Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1536/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 indeks 1 ust. 1 pkt 3; art. 152 indeks 19 ust. 3 i 6; art. 152 indeks 22 ust. 2;
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 6; art. 7; art. 8; art. 9; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością K. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP zaskarżoną decyzją utrzymał w całości w mocy swoją poprzednią decyzję, wydaną sprawie sprzeciwu P. P. wobec zgłoszenia przez [...] sp. z o.o. K. sp. k. z siedzibą w W. znaku towarowego słowno-graficznego "MW MUZEUM POLSKIE] WÓDKI" ([...]), którą:

1. uznał sprzeciw P. P. za zasadny w części dotyczącej usług:

1. z klasa 35: sprzedaż napojów alkoholowych, gadżetów związanych z napojami alkoholowymi;

2. z klasa 41: usługi w zakresie działalności wydawniczej, edycja i dystrybucja książek, tekstów, gazet, periodyków i elektronicznych mediów, dostarczanie publikacji elektronicznych on-line; organizowanie, obsługa i prowadzenie seminariów, kongresów, forum, konferencji, sympozjów, przyjęć, balów, koncertów, organizowanie konkursów, plebiscytów, loterii, przyjęć i wystaw, zabaw, festynów, pikników, wydarzeń tematycznych, festiwali filmowych, kształcenie praktyczne. szkolenia; usługi muzeów; prowadzenie muzeów; usługi w zakresie gier interaktywnych, interaktywna rozrywka oraz usługi quizów elektronicznych, także dostarczane globalną siecią komputerową lub przez Internet; dostarczanie informacji o imprezach rozrywkowych;

3. z klasa 43: usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, obsługa przyjęć okazjonalnych w zakresie posiłków; usługi kawiarni, restauracji, kafeterii, barów, snack-barów, pubów, stołówek i innych placówek gastronomicznych; usługi cateringowe; usługi informacyjne dotyczące restauracji, a szczególnie potraw gotowych; usługi doradcze w dziedzinie restauracyjnej i hotelowej; usługi rezerwacji restauracji i hoteli;

2. oddalił sprzeciw P. P. w części dotyczącej usług:

1. z klasa 35: usługi zarządzania biznesowego dla sklepów z napojami alkoholowymi;

2. z klasa 41: dokształcanie i doradztwo zawodowe; organizowanie. obsługa i prowadzenie kursów korespondencyjnych.

Urząd Patentowy RP przyznał P. P. od [...] sp. z o.o. K. sp. k. z siedzibą w W. kwotę 1.100 zł złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w obu instancjach, w tym 900 złotych za pierwszą instancję i 200 złotych za drugą.

We wrześniu 2017 r. [...] sp. z o.o. K. sp. k. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca) wniosła do Urzędu Patentowego RP o udzielenie na jej rzecz prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny: "MW MUZEUM POLSKIE] WÓDKI" ([...]) (dalej "sporny znak"). Znak w podaniu opisano jako "znak słowno-graficzny; przedstawiający finezyjne niebieskie litery "M" i "W" oraz wykonany niebieską, fantazyjną czcionką napis "MUZEUM POLSKIE] WÓDKI".

[pic]

MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI

Znak ten - opublikowany w Biuletynie organu 30 października 2017 r., przeznaczony miał być do oznaczania:

1. z klasa 35: usługi doradcze w zakresie działalności gospodarczej; administrowanie działalnością gospodarczą; agencje reklamowe, audyt, badania marketingowe, badania opinii publicznej, badania w dziedzinie działalności gospodarczej, doradztwo specjalistyczne w sprawach działalności gospodarczej, doradztwo w zakresie organizowania i prowadzenia działalności gospodarczej; wprowadzanie, przetwarzanie, sprawdzanie, przechowywanie i/lub wytwarzanie informacji w bazach danych; zapewnianie dostępu do gospodarczych informacji handlowych za pośrednictwem baz danych; komputerowe zarządzanie plikami; zarządzanie biznesowe prawami osób trzecich; gromadzenie i systematyzacja danych w komputerowych bazach danych; dystrybucja materiałów reklamowych; usługi rozlepiania plakatów reklamowych, pomoc w prowadzeniu działalności gospodarczej, reklama, reklama billboardowa, reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, reklamy prasowe, rozpowszechnianie materiałów reklamowych, tworzenie tekstów reklamowych i sponsorowanych; organizowanie i obsługa wystaw, giełd i targów handlowych i reklamowych; organizowanie gier, konkursów i loterii oraz imprez rozrywkowych o podłożu reklamowym, z zastosowaniem reklamy prasowej, radiowej, telewizyjnej i internetowej oraz z wykorzystaniem elektronicznych, magnetycznych i optycznych nośników informacji; odpłatne udostępnianie serwisów informacyjnych lub baz danych; usługi w zakresie prowadzenia sprzedaży publikacji elektronicznych i drukowanych, marketing; sprzedaż napojów alkoholowych, gadżetów związanych z napojami alkoholowymi; usługi zarządzania biznesowego dla sklepów z napojami alkoholowymi;

2. z klasa 41: usługi w zakresie działalności wydawniczej, edycja i dystrybucja książek, tekstów, gazet, periodyków i elektronicznych mediów, dostarczanie publikacji elektronicznych on-line; organizowanie, obsługa i prowadzenie kursów korespondencyjnych, seminariów, kongresów, forum, konferencji, sympozjów, przyjęć, balów, koncertów, organizowanie konkursów, plebiscytów, loterii, przyjęć i wystaw, zabaw, festynów, pikników, wydarzeń tematycznych, festiwali filmowych, kształcenie praktyczne, szkolenia; usługi muzeów; prowadzenie muzeów; dokształcanie i doradztwo zawodowe; usługi w zakresie gier interaktywnych, interaktywna rozrywka oraz usługi quizów elektronicznych, także dostarczane globalną siecią komputerową lub przez Internet; dostarczanie informacji o imprezach rozrywkowych;

3. z klasa 43: usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, obsługa przyjęć okazjonalnych w zakresie posiłków; usługi kawiarni, restauracji, kafeterii, barów, snack-barów, pubów, stołówek i innych placówek gastronomicznych; usługi cateringowe; usługi informacyjne dotyczące restauracji, a szczególnie potraw gotowych; usługi doradcze w dziedzinie restauracyjnej i hotelowej; usługi rezerwacji restauracji.

Dnia [...] stycznia 2018 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął - zgłoszony przez P. P. (dalej "Wnoszący sprzeciw", "Uprawniony"), sprzeciw od spornego znaku dotyczy wszystkich usług z klasy 41 i klasy 43 oraz następujących usług z klasy 35: sprzedaż napojów alkoholowych, gadżetów związanych z napojami alkoholowymi; usługi zarządzania biznesowego dla sklepów z napojami alkoholowymi.

Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. oraz przywołano wcześniejsze znaki towarowe, tj.:

1. krajowy słowny znak towarowy MUZEUM WÓDKI nr [...] z pierwszeństwem od 13 lipca 2011 r. - przeznaczony do oznaczania towarów i usług z klas:

• 33: wódka;

• 35: sprzedaż, prowadzenie sklepów, hurtowni, sklepów internetowych, hurtowni internetowych, import, export, sprzedaż wysyłkowa towarów takich, jak: napoje, napoje alkoholowe, piwo, artykuły spożywcze, żywność, wyroby tytoniowe, wyroby dla palaczy, upominki takie, jak: długopisy, kalendarze, notesy, proporczyki, obrazy, widokówki, talerzyki, wazony, kubki, butelki, karafki, kufle, podstawki pod kufle, breloczki, zegarki, figurki i posążki z dowolnych materiałów, popiersia, ordery, medale, drobne wyroby ze skóry lub imitacji skóry jak: torebki, portmonetki, smycze, lampki, świeczniki, abażury do lamp, wyroby biżuteryjnie, wyroby z drewna, korka, trzciny, wikliny, rogu, fiszbinu, muszli, bursztynu, kości słoniowej, lalki, marionetki, maski etniczne i teatralne, noże do papieru, parasolki, ramki do obrazów, lusterka, grzebyki, ozdoby choinkowe; usługi w zakresie organizowania aukcji oraz wystaw handlowych i reklamowych;

• 43: prowadzenie barów, pubów, restauracji, kawiarni, lodziarni; gastronomia obwoźna; catering; obsługa gastronomiczna w zakresie organizowania przyjęć służbowych poza lokalami gastronomicznymi, sympozjów, konferencji, służbowych bankietów i innych imprez okolicznościowych w celach służbowych; obsługa gastronomiczna przyjęć i uroczystości towarzyskich; wypożyczanie krzeseł, stołów, bielizny stołowej, szklanej zastawy stołowej i wyposażenia kuchni; dostarczanie posiłków i napojów; doradztwo przy wyborze menu; usługi kelnerskie;

2. krajowy słowno-graficzny znak towarowy MUZEUM WÓDKI nr [...] z pierwszeństwem od 6 lutego 2009 r.

[pic]

przeznaczony dla oznaczania towarów i usług z klas:

• 33: napoje alkoholowe; destylowane napoje alkoholowe; wódka; whisky; brandy; dżin; nalewki alkoholowe; nalewki ziołowe alkoholowe; gorzkie nalewki; koktajle; likiery; miód pitny; rum; alkohole z ryżu; sake; wino;

• 41: usługi świadczone przez muzea; prowadzenie muzeów; wystawy muzealne; organizowanie imprez kulturalnych i artystycznych; organizowanie imprez w celach kulturalnych; organizowanie imprez artystycznych związanych z malarstwem; organizowanie imprez muzycznych; organizowanie imprez artystycznych, podczas których zaproszeni artyści malują obrazy, murale, freski, graffiti i tworzą grafiki, w tym komputerowe;

• 43: usługi barów, pubów, restauracji, kawiarni, lodziarni; gastronomia obwoźna; catering; obsługa gastronomiczna w zakresie organizowania przyjęć służbowych poza lokalami gastronomicznymi, sympozjów, konferencji, służbowych bankietów i innych imprez okolicznościom/ch w celach służbowych; obsługa gastronomiczna przyjęć i uroczystości towarzyskich; wypożyczanie krzeseł, stołów, bielizny stołowej, szklanej zastawy stołowej i wyposażenia kuchni; dostarczanie posiłków i napojów; doradztwo przy wyborze menu; usługi kelnerskie.

Wnoszący sprzeciw, porównując towary/usługi sygnowane spornym znakiem, stwierdził że w klasie 35 usługi takie, jak "sprzedaż napojów alkoholowych, gadżetów związanych z napojami alkoholowymi; usługi zarządzania biznesowego dla sklepów z napojami alkoholowymi" w całości pokrywają się z wykazem słownego znaku MUZEUM WÓDKl [...], zawierającym m.in. takie usługi, jak "prowadzenie sklepów, sprzedaż następujących towarów: "napoje alkoholowe" oraz "sprzedaż upominków takich jak butelki, karafki, kufle, podstawki pod kufle". Jego zdaniem ww. upominki należy bezspornie uznać za gadżety związane z napojami alkoholowymi. Ponadto słowno-graficzny znak Muzeum Wódki ([...]) został zarejestrowany m.in. dla "napojów alkoholowych" w klasie 33, które to towary są jednorodzajowe względem usług ich sprzedaży z klasy 35.

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że w sytuacji, gdy towary lub usługi objęte ochroną wcześniejszego znaku, zawierają się w ogólnej kategorii objętej zgłoszeniem znaku późniejszego należy uznać, że pomiędzy tymi towarami lub usługami zachodzi identyczność.

