Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1211/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 1a ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1211/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 sierpnia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r., sprawy ze skarg I. Sp. z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata: 2016 i 2018 - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta O. decyzjami z [...] lutego 2019 r. nr[...] i nr [...] określił wobec I. Sp. z o.o. w K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016 i 2018 w zakresie budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że złożona przez podatnika deklaracja na podatek od nieruchomości na sporne lata wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 58 322 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 13 955 m2 oraz budowle o określonej wartości. Następnie Spółka złożyła korektę deklaracji, w której wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 58 322 m2 oraz budynki lub ich części nie wymienione w punkcie "a-d" zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 5e uchwały - ogółem o powierzchni 13955 m2. W piśmie przewodnim do złożonej korekty Spółka wyjaśniła, iż z uwagi na katastrofalny stan techniczny budynków, który uniemożliwia prowadzenie w nich działalności gospodarczej oraz z uwagi na brak faktycznego prowadzenia w obecnej chwili działalności gospodarczej, dla budynków będących w jej posiadaniu zastosowała stawkę podatku właściwą dla budynków pozostałych, a nie jak dotychczas deklarowała stawkę podatku właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto w złożonych korektach Spółka nie wykazała do opodatkowania żadnych budowli argumentując to brakiem wiedzy zarządu Spółki odnośnie istnienia budowli będących jej własnością. Organ podatkowy l instancji zakwestionował prawidłowość złożonej korekty zarówno w zakresie opodatkowania budynków będących w posiadaniu Spółki stawką podatku właściwą dla budynków pozostałych jak i braku wykazania do opodatkowania budowli i w związku z tym w dniu 18 października 2018 r. przeprowadził kontrolę, której przedmiotem było sprawdzenie prawidłowości deklarowania przez podatnika podstaw opodatkowania nieruchomości położonych na terenie Gminy Miasta O. pomiędzy ul. S., a ul. K. Zakresem kontroli objęto działki nr: [...] których Spółka jest użytkownikiem wieczystym, a ich łączna powierzchnia wynosi 58 322 m2. Na działce gruntowej nr [...] o powierzchni 18 145 m2 stwierdzono istnienie budynku określanego, jako hala, natomiast na działce gruntowej nr [...] o powierzchni 2702 m2 stwierdzono istnienie budynku określanego, jako budynek byłej kotłowni. Podczas kontroli dokonano pomiarów poszczególnych pomieszczeń ww. budynków i ustalono, że ich łączna powierzchnia użytkowa wynosi 13721,87 m2. Na terenie kontrolowanej nieruchomości stwierdzono również istnienie szczątkowych pozostałości po budowlach wcześniej wykazywanych przez podatnika w deklaracjach podatkowych typu: plac utwardzony, droga asfaltowa, basen przeciwpożarowy, studzienka kanalizacyjna. Ponadto ustalono, iż cała kontrolowana nieruchomość ogrodzona jest metalową siatką i ogrodzeniem z płyt betonowych, w ogrodzeniu znajdują się metalowe bramy wjazdowe oraz bramy z siatki metalowej. Z przeprowadzonej kontroli organ podatkowy w dniu 9 listopada 2018 r. sporządził protokół nr 1/2018, w którym stwierdził, iż grunty zostały wykazane do opodatkowania w sposób prawidłowy, dla budynków o powierzchni użytkowej 13721,87 m2 została zastosowana niewłaściwa stawka podatku, a pomimo istnienia na terenie kontrolowanej nieruchomości budowli w postaci ogrodzenia nie zostało ono wykazane do opodatkowania.

Następnie organ l instancji wskazał na wszczęcie z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 206 i 2018 w zakresie budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania były zarówno ustalenia kontrolne będące wynikiem przeprowadzonej w dniu 18 października 2018 r. kontroli podatkowej oraz złożenie przez podatnika korekty deklaracji, w której zmieniono stawkę podatku dla budynków położonych na działkach znajdujących się w użytkowaniu wieczystym.

Pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. organ l instancji wezwał Spółkę do udzielenia pisemnej informacji, czy dla budynku położonego na działce nr [...] w O. obręb B. przy ul. S. oraz budynku położonego na działce nr [...] w O. obręb B. przy ul. S. została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2018 r. póz. 1202 ze zm.) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono ww. budynki z użytkowania, a jeżeli taka decyzja została wydana, do przedłożenia jej uwierzytelnionej kopii, co uzasadniałoby zastosowanie przez Spółkę w złożonej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości dla budynków stawki podatku innej niż przewidziana dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi pełnomocnik podatnika poinformował, iż żadna z ww. decyzji nie została wydana. Dalej organ l instancji przytoczył treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Ordynacji podatkowej i podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że z art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, których nie obejmują wyjątki enumeratywnie wskazane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, są związane z działalnością gospodarczą. Z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla przyjęcia powyższego nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania nieruchomości oraz to, czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Powołany przepis wiąże bowiem sposób opodatkowania nieruchomości wyłącznie z faktem ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. A zatem nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.

Zdaniem organu należy uznać, że za związane z działalnością gospodarczą uważa się wszystkie budynki lub ich części znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a jeśli tak to jak intensywnie. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Subiektywne tylko przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynków do prowadzonej działalności czy też brak faktycznego wykonywania przez niego w danej chwili działalności, nie jest wystarczającym dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o wyłączeniu budynku z działalności gospodarczej i opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według niższej stawki. W związku z powyższym oraz z uwagi na fakt, iż z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż I. Sp. z o.o. jest podmiotem wpisanym do rejestru przedsiębiorców i jest przedsiębiorcą, a funkcja budynków w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Oświęcimiu została określona, jako "inne niemieszkalne", budynki będące w jej posiadaniu winny być opodatkowane według stawki właściwej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ podkreślił, że zły stan techniczny budynków nie ma wpływu na obniżenie podatku dla budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy. Stawką właściwą dla budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy jest najwyższa stawka podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym organ podatkowy nie podzielił stanowiska Spółki, której zdaniem z uwagi na katastrofalny stan techniczny budynków, który uniemożliwia prowadzenie w nich działalności gospodarczej oraz z uwagi na brak faktycznego prowadzenia w obecnej chwili działalności gospodarczej, dla budynków będących w posiadaniu Spółki zasadne jest zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków pozostałych. Jak podniósł organ takie twierdzenie nie zostało uzasadnione żadnym przepisem prawa. Nie istnieją regulacje pozwalające na obniżenie stawki podatku od budynków z uwagi na ich katastrofalny, jak określa to Spółka, stan techniczny. Organ l instancji wyjaśnił, iż treść art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dniem 1 stycznia 2016 r. uległa istotnej zmianie. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. nieruchomość nie była opodatkowana, jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Od roku 2016, aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Dalej organ stwierdził, że w zakresie budowli opodatkowaniu podlega ogrodzenie, którego istnienie stwierdzono w trakcie przeprowadzonej kontroli. Jak wynika z załącznika ZN-1/Abl Informacja o budowlach, składanego wraz z deklaracją na podatek od nieruchomości przez podatnika na rok 2012 i 2013 ww. ogrodzenie było wykazywane pod numerem inwentarzowym 294-144. Z kolei wartość przedmiotowego ogrodzenia organ l instancji ustalił na podstawie deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej przez podatnika na rok 2018 w dniu 6 lutego 2018 r., w której w załączniku ZN/1-Abl pod numerem inwentarzowym 294-144 tj. ogrodzenie została wskazana wartość budowli w wysokości 7 333,60 zł. Uwzględniając powyższe organ l instancji ustalił, że przedmiotem opodatkowania są budynki o powierzchni użytkowej 13 721,87 m2. Wobec tego, że są to budynki niemieszkalne znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, a w stosunku do przedmiotowych budynków nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, podlegają one opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto opodatkowaniu podlega również ogrodzenie, którego wartość wynosi 7333,60 zł.

