Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 351/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit.a i c , art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 91 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1668
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla S. P. K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania stypendium rektora i zobowiązania do jego zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej przy Wydziale M. P. K. z dnia [...] r., II. zasądza od Rektora P. K. na rzecz strony skarżącej J. O. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Komisja Stypendialna przy Wydziale [...] [...] [...], decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 86 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 91, art. 93 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a nadto rozdziału I § 5 ust. 1 pkt 4 oraz rozdziału V Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów Politechniki [...]j, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] Rektora [...] [...] z dnia [...] września 2019 r. przyznała J. O. od [...] października 2019 r. stypendium rektora dla studentów na 5 miesięcy w wysokości [...] zł miesięcznie.

W wyniku wznowienia postępowania w sprawie przyznania pomocy materialnej w roku akademickim [...] zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., Komisja Stypendialna przy Wydziale [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., na podstawie art. 104 i 107 k.p.a. oraz art. 86 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 91, art. 93 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce uchyliła ww. decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. i odmówiła przyznania stypendium rektora w semestrze zimowym [...], a nadto zobowiązała J. O. do zwrotu nienależnie pobranego stypendium rektora w kwocie [...]zł miesięcznie za okres 4 miesięcy od dnia [...] października 2018 r. w kwocie łącznej [...] zł w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2020 r., Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów orzekła o przyznaniu świadczenia

w postaci stypendium rektora na semestr zimowy [...] innemu studentowi z listy rankingowej dla kierunku [...] – studia II-go stopnia. Uwzględnione wówczas okoliczności spowodowały przesunięcie na liście rankingowej, o której mowa w § 36 Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów [...].

Komisja Stypendialna przy Wydziale [...] zaznaczyła, że zgodnie

z § 36 wspomnianego Regulaminu, stypendium rektora przyznawane jest na semestr, grupie nie większej niż 10% najlepszych studentów wpisanych na dany kierunek studiów licząc łącznie studia stacjonarne i niestacjonarne (według stanu na dzień 10 listopada w semestrze zimowym [...] stypendium rektora mogło być przyznane jednej osobie). Uzyskując [...] pkt, strona nie znalazła się w grupie 10% najlepszych studentów na kierunku.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła jej, że uchyla decyzję stypendialną bez jej zgody i wbrew jej interesowi, czym narusza art. 155 k.p.a., a nadto została wydana ze wskazaniem błędnej podstawy prawnej do jej wydania oraz bez należytego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego jej wydania, czym narusza

art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a.

Skarżąca podniosła również, że jest ona niesprawiedliwa, przeczy idei stypendium rektorskiego oraz przenosi na nią faktyczną odpowiedzialność za błędy

w obliczaniu punktacji stypendialnej, które zostały popełnione przez Komisję poprzez odebranie jej stypendium rektora przyznanego decyzją stypendialną.

Skarżąca zakwestionowała ponadto postanowienie Komisji Stypendialnej z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w spawie przyznania jej stypendium rektora, zarzucając mu, że zostało wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 k.p.a., polegającym na uznaniu, że w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję stypendialną w postaci błędnego zsumowania liczby punktów potrzebnych do zakwalifikowania jej do otrzymania stypendium rektora, kiedy w rzeczywistości okoliczności te były znane organowi na moment wydania decyzji stypendialnej.

Zaznaczyła, że z informacji uzyskanych przez nią w Dziekanacie wynika,

iż stypendium zostało jej "rzekomo niesłusznie przyznane", ponieważ Komisja popełniła błędy rachunkowe przy obliczaniu rankingu studentów uprawnionych do otrzymania stypendium. W ocenie strony, fakt, że Komisja popełniła wspomniany błąd, nie jest istotną nową okolicznością, która nie była znana Komisji w dniu podjęcia decyzji stypendialnej.

Decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], Odwoławcza Komisja Stypendialna dla studentów [...], oddaliła zażalenie oraz utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komisja wyjaśniła, że w trakcie pobierania stypendium przez skarżącą, rozpatrzyła odwołanie innego studenta, przyznając mu stypendium rektora. Uwzględnienie odwołania nastąpiło w związku z ponownym ustaleniem okresu studiów uprawniającego do otrzymania stypendium. Student ten dołączył do odwołania dokumenty potwierdzające faktyczny okres studiów. Z uwagi na punktację studenta wyższą od punktacji skarżącej, znalazł się on na I miejscu listy rankingowej.

