Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1418/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skarg Ł. C.-Z., J. C.-Z. oraz G. B., E. B. na uchwałę Nr XLV/491/2022 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 5 września 2022 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel) oddala skargi.


UZASADNIENIE

Ł. C., J. C. oraz G. B., E. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dwie niezależne, lecz bardzo podobnie brzmiące, skargi na uchwałę Nr XLV/491/2022 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 5 września 2022 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel).

W swojej skardze Ł. C., J. C. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części dotyczącej:

1. §4 ust. 18 pkt 2 "w terenach oznaczonych symbolami: MN, MNa i MN/U, w których realizowane będą usługi hotelarskie jako budownictwo pensjonatowe, lub usługi komercyjne jako wynajem pokoi w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, realizacja nie mniej niż 1 miejsce postojowe na 2 apartamenty lub 2 pokoje na wynajem oraz co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu" (§4 pkt 7 Uchwały);

2. §4 ust. 18 pkt 3 "terenach oznaczonych symbolami: MN, MNa i MN/U, w których realizowane będą usługi komercyjne jako przeznaczenie dopuszczalne w ramach przeznaczenia podstawowego, realizacja nie mniej niż 2 miejsca postojowe oraz co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu" (§4 pkt 8 Uchwały);

3. §4 ust.18 pkt 5 "w terenach oznaczonych symbolami: MN, MNa i MN/U, w których realizowana będzie drobna wytwórczość jako warsztaty rzemieślnicze, lokalizacja nie mniej niż 1 miejsca postojowego na 50 m2 powierzchni użytkowej oraz co najmniej 1 miejsce przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu" (§4 pkt 9 Uchwały);

4. §4 ust.18 pkt 6 "w terenach oznaczonych symbolem MN/U, w których realizowane będą jako przeznaczenie podstawowe usługi komercyjne wbudowane lub wolnostojące, realizacja nie mniej niż 4 miejsca postojowe w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu" (§4 pkt 10 Uchwały);

5. §8 ust. 1 pkt 11 "Obowiązuje zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej" (§4 pkt 27 Uchwały);

6. §8 ust. 2 pkt 10 "Obowiązuje zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej" (§4 pkt 29 Uchwały);

7. §8 ust.3 pkt 10 "Obowiązuje zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej" (§4 pkt 32 Uchwały);

8. §9 ust. 1 pkt 10 "Realizacja nie mniej niż 3 miejsc parkingowych na każdych 10 zatrudnionych, oraz co najmniej 2 miejsc na budynek przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 33 Uchwały);

9. §9 ust. 2 pkt 8 "Realizacja nie mniej niż 3 miejsc parkingowych na każdych 10 zatrudnionych, oraz co najmniej 2 miejsc na budynek przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w terenie oznaczonym symbolem KS.1" (§4 pkt 34 Uchwały);

10. §10 ust. 1 pkt 9 "Obowiązuje realizacja nie mniej niż 1 miejsca postojowego na każde 50m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych, w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 35 Uchwały);

11. §10 ust. 2 pkt 10 "Obowiązek realizacji miejsc parkingowych stosownie do potrzeb, nie mniej jednak niż 20, w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 36 Uchwały);

12. §10 ust. 3 pkt 10 "Obowiązuje realizacja nie mniej niż 1 miejsca postojowego na każde 50m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych, w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 38 Uchwały);

13. §10 ust. 4 pkt 11 "Obowiązuje realizacja nie mniej niż 1 miejsca postojowego na każde 50m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych, w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 39 Uchwały);

14. §10 ust. 5 pkt 9 "Realizacja nie mniej niż 1 miejsca parkingowego na 3 zatrudnionych w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 40 Uchwały);

15. §10 ust. 6 pkt 6 "Realizacja nie mniej niż 10 miejsc parkingowych, w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 42 Uchwały);

16. §10 ust. 7 pkt 8 "Realizacja nie mniej niż 10 miejsc parkingowych, w tym co najmniej 1 miejsce na każdy budynek przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" (§4 pkt 44 Uchwały).

Zaskarżonej Uchwale skarżący zarzucili naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i naruszenie przez to prawa skarżących jako właścicieli nieruchomości i inwestorów do zabudowania nieruchomości zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, gdyż akty prawa miejscowego nie mogą ingerować w prawa właścicieli do zabudowy nieruchomości wynikające z dyspozycji art. 4 Prawa budowlanego, tym samym naruszając interes prawny skarżących;

2. prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 140 kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pozbawienie właścicieli nieruchomości możliwości zabudowy swojej nieruchomości zgodnie z zamierzeniami, tym samym naruszając interes prawny skarżących;

3. prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego poprzez niezastosowanie przepisów i w konsekwencji ograniczenie właścicielom prawa do dysponowania swoją nieruchomością zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z przepisów prawa, a w tym konkretnym przypadku poprzez zakazanie właścicielom wybudowania kolejnego budynku na ich nieruchomości, pomimo faktu, iż przepisy powszechnie obowiązującego prawa z zakresu prawa budowlanego takie możliwości im dają, tym samym naruszając interes prawny skarżących;

4. Prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie przepisów i zamieszczenie w planie zagospodarowania przestrzennego zakazów dotyczących zabudowy działek uniemożliwiających skarżącym dalszą zabudowę swojej działki, tym samym naruszając interes prawny skarżących.

