Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3851/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 86a ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 sierpnia 2014 r. nr IPPP1/443-456/14-5/EK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że w dniu 15 kwietnia 2014 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia 100% podatku naliczonego z faktur dotyczących kosztów używania i eksploatacji samochodów służbowych używanych w działalności gospodarczej i wynajmowanych na rzecz pracowników.

2. W przedmiotowym wniosku Spółka opisując stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe wskazała, że głównym przedmiotem jej działalności jest działalność w zakresie usług marketingowych i promocyjnych produktów farmaceutycznych świadczonych na zlecenie firm farmaceutycznych. Zaznaczyła przy tym, że wynajmuje lub leasinguje samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w art. 86a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o VAT"). Samochody te udostępniane są pracownikom na następujących zasadach: 1) pracownicy Spółki używają samochodów w godzinach pracy do wykonywania obowiązków służbowych; 2) po godzinach pracy Spółka wynajmuje tym osobom odpłatnie samochody - umowa przewiduje, że pracownik w ramach najmu może przejechać maksymalnie określoną liczbę kilometrów (przykładowo 1.000 km) miesięcznie i za to płaci Spółce czynsz najmu, zaś w przypadku przekroczenia tego limitu, pracownik obciążany jest dodatkową kwotą czynszu za przejechanie dodatkowych, ponadlimitowych kilometrów. W związku z powyższym Skarżąca uznała, że nie wykorzystuje samochodów na cele inne niż cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto podkreśliła, że wszyscy jej pracownicy prowadzą lub będą prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, a ewidencja będzie prowadzona odrębnie dla każdego miesiąca. Skarżąca w związku z wykorzystaniem samochodu wyłącznie na cele działalności gospodarczej, zamierza odliczać 100% podatku naliczonego związanego z użytkowaniem lub eksploatacją samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86a ust. 1 ustawy o VAT. Uzupełniając wniosek Spółka zwróciła uwagę, że w Krajowym Rejestrze Sądowym - jako przedmiot jej działalności - wskazano między innymi prowadzenie działalności w zakresie "wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek", opisane symbolem PKD 77.11 .Z. Jednocześnie zaznaczyła, że w przypadku zawierania umów z pracownikami na wynajem pojazdu samochodowego opłata (cena najmu) będzie stanowiła realne wynagrodzenie (rzeczywistą równowartość) za świadczenie tego typu usług na rynku. Wskazując na regulamin używania samochodów służbowych do celów służbowych podniosła, że: 1) Firma oddaje do dyspozycji samochód służbowy wybranym pracownikom w niej zatrudnionych; 2) w celu zabezpieczenia poziomu kosztów związanych z użytkowaniem samochodów do celów służbowych, Pracownik zobowiązany jest do optymalnego planowania trasy przejazdów w celach służbowych, tak aby trasa ta była jak najkrótsza, lub jak najszybsza, biorąc pod uwagę doświadczenie Pracownika w zakresie natężenia ruchu ("korków") na poszczególnych odcinkach dróg. W celu zabezpieczenia poziomu kosztów związanych z eksploatacją samochodów Pracownik powinien tak planować przejazdy, aby nie przekroczyć miesięcznego limitu przebiegu pojazdu na poziomie 3500 km. Po przekroczeniu ww. limitu bez pisemnej zgody przełożonego, Pracownik będzie obciążony kwotą w wysokości 0,42 PLN + 23% VAT za kilometr + koszt paliwa (jest to stawka, którą Spółka zostanie obciążona przez firmę leasingową w przypadku przekroczenia poziomu 3.500 km przejechanych miesięcznie). Jeżeli Pracownik będzie używał samochód służbowy poza godzinami pracy na podstawie