Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 133/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi D. G. na bezczynność [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 października 2012 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga D. G. na bezczynność [...] Kuratora Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że wnioskiem z dnia z dnia 17 sierpnia 2012 roku zwrócił się do [...] Kuratora Oświaty o udzielenie informacji publicznej "Czy Przedszkole [...], ul. A, 91-849 Ł., NIP: [...], Regon: [...] posiada uprawnienia do prowadzenia działalności edukacyjnej, oraz czy spełnia wymogi określone w § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010 roku w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania (Dz. U. 2010 r. Nr 161 poz. 1080) w zw. z art. 14a ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r Nr 256 poz. 2572)". Pismem z dnia 10 września 2012 r. otrzymał z Kuratorium Oświaty w Ł. informację, że Przedszkole[...] funkcjonujące w Ł. przy ul. A zostało zgłoszone jako publiczna placówka przedszkolna do organu rejestrowego, którym jest gmina Ł.. Decyzja rejestracyjna z dnia [...] nadała uprawnienie przedszkola publicznego, organem prowadzącym jest [...] w roku szkolnym 2011/2012 zatrudniało 5 nauczycieli i opiekowało się grupą 51 dzieci. W opinii skarżącego do dnia złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji zgodnie z zakresem wskazanym we wniosku, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał też, że udzielenie odpowiedzi nastąpiło 6 dni po ustawowo określonym terminie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i wniósł o zobowiązanie [...] Kuratora Oświaty do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej są dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości, dlatego też nie jest możliwe żądanie interpretacji znanego stronie dokumentu, a także żądanie dokonania przez organ wykładni prawa. Podniósł, że informacja żądana przez skarżącego nie posiada cech informacji publicznej, co powoduje, że brak jest podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o informacji publicznej. Wyjaśnił, że [...] Kurator Oświaty na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) realizuje zadania wynikające z treści art. 31 ustawy, a w szczególności sprawuje nadzór pedagogiczny nad szkołami (placówkami) publicznymi i niepublicznymi na obszarze województwa [...]. Wskazał, że pismem z dnia 10 września 2012 r., udzielił informacji publicznej dotyczącej faktów. Placówka prowadzona przez osobę prawną – [...] - na podstawie decyzji organu rejestrowego (Miasta Ł.) jest przedszkolem publicznym. Posiada więc uprawnienie do realizacji wychowania przedszkolnego i zatrudniania kadry pedagogicznej. Druga część zapytania skarżącego odnosi się wyłącznie do interpretacji § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania (Dz. U. Nr 161, poz. 10870 ze zm.) w sytuacji, gdy ustawa o systemie oświaty w art. 14 ust. 1 wyraźnie stanowi, że wychowanie przedszkolne jest realizowane w przedszkolach, oddziałach przedszkolnych, w szkołach podstawowych oraz w innych formach wychowania przedszkolnego. Innymi formami wychowania przedszkolnego, zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia, są punkty przedszkolne i zespoły wychowania przedszkolnego. Zobowiązanie organu nadzoru pedagogicznego do dokonania wykładni rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w odniesieniu do obowiązku stosowania ww. przepisów (w tym § 2 rozporządzenia) przez przedmiotowe przedszkole nie stanowi, zdaniem organu, informacji publicznej i nie wymagało wydania decyzji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu administracji przedmiotem sądowej kontroli nie jest zatem określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, gdy na organie ciążył obowiązek ich podjęcia w określonej przez przepisy prawa formie i terminie, lecz brak stosownego działania ze strony tegoż organu w sytuacji, gdy ciążył na nim prawny obowiązek jego podjęcia.

Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w literaturze, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Odnotować też trzeba, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005 r., str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając te aspekty można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów pełniących funkcje publiczne w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się jednak przede wszystkim do faktów. Bliższa analiza art. 6 ustawy wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania.

Przedmiotem skargi jest zarzucana bezczynność [...] Kuratora Oświaty w zakresie prawa do informacji, jakiej domaga się skarżący na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Tytułem wstępu wskazać należy, że wniesiona do tutejszego Sądu skarga jest dopuszczalna, bowiem skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do problematyki z tego zakresu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. W wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się K.p.a. I tak reguluje ona udostępnienie informacji publicznej (art. 7, 13 i 14 ustawy), jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy, czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059.02, LEX nr 77178, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, LEX nr 322803).

Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi wyjaśnić trzeba, że strona może domagać się udzielenia informacji publicznej od podmiotu, który podlega przepisom tej ustawy, czyli od podmiotu z katalogu wskazanego w art. 4 ust. 1 ustawy, będącego w posiadaniu takiej informacji.

Nie ulega wątpliwości, że [...] Kurator Oświaty należy do kręgu podmiotów z art. 4 ust. 1 ustawy. Jest on bowiem kierownikiem Kuratorium Oświaty jako jednostki organizacyjnej wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie (art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty tj. Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), jest organem usytuowanym w ramach struktury wewnętrznej aparatu edukacji narodowej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. IV SA/Wr 712/06, nie publ.).

Jednakże mając na uwadze treść art. 4 ust. 1 pkt ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek udzielenia informacji w zakresie edukacji spoczywa na dyrektorze przedszkola będącym podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną wykonującą zadania publiczne w tym zakresie. Skarżący zwrócił się natomiast z wnioskiem o udzielnie informacji publicznej do [...] Kuratora Oświaty.

Niemiej jednak, mając na względzie zakres działalności [...] Kuratora Oświaty i jej publiczno-nadzorczy charakter, Sąd doszedł do przekonania, że informacja udzielona przez ten organ skarżącemu w piśmie z dnia 10 września 2012 r. stanowiła de facto odpowiedź na pytanie postawione przez skarżącego - czy Przedszkole [...] posiada uprawnienia do prowadzenia działalności edukacyjnej. Kurator wyjaśnił bowiem, że przedszkole zgłoszone zostało do organu rejestrowego jako publiczna placówka przedszkolna, której następnie nadano uprawnienie przedszkola publicznego.

Druga część wniosku skarżącego pozostała co prawda bez odpowiedzi, jednak Sąd uznał, że skarga w tej części i tak nie była zasadna. Skarżący w swym wniosku z dnia 17 sierpnia 2012 r. domagał się udzielenia informacji, czy Przedszkole spełnia wymogi określone w § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010 r.. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) system oświaty obejmuje m. innymi przedszkola, w tym z oddziałami integracyjnymi, przedszkola specjalne oraz inne formy wychowania przedszkolnego. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010 r. wydane zostało na podstawie art. 14a ust. 7 ustawy o systemie oświaty i dotyczy innych form wychowania przedszkolnego niż przedszkola i oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych (§ 1 rozporządzenia). Tak więc pytanie, czy Przedszkole [...] będące przedszkolem publicznym spełnia wymogi rozporządzenia odnoszącego się do innych form wychowania niż przedszkola publiczne było bezcelowe i niezasadne. Druga część wniosku skarżącego nie mogła wywołać skutku w odniesieniu do Przedszkola [...].

Reasumując, wobec udzielenia przez [...] Kuratora Oświaty odpowiedzi na pierwszą część wniosku skarżącego oraz brak konieczności ustosunkowania się organu do drugiej części wniosku, Sąd nie stwierdził bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 sierpnia 2012 r..

Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..

a.bł.