Skarżący wnieśli o zasądzenie od Rady Miasta Nowy Targ solidarnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że są właścicielami działki ewid. Nr [...] położonej w Nowym Targu, która objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel - Uchwała nr XXX/246/2013 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel).

Rada Miasta Nowy Targ podjęła uchwałę nr XLV/491/2022 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 5 września 2022 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa-Grel), która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 16 września 2022 r. Vacatio legis wynosiło 14 dni.

Zdaniem skarżących Rada Miasta Nowy Targ dokonując zmian w Miejscowym Planie Zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Nowy Targ 23 (Niwa-Grel) naruszyła przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wkraczając i ograniczając tym samym uprawnienia przysługujące właścicielom gruntów na mocy art. 140 kodeksu cywilnego. Rada Miasta Nowy Targ uchwałą nr XLV/491/2022 z dnia 5 września 2022 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa-Grel) w zakresie objętym zaskarżeniem naruszyła przysługujące skarżącym uprawnienia wynikające z art. 4 Prawo budowlane, który wskazuje, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Zrozumiałym jest, że chodzi o przepisy prawa powszechnie obowiązującego w zakresie prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych. Zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej w sposób wyraźny ogranicza, a nawet wyklucza możliwość zabudowy działki skarżących o ewid. nr [...], gdyż na tej działce stoi już jeden budynek mieszkalny jednorodzinny.

Art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności, natomiast Rada Miasta Nowy Targ całkowicie zignorowała przysługujące skarżącym prawo do dysponowania nieruchomością, skoro wprost zakazuje skarżącym jako właścicielom działki ewid. nr [...] wybudowanie więcej niż jednego budynku jednorodzinnego na działce budowlanej. W ten sposób rażąco naruszono interes prawny skarżących, którzy nie mogą postawić na nieruchomości kolejnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, mimo, iż przepisy powszechnie obowiązujące pozwalają na realizację takiej inwestycji na działce skarżących, co wprost i rażąco narusza przysługujące skarżącym prawo własności do przedmiotowej działki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Zawarte w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Jest to zamknięty katalog parametrów związanych z zabudową i zagospodarowaniem terenu, które należy określić w planie miejscowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. II OSK 2631/18). Wskazany przepis wyraźnie wskazuje, iż Rada Miasta nie ma kompetencji do wskazywania w planie zagospodarowania przestrzennego: liczby budynków, które mogą zostać na działce wybudowane. Stanowisko takie wskazał już Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stwierdził, iż "działanie takie narusza też władztwo planistyczne gminy, bowiem choć co do zasady możliwe jest przyjęcie w planie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy innych jeszcze niż wskazane w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., to jedynie pod warunkiem, że pozostają one w zgodzie z celami ustawy. Natomiast zdaniem Sądu nie można przyjąć, że istotą planowania przestrzennego jest ograniczanie ilości lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, jak ma to miejsce w przedmiotowej uchwale, bowiem wszelkie ograniczenia zabudowy muszą wynikać z tych parametrów, których określenie znajduje się w u.p.z.p. Ilość lokali w budynku i ilość budynków na działce takim parametrem jednak nie jest" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12.05.2021 r. sygn. II SA/Gd 22/21).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż "tak jak prawo własności (w tym prawo własności nieruchomości) nie jest prawem absolutnym, tak i tak zwane władztwo planistyczne gminy (organów gminy) nie jest władztwem nieograniczonym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. II OSK 2852/19), co potwierdza, iż Rada Miasta musi działać w granicach prawa i nie może czynić niczego co jest sprzeczne z przepisami. W konsekwencji Rada Miasta nie może ingerować w prawo własności skarżących bardziej, aniżeli dopuszczają to wyjątki w prawie przewidziane, co niestety czyni w zaskarżonej uchwale.

Powołane orzeczenia wyraźnie zarysowują granice ingerencji w prawo własności, którego może dopuścić się organ w ramach swojego władztwa planistycznego. Po pierwsze ograniczenia na organ nakłada ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności art. 1, art. 6 i art. 15, które wskazują kierunki i cele planowania przestrzennego, ale także pozostałe przepisy powszechnie obowiązującego prawa, jak choćby uprawnienia właścicieli działek wynikające z prawa własności, tj. m.in. art. 140 kodeksu cywilnego.

