzeczywiście wynika kolejność miejsc, w których powinno być pozostawione zawiadomienie o przesyłce. Przekonuje do tego literalne brzmienie omawianego przepisu. Ustawodawca wskazuje bowiem, że zawiadomienie w pierwszej kolejności umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na co wskazuje zwrot "lub, gdy nie jest to możliwe", czyli jeżeli nie jest możliwe pozostawienie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, to umieszcza się je w innych miejscach. Tymi miejscami są, w świetle treści przedmiotowego przepisu, wskazane w kolejności miejsca, a mianowicie: drzwi mieszkania adresata, drzwi jego biura, lub innego pomieszczenia, w których adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, w następnej kolejności mowa jest w przepisie o "miejscu widocznym przy wejściu na posesję adresata". Prawodawca wskazał bowiem w dalszej części tego przepisu, że zawiadomienie umieszcza się "na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata". Czyli jeśli nie ma możliwości pozostawienia zawiadomienia na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, zawiadomienie to umieszcza się w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Kolejność nie jest przypadkowa, gradacja ta jest usprawiedliwiona, chodzi bowiem o jak najskuteczniejsze doręczanie korespondencji adresatowi. Zatem niezachowanie tej kolejności skutkuje naruszeniem tego przepisu i w konsekwencji niedoręczeniem przesyłki.

Jeśli mamy do czynienia ze skrzynką oddawczą uszkodzoną (niezamykające się drzwiczki) z możliwością jej zamknięcia, to uznać należy, że jest to skrzynka pocztowa, w której możliwe jest pozostawienie zawiadomienia o nadesłanej adresatowi przesyłce. W sytuacji zatem, gdy istnieje możliwość umieszczenia w takiej skrzynce zawiadomienia, poprzez włożenie do jej wnętrza tego zawiadomienia i zamknięcie zepsutych drzwiczek, np. gumką recepturką, to ze względu na treść art. 44 § 2 k.p.a., jest to możliwy sposób pozostawienia adresatowi zawiadomienia o przesyłce. Takie pozostawienie zawiadomienia daje bowiem adresatowi większe gwarancje otrzymania takiego zawiadomienia, niż umieszczenie tego zawiadomienia "na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata". Konstatacja ta jest tym bardziej usprawiedliwiona w okolicznościach faktycznych tej sprawy, kiedy to inna korespondencja kierowana do adresata, w ten sam sposób doręczana – poprzez umieszczenie zawiadomienia w uszkodzonej skrzynce pocztowej i jej zamknięcie – została adresatowi skutecznie doręczona.

Zasadnie Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku na orzecznictwo NSA dotyczące kolejności miejsc służących do doręczenia zawiadomienia o przesyłce.

Określona w art. 44 § 2 k.p.a. kolejność miejsc umieszczania zawiadomienia o pozostawieniu pisma jest wiążąca dla podmiotu doręczającego pismo. Podstawowym miejscem umieszczenia takiego zawiadomienia jest oddawcza skrzynka pocztowa adresata. Zawiadomienie może być umieszczone w innym miejscu jedynie gdy istnieją okoliczności uniemożliwiające umieszczenie zawiadomienia w tego rodzaju skrzynce pocztowej. Skuteczność zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej uzależniona jest m.in. od zachowania ustalonej w art. 44 § 2 k.p.a. kolejności miejsc, w których adresat może się z powyższą informacją zapoznać i skorzystać z możliwości odbioru pisma. Domniemanie doręczenia, o którym stanowi art. 44 § 4 k.p.a., będzie mogło zostać obalone jedynie wówczas, gdy doszło do nieprawidłowości w podejmowaniu czynności określonych przepisem art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1496/12, LEX nr 1559416). Natomiast w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 953/14, wyrażono pogląd, iż kolejność miejsc, w których ma być pozostawione zawiadomienie, nie jest dowolna. Dopiero niemożność pozostawienia awiza w miejscu wskazanym jako pierwsze, pozwala na skuteczne pozostawienie zawiadomienia w kolejnym wskazanym miejscu. Nieuzasadniona zmiana kolejności miejsc pozostawienia zawiadomienia prowadzi do bezskuteczności doręczenia zastępczego.

Słusznie Sad I instancji zauważył, że z akt sprawy administracyjnej wynika, że na potwierdzeniu odbioru decyzji doręczyciel zaznaczył, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w sposób wskazany w pkt 1 (czyli bezpośrednio adresatowi lub dorosłemu domownikowi) przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym w W. w dniu 6 czerwca 2018 r., a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym urzędzie wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jednocześnie jak ustalił organ w okresie doręczania decyzji Kierownika z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący posiadał na swojej posesji oddawczą skrzynkę pocztową. Również w późniejszym okresie - w październiku 2018 r. doszło do skutecznego doręczenia stronie korespondencji o której informacja została umieszczona w oddawczej skrzynce pocztowej. Uzasadniony jest zatem wniosek, iż nawet przy przyjęciu uszkodzenia skrzynki, możliwe i skuteczne było pozostawianie awiza właśnie w tej skrzynce.

Zasadnie zatem, w ocenie NSA, WSA wskazał, iż uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że na gruncie kontrolowanej sprawy nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a. z uwagi na naruszenie określonej w art. 44 § 2 k.p.a. kolejności miejsc, w których umieszcza się zawiadomienie o pozostawieniu decyzji wraz z informacją o możliwości jej odbioru. W realiach niniejszej sprawy adresat dysponował oddawczą skrzynką pocztową w związku z czym zawiadomienie winno zostać umieszczone w pierwszej kolejności właśnie w tej skrzynce. Tymczasem doręczający umieścił zawiadomienie w miejscu przy wejściu na posesję skarżącego, naruszając w ten sposób dyspozycję art. 44 § 2 k.p.a. Zaistnienie powyższego uchybienia powoduje wyłączenie wynikającego z art. 44 § 4 k.p.a. domniemania doręczenia decyzji adresatowi.

Mając na względzie przedstawione rozważania, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty, należało w okolicznościach faktycznych sprawy uznać za nieusprawiedliwione.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.