Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2652/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Skiba, Sędziowie: sędzia WSA Monika Sawa (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO/organ) po rozpatrzeniu odwołania D. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego z pomocy społecznej.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] przyznał D. B. zasiłek okresowy z pomocy społecznej z powodu bezrobocia na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ wskazał, że świadczenie zostało przyznane w oparciu o ustalenia wywiadu środowiskowego, potwierdzającego spełnienie warunków określonych w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876 ze zm.). Wysokość świadczenia została ustalona przy uwzględnieniu sytuacji życiowej wnioskodawcy, jak również możliwości organu i konieczności zaspokojenia potrzeb innych świadczeniobiorców.

Od powyższej decyzji odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu złożył D. B., wyrażając niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na odwołanie organ podkreślił, że łącznie w czerwcu 2021 r. skarżącemu przyznano pomoc w wysokości [...] zł, zaś w lipcu w wysokości [...] zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania wskazało, że nie jest ono zasadne. SKO odwołało się do treści art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r, poz. 1508 ze zm.), zgodnie z którym zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (art. 38 ust. 2 pkt 1). Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. SKO odwołało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 223/13 który wskazał, że wysokość zasiłku okresowego ustalona została przez ustawodawcę w wysokości minimalnej i maksymalnej, co wynika to z treści art. 38 ust. 2 u.p.s., w którym ustawodawca użył zwrotu "zasiłek okresowy ustala się". Określenie maksymalnej i minimalnej wysokości zasiłku okresowego, oznacza, iż organ przyznający zasiłek o ile stwierdzi, że osoba ubiegająca się spełnia kryterium wskazane w art. 38 ust. 1 u.p.s., działa w granicach uznania administracyjnego. Organ nie może stronie przyznać świadczenia w niższej kwocie (a także wyższej) niż to zostało określone w u.p.s. W ustalonych w ten sposób widełkach organ poruszać się może jednak swobodnie, przy czym powinien ustalić to świadczenie przy uwzględnieniu w szczególności posiadanych przez organ środków finansowych na realizacją zadań pomocowych. Organ podał, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych w oparciu o przepisy ustanawiające uznanie administracyjne, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej - kryteria ustawowe sformułowane w art. 2-4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W ramach takiej kontroli nie mieści się badanie samego uznania administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08 ; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 116/10). Kontrola decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej nie może sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej. Organ wskazał, że kwestia ta stanowiła wielokrotnie przedmiot orzeczeń sądów administracyjnych i tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał w wyroku z dnia 7.02.2012r. sygn akt II SA/Ol 918/11 publ. LEX nr 1116433, że spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości, którą sama określa. Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, dlatego organ przyznający zasiłek nie jest zobowiązany do spełnienia żądań osoby, która musi liczyć się z tym, że organ odmówił przyznania jej tego świadczenia lub jego rozmiar będzie różny od tego, który strona określiła we wniosku. SKO wskazało także, że organy pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami, zatem mają prawo odmowy przyznania świadczenia w związku z koniecznością udzielania pomocy także innym osobom. W myśl art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Na konieczność racjonalnego gospodarowania środkami przez organy pomocy społecznej wskazuje również judykatura. W szczególności w wyroku z dnia 17 kwietnia 2002 r. (SA/Gd 4332/01 LEX nr 77665) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe. których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach realizować muszą ustawowe cele. Wymaga to realistycznej oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. Racjonalne gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi wymaga określenia. które z potrzeb muszą być zaspokojone niezbędnie i w jaki sposób."

