Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 804/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. w Ł. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uznania organizacji producentów owoców i warzyw oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2011 r., nr [...] Marszałek Województwa [...] dokonał wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: Skarżąca, Grupa, Strona) w grupie produktów "owoce", "warzywa" i "grzyby" oraz zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw (dalej: PDU). Plan dochodzenia do uznania realizowano w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2016 r.

W trakcie realizacji planu Strona składała do Marszałka Województwa [...] wnioski dotyczące zmian planu dochodzenia do uznania. Dwie zmiany zostały zatwierdzone decyzjami z [...] lipca 2013 r., nr [...] oraz z [...] lipca 2014 r., nr [...] zaś trzecia zmiana została umorzona decyzją z [...] stycznia 2015 r., nr [...].

Natomiast decyzją z [...] marca 2016 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] (dalej: Dyrektor OT ARR) odmówił zatwierdzenia zmiany dotyczącej składu członkowskiego Grupy, terminu i sposobu realizacji jednej z zaplanowanych inwestycji oraz wartości tej inwestycji.

Następnie, tj. 29 grudnia 2016 r. Strona złożyła wniosek o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Dyrektor OT ARR w [...] odmówił uznania organizacji producentów owoców i warzyw, z uwagi na niezrealizowanie wszystkich działań i inwestycji wskazanych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.

Grupa złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ, Prezes ARiMR) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] kwietnia 2017 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1823; dalej: rozporządzenie krajowe), wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może być uznana za organizację producentów owoców i warzyw, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 i 2 oraz zrealizuje plan dochodzenia do uznania w zakresie określonym w art. 37 akapit 1 lit, c) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE L 157 z 15.06.2011, str. 1, ze zm.).

Organ stwierdził, że Skarżąca zrealizowała jedynie w części plan dochodzenia do uznania. Podkreślono, że Strona zobowiązana była do realizacji ostatniego zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania, tj. planu zatwierdzonego decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r., nr [...]. Działania wskazane w ww. planie miały być realizowane, m.in. poprzez:

• strategie sprzedaży, tj. działania handlowe mające na celu pozyskiwanie odbiorców w trzech grupach: sieci handlowe, export, rynek hurtowy,

• podniesienie jakości produktów, tj. wyselekcjonowanie odmian spełniających wymagania jakościowe Grupy, wypracowanie optymalnego sposobu zbioru, sortowania, pakowania i przechowywania produktów, zakup budynku magazynowo-składowego i zakup środków transportu oraz organizację szkoleń dla członków Grupy.

Organ stwierdził w odniesieniu do powyższych działań, w oparciu o zgormadzony materiał dowodowy, w tym wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 21 marca – 5 kwietnia 2017 r., że Grupa nie przedstawiła dowodów potwierdzających realizację tych działań.

Zdaniem organu w części zrealizowane zostały działania:

• marketingowe polegające na udziale w targach lokalnych i krajowych, stworzeniu witryny internetowej, wspieraniu inicjatyw w zakresie wprowadzania nowych technologii oraz reklamie w branżowej prasie i branżowych portalach internetowych,

• korzystanie z zespołu wysoko wykwalifikowanych doradców w zakresie doradztwa prawnego, technologicznego i produkcyjnego oraz organizację szkoleń dla członków grupy producentów.

Przedłożone bowiem dokumenty potwierdzają: wykonanie strony internetowej oraz jej aktualizacji, zakup wizytówek, kalendarzy z logo Spółki, naklejek, zawarcie umowy stałego zlecenia w zakresie obsługi prawnej, czynności zastępstwa procesowego przed sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, sądami administracyjnymi oraz organami egzekucyjnymi, ukończenie przez trzech członków Grupy szkolenia w zakresie ochrony roślin, uczestnictwo w szkoleniu w zakresie produkcji, ochrony chemicznej i nawożenia warzyw gruntowych oraz ukończenie przez jednego członka Grupy kursu obsługi wózków jezdniowych z napędem silnikowym.