Organ l instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w zakresie budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przedstawiając szczegółowy sposób wyliczenia należnego zobowiązania podatkowego z tego tytułu. Jednocześnie organ l instancji poinformował, że w zakresie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o łącznej powierzchni 58 322 m2, zobowiązanie podatkowe wynika ze złożonej w dniu 27 sierpnia 2018 r. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości DN-1. W tej części złożona korekta deklaracji nie była kwestionowana przez organ podatkowy.

Od powyższych decyzji I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła odwołania, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, polegające na wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę podatku od nieruchomości za dany rok jedynie w części, tj. w zakresie tylko niektórych (nie wszystkich) przedmiotów opodatkowania znajdujących się na terenie właściwości miejscowej organu podatkowego, podczas gdy ze wspomnianych przepisów prawa podatkowego wynika, że organ podatkowy powinien był wydać decyzję rozstrzygającą sprawę tego podatku, co do istoty, obejmującą wszystkie znajdujące się na terenie Gminy przedmioty opodatkowania, w zakresie których na podatniku spoczywa obowiązek podatkowy;

2. błędne przyjęcie, że sporne budynki znajdujące się w O. (tj. położony na działce ewidencyjnej nr [...] budynek określany, jako hala i położony na działce ewidencyjnej [...] budynek określany, jako budynek byłej kotłowni) stanowią budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo że z powodu katastrofalnego stanu technicznego tych budynków i faktu zamieszczenia ich w gminnej ewidencji zabytków faktycznie budynki te nie mają żadnego związku z działalnością gospodarczą, a co więcej nawet potencjalnie nie nadają się do prowadzenia takiej działalności, zaś uzyskanie decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane jest wątpliwe w kontekście ochrony konserwatorskiej przedmiotowych budynków;

3. błędne przyjęcie, że ogrodzenie znajdujące się na zadeklarowanych przez podatnika nieruchomościach położonych w O. stanowi budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo że faktycznie nie ma ono żadnego (nawet potencjalnego) związku z działalnością gospodarczą podatnika, a samo w sobie jest nieprzydatne do prowadzenia takiej działalności;

4. przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 2a i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz w zw. z przepisami uchwał Rady Miasta Oświęcim w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, polegające na wykładni tych przepisów w sposób sprzeczny z konstytucyjnym porządkiem prawnym, tj. z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P., albowiem przyjęta przez organ l instancji wykładnia tych przepisów, zgodnie z którą sama okoliczność posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza automatycznie o opodatkowaniu tych nieruchomości najwyższą stawką, prowadzi do nieproporcjonalnej ingerencji w konstytucyjne prawo własności oraz prowadzi do nakładania obciążeń podatkowych w sposób naruszający zasadę równości wobec prawa i dyskryminujący posiadaczy gruntów tylko z powodu ich statusu spółek prawa handlowego, wpisanych do rejestru przedsiębiorców.