Regulacje dotyczące ilości miejsc parkingowych, w tym w szczególności dotyczące wytycznych wskazanych w §4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego .(§4 pkt 7-10 uchwały) dotyczących miejsc parkingowych powoduje, że powstanie konieczność projektowania wielu miejsc parkingowych co z praktycznego punktu widzenia będzie absolutnie zbędne, a czasami wręcz niewykonalne. Określenie "na każdy budynek" bez jakiegokolwiek doprecyzowania prowadzi do sytuacji absurdalnych, gdy miejsce postojowe trzeba projektować mając na uwadze choćby szopę, mały budynek gospodarczy czy nawet garaż, który nie pełni funkcji usługowej ani mieszkalnej, jednak w świetle przepisów prawa stanowi budynek. Prowadzić to może także do sytuacji, że miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową będzie więcej niż tzw. "zwykłych" miejsc parkingowych, a mając na uwadze art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, gdzie zdefiniowano osoby uprawnione do korzystania z takich miejsc parkingowych, można założyć, iż będą one stały nieużywane, gdyż liczba uprawnionych do korzystania z miejsc, gdzie wymagana jest karta parkingowa pozostaje, ze względu na kryteria, w mniejszości w stosunku do ogólnej liczby pojazdów. W przypadku skarżących, którzy planują otworzyć działalność gospodarczą w istniejącym budynku mieszkalnym, mając jednocześnie na uwadze parametry istniejącej działki ewid. nr [...], której szerokość to ok. 10 m, gdy należy trzymać się odległości od granicy 3 m i 7 m od okien budynków sąsiednich, a przy tym wyznaczyć ilość miejsc parkingowych zgodnie z zapisami zaskarżonej uchwały Rady Miasta Nowy Targ, w tym wytycznych dotyczących miejsc parkingowych zaopatrzonych w kartę parkingową spowoduje, że skarżący nie będą mogli dokonać zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal użytkowy (biuro) oraz wybudować kolejnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego czy też gospodarczego (służącego do przechowywania sprzętu ogrodowego), gdyż teren inwestycji będzie za mały na taką liczbę miejsc postojowych.

Skarżący wskazali, że wprowadzając jakąkolwiek usługę na ich działce, będą musieli uwzględnić dodatkowo miejsca parkingowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w odniesieniu do "każdego budynku" i de facto będą one stanowiły połowę wyznaczonych miejsc parkingowych w ogóle, co całkowicie mija się celem i jest rozwiązaniem absolutnie niepraktycznym, mając na uwadze przeznaczenie budynków, gdyż mają to być budynki mieszkalne jednorodzinne, gdzie biuro będzie stanowić ok. 45 m2 (budynek mieszkalny, w którym znajduje się lokal użytkowy o powierzchni do 30% powierzchni całkowitej nadal stanowi budynek mieszalny jednorodzinny), a cel prowadzonej działalności nie wymaga takiej ilości miejsc parkingowych (działalność w zakresie architektury - głównie praca zdalna). Takie zapisy planu zagospodarowania przestrzennego blokują potencjał nieruchomości (na które pozwalają wszystkie inne wskaźniki oraz powszechnie obowiązujące przepisy) i uniemożliwią skarżącym realizację inwestycji, gdyż samo rozplanowanie miejsc parkingowych najprawdopodobniej będzie nierealne do spełnienia. To w istotny sposób narusza interes prawny skarżących, którzy nie będą w stanie zrealizować wymogów zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego, a tym samym zostaje im zablokowana możliwość dalszego inwestowania na nieruchomości, której są właścicielami.

W swojej tożsamej co wskazana na wstępie skardze G. B., E. B. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w tej samej części, jak skarżący Ł. C., J. C. i postawili takie same zarzuty pod adresem zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu swojej skargi wskazali, że są właścicielami działek ewid. nr [...], [...] położonych w Nowym Targu, które objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel - Uchwała nr XXX/246/2013 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. T. 23 (Niwa – Grel).

Wskazali, że zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej w sposób wyraźny ogranicza, a nawet wyklucza możliwość zabudowy działki skarżących o ewid. nr [...], [...], gdyż na tych działkach stoi już jeden budynek mieszkalny jednorodzinny.

Art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności, natomiast Rada Miasta Nowy Targ całkowicie zignorowała przysługujące skarżącym prawo do dysponowania nieruchomością, skoro wprost zakazuje skarżącym jako właścicielom działek ewid. nr [...], [...] wybudowanie więcej niż jednego budynku jednorodzinnego na działce budowlanej. W ten sposób rażąco naruszono interes prawny skarżących, którzy nie mogą postawić na nieruchomości kolejnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, mimo, iż przepisy powszechnie obowiązujące pozwalają na realizację takiej inwestycji na działce skarżących, co wprost i rażąco narusza przysługujące skarżącym prawo własności do przedmiotowych działek.

W przypadku skarżących działki ew. nr [...], [...] położone są częściowo w terenie rolnym i częściowo w budowlanym. Działka jest już zainwestowana. Skarżący posiadają jeden budynek mieszkalny jednorodzinny i warsztat rzemieślniczy - elektronika samochodowa. Planowali jeszcze budowę jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla ich syna, na co przepisy prawa powszechnie obowiązującego dawały takie możliwości.

Obecne zapisy planu nakazują przyporządkowanie "do każdego budynku" co najmniej jednego miejsca postojowego wyposażonego w kartę parkingową. Plan nie precyzuje, że zastosowanie tego zapisu tyczy się tylko wybranych budynków, gdzie prowadzona jest jakakolwiek usługa, a "każdego budynku". W związku z powyższym przy budowie jakiegokolwiek budynku na działce skarżących musieliby zapewnić trzy miejsca postojowe wyposażone w kartę parkingową, z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą - elektronika samochodowa w jednym z nich. Dochodzi do sytuacji absurdalnej, aby zapewniać takie miejsca postojowe w stosunku do budynków mieszkalnych jednorodzinnych, garaży czy budynków gospodarczych. Jest to rozwiązanie całkowicie niepraktyczne i mija się z celem. Prowadzona przez skarżących działalność gospodarcze nie wymaga takiej liczby miejsc postojowych zaopatrzonych w kartę parkingową, tym samym blokując możliwość wykonania "normalnych" miejsc postojowych, które są dla skarżących bardziej konieczne, a na które może zabraknąć już miejsca. To w istotny sposób narusza interes prawny skarżących, którzy nie będą w stanie zrealizować wymogów zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego, a tym samym zostaje im zablokowana możliwość i dalszej zabudowy działek, których są właścicielami.