Przechodząc do analizy porównawczej usług z klasy 41 Wnoszący sprzeciw stwierdził, że znak sporny został zgłoszony dla następujących usług: "usługi w zakresie działalności wydawniczej, edycja i dystrybucja książek, tekstów, gazet, periodyków i elektronicznych mediów, dostarczanie publikacji elektronicznych on-line; organizowanie, obsługa i prowadzenie kursów korespondencyjnych, seminariów, kongresów, forum, konferencji, sympozjów, przyjęć, balów, koncertów, organizowanie konkursów, plebiscytów, loterii, przyjęć i wystaw, zabaw, festynów, pikników, wydarzeń tematycznych, festiwali filmowych, kształcenie praktyczne, szkolenia; usługi muzeów; prowadzenie muzeów; dokształcanie i doradztwo zawodowe; usługi w zakresie gier interaktywnych, interaktywna rozrywka, oraz usługi quizów elektronicznych, także dostarczane globalną siecią komputerową lub przez Internet; dostarczanie informacji o imprezach rozrywkowych", jego zdaniem ww. usługi związane z "organizowaniem, obsługą i prowadzeniem imprez oraz usługi muzealne" pokrywają się z wykazem słowno-graficznego znaku Muzeum Wódki ([...]) obejmującego m.in. "usługi świadczone przez muzea; prowadzenie muzeów; wystawy muzealne; organizowanie imprez kulturalnych i artystycznych". Wnoszący sprzeciw podkreśla również, że zakwestionowane usługi odnoszące się do "interaktywnej rozrywki i imprez rozrywkowych" należy uznać za jednorodzajowe względem "organizowania imprez kulturalnych i artystycznych", gdyż i jedne i drugie należą do branży rozrywkowej. Wnoszący sprzeciw uznał również, że zakwestionowane "usługi edukacyjne i wydawnicze" należy uznać za jednorodzajowe m.in. względem "usług muzealnych, ze względu na fakt, że działalność muzealna stanowi edukację kulturalną, a w ramach działalności muzealnej (a także w ramach organizowania imprez kulturalnych i artystycznych), w wyniku których często edytowane są teksty, w tym w formie książek.

Przechodząc do analizy porównawczej usług z klasy 43 Wnoszący sprzeciw stwierdził, że znak sporny został zgłoszony do takich usług, jak: "usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, obsługa przyjęć okazjonalnych w zakresie posiłków; usługi kawiarni, restauracji, kafeterii, barów, snack-barów, pubów, stołówek i innych placówek gastronomicznych; usługi cateringowe; usługi informacyjne dotyczące restauracji, a szczególnie potraw gotowych; usługi doradcze w dziedzinie restauracyjnej i hotelowej; usługi rezerwacji restauracji i hoteli", jego zdaniem wszelkie ww. usługi (z wyjątkiem działalności hotelarskiej) należy uznać za identyczne względem następujących usług, dla których zostały zarejestrowane obydwa znaki wcześniejsze: "usługi barów, pubów, restauracji, kawiarni, lodziarni; gastronomia obwoźna; catering;". Usługi związane z hotelami należy natomiast uznać za jednorodzajowe względem szeroko pojętych usług gastronomicznych, gdyż jak stwierdził branża hotelarska jest ściśle powiązana z gastronomią.

W dalszej części sprzeciwu dokonano analizy porównawczej przeciwstawionych oznaczeń. Na jej wstępie podkreślono, że za element o wysokiej sile odróżniającej obydwu znaków wcześniejszych należy uznać warstwę słowną "MUZEUM WÓDKI". Wnoszący sprzeciw poinformował, że zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, dostępnym na wskazanej przez niego stronie internetowej, słowo muzeum oznacza "instytucję gromadzącą, przechowującą i konserwującą zbiory z różnych dziedzin kultury, sztuki, nauki lub techniki i udostępniającą je publiczności w formie wystaw". Zestawienie słowa "MUZEUM" ze słowem "WÓDKA" określającym środek spożywczy jego zdaniem wykreowało określenie fantazyjne, na co dowodem jest m.in. udzielenie prawa ochronnego na słowny znak MUZEUM WÓDKI ([...]). Podkreślił ponadto, że w słowno-graficznym znaku Muzeum Wódki ([...]) zostały wyeksponowane litery "M" i "W", co również stanowi element odróżniający. Dalej zauważył, że znak sporny posiada warstwę słowną "MUZEUM POLSKIE] WÓDKI", przy czym słowo "POLSKIEJ", jego zdaniem, należy uznać za określenie ogólnoinformacyjne. Wnoszący sprzeciw podkreślił, że znak sporny posiada, podobnie jak słowno-graficzny znak przeciwstawiony, charakterystyczny pod względem graficznym element "MW".

W dalszej części analizy podobieństwa samych oznaczeń Wnoszący sprzeciw odniósł się do warstwy graficznej porównywanych znaków. Ocenił, że na płaszczyźnie wizualnej, zgodnie z zasadami porównywania znaków towarowych, sam fakt zbieżności słów "MUZEUM" i "WÓDKI" pozwala na uznanie porównywanych znaków za podobne. Wskazał, że główna różnica dotycząca słowa "POLSKIEJ" dotyczy elementu nieodróżniającego. Ponadto podobieństwo wizualne znacząco wzmaga wyeksponowany element "MW" znaku spornego, nawiązujący do wyeksponowanych liter "M" i "W" słowno-graficznego znaku Muzeum Wódki ([...]).

Wnoszący podkreślił, że element "MW" znaku spornego odnosi się do wyrazów "MUZEUM" oraz "WÓDKI", nie zaś do słowa "POLSKIEJ". Zdaniem wnoszącego sprzeciw różnice graficzne dotyczące koloru, czy kształtu liter "MW", w kontekście ww. podobieństw należy, w jego ocenie, uznać za nieistotne. Rzeczone różnice są bowiem dostrzegalne przy porównywaniu znaków zestawionych obok siebie, a takie porównanie jest sprzeczne z orzecznictwem NSA, wedle którego nabywca zachowuje w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia a decydujące znaczenie mają dla niego zbieżne elementy oznaczeń.

Mając powyższe na uwadze, Wnoszący sprzeciw poinformował, że w jego ocenie już sama zbieżność wyeksponowanych elementów graficznych "MW" jest wystarczająca do stwierdzenia kolizji pomiędzy porównywanymi znakami. Ocena ogólnego wrażenia wizualnego, jakie pozostanie w pamięci przeciętnych odbiorców jego zdaniem nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do bardzo wysokiego podobieństwa wizualnego porównywanych znaków.

Odnosząc się do wrażenia fonetycznego wywieranego przez porównywane oznaczenia Wnoszący sprzeciw zauważył, że w tym przypadku determinuje liczba i kolejność sylab. Szczególnie istotne są jego zdaniem również rytm, intonacja i akcent. Podobieństwo fonetyczne wskazanych wyżej znaków w niniejszej sprawie jego zdaniem konstytuują identyczne słowa "MUZEUM" i "WÓDKI", które skupiają największą uwagę docelowego odbiorcy. Stanowią one trzon znaków Sprzeciwiającego i w związku z tym mają one decydujące znaczenie dla ich odbioru fonetycznego. Dodatkowy wyraz "POLSKIEJ", czy skrót/akronim "MW", występujący w znaku spornym, nie są w stanie zaburzyć podobieństwa zdeterminowanego przez wskazany wspólny element. Tym samym stwierdzono, że porównywane oznaczenia należy uznać za podobne na płaszczyźnie fonetycznej.

Odnosząc się do warstwy znaczeniowej, Wnoszący sprzeciw ponownie odwołał się do słownikowego znaczenia słowa "muzeum", które oznacza "instytucję gromadzącą, przechowującą i konserwującą zbiory z różnych dziedzin kultury, sztuki, nauki lub techniki i udostępniającą je publiczności w formie wystaw". "Wódka" zaś według słownika to "mocny napój alkoholowy ze spirytusu i wody; też: porcja tego napoju".

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że warstwa słowna obydwu znaków wcześniejszych oznacza zatem instytucję przechowującą i udostępniającą w formie wystaw (jako eksponaty) mocne napoje alkoholowe ze spirytusu i wody. Wnoszący sprzeciw wskazał także, że zestawienie słów "MUZEUM WÓDKI" jest fantazyjne.

Zdaniem Wnoszącego sprzeciw wyrażenie takie może jedynie sugerować pewne: cechy usług z klas 35, 41 i 43 w oryginalny sposób, ale nie opisując ich wprost. Wnoszący sprzeciw podkreślił, że warstwa słowna "MUZEUM WÓDKI" została zainkorporowana w całości do spornego znaku, do którego dodano przymiotnik "POLSKIEJ", nie stanowiący przecież o różnicy znaczeniowej. Przymiotnik ten ma bowiem charakter ogólnoinformacyjny.

Na ww. podstawie Wnoszący sprzeciw stwierdził bardzo wysokie podobieństwo znaczeniowe porównywanych znaków.

W zakresie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd Wnoszący sprzeciw wskazał na trzy główne elementy, które miałyby je potwierdzać, a mianowicie: 1) wysokie podobieństwo usług, do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki; 2) pokrywający się krąg odbiorców porównywanych znaków; 3) wysoki stopień podobieństwa porównywanych znaków na płaszczyznach wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, wynikający z przejęcia w spornym znaku elementów odróżniających tj. słów "MUZEUM" i "WÓDKI" oraz wyeksponowanego elementu "MW".

Wnoszący sprzeciw stwierdził, że odbiorcy widząc znak sporny, opatrujący zakwestionowane usługi (np. jako szyld baru lub restauracji), bazując na zachowanym w pamięci ogólnym zarysie któregokolwiek ze znaków wcześniejszych, a zwłaszcza słowno-graficznego znaku Muzeum Wódki ([...]), mogą dojść do niezgodnego z prawdą wniosku, że jest to placówka gastronomiczna Skarżącej. Dojście do takiego wniosku jest możliwe przede wszystkim ze względu na łudzące podobieństwo znaków, wywołane zbieżnością elementów stanowiących o mocy odróżniającej znaków wcześniejszych. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że znaczna część odbiorców zapamięta słowno-graficzny znaku Muzeum Wódki ([...]), jako logotyp z wyeksponowanymi literami "MW", odnoszący się do muzeum wódki, nie mając jednocześnie pewności, czy znak ten nie zawierał dodatkowych elementów dookreślających. Tacy odbiorcy zostaną zatem wprowadzeni w błąd co do pochodzenia usług w sposób bezpośredni.

W ocenie Wnoszącego sprzeciw istnieje też ryzyko, że część odbiorców, którzy np. korzystali z usług jego restauracji, opatrzonych słowno-graficznym znakiem Muzeum Wódki, dostrzeże różnice pomiędzy znakami, jednakże z powodu występujących łudzących podobieństw, niesłusznie uzna, że restauracje są powiązane gospodarczo i pozostają pod jedną kontrolą np. Skarżącej (pośrednie ryzyko konfuzji).

W zakończeniu Wnoszący sprzeciw stwierdza, że słowno-graficzny znak Muzeum Wódki jest ucieleśnieniem pewnej koncepcji, polegającej na zestawieniu słów "MUZEUM WÓDKI" (nieobecnych na rynku kwestionowanych usług) oraz na wyeksponowaniu liter "M" i "W". Koncepcja ta - jego zdaniem, została wykorzystana w znaku spornym. Adaptacja ww. koncepcji, w połączeniu z identycznością oraz dużym podobieństwem (jednorodzajowością) usług sprawia, że znaczna część przeciętnych odbiorców uzna, że zbieżność dotycząca ww. koncepcji nie może być przypadkowa na tym samym rynku. To z kolei również doprowadzi do niezgodnego z prawdą wniosku, że usługi oznaczone znakiem spornym są świadczone przez Wnoszącego sprzeciw, bądź są z nim powiązane gospodarczo.

W odpowiedzi na sprzeciw Skarżąca podniosła zarzut nieużywania słownego znaku towarowego MUZEUM WÓDKI ([...]), a także wniosła o oddalenie sprzeciwu jako niezasadnego.

Co do znaku towarowego MUZEUM WÓDKI ([...]) wyjaśniła, że według jej informacji znak ten - od daty, w której takie używanie jest w obowiązku Wnoszącego sprzeciw tj. 14 lipca 2016 r., nie jest w ogóle używany na rynku produktów i usług, co do których ochrony jest wyznaczony. Podkreśliła przy tym, że ewentualną argumentacją dotyczącą kolizji z ww. znakiem przedstawi po przedstawieniu przez Wnoszącego sprzeciw argumentacji dotyczącej kwestii nieużywania oraz dowodów mających potwierdzać jego faktyczne używanie na rynku.