Organ podkreślił również, że Grupa nie zrealizowała trzech inwestycji zatwierdzonych w planie, tj.:

• zakupu 300 szt. skrzyniopalet plastikowych - zaplanowanego na II półrocze 2014 r.

• zakupu 1000 szt. skrzynek 12 kg - zaplanowanego na II połowę 2014 r.,

• zakup budynku magazynowo-składowego (500 m2) - zaplanowanego na II półrocze

2015 r.

Ponadto jedynie w części zrealizowano następujące inwestycje:

• zakup samochodów ciężarowych - 2 szt. (ciągnik siodłowy z naczepą oplandekowaną o ładowności 25 ton i samochód ciężarowy skrzyniowy oplandekowany o ładowności 10 ton z przyczepą oplandekowaną o ładowności 13,5 ton - zaplanowany na II półrocze 2012 r. - (nie zakupiono ciągnika siodłowego z naczepą oplandekowaną o ładowności 25 ton),

• zakup 200 szt. skrzyniopalet plastikowych - zaplanowany na II półrocze 2012 r. - (nie zakupiono 100 szt.),

• zakup 2 stołów do różyczkowania warzyw - zaplanowany na II półrocze 2014 r.- (nie zakupiono 1 stołu do różyczkowania warzyw),

• zakup 2 myjek ciśnieniowych na ciepłą wodę - zaplanowany na II półrocze 2016 r. - (nie zakupiono 1 myjki ciśnieniowej na ciepłą wodę).

Wobec powyższego - mając na uwadze, że plan dochodzenia do uznania zawiera zakres zatwierdzonych, obligatoryjnych inwestycji – organ zaznaczył, że ma on charakter wiążącej umowy między Grupą, a organem. Nie można zatem przyjąć, iż - jak twierdzi Skarżąca - wymieniona w nim liczba i rodzaj urządzeń były jedynie przykładowe i niewiążące dla Grupy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania oraz przedstawionych przez Skarżącą umów dzierżawy (umowa dzierżawy budynku magazynowo-składowego o powierzchni 250 m2 z 1 grudnia 2016 r. oraz umowa dzierżawy nieruchomości z 5 lutego 2015 r.) organ stwierdził, że zawarcie ich nie świadczy o wywiązaniu się z planu dochodzenia do uznania gdyż Grupa zobowiązana była do zakupu nie zaś dzierżawy budynku magazynowo-składowego.

Podkreślono również, że Spółka nie mając całej zaplanowanej w planie dochodzenia do uznania infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności związanej z produkcją i sprzedażą owoców i warzyw oraz nie dysponując personelem w zakresie wykonywanej działalności nie spełniła warunku uznania za organizację producentów owoców i warzyw, o którym mowa w art. 154 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 1308/2013 oraz art. 23 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, co ma potwierdzać raport kontroli na miejscu z dnia 5 kwietnia 2017 r.

Podsumowując organ wskazał, że Strona nie zrealizowała, w pełnym zakresie działań i inwestycji, obowiązującego planu dochodzenia do uznania, co nie pozwoliło na potwierdzenie osiągnięcia celu w aspekcie spełnienia kryteriów uznania.

Grupa nie zgodziła się z powyższą decyzją i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art. 154 ust. 1 pkt c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 5234/2007 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 671 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1308/2013) poprzez niewłaściwe zastosowanie,

§ 3 ust. 3 rozporządzenia krajowego w zw. z art. 37 akapit 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE.L. z 2011 Nr 157 str. 1ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 543/2011) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Strona nie zrealizowała planu dochodzenia do uznania w stopniu umożliwiającym uznanie jej za organizację producentów owoców i warzyw,

art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: k.p.a.) poprzez brak zastosowania.