odrębnej umowy o pracę - limit określony powyżej dotyczy łącznego przebiegu na cele służbowe oraz w ramach umowy najmu. Jeżeli przekroczenie przez takiego Pracownika limitu przebiegu nastąpi w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, to Pracownik zostanie obciążony za ponad limitowy przebieg według stawki określonej powyżej. Jeżeli jednak przekroczenie limitu nastąpi w związku z wykorzystaniem samochodu w ramach umowy najmu, do ponad limitowych kilometrów zastosowanie znajdzie stawka określona w umowie najmu; 3) Samochód służbowy służy wyłącznie do wykonywania zadań służbowych, z zastrzeżeniem sytuacji, gdy samochód będzie odpłatnie wynajęty pracownikowi do użytku prywatnego poza godzinami pracy na podstawie odrębnej umowy o odpłatny wynajem samochodu; 4) Pracownik zobowiązany jest do rzetelnego i prawidłowego prowadzenia ewidencji przebiegu powierzonego mu pojazdu według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do niniejszego regulaminu. Pracownik oświadcza, że ma świadomość, że nieprawidłowe lub nierzetelne prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu stanowi ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych i może być podstawą do rozwiązania umowy o pracę z Pracownikiem bez wypowiedzenia z winy Pracownika, 5) Pracownik zobowiązany jest przekazać bezpośredniemu przełożonemu wypełnioną i podpisaną ewidencję w terminie 7 dni od zakończenia miesiąca, którego dotyczy ewidencja. Bezpośredni przełożony Pracownika zobowiązany jest do weryfikacji ewidencji, w szczególności zgodności celów poszczególnych wyjazdów Pracownika oraz zadeklarowanych odległości. Spółka zwróciła uwagę, że wskazuje również osoby uprawnione do korzystania z samochodu w każdym przypadku jest to jeden, konkretny pracownik Spółki, któremu przekazuje ona samochód na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. Pracownik ponosi materialną odpowiedzialność za udostępniony mu samochód. Natomiast regulamin używania samochodów służbowych przewiduje, że użytkowanie samochodu jest przypisane wyłącznie pracownikowi i tylko pracownik, do którego przypisany jest dany samochód może kierować pojazdem. Powyższe zastrzeżenie dotyczy także sytuacji, gdy Pracownik poza godzinami pracy będzie korzystał z samochodu na podstawie odrębnej umowy najmu. Ponadto, regulamin wskazuje, że samochodem mogą kierować inne osoby posiadające aktualne prawo jazdy - w obecności Pracownika z zastrzeżeniem łącznego spełnienia następujących warunków: a) w wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody Pracodawcy, b) tylko w czasie używania samochodu służbowego poza godzinami pracy na podstawie odrębnej umowy najmu. W ocenie Skarżącej na uwagę zasługuje ponadto, że regulamin użytkowania samochodów służbowych do celów służbowych przewiduje również, że bezpośredni przełożony - w przypadku wystąpienia wątpliwości co do prawidłowości lub rzetelności prowadzonej przez Pracownika ewidencji zobowiązany jest do podjęcia działań w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości. Spółka zaznaczyła, iż w zakresie używania samochodu służbowego po godzinach pracy na podstawie umowy najmu - uważa za wystarczającą weryfikację, czy pracownik nie przekroczył określonego w umowie najmu limitu kilometrów. Końcowo stwierdziła, że przy takim sposobie rozliczeń i prowadzenia ewidencji posiada wystarczające dokumenty, aby wykazać, że wynajmowany przez nią samochód wykorzystywany jest wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej (częściowo w celu realizacji obowiązków służbowych, a częściowo w celu wynajmu za wynagrodzeniem). Z tego powodu w jej ocenie nie jest konieczne prowadzenie ewidencji w zakresie w jakim samochody wykorzystywane są w ramach zawartych przez Spółkę umów najmu.

