Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 798/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta [...] (dalej: "Starosta") - działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia", w skrócie "u.p.z.i.r.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") - orzekł o utracie przez K. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2009 r.

Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.

K. P. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (dalej: "PUP") w dniu 28 marca 2000 r. jako osoba bezrobotna. Decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2000 r. orzeczono o uznaniu strony za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. PUP przesłał K. P. propozycję zatrudnienia w "[...]" sp. z o.o. w [...], wyznaczając termin stawiennictwa w urzędzie celem poinformowania o sposobie realizacji oferty i potwierdzenia gotowości do pracy. Strona nie zgłosiła się na wezwanie. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. PUP przesłał stronie następną ofertę pracy, w firmie "[...]", wyznaczając kolejny termin wizyty w Urzędzie na dzień [...] stycznia 2009 r. celem przedstawienia wyniku rozmowy kwalifikacyjnej lub przyjęcia kolejnej oferty pracy. PUP zastrzegł, że w przypadku otrzymania korespondencji już po wyznaczonym terminie należy zgłosić się do urzędu w następny dzień roboczy. Strona, mimo doręczenia korespondencji, nie stawiła się, natomiast w piśmie z dnia [...]stycznia 2009 r. poinformowała PUP, że w wyznaczonym terminie nie mogła się stawić, bowiem wezwanie otrzymała dopiero dnia [...] stycznia 2009 r., a z proponowanym pracodawcą próbowała skontaktować się poprzez pocztę elektroniczną, jednak nie uzyskała odpowiedzi. Natomiast w dniu [...] stycznia 2009 r. strona, jak wynika z jej wyjaśnień, bezskutecznie oczekiwała na informację od zaproponowanego pracodawcy. Strona podkreśliła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej oraz nie posiada środków na dojazdy do PUP. W wyjaśnieniach przesłanych do PUP w dniu [...].01.2009 r. wskazany pracodawca ("[...]") podał, iż nie może zlokalizować zgłoszenia w sprawie pracy na nazwisko P. K., ale w firmie wystąpiły problemy z komputerem, dlatego nie można jednoznacznie stwierdzić, iż takie zgłoszenie nie zostało przesłane.

W ślad za tymi wyjaśnieniami PUP poinformował stronę, że nie zrealizowanie oferty pracy zostało usprawiedliwione ze względu na brak odpowiedzi ze strony pracodawcy na aplikację wysłaną przez stronę. Jednocześnie powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Starosta [...] orzekł o utracie przez K. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie pouczona strona nie stawiła się w Urzędzie następnego dnia roboczego po dniu odebrania wezwania. Wskazana przez stronę przyczyna niestawiennictwa nie może zostać uwzględniona. Osobą bezrobotną, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Co prawda z załączonej dokumentacji wynika, że strona dopełniła obowiązku poinformowania, jednak podana przyczyna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma charakter permanentny. Osoba posiadająca status bezrobotnego ma bezwzględny obowiązek zgłaszać się w wyznaczonych terminach w celu uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia lub szkolenia oraz potwierdzenia gotowości do pracy.

Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji, nadesłanego przez stronę faksem, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 695/09 (dalej jako: "Wyrok WSA z 10.03.2010 r."), stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody wskazując, że odwołanie musi posiadać własnoręczny podpis strony, który nie może zostać zastąpiony żadnym podpisem mechanicznym (np. faksymilą bądź kserograficzną odbitką własnoręcznego podpisu), gdyż odwołanie z takim podpisem traktowane jest jako nie podpisane, i w rezultacie nie wywołuje zamierzonych skutków prawnych. Skoro organ II instancji uznał pismo pozbawione własnoręcznego podpisu strony za odwołanie, to tym samym bezpodstawnie wystąpił w charakterze organu odwoławczego, w związku z czym jego decyzja dotknięta jest wadą nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu omawianego wyroku wskazano ponadto na marginesie, iż przy rozstrzyganiu, czy podana przez stronę przyczyna niestawiennictwa usprawiedliwia jej nieobecność w wyznaczonym terminie, organ nie może poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu, iż przyczyna ta ma charakter permanentny, lecz winien dokładnie wyjaśnić, dlaczego, w jego ocenie, podana przyczyna nie może usprawiedliwiać nieobecności strony w siedzibie organu zatrudnienia. Formułując wskazania co do dalszego postępowania Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy, mając na względzie uwagi zawarte w wyroku, podejmie czynności zmierzające do wyeliminowania wskazanych uchybień oraz jeszcze raz wnikliwie przeanalizuje, przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach k.p.a., czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego.

Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji wezwał skarżącą do stawienia się celem własnoręcznego podpisania odwołania, co ta uczyniła. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Wojewoda, w punkcie pierwszym sentencji, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2009 r. (znak: [...]) oraz, w punkcie drugim, przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że PUP powinien ponownie wyjaśnić, czy przedstawione przez stronę przyczyny niestawiennictwa w dniu wyznaczonym nie stanowią usprawiedliwienia tego niestawiennictwa. Zdaniem Wojewody należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem będzie określenie, czy przyczyna niestawiennictwa strony nie może zasługiwać na uwzględnienie. Organ I instancji winien dokładnie wskazać, dlaczego w jego ocenie podana przez skarżącą przyczyna nie może usprawiedliwiać jej nieobecności oraz powinien odnieść się także do argumentów strony podniesionych w jej skardze z dnia [...] marca 2009 r. na działanie PUP. W ocenie Wojewody, przed pozbawieniem strony statusu osoby bezrobotnej - co wiązało się z utratą ubezpieczenia zdrowotnego - należało dokładnie określić, czy strona nie usprawiedliwiła swojej nieobecności w organie zatrudnienia w dniu wyznaczonym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. P. wniosła o uchylenie decyzji w jej punkcie drugim, dotyczącym przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji we wskazanej części. W uzasadnieniu podała, że Wojewoda w zakwestionowanej części decyzji naruszył zakaz kontestacji wyroków, w tym przypadku: Wyroku WSA z 10.03.2010 r. z uzasadnieniem.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie wyjaśniając w uzasadnieniu, iż uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie pozostaje w sprzeczności z zaleceniami zawartymi w Wyroku WSA z 10.03.2010 r. Powodem przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia była bowiem, wskazywana przez Sąd, konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu zbadania i wyczerpującego określenia, czy niestawiennictwo skarżącej w PUP w dniu [...] stycznia 2009 r. może zasługiwać na uwzględnienie. Wojewoda podkreślił przy tym, że, jak wynika z dokumentacji, PUP prowadząc postępowanie wyjaśniające, pismem z dnia [...] lipca 2010 r. zwrócił się do K. P. o wyjaśnienie jej sytuacji materialnej, ponieważ skarżąca podnosiła swą złą sytuację finansową. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie można stwierdzić, iż prowadzenie takiego rodzaju postępowania wyjaśniającego jest sprzeczne z zaleceniami zawartymi w Wyroku WSA z 10.03.2010 r.

Postanowieniem z dnia 28 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania punktu drugiego zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie może się ostać.

Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd na wstępie stwierdza, iż okoliczności faktyczne sprawy zasadniczo nie są pomiędzy stronami sporne. Sąd podziela ustalenia w tym zakresie poczynione przez organy obu instancji, jako trafne i niewadliwe, i przyjmuje je za własne. Czyni to jednak z tym zastrzeżeniem, że akceptacja dla ustaleń organów administracji nie obejmuje, dokonanej przez te organy na wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego, oceny zasadności przyczyny niestawiennictwa skarżącej w siedzibie PUP w dniu [...] stycznia 2009 r. – jako oceny sformułowanej przedwcześnie, a to wobec braku przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu Wyroku WSA z 10.03.2010 r.