Uzasadniając skargę Skarżąca wyjaśniła, iż inwestycja zawarta w planie dochodzenia do uznania, dotycząca budowy budynku składowo-magazynowego została wstrzymana przez niezależne od Spółki okoliczności. Grupa wskazała na uniemożliwiające budowę działania właściciela działki znajdującej się nieopodal nieruchomość, na której miała być realizowana inwestycja. Wyjaśniła, że wobec powyższego jedynym możliwym rozwiązaniem, które zapewniało realizację planu była dzierżawa obiektu magazynowego. Aby utrzymać możliwość realizacji projektu bez budowy obiektu składowo-magazynowego, Spółka zdecydowała się na zmniejszenie zakresu realizacji planu i w związku z tym zrezygnowała z zakupu materiałów w ilościach wskazanych w planie. W ocenie Skarżącej powyższe działanie było jedynym rozwiązaniem umożliwiającym realizację założeń planu. Tymczasem orzekające w sprawie organy nie odniosły się do szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły Grupie realizację inwestycji, a które usprawiedliwiają brak literalnego zrealizowania założeń planu.

W odpowiedzi na skargę organ potrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 21 lutego 2019 r. Skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się do przyczyn braku realizacji przez Skarżącą [...], które wskazane zostały w odwołaniu do decyzji Dyrektora OT ARR. Skarżąca wskazała na obowiązek organu - wynikający z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. 347.549 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1306/2013) - dokonania oceny czy niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej oraz przede wszystkim czy brak realizacji PDU nastąpił z uwagi na okoliczności zawinione przez członków grupy producenckiej czy też nie. Od oceny tej zależy czy na Grupę zostaną nałożone kary administracyjnej, a jeśli tak to w jakiej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718 j.t. ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Skarżąca uzyskała status wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2011 r. i realizowała plan dochodzenia do uznania w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2016 r.

Należy stwierdzić, że w toku postępowania z wniosku Skarżącej o uznanie organizacji producentów i warzyw stan faktyczny został ustalony przez organy w sposób prawidłowy i nie jest on sporny między stronami. Sąd ustalenia te w pełni akceptuje, przyjmując je za podstawę własnego rozstrzygnięcia.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że podstawowy spór w sprawie dotyczy kwestii czy wstępnie uznana grupa producentów, aby otrzymać uznanie musi wykazać się zrealizowaniem całości planu dochodzenia do uznania czy też wystarczy – jak chce tego Skarżąca w skardze - wykazanie, że spełnia cele zawarte w zatwierdzonym planie, które zdaniem Skarżącej są realizowane. Chodzi o ocenę skutków prawnych wywiedzionych przez organ wobec Skarżącej z przepisów prawa regulujących zagadnienie uznawania organizacji producentów owoców i warzyw.

Przypomnieć zatem należy, że przepisy unijne zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz. U. UE. L. 2007. 299 s. 1 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1234) przewidywały poza uznawaniem organizacji producentów owoców i warzyw również wstępne uznanie takich grup w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004r., tj. m.in. w Polsce. Przepis art. 125e ww. rozporządzenia stanowił: "Artykuł 125e Grupy producentów w sektorze owoców i warzyw 1. W państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później, lub które są położone w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, lub na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1405/2006, grupy producentów mogą być tworzone jako podmiot prawny lub jasno określone części podmiotów prawnych z inicjatywy rolników uprawiających co najmniej jeden produkt sektora owoców i warzyw lub produkty tego sektora przeznaczone wyłącznie do przetworzenia, w celu uzyskania decyzji o uznaniu ich za organizacje producentów. Takie grupy producentów mogą skorzystać z okresu przejściowego w celu spełnienia wymogów niezbędnych do uznania ich za organizacje producentów zgodnie z art. 122. W celu zakwalifikowania grupy przedstawiają one właściwemu państwu członkowskiemu podzielony na etapy plan dochodzenia do uznania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek okresu, o którym mowa w akapicie drugim, i stanowi wstępne uznanie. Okres przejściowy nie może przekraczać pięciu lat. 2. Przed zatwierdzeniem planu uznawania państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich zamiarach i ich przewidywanych następstwach finansowych."

W tym samym rozporządzeniu w przepisie art. 103a przewidziano m.in. "Artykuł 103a Pomoc dla grup producentów

1. W trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogą przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów:

a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej;

b) pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci."

