Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 318/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi DW reprezentowanego przez radcę prawnego KS jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [.] stycznia 2016 roku, nr [.] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu.

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 6 marca 2014 r. M. i K.H. zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy [.] (dalej w skrócie: "Burmistrz")

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku gospodarczo-garażowego oraz murów oporowych na działkach nr 3113, 3114 w [.].

Decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone

w postępowaniu odwoławczym decyzją SKO z dnia [.] sierpnia 2014 r. Powodem podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego była wadliwie sporządzona analiza funkcji

i cech zabudowy, na podstawie której wydano kwestionowana decyzję oraz ustalono wskaźniki charakteryzujące planowaną zabudowę. Organ nie wskazał bowiem, którą cześć działki objętej wnioskiem uznał za front działki i która posłużyła do ustalenia granic obszaru analizowanego. Nie wskazał również w jakiej odległości od granic działki wyznaczono obszar analizowany oraz działek i konkretnych budynków, które stanowiłyby przedmiot analizy. Ponadto zarówno w samej analizie, jak

i kwestionowanej decyzji brak było jakichkolwiek rozważań w zakresie realizacji murów oporowych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [.] grudnia 2014 r.

nr [.], Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zgodnie z pkt 2.1 decyzji, na działkach inwestora, przy działce nr 3119,

z uwagi na ukształtowanie terenu i spadek 12% w kierunku wschodnim dopuszczono budowę jednego muru oporowego o długości 37 m, szerokości 0,25 m i maksymalnej wysokości 1,0 m. Dopuszczono również możliwość wykończenia muru siatką ogrodzeniową o wysokości 1,6 m, tj. łącznej wysokości z murem 2,5 m.

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.; dalej w skrócie: "upzp"). Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, planowane zamierzenie budowlane nie stanowi inwestycji celu publicznego, a zatem sposób zagospodarowania terenu winien zostać ustalony w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przeprowadzona ponownie analiza urbanistyczna wykazała, że spełnione są wszystkie przesłanki określone

w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 upzp, co z kolei obligowało do wydania wnioskowanej decyzji. Ponadto w ocenie organu planowany mur spełniać będzie funkcję oporową, z uwagi na podwyższenie terenu działki wnioskodawców względem działki sąsiedniej nr 3119, a nie jak twierdził skarżący, funkcje ogrodzenia w formie muru pełnego.

W odwołaniu od tej decyzji DW podniósł, że planowany mur oporowy ograniczy dostęp światła do pomieszczeń w jego budynku mieszkalnym. Ponadto ustalenia decyzji w zakresie muru oporowego są sprzeczne z wydaną poprzednio decyzją o warunkach zabudowy "nr [.] ", w której zakazano budowy ogrodzenia w formie murów pełnych, bez względu na rodzaj użytego materiału oraz ogrodzenia z płyt betonowych.

Decyzją z dnia [.] lutego 2015 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego ustalony stan faktyczny sprawy, a w szczególności wyniki poprawnie sporządzonej analizy funkcji i cech zabudowy są wystarczające do ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji. Wobec powyższego zasadnie organ rozpatrzył wniosek w sposób pozytywny dla inwestora i w sposób zgodny

z obowiązującymi przepisami wyznaczył parametry charakteryzujące planowaną zabudowę. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania SKO podało, że orzekanie

o ochronie interesów osób trzecich nie następuje w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, lecz w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Wyrokiem z dnia 14 października 2015 roku, sygn. akt II SA/Rz 474/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję SKO z uwagi na niewyjaśnienie kwestii legalności prowadzonych robót ziemnych prowadzonych na działkach objętych decyzją, tj. działkach nr 3113 i 3114. Sąd zwrócił uwagę, że SKO nie odniosło się do podnoszonej w odwołaniu kwestii prowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego w [.] postępowania w sprawie wykonania przedmiotowych robót, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ jest bowiem zobowiązany, przed wydaniem decyzji

o warunkach, do ustalenia aktualnego sposobu zagospodarowania nieruchomości oraz istniejącego ładu przestrzennego. Jeżeli zatem toczy się postępowanie

w przedmiocie legalności aktualnego sposobu zagospodarowania terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, to niewątpliwie jego wynik będzie rozstrzygający dla ustalenia aktualnego sposobu zagospodarowania nieruchomości, który stanowi punkt wyjścia w procesie wydawania decyzji

o warunkach zabudowy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd nakazał SKO uwzględnić fakt toczącego się postępowania przed PINB w [.] w odniesieniu do działek 3113 i 3114. Sąd nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonej decyzji przez pryzmat przepisów prawa materialnego.