Rozpoznając przedmiotowe odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzjami z dnia [...] sierpnia 2019r. Znak: [...] i [...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Prezydenta Miasta O.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, w związku z podniesionym w odwołaniu zarzutem naruszenia przez organ l instancji przepisów art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na wydanie decyzji jedynie w zakresie niektórych (nie wszystkich) przedmiotów opodatkowania znajdujących się na terenie właściwości miejscowej organu podatkowego, wskazał, że organ l instancji nie kwestionował prawidłowości zadeklarowanych przez Spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości oraz korekcie do tej deklaracji podstaw opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o pow. 58 322 m2. Zatem podatek wykazany w korekcie deklaracji podatkowej w tym zakresie jest podatkiem do zapłaty, niezależnym od podatku określonego zaskarżonymi decyzjami Prezydenta Miasta O. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1 (w rozpoznawanej sprawie art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Zaskarżoną decyzją organu l instancji objęto jedynie ten zakres opodatkowania, co do którego organ l instancji ustalił, iż podatnik nie złożył prawidłowej deklaracji na podatek od nieruchomości. Kolegium podkreśliło przy tym, że w toku całego postępowania (począwszy od jego wszczęcia postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. aż do zakończenia zaskarżoną decyzją) organ l instancji jednoznacznie wskazywał, iż celem prowadzonego przez niego postępowania jest określenie I. Sp. z o.o. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w zakresie budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a więc w zakresie tych przedmiotów opodatkowania, co do których wysokość zobowiązania podatkowego wykazanego w korekcie deklaracji z dnia 27 sierpnia 2018r. i 11 września 2018r. została przez organ podatkowy zakwestionowana. Zdaniem Kolegium wydając zaskarżoną decyzję organ l instancji nie naruszył wskazanych przez stronę odwołującą przepisów Ordynacji podatkowej, bowiem ze wskazanych przepisów art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wynika jednoznaczny nakaz wydania jednej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości obejmującej wszystkie przedmioty opodatkowania danego podatnika znajdujące się na terenie właściwości miejscowej organu podatkowego. Wniosku takiego nie da się wysnuć ze wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, wręcz przeciwnie - w orzecznictwie sądowym wyraźnie dopuszcza się możliwość wydania przez organ podatkowy kilku decyzji określających zobowiązanie podatkowe względem poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Kolegium odwołało się w tym zakresie do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionego w wyroku z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt. II FSK 469/15, zgodnie z którym wydanie decyzji, która objęła swoim zakresem część nieruchomości nie narusza art. 207 Ordynacji podatkowej. Decyzja ta rozstrzygnęła bowiem sprawę co do istoty w stosunku właśnie do tych przedmiotów opodatkowania, które zostały w niej wskazane.

Zatem uwzględniając ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego w ocenie Kolegium dopuścić należy możliwość wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego względem poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z odrębnością i samodzielnością przedmiotów opodatkowania w podatku od nieruchomości.

Przechodząc do oceny prawidłowości wydanej przez organ l instancji decyzji w zakresie przyjętego sposobu opodatkowania budynków i budowli, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej organ odwoławczy przypomniał treść przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2016 i 2018 r. w szczególności art. 2 ust. 1. Kolegium wskazało, iż z akt sprawy wynika, że I. Sp. z o.o. jest użytkownikiem wieczystym gruntów o powierzchni 58 322 m2, składających się z działek nr: [...] oraz właścicielem budynków zlokalizowanych na działkach [...], sklasyfikowanych w ewidencji budynków Starostwa Powiatowego w O, jako "inne niemieszkalne". Podczas kontroli podatkowej, której celem było sprawdzenie prawidłowości deklarowania przez podatnika podstaw opodatkowania nieruchomości położonych pomiędzy ul. S, a ul. K., ustalono, że na działce gruntowej nr [...] o powierzchni 18 145 m2 posadowiony jest budynek określany, jako hala, natomiast na działce gruntowej nr [...] o powierzchni 2 702 m2 posadowiony jest budynek określany, jako budynek byłej kotłowni. W trakcie kontroli dokonano pomiarów poszczególnych pomieszczeń ww. budynków i ustalono, że ich łączna powierzchnia użytkowa wynosi 13721,87 m2. Na terenie kontrolowanej nieruchomości stwierdzono również istnienie szczątkowych pozostałości po budowlach wcześniej wykazywanych przez Podatnika w deklaracjach podatkowych typu: plac utwardzony, droga asfaltowa, basen przeciwpożarowy, studzienka kanalizacyjna. Ponadto ustalono, iż cała kontrolowana nieruchomość ogrodzona jest metalową siatką i ogrodzeniem z płyt betonowych, a w ogrodzeniu znajdują się metalowe bramy wjazdowe oraz bramy z siatki metalowej. W związku z tymi ustaleniami organ l instancji stwierdził, że w złożonej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości, pomimo istnienia na terenie kontrolowanej nieruchomości budowli w postaci ogrodzenia, nie zostało ono wykazane do opodatkowania. Ponadto organ l instancji stwierdził, że w korekcie deklaracji podatnik zastosował niewłaściwą stawkę podatku w odniesieniu do budynków, jak i zadeklarował nieprawidłową powierzchnię użytkową budynków.