Przechodząc do analizy treści skargi należy przede wszystkim zauważyć, że sposób sformułowania punktu pierwszego skargi wskazuje na intencję skarżącej wzruszenia zaskarżonej decyzji jedynie w części, a mianowicie w zakresie punktu drugiego sentencji tej decyzji, mówiącego o przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia - przy jednoczesnym pozostawieniu niezakwestionowanym jej punktu pierwszego, którym decyzję pierwszoinstancyjną uchylono.

Taki sposób określenia zakresu zaskarżenia decyzji organu II instancji nie może być uznany za dopuszczalny. Wbrew bowiem, nieco mylącemu, ujęciu sentencji zaskarżonej decyzji w dwóch punktach, oba te punkty składają się w istocie na treść jednolitego (niepodzielnego) rozstrzygnięcia, które może podlegać zaskarżeniu jedynie w całości, a nie co do poszczególnych części (punktów). Z przepisu art. 138 k.p.a., zawierającego zamknięty katalog dopuszczalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego, wyraźnie wynika, iż organ ten, decydując o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej, nie może tylko na tym poprzestać, lecz jest obowiązany jednocześnie określić swoje stanowisko w sprawie i przesądzić o dalszych losach postępowania, tj. uchylając zaskarżoną decyzję zarazem alternatywnie:

a) orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in principio), albo

b) umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine), albo

c) przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a.).

Decyzja organu odwoławczego ograniczająca się tylko do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji byłaby nieważna, co znalazło potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1983 r. (SA/Kr 706/83, niepubl.) oraz w wypowiedziach doktryny (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, uw. I.1. do art. 138). Sąd w obecnym składzie pogląd ten w całej rozciągłości podziela. W rezultacie należy stwierdzić, że fakt, iż Wojewoda ujął sentencję swojej decyzji w dwa punkty, niczego w praktyce nie zmienia, tj. nie przydaje dodatkowych uprawnień stronie i nie stwarza procesowej możliwości zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia jedynie w części dotyczącej przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji wypada przyjąć, że skarżąca, nie zgadzając się jedynie z pkt 2 rozstrzygnięcia Wojewody, w istocie – z uwagi na wskazaną wyżej niepodzielność tego rozstrzygnięcia - zaskarżyła całą decyzję.

Przechodząc z kolei do rozpatrzenia zawartego w skardze zarzutu, iż zaskarżona decyzja "narusza zakaz kontestacji wyroków, tu: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 marca 2010 r., sygn. IV SA/Po 695/09 z uzasadnieniem", należy zauważyć, iż skarżąca w ten sposób zapewne nawiązuje do treści art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Nie ulega wątpliwości, iż powołany Wyrok WSA z 10.03.2010 r. jest wyrokiem zapadłym "w sprawie" (niniejszej) w rozumieniu art. 153 k.p.a., i że z tego względu zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku wskazaniami co do dalszego postępowania związane zostały zarówno organy administracji orzekające w sprawie – w tym na pierwszym miejscu organ odwoławczy, który wydał zaskarżoną decyzję - jak i Sąd w obecnym składzie. Wypada zatem w tym miejscu przywołać in extenso treść tych wskazań, w których stwierdzono, że: "Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy, mając na względzie uwagi zawarte w niniejszym wyroku podejmie czynności zmierzające do wyeliminowania wskazanych uchybień oraz jeszcze raz wnikliwie przeanalizuje, przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach Kpa, czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego." W ocenie Sądu w obecnym składzie z treści przytoczonych wskazań wynika jednoznacznie, iż to na organ odwoławczy został nałożony obowiązek wyeliminowania stwierdzonych uchybień postępowania, w tym w szczególności przeprowadzenia (uzupełnienia) w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie zasadności przyczyny niestawiennictwa skarżącej w siedzibie PUP w dniu [...] stycznia 2009 r., stosownie do szczegółowych uwag zamieszczonych w uzasadnieniu powołanego wyroku. Tymczasem ani treść rozstrzygnięcia analizowanego wyroku (tj. wyłącznie stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji) ani literalne brzmienie wskazań co do dalszego postępowania zawartych w jego uzasadnieniu nie pozostawiają wątpliwości co do tego, iż według oceny Sądu wyrażonej w Wyroku WSA z 10.03.2010 r., zakres stwierdzonych uchybień nie uzasadnia przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, lecz ich wyeliminowanie jest możliwe na etapie powtórnie przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Zgodnie z przywołanym wyżej art. 153 k.p.a., zarówno Sąd w obecnym składzie, jak i organ odwoławczy, jest tą oceną oraz sformułowanymi na jej podstawie wytycznymi związany, jako że powołany wyrok ani nie został uchylony, ani nie uległy zmianie przepisy, na podstawie których powyższa ocena i wytyczne zostały sformułowane.