W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wskazał, że ze stanowiskiem skarżących nie sposób się zgodzić.

Ustawa z dnia 27 marca 2004 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 15 ust. 2 pkt 6 zawiera wymaganie, aby MPZP obligatoryjnie zawierał określenie minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz sposób ich realizacji. Zagadnienie doprecyzowuje § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wymaga, aby plan miejscowy zawierał ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, tj. m.in.

- wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Zwrot "w szczególności" użyty w/w rozporządzeniu oznacza, że jest to katalog otwarty w zakresie przypisywania wymaganej ilości miejsc. Dla MPZP punkt odniesienia stanowi każdy budynek i jest to sposób dopuszczalny i zgodny ze sztuką urbanistyczną.

Ustalenie zasady zawartej w MPZP "1 budynek na 1 działce" ma swoje uzasadnienie w dyspozycji art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., który zobowiązuje do określenia zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz w pkt 6, który zobowiązuje do ustalenia m.in. zasad kształtowania zabudowy. Poprzez zamieszczone w MPZP ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina we władczy sposób reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się nie tylko prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy), ale przede wszystkim wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1). Słusznie zatem wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 125/21, że "Prywatnoprawne przepisy k.c. nie są podstawą uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podstawą są głownie przepisy u.p.z.p., które dają możliwość ingerencji w prawo własności.".

Co także istotne interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., wywodzić się musi z prawa materialnego, ale prawa materialnego administracyjnego, bowiem skarga ma być wniesiona do sądu administracyjnego w sprawie z zakresu administracji publicznej. Materialne prawo administracyjne ma zawierać normę przyznającą ochronę prawną podmiotowi i z takiej normy wywodzi się właśnie interes prawny. Skarga bowiem wniesiona na podstawie ust. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet rzekoma sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi, przy tym nie mogą to być przepisy dotyczące zadań gminy (vide Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14).

W przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje poprzez kształtowanie struktur przestrzennych przy uwzględnieniu dążenia do minimalizowania transportochłonności układu przestrzennego czy lokalizowanie nowej zabudowy w sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środka transportu - co wynika z art. 1 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy. Kształtowanie ładu przestrzennego, w tym poprzez ustalenia przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, powinno pozostawać w zgodzie z podstawowymi w tym zakresie zasadami konstytucyjnymi (w szczególności: zasadą demokratycznego państwa prawnego, legalizmu, proporcjonalności, zrównoważonego rozwoju), uwarunkowaniami wynikającymi z ustaw odrębnych oraz z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego, określonymi w przepisach u.p.z.p., w tym zasadą uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wartości wysoko cenionych, wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy. Z przepisami ustawowymi korespondują normy rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które w § 4 pkt 2 wymaga, aby ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zawierały określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów.

W przedmiotowym przypadku ograniczeniem w zagospodarowaniu jest zakaz realizacji więcej niż 1 budynku mieszkalnego na działce budowlanej. Ustalenie to w znacznym i pozytywnym stopniu wpływa na jakość ładu przestrzennego, gdyż ogranicza patologiczne przegęszczenie terenów przeznaczanych do zabudowy, poprawia relacje przestrzenne zachodzące pomiędzy poszczególnymi obiektami i ich zespołami, a przede wszystkim bezpośrednio koreluje i stanowi dopełnienie ustalonego w planie miejscowym parametru minimalnej wielkości nowowydzielanej działki budowlanej.

Na uwadze należy mieć także, że przepisy ustawowe przewidujące ochronę prawa własności, zwłaszcza przepis art. 140 Kodeksu cywilnego stanowi, że uprawnienia właścicielskie (posiadanie, korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią) mogą być wykonywane w granicach określonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego, a zatem nie w sposób absolutny. Tym samym prawo własności i ekonomiczny interes strony nie ma prymatu nad innymi wartościami wymienionymi przez ustawodawcę w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2400/19). Mając powyższe na uwadze zasadnym jest oddalenie skarg w całości.

Postanowieniem z 14 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym Sąd - na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – postanowił zarządzić połączenie sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1419/22 ze skargi G. B., E. B. ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 1418/22 ze skargi Ł. C., J. C. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalsze prowadzenie pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 1418/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 14 lutego 2023 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym poprzedzone było próbą uzyskania od stron potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 3 stycznia 2023 r.), jednak nie uzyskano od wszystkich stron potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości.

Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Nr XLV/491/2022 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 5 września 2022 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel), zaskarżonej we wskazanej na wstępie części.

W niniejszej sprawie na wstępie należy stwierdzić, co nie było przedmiotem sporu, że skargi zostały wniesione w terminie.

