Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 386/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44, art. 58 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie w całości, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił skarżącemu M.O. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] stycznia 2018r. w przedmiocie odmowy uznania za zasadny zarzut dotyczący prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie własnego tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...] stycznia 2017r., prowadzi postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania z majątku M.O., podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w łącznej wysokości 1.016 299,30 zł. W toku postępowania, organ egzekucyjny skierował do Przedsiębiorstwa E Spółki z o.o. zawiadomienie z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanego. Odpowiadając na zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym, Przedsiębiorstwo E sp. z o. o. pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. poinformowało organ egzekucyjny, że do dnia 10 każdego miesiąca będą przekazywane środki z zajętego wynagrodzenia.

W dniu 25 stycznia 2017 r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek M.O. z [...] stycznia 2017 r., uzupełniony pismem z [...] lutego 2017 r., zakwalifikowany przez organ jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z [...] stycznia 2018r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący jednocześnie wierzycielem egzekwowanych należności, orzekł o odmowie uwzględnienia zgłoszonego zarzutu. Postanowienie to zostało uznane za skutecznie doręczone zobowiązanemu na adres ul. [...], za pośrednictwem Poczty Polskiej z dniem 5 lutego 2018 r., na podstawie art. 44 K.p.a.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego

w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, skarżący pismem

z [...] marca 2018 r. złożył zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jednocześnie występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Zakwestionował skuteczność doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] stycznia 2018 r. wskazując, że nie pozostawiono żadnego awiza informującego o korespondencji poleconej. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, nie ponosi on winy za uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Ponadto stwierdził, że wiedzę o uznaniu postanowienia za doręczone, uzyskał dopiero w dniu 26 lutego 2018 r., otrzymując jego kserokopię od pracownika Urzędu Skarbowego, podczas udostępnienia akt sprawy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu podał, że bezspornym w jego ocenie jest, że obliczony zgodnie z zasadami określonymi w art. 57 § 1 K.p.a., termin do skutecznego wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie upłynął z dniem 12 lutego 2018 r. Stwierdził, że wniesienie przedmiotowego zażalenia, poprzez nadanie w placówce pocztowej, w dniu 1 marca 2018 r., nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu do skutecznego dokonania tej czynności.

W ocenie organu, zebrany materiał dowodowy świadczy o braku podstaw

do uwzględnienia żądania. Zauważył przy tym, że zaistniała sytuacja spowodowana była wyłącznie zaniechaniem strony, która składając zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, posiadała wiedzę o toczącym się postępowaniu.

Przytaczać przesłanki przywrócenia terminu z art. 58§1 i 2 K.p.a. stwierdził, że przedmiotowe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało nadane listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 15 stycznia 2018 r. na adres zamieszkania skarżącego i zostało mu doręczone w dniu 5 lutego 2018 r. Pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu pisma u operatora pocztowego wraz z informacją o możliwości jego odbioru (na podstawie znajdującej się w aktach potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru) zostało dokonane w dniu 19 stycznia 2018r., z uwagi na jej niepodjęcie przez adresata przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 29 stycznia 2018 r. i pozostawiona w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W ocenie organu odwoławczego doręczyciel spełnił wszystkie warunki prawidłowego powiadomienia adresata o przesyłce, o których mowa w art. 44 K.p.a. Informacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczone również były na kopercie zawierającej przesyłkę, której dotyczyło doręczenie. Tak więc doręczenie nastąpiło z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie zdaniem organu - wbrew twierdzeniom strony - doręczenie postanowienia należało uznać za skuteczne. Tym samym skarżący nie wykazał, aby uchybienie terminowi do złożenia zażalenia na ww. postanowienie nastąpiło bez jego winy, co oznacza, że nie została spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 i 2 K.p.a., warunkujących możliwość przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Subiektywne przekonanie skarżącego o niedoręczeniu przedmiotowego postanowienia, nie stanowi przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazywał innych przyczyn, poza brakiem doręczenia przedmiotowego postanowienia. Jak zaznaczono bowiem, jedynie łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 58 § 1 i K.p.a., uprawnia organ do przywrócenia terminu dla dokonania czynności.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego, okoliczności przedstawione przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu nie uzasadniają przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu,

że postanowienie NUS z [...] stycznia 2018 r. zostało skarżącemu doręczone za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 5 lutego 2018r. w trybie art. 44 K.p.a. mimo, że faktycznie korespondencja zawierająca ww. postanowienie w ogóle nie została skarżącemu doręczona – nadto poczta polska nawet nie podjęła próby jej doręczenia i nie pozostawiła w tym zakresie żadnego awiza.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie postanowienia oraz uznanie,

