Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 906/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

B. C. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie ustalił i zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że skarga powinna spełniać warunki przewidziane dla wszystkich pism składanych w postępowaniu sądowym, w tym także wymogi określone w art. 29 p.p.s.a., który stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Skarga w sprawie wniesiona została przez osobę prawną, przy czym wnosząc skargę nie przedstawiono jednocześnie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby wskazywanej jako organ Spółki do jej reprezentacji.

Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie.

W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 13 lipca 2016 r. Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie aktualnego dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. aktualnego pełnego odpisu z KRS albo informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone Spółce w dniu 25 lipca 2016 r. (k.16), co oznaczało, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 1 sierpnia 2016 r.

Termin ten upłynął bezskutecznie albowiem skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi, tj. nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania Spółki.

Skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi jednakże postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (k.28-33). Postanowienie to, wobec niezaskarżenia, uprawomocniło się.

Jak wskazano już wyżej brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.