Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1277/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 3 §  1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 77 §1, art. 80, art. 81, art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, ust. 3, ust. 3a, ust. 3b
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie NSA Tadeusz Geremek (spr.) WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] K. Z. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie zadłużenia za okres od [...] do [...] z tytułu składek. K. Z. powołał się na trudną sytuację finansowo-majątkową spowodowaną wcześniejszymi problemami finansowymi i oświadczył, iż wysokość osiągniętego dochodu z tytułu zatrudnienia wystarcza wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art.28 ust. 1, 2, 3, 3a oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. t.j. z 2009 r., Nr 205, poz.1585 ze zm.), zwanej u.s.u.s., odmówił umorzenia należności z tytułu składek w łącznej kwocie [...] zł, w tym składek na:

1. ubezpieczenia społeczne za okres od [...] do [...] w łącznej kwocie [...] zł; (należność główna – [...] zł, odsetki naliczone na dzień [...] – [...] zł),

2. ubezpieczenie zdrowotne za okres od [...]. do [...] w łącznej kwocie [...] zł (należność główna – [...] zł, odsetki naliczone na dzień [...] – [...] zł),

3. Fundusz Pracy za okres od [...] do [...] w łącznej kwocie [...] zł (należność główna – [...] zł, odsetki naliczone na dzień [...] – [...] zł).

Organ rentowy uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki całkowitej nieściągalności, a ponadto nie znajduje się w sytuacji która uprawniałaby do analizowania jego wniosku pod kątem przesłanek występujących w treści art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4 u.s.u.s. Dodatkowo organ przeanalizował możliwości umorzenia należności pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, ze względu na ważny interes strony zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s., ale na stwierdził, iż wnioskodawca nie wykazał okoliczności pozwalających na umorzenie należności pomimo braku całkowitej nieściągalności ze względu na ważny interes osoby zobowiązanej.

W uzasadnieniu Zakład wskazał, że skarżący jest właścicielem mieszkania własnościowego w L. przy ul. [...] (księga wieczysta o numerze [...]), co oznacza, że skarżący posiada majątek z którego można prowadzić egzekucję. W rezultacie Zakład ma możliwość odzyskania należności. Ponadto Zakład ustalił, że na dzień [...] w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców K. Z. figuruje jako współwłaściciel następujących pojazdów: samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], samochodu ciężarowego marki [...] rok produkcji [...], samochodu osobowego marki [...] rok produkcji [...], a także właścicielem motocykla marki [...] rok produkcji [...]. Od [...] K. Z. posiada rozdzielność majątkową z żoną M.Z. i na tą okoliczność przedłożył wyrok Sądu Rejonowego w L. Wnioskodawca nie posiada zaległości podatkowych, co potwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. pismem z dnia [...].

Zakład Ubezpieczeń Społecznych podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania nie wskazano wystąpienia zdarzeń losowych oraz klęsk żywiołowych, nie przedłożono orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ani dokumentacji medycznej, z której wynikałyby przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania pracy i osiągania z tego tytułu dochodów, nie wskazano konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej skarżącego możliwości uzyskiwania dochodu, a także nie wykazano, że opłacenie należności z tytułu składek uniemożliwiłoby skarżącemu i rodzinie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Zakład stwierdził, że przedstawiona we wniosku trudna sytuacja finansowo-majątkowa spowodowana wcześniejszymi problemami finansowymi nie uzasadnia traktowania tego faktu jako przesłanki stanowiącej ważny interes publiczny, pozwalającej na umorzenie należności.

K. Z. wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przedłożył fakturę VAT nr [...] z dnia [...] potwierdzającą sprzedaż pojazdu marki [...], rok produkcji [...], a ponadto dowód rejestracyjny oraz umowę kredytu nr [...] z dnia [...] zawartą z bankiem A na samochód osobowy marki [...] rok produkcji [...], z których wynika, iż powyższy pojazd został zakupiony na kredyt i współwłaścicielem pojazdu jest również Bank A. Wnioskodawca przedłożył również protokół z dnia [...]. potwierdzający rozwiązanie spółki B z którego wynika, iż pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] przeszedł na wyłączną własność R. R. Wnioskodawca przedłożył też oświadczenie z dnia [...]. dotyczące pomocy w spłacie kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup mieszkania oraz oświadczenie T. K. z dnia [...] potwierdzające udzielanie pomocy w uiszczaniu opłat stałych związanych z utrzymaniem rodziny i mieszkania.

Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O.W. z [...], nr [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję z [...].

