Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2031/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskutek sprzeciwu "A" S.A. w likwidacji z/s w C. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2031/13 w sprawie ze skargi "A" S.A. w likwidacji z/s w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2031/13 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Odpis postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 21 września 2015 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 306).

Od tego postanowienia w dniu 28 września 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła zażalenie, które zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I zostało zakwalifikowane jako sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a") od postanowień referendarza sądowego m.in. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

W myśl § 2 powołanego. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Zaznaczyć przy tym należy, że stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią § 3 i 4 art. 73 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Opisaną powyżej regulację prawną należało zastosować w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy pierwszego awiza dokonano w dniu 3 września

2015 r. Od tej daty rozpoczynał się zatem bieg 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. Ostatni dzień tego terminu przypadał na 17 września 2015 r. i z tą datą należało – zdaniem Sądu - przyjąć za skuteczne doręczenie przesyłki z odpisem orzeczenia i jednocześnie uznać tę datę za początek biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. A zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał z dniem 24 września 2015 r. Tymczasem skarżąca wniosła sprzeciw w dniu 28 września 2015 r., uprzednio osobiście odbierając przesyłkę w urzędzie pocztowym w dniu 21 września 2015 r. Oznacza to, ze że sprzeciw wniesiony przez skarżącą w dniu 28 września

2015 r. został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910).

Odnosząc się natomiast do złożonego przez stronę w dniu 26 października

2015 r. kolejnego sprzeciwu od przedmiotowego postanowienia referendarza sądowego wskazać należy, że postanowienie referendarza sądowego zostało ponownie doręczone stronie wyłącznie informacyjnie, w związku z toczącym się postępowaniem reklamacyjnym w sprawie wykonania usług pocztowych w zakresie doręczenia postanowienia i nie wywołuje on żadnych skutków procesowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji postanowienia.