Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 727/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust.1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. K. i L. K. - "M. E. W. N. M. S.C." N. W. E. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania wolnostojących kolektorów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwo W. K.– L. K.– "M. E. W. N. M. S. C." – N. W. E." – dokonali w dniu 24 kwietnia 2013 roku zgłoszenia montażu wolno stojących 352 kolektorów słonecznych (paneli fotowoltaicznych) na nieruchomości o numerze geodezyjnym [...] położonej

w miejscowości B., gmina P. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany sporządzony przez mgr. inż. R. N. w kwietniu 2013 roku, dotyczący montażu wolnostojących kolektorów słonecznych – paneli fotowoltaicznych.

Starosta S. decyzją z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...] , na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane – wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania (montażu) wolno stojących kolektorów słonecznych (paneli fotowoltaicznych).

Organ uznał, że art. 29 ust. 2 pkt 16 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie do kolektorów słonecznych, gdy pełnią one funkcję urządzeń budowlanych i zapewniają użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem oraz związane są z obiektem budowlanym. Natomiast zgłoszenie dotyczy montażu paneli fotowoltaicznych, z których wyprodukowana energia o mocy 98 kW przesyłana będzie do sieci elektroenergetycznych, w związku z czym taką inwestycję należy, zdaniem organu, traktować jako budowę obiektu budowlanego,

a tym samym wymagającą uzyskania przez inwestorów pozwolenia na budowlę.

Na skutek odwołania Państwa W. K. i L. K.– Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, uznając ją za zgodną z prawem.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego stanowiska, przytoczył dodatkowo pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 roku, nr [...] zawierające stanowisko Ministra Transportu, budownictw i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 roku, nr [...] w zakresie zasad realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej, z której wynika, że montaż ogniw fotowoltaicznych podłączonych do sieci elektroenergetycznej i służących do produkcji energii elektrycznej celem dalszej dystrybucji – jest budową obiektu budowlanego, na którą inwestor winien posiadać pozwolenie na budowę.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, ze art. 29 ust 2 pkt 16 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, nie ograniczył montażu wolno stojących kolektorów słonecznych do istniejących obiektów budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku wywiedli Państwo W. i L. K.– M. E. W.– N. M. s.c. w N. W. E., uznając ją za bezprzedmiotową. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący podnieśli, że organy, ich zdaniem, nieprawidłowo odniosły się do zdarzeń przyszłych – to jest do ewentualnego podłączenia kolektorów słonecznych do sieci – a nie oceniły zamiaru inwestorów określone w zgłoszeniu z dnia [...] kwietnia 2013 roku.

Skarżący zarzucili organowi oparcie swego stanowiska na pismach Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 lipca 2013 roku oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lutego 2013 roku, które nie miały ustawowego umocowania, a więc nie mogą być wiążące. W ocenie skarżących interpretacja Ministra Budownictwa jest contra legem, bowiem ingeruje w treść przepisów nie budzących co do zasady wątpliwości. Zdaniem skarżących zaskarżone decyzje (I i II instancji) nie zawierają uzasadnienie, ponieważ odnoszą się do przyszłości – a nie do stanu aktualnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

Zgłoszenie należy uznać za szczególna formę wszczęcia postępowania administracyjnego. Toczy się ono tylko z udziałem osób dokonujących zgłoszenia. Postępowanie to można uznać quasi – Postępowanie administracyjnym, które może się rozpocząć i zakończyć jedną czynnością – zgłoszeniem, w sytuacji gdy organ nie zgłasza sprzeciwu przez niezajęcie stanowiska. Jednakże to quasi postępowanie administracyjne zostało w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zmianami) uregulowane kompleksowo i w sposób pełny przez określenie wymagań zgłoszenia i zachowań inwestora, a także terminów czynności i form działania organu administracyjnego.

Należy podkreślić, że zgłoszenie nie jest zwykłą formalnością, bowiem organ powinien ustalić, czy zamierzenia inwestycyjne odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa, czy też nie – co powinno skutkować wniesieniem sprzeciwu. Aby można było mówić, że zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane było skuteczne, musi być dokonane przed rozpoczęciem inwestycji, której dotyczy, a ponadto musi dotyczyć inwestycji, której budowa wymaga tylko zgłoszenia, a nie wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę. W przeciwnym wypadku także zgłoszenie jest jedynie próbą obejścia prawa.

W konkretnej sprawie strona skarżąca zgłosiła w dniu 24 kwietnia 2013 roku zamiar wykonania montażu 352 wolno stojących kolektorów słonecznych (paneli fotowoltaicznych) o mocy 98 KW, który to montaż obejmowałby połączenie ogniw zamontowanych na konstrukcjach wsporczych stalowych opartych na podstawach betonowych usytuowanych na powierzchni gruntu. wysokość montowanych paneli ma wynosić do 3,1 m. Jako cel projektu skarżący wskazali na: "poprawę efektywności energetycznej istniejącej i planowanej do budowy na tej działce elektrowni wiatrowej". W świetle zaś dołączonego do zgłoszenia projektu budowlanego ewidentnie wynika, że planowana inwestycja obejmuje nie tylko montaż kolektorów słonecznych ale ich przyłączy do sieci dystrybucyjnej. Świadczy o tym treść opisu technicznego, jak również mapa projektu zagospodarowania terenu, a przede wszystkim warunki przyłączenia do sieci określone przez PGE Dystrybucja SA – Oddział B. z dnia [...] kwietnia 2013 roku gdzie nazwę obiektu przyłączonego do sieci nazwano: "E. S.".

W świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości fakt, ze zamiarem inwestorów jest wybudowanie kolejnej elektrowni wiatrowej. Świadczy o tym sformułowanie celu inwestycji zawarte w zgłoszeniu cytowanego wyżej - w uzasadnieniu -, jak też cały materiał projektu technicznego stanowiącego integralną część zgłoszenia oraz ilość przedmiotowych kolektorów. Dlatego też skarżący nie spełniają przesłanek z art. 29 ust. 2 pkt 16 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane, który stanowi wyłącznie o montażu wolno stojących kolektorów słonecznych. Artykuł powyższy nie mówi w żądnym zakresie ani w ust. 1, jak również w ust. 2, o zastosowaniu jego treści do inwestycji w postaci budowy elektrowni wodnych, które w związku z czym wymagają pozwolenia na budowę. Nie zasadnym jest stwierdzenie strony skarżącej, że przyłącza do kolektorów słonecznych – dotyczą przyszłych zdarzeń. Również montaż kolektorów słonecznych jest inwestycją przyszłościową, którą należy traktować jako cześć zamierzenia inwestycyjnego. W sytuacji, kiedy całe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia przesłanek z art. 29 ust 2 pkt 16 ustawy – Prawo budowlane z 7 lipca 1994 roku – to organ władny był zgłosić sprzeciw. Organ administracji państwowej winien badać całość zamierzenia inwestycyjnego

W przeciwnym wypadku, w konkretnej sprawie przedmiotowe częściowe zgłoszenie byłoby próbą obejścia prawa.

Jedyną okolicznością podnoszoną przez skarżących, którą uznał Sąd za zasadną jest nadmierne eksponowanie przez organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu stanowisk prezentowanych przez Ministra Transportu Budownictwa i gospodarki Morskiej oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kosztem ograniczonej interpretacji przepisów prawa budowlanego. Niemniej naruszenie zasad sporządzania uzasadnienia nie miały wpływu na zasadność wydanego rozstrzygnięcia w postaci sprzeciwu.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zmianami).