Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 170/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. z dnia 15 lutego 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu. Toteż każda osoba wszczynająca postępowanie powinna liczyć się z koniecznością poniesienia na ten cel wydatków. Wyjątek zaś od tej zasady ustawodawca przewidział w rozdziale 3 działu V powołanej ustawy – "Zwolnienie od kosztów sądowych"- a zwłaszcza w przepisach regulujących instytucję prawa pomocy (art. 243 – 263).

Jak wynika zaś z treści powołanego art. 246 § 1 ustawy, dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające można wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub posiadających bardzo skromny dochód lub oszczędności, a więc wobec tych osób, które znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.

Z treści wniosku S. K. wynika, że miesięczny dochód w jego gospodarstwie domowym, obejmującym cztery osoby, wynosi łącznie 10.100 zł brutto. Na kwotę tą składa się dochód osiągany przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz dochód osiągany przez jego żonę, którego źródłem jest umowa o pracę. Skarżący i jego żona gospodarstwo domowe prowadzą wspólnie ze swoimi dziećmi: A. i K.

W rubryce 7. formularza wniosku skarżący wśród składników swojego majątku wymienił nieruchomość rolną o pow. 2ha, działkę o pow. 2000 m2 oraz budynek gospodarczy o pow. 150 m2. Jednocześnie wskazał, że jego żona – A. K.– jest właścicielem nieruchomości budynkowej o pow. 210 m2.

Z kolei, jako przedmioty wartościowe – o wartości powyżej 3000 euro- skarżący wymienił trzy pojazdy: samochód marki [...] (rok produkcji 2000), samochód marki [...] (rok produkcji 2005) oraz samochód marki [...] (rok produkcji 2002).

Natomiast z treści dokumentów źródłowych, złożonych przez skarżącego w wykonaniu wezwania z dnia 4 marca 2010 r., wynika, że średnie miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym skarżącego za okres ostatnich trzech miesięcy kształtowały się na poziomie ok. 4000 zł. Z kolei treść złożonego przez skarżącego zeznania podatkowego za rok 2008 (PIT-36L wraz z załącznikiem – PIT/B – w aktach w kopii) oraz treść wyciągu z posiadanego rachunku bankowego za okres od 1 stycznia 2010 r. do 19 marca 2010 r. wskazują, że średni miesięczny dochód skarżącego w roku 2008 r. wyniósł ok. 44.000 zł netto, a na dzień 4 stycznia 2010 r. skarżący dysponował kwotą 404.875,77 zł.

Z analizy ww. wyciągu wynika nadto, że we wskazanym okresie konto skarżącego było regularnie zasilane kwotami w przedziale od 15.000 – 70.000 zł (np. przelew przychodzący z dnia 19.01.2010, z dnia 09.02.2010 r., z dnia 16.02.2010 r. , z dnia 24.02.2010 r., z dnia 03.03.2010 r. i z dnia 04.03.2010 r.), przy czym na wyciągu, poza wpłatami własnymi skarżącego, jako wpłacający, figuruje również P.H.U. [...], A. K. oraz P.H.U. [...], A. K.

Oczywistym jest, że ponoszenie kosztów postępowania i wydatków związanych z ewentualnym ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika zawsze powoduje określony uszczerbek utrzymania skarżącego i jego rodziny, ale nie uzasadnia to jeszcze przyznania prawa pomocy chyba, że strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania albo poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego strony i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jednakże ustalona w niniejszej sprawie sytuacja majątkowa skarżącego oraz jego rodziny prowadzi do wniosku, że skarżący ma wystarczające środki, aby ponieść pełne koszty postępowania. Należy bowiem zauważyć, że koszt postępowania na obecnym jego etapie ogranicza się do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 221, poz. 2193), a tym samym koszt ten w zestawieniu ze stałymi dochodami wnioskodawcy i ich wysokością nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z uwagi na aktualny stan majątkowy skarżącego także i dalsze, potencjalne koszty postępowania w niniejszej sprawie nie spowodują jakiegokolwiek uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny, a posiadane obecnie przez skarżącego środki będą w dalszym ciągu stanowić ich wielokrotność.

Nadto środki, którymi dysponuje wnioskodawca mogą być wykorzystane w sposób dowolny, bowiem z oświadczenia wnioskodawcy nie wynika, aby podlegały one zajęciu w trybie egzekucji administracyjnej, czy sądowej.

Również wykazana przez skarżącego wysokość wydatków obciążających jego gospodarstwo domowe, nawet przy założonym zwiększeniu tej kwoty o podstawowe koszty utrzymania skarżącego i jego żony, stanowi jedynie niewielką część pozostających w jego dyspozycji środków pieniężnych, a tym samym nie uniemożliwia mu poniesienia pełnych kosztów postępowania.

Z tych względów na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.