Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1392/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia WSA del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 921/09 w sprawie ze skargi O. i M.G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi O. i M. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Przemyślu z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Przemyślu z dnia [...] sierpnia 2009 r., nakazującą O. i M. G. dokonanie rozbiórki samowolnie realizowanej rozbudowy budynku o wymiarach 4,50 x 6,00, na działce nr [...], w miejscowości Torki gm. Medyka. W uzasadnieniu decyzji PWINB w Rzeszowie podkreślił, że odwołanie O. i M. G. nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Przemyślu nie narusza prawa. W ocenie organu odwoławczego inwestorzy podjęli rozbudowę obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co obligowało organ do wszczęcia postępowania legalizacyjnego wskazanego w art. 48 ust. 2 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie odwołujący się nie wykonali nałożonych na nich obowiązków w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, to konsekwencją musiało być orzeczenie o rozbiórce obiektu budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 4 tej ustawy.

Z powyższą decyzją PWINB w Rzeszowie nie zgodzili się O. i M. G.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucili oni skarżonej decyzji naruszenie art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie przesłanek, na podstawie których organy przyjęły, że rozbudowy objętego decyzją budynku dokonano w miesiącach czerwiec – sierpień 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi O. i M. G. stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. W ocenie Sądu organy obu instancji naruszyły przepisy procesowe, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., którego skutkiem było niewyjaśnienie zakresu przedmiotowego sprawy.

Sąd podkreślił, że bez wątpienia organy nadzoru budowlanego prowadzą od początku postępowanie przeciwko O. i M. G.. Jednak w aktach sprawy brak dowodów, które potwierdzałyby, że skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Przemyślu powinna być skierowana do obu osób, jako tych które mają tytuł prawny do działki, na której znajduje się budynek objęty postępowaniem. Poza mapami, w aktach brak choćby wypisu z ewidencji gruntów i budynków, który potwierdzałby powyższą okoliczność. W zasadzie jedynym dokumentem, który upoważniałby do takiego stanowiska jest dokumentacja inwentaryzacyjna z 2006 r., gdyż tam skarżący są wpisani jako inwestorzy. Z oczywistych względów ten dokument nie może być podstawą rozstrzygania, komu należy wyznaczać obowiązki wskazane w skarżonej decyzji. Z niektórych dokumentów znajdujących się w aktach wynika ponadto, że nabywcą działki nr [...] nie są oboje skarżący, ale tylko M. G.. Wniosek taki można wywieść z oświadczenia skarżącego znajdującego się na k-10 akt administracyjnych pierwszej instancji. Istnienie powyższej sytuacji wprowadza wątpliwość w zakresie poprawności nałożenia obowiązku rozbiórki. Bez jednoznacznego ustalenia tej kwestii nie można uznać, że decyzja nakładająca jakiekolwiek obowiązki odpowiada przepisom prawa. Wskazane naruszenie, w ocenie Sądu, można jednak uznać za nieistotne, wobec oświadczenia jakie złożył skarżący na rozprawie, jednak ten element powinien być uzupełniony w postępowaniu ponownie prowadzonym po wyroku.

Poza powyższym naruszeniem Sąd zauważył, że w postępowaniu nadzorczym organy nie wyjaśniły zakresu działań skarżących. W aktach sprawy znajdują się dokumenty dołączone do pierwszej kontroli dokonywanej na działce inwestorów przez urzędników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Przemyślu. Z treści tych dokumentów wynika, że zamiar inwestycyjny obejmuje obiekt /budynek/ o wymiarach 6,00 x 14,00 m, zatem taki jak objęty postępowaniem, w którym zapadła decyzja objęta skargą. Jednak akta sprawy nie dają odpowiedzi, jaki był zakres zgłoszenia dokonanego przez O. i M. G.. Ustalenie zakresu zgłoszenia jest istotne dla sprawy, gdyż w jego świetle należy dokonać oceny wykonanych robót i dopiero na tej podstawie wypowiadać się co do ich legalności.

Sąd podkreślił, że skarżący dołączył do akt sprawy niektóre dokumenty, będące w jego posiadaniu, dotyczące budynku nabytego od syndyka. Ich analiza wskazuje, że w 1987 r. Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Przemyślu przedkładała w postępowaniu budowlanym projekt techniczny budynku odpowiadający wymiarom budynku obecnie istniejącego. Okoliczność ta może mieć dla sprawy istotne znaczenie, zwłaszcza gdyby przedmiotem pozwolenia na budowę dla Spółdzielni był budynek, który został ujęty w dokumentacji z 1987 r. Wtedy trudno byłoby przyjąć, że inwestorzy (skarżący) wykraczają poza pozwolenie na budowę. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Spółdzielnia wykonała inny budynek (w innych wymiarach) niż uwidoczniony w dokumentacji z 1987 r. Jednak dla oceny legalności podjętych działań istotne jest ustalenie jaki był zakres pozwolenia na budowę w 1987 r., zwłaszcza, że skarżący rozporządzają dokumentacją, która sugerowałaby, że stan faktyczny w tym zakresie może być inny niż to wynika z ustaleń poczynionych przez organy nadzoru budowlanego. W ocenie Sądu nie można za zasadne przyjąć, że istnienie i zakres pozwolenia na budowę z 1987 r., obciąża tylko skarżących. Sąd podkreśla, że dysponentem postępowania jest organ i to na nim ciąży obowiązek wyjaśniania wskazanej okoliczności. Akta sprawy nie wskazują aby w tym zakresie były prowadzone ustalenia.