Skarżąca podniosła, że dokonana w sprzeciwie ocena ryzyka konfuzji jest wadliwa, bowiem nie uwzględnia wszystkich istotnych dla przedmiotowej sprawy okoliczności.

Podkreśliła, że w orzecznictwie polskich i europejskich sądów utrwalona została teza, że choć ryzyko konfuzji zakłada kumulatywne spełnienie przesłanek, na które składa się stwierdzenie podobieństwa towarów lub usług oraz samych oznaczeń, to jednakże ocena tych przesłanek powinna uwzględniać wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia rozpatrzenia konkretnego przypadku (np. wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2271/12). W jej ocenie do okoliczności rozstrzygających o ryzyku wprowadzenia odbiorców w błąd należy niewątpliwie współwystępowanie w porównywanych znakach tego samego elementu, ale niemniej jednak (w orzecznictwie) wyraźnie podkreśla się również, że musi to być element o charakterze odróżniającym. Bazując na powyższej tezie Skarżąca dokonała oceny konkretnej zdolności odróżniającej słownego oznaczenie Muzeum Wódki ([...]), stwierdzając jego całkowitą opisowość, nie tylko względem usług znajdujących się w klasie 41, ale również w stosunku do wszystkich usług z klasy 35 oraz 43. Jej zdaniem wyrażenie Muzeum Wódki, ze względu na swój opisowy charakter, należy do domeny publicznej i przywołała przedstawioną przez Wnoszącego sprzeciw definicję słowa "muzeum", pochodząca z ww. Słownika Języka Polskiego, a także na ustawę z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach.

Badając relację poszczególnych słów "muzeum" oraz "wódka" w stosunku do poszczególnych usług stwierdziła, że sporny znak (jego warstwa słowna) pozbawiony jest konkretnej zdolności odróżniającej, bowiem służy on w obrocie wyłącznie do wskazywania m.in. rodzaju usług, pochodzenia oraz miejsca ich świadczenia, co wskazuje na informacyjny i opisowy charakter.

Odnosząc się kwestii podobieństwa oznaczeń spornego znaku oraz znaku Muzeum Wódki ([...]) przypomniała, że Wnoszący sprzeciw podkreślił, że cechą wspólną obydwu znaków jest wyrażenie słowne "Muzeum Wódki", które - jak wyżej ocenił Zgłaszający - nie posiada charakteru odróżniającego w odniesieniu do usług objętych sprzeciwem. Skarżąca - powołując się na orzecznictwo, uznała więc, że składniki (elementy) znaków, które są pozbawione zdolności odróżniającej względem oznaczanych towarów, nie mogą decydować o kolizji znaków towarowych.

W ocenie Skarżącej obydwa ww. znaki odznaczają się zupełnie inną grafiką. W przypadku znaku wcześniejszego składa się ona z fantazyjnie wkomponowanej butelki w napis "Muzeum Wódki", który wykonany został oryginalną, pogrubioną, czarną czcionką. Zdaniem Skarżącej również stopień uwagi odbiorców dedykowanej słownemu oznaczeniu "Muzeum Wódki" będzie mniejszy, z uwagi na opisową i informacyjną jego treść. Tym samym uznała, że to element graficzny, jako niezależny i odrębny od elementu słownego, zdominuje całościowe wrażenie, jakie znak ten będzie wywierał na odbiorcach i to jej zdaniem, na jego podstawie, odbiorcy dokonają rozróżnienia towarów i usług pochodzących z różnych źródeł.

W zakresie elementów graficznych w spornym znaku Skarżąca poinformowała, że składają się z fantazyjnej czcionki liter "MW" oraz koloru niebieskiego. Uznała, że proporcje czcionki, którą zapisany został element "MW" są zdecydowanie większe, niż czcionka, którą wykonano element "Muzeum Polskiej Wódki". W związku z tym, jej zdaniem, to element "MW" będzie widoczny "na pierwszy rzut oka" i to on zdominuje ogólne wrażenie, jakie znak ten, jako całość, wywiera na przeciętnych odbiorcach.

Skarżąca nie zgodziła się także z twierdzeniem Wnoszącego sprzeciw, że litery "MW" mają charakter podrzędny i dookreślający wobec elementu słownego "Muzeum Polskiej Wódki". Jej zdaniem litery "MW" nie będą postrzegane jako zestawienie pierwszych liter od słów "Muzeum Polskiej Wódki", bowiem ich ilość nie pokrywa się z ilością słów w tym wyrażeniu. Stwierdziła ponadto, że ich wielkość oraz wyróżniający się i oryginalny krój będą dominowały ogólne wrażenie, jakie wywoła w całościowym ujęciu. Tym samym dodatkowe elementy w postaci grafiki, występujące w obydwu znakach oraz dodatkowe litery "MW", przedstawione w bardzo fantazyjny sposób, zawarte w znaku spornym, posiadają także właściwości pozwalające na zmianę całościowego wrażenia wywieranego przez porównywane oznaczenia na odbiorcach, a tym samym ich odróżnianie.

Oceniając ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd Skarżąca poinformowała, że według orzecznictwa wymogiem do stwierdzenia takiego zjawiska jest jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy znakiem zgłaszanym, a znakiem wcześniejszym oraz identyczność lub podobieństwo pomiędzy towarami i usługami, dla których dokonuje się zgłoszenia, a tymi, dla których zarejestrowany został wcześniejszy znak. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak podobieństwa porównywanych oznaczeń (czyli jednej z przesłanek wymaganych do uznania ryzyka w prowadzenia w błąd) ryzyko wprowadzenia w błąd nie występuje.

Wnoszący sprzeciw w replice podtrzymał wszystkie twierdzenia przedstawione w sprzeciwie. Jednocześnie - z daleko posuniętej ostrożności procesowej, zdecydował się nie powoływać dowodów na używanie znaku słownego MUZEUM WÓDKI [...]. Podkreślił, że wystarczającą podstawą do oddalenia niniejszego sprzeciwu jest wcześniej zarejestrowany znak słowno-graficzny MUZEUM WÓDKI [...].

Wnoszący sprzeciw nie zgodził się ze Skarżącą, jakoby określenie "Muzeum Wódki" stanowiło oznaczenie, które należy do domeny publicznej. Udzielenie prawa ochronnego na słowny znak towarowy "MUZEUM WÓDKI" nr [...] stanowi bezspornie zaprzeczenie powyższego twierdzenia. Znak ten został bowiem zarejestrowany dla towarów i usług z klas 33, 35 i 43, a więc również związanych z napojami alkoholowymi. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że gdyby rzeczywiście każdy podmiot działający w branży usług z klasy 41 miał prawo rozszerzać swoją działalność o towary i usługi z klas 33, 35 i 43 i wykorzystywać przy tym zastrzeżony w tych klasach, na rzecz innego podmiotu, słowny znak towarowy, przyznawana przez Urząd Patentowy RP ochrona znaków byłaby iluzoryczna. Wnoszący sprzeciw zarzucił przy tym, że Skarżąca nie wyjaśniła, z czego miałoby wynikać to swobodne prawo posługiwania się w branży usług gastronomicznych oznaczeniem "Muzeum Wódki" - tożsamym z zarejestrowanym słownym znakiem towarowym. Lokalizacja usług gastronomicznych w budynku, w którym mieści się muzeum, zdaniem Wnoszącego sprzeciw, nie czyni tych usług jednorodzajowymi względem usług muzealnych. Jego zdaniem nie jest zatem uprawnione kwestionowanie zdolności odróżniającej warstwy słownej "Muzeum Wódki" w odniesieniu do usług gastronomicznych tylko dlatego, że usługi te mogą być świadczone w tym samym budynku co usługi muzealne.

Wnoszący sprzeciw, powołując się na orzecznictwo sądów, stwierdził również, że znaki towarowe składające się jedynie z wyrazów informacyjnych w wielu przypadkach mogą być rejestrowane jako znaki towarowe i posiadać zdolność odróżniającą. Niezależenie od powyższych argumentów, dotyczących klas 35 i 43, wspomniane przez Skarżącą uprawnienia muzeów do świadczenia wielu kwestionowanych w niniejszej sprawie usług z klasy 41, nie oznaczają, że słowo "MUZEUM", czy też zestawienie słów "MUZEUM WÓDKI", będzie stanowić określenie ogólnoinformacyjne dla tych usług. Jeżeli na przykład wydawnictwo zostanie nazwane "MUZEUM WÓDKI", nie istnieją podstawy, aby uznać, że nazwa ta będzie postrzegana jako informacja o cechach usług. Odbiorcy uznaliby to określenie jako fantazyjną nazwę wydawnictwa, bez względu na fakt, że polskie prawo dopuszcza prowadzenie działalności wydawniczej przez muzea. Co więcej, analizując powołany przez Skarżącą przepis ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz.U. z 2018 r., poz. 720 ze zm.) nie sposób znaleźć konkretnej informacji o świadczeniu przez muzea, na rzecz osób trzecich usług innych niż muzealne. Wnoszący sprzeciw zauważył również, że wymienione w art. 1 ust. 10 "prowadzenie działalności wydawniczej" nie stanowi dowodu na to, że muzea prowadzą działalność wydawniczą (jako taką) na zlecenie osób trzecich. Sformułowanie to sygnalizuje jedynie, że muzea mają prawo prowadzić działalność wydawniczą, na przykład w ramach celów popularyzacji muzeów (tj. na własną rzecz, nie zaś na rzecz osób trzecich). Nie istnieją, w ocenie Wnoszącego sprzeciw, przesłanki do kwestionowania zdolności odróżniającej warstwy słownej "MUZEUM WÓDKI" w odniesieniu do usług z klasy 41.

Wnoszący sprzeciw przypomniał, że w sprzeciwie podnosił, że element "MW" znaku spornego odnosi się do wyrazów "MUZEUM" oraz "WÓDKI", nie zaś do słowa "POLSKIEJ". Podkreślił, że nie istnieją jakiekolwiek przesłanki, aby przyjąć, że element "MW" znaku spornego będzie postrzegany przez przeciętnych odbiorców jako odnoszący się do innych wyrazów niż "MUZEUM" i "WÓDKI". Większość przeciętnych odbiorców zwraca bowiem uwagę na formę przedstawieniową znaku towarowego i nie ma dla nich znaczenia, czy dany skrót/akronim odnosi się do innych, nie występujących w znaku towarowym wyrazów. Wnoszący sprzeciw podkreślił ponadto, że sam już fakt wyeksponowania elementu "MW" w obydwu porównywanych znakach nadaje temu elementowi charakteru odróżniającego. Poinformował, że w przedmiotowej sprawie należy zatem porównać element "MW" znaku spornego z odpowiadającym mu elementem znaku wcześniejszego, czego Skarżąca nie uczyniła. W obydwu przypadkach element "MW" stanowi najbardziej wyeksponowany element słowny, który w obydwu przypadkach odnosi się do słów "MUZEUM" i "WÓDKI". Wnoszący sprzeciw podkreślił, że nie można również pominąć faktu, że w obu porównywanych znakach litery "MW" łączą się ze sobą - w znaku wcześniejszym – choć nie stykają się ze sobą, to jednak elementem łączącym jest szyjka butelki.

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że wszystkie wyżej wspomniane podobieństwa nie mogą również mogą umknąć uwadze przeciętnego odbiorcy, dla którego decydujące znaczenie mają zbieżne elementy oznaczeń, gdyż zachowuje on w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia. Fakt istnienia tak wielu podobieństw na tym samym rynku wyklucza uznanie tych podobieństw za przypadkowe, nawet jeżeli dojdzie do porównania znaków zestawionych obok siebie (co najczęściej jest niemożliwe w normalnych warunkach obrotu). Znaczna część odbiorców widząc znak sporny może dojść do niezgodnego z prawdą wniosku, że stanowi on efekt tzw. rewitalizacji znaku wcześniejszego. Nadanie koloru (tj. zmiana z neutralnego - czarnego na bardziej wyrazisty - niebieski), przy jednoczesnej modyfikacji kształtu liter i rezygnacji z elementu graficznego w formie butelki, są to często spotykane zabiegi rewitalizacji logotypów, do czego uczestnicy rynku zdążyli się już przyzwyczaić.