W dniu 7 czerwca 2011r. Komisja UE wydała rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw. W art. 36 wymienionego rozporządzenia wskazano, że "podmiot prawny lub jasno określona część podmiotu prawnego przedkłada plan uznawania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym podmiot ma główną siedzibę", a w art. 37 ustalono, co projekt planu uznawania przynajmniej obejmuje, m.in. w pkt. c "działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania". Według art. 38 rozporządzenia nr 543/2011 właściwy organ państwa członkowskiego podejmuje decyzje w przedmiocie zatwierdzenia planów uznawania. Właściwy organ państwa członkowskiego powiadamia też Komisję do dnia 1 lipca danego roku o decyzjach w sprawie wstępnie zaakceptowanych planów uznawania i skutkach finansowych tych planów (art. 38 ust.4), a po określeniu współczynników przydziału, o których mowa w art. 47 ust. 4 akapit drugi ("Łączne wydatki na wkład unijny w pomoc określoną w art. 103a rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 nie przekracza 10 000 000 na rok kalendarzowy. Na podstawie powiadomień, o których mowa w art. 38 ust. 4, Komisja ustala współczynniki przydziału oraz określa łączny możliwy wkład Unii na państwo członkowskie w ciągu roku na podstawie tych współczynników. Jeśli w dowolnym roku łączna kwota wynikająca z powiadomień, o których mowa w art. 38 ust. 4, nie przekracza maksymalnej kwoty wkładu Unii, współczynnik przydziału ustala się na poziomie 100 %. Wkład Unii jest przyznawany zgodnie ze współczynnikiem przydziału, o którym mowa w akapicie drugim. W odniesieniu do planów uznawania, o których nie powiadomiono zgodnie z art. 38 ust. 4, nie przyznaje się wkładu Unii. Kurs walutowy stosowany w odniesieniu do wkładu Unii na państwo członkowskie jest ostatnim kursem opublikowanym przez Europejski Bank Centralny przed datą przewidzianą w art. 38 ust. 4."), właściwy organ państwa członkowskiego zapewnia zainteresowanym grupom producentów możliwość zmiany lub wycofania ich planów uznawania. W przypadku gdy grupa producentów nie wycofa swojego planu, właściwy organ ostatecznie akceptuje taki plan z zastrzeżeniem zmian, które właściwy organ może uznać za niezbędne ( art.38 ust.5).

W przepisie art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wskazano dodatkowo, że "Państwa członkowskie określają podmioty prawne właściwe dla swojego terytorium, które muszą spełniać warunki art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w świetle krajowych struktur prawnych i administracyjnych. Państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy uzupełniające dotyczące uznawania organizacji producentów i w odpowiednich przypadkach ustanawiają przepisy dotyczące jasno określonych części podmiotów prawnych w celu stosowania art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007."

Według treści art. 125b rozporządzenia nr 1234/2007 "Uznawanie"

1. Państwa członkowskie uznają za organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw wszelkie podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych, które wystąpiły o takie uznanie, pod warunkiem że:

a) mają za cel stosowanie przyjaznych dla środowiska zasad uprawy, technologii produkcji i zasad gospodarki ściekami, w szczególności w celu ochrony jakości zasobów wody, gleby i krajobrazu oraz zachowania lub stymulacji różnorodności biologicznej, oraz przestrzegają wymogów określonych w art. 122 i 125a i są w stanie odpowiednio to udowodnić;

b) posiadają minimalną liczbę członków i wytwarzają minimalną wielkość lub wartość - którą mają określić państwa członkowskie - zbywalnej produkcji oraz są w stanie odpowiednio to udowodnić;

c) istnieją wystarczające dowody na to, że są one w stanie właściwie prowadzić swoją działalność, zarówno pod względem ram czasowych, jak i skuteczności i koncentracji dostaw; w tym celu państwa członkowskie mogą określić, które z produktów lub grup produktów wymienionych w art. 122 lit. a) ppkt (iii) powinny wchodzić w zakres działania organizacji producentów;

d) skutecznie umożliwiają one swoim członkom uzyskanie wsparcia technicznego w zakresie stosowania przyjaznych dla środowiska metod uprawy;

e) w razie potrzeby skutecznie zapewniają one swoim członkom środki techniczne umożliwiające zbiór, magazynowanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu ich produktów;

f) zapewniają one właściwe zarządzanie swoją działalnością handlową i księgowością; oraz

g) nie zajmują one dominującej pozycji na danym rynku, chyba że jest to niezbędne do wykonania celów art. 33 Traktatu.