W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd pierwszej instancji zalecił aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organy wyjaśniły, jaki był zakres pozwolenia na budowę dla Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Przemyślu w 1987 r. i jak ma się do tego rozstrzygnięcia dokumentacja przedłożona przez skarżącego, a uzyskana od syndyka. Wyjaśnienia wymaga również zakres zgłoszenia złożonego przez inwestorów w 2006 r. oraz udokumentowanie stanu prawnego działki, którą obejmuje postępowanie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie zarzucając naruszenie:

- art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", polegające na nieuzasadnionym pominięciu przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego tej sprawy istotnej części akt sprawy objętej decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2009 r., podczas gdy obowiązkiem Sądu było rozstrzygniecie skargi w granicach tej sprawy na podstawie całokształtu jej akt administracyjnych, a nie w sposób wybiórczy i dowolny, jak to miało miejsce w sprawie objętej zaskarżonym wyrokiem,

- art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez orzeczenie poza granicami sprawy

wyznaczonej decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2009 r., polegające na nałożeniu na organy nadzoru budowlanego obowiązku wyjaśnienia jaki był zakres pozwolenia na budowę dla Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Przemyślu w 1987 r. i jak ma się do tego rozstrzygnięcia dokumentacja przedłożona przez skarżącego, a także wyjaśnienie zakresu zgłoszenia złożonego przez inwestorów w 2006 r.,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez

uznanie, że zakres przedmiotowy sprawy nie został wyjaśniony, będące konwencją błędnego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego sprawy oraz orzeczenia poza jej granicami,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie nieprawidłowych wskazań co do

dalszego postępowania, które są niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym, co uniemożliwia organom nadzoru budowlanego ponowne prawidłowe rozpoznanie sprawy administracyjnej oraz nie daje rękojmi, że Sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że naruszenie art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polega na nieuzasadnionym pominięciu przez Sąd istotnej części akt sprawy objętej decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2009 r. przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego tej sprawy, podczas gdy obowiązkiem Sądu było rozstrzygniecie skargi w granicach tej sprawy na podstawie całokształtu jej akt administracyjnych, a nie w sposób wybiórczy i dowolny, jak to miało miejsce w sprawie objętej zaskarżonym wyrokiem. Powyższe uchybienie spowodowało, że Sąd ustalił błędnie stan faktyczny i prawny leżący u podstaw wydania zaskarżonego wyroku i przyjął, że przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego był obiekt budowlany (dawny budynek zlewni mleka) o wymiarach 6,00 x 14,00 m, usytuowany na działce nr [...], a roboty budowlane wykonywane przez inwestorów w miesiącach czerwiec-sierpień 2006 r. mogły być wykonywane w oparciu o pozwolenie na budowę z 1987 r. - ewentualnie na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 27 lipca 2006 r.

Z pominiętego przez Sąd materiału dowodowego wynika, że przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego obu instancji była rozbudowa budynku po dawnej zlewni mleka o wymiarach 4,50 x 6,00, na działce nr [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. O prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania świadczą zgromadzone dowody w aktach sprawy, a mianowicie: operat szacunkowy sporządzony na dzień 26 września 2005 r., z którego wynika powierzchnia zabudowy dawnej zlewni mleka - 59,2 m2, podczas, gdy obecnie budynek ten ma w przybliżeniu powierzchnię zabudowy ok. 84 m2 (6,00 x 14,00 m), mapa sytuacyjno - wysokościowa dla celów projektowych wykonana w marcu 2000 r. dla kanalizacji sanitarnej, przekazana do postępowania przez Gminę Medyka, z której wynikają wymiary obiektu przed rozbudową — 6,00 x 9,50 m, co również świadczy o tym, że dawna zlewnia mleka została rozbudowana. Dowód z mapy sytuacyjno - wysokościowej potwierdza również pomiar sytuacyjno - wysokościowy wykonany przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Przemyślu w 1980 r. (wymiary ok. 6,10 x 9,50 m). Sąd również nie zwrócił uwagi, że obiekt po dawnej zlewni mleka nie został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z 1987 r. dla Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Przemyślu w 1987 r., ale obiekt ten powstał wcześniej i na podstawie pozwolenia na budowę z 1987 r. miał zostać zaadoptowany jako projekt typowy zlewni mleka dla OSM w Przemyślu - budowa w Torkach, co wynika z dokumentacji technicznej dostarczonej przez inwestora. Fakt użytkowania od ok. 50 lat stwierdza autor operatu szacunkowego z 26.09.2006 r. (karta 5 opracowania). Postępowanie wyjaśniające nie wykazało, że w obiekcie tym po rozpoczęciu jego użytkowania jako zlewnia mleka były wykonywane jakiekolwiek roboty budowlane, poza robotami wykonywanymi przez inwestorów w okresie czerwiec-sierpień 2006 r.