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że ze względu na ww. cechy elementów "MW" w obydwu porównywanych znakach (zwłaszcza fakt połączenia tych liter), nie sposób podważyć mocy odróżniającej tych skrótów, w odniesieniu do którychkolwiek kwestionowanych w niniejszej sprawie usług.

Odnosząc się do ryzyka wprowadzenia w błąd Wnoszący sprzeciw stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła dowodów na brak dostatecznych znamion odróżniającej warstwy słownej "MUZEUM WÓDKI", ani nawet na "słabość" tego określenia w odniesieniu do kwestionowanych usług. Mając powyższe na uwadze, w kontekście przekonania co do wysokiej mocy odróżniającej słów "MUZEUM WÓDKI", potwierdzonego faktem rejestracji słownego znaku towarowego "MUZEUM WÓDKI" [...], w ocenie Wnoszącego sprzeciw nie ma najmniejszych powodów do kwestionowania mocy odróżniającej ww. określenia. Jego zdaniem błędna ocena zdolności odróżniającej warstwy słownej znaku wcześniejszego, stanowiącego podstawę sprzeciwu, a zwłaszcza niezgodne z prawdą twierdzenia o przynależności określenia "Muzeum Wódki" do domeny publicznej, doprowadziły w niniejszej sprawie do odwrotnych wniosków dotyczących podobieństwa porównywanych oznaczeń, a tym samym, do niezgodnych z prawdą twierdzeń o braku ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd.

Wnoszący sprzeciw podniósł, że Skarżąca porównując grafikę znaków pominęła fakt, że element graficzny w postaci butelki w znaku wcześniejszym również stanowi część wyeksponowanych liter "MW". Nadto Skarżąca błędnie przyjęła, że element graficzny, jako niezależny i odrębny od elementu słownego, zdominuje całościowe wrażenie, jakie znak ten będzie wywierał na odbiorcach i to na jego podstawie dokonają oni rozróżnienia towarów i usług pochodzących z różnych źródeł". Pomijając fakt, że żaden z porównywanych w niniejszej sprawie znaków nie posiada elementu graficznego odrębnego od elementu słownego, ww. nierzetelność analizy w odniesieniu do elementu "MW", zdaniem Wnoszącego sprzeciw, również prowadzi do niezgodnych z prawdą wniosków dotyczących podobieństwa porównywanych oznaczeń, co ma wpływ na błędne twierdzenia związane z ryzykiem wprowadzenia odbiorców w błąd.

Skarżąca w odpowiedzi na replikę poinformowała, że ze względu na rezygnację Wnoszącego sprzeciw z przedstawienia dowodów traktujących o rzeczywistym używaniu słownego znaku towarowego MUZEUM WÓDKI ([...]), który jest jedną z podstaw niniejszego sprzeciwu, Urząd Patentowy RP powinien oddalić sprzeciwu w tej części (w części podstawy faktycznej sprzeciwu dotyczącej argumentów związanych z przeciwstawionym znakiem słownym). Co więcej, w związku z tym, że Wnoszący sprzeciw wywodził część swoich twierdzeń i argumentacji (np. dotyczących zdolności odróżniającej znaków MUZEUM WÓDKI) z faktu rejestracji słownego znaku towarowego MUZEUM WÓDKI ([...]) Urząd Powinien RP nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia zdolności odróżniającej warstwy słownej "muzeum wódki" i tym samym stwierdzenia podobieństwa przeciwstawionych w niniejszej sprawie znaków.

Skarżąca podtrzymała wszystkie twierdzenia i argumenty przedstawione w odpowiedzi na sprzeciw, w szczególności w zakresie braku zdolności odróżniającej słownego oznaczenia "Muzeum Wódki" względem usług objętych sprzeciwem, z uwagi na informacyjny i opisowy charakter, a także w zakresie braku podobieństwa znaku spornego do znaku wcześniejszego w stopniu, który powodowałby ryzyko wprowadzenia przeciętnych odbiorców w błąd, co do źródła pochodzenia usług nimi oznaczanych.

Jeśli chodzi o podnoszoną kwestię działalności w zakresie prowadzenia muzeów w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 720 ze zm.), która definiuje tą działalność w sposób szeroki i ogólny, nawiązując do podstawowych usług świadczonych odbiorcom przez muzeum w ramach prowadzonej przez nie działalności, np. edukacyjnych i wydawniczych, wyjaśniła, że z uwagi na fakt, że ww. przepisy przewidują w ogóle taką możliwość, to czy dana placówka muzealna w danym momencie świadczy te usługi w pełnym zakresie, czy tylko częściowo, czy też w danej chwili w ogóle ich nie świadczy, nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny charakteru odróżniającego. Jej zdaniem liczy się tutaj usankcjonowana prawem potencjalna możliwość świadczenia tych usług w ramach działalności muzealnej. W momencie zaistnienia takiej sytuacji przeciętni odbiorcy, spotykając się z oznaczeniem tych usług, oznaczeniem "muzeum wódki", będą sądzić, że usługi te są świadczone w ramach działalności muzealnej przez muzeum, samodzielnie lub w ramach współpracy z innymi jednostkami, bądź organizacjami działającymi na rzecz ochrony dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości.

Odnosząc się do oceny ryzyka konfuzji w przedmiotowej sprawie Skarżąca w pierwszej kolejności zauważyła, że kolidujące ze sobą znaki towarowe wykazują istotne różnice pod względem zarówno wizualnym i fonetycznym, a to w związku z faktem, że każdy z nich odznacza się inną, fantazyjną grafiką, a także w związku z faktem, że sporny znak zawiera dodatkowe elementy słowne: "MW" oraz "Polskiej". Jeśli chodzi natomiast o płaszczyznę konceptualną to krąg odbiorców postrzegać będzie termin "muzeum wódki" jako wskazanie rodzaju prowadzonej działalności. W konsekwencji można uznać, że porównywane znaki towarowe różnią się w stopniu dostatecznym, aby wykluczyć u przeciętnych odbiorców ryzyko wystąpienia pomyłki co do źródła pochodzenie usług oznaczanych za ich pomocą.

Skarżąca wniosła o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego oraz udzielenie na jej rzecz wnioskowanego prawa na sporny znak.

Mając na uwadze art. 15217 oraz art. 15219 ust. 4 p.w.p. oraz stwierdziwszy, że istotnie Wnoszący sprzeciw nie przedstawił w sprawie żadnych dowodów na rzeczywiste używanie znaku MUZEUM WÓDKI ([...]), Urząd Patentowy RP przyjął, że ów brak pozbawia Wnoszącego sprzeciw możliwości skutecznego powołania się na swoje prawo do tego znaku w niniejszym postępowaniu, tj. w sprawie sprzeciwu dot. udzielenia prawa ochronnego na sporny znak.

Mając na uwadze art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., traktujący o przeszkodach w udzieleniu wnioskowanego prawa ochronnego, a także utrwalone orzecznictwo unijne dotyczące prawdopodobieństwa konfuzji w obrocie (wyroki ETS z 24 listopada 2004, sygn. T- 352/02, znak PC WORKS, teza nr 22 oraz z 17 listopada 2004, sygn. T- 359/02, znak STAR TV, teza nr 25), Urząd Patentowy RP uznał, że ze względu na ogólną dostępność towarów i usług na rynku, a także ich niekoniecznie wysoką cenę, konsumentami/beneficjentami takich towarów i/lub usług będą osoby z różnych grup społecznych i wiekowych, obu płci, w tym osoby profesjonalne z branży kulturalnej/rozrywkowej/gastronomicznej, a także z kręgów biznesu oraz osoby nieprofesjonalne, niezwiązane z tymi branżami, konsumenci napojów alkoholowych i żywności. Zdaniem organu uwaga takich grup konsumenckich będzie zróżnicowana i będzie się rozciągać się od osób mniej uważnych, do osób uważnych, bardzo uważnych, dobrze znających ww. branże.

Urząd Patentowy RP wyjaśnił, że badanie przeciwstawionych ostatecznie dwóch znaków, powinno zostać poprzedzone badaniem podobieństwa oznaczanych nimi towarów/usług. Dopiero przesadzenie o podobieństwie towarów/usług implikuje konieczność dokonania porównania samych oznaczeń. Przedstawiwszy usługi/towary, jakie oznaczane są przeciwstawionymi znaki - tj. spornym znakiem i znakiem [...], Urząd Patentowy RP uznał:

1. za identyczne w klasach 41 i 43, tj.:

1. klasa 41: organizowanie, obsługa i prowadzenie przyjęć, balów, koncertów, organizowanie konkursów, przyjęć i wystaw, zabaw, festynów, pikników, wydarzeń tematycznych, festiwali filmowych (sygnowane znakiem spornym) oraz organizowanie imprez kulturalnych i artystycznych; organizowanie imprez w celach kulturalnych, oraz organizowanie imprez muzycznych (sygnowane znakiem przeciwstawionym); organizowanie, obsługa i prowadzenie wydarzeń tematycznych (sygnowane znakiem spornym) oraz usługi świadczone przez muzea; wystawy muzealne; organizowanie imprez kulturalnych i artystycznych; organizowanie imprez w celach kulturalnych; organizowanie imprez artystycznych związanych z malarstwem; organizowanie imprez muzycznych; organizowanie imprez artystycznych, podczas których zaproszeni artyści malują obrazy, murale, freski, graffiti i tworzą grafiki, w tym komputerowe (sygnowane przeciwstawionym znakiem); kształcenie praktyczne, szkolenia; usługi muzeów; prowadzenie muzeów (sygnowane znakiem spornym) oraz usługi świadczone przez muzea; prowadzenie muzeów; wystawy muzealne (sygnowane znakiem przeciwstawionym); usługi w zakresie gier interaktywnych, interaktywna rozrywka oraz usługi quizów elektronicznych, także dostarczane globalną siecią komputerową lub przez Internet (sygnowane znakiem spornym) oraz usługi świadczone przez muzea; prowadzenie muzeów; wystawy muzealne organizowanie imprez kulturalnych i artystycznych; organizowanie imprez w celach kulturalnych (sygnowane znakiem przeciwstawionym); usługi w zakresie działalności wydawniczej, edycja i dystrybucja książek, tekstów, gazet, periodyków i elektronicznych mediów, dostarczanie publikacji elektronicznych on-line (sygnowane znakiem spornym) oraz usługi świadczone przez muzea; prowadzenie muzeów; wystawy muzealne (sygnowane przeciwstawionym znakiem).

2. klasa 43: usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, obsługa przyjęć okazjonalnych w zakresie posiłków; usługi kawiarni, restauracji, kafeterii, barów, snack-barów, pubów, stołówek i innych placówek gastronomicznych; usługi cateringowe (sygnowane znakiem spornym) oraz usługi barów, pubów, restauracji, kawiarni, lodziarni; gastronomia obwoźna; catering; obsługa gastronomiczna w zakresie organizowania przyjęć służbowych poza lokalami gastronomicznymi, sympozjów, konferencji, służbowych bankietów i innych imprez okolicznościowych W celach służbowych; obsługa gastronomiczna przyjęć i uroczystości towarzyskich komputerowe (sygnowane przeciwstawionym znakiem).