W pierwszej kolejności koniecznym stało się zbadanie legitymacji skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 40, dalej u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo).

W myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. wszystkim skarżącym przysługuje legitymacja skargowa, co także nie było sporne. W niniejszej sprawie bezsporne jest bowiem, że skarżący Ł. C. i J. C. są właścicielami działki ewid. Nr [...] położonej w Nowym Targu. Natomiast skarżący G. B. i E. B. są właścicielami działek ewid. nr [...], [...] położonych w Nowym Targu. WW. działki są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel - Uchwała nr XXX/246/2013 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 23 (Niwa – Grel), którego zmiany dotyczy zaskarżona uchwała.

Wobec uznania istnienia legitymacji skargowej skarżących, należało przystąpić do badania zarzutów tożsamych skarg, które – zdaniem Sądu - nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd wskazuje, że naruszenie interesu prawnego danego podmiotu przez uchwałę rady gminy nie oznacza tego, że naruszenie to było nielegalne. Jak wynika to z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu ich sporządzania powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Uchwała, aby uznać ją za nielegalną, musi nie tylko naruszać interes prawny skarżącego, ale też naruszać go nielegalnie bądź poprzez nieuzasadnione, nieproporcjonalne ingerowanie w prawo własności bądź poprzez nieprawidłowości związane z procedurą planistyczną – wadliwym trybem uchwalania planu, na skutek których to uchybień interes prawny skarżącego został naruszony. Nie każde zatem naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego będzie podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę w przedmiocie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniesionej na podstawie art. 101 u.s.g., a tylko takie, które wpływa na sferę prawną wnoszącego skargę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 2296/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1037/17).

Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje ani sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

W myśl poglądów prezentowanych w orzecznictwie, aby stwierdzić nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź jego zmiany, konieczne jest ustalenie, że uchwała obarczona jest wadami kwalifikowanymi, tj. istotnymi. Wady nieistotne nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę - w zakresie zaskarżonym niniejszą skargą - przedmiotowa uchwała nie jest obarczona takimi kwalifikowanymi wadami.

Zaskarżona uchwała w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została sporządzona i uchwalona w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej u.p.z.p.).

Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia/zmiany studium czy też planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania/zmiany studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17).

Procedura podjęcia zaskarżonej uchwały przebiegła prawidłowo i zgodnie z zapisami u.p.z.p., co nie było kwestionowane przez skarżących. Dokonując z urzędu kontroli legalności zaskarżonej uchwały Sąd nie stwierdził naruszenia trybu jej uchwalania.

Skarżący powołują się na naruszenie skarżoną uchwałą ich prawa własności, zarzucając naruszenie: art. 4 Prawa budowlanego, art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 140 k.c., art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 140 k.c., art 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Kwestionują zatem zasady sporządzenia zmiany planu miejscowego, rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń.

Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Co do zarzucanej skargą kwestii pierwszej (naruszenie prawa własności), należy wskazać, że jak stanowi art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2869/17, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze swojej istoty narusza prawo własności, gdyż - jak stanowi się o tym w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z powołanego przepisu wynika, że plan miejscowy przede wszystkim narusza prawo własności nieruchomości, które są objęte bezpośrednio ustaleniami tego planu, (...). Plan miejscowy określa zarówno społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, jak i jest elementem stosunków miejscowych. Fakt, że plan miejscowy narusza prawo własności nieruchomości, sam w sobie nie jest powodem uznania, że jest on niezgodny z prawem.

Do istoty planu miejscowego należy to, że narusza on prawo własności, gdyż kształtuje wraz z innymi przepisami sposób jego wykonywania. Ponadto z art. 36 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sam ustawodawca zakłada, iż plan miejscowy może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, gdyż przewiduje odpowiednie roszczenia odszkodowawcze na wypadek, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Przywołać można też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 932/15, który wskazał, iż działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. W istotę władztwa planistycznego gminy wpisane jest uprawnienie, polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W ramach realizacji tego uprawnienia gmina w naturalny sposób zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę ingerencja, jakiej prawodawca lokalny dokonuje w sferę prawa własności tworząc ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości prywatnych, musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia te ograniczenia. Wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wymaga, aby służyły one zapewnieniu racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego odnoszącego się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności podkreślano, że istnieją granice swobody korzystania z rzeczy a w konsekwencji także granice ochrony własności. Granice te wynikają ze stanowionego prawa. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy kodeksu cywilnego nakazujące uwzględnienie społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności, przepisy tego kodeksu określane mianem prawa sąsiedzkiego, niektóre przepisy o ochronie środowiska oraz właśnie przepisy dotyczące planowania przestrzennego. Ustalenie granic swobody korzystania z rzeczy, a w konsekwencji i granic ochrony prawa własności, jest przeciwstawieniem się pojmowania prawa własności, jako prawa absolutnego (por. wyrok TK z dnia 20 kwietnia 1993 r. P 6/92, OTK 1993, nr 1, poz. 8).

Sąd wskazuje, że prawo własności nie stanowi prawa absolutnego, ani naczelnej wartości, której należy dawać prymat nad innymi w trakcie procesu sporządzania planu miejscowego. Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności.

Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów u.p.z.p. gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z cytowanej wyżej treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Kreowanie polityki przestrzennej na szczeblu gminy niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym, a interesem publicznym, co zaistniało w niniejszej sprawie w odniesieniu do działek skarżącego.

Treść aktów planistycznych często bowiem wkracza w sferę praw rzeczowych właścicieli nieruchomości, a także uprawnień innych podmiotów zainteresowanych określonym przeznaczeniem terenu. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności oraz wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczanie prawa własności jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego bądź prawa własności innych osób. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga zatem każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, spośród których jedna doznać ma ograniczenia posiadanych praw rzeczowych, wymaga szczególnej rozwagi i szczególnie wnikliwego umotywowania (vide wyrok NSA z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13, LEX nr 1658127).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że Rada Miasta w Nowym Targu miała podstawy, by wprowadzić kwestionowane skargą zapisy uchwały o zmianie planu miejscowego.

Zaskarżone regulacje planu miejscowego leżą w interesie prawnym ogółu mieszkańców i innych podmiotów władających nieruchomościami w obrębie obowiązywania aktu planistycznego, którego dotyczy skarżona uchwała.

Jeżeli nawet zaskarżona uchwała wpłynęła na treść wykonywania prawa własności przez skarżących, przez co skarżący zostali pozbawieni możliwości posadowienia drugiego domu na ich już zabudowanych jednym domem działkach, to zmiana taka była, zdaniem Sądu, legalna, leżała bowiem w interesie ogółu, którego to interesu należy upatrywać w zamierzonej wprowadzoną uchwałą ochronie ładu przestrzennego i krajobrazu przed nadmiernym zagęszczeniem.

Wprowadzone zakwestionowane skargą zapisy zmiany planu miejscowego: "Obowiązuje zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej" przyjęto dla osiągnięcia pozytywnych skutków dla ładu przestrzennego.

Podjęte zaskarżoną uchwałą rozstrzygnięcia w tym zakresie nie mają charakteru doraźnego, są wyrazem dążenia do takiego unormowania warunków zagospodarowania przestrzennego, które będzie funkcjonować w długiej perspektywie czasowej.

Gmina ma prawo, a wręcz obowiązek, dbać o zapewnienie optymalnych warunków zagospodarowania przestrzeni, o wysokie standardy urbanistyczne, ochrony przyrody i krajobrazu. Gmina ponosi odpowiedzialność za stan zagospodarowania i politykę przestrzenną; musi identyfikować problemy i reagować na występujące zjawiska, odpowiednio kształtując treść aktów planistycznych.

Skarżone postanowienia zmiany planu, określając zasady kształtowania i zabudowy terenu, poprzez ustalenie zasady "Obowiązuje zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej", kształtują sposób, w jaki skarżący będąc właścicielami nieruchomości objętych planem, mogą wykonywać swoje uprawnienia.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie) plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Badanie kwestii, czy plan nie narusza ustaleń studium, powinno być oceniane przez pryzmat dokumentu Studium obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonego planu.

W myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ustawodawca pozostawił uznaniu organu planistycznego przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu z ustaleniami studium. Rada, jako twórca polityki przestrzennej gminy, może zatem dokonać autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego.

W niniejszej sprawie zgodność zmiany plany ze Studium nie była kwestionowana, nie budzi też wątpliwości Sądu.

Odnosząc się do wskazanej w skardze kwestii przekroczenia granic władztwa planistycznego w zakresie prawa własności skarżących trzeba wskazać, że Sąd nie stwierdził nadużycia w tej kwestii. Pamiętać trzeba, że na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla realizacji celów tej ustawy ustawodawca nie wyróżnił znacząco interesu prywatnego, jak i interesu publicznego. Dlatego w każdym przypadku kolizji należy wyważyć, który z nich ma uzyskać przewagę. "Ograniczenia wykonywania prawa własności, wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są prawnie dopuszczalne. Akt ten, ustalając możliwość lub zakazy prawa zabudowy danej nieruchomości, zawiera ograniczenia we władztwie nad gruntem, określa przez to granice interesu prawnego danej jednostki i wyznacza jej zakres możliwości korzystania z gruntu. Ingerencja ta musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. To właśnie zachowanie owej proporcjonalności ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy określone rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice władztwa planistycznego" (tak wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Bk 8/18, LEX nr 2494783). W szczególności podkreślenia wymaga, że jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma być skutecznym instrumentem ochrony środowiska i ochrony przyrody, to właściciel nieruchomości powinien uznać konieczność wprowadzenia prewencyjnych ograniczeń będących konsekwencją obowiązywania zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. IV SA/Wa 1794/20, LEX nr 3172793).

To Gmina realizuje planistyczną wizję terenu, wyznaczając kolejne etapy procedury planistycznej (studium, a następnie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego) - a nie mieszkańcy, których udział jest doradczy, a nie wiodący. Jednak, jak to już wspomniano, na styku interesu publicznego i prywatnego musi się to odbywać z poszanowaniem zasady proporcjonalności oraz z poszanowaniem dedykowanych temu zagadnieniu przepisów prawnych.

