Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1507/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53 ust 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 43 ust 1
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2021 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA), działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: u.p.z.p., art. 35 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.), dalej: u.d.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., w wyniku rozpoznania wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...]o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, GDDKiA stwierdził, że pismem z [...] marca 2021 r. znak: [...] Wójt Gminy [...]wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu na wniosek [...] sp. z o. o. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr ew. [...] , położonej w miejscowości [...], gmina [...]. GDDKiA postanowieniem z [...]kwietnia 2021 r. odmówił uzgodnienia projektu ww. decyzji uznając, że na przeszkodzie temu stoją względy bezpieczeństwa ruchu. Organ jako zarządca drogi autostrady [...] oraz drogi krajowej nr [...] zauważył, że projekt decyzji o warunkach zabudowy zakłada budowę trwale powiązanego z ziemią masztu antenowego (wieży) o wysokości 56 m n.p.t. stanowiącego obiekt budowalny. Odnosząc się do treści art. 43 ust. 1 u.d.p., GDDKiA wskazał, że w przedłożonej do uzgodnienia dokumentacji określono linię rozgraniczającą teren inwestycji dla niniejszego zamierzenia inwestycyjnego ponad 120 m od zewnętrznej krawędzi jezdni [...] oraz w odległości 27 m od drogi krajowej nr [...]. Niemniej jednak zapis dotyczący wysokości budowli, jak wskazał organ, budzi zastrzeżenie odnośnie do bezpieczeństwa ruchu drogowego, ponieważ wysokość masztu przekracza minimalne odległości określone w art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli lit. a u.d.p. W sytuacji wystąpienia katastrofy budowlanej istnieje ryzyko przewrócenia się obiektu w stronę pasa drogowego, a tym samym spowodowania na drodze sytuacji wysoko niebezpiecznej dla jej użytkowników. W związku z powyższym odległość masztu antenowego od krawędzi jezdni powinna być równa co najmniej wysokości konstrukcji wieży. GDDKiA podkreślił, że odległość wynikająca z art. 43 ust. 1 u.d.p. jest jedynie minimalną odległością przewidzianą przez ustawodawcę, jaka powinna być zachowana przy sytuowaniu obiektów budowlanych przy drogach, co tym samym nie oznacza, że nie może być większa. Projekt decyzji nie zawiera żadnych ekspertyz, czy też opisu rodzaju konstrukcji świadczących o pozytywnym oddziaływaniu planowanej inwestycji na graniczący z nią pas drogowy. Stąd też należy stwierdzić, że planowana inwestycja może spowodować zagrożenie warunków bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co z kolei stanowi podstawę i uprawnia organ do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. Organ zaznaczył, że uzgodnienie projektu decyzji o lokalizacji celu publicznego dla inwestycji będzie możliwe, o ile odległość wieży od krawędzi jezdni drogi krajowej będzie co najmniej równa wysokości konstrukcji nośnej od przyległej DK [...], tym bardziej, że powierzchnia nieruchomości objętej inwestycją daje taką możliwość.

Pismem z [...] kwietnia 2021 r. [...] sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zwracając się o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła w nim organowi naruszenie: 1) art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zmierzonej inwestycji od drogi krajowej nr [...]jest niewystarczająca dla zajęcia przez organ pozytywnego dla inwestora stanowiska w sprawie, 2) art. 7 i art. 77 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do należytego ustalenia stanu faktycznego i nieprawidłowe, bezpodstawne uznanie, ze posadowienie stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości od krawędzi jezdni drogi krajowej może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, 3) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności polegającej na wydaniu postanowienia nieznajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawnych, 4) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