Sąd pominął również protokół z rozprawy administracyjnej z dnia 12 września 2006 r. Protokół ten zawiera oświadczenie inwestora M. G., że roboty budowlane przy obiekcie dawnej zlewni mleka rozpoczął w dniu 25 lipca 2006 r., a zgłoszenia na wykonywanie tych robót dokonał 27 lipca 2006 r. Zatem zgłoszenie dokonane przez inwestorów nie mogło odnieść zamierzonego skutku z uwagi na rozpoczęcie robót budowlanych przed zgłoszeniem zamiaru ich wykonania. Sąd zupełnie pomiął ten fragment materiału dowodowego, obciążając organ obowiązkiem zbadania zakresu zgłoszenia złożonego przez inwestorów w 2006 r., pomimo że jest ono bezskuteczne.

Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., zdaniem strony skarżącej, polega na orzeczeniu poza granicami sprawy wyznaczonej decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2009 r., którą została utrzymana w mocy decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie realizowanej rozbudowy budynku o wymiarach 4,50 x 6,00, na działce nr [...]. Naruszenie to polega na nałożeniu na organy nadzoru budowlanego obowiązku wyjaśnienia jaki był zakres pozwolenia na budowę dla Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Przemyślu w 1987 r. i jak ma się do tego rozstrzygnięcia dokumentacja przedłożona przez skarżącego, a także wyjaśnienie zakresu zgłoszenia złożonego przez inwestorów w 2006 r. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, nałożony na organ obowiązek wyjaśnienia powyższych kwestii wykracza poza granice sprawy.

Zalecenia Sądu zmierzają do objęcia postępowaniem również i obiektu, który został zaadoptowany na zlewnię mleka na podstawie pozwolenia na budowę dla Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Przemyślu w 1987 r. Już z tego względu objęcie jednym postępowaniem robót budowlanych wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę z 1987 r. oraz bez takiego pozwolenia (przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji WINB) nie jest dopuszczalne. Ponadto dawna zlewnia mleka została oddana do użytkowana, co powoduje, że pozwolenie na budowę z 1987 r. zostało skonsumowane i na podstawie tego pozwolenia na budowę żaden inwestor nie mógł legalnie wykonywać robót budowlanych.

Skarżący podkreślił, że skoro na dzień 26.09.2005 r. budynek miał powierzchnię zabudowy wynoszącą 59,2 m2, w dniu przeprowadzonej kontroli i rozprawy administracyjnej (12 września 2006 r.) powierzchnia zabudowy wynosiła 84 m2 (6,00 x 14,00 m), a z mapy sytuacyjno-wysokościowej sporządzonej w marcu 2000 r. wynika, że obiekt ten miał wymiary 6,00 x 9,50 m, to świadczy to o tym, że budynek dawnej zlewni mleka został przez inwestorów rozbudowany. O kierunku rozbudowy w stronę północną świadczy porównanie odległości budynku od studni, ustalonej w dniu rozprawy administracyjnej, z odległością wynikającą z mapy sytuacyjno - wysokościowej do celów projektowych. Prawidłowo więc w postępowaniu administracyjnym zakwalifikowano przedmiot postępowania jako samowolną rozbudowę budynku dawnej zlewni mleka bez wymaganego pozwolenia na budowę i zastosowano procedurę legalizacyjną określoną w art. 48 ust. 2 i nast. Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Przemyślu umożliwił inwestorom legalizację tej samowoli budowlanej i postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r. zobowiązał inwestorów do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w terminie do dnia 31 lipca 2009 r. Niewywiązanie się z powyższego obowiązku musiało spowodować wydanie nakazu rozbiórki rozbudowy przedmiotowego budynku, na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego.

Udokumentowanie natomiast w ponownym postępowaniu administracyjnym stanu prawnego działki, którą obejmuje postępowanie, jak wskazał sam Sąd w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wobec oświadczenia jakie złożył skarżący na rozprawie, można uznać za nieistotne. Wskazana przez Sąd okoliczność nie mogła być więc podstawą uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zakres przedmiotowy sprawy nie został wyjaśniony, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie nieprawidłowych wskazań co do dalszego postępowania, co uniemożliwia organom nadzoru budowlanego ponowne prawidłowe rozpoznanie sprawy administracyjnej.

