Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 977/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

7 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie WSA: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2008r. sprawy ze skargi Firmy A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bd 977/07

Uzasadnienie

Spółka w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] października 2007 r. Nr [...].

Zaskarżoną decyzją organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), orzekł w ten sposób, że utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (Prezydenta Miasta T.) w części dotyczącej wniesionego sprzeciwu, a natomiast uchylił ją w części dotyczącej nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka w dniu [...] czerwca 2007 r., powołując się na art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgłosiła zamiar zainstalowania tablicy informacyjnej typu "BP MARS" na terenie prywatnej nieruchomości, w terminie 30 dni od jego zgłoszenia. Według projektu konstrukcyjno – budowlanego, zgłoszona tablica ma stanowić obiekt budowlany trwale związany z gruntem.

Do wniosku załączono pełnomocnictwo dla pracownika spółki, K. S. zamieszkałego przy ul. K. [...] w T., uprawnionego do odbioru decyzji i postanowień. We wniosku wskazano adres dla doręczeń: ul. J. [...] w W. oraz określono, że przesyłka listowa przeznaczona jest dla spółki działającej przez pełnomocnika K. S.

Organ I instancji, w związku dokonanym przez skarżącą zgłoszeniem, decyzją z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] zgłosił sprzeciw do zgłoszenia zainstalowania wolnostojącej konstrukcji urządzenia reklamowego i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji.

Decyzja zgodnie z adnotacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczona została na podany przez spółkę adres do korespondencji i odebrana w dniu [...] lipca 2007 r. przez M. M., up. [...].

Organ I instancji zwrócił uwagę w uzasadnieniu decyzji, iż należy rozróżnić instalowanie tablic reklamowych od budowy urządzeń reklamowych wolnostojących, których budowa nie została w art. 29 ust. 2 zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ poddając analizie treść art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego stwierdził, że przepis traktuje o instalowaniu reklam na istniejących obiektach, a nie o instalowaniu reklam na gruncie. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok sądu administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 348/04-Lex nr 169410).

Zdaniem organu I instancji planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawartego w uchwale Rady Miasta T. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T., dotyczącego obszaru dotychczas oznaczonego symbolami: [...] i [...], ograniczonego ul. B., ul. S. B. i istniejącym osiedlem "Z." (Dz. Urz. Woj. Kujawsko – Pomorskiego z 2004 r., Nr 25, poz. 301).

Zgodnie z § 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 9 powyższej uchwały, dla terenu oznaczonego na rysunku zmiany planu symbolem [...] ustalono przeznaczenie podstawowe: zieleń, istniejący parking strategiczny. Jako przeznaczenie dopuszczalne przyjęto działalność gospodarczą (usługi komercyjne, drobna produkcja i rzemiosło), obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej.

Ustalono także, że zasady zagospodarowania ograniczają lokalizację nowych inwestycji związanych z działalnością gospodarczą – wyłącznie do obecnie zajmowanej pod tę funkcję części terenu. Nakazano nadto utrzymanie istniejącej zieleni wysokiej oraz wprowadzenia nasadzeń uzupełniających zielenią wysoką i średnią wzdłuż granic terenu.

Zdaniem organu, lokalizacja planowanej inwestycji jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu zawartym w miejscowym planie zagospodarowania, gdyż tablica ma być zlokalizowana bezpośrednio przy północnej granicy przedmiotowego terenu, a wiec w miejscu, w którym plan nakazuje wprowadzić nasadzenia uzupełniające zielenią wysoką i średnią. O sprzeczności z miejscowym planem świadczy również fakt, że byłaby to nowa inwestycja związana z działalnością gospodarczą.

Od rozstrzygnięcia organu I instancji strona skarżąca wniosła odwołanie z wnioskiem o jej uchylenie.

W uzasadnieniu odwołania spółka stwierdziła, że stanowisko organu, iż prace określone w zgłoszeniu planowanej inwestycji podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, jest sprzeczne z brzmieniem przepisów prawa, jak i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych.

Zdaniem odwołującej się spółki zasadą jest montaż reklam wolnostojących na terenie zabudowanym na podstawie zgłoszenia.

Spółka przytoczyła treść art. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz orzeczenia sądów administracyjnych (wyroki: sygn. akt VII SA/Wa 1087/05, z dnia 22 października 2004 r. sygn. akt IV SA 1535/03 Lex nr 160751, z dnia 28 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA 4013/02 Lex nr 158895, z dnia 8 lutego 2005r. sygn. akt IV SA 3662/03 Lex nr 165729.

Organ II instancji nie uwzględnił odwołania skarżącej spółki. W decyzji z dnia [...] października 2007 r. organ odwoławczy orzekając o utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji w części dotyczącej wniesionego sprzeciwu, podzielił w całości stanowisko Prezydenta Miasta T., iż planowana inwestycja nie może być realizowana na podstawie zgłoszenia.

