Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 3/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz ( sprawozdawca ),, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2005 r. przy udziale Prokuratora A. J. na rozprawie sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Lu3/05

U z a s a d n i e n i e

W dniu 12 grudnia 2004 r. E. S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie ze skargą na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego .

W skardze formułowała ona zarzut sprawa dotyczy rozbiórki ogrodzenia i przebudowy tarasu i toczy się ona od 2001 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył organowi I instancji termin załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2004 r., a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego kilkakrotnie wydawał postanowienia między innymi z dnia [...] listopada 2003 r. i [...] listopada 2004 r.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie podnosząc, iż jakkolwiek postępowanie w sprawie toczy się stosunkowo długu, to jednak wskazał, iż decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 27 maja 2003 r. stwierdzona została nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , jak i poprzedzającej ją decyzja organu I instancji nakazujących rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia działki położonej w miejscowości S. w związku, z czym postępowanie administracyjne jest w toku. W tym kontekście wskazał, iż w dniu [...] listopada 2003 r. wydane zostało postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego ogrodzenia, a w związku z tym, że w terminie jego ważności organ nadzoru budowlanego nie wydał stosownej decyzji, był on zobligowany do wydania w dniu 29 listopada 2004 r. ponownego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga E.S. na bezczynność organu administracji publicznej – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż "Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.", stanowiąc ponadto w § 2, iż "Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy." Podnieść też należy, iż jak wynika z przepisu art. 37 §1 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 lub ustalonym zgodnie z przepisem art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższego, jednoznacznie wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, którym jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie – art. 37 kpa.

Jakkolwiek z akt sprawy wynika, iż skarżąca z takim zażalenie występowała do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w związku, z którym to wystąpieniem doszło do wydania w dniu 29 października 2004 r. na podstawie przepisu art. 37 § 2 kpa postanowienia wyznaczającego Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowego terminu załatwienia sprawy do 30 listopada 2004 r., to jednak podkreślić należy, iż następnie procedując w sprawie organ I instancji w dniu 22 listopada 2004 r. przeprowadzał czynności dowodowe w postaci oględzin robót budowlanych, a następnie w dniu 29 listopada 2004 r. wydał postanowienie o wstrzymaniu robot budowlanych związanych z budową ogrodzenia działki o nr ewidencyjnym 1522 położonej w S. Ł., wykonywanych bez wymaganego zgłoszenia.

Odpis tego postanowienia doręczony został skarżącej w dniu 2 grudnia 2004 r. z pouczeniem o terminie i środku jego zaskarżenia. W tym kontekście podkreślić należy, iż skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego , nie wyczerpała środków zaskarżenia. Jak już podkreślono, w sprawach skarg na bezczynność jest nim zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W tym względzie podnieść należy, iż w związku z postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2004 r., zwłaszcza postanowieniem organu I instancji z dnia 29 listopada 2004 r., skuteczność skargi E. S. z dnia 3 grudnia 2004 r. (data wpływu 7 grudnia 2004 r.) na bezczynność organu musiałaby być poprzedzona ponownym zażaleniem skarżącej, złożonym w trybie przepisu art. 37 kpa. Skarżąca z trybu tego nie skorzystała.

Wobec powyższego, jak również, gdy uwzględnić termin doręczenia skarżącej postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (2 grudnia 2004 r.) i skonfrontować go z datą wniesienia skargi (data wpływu 7 grudnia 2004 r.), podnieść należy, iż dopóki stronie przysługują środki prawne w toku toczącego się postępowania administracyjnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.