że zażalenie wniesione w dniu 1 marca 2018 r. zostało wniesione w terminie ustawowym lub przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z 1 marca 2018 r.

i nakazanie organowi rozpoznanie zażalenia. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka J.P., na okoliczność braku jakiejkolwiek próby doręczenia skarżącemu przez Pocztę Polską korespondencji poleconej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniach od 10 stycznia 2018 roku do 10 lutego 2018 roku oraz braku awizowania przesyłki i braku pozostawienia w tym zakresie jakiegokolwiek awiza w drzwiach lub skrzynce pocztowej.

W uzasadnieniu podał, że Poczta Polska za pośrednictwem której organ usiłował doręczyć korespondencje zawierającą postanowienie datowane na [...] stycznia 2018 roku nawet nie podjęła faktycznej próby jej doręczenia, tym samym skarżący o wydaniu postanowienia mimo dochowania szczególnej staranności nie mógł się dowiedzieć. Podał, że pod adresem przy ulicy [...], w sposób ciągły m.in. w styczniu i lutym 2018 roku przebywała chora J.P.. W tym okresie nie przekazano jej dla skarżącego również żadnego awiza jak i nie pozostawiono awiza w drzwiach lub skrzynce pocztowej - którą codziennie skarżący sprawdza.

Skarżący wyjaśnił, że dnia 22 lutego 2018 roku dowiedział się w zakładzie pracy o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę. Wyjaśniając z jakiego tytułu dokonano zajęcia dotarł w dniu 26.02.2018 roku do Urzędu Skarbowego, gdzie dowiedział się

o treści postanowienia, które w konsekwencji stało się przedmiotem zaskarżenia. Powyższe okoliczności powodują, że skarżący o treści postanowienia dowiedział się 26 lutego 2018 roku uzyskując jego kserokopię od urzędnika US. Gdyby wiec nawet w jego ocenie doszło do uchybienia terminowi złożenia zażalenia, to wniosek skarżącego o przywrócenie terminu uznać należy za zasadny, gdyż brak doręczenia korespondencji nastąpił bez jakiejkolwiek winy skarżącego i w związku

z okolicznościami od skarżącego niezależnymi. Zaznaczył, że art. 44 kpa ustanawia wiążącą doręczającego kolejność miejsc, w których należy umieścić zawiadomienie

o pozostawieniu pisma wraz z możliwością o jego odbiorze. Umieszczenie zawiadomienia w innym miejscu niż wymienione w tym przepisie jest prawnie bezskuteczne. Z uwagi na to, że z domniemania prawidłowości doręczenia korzysta organ egzekucyjny, to złożenie pisemnego zarzutu skarżącego, że doręczenie nie zostało dokonane, gdyż nie było awiza, obala to domniemanie i to na organie ciąży obowiązek wykazania, iż do doręczenia doszło. Samo powoływanie się na zaadresowanie postanowienia na adres skarżącego jest niewystarczające. Tym bardziej, że skarżący regularnie odbiera pocztę adresowaną do niego pod adresem zamieszkania. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo

do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z [...] października 2018 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. reklamacji zgłoszonej do Poczty Polskiej z [...] września 2018 r. wraz z odpowiedzią operatora pocztowego z [...] października 2018 r. W tychże wyjaśnieniach operator pocztowy stwierdził, że stosowne czynności wyjaśniające potwierdziły słuszność zgłoszone

w skardze problemu. Ustalono, że pracownik doręczający kierowane do skarżącego przesyłki, nie zachowując należytej staranności przy doręczaniu ograniczał

się sprawdzając obecność w mieszkaniu, do zadzwonienia domofonem. Jak stwierdził, takie postępowanie jest nieprawidłowe, gdyż obowiązkiem listonosza jest doręczać polecone przesyłki listowe bezpośrednio pod adresem wskazanym przez ich nadawcę. Fakt awizowania, a tym samym pozostawienia adresatowi zawiadomienia informującego o nadejściu przesyłki i możliwości jej odbioru