Zdaniem organu na uwagę zasługuje w tym kontekście stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku dnia 14 października 2008 r. I OSK 1632/2007 gdzie Sąd ten wskazał, że uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w stosunku do liczby osób starających się o pomoc, ich potrzeb wynikających m.in. ze stanu zdrowia, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy pomocy finansowej dysponują ograniczonymi funduszami, które muszą rozdzielać pomiędzy jak największą liczbą potrzebujących, tak aby pomoc mogła zostać faktycznie zrealizowana. Zdaniem SKO bezspornym jest, że organy te nie są w stanie udzielać świadczeń w wysokości oczekiwanej przez osoby starające się o tę pomoc i zabezpieczać wszystkich ich potrzeb. Organ wskazał także, że w wyroku z dnia 24 września 1996 r. (SA/Gd 3281/95 LEX nr 44077) NSA wyjaśnił, że "Udzielona pomoc społeczna nie zawsze musi być przyznana w takiej wysokości, aby w pełni mogła zaspokoić zaistniałe potrzeby, gdyż nie pozwala no to ograniczoność środków, jakimi dysponują Ośrodki Pomocy Społecznej. "

Organ zwrócił uwagę, że skarżący otrzymał w czerwcu świadczenia o łącznej wartości [...] zł, a w lipcu o wartości [...] zł. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był niezdolny do pracy. Organ podał, że skarżący ma 44 lata, wykształcenie średnie i umiejętności zawodowe z zakresu handlu, informatyki, księgowości, a zatem dysponuje możliwościami poprawy swojej sytuacji finansowej - w przeciwieństwie do wielu osób korzystających z pomocy społecznej, które takich możliwości nie mają. W tych okolicznościach brak, zdaniem organu, brak jest podstaw do przyjęcia, iż organ I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego, przyznając przedmiotowe świadczenie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. B. (skarżący). Zdaniem skarżącego organy nie wskazują rzetelnie i bezstronnie w swojej decyzji administracyjnej na wszystkie fakty i okoliczności mające związek ze sprawą, w tym na składane "wnioski prawne" strony postępowania, które mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy klienta, szczególnie dotyczące wadliwości nie dochowania procedury prawnej z k.p.a., przez OPS w [...]. Świadczy to nie po raz pierwszy, o próbie manipulacji i wybiórczym kreowaniem faktów, pod własne korzyści tego Urzędu, jako 'strony postępowania’, zupełnie i celowo pomijając niewygodne fakty, a przy tym możliwość naruszania prawa. Zdaniem skarżącego SKO - mimo posiadania akt sprawy klienta, nie wskazuje nic merytorycznego w odniesieniu do składanych "wniosków prawnych", przez stronę postępowania, które mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy klienta, szczególnie dotyczące wadliwości nie dochowania procedury prawnej z k.p.a., przez OPS w [...]. We wnioskach obszernej skargi skarżący wskazał, że istotą 'obowiązku prawnego dyrekcji OPS, było: a) wyłączenie p. [...] z postępowania administracyjnego w związku z moimi sprawami; b) oraz wydanie prawnego "Postanowienia" w zakresie wyłączenia lub nie, wskazywanej wyraźnie z imienia i nazwiska pracownika OPS, która działała wyraźnie na jego szkodę. Zdaniem skarżącego obowiązkiem prawnym OPS, było wyłączenie pracownika co do którego istnieją uzasadnione prawem przesłanki o byciu stronniczym, poprzez naruszanie "jego prawa" do rzetelnego i sprawiedliwego procesu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, są zgodne z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku okresowego z powodu bezrobocia za okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r. w wysokości po [...] zł za każdy miesiąc.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876 ze zm.), dalej jako ustawa.

W świetle art. 36 pkt 1 lit. b) ustawy świadczeniem pieniężnym z pomocy społecznej jest zasiłek okresowy.

Zgodnie z art. 38 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy - w brzmieniu na dzień wydania decyzji I instancji - zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (pkt 1) oraz rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny (pkt 2) (ust. 1).

Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (pkt 1) oraz w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (pkt 2) (ust. 2). Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (pkt 1) oraz kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (pkt 2) (ust. 3).

Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (ust. 5).W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy – w brzemieniu na dzień wydania decyzji I instancji – prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł. Kwota kryterium dochodowego została ustalona na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1358). Rozporządzenie obowiązywało od 1 października 2018 r. do 31 grudnia 2021 r.