2. za komplementarne w klasach:

a. 33 i 35 - sprzedaż napojów alkoholowych (sygnowane znakiem spornym) oraz napoje alkoholowe; destylowane napoje alkoholowe; wódka; whisky; brandy; dżin; nalewki alkoholowe; nalewki ziołowe alkoholowe; gorzkie nalewki; koktajle; likiery; miód pitny; rum; alkohole z ryżu; sake; wino (sygnowane znakiem przeciwstawionym); sprzedaż napojów alkoholowych oraz sprzedaż gadżetów związanych z napojami alkoholowymi; (sygnowane znakiem spornym) oraz napoje alkoholowe; destylowane napoje alkoholowe; wódka; whisky; brandy; dżin; nalewki alkoholowe; nalewki ziołowe alkoholowe; gorzkie nalewki; koktajle; likiery; miód pitny; rum; alkohole z ryżu; sake; wino (sygnowane znakiem przeciwstawionym).

b. klasa 41: organizowanie obsługa i prowadzenie seminariów, kongresów, forum, konferencji, sympozjów, plebiscytów, konkursów, loterii (sygnowane znakiem spornym) oraz organizowanie imprez kulturalnych i artystycznych; organizowanie imprez w celach kulturalnych; organizowanie imprez artystycznych związanych z malarstwem; organizowanie imprez muzycznych; organizowanie imprez artystycznych, podczas których zaproszeni artyści malują obrazy, murale, freski, graffiti i tworzą grafiki, w tym komputerowe (sygnowane znakiem przeciwstawionym); dostarczanie informacji o imprezach rozrywkowych (sygnowane znakiem spornym) oraz organizowanie imprez muzycznych (sygnowane znakiem przeciwstawionym);

c. klasa 43: usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, obsługa przyjęć okazjonalnych w zakresie posiłków; usługi kawiarni, restauracji, kafeterii, barów, snack-barów, pubów, stołówek i innych placówek gastronomicznych; usługi cateringowe; usługi informacyjne dotyczące restauracji, a szczególnie potraw gotowych (sygnowane znakiem spornym) oraz wypożyczanie krzeseł, stołów, bielizny stołowej, szklanej zastawy stołowej i wyposażenia kuchni; doradztwo przy wyborze menu; usługi kelnerskie (sygnowane znakiem przeciwstawionym); usługi doradcze w dziedzinie restauracyjnej i hotelowej; usługi informacyjne dotyczące restauracji, a szczególnie potraw gotowych; usługi rezerwacji restauracji i hoteli (sygnowane znakiem spornym) oraz usługi barów, pubów, restauracji, kawiarni, lodziarni; gastronomia obwoźna; catering; obsługa gastronomiczna w zakresie organizowania przyjęć służbowych poza lokalami gastronomicznymi, sympozjów, konferencji, służbowych bankietów i innych imprez okolicznościowych w celach służbowych; obsługa gastronomiczna przyjęć i uroczystości towarzyskich wypożyczanie krzeseł, stołów, bielizny stołowej, szklanej zastawy stołowej i wyposażenia kuchni; doradztwo przy wyborze menu; usługi kelnerskie (sygnowane znakiem przeciwstawionym).

W kwestii komplementarności usług w klasie 41 oraz w klasie 43 organ podkreślił, że komplementarność towarów lub usług zachodzi pomiędzy takimi produktami, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek, polegający na tym, że jeden towar/usługa jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że oba towary zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo. Nie wystarczy jednakże, aby konsumenci uznali towar/usługę za dopełnienie lub dodatek do innego, aby mogli przypuszczać, że towary/usługi te mają wspólne pochodzenie handlowe. Do tego potrzebne jest jeszcze, aby konsumenci uznawali za powszechnie przyjęte, że towary/usługi te są wprowadzane do obrotu pod tym samym znakiem towarowym, co oznaczać by musiało, ze większość producentów lub dystrybutorów tych towarów/usług to te same podmioty. W ocenie Urzędu Patentowego RP, ww. porównywane usługi, mają nieodzowny lub bardzo istotny związek pomiędzy sobą i są nawzajem potrzebne, a czasem niezbędne do użycia jeden drugiego.

Brak podobieństwa/komplementarność Urząd Patentowy RP stwierdził zaś w odniesieniu do: w klasie 35: usługi zarządzania biznesowego dla sklepów z napojami alkoholowymi; a w klasie 41: dokształcanie i doradztwo zawodowe; organizowanie, obsługa i prowadzenie kursów korespondencyjnych.

Wobec stwierdzenia podobieństwa/komplementarności towarów/usług, do oznaczania których przeznaczone są badane znaki, Urząd Patentowy RP ocenił same znaki, tj. w warstwie wizualnej, w warstwie fonetycznej oraz warstwie znaczeniowej, a także zbadał elementy odróżniające i dominujące w tych znakach.

Za elementy dominujące w porównywanych znakach przyjęto – zarówno w oznaczeniu spornym, jak i przeciwstawionym, charakterystyczne i wyeksponowane elementy słowno-graficzne, tj. w obydwu litery "MW". Oceniono, że pozostałe elementy zastosowane w porównywanych znakach, jako zdominowane i umniejszone, są mniej istotne, a także - przynajmniej w stosunku do sygnowanych usług dotyczących muzeów, posiadają słabą zdolność odróżniającą.

Urząd Patentowy RP ustalił także, że element MW w znaku spornym zachowuje niezależną pozycję, ponieważ ilość ww. liter nie pokrywa się z ilością słów w wyrażeniu MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI. W oznaczeniu przeciwstawionym litery MW, znacznie powiększone, stanowią zaś cześć wyrażenia MUZEUMWÓDKI, ale w niestandardowy sposób, gdzie litera "M" stanowi ostatnią literę słowa "MUZEUM", a literę "W" pierwszą literę słowa "WÓDKI". Taka metoda prezentacji tych liter, w tym ostatnim przypadku, nie stanowi zdaniem Urzędu Patentowego RP bezpośredniego odniesienia do następującym "po nich" elementów słownych, co oznacza, że zachowują one - przynajmniej w sensie wizualnym i znaczeniowym oraz w ujęciu całościowym, niezależną pozycję w tym znaku.

Badając warstwę wizualną, przedstawiwszy oceniane znaki - ich wygląd, Urząd Patentowy RP uznał, że na tym gruncie, podobieństwo jest wysokie. Podał, że przeciwstawiony znak składa się z 11 liter: M-U-Z-E-U-M-W-Ó-D-K-I, a znak sporny z 21 liter: M-W-M-U-Z-E-U-M-P-O-L-S-K-l-E-l-W-Ó-D-K-l. Składają się one częściowo z takiej samej ilości liter, tj. 11 liter wspólnych - "M", "U", ""Z, ""E, "U", "M", ""W, "Ó", "D "K", "I". Tym, co odróżnia oznaczenia pod względem wizualnym, to: dodatkowy ciąg liter: P-O-L-S-K-l-E-J; inna prezentacja liter M-W (w znaku spornym występujących niezależnie od pozostałych elementów słownych, w znaku przeciwstawionym występujących jako wyeksponowana część wyrażenia MUZEUMWÓDKI; kolor czcionki (kolor niebieski - znak sporny, kolor czarny - znak przeciwstawiony); różnice w reprezentacji graficznej znaków, jak krój czcionki liter, kompozycja elementów liter, dodatkowe elementy graficzne (w znaku przeciwstawionym - element przypominający szyjkę butelki). Jako istotne cechy wspólne organ oznaczył bardzo silnie wyeksponowane, zbieżne litery MW oraz umieszczenie tych liter w centralnych częściach układów graficznych znaków - są łatwo zauważalne. Zdaniem Urzędu Patentowego RP litery te, przedstawione w taki sposób, posiadają niezależny i silny charakter odróżniający w tych znakach. Porównywane oznaczenia posiadają również bardzo dobrze widoczną warstwę słowną oraz charakteryzują się kompozycją, która wyraźnie eksponuje, główne elementy dominujące i umniejsza pozostałe elementy graficzne i słowno-graficzne oraz inne, mało istotne różnice, pojawiające się przy porównaniu tych znaków. Różnice występujące pomiędzy znakami w tej warstwie zdaniem organu są mniej istotne, niż efekt wywoływany przez elementy dominujące (tzn. litery MW), który sprawia, że elementy MW są łatwiej zapamiętywane.

Badając warstwę fonetyczną znaków Urząd Patentowy RP uznał, że także na tym gruncie, podobieństwo jest wysokie. Podał, że porównywane znaki składają się z 11 głosek: M-U-Z-E-U-M-W-Ó-D-K-I (znak przeciwstawiony) i 21 głosek: M-W-M-U-Z-E-U-M-P-O-L-S-K-l-E-J-W-Ó-D-K-l [znak sporny]. Analiza brzmienia wykazuje, że 11 z nich, tzn. głoski "M", "U" ""Z, ""E, ""U, "M", "W", Ó", "D", "K", "I", są identyczne w oby, zaś pozostałe głoski M-W, jako niezależne elementy fonetyczne oraz P-O-L-S-K-l-E-J w oznaczeniu przeciwstawionym, nie występują. Pomimo tych różnić Urząd Patentowy RP stwierdził, że obydwa, porównywane znaki, będą wymawiane analogicznie tzn. znak przeciwstawiony będzie wymawiany jako MUZEUM WÓDKI, a znak sporny jak MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI. Urząd podkreślił, że w warunkach rynkowych przeciętny, polski konsument, odczytując znak sporny intuicyjnie nie wymówi dominującego w nim elementu MW, jako elementu niezależnego, choć z zasady zachowuje on w tym znaku swoją niezależną pozycję. Podobnie w znaku przeciwstawionym polski konsument intuicyjnie nie wymówi i nie będzie akcentował, jako niezależnych, powiększonych liter MW (wyeksponowany element MW w znaku przeciwstawionym na gruncie warstwy fonetycznej nie jest dostrzegalny podczas wymowy znaku zarejestrowanego/przeciwstawionego i nie będzie w tym oznaczeniu wymawiany jak element niezależny) i skoncentruje się on jedynie na poprawnym odczytaniu samych wyrazów MUZEUM WÓDKI.

Także w warstwie znaczeniowej organ oznaczył podobieństwo jako wysokie. Przypomniał, że obydwa znaki odnoszą się do instytucji "muzeów", w których znajdują się eksponaty np. "wódki" lub precyzyjnej "polskiej wódki". W jego ocenie takiej tezy nie zmienia fakt, że w stosunku do usług dotyczących muzeów oznaczenia MUZEUM WÓDKI oraz MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI mają one charakter opisowy, gdyż pozostałe cechy dystynktywne tych znaków nie mające określonego znaczenia i w całościowym odbiorze ich znaczenia, wyrażają to samo tzn. słowno-graficzne litery MW oraz zbieżne wyrażenia muzeum wódki lub muzeum polskiej wódki. W przedmiotowym przypadku powstaje więc wspólny kontekst, który będzie rozumiany w podobny sposób. Wyrażenie MW występujące w znaku spornym, nie posiada określonego znaczenia, ani nie można mu przypisać jednoznacznego skojarzenia, gdyż ilość liter w nim zastosowany (tj. 2 litery), nie pokrywa się z ilością słów w wyrażeniu MUZEUM POLSKIE] WÓDKI (tj., 3 wyrazy). W znaku zaś przeciwstawionym litery MW, znacznie powiększone, stanowią cześć wyrażenia MUZEUMWÓDKl, ale w taki niestandardowy sposób, gdzie litera "M" stanowi ostatnią literę słowa "Muzeum", a literę "W" stanowi pierwszą literę słowa "WÓDKI". Taka metoda prezentacji tych liter, w tym ostatnim przypadku, nie stanowi bezpośredniego odniesienia do następującym "po nich" elementów słownych, co oznacza, że zachowują one, przy ocenie całościowej, niezależną pozycję w tym znaku. Tym samym potencjalna wartość odróżniająca elementów MW, jako elementów abstrakcyjnych, fantazyjnych, w obydwu przypadkach musi być oceniona jako duża, zaś zbliżenie oznaczeń w zakresie tego elementu jako mylące. Pozostała treść znaczeniowa, ze względu na wykorzystane słowa MUZEUM WÓDKI (w obydwu znakach), choć nie identyczna, bo zakłócona przez zastosowanie w oznaczeniu spornym przymiotnika "polskiej", wzmaga w sensie znaczeniowym jeszcze bardziej ten mylący charakter.