3. W związku z powyższym Skarżąca zapytała: 1) Czy w zakresie w jakim samochód jest odpłatnie wynajmowany przez Spółkę jej pracownikom poza godzinami pracy, musi prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, czy też ewidencja powinna dotyczyć jedynie wykorzystywania samochodu w godzinach pracy (czyli w czasie, gdy samochód wykorzystywany jest przez pracownika do wykonywania obowiązków służbowych, a nie wynajmowany przez niego na podstawie umowy najmu zawartej ze Spółką)?; 2) W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie pierwsze będzie zakładała obowiązek prowadzenia ewidencji także w zakresie w jakim samochody wykorzystywane są w ramach umowy najmu, to czy wystarczające będzie jeżeli w prowadzonej (miesięcznej) ewidencji - oprócz danych dotyczących przejazdów na cele służbowe pracowników w wykonaniu ich obowiązków z umowy o pracę - w ostatniej (jednej) pozycji takiej ewidencji pojawią się następujące dane: kolejny numer wpisu, informacja, że samochód był odpłatnie udostępniony w ramach umowy najmu, liczba przejechanych w ramach umowy najmu kilometrów?

4. Stanowisko Skarżącej odnośnie pytania 1 opierało się na założeniu, że w celu odliczenia 100% podatku naliczonego z faktur dotyczących kosztów używania i eksploatacji samochodów nie musi prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu w zakresie w jakim samochód używany jest przez pracownika w ramach umowy najmu poza godzinami pracy. Tym samym za wystarczające uznała jeżeli ewidencja będzie obejmowała użycie samochodu w celu wypełnienia obowiązków służbowych. W jej przekonaniu zakres użycia samochodu w ramach umowy najmu i liczbę przejechanych w tym celu kilometrów będzie można ustalić odejmując od łącznej liczby przejechanych w danym miesiącu kilometrów liczbę kilometrów przejechanych na cele służbowe. W ten sposób będzie można ustalić, czy pracownik w ramach umowy najmu przekroczył limit, czy też nie. Spółka przytaczając brzmienie art. 86a ustawy o VAT stwierdziła, że jej samochody nie spełniają warunków konstrukcyjnych, o których mowa w powyższym przepisie, w związku z czym prowadzi ewidencję przebiegu pojazdu w zakresie, w jakim samochody używane są na cele jej działalności gospodarczej. Jej zdaniem ewidencja przebiegu pojazdu ma służyć celom wykazania, że Spółka jako podatnik podatku od towarów i usług użytkuje samochody wyłącznie na działalność gospodarczą. Ponadto stwierdziła, że z przepisów ustawy o VAT obowiązujących od dnia 1 kwietnia 2014 r. wynika, że ewidencja ma służyć wyłącznie do ustalenia, czy w ramach godzin pracy i wykonywania obowiązków służbowych samochody rzeczywiście wykorzystywane są do działalności gospodarczej Spółki, a nie na inne cele, niezwiązane z tą działalnością. Tym samym za zbędne uznała prowadzenie ewidencji, gdy pracownik za wynagrodzeniem użytkuje samochód na podstawie umowy najmu po godzinach pracy. W jej przekonaniu, skoro pracownik za wynagrodzeniem płaconym Spółce ma prawo przejechać 1.000 kilometrów miesięcznie, to przejazdy w ramach tego limitu są przejazdami na cele prowadzonej działalności - czyli w celu uzyskania przychodu w postaci czynszu najmu - bez względu na to gdzie pracownik pojedzie tym samochodem w ramach wspomnianego limitu. Z tego powodu uznała, iż prowadzenie szczegółowej ewidencji przebiegu pojazdu, która obejmowałaby przejazdy w ramach umowy najmu nie jest wymagane. Ponadto zwracając uwagę na sposób weryfikacji, czy pracownik nie przekroczył określonego limitu kilometrów zaznaczyła, że przy takim sposobie rozliczeń i prowadzenia ewidencji Spółka posiada wystarczające dokumenty, aby wykazać, że wynajmowany przez nią samochód wykorzystywany jest wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej (częściowo w celu realizacji obowiązków służbowych, a częściowo w celu wynajmu za wynagrodzeniem). Według Spółki jej stanowisko potwierdza również brzmienie art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c) ustawy o VAT. Reasumując stwierdziła, że skoro ewidencji nie trzeba w ogóle prowadzić, jeżeli samochody przeznaczone są wyłącznie do oddania w odpłatny najem, to w przypadku, gdy samochód używany jest częściowo na własne potrzeby Spółki, a częściowo oddawany w najem, to nie musi prowadzić ewidencji w zakresie w jakim samochód oddawany jest w odpłatny najem jej pracownikom. W dalszej części zwróciła uwagę, że w sytuacji negatywnej oceny jej stanowiska w zakresie pytania pierwszego, za wystarczające uznała, jeżeli w prowadzonej miesięcznie ewidencji oprócz danych dotyczących przejazdów na cele służbowe pracowników w wykonaniu ich obowiązków z umowy o pracę, na koniec miesiąca pojawi się jeden wpis, w ramach którego osoba użytkująca samochód wskaże: a) kolejny numer wpisu, b) informację, że samochód był odpłatnie wynajęty w ramach zawartej umowy najmu, c) liczbę przejechanych w ramach umowy najmu kilometrów. W jej przekonaniu pozostałe dane, takie jak stan licznika na początek i koniec miesiąca, czy też numer rejestracyjny pojazdu i dane osoby, która korzystała z samochodu będą zamieszczone w tej części ewidencji, w której będą zamieszczane dane o użyciu samochodu w ramach wykonywania obowiązków służbowych. Tym samym za zbędne uznała wskazywanie jakie trasy przejechał pracownik w ramach umowy najmu, w sytuacji, gdy są całkowicie zbyteczne z punktu widzenia ustalenia, czy samochód wykorzystywany jest wyłącznie na cele działalności Spółki. Według Skarżącej skoro wynajęła samochód za wynagrodzeniem, za które pracownik może przejechać określoną liczbę kilometrów, to całkowicie nie ma znaczenia dla określenia, czy samochód jest używany na cele działalności (odpłatnego najmu) gdzie w ramach umowy najmu pracownik jeździł. Bez względu bowiem na to gdzie pracownik w ramach umowy najmu pojedzie - każdy taki przejazd będzie związany z działalnością Spółki, czyli z czynszem, który Spółka otrzymuje za wynajem samochodu po godzinach.