Ze znajdującego się w aktach sprawy wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] czerwca 2021 r. wynika, że skarżący ma 44 lata, jest kawalerem, mieszka sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie pracuje i nie ma statusu osoby bezrobotnej. Nie ma żadnego własnego dochodu. Utrzymuje się z zasiłków celowych i okresowych. Podnosi, że jest chory - jednak nie przedstawia dokumentacji lekarskiej potwierdzającej zły stan zdrowia. Nie przedstawia także żadnych dokumentów świadczących o tym, że z uwagi na swój stan zdrowia nie może podjąć żadnej pracy Ma wykształcenie średnie i posiada umiejętności projektowania stron internetowych. Nie otrzymuje propozycji pracy z Powiatowego Urzędu Pracy. W Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie toczyło się postępowanie przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w przedmiocie wyrejestrowania i utraty statusu osoby bezrobotnej – decyzja została uchylona. Mieszka w starym, drewnianym budynku, który wymaga generalnego remontu. Brak w nim wody, kanalizacji, dach przecieka, krokwie zbutwiałe, tynk odpada, ściany brudne od sadzy, piec na węgiel. Skarżący zajmuje jeden pokój. Otrzymał dofinansowanie na remont tego pokoju z OPS. Jest jednym z czterech współwłaścicieli budynku, jest w nim zameldowany.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów orzekających, iż skarżący spełnia określone w art. 38 ustawy przesłanki do otrzymania świadczenia okresowego. Niewątpliwie skarżący, z uwagi na brak jakichkolwiek własnych dochodów, nie przekracza kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy i wynoszącego 701 zł.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o udzielenie mu pomocy finansowej. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2021 r. przyznał mu pomoc finansową w formie zasiłku okresowego w związku z bezrobociem w okresie czerwiec- sierpień 2021 r. w wysokości po [...] zł za każdy miesiąc. Rozstrzygnięcie jest dla skarżącego korzystne, bowiem uwzględnia jego żądanie. Niezadowolenie skarżącego z wysokości przyznanej mu pomocy finansowej, niespełniającej jego oczekiwań i potrzeb, nie może przesądzać o wadliwości rozstrzygnięć podjętych przez organy orzekające. Należy bowiem wziąć pod uwagę, iż organy pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi oraz, że muszą mieć na względzie nie tylko potrzeby skarżącego, ale także potrzeby innych osób ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej. Nie ulega wątpliwości, że organy pomocowe nie mogą zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również nie mogą zawsze udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły wysokość przyznanego skarżącemu zasiłku okresowego w kwocie po [...] zł miesięcznie. Jego wysokość mieści się bowiem w granicach określonych w art. 38 ustawy. Przepisy ust. 2 i 3 art. 38 ustawy określają limity wysokości tego świadczenia pieniężnego dla osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż [...] zł miesięcznie. Tak ustalona kwota zasiłku okresowego nie może być jednocześnie niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 701 zł. Zatem zasiłek okresowy dla skarżącego mógł być ustalony w wysokości od [...] zł do [...] zł.

Z powyższego wynika, że organ pomocowy przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w maksymalnej dopuszczonej przez ustawę wysokości.

Wskazać też należy, że zgodnie art. 2 ust. 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przepisu tego jasno wynika, że pomoc społeczna ma charakter pomocniczy i udzielana jest w celu przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których dana osoba czy rodzina nie jest w stanie pokonać - wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zatem pomoc społeczna nie może stać się źródłem stałych dochodów i stałego utrzymania oraz służyć do pokrywania wszelkich ponoszonych przez stronę wydatków.

