Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 699/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 31 marca 2005 r. nr XXX/244/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę /-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Dnia 31 marca 2005r. Rada Miejska w K. podjęła uchwałę o numerze XXX/244/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., obejmującego północno-zachodni rejon Śródmieścia ograniczony ulicami [...],[...],[...],[...], terenami wokół byłej kolejki wąskotorowej oraz ulicami [...],[...] i [...].

Dnia [...]kwietnia 2005r., do Urzędu Miejskiego w K., J.K. skierował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Powołując się na przepis art. 52 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał Radę Miejską do stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 31 marca 2005r. w sprawie uchwalenia wyżej wspomnianego planu. Wywiódł, że uchwała ta została podjęta z naruszeniem trybu sporządzania, co powoduje jej nieważność z mocy prawa.

W uzasadnieniu podniósł, co następuje:

Na podstawie art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniesione zostały uwagi do planu.

Zarządzeniem numer [...] z dnia [...]lutego 2005r., zgodnie z art. 17 pkt 12 ustawy, Burmistrz K. dokonał rozstrzygnięcia uwag. Ich część została uwzględniona.

Skarżący wywiódł, że zgodnie z art. 17 pkt 13 ustawy, po wprowadzeniu zmian do projektu planu, projekt powinien być ponownie w niezbędnym zakresie uzgodniony i zgodnie z art. 17 pkt 14 ustawy przedstawiony Radzie Miejskiej wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Projekt został zaś przedstawiony bez stosownych uzgodnień.

Rada Miejska rozpatruje przedstawiony projekt planu. O ile Rada Miejska zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy stwierdzi konieczność dokonania zmian, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag, to winna uchwalić nowy projekt planu, którego części objęte zmianami powinny być przedmiotem ponowionych czynności, o których stanowi art. 17 ustawy.

Tymczasem rada stwierdzając konieczność dokonania zmian, zamiast uchwalenia nowego projektu, uchwaliła plan. W punkcie 7 uzasadnienia uchwały jednoznacznie stwierdza się, że część uwag została uwzględniona i wprowadzona do planu. Zdaniem skarżącego przepis art. 19 ustawy o planowaniu jest kategoryczny.

Dnia [...]maja 2005r. Rada Miejska w K. odpowiedziała skarżącemu, że nie znalazła podstaw do nadania biegu przedmiotowej sprawie, którą uważa za zamkniętą.

Dnia [...]czerwca 2005r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga J.K. Zażądał on stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Zdaniem skarżącego, wskutek wejścia w życie planu na objętym nim terenie możliwym będzie prowadzenie inwestycji powodujących zmianę zagospodarowania przestrzennego miasta – wybudowanie obiektów budowlanych w miejscach, w których ich być nie powinno. Zatem zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem uchwalenie planu kończy proces kształtowania ładu przestrzennego części miasta objętej planem, przesądzając lokalizację na konkretnym terenie.

Z załącznika nr 2 do uchwały z dnia 31 marca 2005r. wynika, że część uwag wniesionych do projektu planu uwzględnia się.

Przepis art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób jednoznaczny stanowi, że w takim wypadku istnieje obowiązek ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 tejże ustawy. Jest rzeczą oczywistą, zdaniem skarżącego, że ponowione czynności powinny być ograniczone tylko do części projektu planu objętego zmianami. Istotną zmianą jest zmiana treści § 22 ust. 5 pkt 2 tejże uchwały.

Niezbędnym wydaje się powtórzenie takich czynności jak:

- wyłożenie części planu do publicznego wglądu,

- publiczna dyskusja,

- możliwość ponownego złożenia uwag w tym względzie.

Z akt sprawy, ani z udzielonych odpowiedzi nie wynika, aby jakiekolwiek czynności zostały ponowione. Tym samym uznać należy, zdaniem skarżącego, że w sposób istotny naruszono tryb sporządzania planu miejscowego.

Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotne naruszenie trybu powoduje nieważność uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o jej oddalenie. Wywiodła, że nie stwierdziła konieczności dokonania zmian w projekcie planu. Nie zachodzi więc obowiązek ponowienia czynności określonych w art.17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Uwagi te zostały uwzględnione przez Burmistrza i zgodnie z obowiązującymi przepisami wprowadzone do projektu planu. Rada żadnych uwag nie uwzględniła. Nie zachodziła konieczność ponowienia procedury.

Należy stwierdzić, że zarzuty przedstawione w wezwaniu są pozbawione podstaw prawnych.

Na rozprawie dnia 13 grudnia 2005r. skarżący oświadczył, że nie występuje składając skargę w czyimś konkretnym interesie, zależy mu jedynie na tym by uchwalony plan pozostawał w zgodzie z przepisami, także gdy chodzi o tryb jego sporządzenia. Ten zaś w ocenie skarżącego został naruszony. Przepis art. 17 pkt 13 jest jednoznaczny, skoro wprowadzono zmiany do projektu w wyniku uwzględnienia uwag, to Burmistrz ponawia uzgodnienia w tym względzie. Niezbędnym stało się ponowienie etapów procedury. Nieważne, czy dotyczy to uwag uwzględnionych przez Burmistrza, czy Radę.

Na rozprawie dnia 30 maja 2006r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wyjaśnił, że mieszka w K. w bloku, w którym ma mieszkanie własnościowe. Jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej. Powyższy blok nie jest usytuowany na terenie objętym planem. Nie jest właścicielem innej nieruchomości, której plan dotyczyłby.

Skarżący oświadczył, że skargę złożył jako mieszkaniec miasta K., który miał prawo do złożenia uwag do projektu planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

W myśl art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy czyj interes prawny albo uprawnienie zostały naruszone uchwałą zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej – może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W przeciwieństwie zatem do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kpa, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego uprawnienie lub interes prawny zostały naruszone.

Przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.).

Skarżący nie podnosił, by zaskarżona uchwała naruszała jego interes prawny lub uprawnienie.

Sąd nie dopatrzył się, by naruszenie uprawnień i interesu prawnego skarżącego w istocie miało miejsce.

J.K. legitymację do złożenia skargi wywodził z samego faktu zamieszkania w K. Jego zdaniem każdy z mieszkańców ma prawo dbać o to, by uchwalone postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego pozostawały w zgodzie z przepisami prawa.

Powyższe nie wyczerpują znamion art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten prawo do wniesienia skargi ogranicza jedynie do wspomnianych naruszeń.

Rozstrzygając Sąd miał na względzie także, iż skarżący na terenie objętym miejscowym planem nie zamieszkuje, ni posiada należącej doń żadnej nieruchomości. Blok, w którym mieszka i posiada należące do niego mieszkanie usytuowany jest na terenie, którego plan nie obejmuje.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że skarżący nie miał legitymacji do zaskarżenia przedmiotowego planu.

Stąd jego skarga ulec musiała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

/-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska

za nieobecnego Sędziego

/-/ A.Łaskarzewska

MarK