5. Minister Finansów z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 1 sierpnia 2014 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o VAT przewiduje wyłączenie ogólnej zasady wynikającej z art. 86a ust. 1 tej ustawy w zakresie odliczania podatku naliczonego związanego z wydatkami dotyczącymi pojazdów samochodowych, w sytuacji, gdy dany pojazd samochodowy jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Jednocześnie zaznaczył, że ustawodawca w ust. 4 ww. art. 86a ustawy o VAT wyjaśnił, kiedy pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane do działalności gospodarczej. Z jego brzmienia wynika, iż pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane do działalności gospodarczej jeżeli sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne. Jednocześnie zwrócił uwagę, że w art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT ustawodawca zrezygnował z wymogu prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu w przypadku pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika. Organ mając na uwadze, że skoro z treści wniosku wynika, iż pojazdy samochodowe nie są przeznaczone wyłącznie do oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zatem w zaistniałych okolicznościach sprawy nie znajdzie zastosowania art. 86a ust. 5 ustawy o VAT. Tym samym Spółka będzie zobowiązana do zastosowania art. 86a ust. 4 pkt 1 ww. ustawy jedynie w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, przepis ten nie będzie dotyczył działalności w zakresie wynajmu samochodów. Według organu okoliczność, że Skarżąca dokonuje najmu pojazdu i rozstrzygnięcie, czy w odniesieniu do wynajętych na rzecz pracowników samochodów służbowych konieczne jest prowadzenie rejestru przebiegu pojazdu, nie jest decydująca do uznania, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w związku z ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT i tym samym nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego w pełnym zakresie. Minister Finansów stanął na stanowisku, że aby uznać czy Spółce przysługuje pełne odliczenie podatku naliczonego z tytułu użytkowania pojazdów do celów służbowych jak również najmu samochodów, należy przeanalizować, czy Skarżąca tworząc odpowiednie procedury, jak również sprawując nad nimi nadzór wykluczyła użytkowanie samochodów służbowych do celów prywatnych w czasie, kiedy pracownicy użytkują te pojazdy do obowiązków służbowych. Tym samym uznała, że w sytuacji przedstawionej we wniosku dla oceny zakresu odliczenia podatku naliczonego konieczne będzie spełnienie wymogów przewidzianych przepisem art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT tj.: 1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez Spółkę, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania wykluczać będzie ich użycie do celów prywatnych, i jednocześnie 2) wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez Spółkę dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu. Według organu określone przez podatnika zasady używania pojazdów muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku tych pojazdów. Organ mając na uwadze przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe stanął na stanowisku, że z wprowadzonych przez Spółkę procedur użycia samochodów w ramach wykorzystywania ich w celach służbowych oraz sprawowanego nadzoru nie wynika całkowite wyeliminowanie możliwości użytku prywatnego przez osobę uprawnioną do używania pojazdu. Jego zdaniem nałożone regulaminem na pracownika zobowiązania do optymalnego planowania trasy przejazdów w celach służbowych, tak aby pracownik nie przekroczył ustalonego limitu kilometrów użytkowania samochodów, czy też zastrzeżenie, że pracownik zobowiązany jest do rzetelnego i prawidłowego prowadzenia ewidencji przebiegu nie eliminuje użytku prywatnego przez pracownika w godzinach służbowych. Opisany nadzór ogranicza się w zasadzie do weryfikacji odległości przejechanej przez pracownika, i to w momencie wystąpienia wątpliwości. W związku z powyższym stanął na stanowisku, że nie można obiektywnie stwierdzić, że ww. samochody są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej i wprowadzony regulamin oraz nadzór nad nim wyklucza ich użycie w celu prywatnym. W dalszej części uzasadnienia organ zaznaczając, że przepisy ustawy nie określają w jaki sposób podatnik ma zapewnić w przedsiębiorstwie wyeliminowanie użytku prywatnego używanych w nim pojazdów samochodowych dla celów pełnego odliczenia podatku naliczonego podkreślił, że określone zasady używania pojazdów muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku tych pojazdów. Przy czym użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych. Reasumując organ doszedł do przekonania, że w opisanych warunkach Spółka nie stworzyła procedur/zasad wykorzystania pojazdów w pełni wykluczających potencjalny ich użytek prywatny w ramach użytku samochodów do celów służbowych, co powoduje, że przedmiotowe pojazdy nie będą wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. Tym samym jego zdaniem Skarżącej będzie przysługiwało prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu nabycia danego pojazdu i innych towarów oraz usług związanych z danym pojazdem, zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2014 r. W konsekwencji Spółka nie będzie zobligowana do prowadzenia rejestru przebiegu pojazdów o którym mowa w art. 86a ust. 4 pkt 1 ww. ustawy.

