Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 652/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, ust. 2, art. 24 ust. 3 -5,
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję L.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L., decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] – wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - rozpatrzył odwołanie [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. i utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] marca 2012 r. o odmowie udostępnienia w/w Spółce informacji zawartych w operacie ewidencyjnym

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynikało, że Spółka [...] wnioskiem z [...] stycznia 2012 r. wystąpiła do Starosty Ś. o udzielenie informacji, czy B. P. s. J. i Z., jest lub czy był w przeszłości właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, budynków lub lokali, które położone są w mieście Ś. i powiecie ś. oraz podanie numerów ksiąg wieczystych bądź numerów zbioru dokumentów dla określonych nieruchomości wraz z danymi na temat ich właściciela. Do wniosku dołączono kopię nakazu zapłaty z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt [...] wydanego przez Sąd Rejonowy w Lublinie II Wydział Cywilny. Po uzupełnieniu wniosku Spółka podała w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., że zainteresowana jest uzyskaniem numerów ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów dla nieruchomości położonych w Ś. przy ul. [...] i ul. [...]. W pozostałej części wniosek wycofano. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. zauważył, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do w/w nieruchomości. Numer księgi wieczystej dotyczy informacji ewidencyjnej o charakterze przedmiotowo-podmiotowym i z uwagi na ochronę danych osobowych, jakie zawiera księga wieczysta, informacje takie mogą być udzielane wyłącznie w trybie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc z uwzględnieniem wszelkich ograniczeń w nim zawartych Wnioskodawca nie wskazał interesu prawnego do udzielenia informacji i żądał udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (udzielanych bez konieczności wykazywania interesu prawnego). Dodatkowo organ wskazał, że ewidencja gruntów i budynków zakładana jest i prowadzona dla działek wchodzących w skład nieruchomości, a nie odwrotnie. Aby uzyskać informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 udzielanych każdemu zainteresowanemu (art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) należy wskazać przedmiot ewidencji gruntów i budynków, tj. konkretną działkę, budynek lub lokal, a nie adres nieruchomości. Zasady udostępniania danych ewidencyjnych określone są z kolei w art. 24, który w ust. 2 przewiduje, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, jednakże ust.1 zastrzega, że dotyczy to informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1, a więc danych o charakterze przedmiotowym. Jawność informacji o przedmiocie ewidencji gruntów i budynków gwarantuje również ust. 4, który stanowi, że każdy - z zastrzeżeniem ust. 5 tegoż artykułu - może żądać ich udostępnienia. Szczególnej ochronie podlegają natomiast wynikające z ewidencji gruntów i budynków dane o charakterze podmiotowym, tj. dane osobowe podmiotów, będących właścicielami lub dane innych osób posiadających prawa do tych nieruchomości.

W skardze do WSA w Lublinie Spółka zarzuciła naruszenie prawa:

- materialnego, tj. art. 20 i art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegającą na przyjęciu że skarżąca musi wykazać interes prawny do uzyskania jawnych informacji z prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów;

- procesowego, a w szczególności art. 7, 77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu skargi Spółka argumentowała między innymi, że jej wniosek dotyczył informacji jawnych i powszechnie dostępnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Ocena ta polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa (materialnego i procesowego), a jeżeli doszło do ewentualnego naruszenia przepisów postępowania, czy skala tego naruszenia uzasadnia zastosowanie rozstrzygnięć przewidzianych w art. 145-149 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane wyżej kryteria należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zawiera ona uzasadnionych podstaw.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy przez organ stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Ustawa ta reguluje, między innymi sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 1 pkt 3 ustawy).

Do spraw związanych z prowadzeniem ewidencji gruntów odnosi się przepis art. 20 ustawy. Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali – ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

W myśl art. 20 ust. 2 komentowanej ustawy, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części (pkt 1), miejsce zamieszkania lub siedzibę w/w osób (pkt 2), informacje o wpisaniu nieruchomości do rejestru zabytków (pkt 3) i wartość nieruchomości (pkt 4).

Z powołanych przepisów wynika, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter przedmiotowy (dotyczy to informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4) oraz podmiotowy (odnosi się to do informacji zamieszczonych w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2). Charakter informacji ma istotne znaczenie w świetle - określonych w art. 24 ust. 3, 4 i 5 - zasad dotyczących udostępniania informacji przez starostów. Stosownie do art. 24 ust. 5, starosta udostępnia dane z ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie :

1/właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2/organów administracji publicznej albo podmiotów niebędacych organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3/innych podmiotów niż wymienionych w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że wniosek Spółki dotyczy podania jej numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów dla konkretnie wskazanych we wniosku nieruchomości położonych w Ś. przy ul. [...]. Treść wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r. (uzupełnionego następnie w dniu [...] marca 2012 r.) w powiązaniu z nakazem zapłaty z dnia [...] listopada 2006 r. (sygn. akt [...]) dowodzi, że przedmiotem żądania Spółki nie jest uzyskanie informacji o konkretnych gruntach, budynkach lub lokalach, ale poszukiwanie majątku należącego do B. P., będącego dłużnikiem Spółki. Oznacza to, że Spółka chce uzyskać od organu informacje o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Jawne i powszechnie dostępne informacje zawarte w ewidencji gruntów są udzielane w trybie art. 24 ust. 2 ustawy, bez konieczności wykazywania interesu prawnego przez wnioskodawcę. W przypadku informacji o charakterze podmiotowym lub podmiotowo – przedmiotowo, rzeczą wnioskodawcy jest udowodnić, że posiada on interes prawny w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków. Ugruntowanym jest orzecznictwo sądów administracyjnych, że właściwym trybem do ujawniania mienia dłużnika jest tryb cywilnoprawny, uregulowany w art. 913 – 920¹ k.p.c., a nie procedura postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I OSK 1030/09, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 548/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 208/12). Oznacza to po pierwsze, że Spółka nie ma interesu prawnego w uzyskaniu od Starosty Ś. żądanych informacji, a po drugie, że decyzja o odmowie ich udostępnienia, jest rozstrzygnięciem prawidłowym i uzasadnionym w świetle omawianych wyżej przepisów.

W tych warunkach pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.