W odpowiedzi na zapytanie SKO PINB w [.], pismem z dnia [.] stycznia 2016 roku, znak: [.] poinformował, że w stosunku do działek 3113

i 3114 toczyło się postępowanie w sprawie prawidłowości odprowadzenia wód opadowych z budowanego budynku mieszkalnego. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia [.] czerwca 2015 roku, znak: [.] stwierdzającą wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [.] kwietnia 2015 roku o tym samym numerze, a polegającego na zasypaniu wyżłobionych rowów odprowadzających wody opadowe z połaci dachowych budynku mieszkalnego znajdującego się na działkach nr 3113 i 3114 w [.], w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [.] stycznia 2016 roku,

nr [.] SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [.] lipca 2014. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ zrekapitulował dotychczasowy przebieg postępowania, ocenił iż było ono zgodne z prawem wyznaczonymi standardami, w jego toku uwzględniono wskazania zawarte w wyroku WSA

w Rzeszowie, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności zwrócono uwagę, że w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy interes osób trzecich nie jest chroniony tak "głęboko", jak w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem dopiero w tym postępowaniu rozstrzyga się ostatecznie, jak będzie wyglądała przyszła inwestycja.

W ustawowym terminie decyzję SKO zaskarżył do WSA w Rzeszowie DW. Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 7, 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku, Dz. U. 2016r. poz. 23, dalej w skrócie: "Kpa";

- art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp. Motywując skargę skarżący wskazał, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności nie ustalił aktualnego stanu zagospodarowania działek 3313 i 3114. Decyzja PINB w [.] odnosiła się do rowów odprowadzających wodę. Tymczasem na przedmiotowych działkach wykonano roboty ziemne i stan tej nieruchomości nie uległ zmianie w relacji do dnia wniesienia skargi z dnia 20 marca 2015 roku, w której udokumentowano fotograficznie stan działki. Obowiązkiem organu było więc przeprowadzenie oględzin na działce, celem realizacji nałożonych przez upzp wymogów.

Końcowo skarżący podtrzymał swoją argumentację dotyczącą samowoli budowlanej, jakiej dopuścili się wnioskodawcy, zawartą w skardze z dnia 20 marca 2015 roku na decyzję SKO z dnia [.] lutego 2015 roku.

W odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując oceny i wnioski zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, bowiem nie okazała się zasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrolując kwestionowaną decyzję Sąd stwierdził, iż nie narusza ona tak prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Organy zgromadziły materiał dowodowy w zakresie odpowiadającym hipotezom norm prawnych, stanowiących podstawę prawną wydanych decyzji i oceniły go zgodnie z regułami wyznaczonymi prawem procesowym. Przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia normy prawa materialnego były adekwatne do stanu faktycznego sprawy, ich treść zrekonstruowano prawidłowo, a ustalone w oparciu o nie konsekwencje prawne, nie budzą zastrzeżeń.

W pierwszej kolejności sąd zwraca uwagę, że stosownie do ogólnej zasady obowiązującej na gruncie upzp każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich – art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp. W sprawie bezsporne jest, że działki objęte wnioskiem inwestorów o nr 3113, 3114 w [.] nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zmiana sposobu zagospodarowania tych działek, polegająca na budowie budynku gospodarczo-garażowego oraz murów oporowych wymaga więc ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy – art. 59 ust. 1 upzp. Decyzję

o warunkach zabudowy organ wydaje, gdy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, (...) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 upzp; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. O tym, czy powołane warunki zostały spełnione rozstrzyga organ w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną, sporządzoną

w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W analizowanej sprawie, w postępowaniu przed organem I instancji, sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu

w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 upzp. Analiza nie budzi zastrzeżeń Sądu. Prawidłowo przyjęto zakres obszaru analizowanego, wskazano na których działkach w obszarze analizowanym znajdują się budynki garażowe

w zabudowie jednorodzinnej, oraz na której działce znajduje się mur oporowy. Zweryfikowano w niej, czy nowa zabudowa będzie stanowiła kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania trenu. Określono wskaźniki dla geometrii dachu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu oraz szerokości elewacji frontowej. Ustalenia analizy zostały w sposób prawidłowy recypowane do decyzji o warunkach zabudowy, stąd też, w tym zakresie, Sąd nie znajduje podstaw do jej kwestionowania. Sąd zwraca uwagę, że w analizie podważono możliwość ustalenia warunków zabudowy dla muru oporowego w oparciu o parametry podane przez wnioskodawców. Wskazano, że ukształtowanie terenu, oraz odległość budynku mieszkalnego skarżących od granicy działek 3113 i 3114 pozwalają na określenie maksymalnej wysokości muru nie tak, jak chcieliby tego wnioskodawcy na 2 metry (plus 1,5 siatki ogrodzeniowej, łącznie 3,5 metra), lecz do 1 metra (dodatkowo 1,5 metra siatki ogrodzeniowej, łącznie do 2,5 metra). Wnioskodawcy w tym zakresie, zmodyfikowali swój pierwotny wniosek, co zostało również uwzględnione w treści decyzji. W analizie podano, że ograniczenie wysokości muru podyktowane jest koniecznością zachowania niezakłóconego naturalnego oświetlenia w budynku mieszkalnym na działce skarżącego. Ostateczne rozstrzygnięcie, jakie parametry będzie miał planowany mur oporowy nastąpi – ewentualnie – w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem dopiero w tym postępowaniu organy architektoniczno-budowalne rozstrzygają zgodność planowanego przedsięwzięcia z warunkami technicznymi. W postępowaniu, którego celem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ określa jedynie sposób przeznaczenia i zagospodarowania terenu, który nie będzie kłócił się z dominującą funkcją zabudowy występującą w sąsiedztwie, co przekłada się na konieczność dostosowania go do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi zatem dopiero wstępny etap procesu inwestycyjnego. W postępowaniu tym organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu i dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. II OSK 607/14.

Sąd nie podziela zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, co zdaniem skarżących manifestować się miało nieustaleniem aktualnego stanu faktycznego zagospodarowania działek 3113

i 3114, a w szczególności niewzięcia pod uwagę przez organy, że na działkach tych dokonano nawiezienia ziemi, która nie została usunięta.

Sąd wyjaśnia, że kwestia legalności robót ziemnych na działkach nr 3113

i 3114, była już przedmiotem analizy sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 474/15, w której, w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 października 2015 roku, Sąd, na podstawie art. 153 ppsa, sformułował wskazania, co do dalszego postępowania zobowiązując organy do uwzględnienia faktu, że przed PINB prowadzone jest postępowanie dotyczące działek 3113 i 3114. Realizując wytyczne Sądu SKO

w [.], pismem z dnia [.] stycznia 2016 roku, znak: [.] zwróciło się do PINB w [.] z zapytaniem, czy było bądź jest prowadzone postępowanie dotyczące robót budowlanych na działkach 3113 i 3114.

W udzielonej pismem z dnia [.] stycznia 2016 roku, znak: [.] odpowiedzi, PINB w [.] poinformował, że w stosunku do działek 3113 i 3114 toczyło się postępowanie w sprawie prawidłowości odprowadzenia wód opadowych

z budowanego budynku mieszkalnego. Postępowanie to zakończyło się decyzją

z dnia [.] czerwca 2015 roku, znak: [.] stwierdzającą wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [.] kwietnia 2015 roku o tym samym numerze, a polegającego na zasypaniu wyżłobionych rowów odprowadzających wody opadowe z połaci dachowych budynku mieszkalnego znajdującego się na działkach nr 3113 i 3114 [.], w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Sąd zwraca uwagę, że powołana (i załączona do akt SKO, k. 8) przez PINB decyzja z dnia [.] czerwca 2015 roku, ma ten sam numer, co pismo tego organu z dnia [.] marca 2015 roku, w którym PINB informuje, że prowadzone jest postepowanie w przedmiocie robót ziemnych związanych

