Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 373/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 ust. 4a i 4b,  art. 7a, art. 8, art. 87, art. 74, art. 4 pkt 11, art. 92a ust. 1, lp.2.11 załącznik nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88  art. 2 pkt 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 373/20

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD") z dnia [...] lipca 2019 r., którą nałożono na G. Sp. z o.o. w W. (dalej "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 9.300 zł.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 - dalej "u.t.d.") oraz lp. 1.5, l.p. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Podstawą faktyczną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument (kara 500 zł);

- uchybienia obowiązkowi zgłoszenia w wymaganym terminie organowi licencyjnemu zmiany danych wymaganych art. 7a i art. 8 u.t.d. (kara 800 zł);

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (kara 8 000 zł).

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2019 r. w S. funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...].

Pojazdem tym kierował J. P. Kierowca przewoził dwóch pasażerów. W toku kontroli - na podstawie zeznań świadków, tj. kierowcy i pasażerów - ustalono, że przejazd na trasie ul. [...] zamówiono za pośrednictwem aplikacji [...]. Z zeznań pasażerów wynika, że płatność za usługę miała być zrealizowana przez ww. aplikację, ale kurs został anulowany i opłata nie została pobrana.

Kierowca zeznał zaś, że raz w miesiącu za wykonane kursy otrzymuje wynagrodzenie od G. sp. z o.o., z którą ma zawartą umowę zlecenia.

Kierowca okazał do kontroli m.in. umowę zlecenia zawartą ze Spółką, umowę najmu pojazdu, prawo jazdy, a także dowód osobisty i kserokopię licencji nr [...] wydanej na rzecz Spółki.

W dniu [...] lipca 2019 r. WITD wydał decyzję nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 9.300 zł.

Skarżąca w odwołaniu od tej decyzji zakwestionowała swoją odpowiedzialność prawną, wnosząc o uchylenie ww. decyzji i umorzenie postępowania.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.

GITD stwierdził, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w tym protokołu kontroli drogowej, okazanych przez kierowcę dokumentów wynika, że w dniu [...] marca 2019 r. podmiotem wykonującym przewóz była Skarżąca.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka pasażera J. S., który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, potwierdził okoliczności stwierdzone w protokole kontroli (m.in. zamówienia przewozu za pomocą aplikacji [...] i trasę przejazdu). Ponadto, pasażer zeznał, że opłata za przejazd miała zostać pobrana z karty płatniczej, ale kurs anulowano i nie doszło do ww. płatności.

W sprawie przesłuchano również kierowcę – J. P., który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że przewoził pasażerów na trasie [...], zlecenie dostał za pomocą aplikacji [...]. Ponadto zeznał, że raz w miesiącu otrzymuje od Spółki wynagrodzenie za wykonane przejazdy. Kierowca wyjaśnił, że za kurs wykonany w dniu kontroli nie otrzyma wynagrodzenia, bo kurs został anulowany. Ze Spółką ma podpisaną umowę zlecenia.

Na podstawie pisma z Urzędu W. organ odwoławczy ustalił, że Skarżąca posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której nie zgłoszono pojazdu marki [...] o nr rej. [...].

Jednocześnie z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli, jednoznacznie wynika, że strona nie wyposażyła kierowcy w oryginał ani wypis licencji nr [...], tylko w kserokopię ww. dokumentu.

Uwzględniając powyższe okoliczności, zdaniem GITD, słusznie organ I instancji nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 1.12. załącznika nr 3 do tej ustawy oraz w wysokości 800 zł z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 1.5 tego załącznika.

Następnie, przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym kierowca wykonywał w dniu kontroli przewóz osób w imieniu i na rzecz Skarżącej, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej, z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącej tego warunku nie spełniał. Ponadto przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu ani wniesiona gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Uwzględniając powyższe organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GITD, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a b u.t.d. w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej

sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę J. P., nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżąca kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 18 ust. 4 b pkt 1 lit c) u.t.d., poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...].B.V;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.5, lp. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z 4 pkt. 6a u.t.d., poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą;

4) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich, jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego;

5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] marca 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

7) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji o nazwie [...];

9) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Przeprowadzone w zakreślonych art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") ramach badanie sprawy wykazało, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkującego uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a.).

Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy Inspekcji Transportu Drogowego słusznie przyjęły, że Skarżąca w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., jak również nie dopełniła obowiązku zgłoszenia w wymaganym terminie organowi licencyjnemu zmiany danych wymienionych w art. 7a i art. 8 u.t.d. oraz że nie wyposażyła kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

Nie jest tym samym zasadne stanowisko Skarżącej, że udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie nie uzasadnia nałożenia na nią kary pieniężnej, a wykonywany w dniu kontroli przejazd nie powinien być kwalifikowany jako przewóz okazjonalny, a tym bardziej przewóz okazjonalny wykonywany z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W skardze postawiono naruszenia przepisów prawa procesowego i wadliwego ustalenia stanu faktycznego, do którego zastosowano przepisy materialne.

Z zarzutami tymi nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom Skarżącej podstawa faktyczna obowiązku zapłaty kary za wykonywanie przez Spółkę przewozu drogowego z naruszeniem prawa nie budzi wątpliwości.

W sprawie nie jest kwestionowane, że w dniu [...] marca 2019 r. przeprowadzono kontrolę 5 - osobowego pojazdu osobowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...], kierowanego przez J. P. oraz, że kierowca ten odbył - zamówiony za pomocą aplikacji internetowej - kurs na trasie [...]. Nie podważono także ustaleń, że kierowca wylegitymował się wobec kontrolujących m.in. kopią licencji nr [...] udzielonej Skarżącej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, który nie został do niej zgłoszony.

Skarżący nie przeciwstawił dowodów, które obaliłyby ustalenia kontroli zawarte w protokole kontroli i potwierdzone innymi dowodami, w tym protokołami z przesłuchania świadków.

Wyjaśnić należy, że protokół kontroli drogowej, o którym mowa w art. 74 u.t.d., sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, jest - w rozumieniu k.p.a. - dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (vide wyroki NSA z: 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1069/09; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie protokół z kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag co do jego treści (k. 8-9 akt adm.).

Tym samym organy zasadnie uznały, że zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że Skarżąca naruszyła zasady wykonywania transportu drogowego. Wymaga także zwrócenia uwagi, że odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie się naruszeń wynikających z art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, gdyż jest niezależna od winy, czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarcza stwierdzenie naruszenia określonych przepisów o transporcie drogowym. Skarżąca, jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) była bezwzględnie zobowiązana do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym.

Organy prawidłowo, to jest w zgodzie z przepisami prawa materialnego, zakwalifikowały udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie, jako wykonywanie przez Skarżącą okazjonalnego przewozu osób, w sposób naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym.

W przedmiotowej sprawie nie było również podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego. Jak wynika z art. 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8; dalej: rozporządzenie nr 1073/2009), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (wyrok NSA z 20 września 2007 r.; sygn. akt I OSK 1361/06, wyrok WSA w Gdańsku III SA/Gd 149/19 z 30 maja 2019 r, wyrok WSA w Lublinie III SA/Lu 271/19 z 7 listopada 2019 r., WSA w Łodzi III SA/Łd 900/17 z 8 lutego 2018 r.; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi (będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy) niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a: prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę (a), na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (b), po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa (C).

Przenosząc powyższą regulację na ustalenia faktyczne wraz z definicją przewozu okazjonalnego wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 nie ma wątpliwości, że Skarżąca wykonywała w dniu 27 marca 2019 r. przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

Poza sporem pozostaje, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca, na podstawie umowy zlecenia zawartej ze Spółką, wykonywał przewóz na zamówionej przez pasażera trasie. Przewóz wykonywany był samochodem, który nie był objęty posiadaną przez Skarżącą licencją. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji [...], która skojarzyła go z kierującym. W sprawie nie budzi wątpliwości, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącego oraz zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca nie prowadził własnej działalności i nie działał samodzielnie.