6. Skarżąca po skorzystaniu z prawa wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa złożyła, za pośrednictwem Ministra Finansów, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie powyższej interpretacji indywidualnej w całości i potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska, zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że wprowadzone przez Spółkę regulamin i procedury nie zapewniają wyłączenia użycia tych samochodów do celów innych niż działalność gospodarcza, a przez to nie przysługuje jej prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z użytkowaniem samochodów osobowych. Uzasadniając zarzuty skargi za błędne uznała stanowisko organu zgodnie, z którym wprowadzone regulaminy i procedury nie wykluczają użytku do celów innych niż działalność gospodarcza. W jej ocenie przyjęte przez nią rozwiązanie wyklucza użytek samochodu służbowego do celów innych niż związanych z działalnością gospodarczą, ponieważ: 1) w regulaminie używania samochodów służbowych szczegółowo wskazała zasady używania samochodów oraz zasady weryfikowania rzetelności i poprawności prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu, 2) wskazała na poważne konsekwencje naruszenia określonych w regulaminie zasad używania samochodów służbowych, do których zalicza się odpowiedzialność dyscyplinarną i materialną, 3) umożliwiła pracownikom odpłatne korzystanie z samochodów służbowych po godzinach pracy, a więc używanie samochodów do swoich celów pracownik realizuje w ramach umowy najmu i nie musi w tym celu naruszać zasad korzystania z samochodów służbowych Spółki. Reasumując Skarżąca nie dopuszcza używania samochodu do celów innych niż działalność gospodarcza, co odzwierciedla wprowadzony przez nią regulamin używania samochodów do celów służbowych.