Kolegium zaznaczyło, iż w kwestii opodatkowania przyjętej do opodatkowania w zaskarżonej decyzji powierzchni użytkowej budynków nie ma sporu pomiędzy organem l instancji, a podatnikiem. Kwestią sporną jest zasadność opodatkowania budynków wg stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak i przyjęcie do opodatkowania budowli - ogrodzenia. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że podatnikiem podatku od nieruchomości w przedmiotowej sprawie jest I. Sp. z o.o. Status podatnika, jako przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest dokumentowany wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym - Rejestrze przedsiębiorców pod nr [...] (art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, tekst jednolity: Dz. U. 2018 r. poz. 986 ze zm.) i nie jest kwestionowany. W dalszej kolejności organ II instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W myśl art. 1a ust. 2a w/w ustawy do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Zdaniem Kolegium z przytoczonej wyżej definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą (art. 1 a ust. 1 pkt 3) wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność, niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W przytoczonej wyżej definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego Kolegium podkreśliło, że wyjątki od zasady związania gruntów, budynków, budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej przez sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą zostały ściśle określone w art. 1 a ust. 2a ww. ustawy. Z akt sprawy wynika, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wymienionych w art. 1a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności w odniesieniu do budynków stanowiących przedmiot opodatkowania nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Organ II instancji zaznaczył, że z dniem 1 stycznia 2016 r. z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych usunięto pojęcie "względów technicznych", które pozwalało na zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków oraz na brak opodatkowania budowli, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wyłączenie związku z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na wystąpienie względów technicznych zostało zastąpione w odniesieniu do budynków niemieszkalnych wymogiem wydania wobec tych obiektów budowlanych decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub ich części z użytkowania. Powyższa zmiana przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 spowodowała bardzo istotne zawężenie możliwości obniżenia stawki podatku od nieruchomości. Zastąpienie względów technicznych wymogiem posiadania decyzji o rozbiórce wydanej przez odpowiedni organ nadzoru znacząco zawęża możliwość wyłączenia związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i stosowania niższej stawki podatku, w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2015 r. W tej sytuacji okoliczność złego stanu technicznego budynków ani brak ich użytkowania nie ma wpływu na uznanie spornych budynków za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Kolegium wskazało, że organ podatkowy przeprowadził postępowanie w kierunku ustalenia, czy w odniesieniu do stanowiących przedmiot opodatkowania budynków została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru l górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynki lub ich części z użytkowania i wobec niewykazania przez podatnika wydania takich decyzji, zasadnie przyjął, że nie zachodzą przesłanki wyłączenia tych obiektów budowlanych ze związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, określonego w art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ponadto z uwagi na odmienność stanu faktycznego, Kolegium stwierdziło, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., w sprawie SK 13/15 nie znajduje zastosowania w sprawach określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, jeśli podatnikiem jest przedsiębiorca będący osobą prawną. W powołanym wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, Trybunał Konstytucyjny sformułował tezę, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Kolegium powyższe orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy całkowicie odmiennego stanu faktycznego, w którym elementem wyróżniającym jest status podatnika podatku od nieruchomości, jako osoby fizycznej będącej współposiadaczem nieruchomości. O ile zawarta w wyroku Trybunału argumentacja zachowuje swoją aktualność również w odniesieniu do przedsiębiorców będących osobami fizycznymi niezależnie od faktu, czy przedmiot opodatkowania objęty jest współwłasnością, gdyż osoby fizyczne występują w obrocie prawnym i społecznym w podwójnej roli, tj. jako osoby prywatne i jako przedsiębiorcy, to jednak nie można zgodzić się z argumentacją odwołania, iż powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego znajdzie również zastosowanie w odniesieniu do przedsiębiorców będących osobami prawnymi. Zdaniem Kolegium powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego można odnosić wyłącznie do problemów związanych z opodatkowaniem nieruchomości posiadanych przez osoby fizyczne, a nie przez spółki prawa handlowego, których celem działania jest cel gospodarczy.