Z poczynionych przez organy ustaleń wynika także, że Skarżąca bezspornie naruszyła lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., a to poprzez niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. Okoliczność ta została potwierdzona przez organ wydający licencję (pismo Urzędu Miasta W. z dnia [...] lipca 2019 r. w aktach administracyjnych). Poza sporem jest również okoliczność, że kontrolowany pojazd nie był ujęty w licencji.

Zatem organy ITD zasadnie przypisały skarżącemu odpowiedzialność za naruszenie z lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ustawodawca umożliwił bowiem wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezsprzeczne jest natomiast, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony do przewozu takiej liczby osób. Aby więc wykonać legalnie przewóz okazjonalny pięcioosobowym samochodem osobowym, niezgłoszonym do licencji skarżący winien zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Natomiast przedsiębiorca nie wywiązał się z tego obowiązku, o czym świadczy chociażby sama forma, w jakiej zamówiono przejazd. Tak więc nałożona kara na podstawie lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d. była zasadna.

Art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W niniejszej sprawie kierowca nie został wyposażony w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Okazał do kontroli drogowej kopię licencji nr [...] udzielonej Spółce, co stanowi o naruszeniu ujęte pod lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy.

Reasumując, Skarżąca nie wykazała, że kontrolowany przejazd odbywał się na innych zasadach, niż to wynika z ustaleń organów Inspekcji Transportu Drogowego. Zarzuty skargi są zatem niezasadne.

Także fakt posiadania statusu przedsiębiorcy przez Skarżącą nie budzi wątpliwości, a argumentacja odnosząca się do definicji działalności gospodarczej jest bezprzedmiotowa. Ustosunkowując się do nieprowadzenia działalności w zakresie przewozów osób wskazać należy na umowę zlecenia z dnia [...] marca 2019 r. zawartą z kierowcą, której postanowienia brzmią: "zleceniodawca zleca, a zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonywania czynności polegających na przewozie osób lub towarów." "z tytułu wykonania czynności, o których mowa § 1 zleceniobiorcy przysługuje wynagrodzenie (...)". Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca Spółka organizowała przewozy osób, a więc prowadziła działalność transportową w tym zakresie.

Sąd zauważa, że wykonywaniem transportu jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z kierowcą na określonej trasie, ale już złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być choćby oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej (vide: wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1059/10; opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bezpodstawne są twierdzenia strony, że odpowiedzialność za naruszenia przepisów u.t.d. ponosi kierowca wykonujący przejazd. Kontrolowany kierowca wykonywał przewóz na rzecz skarżącej Spółki, w związku z czym to skarżąca ponosi odpowiedzialność administracyjną z tytułu stwierdzonych naruszeń. Ponadto, że sam charakter stwierdzonych w przedmiotowej sprawie naruszeń z logicznych względów wyklucza odpowiedzialność kierowcy. Nie sposób uznać, że to kierowca ponosi odpowiedzialność za zgłoszenie pojazdu do licencji oraz odpowiada za wyposażenie siebie w wymagane dokumenty. Kierowca nie ponosi odpowiedzialności za decyzje biznesowe przedsiębiorcy, który dopuścił do wykonywania na jego rzecz zlecenia przy użyciu pojazdu, który nie spełniał zapisanych przepisami wymogów konstrukcyjnych. To przedsiębiorca ponosi każdorazowo odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy popełnione przez pracowników, którymi posługuje się w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie zachodziła potrzeba szczegółowego badania aplikacji [...], którą posłużyli się pasażerowie do zamówienia przejazdu. Zasady jej działania należy bowiem uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający dowodzenia. Z zasadami tymi bez przeszkód może zapoznać się każdy potencjalny użytkownik aplikacji. Ponadto zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej, nie zaś na rzecz kierowcy.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości Sądu.

W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Z tych powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości

Sądu. W toku postępowania nie doszło też do naruszenia art. 8 k.p.a. bowiem organy wnikliwie zbadały sprawę w każdym jej aspekcie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.