2. Państwa członkowskie:

a) w okresie trzech miesięcy od złożenia przez organizację producentów wniosku i wszystkich stosownych dokumentów potwierdzających, podejmują decyzję dotyczącą uznania organizacji producentów;

b) w regularnych odstępach czasu przeprowadzają kontrole, aby upewnić się, czy organizacje producentów spełniają wymogi określone w niniejszym rozdziale, a w przypadku niespełnienia tych wymogów lub nadużyć dotyczących przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu nakładają kary na te organizacje i, jeśli to konieczne, wycofują ich uznanie;

c) raz na rok powiadamiają Komisję o każdej decyzji dotyczącej uznania, odmowy lub wycofania uznania."

Skarżąca została wstępnie uznana za grupę producentów decyzją z [...] listopada 2011 r., nr [...] Marszałka Województwa[...]. Ostatnia zatwierdzona zmiana do planu dochodzenia do uznania nastąpiła decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r., nr [...].

Zgodnie z treścią zatwierdzonego PDU głównym celem grupy jest: 1) zagwarantowanie, że produkcja jest planowana i dostosowywana do popytu zwłaszcza w odniesieniu do jakości i ilości, 2) koncentracja podaży i wprowadzanie na rynek produktów wytwarzanych przez jej członków, 3) optymalizacja kosztów produkcji i stabilizowanie cen uzyskiwanych przez producentów, 4) stosowanie korzystnych dla środowiska metod uprawy, technologii produkcji i metod gospodarki odpadami, w szczególności w celu ochrony jakości zasobów wodnych, gleby i krajobrazu oraz zachowania lub stymulacji różnorodności biologicznej.

W ocenie Sądu nie mogą budzić wątpliwości okoliczności ustalone przez organy, a wskazujące na nie zrealizowanie przez Skarżącą w pełnym zakresie planu dochodzenia do uznania w odniesieniu do zaplanowanych w nim działań i inwestycji.

Strona nie zrealizowała dwóch działań w zakresie: 1) strategie sprzedaży poprzez realizację działań handlowych mających na celu pozyskiwanie odbiorców w trzech grupach: sieci handlowe, export, rynek hurtowy oraz 2) podniesienia jakości produktów poprzez wyselekcjonowanie odmian spełniających wymagania jakościowe Grupy, wypracowanie optymalnego sposobu zbioru, sortowania, pakowania i przechowywania produktów, zakup budynku magazynowo-składowego i zakup środków transportu oraz organizację szkoleń dla członków Grupy.

Natomiast działania: 1) marketingowe polegające na udziale w targach lokalnych i krajowych, stworzeniu witryny internetowej, wspieraniu inicjatyw w zakresie wprowadzania nowych technologii oraz reklamie w branżowej prasie i branżowych portalach internetowych, 2) korzystania z zespołu wysoko wykwalifikowanych doradców w zakresie doradztwa prawnego, technologicznego i produkcyjnego oraz organizację szkoleń dla członków grupy producentów zostały zrealizowane w części.

Grupa nie zrealizowała trzech inwestycji zatwierdzonych w planie, tj. 1) zakupu 300 szt. skrzyniopalet plastikowych - zaplanowanego na II półrocze 2014 r. 2) zakupu 1000 szt. skrzynek 12 kg - zaplanowanego na II połowę 2014 r. oraz 3) zakupu budynku magazynowo-składowego (500 m2) - zaplanowanego na II półrocze 2015 r.