Dlatego nie można podzielić poglądu Wojewody wyrażonego w odpowiedzi na skargę, iż rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji opiera się na wskazówkach interpretacyjnych zawartych w Wyroku WSA z 10.03.2010 r. W tym zakresie należy podzielić zasadność zarzutu skargi, iż decyzja ta w istocie ów wyrok "kontestuje" – dodając wszakże, iż tylko w zakresie zawartych w nim wskazań co do dalszego postępowania.

Zarazem Sąd w składzie obecnym podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r. (I SA/Wr 1591/09, niepubl.), że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie wiążący, co oznacza, iż ani organ administracji publicznej, ani sąd - orzekając ponownie w tej samej sprawie - nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszym orzeczeniu sądu zapadłym w sprawie, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W konsekwencji należy stwierdzić, że naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. - w razie wywiedzenia na tej podstawie skargi - powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowi to w szczególności gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej wskazanej wyżej zasady związania orzeczeniem sądu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 363; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, uw. 10 do art. 153).

Na marginesie wypada zauważyć, iż ustawodawca - urzeczywistniając zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) - w przepisie art. 138 k.p.a. dał wyraz założeniu, że postępowanie przed organem odwoławczym jest, co do zasady, postępowaniem merytorycznym. Zasadniczo merytoryczny bądź merytoryczno-reformacyjny charakter mają w związku z tym również decyzje tego organu (art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.), ukierunkowane na rozstrzygnięcie o określonych prawach lub obowiązkach strony. Rozstrzygnięcia kasacyjne muszą być wobec tego postrzegane jako wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1996 r., SA/Ka 1994/95, niepubl.). Ma to niewątpliwie swoje oparcie również w zasadzie szybkości działania i prostoty środków prowadzących do załatwienia sprawy, wyrażonej w art. 12 k.p.a. (por. G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom II, Zakamycze 2005, uw. 2 do art. 138).

Wobec powyższego, w przypadku podjęcia decyzji o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, od organu odwoławczego wymaga się szczególnie wnikliwego uzasadnienia i przedstawienia powodów, dla których merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy było niemożliwe. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2002 r. (V SA 1680/01, niepubl.), przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Powyższe prowadzi do wniosku, że od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, należałoby w szczególności oczekiwać przedstawienia powodów, dla których organ ten uznał, iż przeprowadzenie przezeń postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym w Wyroku WSA z 10.03.2010 r. nie jest możliwe. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji takich motywów nie zawiera, co stanowi niewątpliwie naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, motywy te nie zostały ujawnione również w odpowiedzi na skargę, która w interesującym tu zakresie ogranicza się tylko do ogólnikowego stwierdzenia, że "powodem przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia była konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego".

Wobec powyższego, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy podejmie czynności niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w zakresie wyznaczonym w wytycznych zawartych w Wyroku WSA z 10.03.2010 r. Należy zauważyć, że powyższe nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu zleceniu przez organ odwoławczy, w uzasadnionym przypadku, przeprowadzenia czynności tego postępowania organowi pierwszej instancji, na podstawie art. 136 in fine k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wykonalności decyzji (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

ja