Uwzględniając powyższe Kolegium stwierdziło, że organ l instancji prawidłowo uznał, że w rozpatrywanej sprawie dla budynków, których powierzchnię użytkową w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono na 13721,87 m2, należy zastosować stawkę podatku właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym Kolegium nie podzieliło argumentów Spółki podniesionych w treści złożonego odwołania i jej stanowiska, iż w odniesieniu do budynków będących jej własnością należy zastosować stawkę właściwą dla budynków pozostałych.

Ogan odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta O. prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanej sprawie opodatkowaniu podlegają budowle (ogrodzenie) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, natomiast urządzeniem budowlanym na podstawie art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem słusznie w ocenie Kolegium przyjął organ l instancji, iż zgodnie z powołanymi przepisami prawa, ogrodzenie znajdujące się na działkach będących w użytkowaniu wieczystym podatnika stanowi budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegającą opodatkowaniu. Wartość przedmiotowego ogrodzenia Kolegium ustaliło na podstawie załączników do deklaracji na podatek od nieruchomości [...] (za 2012 r., za 2013 r. i za 2017 r.), gdzie pod numerem inwentarzowym [...] wskazano ogrodzenie o wartości 7 333,60 zł.

W skargach na powyższe decyzje złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 3 o.p. i art. 207 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji rozstrzygającej sprawę podatku od nieruchomości za dany rok jedynie w części, tj. w zakresie tylko niektórych (nie wszystkich) przedmiotów opodatkowania znajdujących się na terenie właściwości miejscowej organu podatkowego, podczas gdy z wspomnianych przepisów prawa podatkowego wynika, że organ ten powinien był wydać decyzję rozstrzygającą sprawę tego podatku co do istoty, obejmującą wszystkie znajdujące się na terenie gminy przedmioty opodatkowania, w zakresie których na podatniku spoczywa obowiązek podatkowy,

- błędne przyjęcie, że sporne budynki znajdujące się w O. (tj. położony na działce ewidencyjnej nr [...] budynek określany, jako hala i położony na działce ewidencyjnej [...] budynek określany, jako budynek byłej kotłowni) stanowią budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo że z powodu katastrofalnego stanu technicznego tych budynków i faktu zamieszczenia ich w gminnej ewidencji zabytków faktycznie budynki te nie mają żadnego związku z działalnością gospodarczą, a co więcej nawet potencjalnie nie nadają się do prowadzenia takiej działalności, zaś uzyskanie decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest wątpliwe w kontekście ochrony konserwatorskiej przedmiotowych budynków,

- błędne przyjęcie, że ogrodzenie znajdujące się na zadeklarowanych przez podatnika nieruchomościach położonych w O. stanowi budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo że faktycznie nie ma ono żadnego (nawet potencjalnego) związku z działalnością gospodarczą podatnika, a samo w sobie jest nieprzydatne do prowadzenia takiej działalności,

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust.1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 2a i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2019, poz.1170 ze zm. w ówczesnym brzmieniu, dalej: u.p.o.l.) oraz w zw. uchwałami Rady Miasta Oświęcim w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, polegające na wykładni tych przepisów w sposób sprzeczny z konstytucyjnym porządkiem prawnym, tj. z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji R.R., albowiem przyjęta przez organy podatkowe wykładnia tych przepisów, zgodnie z którą sama okoliczność posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza automatycznie o opodatkowaniu tych nieruchomości najwyższą stawką, prowadzi do nieproporcjonalnej ingerencji w konstytucyjne prawo własności oraz do nakładania obciążeń podatkowych w sposób naruszający zasadę równości wobec prawa i dyskryminujący posiadaczy gruntów tylko z powodu ich statusu spółek prawa handlowego wpisanych do rejestru przedsiębiorców.

Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i o zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skarg.

Sąd postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2020 r. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1211/19 do I SA/Kr 1212/19, celem prowadzenia i rozpoznania pod wspólną sygnaturą akt I SA/Kr 1211/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 - oznaczanej dalej, jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skargi są niezasadne.

Materialnoprawną podstawę kontestowanych przez skarżącą decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2017 r. póz. 1785 z późn. zm., w skrócie "u.p.o.l").- w brzmieniu obowiązującym w 2016 i 2018 r. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części i 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca zawarł w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tą definicją grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Natomiast art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; oraz 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Według brzmienia art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

W ocenie sądu, skoro skarżąca spółka prowadziła w 2016 i 2018r. działalność gospodarczą, to w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy.

Nie są trafne podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, że budynki, od których został naliczony wyższy podatek nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z uwagi na ich zły stan techniczny. W stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. nieruchomość nie była opodatkowana, jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jednak od 1 stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Ustawodawca uznał, że aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do dotychczasowego pojęcia "względów technicznych", nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia, a ustawodawca usuwając określenie wskazujące na względy techniczne, miał na celu eliminację wątpliwości interpretacyjnych tego terminu. Wobec powyższego nieuzasadnione są argumenty odnoszące się do złego stanu technicznego budynków. Z punktu widzenia istoty sporu, w aktualnym stanie prawnym w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje także, iż spornych budynków spółka nie wykorzystuje w ramach swojej działalności gospodarczej oraz okoliczność ich wpisania do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta O. W toku postępowania spółka nie przedłożyła dowodu, aby w stosunku do budynków i budowli należących do niej została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Zatem podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, że budynki nie mogły być wykorzystywane w działalności gospodarczej, ze względu na ich stan techniczny nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W obowiązującym stanie prawnym, samo powoływanie się przez spółkę na względy techniczne, nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie wszak poza sporem jest, że wobec spółki nie została wydana ostateczna decyzja o rozbiórce budynków i budowli, ani też ostateczna decyzja organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono by budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, co jest warunkiem sine qua non, aby możliwe było zastosowanie ww. wyłączenia. W konsekwencji zasadnym było opodatkowanie spornych budynków według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przedstawiona powyżej argumentacja znajduje także zastosowanie do spornej budowli w postaci ogrodzenia. Opodatkowaniu podlegają budowle (ogrodzenie) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, natomiast urządzeniem budowlanym na podstawie art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem trafnie przyjęły organy obu instancji, iż zgodnie z powołanymi przepisami prawa, ogrodzenie znajdujące się na działkach będących w użytkowaniu wieczystym podatnika stanowi budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegającą opodatkowaniu. Również, i w tym przypadku strona skarżąca nie wykazała, aby dysponowała w stosunku do tego przedmiotu opodatkowania ostateczną decyzją, której mowa w art. 1a ust. 2a pkt. 3 u.p.o.l. Z definicji gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Wobec tego różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność, niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Zatem o tym, czy sporne budynki oraz budowla podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, decyduje sam fakt ich posiadania przez stronę skarżącą, która posiada status przedsiębiorcy, a nie sposób, w jaki faktycznie są one lub też nie są przez spółkę wykorzystywane.