Ponadto Grupa częściowo zrealizowała inwestycje: 1) zakupu samochodów ciężarowych - 2 szt. ciągnik siodłowy z naczepą oplandekowaną o ładowności 25 ton i samochód ciężarowy skrzyniowy oplandekowany o ładowności 10 ton z przyczepą oplandekowaną o ładowności 13,5 ton - zaplanowanego na II półrocze 2012 r. (nie zakupiono ciągnika siodłowego z naczepą oplandekowaną o ładowności 25 ton), 2) zakupu 200 szt. skrzyniopalet plastikowych - zaplanowanego na II półrocze 2012 r. - (nie zakupiono 100 szt.), 3) zakupu 2 stołów do różyczkowania warzyw - zaplanowanego na II półrocze 2014 r.- (nie zakupiono 1 stołu do różyczkowania warzyw), 4) zakupu 2 myjek ciśnieniowych na ciepłą wodę - zaplanowanego na II półrocze 2016 r. - (nie zakupiono 1 myjki ciśnieniowej na ciepłą wodę).

Zdaniem Skarżącej niezgodne z normami prawa jest twierdzenie organu, że PDU należy zawsze wykonywać w sposób ścisły i bez odniesienia się do konkretnej sytuacji, a przez pryzmat realizacji celu inwestycji. Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że to Grupa sama określiła zakres inwestycji i czas ich realizacji. PDU został zatwierdzonu decyzją administracyjną, a wstępne uznanie łączyło się też z korzystaniem przez okres dochodzenia do uznania z pomocy finansowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wiążący charakter PDU nie budzi wątpliwości. Również w orzeczeniu na które powołuje się Skarżąca o sygn. akt VIII SA/Wa 367/15. W powołanym wyrku WSA w Warszawie podkreślał, że wstępnie uznana grupa ma obowiązek zrealizowania PDU, a sformułowanie użyte w § 3 ust. 3 rozporządzenia krajowego, iż ta realizacja ma się odbyć w zakresie wyznaczonym przez art. 37 akapit 1 lit. c) rozporządzenia nr 543/2011 oznacza tyle, że mają one zostać zrealizowane w zakresie celu inwestycji.

Ponadto na wiążący charakter planu wskazuje też treść art. 49 ust. 4 rozporządzenia 543/2011 "Konsekwencje uznania", zgodnie z którym państwa członkowskie ustalają okres, rozpoczynający się po zrealizowaniu planu uznawania (podkreślenie własne Sądu), w ramach którego grupa producentów musi zostać uznana za organizację producentów. Okres ten nie przekracza czterech miesięcy.

Przypomnieć należy, że przepisy rozporządzenia nr 1234/2007 oraz rozporządzenia nr 543/2011 określają główne zasady mechanizmu pomocy dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. Stosownie do powyższych zasad, wstępnie uznanym grupom producentów przyznawana jest pomoc na działania i inwestycje, których realizacja ma im umożliwić spełnienie kryteriów uznania za organizację producentów. Powyższe oznacza, że inwestycje (działania) ujęte w PDU są realizowane w określonym celu - w celu spełnienia przez wstępnie uznane grupy kryteriów uznania za organizacje producentów, a nie same dla siebie. Plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący, zarówno grupę, jak i właściwe organy. Wstępnie uznana grupa producentów zobowiązana jest zrealizować plan - zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 3 rozporządzenia krajowego - w zakresie określonym przez art. 37 akapit 1 lit c) rozporządzenia nr 543/2011, czyli zobowiązana jest wykonać "działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania". Ustawodawca krajowy nie regulował tej kwestii odmiennie od przepisów unijnych i stanął na tym samym stanowisku, iż wiążący charakter PDU dotyczy zrealizowania działań i inwestycji w zakresie osiągnięcia celu inwestycji, czyli w zakresie pozwalającym na spełnienie warunku uznania grupy za organizację. Tym samym warunkiem koniecznym jest zrealizowanie działań i inwestycji ujętych w PDU, których realizacja ma służyć osiągnięciu określonego celu.

