Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1576/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, 2, 5
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Paweł Kowalczyk, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 758/12 w sprawie ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 30 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2011 r. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. o sygn. I SA/Gl 758/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D. C. (dalej: podatnik lub skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: Kolegium) z dnia 30 kwietnia 2012 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Gliwicach):

2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Gliwicach podał, że Prezydent miasta C. (dalej: Prezydent) postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2011, dotyczący samochodu marki Skoda Liaz, o nr rej. SC 32256, którego był właścicielem, wobec niezłożenia za wyżej wymieniony rok przez podatnika deklaracji DT-1.

2.2. Decyzją z dnia 24 stycznia 2012 r. o nr [...] Prezydent określił podatnikowi wysokość zobowiązania w ww. podatku za badany rok podatkowy w kwocie 2.590 zł. W uzasadnieniu decyzji Prezydent podał, że podatnik nie złożył deklaracji podatkowej zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), natomiast w oparciu o art. 8, 9 oraz 11 u.p.o.l. wskazany obowiązek podatkowy ciąży na właścicielach samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Z tych względów organ ten w oparciu o art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.) wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego.

2.3. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o uchylenie w całości ww. decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stwierdził, że pojazd ten nigdy nie został przez niego zarejestrowany, nie był użytkowany i od początku był przeznaczony do pozyskiwania z niego części zamiennych do innych samochodów.

2.4. Powołaną na wstępie decyzją z dnia 30 kwietnia 2012 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta odpowiada prawu, a podnoszone przez podatnika argumenty nie zasługują na uznanie.

3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach:

3.1. W skardze do WSA w Gliwicach skarżący domagał się uchylenia decyzji Kolegium i umorzenie postępowania lub uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: (1) art. 79 ust. 1 punkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej: u.p.r.d.) poprzez jego niezastosowanie, pomimo złożenia wniosku o wyrejestrowanie ww. samochodu; (2) art. 7, 8 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; w skrócie: k.p.a.), polegające na nieuzasadnionym wydaniu zaskarżonych decyzji wobec zdemontowania pojazdu w drugiej połowie 2006 r.; (3) art. 8 i art. 9 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów. Skarżący wraz z pismem z dnia 23 lipca 2012 r. złożył kserokopię decyzji z dnia 30 maja 2012 r. wydanej przez Prezydenta o wyrejestrowaniu powyżej wymienionego samochodu.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi pominięcie jego wyjaśnień, że przedmiotowy pojazd nabył w dniu 28 czerwca 2006 r. jedynie w celu pozyskania części zamiennych i samochód został przez niego zdemontowany w drugiej połowie 2006 r. Ponadto podał, że w dniu 10 lutego 2012 r. złożył wniosek o wyrejestrowanie pojazdu. Zarzucił także organom administracji niespójność w podejmowaniu czynności i naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli.

3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (Sądu pierwszej instancji):

Zdaniem WSA w Gliwicach skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji zauważył przy tym, że przedmiot sporu sprowadza się do oceny, w związku z podniesionymi w skardze zarzutami, czy organy podatkowe słusznie obciążyły podatnika zobowiązaniem w podatku od środków transportowych w związku z nabyciem samochodu w dniu 28 czerwca 2006 r., mając na uwadze złożone przez podatnika oświadczenie o zdemontowaniu pojazdu na części zamienne w drugiej połowie 2006 r.

Według WSA w Gliwicach nie budzi wątpliwości, że ww. samochód podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Obowiązkiem podatkowym w zakresie tego podatku objęte bowiem były (i są nadal) m.in. osoby fizyczne – właściciele środków transportowych wyszczególnionych w art. 8 u.p.o.l. Wskazany przepis jest przepisem prawa materialnego określającym przedmiot opodatkowania w podatku od środków transportowych i w żaden sposób przepis ten nie uzależnia – jak żąda skarżący – opodatkowania środka transportu od jego stanu technicznego, czy też faktu jego demontażu na części. Obowiązek ten wygasa na skutek zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 9 ust 3 i 5 u.p.o.l. W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona do czasu wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący bowiem dopiero przy piśmie z dnia 23 lipca 2013 r. złożył kserokopię decyzji z dnia 30 maja 2012 r. wydanej przez Prezydenta o wyrejestrowaniu przedmiotowego pojazdu. Do czasu więc kiedy sporny pojazd był zarejestrowany, na jego właścicielu ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.). Sąd pierwszej instancji na poparcie swojej argumentacji odwołał się do stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 21 grudnia 2011 r., II FSK 1161/10 oraz II FSK 1587/10.

