Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1738/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21a ust. 1,3
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Kołodziej (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Rektora [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu i uchylenia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rektor Wyższej Szkoły [...] w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 45, poz. 595 ze zm.) stwierdził, że dr W. B. nabywa usprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego.

Ponadto wskazał, że decyzja wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, która w tym okresie może wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję w sprawie nabycia powyższych uprawnień.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w związku z zawiadomieniem Rektora Wyższej Szkoły [...] w [...] z dnia [...] maja 2013 r., wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora Wyższej Szkoły [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie nabycia przez dr W. B. uprawnień równoznacznych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W uzasadnieniu podała, że Prezydium Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym jednogłośnie wypowiedziało się za wyrażeniem sprzeciwu i uchyleniem decyzji Rektora.

Ponadto wskazała, że zgodnie z art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), na podstawie decyzji rektora uczelni osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudniona w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego.

Centralna Komisja stwierdziła, że w zakresie ustawowego warunku kierowania przez dr W. B. podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat samodzielnie zespołami badawczymi, wnioskodawca nie złożył żadnych dowodów wskazujących na jego spełnienie. Na wezwanie organu do uzupełnienia dokumentacji w tym zakresie, Rektor Szkoły przedstawił jedynie akt mianowania w Szkole i kopię umowy o pracę dr W. B. z dnia [...] maja 1999 r. w Spółce [...] w [...] w charakterze kierownika laboratorium analitycznego.

Zatem w ocenie Centralnej Komisji, Szkoła nie przedstawiła dowodu na zatrudnienie dr W. B. w innym państwie (w jednostce naukowej) i kierowanie w ramach tego zatrudnienia przez co najmniej pięć lat samodzielnie zespołami badawczymi. Jednocześnie organ zauważył, że z pkt II "Autoreferatu" ww. nie wynika jakiekolwiek zatrudnienie w innym państwie.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Rektor Wyższej Szkoły [...] w [...] wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zarzucił Centralnej Komisji błędną interpretację zapisu ustawowego art. 21a ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), gdyż art. 21a ust. 1 wyróżnia osoby, które uzyskały stopień doktora:

1) w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2) za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi (...).

Inna interpretacja powyższego przepisu jest nieuprawniona, bo prowadzi do uprzywilejowania osób pracujących w innym państwie i jest wyraźną dyskryminacją osób pracujących w Polsce, co narusza prawo konstytucyjne i prawa człowieka.

Zatem skarżący i zainteresowany nie musieli wykazywać pracy w innym państwie, która nie jest i nie może być podstawową przesłanką ustawową. Skarżący zarzucił ponadto, że w postępowaniu nie zastosowano wskazanych przez art. 29 ust. 1 ustawy przepisów k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 21a ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), który stanowi, że osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek, osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie decyzji rektora.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że koniecznymi przesłankami do przyznania uprawnienia równoważnego uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego, które musza być spełnione łącznie, są:

- uzyskanie stopnia doktora w RP lub za granicą,

- kierowanie samodzielnie podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat zespołami badawczymi,

- posiadanie znaczącego dorobku i osiągnięć naukowych,

- wcześniejsze zatrudnienie w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego.

Tak rozumianą treść przepisu art. 21a ust. 1 powołanej ustawy można wywieść już z jego wykładni językowej.

Nie sposób więc zgodzić się ze skarżącym, iż ma on zastosowanie również do osób, które kierowały samodzielnie przez co najmniej pięć lat zespołami badawczymi w Rzeczypospolitej Polskiej, a nie podczas pracy w innym państwie.

Nie pozwala bowiem na to wykładnia celowościowa przedmiotowego przepisu, który został wprowadzony przepisem art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustawy (Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm.).

W uzasadnieniu projektu ww. ustawy zmieniającej zapisano:

"Otwarcie uczelni na wybitnych badaczy z zagranicy – wprowadzono możliwość podejmowania przez rektora decyzji o zatrudnieniu na stanowisku profesora nadzwyczajnego i wizytującego (bez konieczności przechodzenia postępowania habilitacyjnego) nie tylko cudzoziemców i obywateli polskich, którzy uzyskali stopień doktora w Polsce i podczas pracy za granicą przez minimum pięć lat kierowali samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe. Decyzja ta będzie podejmowana na wniosek kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, bez zasięgania opinii CK. Ponadto cudzoziemcy i obywatele polscy, którzy uzyskali stopień doktora w Polsce lub za granicą oraz podczas pracy za granicą przez minimum pięć lat kierowali samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, mogą otrzymać pełnię uprawnień naukowych i dydaktycznych, które przysługują w Polsce doktorom habilitowanym, o ile CK nie wyrazi uzasadnionego sprzeciwu.".

Przedstawione uzasadnienie w sposób niebudzący wątpliwości rozstrzyga, jaki jest krąg adresatów normy prawnej zawartej w przepisie art. 21a ust. 1 omawianej ustawy. Bezspornie nie obejmuje ona osób, które nie spełniają warunku kierowania samodzielnie przez minimum pięć lat zespołami badawczymi podczas pracy za granicą.

W niniejszej sprawie wskazanego wymogu niewątpliwie nie spełnia dr W. B., a zatem trafnie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 21a ust. 3 cyt. ustawy, wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora Wyższej Szkoły [...] w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie nabycia przez wymienionego uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Stąd też zarzut błędnej wykładni przepisu art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...), jest nieuprawniony. Nie jest też zasadny zarzut niezastosowania wskazanych w art. 29 ust. 1 ww. ustawy, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim skarżący nie wskazał, jakie przepisy k.p.a. zostały przez organ naruszone, natomiast w ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem reguł postępowania administracyjnego. Świadczy o tym w szczególności okoliczność, że Centralna Komisja wzywała Rektora Szkoły do uzupełnienia dokumentacji o przedstawienie dowodów na pracę W. B. za granicą. Ponadto organ w sposób należyty ustalił stan faktyczny w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, rozpatrzył go oraz ocenił na jego podstawie, że okoliczność pracy zainteresowanego za granicą nie została udowodniona. Ponadto zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.