W ocenie organu istniała możliwość odzyskania należności z tytułu składek w ramach postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. Zakład przywołał wszystkie przedłożone wcześniej przez stronę jak i zebrane z urzędu dowody, na podstawie których zajął stanowisko w sprawie, a ponadto posiłkował się danymi pozyskanymi z urzędu i nie jest powołany jako organ do kwestionowania ustaleń w zakresie posiadanych pojazdów mechanicznych, gdyż bazował na informacjach uzyskanych z zasobów ewidencji centralnej. Organ zwrócił uwagę, że w "oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej" skarżący został pouczony, iż "prawdziwość danych jest zgodna ze stanem faktycznym. Wnioskodawca udostępnił dokumenty potwierdzające sytuację materialną (dokumenty potwierdzające dochody, wydatki, zadłużenie, orzeczenia lekarskie, zaświadczenia o stanie zdrowia) oraz inne dokumenty potwierdzające okoliczności podnoszone we wniosku o udzielenie ulgi". ZUS zwrócił uwagę, że obowiązek poszukiwania dowodów, czyli dowodzenia, w szczególności w przypadku decyzji wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza stronę, która w swoim interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Organ podkreślił, że podjął działania mające na celu ustalenie rzeczywistego stanu majątkowego i rodzinnego strony. W szczególności pismem z dnia [...] wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dowody obrazujące sytuację materialną wnioskodawcy oraz przesłanie oraz innych dokumentów potwierdzających okoliczności podnoszone we wniosku jednocześnie informując, iż niedostarczenie przedmiotowej dokumentacji spowoduje, iż Zakład podejmie ostateczne rozstrzygnięcie w oparciu o dowody, które zgromadzi z urzędu.

Oceniając całokształt materiału dowodowego Zakład uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki całkowitej nieściągalności o jakim mowa w art. 28 ust. 1 i ust. 3 u.s.u.s. Organ stwierdził, że skarżący jest zatrudniony na umowę o pracę od dnia [...], jest właścicielem nieruchomości w postaci mieszkania o powierzchni [...] m² położonego w L. W dniu [...], [...] oraz [...] dokonano zabezpieczeń hipotecznych na nieruchomości należącej do skarżącego poprzez skierowanie wniosku o wpis do hipoteki ze względu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Organ stwierdził, że nie można stwierdzić jednoznacznie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest wyłącznie konsekwencją nie wywiązywania się z nałożonych obowiązków wynikających z przepisów prawa, a wnioskodawca powinien uwzględnić, że będą podejmowane wszelkie działania bezpośrednio zmierzające do wyegzekwowania należności. Dodatkowo Zakład przeanalizował sprawę również w świetle art. 28 ust. 3 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, umożliwiającego umorzenie należności składkowych ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek w uzasadnionych przypadkach pomimo braku ich całkowitej nieściągalności ze względu na ważny interes strony. Na podstawie oceny załączonych do sprawy dokumentów Zakład stwierdził, iż skarżący nie wykazał okoliczności pozwalających na umorzenie należności z tytułu składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności ze względu na ważny interes osoby zobowiązanej. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że nic zachodzą żadne przesłanki, które mogłyby spowodować zasadność złożonego wniosku o umorzenie należności.

W skardze do WSA w Poznaniu K. Z. podniósł, że obowiązkiem organu rentowego było ustalenia prawidłowe stanu faktycznego sprawy, a nie wykazywanie, ze obowiązek taki spoczywał na skarżącym. Natomiast kwoty uzyskiwane przez skarżącego w wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia są zwolnione spod egzekucji. Ponadto skarżący zaznaczył, że przeprowadzenie egzekucji z jego nieruchomości, może nie doprowadzić do uzyskania przez organ rentowy kwoty zaległych składek. Natomiast utrzymywanie przez skarżącego rodziny jest możliwe tylko dlatego, że jego ojciec oraz teść przejęli spłacanie kredytu hipotecznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przez art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W ramach przedmiotowej kontroli sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