Stosownie do art. 37 lit. c) rozporządzenia nr 543/2011, plan dochodzenia do uznania obejmuje m.in. działania i inwestycje, jakie należy podjąć w celu uzyskania uznania.

Podobnie art. 44 rozporządzenia nr 543/2011 stanowi, że pomoc finansowa wstępnie uznanym grupom producentów na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania jest przyznawana wyłącznie do inwestycji niezbędnych w celu uzyskania uznania za organizację producentów.

W § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania, obowiązującym w dacie zatwierdzania Skarżącej PDU, wskazano, że plan dochodzenia do uznania zawiera w szczególności zakres oraz harmonogram działań oraz przedsięwzięcia inwestycyjne (inwestycje) realizowane w poszczególnych latach, w celu spełnienia warunków uznania grupy producentów za organizację producentów. Ponownie wskazać zatem należy, ze warunki uznania za organizację producentów owoców i warzyw zostały określone w art. 122, art. 125a i art. 125b rozporządzenia nr 1234/2007, Tytule III Rozdział I Sekcja 2 rozporządzenia nr 543/2011 oraz § 3 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania.

Natomiast zgodnie z art. 125b ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1234/2007, państwa członkowskie uznają za organizacje producentów w sektorze owoców i warzyw wszelkie podmioty prawne lub jasno określone części podmiotów prawnych, które wystąpiły o takie uznanie, m.in. pod warunkiem, że istnieją wystarczające dowody na to, że są one w stanie właściwie prowadzić swoją działalność, zarówno pod względem ram czasowych, jak i skuteczności i koncentracji dostaw. W sposób analogiczny zresztą sformułowany został wymóg uznania przez państwo członkowskie organizacji producentów w art. 154 ust. 1 lit c) rozporządzenia nr 1308, w którym przewidziano m. in. obowiązek po stronie organizacji producentów przedstawienia wystarczających dowodów na to, że są w stanie właściwie wykonywać swoją działalność zarówno pod względem ram czasowych, jak i efektywności.

Ponadto, stosownie do art. 23 rozporządzenia nr 543/2011, państwa członkowskie dopilnowują, aby organizacje producentów posiadały do dyspozycji personel, infrastrukturę oraz wyposażenie niezbędne do spełnienia wymogów ustanowionych w art. 122 akapit pierwszy lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz zapewniają ich funkcjonowanie w zakresie podstawowych zadań, w szczególności - w odniesieniu do zbioru, sortowania, przechowywania i pakowania produkcji ich członków [lit. b) powyższego przepisu]. Poza tym, zgodnie z art. 25 rozporządzenia nr 543/2011, do celów art. 125b ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1234/2007, organizacja producentów, która jest uznana w odniesieniu do produktu wymagającego zapewnienia środków technicznych, uznawana jest za wywiązującą się ze swoich zobowiązań, jeżeli zapewnia odpowiednie środki techniczne, sama lub za pośrednictwem swoich członków, bądź poprzez spółki zależne lub outsourcing.

Uwzględniając powyższe przepisy, należy wskazać, że pomocą finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, mogą być objęte wyłącznie działania i inwestycje niezbędne w celu uzyskania uznania za organizację producentów.

Słusznie zatem organy uznały, że niezrealizowanie tych działań czy inwestycji, które sam wnioskodawca uznał za niezbędne, zaś marszałek potwierdził zatwierdzając plan dochodzenia do uznania, jest równoznaczne z niemożliwością spełnienia kryteriów uznania za organizację.

W świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo odmówiły Skarżącej uznania organizacji producentów owoców i warzyw z uwagi na nie spełnienie § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania. Przepis ten stanowi, że wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może być uznana za organizację producentów owoców i warzyw, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 i 2 oraz zrealizuje plan dochodzenia do uznania w zakresie określonym w art. 37 akapit 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2011, str. 1, z późn. zm.). Zgodnie natomiast z art. 37 akapit 1 lit. c) rozporządzenia nr 543/2011 projekt planu uznawania obejmuje przynajmniej działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania, co oznacza, że warunek uzyskania uznania powiązany został z realizacją działań i inwestycji ujętych w PDU. W świetle powyższych przepisów, zarówno krajowych jak i unijnych, wstępnie uznanym grupom producentów przyznawana jest pomoc na inwestycje i działania, których realizacja ma im umożliwić spełnienie kryteriów uznania za organizację producentów, a plan dochodzenia do uznania ma charakter wiążący zarówno grupę jak i organy. Słusznie zatem organy uznały, że niezrealizowanie tych inwestycji (działań) jest równoznaczne z niemożliwością spełnienia kryteriów uznania za organizację producentów.

W rozpatrywanej sprawie zaistniała również druga z okoliczności przyjętych za podstawę odmowy uznania Skarżącej za organizację producentów owoców i warzyw, wskazująca na nie spełnienie przez Skarżącą wymogów określonych w art. 154 ust. 1 lit c) rozporządzenia nr 1308/2013 - o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia krajowego - zgodnie z którym warunkiem uznania organizacji producentów jest przedstawienie przez podmioty ubiegające się o uznanie wystarczającego dowodu na to, że są w stanie właściwie wykonywać swoją działalność zarówno pod względem ram czasowych, jak i efektywności, udostępniania członkom pomocy w formie zasobów ludzkich, materialnych i technicznych oraz, w stosownych przypadkach, koncentracji dostaw. Powołany przepis rozporządzenia unijnego odpowiada treści art. 125 b ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1234/2007 w którym określono jako warunek uznania za organizację producentów m. in. – istnienie dowodów, że organizacje te są w stanie właściwie prowadzić swoją działalność, zarówno pod względem ram czasowych, jak i skuteczności. Zasadne jest zatem stanowisko organu, że Skarżąca nie mając całej zaplanowanej w planie dochodzenia do uznania infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności nie spełniła warunków uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Podkreślić przy tym należy, że to sama Skarżąca określiła zakres inwestycji i czas ich realizacji, co zostało ujęte w PDU i zatwierdzone przez marszałka województwa.

Organ nie naruszył również przepisów postępowania administracyjnego, w tym wskazanych w skardze art. 7a k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi. Podkreślić należy, że w sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści mających zastosowanie norm prawnych, które uzasadniałyby rozstrzyganie tych wątpliwości, zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., na korzyść Skarżącej. W ocenie Sądu nie ma również podstaw do przyjęcia, że prowadzone przez organy postępowanie naruszało zasadę pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Organy orzekające w obu instancjach w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy, a ocena ta nie była dowolna i odnosiła się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie przesłanek stanowiących o podjętym rozstrzygnięciu na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

W tej sytuacji Sąd stwierdził niezasadność podniesionych w skardze zarzutów, podkreślając, że mające zastosowanie w sprawie przepisy kładą nacisk na realizowanie inwestycji (działań) ujętych w planie dochodzenia do uznania jako warunku uzyskania uznania za organizację producentów. Przepisy te nie uprawniają do uznania za organizację producentów tych podmiotów, które nie realizują takich inwestycji. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień prawnych, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Sąd stanął na stanowisku, że rozpatrując wniosek o uznanie grupy producentów organy prawidłowo rozważyły podstawy odmowy uznania wynikające z przepisów krajowych jak i unijnych, nie będąc zobligowane przy tym do badania powodów braku zrealizowania planu dochodzenia do uznania, w tym o charakterze obiektywnym takich jak siła wyższa czy też ekskulpacyjnym, określonych szczegółowo w art. 64 ,,Stosowanie kar administracyjnych’’ rozporządzenia nr 1306. W postępowaniu w przedmiocie uznania za organizację producentów owoców i warzyw analizie podlega spełnienie lub nie przez podmiot ubiegający się o uznanie przesłanek do tego uznania, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Reasumując Sąd nie znajdując powodów do uwzględnienia skargi uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i z tego powodu oddalił skargę.