Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 678/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. J. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za [...] r. p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sygn. akt I SA/Lu 678/14 tut. Sąd odrzucił skargę L. J. na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej wskazując, iż skarżąca - mimo wezwania - nie uiściła należnego wpisu od skargi, co stanowiło przyczynę wydania tego rozstrzygnięcia. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącej w dniu [...] r. (k. [...] akt sprawy).

Następnie w dniu [...] r. (data nadania – k. [...] akt sprawy) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, dołączając jednocześnie dowód uiszczenia tej opłaty w wymaganej wysokości.

We wniosku tym wskazała, że nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu, ani zawiadomień (awiz) o przesyłce. Sytuacja taka wystąpiła w trzech sprawach. Natomiast w dwunastu pozostałych otrzymała wezwania do uiszczenia wpisów. W takiej sytuacji dochowanie terminu do uiszczenia wpisu było niemożliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sadowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

W myśl zaś art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Przywrócenie terminu może zatem nastąpić, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:

1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi;

2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy;

3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.

W ocenie Sądu wniosek skarżącej spełnia tylko dwie z powyżej wymienionych przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu, czyli w terminie 7 dni od momentu otrzymania postanowienia o odrzuceniu jej skargi, z którego powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi do dokonania określonych czynności procesowych. Ponadto składając wniosek dopełniła czynności, dla których określony był przedmiotowy termin, czyli uiściła należny od skargi wpis sądowy. Skarżąca nie uprawdopodobniła natomiast braku jej winy w uchybieniu terminu.

Jak wynika z akt sprawy wezwanie do uiszczenia wpisu zostało wysłane na wskazany przez skarżącą adres i było dwukrotnie awizowane (w dniu [...] r. i w dniu [...] r.). Wynika to jednoznacznie z adnotacji pracownika Poczty Polskiej próbującego doręczyć skarżącej przedmiotowe wezwanie. Zatem, w analizowanym przypadku doręczenie zastępcze spełniało warunki określone w art. 73 p.p.s.a., a przesyłkę należało uznać za doręczoną z dniem [...] r.

W tym miejscu wskazać należy, że przewidziana w art. 73 p.p.s.a. zastępcza forma doręczenia pisma rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia awizowanie przesyłki nastąpiło m.in. w sposób wadliwy lub przesyłka nie była awizowana w ogóle bądź tryb doręczenia został błędnie zastosowany. Uwzględniając natomiast argumentację strony zawartą we wniosku o przywrócenie terminu, uznać należało, że skarżąca nie zdołała obalić domniemania o prawidłowości doręczenia zastępczego. Nie wskazała bowiem żadnej okoliczności potwierdzającej zarzut nienależytego działania pracowników Poczty Polskiej, których uchybienia wykluczałyby winę strony w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, przemawiając za jego przywróceniem. W szczególności strona nie wszczęła żadnego postępowania reklamacyjnego, którego wynik potwierdziłyby jej twierdzenia o wadliwości doręczenia. Na zwróconych do Sądu przesyłkach widnieją natomiast jednoznaczne zapisy: dwukrotne awiza (pierwsze [...] r., drugie [...] r.) oraz oświadczenie listonosza, iż przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej UP [...], o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Na zwrocie przedmiotowej przesyłki znajdują się również podpisy listonosza, który dokonywał doręczeń w trybie art. 73 p.p.s.a. W powyższych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, iż doręczenie zastępcze ww. przesyłki było nieskuteczne, gdyż pracownik poczty nie doręczył, ani nie pozostawił informacji o przesyłce.

W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu do uiszczenia wpisu. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy.

Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.