W niniejszym postępowaniu kontrolą sądowoadministracyjną został objęty akt indywidualny (decyzja) o charakterze uznaniowym wydany w trybie i na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2009r. nr 205, poz. 1585 ze zm.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z ustaleniami faktycznymi przyjętymi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, K. Z. pracuje na podstawie umowy o pracę od dnia [...] na stanowisku mechanika samochodowego z wynagrodzeniem miesięcznym brutto [...] zł, netto [...] zł, co zostało potwierdzone zaświadczeniem o zatrudnieniu i dochodach z dnia [...]. Skarżący nie posiada dochodu z innych źródeł, tj. z tytułu wynajmu, produkcji rolnej, prac dorywczych, alimentów i innych, nie pobiera także zasiłku ani świadczeń z urzędu pracy. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną M.Z. oraz dwojgiem dzieci – M. i M. Małżonka M.Z. nie pracuje i pozostaje na całkowitym utrzymaniu skarżącego. Żona wnioskodawcy pobiera świadczenia rodzinne z MOPS: zasiłek rodzinny na M. Z. w okresie od [...] do [...] w kwocie [...] zł miesięcznie, zasiłek rodzinny na M. Z. w okresie od [...] do [...] w kwocie [...] zł miesięcznie, zasiłek rodzinny na M. Z. w okresie od [...] do [...] w kwocie [...] zł, jednorazowy dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego [...] na M. Z. w kwocie [...] zł, jednorazowy dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego [...] na M. Z. [...] zł. Skarżący podał, iż ponosi stałe wydatki związane z utrzymaniem z tytułu miesięcznych opłat za czynsz oraz energię elektryczną w łącznej wysokości [...] zł. Ponadto skarżący posiada zobowiązanie pieniężne z tytułu kredytu hipotecznego w wysokości [...] zł z miesięczną ratą wynoszącą [...] zł, którą płacą rodzice wnioskodawcy oraz rodzice wnioskodawcy żony. K. Z. jest właścicielem mieszkania własnościowego w L. Ponadto na dzień [...] figurował w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako współwłaściciel następujących pojazdów: samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], samochodu ciężarowego marki [...], rok produkcji [...], samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], a także właścicielem motocykla marki MZ rok produkcji [...]. Od [...] W rezultacie Zakład uznał, że skarżący posiada majątek z którego można prowadzić egzekucję i istnieje możliwość odzyskania zaległych składek.

W ocenie Sądu organ rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 §1 Kpa), a ustalenia faktyczne, co do sytuacji rodzinnej i majątkowej zobowiązanego, znajdują potwierdzenie w aktach sprawy administracyjnej i nie naruszają zasady swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 Kpa), ani zasady prawdy materialnej (art. 81 Kpa w związku z art. 7 Kpa).

Odnośnie zarzutu uzyskiwania przez K. Z. minimalnego wynagrodzenia, które jest wolne od potrąceń oraz dokonania wpisu hipoteki obciążonej już kredytem hipotecznym, należy podkreślić, że organ był zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do realizacji swoich ustawowych obowiązków, w tym m.in. ustanowienia hipoteki przymusowej.

Odnośnie zarzutu dotyczącego złożenia oświadczeń osób świadczących pomoc rodzinie należy wyjaśnić, że żadnemu z przedłożonych przez skarżącego dowodów do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odmówiono wiarygodności oraz mocy dowodowej. W piśmie z dnia [...] Zakład wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o dowody obrazujące sytuację materialną oraz inne dokumenty potwierdzających okoliczności podnoszone we wniosku jednocześnie informując, iż niedostarczenie przedmiotowej dokumentacji spowoduje podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o dowody, które zgromadzi z urzędu. Skarżący uzupełnił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przedkładając dokumentację dotyczącą udzielanej pomocy przez członków rodziny, tj. R. Z. z dnia [...] oraz T.K. z dnia [...].

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku informacji o konieczności przedłożenia stosownych dokumentów, w tym umowy kredytowej oraz nie żądania przez organ rentowy udokumentowania przypadków, których sprawdzenia nie mógł dokonać z urzędu, Zakład trafnie zaznaczył, że obowiązek poszukiwania dowodów, czyli dowodzenia, w szczególności w przypadku decyzji wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza także stronę, która zresztą z reguły, w swym dobrze zrozumianym interesie, w postępowaniu administracyjnym przed organem, powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Ustalenia organu mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej Z art. 7 i 77 § 1 kpa. W ocenie organu rentowego nie ma podstaw do stwierdzenia, iż organ przekroczył granice swoich uprawnień żądając przedłożenia dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego.

W ocenie składu orzekającego Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo uznał, że przepis art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych oparty jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie umorzenia należności z tytułu składek, czy to z uwagi na całkowitą ich nieściągalność (art. 28 ust. 2 i 3 powołanej ustawy), czy też, pomimo braku całkowitej nieściągalności, lecz z uwagi na ważny interes osoby zobowiązanej oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych (art. 28 ust. 3a i 3b przedmiotowej ustawy), Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma prawo odmówić umorzenia zaległości także wówczas, gdy w konkretnej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji uwzględniającej wniosek o umorzenie. Skutkiem oparcia kompetencji orzeczniczych o uznanie administracyjne jest to, że strona postępowania nie ma roszczenia o wydanie rozstrzygnięcia o treści przesądzonej ustawowo.