Sąd przyjmuje za własne stanowisko Kolegium, iż z uwagi na odmienność stanu faktycznego, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., w sprawie SK 13/15 nie znajdzie zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w powołanym wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, Trybunał Konstytucyjny sformułował tezę, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy więc całkowicie odmiennego stanu faktycznego, w którym elementem wyróżniającym jest status podatnika podatku od nieruchomości, jako osoby fizycznej będącej współposiadaczem nieruchomości. O ile zawarta w wyroku Trybunału argumentacja zachowuje swoją aktualność również w odniesieniu do przedsiębiorców będących osobami fizycznymi niezależnie od faktu, czy przedmiot opodatkowania objęty jest współwłasnością, gdyż osoby fizyczne występują w obrocie prawnym w podwójnej roli, tj., jako osoby prywatne i jako przedsiębiorcy, to jednak nie można zgodzić się z argumentacją spółki, iż powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego znajdzie również zastosowanie w odniesieniu do przedsiębiorców będących osobami prawnymi. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego można odnosić wyłącznie do problemów związanych z opodatkowaniem nieruchomości posiadanych przez osoby fizyczne, a nie przez spółki prawa handlowego, których cel działania jest gospodarczy. W przeciwieństwie do osoby fizycznej, będącej przedsiębiorcą strona skarżąca, jako spółka kapitałowa zawsze występuje w obrocie prawnym w roli przedsiębiorcy.

Reasumując: organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego, w oparciu o którą zasadnie przyjęły za konieczne do ustalenia okoliczności w postaci posiadania nieruchomości przez osobę prawną, prowadzącą działalność gospodarczą. Czynienie ustaleń dalszych, tj. czy sporne przedmioty opodatkowania były faktycznie wykorzystywane w tej działalności było całkowicie zbędne w świetle omówionej wyżej wykładni art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Uprawnione jest także stanowisko dotyczące wydania przez organ decyzji w odniesieniu do niektórych tylko przedmiotów opodatkowania jednego podatnika, jako zgodne z praktyką akceptowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

W ślad za wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2019r. sygn. akt I SA/Kr 777/19 należy wskazać, iż w podatku od nieruchomości, opodatkowane są poszczególne przedmioty opodatkowania, a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym. W rezultacie podatnik, do którego należy kilka przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości we właściwości tego samego organu podatkowego, jest uprawniony do wykonania obowiązku z art. 6 ust. 6 w/w ustawy bądź w jednej informacji obejmującej wszystkie przedmioty opodatkowania we właściwości tego organu, bądź poprzez złożenie osobnej informacji dla każdego odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z kolei w stosunku do podatnika podatku od nieruchomości może zostać wydana jedna lub kilka decyzji dotyczących poszczególnych przedmiotów opodatkowania, ustalających wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Podatek od nieruchomości, jest bowiem podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy. Oznacza to, że każdy z wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy składników majątkowych (grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część związana z prowadzeniem działalności gospodarczej) jest odrębnym, samodzielnym przedmiotem opodatkowania. Każdy z tych samodzielnych przedmiotów opodatkowania (wraz ze stroną podmiotową opodatkowania) konstytuuje odrębne zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Zobowiązanie w podatku od nieruchomości nie jest oparte na konstrukcji łącznego zobowiązania. Stanowisko to jest przyjęte w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1537/11, wyrok NSA z 3 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 288/15, z 3 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 469/15, z 13 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1833/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 15/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 911/18.

W konsekwencji niewadliwie rozstrzygnął organ odwoławczy, iż wydając decyzję organ l instancji nie naruszył wskazanych przez spółkę przepisów Ordynacji podatkowej, bowiem ze wskazanych przepisów art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wynika jednoznaczny nakaz wydania jednej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości obejmującej wszystkie przedmioty opodatkowania danego podatnika znajdujące się na terenie właściwości miejscowej organu podatkowego. Obowiązku wydania jednej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od wszystkich przedmiotów opodatkowania położonych na terenie danej gminy nie da się wywieść również z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższą tezę potwierdza wskazane powyżej orzecznictwo sądów administracyjnych. Zastrzeżeń nie budzi także sposób wyliczenia stronie skarżącej przez organy obu instancji wysokości spornego podatku od nieruchomości.

Skoro tak, to podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego okazały się bezzasadne. Organy podatkowe nie naruszyły także przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Z akt wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Wobec powyższego zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania są nieuzasadnione. Także uzasadnienia decyzji odpowiadały wymaganiom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargi.

-----------------------

14