Argumentacja skarżących koncentruje się w istocie na propagowaniu odmiennej wizji planistycznej terenu objętego planem, którego dotyczy zaskarżona zmiana. Tymczasem to gmina posiada kompetencję do ustalania przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Fakt, iż ustalenia planistyczne nie odpowiadają oczekiwaniom skarżących nie decyduje jeszcze o naruszeniu ich prawa własności czy jakichkolwiek innych przepisów prawa.

Z mocy przepisu art. 6 ust. 1 u.p.z.p. organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, zaś zaskarżona uchwała została podjęta po rozważeniu wszystkich interesów indywidualnych i publicznego, w wyniku czego przyjęto, że wprowadzenie ładu przestrzennego może być zrealizowane jedynie poprzez przyjęte ustalenia planistyczne.

Zasadą polityki przestrzennej jest realizacja ochrony i uwzględnienia wartości wysoko cenionych, do których zalicza się, zgodnie z treścią przepisu art. 1 ust. 1 u.p.z.p., ład przestrzenny i powiązanie go z zasadą rozwoju zrównoważonego. Adresatem powyższej zasady są organy planistyczne, którym zakreślono kierunek podejmowanych rozstrzygnięć. Zarówno "ład przestrzenny" jak i "zrównoważony rozwój" to wartości nadrzędne, wymienione expressis verbis w ww. ustawie. Pojęcie ładu przestrzennego definiowane jest w ustawie jako "takie kształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturalne oraz kompozycyjno-estetyczne" (por. art. 2 u.p.z.p.), natomiast zrównoważony rozwój to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Zasada ładu przestrzennego to wartość nadrzędna, która oznacza, że przyjęte ustalenia planistyczne i odpowiadające im rozwiązania realizują zasady polityki przestrzennej a w zakresie kształtowania struktury funkcjonalno-przestrzennej z uwzględnieniem postulatu harmonizowania owych wartości.

Ustalenie zaskarżonej zasady zawartej w planie miejscowym – jeden budynek na jednej działce - ma swoje uzasadnienie w normie art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., który zobowiązuje do określenia zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz w pkt 6, który zobowiązuje do ustalenia m.in. zasad kształtowania zabudowy. Poprzez zamieszczone w planie ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobu jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina we władczy sposób reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się nie tylko prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.), ale przede wszystkim wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 125/21, "Prywatnoprawne przepisy k.c. nie są podstawą uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podstawą są głownie przepisy u.p.z.p., które dają możliwość ingerencji w prawo własności.".

W przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje poprzez kształtowanie struktur przestrzennych przy uwzględnieniu dążenia do minimalizowania transportochłonności układu przestrzennego czy lokalizowanie nowej zabudowy w sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środka transportu, co wynika z art. 1 ust. 4 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Kształtowanie ładu przestrzennego, w tym poprzez ustalenia przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, powinno pozostawać w zgodzie z podstawowymi w tym zakresie zasadami konstytucyjnymi (w szczególności: zasadą demokratycznego państwa prawnego, legalizmu, proporcjonalności, zrównoważonego rozwoju), uwarunkowaniami wynikającymi z ustaw odrębnych oraz z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego, określonymi w przepisach u.p.z.p., w tym zasadą uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wartości wysoko cenionych, wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.

Z przepisami ustawowymi korespondują normy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które w § 4 pkt 2 wymaga, aby ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zawierały określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów.

Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, z czym nie sposób się nie zgodzić, w przedmiotowym przypadku takim ograniczeniem w zagospodarowaniu jest zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego na jednej działce budowlanej. Ustalenie to w znacznym i pozytywnym stopniu wpływa na jakość ładu przestrzennego, gdyż ogranicza patologiczne przegęszczenie terenów przeznaczanych do zabudowy, poprawia relacje przestrzenne zachodzące pomiędzy poszczególnymi obiektami i ich zespołami, a przede wszystkim bezpośrednio koreluje i stanowi dopełnienie ustalonego w planie miejscowym parametru minimalnej wielkości nowowydzielanej działki budowlanej.

Tą regulacją organ nie naruszył też względem skarżącego zasady proporcjonalności.

W orzeczeniu z 26 kwietnia 1995r., K 11/94 (OTK 1995, nr 1, poz. 12) Trybunał Konstytucyjny wyraził natomiast pogląd, iż dla oceny, czy doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji) konieczne jest udzielenie odpowiedzi na trzy pytania:

1) czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków,

2) czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana, oraz

3) czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela.