Z oświadczenia skarżącego wynika, że mając 44 lata (w dacie decyzji) i będąc w wieku produkcyjnym, nie jest nigdzie zatrudniony. Mimo młodego wieku i posiadanych umiejętności w zakresie projektowania stron internetowych, nie poszukuje on zatrudnienia w tej branży ani w żadnej innej. Wykazuje się biernością w zakresie poszukiwania zatrudnienia. Wprawdzie skarżący podnosi, że jest chory - jednakże nie przedstawia żadnej dokumentacji medycznej na potwierdzenia swojego złego stanu zdrowia oraz świadczącej o tym, że z uwagi na swój stan zdrowia nie może podjąć żadnej pracy. W tej sytuacji oczekiwanie przez skarżącego, że organ pomocowy przyzna mu pomoc finansową w wyższej wysokości jest zupełnie niezrozumiałe. Po pierwsze, organ przyznał mu świadczenie okresowe w maksymalnej wysokości dopuszczonej przez ustawę. Po drugie, skarżący we własnym zakresie nie podejmuje żadnych starań ani wysiłków mających na celu poprawę i przezwyciężenie własnej, niewątpliwie trudnej, sytuacji życiowej i finansowej. Pomoc ze strony Państwa nie ma służyć zaspokojeniu wszystkich jego potrzeb i oczekiwań na zadowalającym go poziomie - zwłaszcza, że możliwości finansowe ośrodków pomocy społecznej nie są nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna.

Zdaniem Sądu, potrzeby skarżącego zostały przez organ pomocowy uwzględnione w na miarę środków jakimi organ dysponował. Podkreślić przy tym należy, że skarżący nie pozostaje bez pomocy finansowej ze strony Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. W czerwcu 2021 r. przyznano mu pomoc finansową w wysokości. [...] zł, a w lipcu w wysokości [...] zł. Z akt sprawy wynika, że skarżący, oprócz świadczenia okresowego za okres lipiec i sierpień 2021 otrzymał także świadczenie okresowe za kwiecień i maj 2021 r. a także inne świadczenia z pomocy społecznej na łączną kwotę w okresie kwiecień – maj [...], tj.: zasiłek celowy w łącznej wysokości [...] zł na dofinansowanie do opłaty energii w kwietniu w wysokości [...] zł i na dofinansowanie do opłat za wywóz nieczystości w kwietniu w wysokości [...] zł; świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności (z programu "Posiłek w szkole i w domu") od 1 kwietnia 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. w wysokości [...] zł oraz od 1 maja 2021 r. do 31 maja 2021 r. w wysokości [...] zł; zasiłek celowy w łącznej wysokości [...] zł na dofinansowanie do opłat za energię w maju w wysokości [...] zł,

na dofinansowanie do opłat za wywóz nieczystości w maju w wysokości [...] zł, na dofinansowanie do podatku od nieruchomości w maju w wysokości [...] zł, na dofinansowanie do zakupu gazu do butli w maju w wysokości [...] zł, na dofinansowanie do zakupu środków czystości w maju w wysokości [...] zł, na dofinansowanie do zakupu odzieży (bielizny osobistej) w maju w wysokości [...] zł, na dofinansowanie do zakupu obuwia w maju w wysokości [...] zł.

Odnosząc się do wniosku skarżącego z o wyłączenie wskazanego przez niego pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej ([...]) od udziału w sprawie z uwagi na jej stronniczość oraz brak bezstronności i rzetelności zauważyć należy, że zgodnie z art. 24 § 3 k.p.a. wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu może nastąpić, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności (niewymienionych w § 1), które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Przy czym chodzi o okoliczności natury obiektywnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyłączenia pracownika nie może uzasadniać samo subiektywne przekonanie skarżącego o braku jego bezstronności. Natomiast w rozpoznawanej sprawie wątpliwości skarżącego w tym zakresie wynikają z jego przekonania o celowym działaniu na jego szkodę przez pracownika OPS w [...]. Przy czym twierdzenia skarżącego opierają się wyłącznie na jego subiektywnej ocenie pracy pracowników zatrudnionych w OPS w [...]. Dokumentacja zawarta w aktach sprawy nie potwierdza takich okoliczności. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika - art. 24 § 3 k.p.a.

Stwierdzić zatem należy, że wydane przez organy orzekające obu instancji rozstrzygnięcia są zgodne z prawem. Brak jest jakichkolwiek podstaw do zarzucenia im naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Organy te wnikliwie, wszechstronnie i obiektywnie rozpatrzyły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonały właściwych ustaleń faktycznych, na ich podstawie podjęły prawidłowe decyzje przyznające skarżącemu świadczenie okresowe w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego i procesowego, a podjęte rozstrzygnięcia uzasadniły zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.