z nawiezieniem ziemi na działki 3113 i 3114. Oznacza to, że kwestia legalności nawiezienia ziemi na ww. działki została rozstrzygnięta powołaną przez PINB

w piśmie z dnia 18 stycznia 2016 roku, decyzją z dnia [.] kwietnia 2015 roku, którą zobowiązano wnioskodawców do zasypania wyżłobionych rowów odprowadzających wody opadowe z połaci dachowych budynku mieszkalnego. PINB tym samym nie zakwestionował legalności nawiezienia ziemi na działki 3113 i 3114. W tym miejscu należy zasygnalizować, że wnioskodawcy posiadają ostateczną decyzje

o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach 3113 i 3114 (oraz 3312) z dnia [.] maja 2012 roku, znak: [.] i w oparciu

o ten akt prowadzą już roboty budowlane na tych działkach. Zostało to wprost wyartykułowane we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdzie

w rubryce "istniejący sposób zagospodarowania terenu objętego wnioskiem" wpisano: "działka nr 3113 i 3114 zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w trakcie budowy (...)". Opierając się o zasady logiki

i doświadczenia życiowego należy wywieść, że proces budowy domu zawsze wiąże się z pracami ziemnymi, które zmieniają ukształtowanie terenu, kluczowe jest natomiast to, by zmiany te mieściły się w granicach udzielonej prawem "promesy" – decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie zagadnienie to było przedmiotem postępowania weryfikacyjnego prowadzonego przez PINB

w [.], którego konkluzje były dla wnioskodawców pozytywne. Nie można wobec powyższego przyjąć, że organy nie ustaliły stanu faktycznego na terenie objętym wnioskiem. Ustalono, że działki 3113 i 3114 są zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w trakcie budowy – analiza pkt I lit. a "analiza w zakresie cech zabudowy i zagospodarowania terenu"; ustalenie to nadto wynika wprost z wniosku

o wydanie decyzji oraz załączonej do niego koncepcji zagospodarowania terenu. Ustalono również, że PINB w [.] prowadził postępowanie w przedmiocie robót ziemnych na działkach 3113 i 3114 – wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 października 2015 roku, sygn. akt II SA/Rz 474/15, pismo PINB w [.] z dnia [.] marca 2015 roku, oraz że organ ten nie zakwestionował legalności nawiezienia ziemi na te działki – pismo PINB w [.] z dnia [.] stycznia 2016 roku, decyzja z dnia [.] czerwca 2015 roku, znak: [.]. Przeprowadzanie oględzin w takiej konfiguracji ustaleń, wbrew temu, czego żądają skarżący, jest niecelowe, albowiem stan faktyczny terenu, którego dotyczy wniosek, w zakresie niezbędnym do wydania decyzji o warunkach zabudowy, został ustalony prawidłowo. Nie można zgodzić się

z twierdzeniem skargi, że konieczność przeprowadzenia oględzin wynika

z obowiązku "ustalenia rzeczywistego ukształtowania terenu", co zdaje się sugerować, że organy miałyby dokładnie sparametryzować rządne gruntu. Obowiązek ustaleń faktycznych odnoszących się do terenu, którego ma dotyczyć decyzja o warunkach zabudowy jest istotny o tyle, o ile organu w oparciu o te ustalenia dokonują oceny, czy w stosunku do tego terenu faktycznie dojdzie do zmiany zagospodarowania terenu i jaki będzie jej zakres, ergo jaki jest aktualny

i docelowy sposób zagospodarowania terenu, i czy tak planowana zmiana jest prawnie dopuszczalna. W analizowanej sprawie ustalono, że działki 3113 i 3114 są zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w trakcie budowy

a planowana zmiana zagospodarowania terenu będzie polegać na budowie budynku gospodarczo-garażowego oraz muru oporowego. Kwestie te zostały zatem rozstrzygnięte właściwie i bez naruszeń prawa.

Mając całość powyższego na względzie, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa, skargę oddalił.