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się także, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25. 05. 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, póz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12. 01. 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać zabronionej ingerencji w istotę jego prawa własności. Z powyższego wynika zatem, iż kluczowe znaczenie odgrywa tutaj zwrot "wszystkich uprawnień", ponieważ nawet pozbawienie właściciela znacznej większości uprawnień składających się na rozporządzanie albo korzystanie z rzeczy nie będzie wcale oznaczało naruszenia istoty prawa własności (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2560/14 oraz z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1304/131). A zatem "istota prawa własności stanowi granicę wyznaczającą zakres władztwa planistycznego gminy" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1598/15). Powyższe pozwala na przyjęcie, iż zakaz naruszenia istoty prawa własności stanowi jedną z przesłanek, jakie gmina musi wypełnić, aby można było uznać plan miejscowy za akt legalny. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż "naruszenie istoty prawa własności ma miejsce wtedy, gdy ograniczenia wprowadzane w formie planu miejscowego zostały podjęte z naruszeniem prawa" (tak: WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 800/161). A contrario - ograniczenia wprowadzane w formie planu miejscowego są legalne, jeżeli zostały podjęte zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny uznając – w wyroku z dnia 19 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 1509/14 - iż brak naruszenia przez gminę władztwa planistycznego oznacza, że ingerencja w prawo własności jest legalna. NSA odwołał się do regulacji z zakresu sądowej kontroli administracji, wskazując, że uwzględnienie skargi na plan miejscowy powstaje w przypadku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Podkreślenia wymaga, iż nawet istotne ograniczenie prawa własności lub wręcz uniemożliwienie korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności planu miejscowego (tak: A. Stypnicki, Zasada proporcjonalności w lokalnym plonowaniu przestrzennym).

W świetle obowiązujących przepisów Gmina ma prawo do takiego ukształtowania prawa miejscowego (w ustaleniach planów miejscowych), w którym następuje ograniczenie dotychczasowych uprawnień właściciela w zakresie możliwości zagospodarowania terenu. Wskazuje na to jednoznacznie art. 36 ust. 1 u.p.z.p., który przewiduje, że korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem może stać się niemożliwe lub istotnie ograniczone w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą. Gmina ponosi odpowiedzialność za stan zagospodarowania i politykę przestrzenną; musi identyfikować problemy i reagować na występujące zjawiska, odpowiednio kształtując treść aktów planistycznych.

Organ nie naruszył też określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości, bowiem zasada "Obowiązuje zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej" obejmuje nie tylko działki skarżących, ale także inne działki lezące w obszarze planu miejscowego Nowy Targ 23 (Niwa-Grel).

Sąd doszedł do przekonania, że zakres ingerencji gminy w prawo własności skarżących nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Sąd nie dostrzegł również uchybień organu w zakresie uregulowania kwestii wymaganych miejsc postojowych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. Zagadnienie doprecyzowuje § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wymaga, aby plan miejscowy zawierał ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, tj. m.in. wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Zwrot "w szczególności" użyty w/w rozporządzeniu oznacza, że jest to katalog otwarty w zakresie przypisywania wymaganej ilości miejsc. Dla planu miejscowego punkt odniesienia stanowi każdy budynek i jest to sposób dopuszczalny i zgodny ze sztuką urbanistyczną, co trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę.

W objętych skargami odnośnych uregulowaniach zmiany planu określono zasady zapewnienia miejsc postojowych, odnosząc je do rożnych rodzajów przeznaczenia terenu. Przedmiotowe zapisy uchwały, zacytowane w części wstępnej niniejszego uzasadnienia korespondują także z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym; zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Przywołać tu można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2018 r. II OSK 477/18 w którym orzeczono, iż z wykładni językowej art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika, że skoro organ planistyczny ma obowiązek określić minimalną liczbę miejsc do parkowania i "w tym" miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, to nie jest wystarczające samo dopuszczenie w planie możliwości realizacji takich miejsc, lecz konieczne jest określenie w planie również minimalnej liczby tych miejsc (podanie wskaźników pozwalających na jej ustalenie). Ponadto wskazania wymaga i w doktrynie konsekwentnie podnosi się, że rozumienie pojęcia "obowiązkowości" oznacza, że plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10, wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1566/11 oraz wyrok NSA z dnia 6 września 1012 r., sygn. II OSK 1343/12). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sądu Administracyjny w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2020 r. II SA/Bk 812/19). Wyżej zaprezentowany pogląd prawny w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w odniesieniu do zaskarżonych regulacji dotyczących miejsc postojowych.

Wszystkie powyższe rozważania oraz zasadne stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę uległy u podstaw stwierdzenia przez Sąd bezzasadności skarg wniesionych w niniejszej sprawie. Sąd doszedł do przekonania, że zakres ingerencji gminy w prawo własności skarżących nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego w akcie prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana. Zaskarżona uchwała nie narusza przepisów w zakresie właściwości organów. Wprowadzona nią zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została sporządzona i uchwalona bez istotnego naruszenia trybu jej sporządzania, a organ, działając w granicach przysługującego mu władztwa planistycznego, nie dopuścił się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu.

Sąd akcentuje, że w myśl poglądów prezentowanych w orzecznictwie, aby stwierdzić nieważność uchwały w sprawie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczne jest ustalenie, że uchwała obarczona jest wadami kwalifikowanymi, tj. istotnymi. Wady nieistotne nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę - w zakresie zaskarżonym w niniejszej sprawie - przedmiotowa uchwała nie jest obarczona takimi kwalifikowanymi wadami, a Rada Miasta Nowy Targ wyważyła interesy prywatne z interesem publicznym, nie pozbawiając skarżących uprawnień właścicielskich.

Dlatego też Sąd, nie stwierdziwszy naruszenia art. 28 ust.1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 140 K.c. ani innych przepisów prawa, w tym wskazanych w skargach, orzekł o ich oddaleniu na podstawie art.151 P.p.s.a..