Organ nie zakwestionował sytuacji materialnej skarżącego, ale nie skorzystał z możliwości umorzenia zaległości z uwagi na brak całkowitej nieściągalności zaległych składek oraz pozytywną prognozę, co do możliwości zaspokojenia wierzytelności z ewentualnych przyszłych dochodów oraz majątku. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ujawnia, że realizując kompetencję o charakterze uznania administracyjnego Zakład odniósł się nie tylko do ustawowych przesłanek przyznania ulgi w spłacie należności z tytułu składek, ale podejmując decyzję rozważał także słuszny interes strony i interes publiczny (art. 7 Kpa), w zakresie możliwości wyboru rozstrzygnięcia, czyli umorzenia zaległości bądź odmowy przyznania ulgi.

Sąd w całości podziela stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odnośnie tego, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności. Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości na której zabezpieczona została spłata zaległości na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o znacznej wartości, a także właścicielem motoru i współwłaścicielem kilku samochodów osobowych. Spłatę kredytu hipotecznego przejęli teść i ojciec skarżącego. Skarżący uzyskuje ponadto wynagrodzenie, a jego żona pobiera zasiłki z pomocy społecznej. Zakład trafnie uznał, że istnieją szanse na wyegzekwowanie zaległych należności, ze względu na możliwość odzyskania należności na drodze egzekucji z posiadanej przez skarżącego nieruchomości. W sprawie toczy się postępowanie egzekucyjne. W konsekwencji prawidłowo zostało ustalone na dzień wydania zaskarżonej decyzji, iż w stosunku do skarżącego nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności składek na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 w związku z ust. 3 pkt 3 i pkt 6 u.s.u.s., a w konsekwencji brak było prawnej możliwości umorzenia należności w oparciu o to kryterium. W szczególności należy zgodzić się z organem, że K. Z. nie udokumentował i nie wykazał okoliczności, które pozwalałyby na umorzenie należności pomimo braku całkowitej nieściągalności ze względu na ważny interes osoby zobowiązanej. Skarżący nie wykazał, iż spłacanie należności pozbawiałoby jego i rodzinę możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych mimo, że wbrew twierdzeniom skarżącego to na nim spoczywał ciężar udowodnienia okoliczności uzasadniających spełnienie przesłanek umorzenia należności.

W rozpoznawanej sprawie nie ma również podstaw do umorzenia zaległych składek pomimo stwierdzenia braku całkowitej nieściągalności składek. Zarzut odnośnie spełnienia warunków umorzenia należności wskazanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne nie przystaje do okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy. Argumentacja strony, że spłata zaległości na rzecz ZUS pozbawia rodzinę skarżącego możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powołana argumentacja jest bezprzedmiotowa, gdyż aktualnie skarżący uzyskuje dochód, posiada majątek nieruchomy oraz ruchomy oraz ponad wszelką i wątpliwość prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zobowiązany nie wykazał, iż jest osobą przewlekle chorą lub, że musi sprawować opiekę nad przewlekle chorym członkiem rodziny.

Analiza akt administracyjnych oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia zaległości z tytułu składek zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy oraz rozważył i ocenił wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia ulgi - w postaci umorzenia należności. Zakład działał w zakresie uznania administracyjnego. Zatem, nawet po spełnieniu przesłanek prawem przewidzianym dla umorzenia należności z tytułu składek, mógł nie uwzględnić żądania Wnioskodawcy, jeśli okoliczności sprawy wskazują, że takie rozstrzygnięcie będzie naruszało interes publiczny, w szczególności może prowadzić do naruszenia zasady równoważnego traktowania powinności finansowych.

Sąd w całości podziela stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że decyzja o umorzeniu należności składkowych powinna być podejmowana tylko wobec tych dłużników, którzy przekonują o wykorzystaniu w pełni zdolności do pracy i aktywnej postawie w poszukiwaniu źródeł dochodów. Umarzanie zaległości nie może być formą premiowania osób, które posiadając zobowiązania finansowe, prezentują postawę pasywną w zakresie dążenia do realizacji tych zobowiązań. Podstawa umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek została stworzona dla "uzasadnionych przypadków", a zatem dla przypadków wyjątkowych, a nawet drastycznych, powstałych z przyczyn całkowicie obiektywnych (niezależnych od strony).

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniające wybór rozstrzygnięcia są rzeczywiste i stanowią zgodną z prawem podstawę odmowy umorzenia zaległości z uwagi na obowiązek ochrony interesu publicznego, którym jest dbałość o stan finansów ubezpieczeń społecznych. Organ przy wydawaniu zaskarżonych decyzji o charakterze uznaniowym, dokonał rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Analiza stanu faktycznego sprawy, stanowiła natomiast wystarczający materiał do wydania decyzji o odmowie umorzenia zaległości bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Mając powyższe na względzie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. t.j., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.