W kwestii inkorporacji Urząd Patentowy RP stwierdził, że wykorzystanie elementu "MW", które nie jest bezpośrednim nawiązaniem do występujących po nim słów MUZEUM POLSKIE] WÓDKI (tak by było w przypadku skrótu/akronimu MPW), może świadczyć - przynajmniej z technicznego punktu widzenia, o inkorporacji elementu "MW" do znaku spornego. Urząd Patentowy RP podkreślił, że Skarżąca, będąc świadomą istnienia wcześniejszego znaku towarowego - chociaż niewątpliwie dokonała pewnych zmian w powyżej zaprezentowanym elemencie MW, mogła zdecydować się na zastosowanie innej koncepcji lub wykorzystanie innego elementu dominującego niż "MW".

Reasumując organ uznał, że całościowa ocena porównywanych znaków towarowych prowadzi do wniosku, że są one względem siebie podobne i rodzą ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia niektórych usług sygnowanych tymi znakami. Porównywane oznaczenia wykazują mylące podobieństwo w warstwie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Całościowe wrażenie, jakie wywołują porównywane oznaczenia, jest całkowicie wystarczające, żeby stwierdzić ryzyko wprowadzenia w błąd dla wszystkich zgłoszonych usług.

W zakresie rozpoznawalności znaków Urząd Patentowy RP stwierdził, że Wnoszący sprzeciw nie wskazał tego stopnia, a także w żaden sposób nie udowodnił intensywnego jego używania, a także podwyższonej rozpoznawalności/intensywnego używania. Niemiej, ze względu na podobieństwo oznaczeń, jak i identyczność i komplementarność niektórych porównywanych usług, braki w kwestii udowodnienia silnej rozpoznawalności znaku, organ uznał za nieistotne – mnie mające żadnego wpływu na ostateczną ocenę podobieństwa znaków.

Mając powyższe na uwadze oraz model przeciętnego odbiorcy, zgodnie z którym to osoba właściwie poinformowana, dostatecznie spostrzegawcza i rozsądna Urząd Patentowy RP stwierdził, że w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd, co do pochodzenia wskazanego częściowo zakresu. Organ przyjął, że tak określony nabywca, nie będzie miał żadnych szans odróżnić porównywane znaki na rynku, a co za tym idzie, nie będzie w stanie poprawnie wskazać komercyjnego pochodzenie poszukiwanej usługi. W ocenie Urzędu Patentowego RP, ze względu na wystarczające podobieństwa oznaczeń, trudność w ich odróżnieniu będzie występować niezależnie od stopnia uwagi danego odbiorcy.

Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji w zakresie, w jakim uznaje sprzeciw za zasadny oraz wydanie decyzji oddalającej sprzeciw w tym zakresie.

Skarżąca nie zgodziła się z oceną Urzędu Patentowego RP odnośnie ryzyka wprowadzenia przeciętnych odbiorców w błąd, a to z uwagi na wadliwą wykładnię pojęcia inkorporacji znaku wcześniejszego w znaku późniejszym, a w konsekwencji nieprawidłową subsumpcję tego pojęcia w analizowanym stanie faktycznym. W jej ocenie ustalenia faktyczne są niezgodne ze stanem prawnym. Podniosła, że znak przeciwstawiony - wcześniejszy [...], zawiera w warstwie słownej napis MUZEUM WÓDKI, a nie MW MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI.

Zarzuciła także błąd w analizie elementów dominujących i uznała, że naruszono strukturę znaku i pominięto inne, dodatkowe elementy składające się na ten znak, determinujące jego koncepcję, jako całość. Warstwę słowną znaku przeciwstawionego tworzą wszak wyłącznie wyraz "muzeum wódki", a litery MW nie zostały wskazane jako samodzielny element słowny, współtworzący ten znak. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, zakres ochrony znaku wynika wprost z określenia znaku, przyjętego do badania przez Urząd i na który udzielono ochrony, skoro litery "MW" nie zostały wskazane przez Wnoszącego sprzeciw, jako elementy słowne podlegające samodzielnej ochronie (np. w pomocniczym opisie znaku w podaniu o udzielenie ochrony) oraz mając na względzie fakt, że Urząd Patentowy przyjął i udzielił prawa ochronnego na znak o nazwie "MUZEUM WÓDKI", brak jest podstaw do uznania, że litery "MW" w znaku wcześniejszym, będą posiadały niezależną pozycję, jako samodzielny i wyodrębniony element słowny. Nie zdominowały one także wrażenia wywieranego na odbiorcach, i nie są zapamiętywalne. Odmiennie w znaku spornym litery MW, jako element samodzielny i wyodrębniony, koncentrują na sobie uwagę przeciętnych odbiorców i są przez niego łatwo zapamiętywane.

Skarżąca podniosła, że przedmiotem oceny powinny być znaki jako integralna całość, co jest uzasadnione percepcją przeciętnego konsumenta - a więc syntetycznie, choć z uwzględnieniem istnienia podobnych i dystynktywnych, dominujących elementów spornych oznaczeń oraz stopnia w jakim przykuwają one uwagę przeciętnego odbiorcy. Przy badaniu podobieństwa znaków wieloelementowych takich, jak m.in. słowno-graficzne, ważne jest ustalenie, czy zbieżny element w obydwu oznaczeniach, jako odróżniający i dominujący, określa całościowe wrażenie wywierane na potencjalnego nabywcę oznaczanych towarów. Ustalenie cech wspólnych znaków towarowych nie może prowadzić do akcentowania składników znaku towarowego pozbawionych możliwości realizowania przez ten znak funkcji oznaczenia pochodzenia elementy znaków, które są pozbawione zdolności odróżniającej względem oznaczanych towarów; nie mogą one decydować o kolizji znaków towarowych. Znak przeciwstawiony składa się z zestawienia wyrazów "muzeum wódki" oraz wkomponowanej w litery grafiki symbolizującej butelkę z nakrętką. Należy więc uznać, że przeciętni odbiorcy będą zwracali uwagę na fantazyjną grafikę butelki wkomponowaną w napis "MUZEUMWÓDKI", z uwagi na słabą zdolność wyrażenia "MUZEUM WÓDKI", co najmniej w odniesieniu do różnego rodzaju usług związanych z prowadzeniem muzeum. Tym samym przeciwstawione sobie znaki, w ocenie Skarżącej, nie są podobne w warstwie wizualnej, mając na względzie także różnice w ich czcionce i kolorystyce. Ostatecznie znaki różnicuje wymawianie liter "MW" w znaku wcześniejszym.

Skarżąca podkreśliła ponadto, że odbiorca przede wszystkim wymawia elementy dominujące w znakach, jako najlepiej zapadające w pamięć. Znaki się różnią także koncepcyjnie - w znaku spornym opiera się ona na fantazyjnym, w powiększeniu. zapisaniu liter MW, jako samodzielnego elementu znaku. Z kolei w znaku przeciwstawionym koncepcja polega na wkomponowaniu grafiki fantazyjnej butelki w ciąg słów "MUZEUMWÓDKI". Ponadto brak jest podstaw do uznania, że dwie litery niewyłączone z pełnych wyrazów, z uwagi na ich graficzne przedstawienie jako butelki, stanowią odrębny skrót, któremu nadać należy wyższy charakter odróżniający. Oba porównywane znaki współposiadają te same wyrazy "muzeum" oraz "wódki", które mają konkretne znaczenie, a w odniesieniu do porównywanych usług są pozbawione dostatecznej zdolności odróżniającej - a zgodnie z orzecznictwem, o podobieństwie znaków nie mogą przesadzać elementy znaków niemające dostatecznej mocy odróżniającej.

Określenie "Muzeum Wódki" stanowi oznaczenie, które należy również do domeny publicznej. Na tej podstawie każdy podmiot, który prowadzi działalność muzealną w dziedzinie napojów alkoholowych, w tym wódki, a w ramach tej działalności w budynku muzeum świadczy usługi bezpośrednio związane z tą działalnością takie, jak sprzedaż gadżetów, czy usługi gastronomiczne, powinien mieć swobodne prawo posługiwania się oznaczeniem "Muzeum Wódki". Zgodnie z orzecznictwem, uczestnicy obrotu gospodarczego powinni mieć zagwarantowany swobodny dostęp do oznaczeń ogólnoinformacyjnych.

Skarżąca podniosła, że element inkorporowany nie musi być elementem o charakterze dominującym, ale musi pełnić rolę samodzielną w znaku. W jej ocenie w niniejszym stanie faktycznym litery MW nie tylko nie są odrębnym elementem znaku przeciwstawionego (są elementem napisu oraz kompozycji graficznej), ale nadto wykazują określone różnice, podczas gdy inkorporacja oznacza przejęcie tego konkretnego elementu w niezmienionej postaci. Ponieważ nie została spełniona przesłanka podobieństwa oznaczeń, nie występuje ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, a przepis art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. nie znajduje zastosowania.

Wnoszący sprzeciw w odpowiedzi wskazał, że analiza podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń została przeprowadzona prawidłowo, z uwzględnieniem warstwy słownej znaków i ich elementów dominujących. W jego ocenie w sprawie nie istnieją podstawy prawne, ani jakiekolwiek zasady wynikające z orzecznictwa lub doktryny, wedle których zapis z dokumentacji zgłoszeniowej lub rejestru urzędowego, czy też z urzędowej bazy danych, pozwala na ocenę słowno-graficznego znaku towarowego w oderwaniu od jego formy przedstawieniowej. Tym samym Urząd Patentowy RP miał obowiązek dokonania oceny podobieństwa oznaczeń w całości (opierając się na formie przedstawieniowej znaków), z uwzględnieniem proporcji w sile odróżniającej poszczególnych elementów. Z żadnego z przytoczonych przez Skarżącą przepisów nie wynika, że sposób wskazania warstwy słownej znaku towarowego w dokumentacji zgłoszeniowe determinuje jego zakres ochrony. Przepisy nie przewidują obowiązku podawania warstwy słownej znaku w podaniu, ani nie determinują wpływu jej wskazania na zakres ochrony znaku. Jest okolicznością notoryjną, że ogólne wrażenie, jakie wywiera znak towarowy na odbiorcach towarów/usług może wynikać jedynie z jego formy przedstawieniowej, nie zaś ze sposobu zapisu warstwy słownej w podaniu o udzielenie prawa ochronnego lub w rejestrze urzędowym, czy też w bazie RegisterPlus. Wnoszący sprzeciw podkreślił, że Skarżąca wskazując, że element dominujący znaku przeciwstawionego stanowi grafika – fantazyjne przedstawienie butelki, pomija fakt, że jej przeważającą część stanowią litery MW. W ocenie Wnoszącego sprzeciw organ słusznie uznał, że w przypadku, gdy elementy dominujące w znakach mają wymiar graficzny, konsumenci nie będą ich fonetyzować. Analiza porównawcza oznaczeń została więc dokonana prawidłowo i nie miała na nią wpływu omyłka Urzędu w nazwie znaku ze str. 15 decyzji, która nie została powielona. Urząd oparł swoją analizę na formie przedstawieniowej znaku wcześniejszego, co było prawidłowe. Urząd Patentowy RP miał zatem obowiązek dokonania oceny podobieństwa oznaczeń w całości (opierając się na formie przedstawieniowej znaków) z uwzględnieniem proporcji w sile odróżniającej poszczególnych elementów - zgodnie z ugruntowaną praktyką. W ocenie Wnoszącego sprzeciw zastosowanie skrótu "MW", zamiast skrótu "MPW", w znaku spornym, stanowi dowód na to, że Skarżącej nie mogło chodzić o odniesienie się do warstwy słownej "MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI", lecz o nawiązanie do warstwy słownej znaku przeciwstawionego, ale też o inkorporowanie elementu "MW" ze znaku przeciwstawionego, co dostrzegą odbiorcy znaków.

Wnoszący sprzeciw podzielił zdanie Skarżącej co do ogólnych zasad oceny ryzyka konfuzji znaków, ale nie zgodził się co do słabości odróżniającej elementów słownych "muzeum wódki", czy też jego przynależności do domeny publicznej - nie przedstawiono na to dowodów.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji Urząd Patentowy RP podtrzymał swoje ustalenia i stanowisko wyrażone we wcześniejszym rozstrzygnięciu.