W konkluzji WSA w Gliwicach podzielił stanowisko organów podatkowych, że na skarżącym jako właścicielu samochodu ciężarowego o masie przekraczającej 3,5 tony spoczywał obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych za kontrolowany rok (art. 8 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 i 4 u.p.o.l.), a skoro zaniechał obowiązkowi przewidzianemu w art. 9 ust. 6 u.p.o.l. i nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, uprawnieniem organu było wydanie decyzji, w której określono wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 i 3 o.p.). Ponadto WSA w Gliwicach zauważył, że skarżący niezasadnie wskazał jako podstawę prawną zaskarżenia decyzji Kolegium art. 79 ust. 1 pkt 5 u.p.r.d. Przepis ten wskazuje jedynie, że pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, zatem nie może stanowić materialno-prawnej podstawy zaskarżenia decyzji w przedmiotowej sprawie. Mylnie również skarżący wskazuje na naruszenie przez organy podatkowe przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Do podatków, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe stosuje się bowiem przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, co wynika z art. 2 § 1 pkt 1 o.p.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:

5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułowano również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:

(1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 9 ust. 1 oraz art. 9 ust. 5 u.p.o.l., polegającą na przyjęciu, że sam fakt figurowania pojazdu w ewidencji pojazdów, uzasadnia stosowanie przepisów ustawy podatkowej, nakładającej na skarżącego nieograniczony w czasie obowiązek podatkowy od środków transportowych, podczas gdy podnoszone przez skarżącego argumenty o utracie przez niego prawa własności i okoliczność fizycznego nieistnienia pojazdu przemawiać powinny za odstąpieniem od wymierzenia podatku od środków transportowych za kontrolowany rok podatkowy;

(2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ w związku z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 o.p., poprzez przyjęcie przez WSA w Gliwicach, że organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i dokonały właściwej jego oceny w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, co do istnienia samochodu ciężarowego będącego przedmiotem decyzji podatkowej, podczas gdy dokonując wymiaru podatku wyłącznie o dane zawarte w ewidencji pojazdów, organy te nie wzięły pod uwagę, że w tożsamym stanie faktycznym i prawnym te same organy podjęły zupełnie inną decyzję merytoryczną, polegającą na odstąpieniu od wymierzenia podatku od środków transportowych, co skutkuje złamaniem zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 o.p., co wywarło znaczny wpływ na wynik sprawy w postaci wysokości wymierzonego skarżącemu podatku za kontrolowany rok podatkowy.

W odniesieniu do pierwszego z zarzutów skarżący podniósł, że zarówno WSA w Gliwicach, jak i organ podatkowy stwierdzili, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Powołując się na art. 9 ust. 5 u.p.o.l., Sąd pierwszej instancji podzielił zdanie organu podatkowego, że obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany, a dla podatnika zakończeniem istnienia obowiązku podatkowego jest również zbycie pojazdu. Organ podatkowy w żaden sposób nie negował i nie przeprowadził dowodu przeciwnego wobec podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że samochód ciężarowy został przez niego zdemontowany w całości w drugiej połowie 2006 r., a więc w tym właśnie czasie przestał fizycznie istnieć. Skoro pojazd nie istniał już w 2006 r., to przyjąć należy, że skarżący utracił w tej dacie własność pojazdu. Jeżeli art. 9 ust. 1 u.p.o.l. uzależnia istnienie obowiązku podatkowego od podstawowej przesłanki, tj. prawa własności środka transportowego, to wyjaśnienie kwestii własności jest niezbędne dla określenia zobowiązania podatkowego. W takim stanie faktycznym sprawy, w momencie gdy skarżący nie był właścicielem środka transportowego, organ podatkowy nie miał prawa w oparciu o przymiot własności nałożyć na skarżącego obowiązku podatkowego.

Uzasadniając drugi z zarzutów skargi kasacyjnej skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, że w tożsamym stanie faktycznym i prawnym (co było wiadome Sądowi pierwszej instancji, albowiem skarżący przedłożył na rozprawie dokument w postaci skierowanej do osoby trzeciej decyzji z dnia 28 stycznia 2010 r. o wyrejestrowaniu pojazdu marki Trailor S-32) organ podatkowy podjął zupełnie inną decyzję, albowiem umorzył postępowanie w sprawie podatku od środków transportowych. Właśnie brak przymiotu własności zadecydował o tym, że art. 9 ust. 1 u.p.o.l. nie znalazł zastosowania, mimo że podatnik - podobnie jak skarżący - nie dopełnił obowiązku wyrejestrowania pojazdu.

5.2. Kolegium nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok WSA w Gliwicach odpowiada prawu, zatem skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Spór prawny powstały na gruncie rozpoznawanej sprawy, jest tożsamy z zagadnieniem, którym zajmował się w tym samym składzie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lipca 2015 r., II FSK 1574/13 (publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.), co uzasadnia odwołanie się do tez tego wyroku przy dokonywaniu kontroli kasacyjnej zaskarżonego w sprawie wyroku WSA w Gliwicach.

6.2. Mając na uwadze treść tej skargi oraz sformułowane w niej zarzuty, na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji uchybił. Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wykazanie, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które nakreślone w skardze kasacyjnej. Nie jest też powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które objawiały się w nieprawidłowym formułowaniu zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.

6.3. W pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej, zgłoszonym w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 9 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l. Analizując ten zarzut, na wstępie należy wskazać, że skarżący nie wyjaśnił, jakiego rodzaju związek miałby zachodzić pomiędzy wymienionymi w tym zarzucie przepisami p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. - stanowi dla Sądu pierwszej instancji podstawę prawną do uchylenia zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast drugi z tych przepisów, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., pomimo iż zamieszczony został w tym samym rozdziale 10 działu III p.p.s.a., zatytułowanym "orzeczenia sądowe", dotyczy zupełnie innej kwestii, nie związanej w żaden sposób z naruszeniami prawa materialnego, mianowicie określa wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji.

Skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji dokonanie błędnej wykładni art. 9 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l. Przepisy te stanowią, co następuje: "Art. 9.1. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu [ust. 2 dotyczący współwłasności nie ma znaczenia dla sprawy - uwaga NSA] (...). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 2 u.p.o.l., wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono".

Dokonanie błędnej wykładni oznacza nieprawidłowe zrozumienie treści przepisu, takie jego odczytanie, które wypacza sens użytych w nim słów. Przytoczone przepisy, których dotyczy zarzut błędnej wykładni, zwłaszcza w tej ich części, która dotyczyć może rozpoznawanej sprawy, a więc, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych będących właścicielami środków transportowych oraz że obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany, są jasne, jednoznaczne i nie budzą żadnych wątpliwości. Do ich prawidłowego odczytania i zrozumienia wystarczające jest sięgnięcie do znaczeń użytych w nim słów w języku polskim. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie dostarcza jakichkolwiek argumentów, która pozwalałyby stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował te przepisy opacznie je rozumiejąc. Sąd przepisy te powołał i wyjaśnił ich znacznie dla sprawy zarówno w zakresie powstania obowiązku podatkowego, jak i jego wygaśnięcia. Natomiast podnoszona w uzasadnieniu tego zarzutu kwestia demontażu pojazdu jest okolicznością natury faktycznej. W związku z powyższym wskazać należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniany argumentami odnoszącymi się do podważania oceny sądu, co do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe. Mając powyższe na uwadze, niezasadny jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, przez ich błędną wykładnię.

6.4. W drugim zarzucie skargi kasacyjnej, podniesionym w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skarżący wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., w związku z wymienionymi dalej przepisami Ordynacji podatkowej. Chociaż w tym przypadku, z formalnego punktu widzenia, zamieszczenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie budzi zastrzeżeń, to jednak i tym razem brak jest w uzasadnieniu jakiegokolwiek argumentu, który nawiązywałby do treści tego przepisu.

Natomiast w uzasadnieniu tym wyeksponowana została okoliczność wydania, jak twierdzi skarżący, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, decyzji o odmiennej treści wobec innego podatnika. Protokół rozprawy przed Sądem pierwszej instancji zawiera wzmiankę o tej decyzji, niemniej nie ma jej w aktach sprawy. Nie znając jej treści oraz okoliczności, w jakich decyzja ta została wydana, nie ma miarodajnych podstaw, które pozwoliłyby zająć stanowisko w tym zakresie. Można więc tylko poprzestać na ogólnym stwierdzeniu, że istotnie z punktu widzenia urzeczywistniania zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych jest pożądane, aby organy te w analogicznych sprawach orzekały w sposób jednolity. Niemniej wydanie decyzji o określonej treści w innym postępowaniu nie powoduje, że organ podatkowy zobowiązany jest do jej powielania w kolejnych postępowaniach, zwłaszcza, gdyby miało okazać się, że jest ona wadliwa. Podstawowym kryterium oceny decyzji jest jej legalność, a więc zgodność z prawem i w tym kontekście zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych musi być w każdej konkretnej sprawie postrzegana i oceniana także poprzez pryzmat innych ogólnych zasad postępowania, w tym zwłaszcza zasady praworządności, a więc działania przez organy podatkowe na podstawie przepisów prawa.

Uzasadnienie naruszenia pozostałych przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 jest bardzo lakoniczne, bo zawiera się w jednym zdaniu. Podnoszone w tym zakresie zarzuty są niezasadne. Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 9 ust. 4 u.p.o.l. słusznie stwierdził, że w związku z nabyciem przez skarżącego zarejestrowanego środka transportowego powstał obowiązek podatkowy od pierwszego dnia miesiąca, po którym środek transportowy został nabyty. Następnie WSA w Gliwicach przytoczył te przepisy tej ustawy, które stanowią o wygaśnięciu tak powstałego obowiązku podatkowego (art. 9 ust. 3 i 5 u.p.o.l.). Stosownie do uregulowań zawartych w tych przepisach prawa materialnego, Sąd pierwszej instancji określił okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia ewentualnego ich zastosowania, a następnie zasadnie stwierdził, że okoliczności te w sprawie nie zaistniały. Należy przy tym wskazać, że przepisy u.p.o.l. dotyczące podatku od środków transportowych, w tym zwłaszcza powstawania i wygasania obowiązku podatkowego w tym podatku, skorelowane są z uregulowaniami zamieszczonymi w ustawie Prawo o ruchu drogowym i określonymi tam obowiązkami dla właścicieli pojazdów w zakresie rejestrowania i wyrejestrowania pojazdów. Uchybienie przez skarżącego tym obowiązkom stało się jednocześnie źródłem negatywnych dla niego konsekwencji w sferze podatkowej.

6.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.