w placówce pocztowej, winien mieć miejsce tylko w sytuacji niezastania adresata bądź innych, uprawnionych do obioru osób. W odpowiedzi, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że z powyżej odpowiedzi nie wynika, w jaki sposób listonosz może wejść do klatki schodowej podczas nieobecności adresata, czy posiada dostęp do klatek schodowych na obsługiwanym obszarze, czy też zmuszony jest korzystać z uprzejmości innych mieszkańców budynku. Nie wyjaśnił też, czy na zewnątrz klatki schodowej budynku wielorodzinnego, w którym zamieszkuje skarżący zostały zamontowane okienka umożliwiające wrzucenie z zewnątrz korespondencji. Ponadto, gdyby skarżący

nie reagował na dzwonek domofonu domniemywać należy, że również zareagowałby o użyciu przez listonosza dzwonka usytuowanego bezpośrednio przy drzwiach lokalu mieszkalnego. W ocenie organu, odpowiedź Poczty Polskiej nie podważyła informacji udzielonej DIAS, zgodnie z którą, sporną przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniach 19 i 29 stycznia 2018 r.

Sąd na rozprawie w dniu 15 listopada 2018r. postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z odpowiedzi poczty zawartej w piśmie z [...] października 2018 r. oraz oddalić wniosek dowodowy zawarty w pkt 3 skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2018 r. odmawiające przywrócenia skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy uznania za zasadny zarzut strony w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie

z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zasadniczą kwestią było zatem ustalenie, czy skarżący uprawdopodobnił, że nie mógł w terminie dokonać czynności procesowej tj. wnieść zażalenie na ww. postanowienie z przyczyn od niego niezależnych. Skarżący w toku postępowania twierdził, że nie miał możliwości złożenia

w terminie zażalenia, jako, że brak awiza informującego go o pozostawieniu pisma

i możliwości jego odbioru spowodował, że nie miał wiedzy o wydanym rozstrzygnięciu do dnia [...] lutego 2018 r. tj. do dnia osobistej wizyty w urzędzie skarbowym. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi zaś prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności prawnej. Organ z kolei stoi na stanowisku, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, doręczyciel dopełnił bowiem wszystkie warunki prawidłowego powiadomienia adresata o przesyłce, o których mowa w art. 44 k.p.a. Uznając argumenty strony za przekonujące, należy wpierw wskazać,

że z 44 k.p.a. wynika instytucja doręczenia zastępczego, stwarzająca domniemanie doręczenia. Przesłanką zastosowania tego przepisu jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. Niemożność ta obejmuje sytuacje,

w których adresatowi będącemu osobą fizyczną nie doręczono pisma w żadnym

z miejsc przewidzianych w art. 42 lub też nie doręczono pisma żadnej z osób wymienionych w art. 43 k.p.a. Należy przyjąć, że niemożność doręczenia w sposób wskazany w art. 42 k.p.a. dotyczy przypadków, w których podmiot doręczający nie zastał adresata pisma (adresat był nieobecny w miejscach wymienionych w tym przepisie). Niemożność doręczenia zaś w sposób wskazany w art. 43 obejmuje zarówno sytuacje, w których doręczający nie zastał m.in. dorosłego domownika strony lub dozorcy, lecz także sytuacje, w których te osoby nie podjęły się oddania pisma adresatowi. Pierwszą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego

w art. 44 k.p.a. jest przechowanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej, gdy pismo jest doręczane przez pocztę. Drugą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie jest umieszczenie zawiadomienia

- o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej - w oddawczej skrzynce pocztowej albo, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź

w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Powyższy przepis ustanawia wiążącą dla doręczającego kolejność miejsc, w których należy umieścić zawiadomienie. Oznacza to, że podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, a gdy umieszczenie zawiadomienia

w ten sposób nie jest możliwe, to może to uczynić w ten sposób, że umieści zawiadomienie albo w drzwiach mieszkania adresata, albo w drzwiach pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje obowiązki zawodowe (pracuje), lub w miejscu widocznym na tej nieruchomości. Doręczenie – zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. - uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa

w §1 tego przepisu , a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił, że nie posiadał informacji o próbie doręczenia mu przesyłki i pozostawieniu jej do odbioru w placówce pocztowej,

a co za tym idzie, że nie miał możliwości wnieść w terminie zażalenia. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że w art. 58 § 1 k.p.a. mowa o uprawdopodobnieniu braku winy. Obowiązek uprawdopodobnienia oznacza stworzenie w świadomości organu orzekającego w sprawie przekonania o prawdopodobieństwie danego faktu (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/WA 371/09; wyrok NSA sygn. akt. II OSK 1121/08). Uprawdopodobnienie nie prowadzi do pewności lecz jedynie daje lub wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia danego faktu. Uprawdopodobnienie polega na wykorzystaniu środków dowodowych w celu stworzenia większego lub mniejszego stopnia prawdopodobieństwa niedającego pewności lecz jedynie wiarygodność twierdzenia o danych faktach.