We wskazanym postanowieniu z [...]maja 2021 r. GDDKiA stwierdził, że nie zachodzą podstawy do zmiany postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji. Odwołując się do art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. oraz art. 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.d.p., organ wyjaśnił, że projekt decyzji o lokalizacji celu publicznego podlega ocenie zarządcy drogi w aspekcie odległości inwestycji od zewnętrznej krawędzi drogi zgodnie z art. 43 ust. 1 u.d.p. oraz w zakresie możliwości włączenia do drogi terenu przeznaczonego pod nową zabudowę (art. 35 ust. 3 u.d.p.). Organ dokonuje oceny zapisów projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i jest związany treścią oraz ustaleniami tego projektu. Odnosząc się do niego, GDDKiA zauważył, że w przedłożonej do uzgodnienia dokumentacji dla spornego zamierzenia inwestycyjnego określono linię rozgraniczającą teren inwestycji ponad 120 m od zewnętrznej krawędzi jezdni [...] oraz w odległości 27 m od DK[...] . Wieża o wysokości 56 m n.p.t. budzi obawy w zakresie bezpieczeństwa ruchu. Wysokość ta przekracza bowiem minimalne odległości określone w art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli lit. a u.d.p. Pomimo, że obiekt nie narusza ww. przepisu, to jednak lokalizacja tego obiektu w odległości mniejszej niż jego wysokość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr 91 może powodować zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowym, choćby ze względu na możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej (przewrócenia się obiektu w stronę pasa drogowego). Organ podtrzymał w tym zakresie swoje stanowisko, zgodnie z którym w związku z powyższym zagrożeniem odległość wieży od krawędzi jezdni powinna być co najmniej równa wysokości jej konstrukcji. Zwrócił uwagę na to, że coraz częściej na terytorium Polski pojawiają się anomalie pogodowe, które niosą za sobą gwałtowne zjawiska, którym towarzyszą bardzo silne wiatry powodujące niszczenie budynków, budowli w tym wież elektrycznych wysokiego napięcia oraz innych elementów krajobrazu. Sytuacje te, których nie można w żaden sposób wykluczyć, wymuszają na zarządcy drogi podejmowanie decyzji, które w maksymalnym stopniu ograniczają do minimum możliwości wystąpienia sytuacji wpływających na wzrost zagrożenia uczestników ruchu drogowego. Potrzeba ochrony pasa drogowego dotyczy wszystkich dróg publicznych, ale ze względu na znaczenie dróg krajowych w całej sieci dróg oraz ich znaczenie z punktu widzenia gospodarki, obronności i interesów państwa, zarządzanie nimi wymaga podejmowania szczególnych działań w tym zakresie. Odnosząc się do uwagi strony wnoszącej zażalenie, że zarządca drogi powinien wziąć pod uwagę, czy faktycznie istnieje (i jakie jest) prawdopodobieństwo, że stacja bazowa telefonii komórkowej może się przewrócić, GDDKiA wskazał na przypadek przewrócenia się 8 sierpnia 1991 r. podczas prac konserwatorskich masztu w [...] . Wskazał również na konsekwencje burzy wielokomórkowej typu bow echo o długości 300 m, która przeszła nad Polską [...][...]sierpnia 2017 r. i powaliła słupy wysokiego napięcia oraz zniszczyła budynki mieszkalne i inne obiekty budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie GDDKiA z [...] maja 2021 r. złożyła [...]sp. z o.o., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 35 ust. 3 i art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez bezpodstawne uznanie przez GDDKiA w zakresie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, że budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości 17,3 m od pasa ruchu drogowego skutkuje powstaniem stanu zagrożenia dla ruchu drogowego, który uzasadniałby znaczne odsunięcie tej inwestycji od ruchu drogowego;

2) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. poprzez uznanie przez GDDKiA, że nie jest on związany odległościami wskazanymi w ww. przepisie, co na gruncie niniejszej sprawy skutkuje przyjęciem, iż organ bez podstawy prawnej ma możliwość dowolnego i uznaniowego kształtowania odległości, w jakich powinny być usytuowane obiekty budowlane od zewnętrznej krawędzi jezdni;

3) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. poprzez bezpodstawne uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie może dojść do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

Powyższe zarzuty skarżący rozwinął w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] maja 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie GDDKiA narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Postanowienie z [...]maja 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie z [...]kwietnia 2021 r. zostało wydane przez GDDKiA w trybie uzgodnieniowym (art. 106 § 1-5 k.p.a.) na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wyspecjalizowanymi organami, w tym z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Nie budzi wątpliwości właściwość rzeczowa organu, uwzględniając położenie projektowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jako obiektu budowlanego na działce nr ew. [...] w otoczeniu drogi krajowej nr [...], której zarządcą pozostaje GDDKiA stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 1 u.d.p.

