Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 135/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.V. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 232/19 o odrzuceniu skargi J.V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 232/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J.V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Sąd I instancji stwierdził, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była dwukrotnie awizowana i zwrócona do organu. Skutek doręczenia decyzji nastąpił stosownie do art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) w dniu 21 maja 2018 r. Ustawowy termin na złożenie skargi upłynął zatem w dniu 20 czerwca 2018 r. Skarga do Sądu została złożona w dniu 1 marca 2019 r., a wiec po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do dalszego prowadzenia. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi oraz uznanie, że skarga została wniesiona po terminie;

2. art.. 44 § 4 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, mimo że brak było podstaw do przyjęcia fikcji doręczenia pisma wobec niepodjęcia przez listonosza próby doręczenia pisma zgodnie z art. 42 lub art. 43 k.p.a.

Skarżąca zwróciła uwagę na nieskuteczność doręczenia jej pisma przez organ. Podniosła, że w sprawie nie mogło dojść do zastosowania art. 44 § 4 k.p.a., ponieważ jej zdaniem nie została podjęta sama próba doręczenia przesyłki z SKO w dniu 7 maja 2019 r. Skarżąca podała, że pod adresem, na który została wysłana przesyłka prowadzi lokal – [...], który jest otwarty przez wszystkie dni tygodnia. W lokalu tym 7 maja 2019 r. przebywała przez cały dzień pracownica – I.D., która była upoważniona do odbioru przesyłek dostarczanych przez listonosza.

Ponadto, skarżąca wskazała, że do doręczenia decyzji doszło dopiero 7 lutego 2019 r., kiedy to otrzymała ją w siedzibie organu administracji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie decyzja SKO, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, została doręczona skarżącej 21 maja 2018 r. Wobec tego 30-dniowy termin do złożenia skargi upływał 20 czerwca 2018 r. Tymczasem skarżąca złożyła skargę po upływie tak obliczonego terminu, tj. 1 marca 2019 r.

Istotną kwestią było zbadanie również prawidłowości samego doręczenia pisma organu, od którego liczy się trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. NSA nie podzielił zarzutu skarżącej, że do doręczenia nie doszło. Po pierwsze, z koperty zawierającej decyzję i z dołączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że została podjęta próba doręczenia przesyłki 7 maja 2018 r., a z uwagi na nieobecność adresata – pozostawiono przesyłkę w Urzędzie Pocztowym, o czym zawiadomiono skarżącą przez pozostawienie awizo i powtórnego awizo po 7 dniach, a wobec niepodjęcia przesyłki – odesłano ją do organu. W tej sytuacji zasadnie Sąd zastosował art. 44 § 4 k.p.a., przyjmując fikcję doręczenia. Natomiast argumentacja skarżącej, że "7 maja 2019 r." w lokalu skarżącej przebywała cały dzień jej pracownica, która była upoważniona do odbioru przesyłek, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Próba doręczenia przesyłki miała bowiem miejsce 7 maja 2018 r., a więc argumentacja skarżącej przedstawiona co do innego dnia nie mogła podważać prawidłowości awizowania decyzji SKO.

Ponadto, niezasadny jest argument skarżącej, że decyzja została jest doręczona 7 lutego 2019 r., kiedy to otrzymała decyzję w siedzibie organu Należy bowiem stwierdzić, że wobec skutecznego doręczenia decyzji w trybie zastępczym, przekazanie decyzji 7 lutego 2019 r. miało charakter jedynie informacyjny, a nie niosło skutków doręczenia decyzji.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę wniesioną po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.