Uzasadniając natomiast uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę stwierdził, że obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wynika z przepisów prawa i w związku z tym bezprzedmiotowe staje się jego nakładanie.

W skardze do Sądu skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obydwu instancjach oraz obciążenie organu kosztami postępowania wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego.

Zdaniem strony skarżącej decyzja narusza przepisy prawa, gdyż na realizację planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. W treści skargi przytoczono argumenty i orzecznictwo przywołane wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W końcowej części skargi skarżąca podniosła, że rozstrzygniecie dokonane przez Wojewodę nie odpowiada rozstrzygnięciu, o którym stanowi art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Podsumowując, spółka zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 9 11, 107 oraz 138 Kpa.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprowadza się do oceny, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego, na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do wykładni przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten zwalnia z uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków, w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Z treści tego przepisu wynika wprost, że zwolnienie w zakresie pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie wykonania robót budowlanych, a nie budowy.

Ustawa Prawo budowlane rozróżnia w terminologii "roboty budowlane" od "budowy", uznając te pierwsze za szersze pojęcie. Przez "roboty budowlane" należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7). Przy czym przez "budowę" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę oraz nadbudowę obiektu budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Ustawa wymienia nadto, że budowlę należy rozumieć, jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.

Sąd poddając analizie powyżej przytoczone przepisy prawa budowlanego stoi na stanowisku, że budowa wolnostojącego trwale związanego gruntem urządzenia reklamowego będzie budową obiektu budowlanego w określonym miejscu. Budowa urządzenia, jako obiektu budowlanego nie została wymieniona w katalogu zwolnień określonym w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem do realizacji tego przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Oceniając zakres prac zgłoszonych przez skarżącą spółkę do realizacji, zgodnie ze zgłoszeniem i dokumentacją techniczną załączoną do niego, Sąd wyraża pogląd, że planowane przedsięwzięcie jest budową wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, na którego realizację przepisy prawa budowlanego nakładają obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z dokumentacją techniczną, tj. projektem konstrukcyjno – budowlanym, konstrukcja tablicy informacyjnej "BP" będzie posadowiona na gruncie. Z opisu konstrukcji wynika, że będzie to słup, oparty o fundament w postaci stopy.

Z uwagi na powyższe, stanowisko organów obydwu instancji w zakresie wymagalności pozwolenia na budowę w związku z planowaną inwestycją, w pełni zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej spółki, że do planowanej inwestycji znajduje zastosowanie art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę objął wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Instalowanie tablic nie jest pojęciem równoznacznym z budową. Słownik języka polskiego Wydawnictwo Naukowe PWN pojęcie " instalować" definiuje jako: "zakładać, montować urządzenia techniczne. Instalować aparaturę pomiarową, lampy oświetleniowe, liczniki elektryczne, maszyny". Natomiast przez "budowanie" określa "wnoszenie budowli".

Opierając się zatem na wykładni językowej, należy stwierdzić, że przepis art. 26 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do budowy urządzeń reklamowych trwale związanych z gruntem, które stanowią budowlę.

Zakres prac określonych w tym przepisie jako "instalacja tablic i urządzeń reklamowych", będzie polegać na zakładaniu lub montażu tablicy, a nie jej budowie od podstaw.

Mając natomiast na uwadze zachowanie jednolitości orzecznictwa w zakresie zastosowania art. 26 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego, Sąd podziela utrwalone stanowisko sądów administracyjnych wyrażone w wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 348/04-Lex nr 169410 oraz dostępne w internecie w wyroku WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 147/08 i niepublikowanym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 705/07 i stwierdza, że urządzenie jakim jest tablica informacyjna typu "BP MARS" o wskazanych w projekcie konstrukcyjno-budowlanym rozmiarach i sposobie konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, odnoszącego się do urządzeń reklamowych o innych cechach, niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Z tego też względu budowa powyższej inwestycji podlega obowiązkowi przewidzianemu w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi, co do wadliwości rozstrzygnięcia organu II instancji.

Organ w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji zaskarżonej może wydawać się mało czytelne, komponuje jednak z treścią przywołanej podstawy prawnej.

Decyzja bowiem utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji w części wniesionego sprzeciwu, a uchyla ją natomiast w części dotyczącej nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd analizując treść uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdza, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie narusza przepisów prawa.

Uchylenie poczynione przez organ odwoławczy w części nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę prawidłowo zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Nie można nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia w drodze decyzji administracyjnej, w sytuacji, gdy obowiązek ten wynika z mocy ustawy.

Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zawiera w sobie uchylenie decyzji w części wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy w jego prawidłowej części.

Utrzymanie decyzji w mocy, w części dotyczącej wniesionego sprzeciwu, jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. Stanowisko to zostało uzasadnione wyczerpująco przez organ II instancji. Prawidłowość twierdzeń organu w tym zakresie Sąd podzielił na wstępie uzasadnienia wyroku.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).