Komisja za nieuzasadnione uznała twierdzenie skarżącej o błędzie Komisji przy obliczaniu punktów dla celów rankingu. Liczba punktów osiągniętych zarówno przez stronę, jak i studenta nie uległa zmianie i od początku osiągnięcia studenta były wyżej punktowane. Odmówiono mu przyznania stypendium, gdyż z dokumentów wynikało, że przekroczył 6-letni okres studiów uprawniający do otrzymywania stypendium.

W sprawie wystąpiła nowa okoliczność w postaci przedłożenia w postępowaniu odwoławczym przez tego studenta dowodu na piśmie w postaci zaświadczenia potwierdzającego okresy, w których był studentem, czym wykazał nieprzekroczenie

6 lat studiów.

Skoro skarżąca zajęła drugie miejsce na liście rankingowej i przy ograniczeniu liczby stypendium do jednego, to prawo do stypendium od początku jej nie przysługiwało. Pobrane przez nią stypendium jest świadczeniem nienależnym i nie zmienia tego okoliczność, że decyzja o przyznaniu stypendium nastąpiła bez jej winy.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, strona zarzuciła jej naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie

w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w której nie wskazano podstawy prawnej kończącej wznowione postępowanie, tj. art. 151 § 1 lub § 2 k.p.a., a także podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a.,

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w której orzeczono w innej sprawie, która nie była rozpoznawana decyzją dotychczasową,

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z ar. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która jest obarczona poważną wadą procesową polegającą na braku odpowiedniego uzasadnienia przez organ I instancji wydanej decyzji,

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie

w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana w wyniku wznowienia postępowania, opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sytuacji, gdy nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,

5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie

w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana w wyniku wznowienia postępowania, opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., która to przesłanka miała wystąpić w innym postępowaniu dotyczącym nabycia tego samego świadczenia przez inną osobę,

6. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, w tym

w szczególności do przyczyn wznowienia postępowania, tj. nowych istotnych nieznanych organowi w dacie wydania decyzji okoliczności, które wyszły na jaw, a które miały spowodować przesunięcie na liście rankingowej,

7. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz nieumorzenie postępowania pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi, strona podniosła, że decyzja organu II instancji, w części, w jakiej utrzymuje w mocy pkt 3 decyzji organu I instancji nakazujący zwrot nienależnie pobranego świadczenia, wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 145 § 1 k.p.a. ogranicza przedmiot wznowienia postępowania tylko do sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Granica wznowionego postępowania jest zatem wyznaczona ostateczną decyzją i nie można wyjść poza tę granicę. W sytuacji zatem, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia w spawie wznowionej było przyznanie skarżącej stypendium rektora, to przedmiotem takiego postępowania może być jedynie ta kwestia. Niedopuszczalne jest natomiast rozszerzenie takiego postępowania o jeszcze inne kwestie, jak uczynił to organ I instancji w rozpoznawanej sprawie, zobowiązując skarżącą do zwrotu pobranego stypendium.

Strona dodała, że nie stanowi żadnej nowej okoliczności faktycznej odmienna

niż w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności. Odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, dokonana w wyniku ponownej oceny wniosków, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną przyznającą stypendium.

Organ odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał,

że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2020 r. naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie organy prowadziły

w trybie wznowieniowym.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że przedmiot wznowienia postępowania ograniczony jest wyłącznie do sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Podzielając pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 1072/16), należy wskazać, że granica wznowionego postępowania jest wyznaczona ostateczną decyzją i nie można wyjść poza tę granicę. W sytuacji, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie wznowionej jest przyznanie stronie stypendium rektora, to przedmiotem takiego postępowania może być wyłącznie ta kwestia. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z uwagi na powyższe, przedmiotem badania w omawianej sytuacji jest jedynie decyzja dotychczasowa i organ może jedynie bądź odmówić jej uchylenia, bądź uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Niedopuszczalne jest natomiast rozszerzenie takiego postępowania o jeszcze inne kwestie – tak jak uczynił to organ w niniejszej sprawie, zobowiązując skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego stypendium rektora za okres 4 miesięcy od dnia [...] października 2018 r.