Mając na względzie bardzo wysokie podobieństwo znaków w warstwie znaczeniowej i duże w fonetycznej oraz średnie w wizualnej, organ uznał, że ogólne wrażenie, jakie wywierają oba znaki jest w dużym stopniu podobne. W związku z powyższym stwierdził, że w sprawie została spełniona przesłanka podobieństwa oznaczeń, określona w art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p.

Stwierdzono identyczność między częścią wykazu znaku spornego i znaku przeciwstawionego ([...]) w kl. 43 i 41, a w pozostałym zakresie wysokie, bądź średnie podobieństwo usług, przy czym w zakresie kl. 33 i 35 mamy do czynienia z komplementarnością towarów i usług.

Przyjęto, że badane oznaczenia mają podobny układ koncepcyjny - oba znaki oparte są semantycznie na pojęciu "muzeum wódki", przy czym w znaku spornym jest ono uściślone wskazaniem na "polską wódkę". Znaki stworzono poprzez zapisanie napisów wskazujących na charakter działalności z dużej litery, przy czym w obu znakach uwypuklone litery MW, korespondujące z napisami, o bardzo podobnym kroju, wynikającym ze spłaszczenia łuków, nadającego im geometryczną stylistykę. Tym samym ogólne wrażenie, jakie wywierają oba znaki, jest w dużym stopniu podobne, a znaki natychmiastowo kojarzą się ze sobą.

Urząd Patentowy RP podniósł, że trzeba wziąć pod uwagę, że towary i usługi, dla jakich oznaczania przeznaczone są oba znaki, mogą stanowić statutowy przedmiot działalności muzeum, bądź stanowić element ich działalności komercyjnej, czy też działalność podmiotów działających przy muzeach. Duże podobieństwo oznaczeń nasuwa od razu skojarzenie między podmiotami, które mogą być ze sobą powiązane - prawnie, czy też komercyjnie. Odbiorcy mogą sądzić, że usługi oznaczone znakiem spornym MW MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI są usługami podmiotu funkcjonującego jako oddział głównego podmiotu identyfikującego się znakiem przeciwstawionym MUZEUM WÓDKI, np. wydzieloną działalność dedykowaną tylko "polskiej wódce", z odświeżoną stylistyką znaku towarowego. Konsumenci mogą dopatrywać się także bliskiej współpracy między dwoma podmiotami z uwagi na wysokie podobieństwo usług, wskazany w oznaczeniach bardzo podobny zakres przedmiotowy i zbliżoną stylistykę oznaczeń. Tym samym w każdym z tych przypadków będzie zachodziło ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, przy czym układ koncepcyjny oznaczeń i oferta towarów i usług jest tak zbliżona, że ryzyko konfuzji może powstać nawet u podmiotów profesjonalnych, czy też bardzo dobrze poinformowanych odbiorców.

W ocenie Urzędu Patentowego RP ogólne wrażenie, jakie wywierają oba znaki jest zbyt podobne, mając na względzie też identyczność, bądź podobieństwo usług, by uniknąć ryzyka konfuzji. Skarżąca, przynajmniej koncepcyjnie, mogła wprowadzić więcej różnic oddalających podobieństwo między znakami - jednakże jej znak, podobnie jak przeciwstawiony, został oparty nie tylko na bardzo podobnej warstwie słownej, ale też z użyciem dużych liter, o podobnym kroju, przy czym litery MW w obu znakach zostały wyróżnione oraz w obu przypadkach nadano im geometryzujący kształt czcionki.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane okoliczności Urząd Patentowy RP stwierdził, że w niniejszej sprawie została spełniona ostatnia przesłanka, określona w art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. - ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców.

Skarżąca, w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skardze, w pierwszym rzędzie wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości zarzucając rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez naruszenie:

1. art. 10 k.p.a. polegające na braku dopełnienia przez organ obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do wypowiedzenia się co do materiałów zebranych w sprawie, a mianowicie do ustosunkowania się do argumentów złożonych przez Wnoszącego sprzeciw w odpowiedzi na jej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

2. art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, polegające na braku poinformowania Skarżącej o okolicznościach faktycznych sprawy, które miały lub mogły mieć znaczenie dla ustalenia jego praw i obowiązków, poprzez doręczenie jej odpowiedzi Wnoszącego sprzeciw na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dwa dni po doręczeniu zaskarżonej decyzji;

3. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz obowiązku organu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Alternatywnie - w sytuacji, gdy wskazane wyżej naruszenie prawa nie zostanie uznane przez Sąd za rażące, wniosła o uznanie zaskarżonej decyzji za wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, dodatkowo zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, wadliwej ocenie złożonych materiałów dowodowych, a także wadliwym ustaleniu stanu faktycznego, poprzez:

a. brak ustalenia, że stylizowany element graficzny nawiązujący do MW jest elementem fantazyjnym i odróżniającym w znaku słowno-graficznym "MW MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI" oraz że dominuje w całościowym postrzeganiu znaku, a także pozostaje bez związku z zestawieniem wyrazów "MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI";

b. wadliwe ustalenie, że stylizowany element graficzny nawiązujący do MW w spornym znaku stanowi skrót od wyrazów "MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI";

c. wadliwe ustalenie, że zestawienia wyrazów "MUZEUM WÓDKI" oraz "MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI" mają przeciętną zdolność odróżniającą w odniesieniu do towarów w kl.33 oraz usług w kl. 35 i kl. 43 w sytuacji uznania ich przez organ za towary i usługi powiązane z działalnością muzeów;

d. wadliwe ustalenia w zakresie elementów odróżniających i dominujących w znaku przeciwstawionym MUZEUM WÓDKI;

e. wadliwe ustalenie, że element "MW" występuje w znaku przeciwstawionym;

f. wadliwe ustalenia odnośnie istnienia podobieństwa porównywanych oznaczeń na wszystkich płaszczyznach postrzegania;

g. wadliwe ustalenie, że porównywane znaki cechuje bardzo wysoki poziom podobieństwa semantycznego w sytuacji, gdy stanowią różne kompozycje słowno-graficzne;

h. wadliwe ustalenie, że oznaczenia są do siebie podobne w warstwie fonetycznej, a to pomimo istnienia widocznych różnic fonetycznych pomiędzy znakami;

i. wadliwe ustalenie, że porównywane znaki są podobne w warstwie wizualnej, pomimo różniących je elementów słownych, graficznych i kolorystycznych;

j. brak ustalenia, że wyrażenia słowne składające się na oba znaki towarowe zostały zapisane w różny sposób i pominięcie tych okoliczności przy całościowej ocenie podobieństwa znaków;

k. pominięcie okoliczności różnej kolorystyki w całościowej ocenie podobieństwa znaków towarowych;

l. wadliwe ustalenia w zakresie wystąpienia ryzyka konfuzji wśród przeciętnych odbiorców usług świadczonych przez muzea i oznaczanych porównywanymi znakami "MUZEUMWÓDKI" oraz "MW MUZEUM POLSKIEJ WÓDKI" w odniesieniu do źródła pochodzenia tych usług;

2. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie motywów oddalenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, przedstawienie niepełnych i niespójnych przesłanek, na podstawie których rozstrzygnięto o oddaleniu wniosku, a także przedstawienie niepełnego uzasadnienia decyzji, wykluczającego możliwość zapoznania się przez stronę z motywami organu, uniemożliwiając tym samym kontrolę decyzji.

Skarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez wadliwą wykładnię polegającą na ustaleniu nieprawidłowych kryteriów oceny podobieństwa oznaczeń mających charakter słowno-graficzny i zawierających elementy opisowe; a także poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu tego przepisu w stanie faktycznym sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy w całości.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Po wniesieniu skargi, Wnoszący sprzeciw nie zajął stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

Decyzja organu jest prawidłowa, a kierowane wobec niej w skardze zarzuty mają charakter wyłącznie polemiczny. Organ bez naruszenia prawa przeprowadził konieczną analizę porównywanych znaków i prawidłowo zinterpretował jej wyniki na potrzeby toczącego się postępowania.

Nadrzędnym celem badania, czy udzieleniu prawa ochronnego nie stoi na przeszkodzie względna przeszkoda rejestracji, jest zachowanie przez chroniony na rzecz określonego podmiotu wcześniejszy znak jego funkcji odróżniającej i gwarancyjnej znaku, która w pierwszym przypadku wyraża się dla nabywcy możliwością zidentyfikowania producenta towaru danym znakiem opatrzonego, zaś w drugim możliwością nabycia towaru kojarzącego się poprzez znak towarowy z określonymi, stałymi cechami.

Dla porządku wyjaśnić należy, że art. 1321 p.w.p. określa względne przeszkody rejestracji znaku towarowego, w tym - w ust. 1 pkt 3 - stanowi, że (...) nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym.

Niedopuszczalne podobieństwo dwóch znaków towarowych, o którym mowa w art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., wyznaczają zatem trzy przesłanki, tj. jednorodzajowość lub podobieństwo towarów bądź usług, podobieństwo oznaczeń i wreszcie ryzyko błędu co do pochodzenia towaru.

W obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisu, który definiowałby pojęcie jednorodzajowości i podobieństwa towarów, co oznacza, że kwestia ta powinna zostać każdorazowo omówiona i oceniona przez właściwy organ rozpatrujący sprzeciw. Z tego między innymi powodu, prowadzone na tym etapie badanie konfuzyjnego podobieństwa znaków towarowych winno być prowadzone szczególnie uważnie, z odwołaniem się do przyjętych w praktyce OHIM i Urzędu Patentowego RP, a także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) i sądów administracyjnych zasad.

Organ w niniejszej sprawie taką wnikliwą analizę przeprowadził, a do jej wyników Skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń w skardze.

Nie przybliżając ponownie szczegółów rozumowania organu w ww. zakresie (przedstawionego na stronach 14 - 18 zaskarżonej decyzji) wskazać należy, że organ stwierdził identyczność pomiędzy częścią wykazu znaku zgłoszonego i znaku wcześniejszego w kl. 43 i 41, a w pozostałym zakresie uznał wysokie bądź średnie podobieństwo usług, przy czym w zakresie tych z kl. 33 i 35 wskazał, że występuje komplementarność towarów i usług.

Sąd podziela ww. ustalenia organu, w szczególności Sąd podziela pogląd przywołany w zaskarżonej decyzji i zastosowany przez organ w sprawie a głoszący, że przy analizie podobieństwa wykazów towarów i/lub usług szersze znaczeniowo definicje obejmują terminy węższe.

W kwestii usług komplementarnych w świetle obowiązującego orzecznictwa towary organ uwzględnił, że komplementarne to takie, między którymi istnieje ścisły związek, polegający na tym, że jedne są nieodzowne lub istotne do użycia drugich, wobec czego konsumenci mogą uznać, że za produkcję tych towarów odpowiedzialne jest to samo przedsiębiorstwo. Zatem do celów oceny komplementarnego charakteru towarów należy ostatecznie wziąć pod uwagę sposób, w jaki krąg odbiorców postrzega znaczenie danego towaru dla używania innego towaru [zob. m.in. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. II GSK 1096/13; wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. II GSK 521/10; wyrok SPI z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T- 169/03 SISSI ROSSI; wyrok SUE z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie T-249/11].

Nie może być również kontrowersyjny również pogląd o braku podobieństwa pomiędzy określonymi usługami z klas 35 i 41, tj. usługi zarządzania biznesowego dla sklepów z napojami alkoholowymi oraz dokształcanie i doradztwo zawodowe; organizowanie, obsługa i prowadzenie kursów korespondencyjnych. W tym zakresie sprzeciw nie został przez organ uwzględniony.

Organ przeprowadził także prawidłową analizę podobieństwa znaków w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Takiej analizy dokonuje się z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę wynika, że w porównywanych znakach brak elementu dominującego w całościowym wrażeniu wywieranym przez te znaki. Sąd wskazuje, że chodzi o taki element, który może samodzielnie zdominować wizerunek znaku, jaki odbiorcy zachowają w pamięci, z rezultatem, że wszystkie pozostałe elementy tego oznaczenia będą mogły zostać pominięte w wywieranym przez niego całościowym wrażeniu.

