Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 477/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Włoch /spr./ Sędzia NSA Jacek Surmacz Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi H. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2004r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że powyższa decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego H. Ł. kwotę 100 złotych (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2004r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania małż. J. i H. Ł. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...]w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003r. w kwocie 1252,10 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, ze Wójt Gminy decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003r. dla małż. J. i H. Ł. w kwocie 1252,10 zł.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji organu I instancji małż. J. i H. Ł. domagali się jej zmiany w części dotyczącej podatku od nieruchomości z gruntu o powierzchni 0,19 ha błędnie sklasyfikowanego w operatach geodezyjnych jako droga, na skutek czego doszło do wymiaru podatku od nieruchomości, podczas gdy grunt stanowi użytki rolne (pastwisko i nieużytki ) i powinien być od niego wymierzony podatek rolny.

Ponadto odwołujący zakwestionowali powstanie obowiązku opłacania podatku od nieruchomości budynkowych za okres od 1 stycznia- 30 kwietnia 2003r. o pow. 33,10 m2 zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy podniósł, że organ podatkowy I instancji prawidłowo naliczył podatek od nieruchomości za 2003r, dla małż. J. i H. Ł. zgodnie ze stanem figurującym w rejestrach geodezyjnych Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R., które stanowią podstawę naliczania podatku.

Organ I instancji był związany tymi zapisami i musiał nadać im priorytet przy zaistnieniu różnic pomiędzy ewidencją gruntów i budynków a stanem faktycznym.

Zmiana w stanie posiadania gruntów małż. J. i H. Ł. w rejestrach geodezyjnych Starostwa Powiatowego nastąpiła przesłanym do Urzędy Gminy zawiadomienie o stanie posiadania nr [...] z dnia 17 lipca 2004r., gdzie na podstawie decyzji administracyjnej [...] z dnia [...] października 2002r. w jednostce rejestrowej [...] dopisany został grunt o pow. 0,04 ha, od którego naliczono podatek od 1 stycznia 2003r. Kolejne zmiany w ewidencji gruntów nastąpiły na podstawie decyzji Starosty R. z dnia [...] lutego 2004r. nr [...], która zmieniła klasyfikację gruntu z drogi na użytki rolne.

Z uwagi na powyższe zgodnie z art. 6 ust 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9 z 2002r. , poz. 84 ze zm.) oraz art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 52, poz. 268 ze zm) organ podatkowy dokonał zmiany wymiaru należnego podatku od 1 marca 2004r.

Odnośnie zaś obowiązku podatkowego od nieruchomości budynkowej opisanej w odwołaniu, to organ odwoławczy, obowiązek ten wyprowadził z treści art. 3 ust 1pkt 4 cyt. wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwagi na fakt, że H. Ł. jest posiadaczem przedmiotowej nieruchomości.

Na przedmiotowa decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, H. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się jej uchylenia.

Zarzucił, że grunt o pow. 0,19 ha stanowiący nieużytki i pastwisko Urząd Gminy przekwalifikował jako drogi wyłączając z gospodarstwa rolnego i opodatkował podatkiem od nieruchomości. Zakwestionował też powstanie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości budynkowych o pow. 33,1 m 2 podnajętych od "A." Sp z o. o. w B., za okres od 1 stycznia -30 kwietnia 2003r., którego to podatku dotychczas nie płacił.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko i wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Zmiana w stanie posiadania gruntów małż. J. i H. Ł. w zakresie wyłączenia jego części z gospodarstwa rolnego i przeklasyfikowania jako drogi w rejestrach geodezyjnych Starostwa Powiatowego w R., nastąpiła przesłanym zawiadomieniem o stanie posiadania nr [...] z dnia 17 lipca 2003r. wprowadzonym na podstawie decyzji administracyjnej z dnia [...] października 2003r. [...]. Przedmiotowa zmiana była więc niezależna od Wójta Gminy, który był związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków w oparciu o art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) i musiał je respektować nawet przy zaistnieniu różnic pomiędzy ewidencją gruntów i budynków a stanem faktycznym.

Zmiana w stanie posiadania gruntów małż. J. i H. Ł. w rejestrach geodezyjnych Starostwa Powiatowego w R. dotycząca przeklasyfikowania spornego gruntu z drogi na użytki rolne nastąpiła decyzją Starosty R. z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...], na wniosek skarżącego i jako taka może mieć wpływ na wymiar podatku na przyszłość a nie wstecz odnośnie 2003.

Natomiast rozstrzygnięcie o wymiarze podatku od nieruchomości budynkowych o pow. 33,1 m 2 nastąpiło bez wyjaśnienia podstawowych okoliczności istotnych w tym względzie. Organy podatkowe ustaliły jedynie, że przedmiotowy budynek położony jest na działce o nr ewidencyjnym 1955/1, która stanowi własność Gminy [...] a podatnik jest posiadaczem tegoż budynku. Organy podatkowe nie zbadały i nie określiły czy podatnik jest posiadaczem samoistnym, czy też zależnym, co ma niebagatelne znaczenie dla przyjęcia istnienia obowiązku podatkowego po stronie podatnika z uwagi na treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9 , poz. 31 ze zm.)

Podatnik w skardze podniósł, że przedmiotową nieruchomość budynkową podnajął od "A." sp z o. o. w B., co może sugerować że jest on posiadaczem zależnym, jednak w tym kierunku nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego. W aktach administracyjnych brak umów zawartych przez skarżącego z w/w podmiotem, nie wiadomo też w jakim związku gospodarczym pozostaje przedmiotowy podmiot z Urzędem Gminy w B. i jakie łączą ich umowy odnośnie korzystania z powyższej nieruchomości budynkowej.

Powyższe okoliczności są niezmiernie ważne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż z treści art. 3 ust 1 pkt 4 lit. a wyżej cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, ze obowiązek w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczach zależnych, jeżeli ich posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego.

Z uwagi na powyższe ponieważ wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył prawo procesowe w postaci art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), podlegała ona uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P. p. s a.

W oparciu o art. 152 P. p s. a określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.

W oparciu o art. 200 P. p. s. a zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.