Dodatkowo należy też wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż obowiązek zwrotu świadczenia może zostać orzeczony, dopiero gdy określone świadczenie uznane zostało na podstawie decyzji administracyjnej za nienależnie pobrane. Zatem dopiero wejście do obrotu prawnego decyzji uznającej dane świadczenia za nienależnie pobrane, daje podstawę do procedowania

w przedmiocie zwrotu tego świadczenia. Jednocześnie podkreślenia wymaga,

że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w tym trybie. Tymczasem zwrot świadczeń o charakterze publicznoprawnym musi znajdować umocowanie w ustawie i wydawanych na podstawie ustawy w celu jej wykonania przepisach wykonawczych. Uregulowania takiego nie zawiera także Regulamin świadczeń dla studentów i doktorantów [...]. W § 10 Regulaminu przewidziano jedynie sytuacje, w których student traci prawo do korzystania z przyznanych świadczeń – z ostatnim dniem miesiąca, w którym podjęto decyzję lub zaistniało inne zdarzenie skutkujące utratą uprawnień do otrzymywania tych świadczeń, m.in. w wypadku zdezaktualizowania się przynajmniej jednego z warunków przyznania świadczenia. Jednocześnie po wznowieniu postępowania utrata uprawnień przewidziana została tylko w jednym wypadku – tj. wówczas, gdy student uzyskał świadczenie na podstawie nieprawdziwych danych – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Wspomnianej podstawy zobowiązania do zwrotu świadczenia jako nienależnie pobranego nie stanowi przy tym żaden z przepisów wymienionych w decyzjach organu tak I jak i II instancji.

Z tych względów rozstrzygnięcie Komisji Stypendialnej z [...] stycznia 2020 r.

w zakresie punktu dotyczącego zobowiązania do zwrotu stypendium rektora za okres

4 miesięcy od dnia [...] października 2018 r. oraz rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej – utrzymujące je w tej części należy uznać za wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów.

Natomiast w pozostałym zakresie, decyzję organów należy uznać za przedwczesne. Organ nie wyjaśnił bowiem w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na zasadność rozstrzygnięcia, czym naruszył art. 7, art. art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Ponadto organy administracji publicznej mają obowiązek prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a także są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Przed wydaniem decyzji w sprawie organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.).

Ponadto, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno

w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W niniejszej sprawie organ uznał, że skarżącej nie przysługuje prawo do stypendium rektora, bowiem od samego początku nie należała do grupy 10% najlepszych studentów wpisanych na dany kierunek studiów.

Na podstawie § 35 Regulaminu, stypendium rektora przyznawane jest grupie nie większej niż 10% najlepszych studentów wpisanych na dany kierunek studiów stacjonarnych i niestacjonarnych. Takie ograniczenie wprowadza art. 91 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r., poz. 85). Z uwagi na liczbę studentów na kierunku, stypendium rektora można było przyznać tylko jednej osobie. Osobą, której osiągnięcia były wyżej punktowane, był student, który uzyskał [...] pkt (podczas gdy skarżąca uzyskała [...] pkt). Wspomniany student początkowo stypendium nie otrzymał, bowiem uznano, że przekroczył on 6 lat studiów, co z uwagi na treść art. 93 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a także § 6 ust. 2 pkt 1 Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów [...], stanowiących, iż stypendium rektora przysługuje nie dłużej niż przez okres 6 lat, stanowiło podstawę do odmowy jego przyznania.

Zdaniem organów, w sprawie pojawił się nowy dowód, w oparciu o który ustalono nową okoliczność, nieznaną wcześniej organowi, a mającą istotne znaczenie dla sprawy. Wspomnianym dowodem, w ocenie organów, jest przedłożone przez studenta zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2019 r., potwierdzające, że wymieniony w okresieod [...] października 2012 r. do [...] lutego 2013 r. był studentem Wydziału [...] na kierunku [...] – studia niestacjonarne, pierwszego stopnia, 9 semestrów.

W zaświadczeniu tym nie wskazano przy tym, czy ani też, kiedy student został skreślony z listy studentów, ani że był to jedyny okres, w którym studiował na tym kierunku. Co więcej, dokumenty nadesłane do Sądu przez organ wskazują,

że wcześniej, w oparciu o dane z systemu USOS, ustalono, iż studiował on na opisanym wyżej kierunku nie tylko w semestrze zimowym [...], ale także

w semestrze letnim [...].