Ustawodawca celowo w tym zakresie dopuszcza środek dowodowy mniej pewny, aby tym samym ułatwić zainteresowanemu przedstawienie swych racji. Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenie odbioru postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] stycznia 2018r. wynika, że ww. postanowienie zostało nadane listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 15 stycznia 2018 r. na adres zamieszkania skarżącego. Z tegoż dokumentu wynika także, że w dniach 19 oraz 29 stycznia 2018r. awizowano przesyłkę z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi. Postanowienie to organ uznał za skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 5 lutego 2018 r. Przewidziane w ww. przepisie domniemanie doręczenia może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, przedłożony na rozprawie dowód w postaci pisma poczty Polskiej z [...] października 2018 r. – dopuszczony na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. - to domniemania doręczenie przesyłki obala. Wynika bowiem z niego, że operator pocztowy potwierdził słuszność zgłoszonej przez stronę reklamacji. Podejmując czynności wyjaśniające ustalił, że pracownik doręczający kierowane do skarżącego przesyłki, nie zachowując należytej staranności przy doręczaniu ograniczał się przy sprawdzaniu obecność adresata w mieszkaniu do zadzwonienia domofonem. Stwierdził, że takie postępowanie było nieprawidłowe, gdyż obowiązkiem listonosza jest doręczać polecone przesyłki listowe bezpośrednio pod adresem wskazanym przez ich nadawcę. Fakt awizowania, a tym samym pozostawienia adresatowi zawiadomienia informującego o nadejściu przesyłki i możliwości jej odbioru w placówce pocztowej, winien mieć tylko w sytuacji niezastania adresata bądź innych, uprawnionych do obioru osób.

W świetle powyższego w ocenie Sądu, po pierwsze nie można przyjąć,

że podjęto próbę doręczenia przesyłki zgodnie z przepisami dotyczącymi doręczeń. Po drugie, że skarżący z całą pewnością miał możliwość zapoznania się z informacją o próbie doręczenia i możliwości odbioru. Wreszcie, nie można też wykluczyć,

że w sytuacji prawidłowego postępowania doręczyciela, przesyłka zostałaby doręczona dorosłemu domownikowi tj. teściowej, która co podnosił skarżący, przebywała w tym okresie w mieszkaniu. Stwierdzone przez operatora pocztowego nieprawidłowości przemawiają na korzyść strony. Nie ulega bowiem wątpliwości,

że prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, zaś same przepisy traktujące o doręczeniach maja charakter gwarancyjny. Wszelkie wątpliwości, w tym zakresie powinny być tłumaczone na korzyść strony, natomiast błędy podmiotów trzecich dokonujących doręczeń – poczty (doręczycieli) - obciążają na zasadzie ryzyka organ (por. postanowienie NSA z 1 sierpnia 2014 r. , II FSK 2087/14). Zdaniem Sądu, w kontekście powyższego, skarżący uprawdopodobnił, że nie mógł w terminie wnieść zażalenia z przyczyn od siebie niezależnych. Organ pominął istotę argumentacji skarżącej, ograniczając się jedynie do pozyskania formalnego potwierdzenia przez operatora pocztowego terminu awizowania przesyłki. Nota bene zwrotne potwierdzenie obioru przesyłki budziło wątpliwości też samego organu – nie zawierało podpisu listonosza oraz daty,

co skutkowało zwróceniem się dwukrotnie przez niego pismami z [...] kwietnia 2018 r. oraz [...] czerwca 2018r. do urzędu pocztowego o uzupełnienie brakujących elementów tego dokumentu. Trzeba również podkreślić, że organ mimo, iż dowód

w postaci odpowiedzi na reklamację został złożony na etapie postępowania sądowego, miał możliwość ustosunkowania się do niego. W odpowiedzi podtrzymał swoją argumentację twierdząc, że nie podważa ona informacji uzyskanej z poczty polskiej. Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w pkt 3 skargi, gdyż brak możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka przed sądem administracyjnym w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia nie było skutkiem braku staranności skarżącego, lecz wynikało z zaniechań operatora pocztowego, którego błędy obciążały organ. Dokonując odmiennej oceny organ naruszył art. 58 § 1 K.p.a. Z tego też powodu, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie

art. 145§1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę Sądu co do tego, że skarżący uprawdopodobnił, że uchybił terminowi do wniesienia zażalenia nie z własnej winy.