Urząd ocenił przy tym, że warstwa słowna obu znaków, w przypadku usług muzealnych i powiązanych z kl. 41 ma charakter słaby, a w przypadku usług z kl. 33, 35 i 43 ma ona przeciętną zdolność odróżniającą. Organ wskazał, że jakkolwiek zatem to warstwa graficzna oznaczeń decyduje w głównej mierze o wyróżnialności znaków, uwypukla jednak ona także warstwę słowną i jej znaczenie.

Organ ustalił wobec tego elementy wyróżniające się w obu znakach uznając, że tę rolę pełnią elementy utworzone z liter W i M.

Urząd nie popełnił błędu przy ocenie warstwy wizualnej uznając, że podobieństwo znaków na tej płaszczyźnie jest średnie. Urząd w ww. zakresie odniósł się do kroju czcionki, użycia dużych liter oraz kolorystyki znaków. Dlatego niezrozumiałe są zarzuty Skarżącej o pominięciu w sprawie tego ostatniego elementu.

Do zasadniczej konkluzji o podobieństwie wizualnym znaków doprowadził Urząd wyróżniający się w obu znakach element zbudowany z tych samych liter, tj.: "M" i "W".

Wbrew zarzutom zawartym w skardze organ dostrzegł, że w znaku Skarżącej ww. skrót koresponduje jedynie częściowo z warstwą słowną. Ustalił, że litery "W" i "M" odnoszą się tylko do pierwszego i ostatniego wyrazu zawartego w oznaczeniu Skarżącej. Jednocześnie wypowiedział się o sile oddziaływania całej warstwy słownej wskazując, że warstwa ta - jako całość - ma co najwyżej słabą zdolność odróżniającą, w stosunku do usług z kl. 41, które jak wykazano w porównaniu towarów i usług, mogą być świadczone także przez muzea. Z kolei w odniesieniu do kl. 35 sprzedaż napojów alkoholowych i kl. 43 grupującej usługi powiązane z gastronomią warstwa słowna znaku ma przeciętną zdolność odróżniającą - nie jest słaba, ale nie jest też mocna i fantazyjna, gdyż nawiązuje do pochodzenia geograficznego napoju spirytusowego - polskiej wódki, która może być serwowana w przymuzealnej gastronomii, czy też podczas wydarzeń towarzyszących.

Organ zauważył przy tym, że umiejscowienie ww. elementu w każdym przypadku jest inne. We wcześniejszym znaku element ten - choć wyodrębniony przez kształt i układ liter - pozostaje częścią jego warstwy słownej. Tworzy go ostatnia litera słowa "muzeum" i pierwsza litera słowa "wódki". Dodatkowo, te wyodrębnione litery - wraz z elementem położonym powyżej nich - układają się w kształt butelki z korkiem.

W znaku Skarżącej element położony jest w linii nad warstwą słowną. Organ dokładnie go opisał.

Sąd stwierdza, że inna koncepcja i położenie ww. elementu w znakach nie przełamuje wrażenia podobieństwa obu znaków. Decyduje o tym fakt, że element oparty jest w jednym i drugim przypadku na literze "W" i "M".

Zdaniem Sądu nie ma w omawianym zakresie znaczenia występująca w oznaczeniu uprawnionego stylizacja korka nad ww. elementem. Skojarzenie znaczenia tego elementu i jego związku z pozostałą częścią grafiki - jako współtworzących kształt butelki - nie jest bowiem natychmiastowe i automatyczne, ale przeciwnie - wymaga zastanowienia. Element znaku utworzony z samych liter jest zaś od razy wychwytywany, z uwagi na to, że kompozycja liter w tym miejscu znacząco odbiega od ich kształtu w pozostałej części znaku. Uporządkowany zapis liter zaburza się w środkowej części znaku - właśnie na literach M i W - po czym wraca do poprzedniego układu.

Następnie organ wskazał, że również warstwa fonetyczna obu znaków jest zbliżona, co skutkuje ich dużym podobieństwem na analizowanym poziomie. Dodatkowy element słowny ("polskiej") w znaku Skarżącej nie zmienia istotnie wrażenia tego podobieństwa wobec powtórzenia - w trzywyrazowym znaku Skarżącej - dwóch słów ze znaku Uprawnionego. Sąd zgadza się również z tym stanowiskiem organu.

Nie ma racji Skarżąca, że w odbiorze fonetycznym jej znaku zaistnieje skrót MW, odczytywany jako "em, wu". Jak wskazał organ zestawienie to nie jest nośne fonetycznie. Przeciwnie - jest trudne w wymowie, bo tworzą je dwie spółgłoski. Dlatego zasadne jest w ocenie Sądu stanowisko, że ww. skrót będzie pomijany na tej płaszczyźnie odbioru znaku. Innymi słowy, nie zaistnieje w języku mówionym. Tym bardziej, że pod elementem składającym się z liter M i W w oznaczeniu skarżącej znajduje się łatwa do odczytania - i mająca określone znaczenie - warstwa słowna. Naturalnym zatem będzie - przy zetknięciu z omawianym znakiem - odczytywanie tylko całych słów.

Podawany przez skarżącą skrót SGH jako przykład, że może być inaczej, nie jest trafny w okolicznościach faktycznych sprawy. Po pierwsze, jak wskazał organ - zjawisko fonetycznego używania skrótów jest zwykle powiązane z rozpoznawalnością już używanych w obrocie określeń. Dlatego nie funkcjonuje w tej formie znak MN jako Muzeum Narodowe. Po drugie, SGH odnosi się do nazwy popularnej i długodziałającej już uczelni, której użytkownikami są młodzi ludzie mający tendencję do skracania wypowiedzi i posługiwania się skrótami. Po trzecie, SGH to nie skrót, tylko tzw. skrótowiec, czyli wyraz pochodny, powstały ze skrócenia wielowyrazowej nazwy, a takie funkcjonują nie tylko w piśmie, lecz także w mowie.

Ma również rację organ, stwierdzając że także znaczeniowo te znaki są bliskie w stopniu uzasadniającym przyjęcie ich wysokiego podobieństwa w tym zakresie.

Sąd wskazuje, że warstwa słowna obu znaków jest zrozumiała, prosta w odbiorze odwołuje się miejsca ekspozycji (wystawy) alkoholi/wyrobów spirytusowych. Użycie w znaku Skarżącej w omawianej warstwie słowa "polskiej" nie wprowadza nowej jakości, nie zmienia znaczenia samego znaku. Jak wskazał organ, to dodatkowe słowo jedynie dookreśla miejsce pochodzenia geograficznego zbiorów (eksponatów) takiego muzeum.

Uwzględniając wyniki analizy podobieństwa znaków nie można podważyć stanowiska organu, który uznał oba znaki za myląco podobne. Zawarte w decyzji stanowisko organu o podobieństwie porównywanych znaków na gruncie art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów powinien dla swej skuteczności prowadzić do podważenia podstaw tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna. Konieczne jest przy tym wskazanie przez skarżącą konkretnych przyczyn dyskwalifikujących wywody organu w tym zakresie. W szczególności strona skarżąca powinna wskazać, jakie kryteria oceny naruszył organ analizując materiał dowodowy. Jako zasadnicze kryteria tej oceny wyróżnia się więc zgodność wniosków z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz komplementarność (spójność) argumentacji, polegającą na wyprowadzaniu poprawnych wniosków z całokształtu materiału dowodowego.

Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów formułowanych w skardze stwierdzić należy, że skarżąca nie przedstawiła wywodu skutecznie podważającego poprawność oceny materiału dowodowego przez organ.

Przechodząc do kolejnej kwestii merytorycznej wskazać należy, że art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., podlega zastosowaniu jedynie wtedy, gdy z powodu identyczności lub podobieństwa znaków albo towarów lub usług w odczuciu odbiorców istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogliby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo (zob. w szczególności wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I-3819, pkt 17).

Sąd stwierdza, że i te okoliczności zostały w sprawie prawidłowo przez organ ocenione przez pryzmat ustalonego bez naruszenia prawa właściwego kręgu odbiorców, których w sprawie stanowią - z uwagi na ogólną dostępność towarów i usług na rynku, a także ich niekoniecznie wysoką cenę - osoby z różnych grup społecznych i wiekowych, obu płci w tym osoby profesjonalne z branży kulturalnej/rozrywkowej/gastronomicznej, a także z kręgów biznesu oraz osoby nieprofesjonalne, niezwiązane z tymi branżami, konsumenci napojów alkoholowych i żywności. Zdaniem organu uwaga takich grup konsumenckich będzie zróżnicowana i będzie się rozciągać się od osób mniej uważnych do osób uważnych i bardzo uważnych dobrze znających ww. branże.

Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że ogólne wrażenie, jakie wywierają porównywane znaki - przy stwierdzonej identyczności bądź podobieństwie usług - jest zbyt podobne, by uniknąć ryzyka konfuzji.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd skoncentrował się na merytorycznym sporze pomiędzy organem a skarżącą, uznając, że nie ma podstaw do zaakceptowania jej stanowiska o naruszeniach prawa formalnego zgłoszonych w skardze.

W szczególności nie ma podstaw do zaakceptowania zarzutów o naruszeniu przepisów o postępowaniu w sprawie sprzeciwu, które wziął pod uwagę organ wydający zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę organ szczegółowo zrelacjonował przebieg postępowania na tle obowiązującego stanu prawnego.

I tak, Skarżąca złożyła w sprawie pismo z dnia 18 stycznia 2019 r., stanowiące odpowiedź na sprzeciw, o którym to piśmie jest mowa w art. 15219 ust. 3, następnie na podstawie art. 15219 ust. 6 - złożyła pismo z dnia 15 maja 2019 r. w związku z repliką Wnoszącego sprzeciw.

Fakt, że odpowiedź na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy doręczono Skarżącej już po doręczeniu decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r. pozostaje bez znaczenia, nie ma bowiem wpływu na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 15222 ust. 2 na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nowe fakty i dowody mogą być powołane tylko jeżeli ich powołanie nie było wcześniej możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później.

Skarżąca wskazuje, że z powodu opóźnienia w doręczeniu pisma Wnoszącego sprzeciw, uniemożliwiono jej ustosunkowanie się do podniesionych przez niego argumentów i materiałów zawartych w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W skardze w tym zakresie prowadzi jednak tylko polemikę ze stanowiskiem Wnoszącego sprzeciw i organu, nie przedstawiając żadnych konkretnych faktów bądź dowodów, których nie mogła wcześniej powołać. Sąd podkreśla, że na gruncie art. 15222 ust. 2 znaczenie mogą mieć wyłącznie fakty związane z jej sprawą i mające wpływ na wynik tej sprawy. Nie chodzi tu zatem o samo odniesienie się do argumentów przeciwnika.

Skarżąca dodatkowo podniosła, że organ - działając w opisany powyżej sposób -uniemożliwił jej przedłożenie dowodów na to, że określenie "Muzeum Wódki" ma charakter opisowy. Nie wskazuje jednak, jakie konkretnie dowody podlegałyby przedstawieniu na te okoliczności i jak mogłyby one zmienić stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ogólne zarzuty formułowane w ww. zakresie w skardze nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. Tym bardziej, że argumenty o opisowym charakterze określenia "MUZEUM WÓDKI" Skarżąca podniosła już w odpowiedzi na sprzeciw, wtedy także zgodnie z logiką nowelizacji z 2015 r. powinna zgłosić na te okoliczności dowody.

Reasumując, przeprowadzone przez organ postępowanie stanowiło prawidłową realizację norm zawartych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. stosowanych odpowiednio w postępowaniu przed organem. Zaskarżona decyzja zawiera także prawidłową analizę podobieństwa przeciwstawionych znaków, zarówno pod kątem ich elementów podobnych, jak i odmiennych, analiza ta uwzględnia całościowe wrażenie, jakie znak towarowy słowno-graficzny pozostawia w pamięci właściwego kręgu odbiorców. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) i wydane na jego podstawie w dniu 4 listopada 2020 r. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem [...] obszarem czerwonym.