Pojęcie bezpieczeństwa publicznego definiuje się w piśmiennictwie jako system urządzeń prawnopublicznych i stosunków społecznych powstających i kształtujących się w miejscach publicznych, niepublicznych, których celem i zadaniem jest ochrona życia, zdrowia, mienia obywateli i społecznego oraz zapewnienie normalnej działalności instytucji, zakładów, przedsiębiorstw, jak również eliminowanie różnego rodzaju uciążliwości niebezpiecznych lub niedogodnych dla społeczeństwa i jednostek (por. S. Bolesta, Prawnoadministracyjne zagadnienia porządku publicznego, Warszawa 1997, s. 21). Biorąc pod uwagę zadania i kompetencje organu zarządzającego drogą publiczną, Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko GDDKiA odnośnie do tego, że zasadniczą dyrektywą, którą organ powinien się posługiwać przy konkretyzowaniu sposobu realizacji kompetencji przyznanej mu w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., jest konieczność określenia, czy uzgadniana inwestycja projektowana na obszarze przyległym do pasa drogowego w niedopuszczalny sposób nie rzutuje negatywnie na bezpieczeństwo publiczne rozumiane w rozpatrywanym przypadku jako bezpieczeństwo użytkowników drogi publicznej (bezpieczeństwo ruchu drogowego). W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się nie bez racji, że kryterium tego organ nie może pomijać, nadając przesądzające znaczenie innym względom (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. II OSK 1740/18). Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem indywidualnym nie powinien budzić wątpliwości. Ma on rangę konstytucyjną, znajdując zakotwiczenie w ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego realizowanej przez organy władzy publicznej w zakresie ich działania. Interes użytkowników drogi publicznej i pełnione przez drogę publiczną funkcje dotyczą wartości i dóbr zbiorowych, które podlegają ochronie również za pośrednictwem administracyjnoprawnego reglamentowania przyznawania podmiotom zainteresowanym określonych uprawnień. W uzgodnieniu przez zarządcę drogi inwestycji projektowanej na obszarze przyległym do pasa drogowego drogi publicznej dostrzegać trzeba wskazany wyżej cel i odwołanie się do niego w rozpoznawanej sprawie przez GDDKiA jako zarządcę drogi krajowej nr [...] nie stanowiło co do zasady błędu. Konkretna treść nadana przyjętym przez organ ustaleniom w kontrolowanym przypadku tym niemniej cechuje się wadliwością, co determinuje uznanie, że odmowny sposób uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł znaleźć akceptacji w toku kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia.

Przepis art. 43 ust. 1 u.d.p. statuuje generalny obowiązek zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi a zewnętrzną krawędzią jezdni. Zgodzić się należy z organem, że ustawodawca pozostawił zarządcy drogi luz decyzyjny polegający na możliwości rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach danej sprawy możliwe jest usytuowanie obiektu budowlanego w odległości wyznaczonej jako minimalna od zewnętrznej krawędzi jezdni, czy też powinna być ona większa, a jeżeli tak, to o ile. Ta ostatnia wartość, jeżeli na wymogu odejścia od odległości minimalnych chciałby oprzeć się organ, nie może jednakże podlegać wyznaczeniu w oparciu o dowolne kryteria, czy też nieczytelne reguły lub abstrakcyjne założenia. Stoi temu na przeszkodzie uznanie, że w toku postępowania administracyjnego, którego faza uzgodnienia decyzji jest częścią, organ powinien kierować się kodeksowymi zasadami ogólnymi, których normatywne znaczenie uniemożliwia działanie organu poza granicami wyznaczonymi przez obowiązujące przepisy prawa, pomijanie słusznego interesu strony i potrzeby budzenia jej zaufania do podejmowanego rozstrzygnięcia wraz z wyczerpującym określeniem okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na jej sytuację prawną (art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a.).

Z tym wymaganiem rozstrzygnięcie zamieszczone w zaskarżonym postanowieniu nie pozostaje w zgodzie, albowiem w jego uzasadnieniu, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, GDDKiA nie przedstawił przekonujących argumentów za tym, że projektowana lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej, pomimo, iż spełnia minimalne odległości określone w art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli lit. a u.d.p., to zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego w stopniu nakazującym odmówić uzgodnienia. Z tego punktu widzenia za trafne należy uznać zarzuty skargi, w których skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., prowadzące w konsekwencji do błędnego zastosowania powołanych w skardze przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną wydania kwestionowanego aktu w procedurze współdziałania.

Sformułowany w sprawie wniosek organ wywiódł z przeświadczenia, że stanowiący przedmiot uzgodnienia obiekt, ze względu na możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej polegającej się na jego przewróceniu się w stronę pasa drogowego, powinien zostać zlokalizowany co najmniej w odległości od krawędzi jezdni równej wysokości jego konstrukcji, tj. 56 m. Tego rodzaju wymaganie tymczasem nie znajduje oparcia w przepisach prawa ocenianych z uwzględnieniem uwarunkowań faktycznych zaistniałych w sprawie. Niewątpliwie reguły oceny stanu faktycznego na gruncie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 4 pkt 21 i art. 43 ust. 1 u.d.p., mogą zostać nakierowane na cel prewencyjny, obliczony na zapobiegnięcie przez zarządcę drogi niekorzystnemu stanowi rzeczy, w szczególności sytuacji, która w oczywisty sposób godzi w wartości chronione, niemniej odwołanie się do potencjalności określonego zagrożenia musi brać pod uwagę zawsze poziom prawdopodobieństwa jego wystąpienia. Względy bezpiecznego lokalizowania obiektu w stosunku do drogi co do zasady, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powinno się odnosić do właściwości obiektu budowlanego, potwierdzonej stateczności jego konstrukcji wynikającej z przyjętych zasad jego projektowania, budowy i udzielania zgody na jego użytkowanie, jak też zobiektywizowanych warunków jego normalnej eksploatacji. Z akt sprawy nie wynika, by w tym zakresie poczynione przez organ ustalenia wskazywały na zaistnienie jakichkolwiek istotnych odstępstw od typowych rozwiązań, jakie w odniesieniu do realizacji obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej tego typu powszechnie są przyjmowane i które powinien mieć na uwadze GDDKiA jako organ współdziałający. Powoływanie się w tych warunkach na możliwą katastrofę budowlaną rozumianą jako niezamierzone, gwałtowne zniszczenie obiektu budowlanego lub jego części w znaczeniu, jakie termu pojęciu przypisuje art. 73 ust. 1 p.b., nie może być samoistnym argumentem będącym podstawą nałożenia na inwestora obowiązku oddalenia obiektu typu stacja bazowa telefonii komórkowej od drogi na odległość odpowiadającą co najmniej wysokości jej konstrukcji w sytuacji, gdy od krawędzi jezdni dzielić ma obiekt, jak ustalił organ, i tak względnie duża odległość (ok. 27 m). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju wymóg został uznany za nieuprawniony w sprawach o analogicznym charakterze (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r. sygn. II OSK 2713/18; wyrok NSA z 25 maja 2020 r. sygn. II OSK 3120/19) i to stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela. Argumentacja organu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego z [...] kwietnia 2021 r. odwołuje się do zjawisk meteorologicznych nadzwyczajnych, które zazwyczaj nie występują. Wzgląd na ich wyjątkowość i hipotetyczny przebieg prowadzi do wniosku, że nie powinno się przypisywać im, zdaniem Sądu, uogólnionego znaczenia w zakresie, w jakim prowadzić to by miało do ustalenia lokalizacji obiektu budowlanego przez pryzmat wyłącznie hipotetycznie określonego sposobu oddziaływania na tenże obiekt czynników zewnętrznych związanych z działaniem sił natury i ujętych na zasadzie domniemywania jego następstw.

Rekapitulacja powyższych uwag każe przyjąć, że w kontrolowanej sprawie GDDKiA nie wykazał, aby planowana na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]stacja bazowa telefonii komórkowej powodowała zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników drogi krajowej nr [...] przez sam fakt jej zlokalizowania w odległości od krawędzi jezdni wynikającej z przedstawionego projektu decyzji Wójta Gminy [...]o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem nie można z całą stanowczością stwierdzić, że istniała w sprawie konieczność doprowadzenia do większego (do 56 m) oddalenia stacji bazowej od zewnętrznej krawędzi jezdni, a jeżeli ten argument kształtował kierunek rozstrzygnięcia podjętego przez GDDKiA, to zasadne jest uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego, mającym wpływ na wynik sprawy.

Przypisaniu organowi przekroczenia granic uznania nie towarzyszy, co Sąd, chce zdecydowanie podkreślić, przyjęcie, że wszystkie zarzuty skargi i towarzysząca im argumentacja zasługują w całości na uwzględnienie. Nie znajduje, zdaniem Sądu, usprawiedliwionych podstaw zarzut, że zaskarżone postanowienie jest "wyrazem samowoli organu, nie popartym żadnymi normami" (s. 3 skargi). Taki krytyczny osąd byłby zasadny, gdyby działanie GDDKiA negatywnie uzgadniające projekt decyzji Wójta Gminy [...] miało charakter dowolny i nie dało się uzasadniać jakimikolwiek racjonalnymi przesłankami. Tak w sprawie jednak nie jest, ponieważ niepodzielenie przez Sąd stanowiska organu, wynikało z przyjęcia, że GDDKiA, opierając się na maksymalizacji rangi ochrony bezpieczeństwa użytkowników drogi publicznej i ruchu drogowego, odstąpił od potrzeby zachowania właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony, która, co trzeba zauważyć i co nie pozostaje dla Sądu bez znaczenia, ma zamiar realizować inwestycję celu publicznego ważną z punktu widzenia potrzeb lokalnych (gminnych), a równocześnie której charakterystyka techniczna podlega sprawdzeniu w znormalizowanej procedurze oceniającej zasady jej zaprojektowania i wykonania w miejscu budowy. Taka ocena nie oznacza poddania jednoznacznej krytyce motywów, którymi zdecydował się kierować organ, gdyż Sąd zauważa ich doniosłość. Jeżeli uzasadnienie zaskarżonego postanowienia chcieć odczytywać za skarżącym wyłącznie jako "zbiór obaw" (s. 4 skargi), niezasługujący niejako na poważne traktowanie, to nie można nie dostrzegać, że w dotychczasowym orzecznictwie sądy administracyjne niejednokrotnie decydowały się na przyznanie tymże "obawom" ochrony prawnej, nie dezawuując tego, że sposób oceny zagrożenia bezpieczeństwa na drodze krajowej w konkretnych przypadkach, gdy projektowana jest budowa w pobliżu zewnętrznej krawędzi jezdni budowli wysokościowej (wieży), może mieć na uwadze również zagrożenia wynikające ze zdarzeń losowych skutkujących zawaleniem się takiej budowli (por. wyrok NSA z 20 maja 2021 r. sygn. II OSK 2428/18). Odmiennie niż twierdzi skarżący, z uzasadnienia postanowienia wynika, jaka jest "akceptowana" przez organ odległość wieży od drogi. W rozpatrywanym przypadku stawiane przez skarżącego zarzuty łączyły się równocześnie z nie w pełni spójną analizą stanu faktycznego ze względu na różnie określaną w treści skargi odległością wieży od pasa drogowego (17,3/37 m).

Rzeczą organu wskutek uchylenia zaskarżonego postanowienia będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. na etapie rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzgodnienia zakończonej postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.