W ocenie Sądu, wobec tak sprzecznych danych, rolą organu było poczynienie dodatkowych ustaleń, zwłaszcza w zakresie rzeczywistej daty zakończenia studiów na kierunku [...] – Wydziału [...] [...]. Zważywszy, że chodziło w tym wypadku o studia na tej samej uczelni, ustalenie tych okoliczności nie powinno organowi sprawić większych trudności.

Podkreślenia wymaga przy tym, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji

z dnia [...] stycznia 2020 r., powołał się na orzeczenie przez Odwoławczą Komisję Stypendialną dla Studentów o przyznaniu w dniu [...] stycznia 2020 r. świadczenia

w postaci stypendium rektora na semestr zimowy [...] innemu studentowi z listy rankingowej dla kierunku [...] – studia II stopnia, nie precyzując, jakie to okoliczności – uwzględnione w tym orzeczeniu – spowodowały przesunięcie na liście rankingowej. Organ nie wskazał przy tym podstawy prawnej uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. o przyznaniu skarżącej stypendium rektora, wobec czego nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czym kierował się, wydając wspomnianą decyzję.

Tymczasem oczywistym jest, że samo wydanie przez Komisję Odwoławczą decyzji przyznającej stypendium rektora innemu studentowi nie mogło stanowić nowej okoliczności bądź dowodu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (przywołanym w postanowieniu o wznowieniu postępowania z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz w decyzji organu II instancji), a to z tego względu, że decyzję tę wydano w dniu [...] stycznia 2020 r., a zatem nie istniała w dniu wydania decyzji z [...] listopada 2019 r.

Wobec tego kluczowym dla wyjaśnienia, czy w sprawie zachodzi przesłanka wznowieniowa, o której mowa powyżej jest ustalenie, jakie konkretnie okoliczności wyszły na jaw oraz czy istniały one w dniu wydania decyzji z [...] listopada 2019 r.

Powyższych wątpliwości nie może rozwiać – zawarte w uzasadnieniu decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów [...] – ogólnikowe stwierdzenie, że student "dołączył do odwołania dokumenty potwierdzające faktyczny okres studiów", bez jakiegokolwiek przybliżenia, o jakie to dokumenty chodzi.

Należy zgodzić się ze skarżącą, że w opisanej wyżej sytuacji odebranie jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego zarówno

w postępowaniu przed organem I jak i II instancji stanowi naruszenie art. 10 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie wyjaśnienie przedstawione w tym względzie przez organ w odpowiedzi na odwołanie, z którego wynika, że zapoznanie skarżącej z materiałem dowodowym nie było możliwe, bowiem wiązałoby się

z ujawnieniem dokumentów dotyczących postępowania odwoławczego innego studenta.

Nie ulega bowiem, zdaniem Sądu, wątpliwości, że zapoznanie skarżącej

z zebranymi dowodami nie wymagało udostępniania jej całości akt postępowania odwoławczego wspomnianego studenta, a jedynie tych dokumentów, które miały istotne znaczenie dla sprawy – tj. dokumentów w oparciu, o które wyliczono czas trwania jego studiów, a które bez przeszkód można udostępnić po zanonimizowaniu.

Takie działanie organu doprowadziło do sytuacji, w której strona nie miała możliwości uzyskania informacji, dlaczego faktycznie inny student powinien otrzymać stypendium rektora na semestr zimowy roku akademickiego [...], a co za tym idzie przedstawione przez nią w odwołaniu, a po części także w skardze – argumenty dotyczą okoliczności, które faktycznie nie miały miejsca. Skarżąca w oparciu

o informacje uzyskane w Dziekanacie sądziła bowiem, że stypendium zostało przyznanie niewłaściwej osobie na skutek błędów rachunkowych w wyliczeniu punktacji studentów ujętych na liście rankingowej.

Z uwagi na powyższe należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2018 r. są orzeczeniami wadliwymi, naruszającymi wymienione wyżej przepisy postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wypływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ winien uzupełnić materiał dowodowy

w sposób wskazany wyżej, a następnie dokonać jego wszechstronnej i wnikliwej ocenyoraz podjąć rozstrzygnięcie, uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę Sądu i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.