7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługiwała na uwzględnienie.

8. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia na tle przedstawionego przez Stronę stanu faktycznego prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z eksploatacją samochodów wykorzystywanych do działalności gospodarczej Spółki. Skarżąca w swoim wniosku wyraziła pogląd, że z uwagi na fakt prowadzenia działalności w zakresie wynajmu samochodów osobowych w celu odliczenia 100% podatku naliczonego z faktur dotyczących kosztów używania i eksploatacji samochodów nie musi prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu w zakresie w jakim samochód używany jest przez pracownika w ramach umowy najmu poza godzinami pracy. Według Strony wystarczające będzie jeżeli ewidencja będzie obejmowała użycie samochodu w celu wypełnienia obowiązków służbowych. Zakres użycia samochodu w ramach umowy najmu i liczbę przejechanych w tym celu kilometrów będzie można ustalić odejmując od łącznej liczby przejechanych w danym miesiącu kilometrów liczbę kilometrów przejechanych na cele służbowe. W ten sposób będzie można ustalić, czy pracownik w ramach umowy najmu przekroczył określony w umowie limit, czy też nie. Minister Finansów nie odnosząc się w istocie do interesującej Skarżącą kwestii prowadzenia dokumentacji przebiegu pojazdów stwierdził zasadniczo, że w opisanych warunkach Skarżąca nie stworzyły procedur/zasad wykorzystania pojazdów w pełni wykluczających potencjalny ich użytek prywatny w ramach użytku samochodów do celów służbowych, co powoduje, że przedmiotowe pojazdy nie będą wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. W konsekwencji Organ interpretujący stwierdził, iż Skarżąca nabędzie wyłącznie prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia i wydatków eksploatacyjnych związanych z używaniem ww. pojazdów. Prawo to jednakże będzie ograniczone do wysokości 50 % kwoty podatku naliczonego wynikającego z otrzymanych faktur.

9. Skarżąca w skardze podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy VAT w zakresie błędnej wykładni na tle przedstawionego stanu faktycznego.

10. Sąd badając przedmiotową sprawę uznał, jednakże, że w sprawie Minister Finansów naruszył przepisy prawa dotyczące wydawania interpretacji indywidualnych. Sąd zważył, iż organ interpretacyjny nie odniósł się w sposób należyty do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Wskazać bowiem należy, że Skarżąca jednoznacznie podniosła we wniosku, iż reguły określone przez nią w regulaminie używania samochodów służbowych wykluczają użytek prywatny w godzinach pracy. Podkreślano także, że jej pracownicy poprzez akceptację tego regulaminu - co jest warunkiem koniecznym do przekazania samochodu pracownikowi przyjmują na siebie obowiązek odpowiedniego doboru tras, braku załatwiania swoich spraw prywatnych w godzinach pracy przy wykorzystaniu samochodu. Według wnioskodawcy reguły te zapewniają wykluczenie użytku prywatnego w godzinach pracy samochodem służbowym, gdyż pracownik wykorzystując samochód w godzinach pracy ma tak korzystać z samochodu, aby samochód służył wyłącznie celom działalności gospodarczej. Spółka nie dopuszcza używania samochodu do celów innych niż działalności gospodarcza, co odzwierciedla regulamin opisany we wniosku o wydanie interpretacji. Podnieść zatem należy, że Minister Finansów negując przedmiotowe reguły i warunki korzystania z samochodów służbowych naruszył podstawową zasadę wydawania interpretacji indywidualnych tj. związanie organu stanem faktycznym zaprezentowanym we wniosku. Minister Finansów nie odniósł się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i dokonał próby jego modyfikacji i przedstawienia własnej oceny elementów stanowiących kluczowe założenie wnioskodawcy. Zdaniem Sądu takie działanie w przedmiotowej sprawie, w której Skarżąca w sposób precyzyjny opisała, że w zakresie korzystania z samochodów służbowych przez pracowników w godzinach pracy spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 86a ust. 4 ustawy o VAT uznać należy za niedopuszczalne. W ocenie Sadu jeżeli Spółka twierdziła, że jej pracownicy na podstawie regulaminu wewnętrznego nie będą korzystać do celów prywatnych z samochodów służbowych w godzinach pracy zgodnie z powyższym przepisem ustawy o VAT należało uznać, że w tym zakresie będzie przysługiwać jej pełne odliczenie podatku naliczonego związanego z eksploatacją pojazdów. Z zastrzeżeniem, że organy podatkowe mogą te okoliczności sprawdzić w stosownych postępowaniach odrębnych od trybu wydawania interpretacji indywidualnej.