Z ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego wynika bezspornie, że roboty budowlane przy rozbudowie dawnej zlewni mleka rozpoczęto bez wymaganego pozwolenia na budowę w dniu 25 lipca 2006 r. Powyższy fakt potwierdza wprost w zawartym w protokole z rozprawy administracyjnej z dnia 12 września 2006 r. oświadczeniu inwestor M. G.. Ponadto z operatu szacunkowego sporządzonego na dzień 26 września 2005 r. wynika, że powierzchnia zabudowy dawnej zlewni mleka wynosiła 59,2 m2, podczas, gdy obecnie budynek ten ma w przybliżeniu powierzchnię zabudowy ok. 84 m2 (6,00 x 14,00 m). Także z mapy sytuacyjno - wysokościowej dla celów projektowych wykonanej w marcu 2000 r. dla celów budowy kanalizacji sanitarnej, przekazanej do postępowania przez Gminę Medyka wynika, że wymiary obiektu przed rozbudową wynosiły 6,00 x 9,50 m, co również świadczy o tym, że dawna zlewnia mleka została rozbudowana.

Wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji z akt sprawy wynika również jednoznacznie jaki był zakres zgłoszenia dokonanego przez O. i M. G.. Do akt załączono opis techniczny obejmujący zakres prac remontowych planowanych do wykonania w budynku po byłej zlewni mleka. W odpowiedzi na dokonane zgłoszenie Starosta Przemyski pismem z dnia 31 lipca 2006 r., poinformował O. i M. G. o braku zastrzeżeń do zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących wymiany częściowej drewnianej konstrukcji dachu dwuspadowego, wymiany pokrycia dachu na blachę oraz wymiany obróbek blacharskich, wykonania docieplenia elewacji budynku, a także wymiany posadzek oraz siatki ogrodzeniowej na istniejących słupkach stalowych. W świetle powyższych ustaleń nie może budzić wątpliwości fakt, że zgłoszenie dotyczyło jedynie robót remontowych.

Ustalenie zakresu zgłoszenia jest ponadto bez znaczenia dla sprawy, gdyż jak wynika z protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 12 września 2006 r. inwestor M. G. oświadczył, że roboty budowlane przy obiekcie dawnej zlewni mleka rozpoczął w dniu 25 lipca 2006 r., a zgłoszenia na wykonywanie tych robót dokonał 27 lipca 2006 r. Zakres prowadzonych robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia został potwierdzony przez Sekretarza Gminy Medyka i Wiceprezes Spółdzielni "[...] (str. 3 i 4 protokołu z dnia 12 września 2006 r.), a także przez M. N. (protokół z zeznań świadka z dnia 11 października 2006 r.). A zatem zgłoszenie dokonane przez inwestorów nie mogło odnieść zamierzonego skutku z uwagi na rozpoczęcie robót budowlanych przed zgłoszeniem zamiaru ich wykonania. Podkreślić należy także, że jak wyżej wykazano, zgłoszenie dotyczyło robót remontowych, natomiast rozbudowa obiektu budowlanego, stosownie do wymogów art. 28 i 29-30 Prawa budowlanego, może zostać dokonana po uprzednim uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Nie można zaakceptować również stanowiska Sądu pierwszej instancji, że dla oceny legalności podjętych działań istotne jest ustalenie jaki był zakres pozwolenia na budowę w 1987 r. udzielonego Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Przemyślu. Pozwolenie to nie mogło stanowić podstawy do prowadzenia rozbudowy przedmiotowego obiektu, bowiem jego adresatami nie są O. i M. G.. Nie zostało ono także na nich przeniesione w trybie przewidzianym w art. 40 Prawa budowlanego, a zatem, jak zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, już tylko z tego względu nie można w ogóle brać pod uwagę, czy inwestorzy wykraczają poza pozwolenie na budowę, jak stwierdza Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie jest natomiast czy budynek ten został zaadoptowany na zlewnię mleka zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, bowiem decyzja o rozbiórce dotyczy tylko rozbudowy budynku zlewni mleka dokonanej przez jej obecnych właścicieli w 2006 r.

Powodem uchylenia decyzji o rozbiórce nie mógł być także stwierdzony przez Sąd pierwszej instancji brak udokumentowania przez organy kto jest właścicielem działki nr ewid. [...]. Jak bowiem wskazał sam Sąd w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wobec oświadczenia jakie złożył skarżący na rozprawie, okoliczność ta nie jest istotna i tym samym nie mogła być powodem uwzględnienia skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 ust. 2 p.p.s.a., z uwagi na podstawy uchylenia zaskarżonego wyroku, Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.