11. Przede wszystkim potwierdzić należy, że Minister Finansów pominął całokształt okoliczności związanych z odpłatnym najmem pracownikom samochodów służbowych poza godzinami pracy. Z opisanego stanu faktycznego wynika bowiem, że samochody będą wykorzystywane do wykonywania obowiązków pracowniczych a dodatkowo po godzinach pracy pracownicy będą mogli odpłatnie korzystać z tych pojazdów na podstawie umów najmu. Można zatem było przyjąć, iż przedstawione rozdzielenie tych dwóch okresów korzystania z pojazdów służbowych miało na celu wykluczenie korzystania z samochodów służbowych poza zakresem ustalonym przez strony w umowie najmu - z tytułu której to umowy najmu Spółka otrzymuje wynagrodzenie. Tym bardziej, że Skarżąca podkreślała, że szczegółowo określiła w regulaminie zasady używania samochodów służbowych w firmie, zasady prowadzenia poprawnej ewidencji przebiegu pojazdów a także zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej z tym związane.

12. W kontekście wskazanych powyżej okoliczności co do braku odniesienia się do zasadniczej kwestii podnoszonej przez Stronę wyjaśnić należy, że w przypadku, gdy własna ocena prawna wnioskującego odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to i indywidualna interpretacja organu podatkowego zawierająca ocenę stanowiska wnioskodawcy musi także być odniesiona do tego samego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Oznacza to jednocześnie, że organ dokonujący interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym lub opisanym zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku i nie ma ani uprawnień, ani środków prawnych do tego, aby przedstawiony mu stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe ustalać lub zmieniać. Z treści przepisów art. 14b-14c ustawy Ord. pod. wynika, że organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi, w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe.

13. Sąd uznał tym samym, że Minister Finansów nie odnosząc się do zasadniczej kwestii podnoszonej przez Stronę naruszył przepisy regulujące tryb wydawania interpretacji indywidualnej, w szczególności art. 14b § 1 oraz art. 14c ustawy Ord. pod. Naruszenie tych przepisów skutkowało obowiązkiem uchylenia zaskarżonego aktu

14. W ocenie Sądu niezrozumiałe jest dlaczego Minister Finansów w rozpoznawanej sprawie uchylił się od odpowiedzi dotyczącej tego czy Spółka powinna prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu poza godzinami pracy w sytuacji realizacji umowy najmu pojazdu. Ponownie rozpatrując sprawę Minister Finansów odniesie się do interesującego Skarżącą zagadnienia. Uwzględni przy tym tezy zaprezentowane w orzeczeniach WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1203/14, oraz z dnia 17 czerwca 2015 r. I SA/Po 1108/14.

15. W tym stanie rzeczy Sąd uwzględniając skargę na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku