Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1033/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel- Ziaja Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Grażyna Firek Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2006r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. B. kwotę 500 zł (pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z [...].01.2006 r. znak: [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa ustalił na wniosek Zakładów Przemysłu "A" S.A., ul. [...] w K. z [...].05.2004 r. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działkach nr 1, 2 obr. [...] przy ul. [...] w K.".

W decyzji pierwszoinstancyjnej podano, że integralną częścią decyzji są załączniki: nr 1 ( tekstowy), który zawiera warunki zabudowy oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz nr 2 (graficzny), na którym zostały przedstawione linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000.

Organ l instancji określając w załączniku nr 1 warunki i szczegółowe zasady zabudowy wynikające z przepisów w/w ustawy ustalił, że:

- linia nowej zabudowy od strony ul. [...] stanowi przedłużenie zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej tj. dz. nr 3, natomiast od strony ul. [...] jest zgodna z linią zabudowy istniejącej na działce;

- wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi do 70%, a udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniej niż 25%;

- szerokość elewacji frontowej od ul. [...] i od ul. [...] wyznacza szerokość przedmiotowej działki;

- w pierzei ul. [...] dopuszcza się lokalizację zabudowy do wysokości od 18 w sąsiedztwie dz. nr 3, do 30 m w narożniku ul. [...] i [...], w pierzei ul. [...] dopuszcza się lokalizacje zabudowy w wysokości od 18 m w sąsiedztwie dz. nr 4, do wysokości 30 m w narożniku ul. [...] i [...], w części północno-zachodniej terenu inwestycji określa się wysokość maksymalnie do 14 m. Wysokości mogą narastać uskokowo z zachowaniem równoległości gzymsu;

- układ połaci dachowych to dachy płaskie, z możliwością zastosowania uskoków, tarasów itp. W przypadkach uzasadnionych względami architektonicznymi.

- w narożniku ul. [...] i [...] do 9 kondygnacji naziemnych.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano również, że w toku postępowania uzyskano uzgodnienia i opinie organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 w/w ustawy. Organ l instancji podał, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, że zostały przedstawione wymagane uzgodnienia i opinie dotyczące wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego tj.:

1. Postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji z [...].05.2005 r. znak: [...] w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego, utrzymane w mocy postanowieniem SKO w [...] z [...].11.2005 r.

2. opinia Wydz. Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z [...].02.2005 r., znak: [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej,

3. opinia Wydz. Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z [...].02.2005 r., znak: [...] w zakresie ochrony środowiska,

4. opinia nr 3 Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architeknicznej z [...].08.2005,

5. opinia wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...].03.2005 r., znak: [...],

Organ l Instancji wskazał, że projekt decyzji został sporządzony przez mgr, inż. arch. A. B. wpisanego na listę izby samorządu zawodowego architektów nr [...]. Nadto poinformował, że przedmiotowa decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, zgodnie z art. 63 ust. 2 w/w ustawy, nie rodzi prawa do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich oraz że nie stanowi ona podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. M., T. C. oraz G. B. i A. B.. Strony zgodnie zarzuciły naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wskazały, iż planowana zabudowa powodować może degradację terenu i niekorzystnie wpłynie na "standard życia sąsiadów". G. B. i A. B. zarzucili, że w postępowaniu naruszono art. 13 kpa obligujący organy administracji publicznej do ugodowego zakończenia sprawy toczącej się między stronami o rozbieżnych interesach. Nadto zakwestionowali ustaloną w decyzji l instancji wysokość budynku wynoszącą [...] pięter, podczas gdy średnia wysokość budynków sąsiednich jest znacznie niższa i wynosi "dwa i pół pietra".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 20.07.2006 r. znak: [...] na podstawie art. 53 ust. 4 i ust. 5, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) § 3 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U., Nr 164, poz. 1588), oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium podało, że w aktach sprawy znajduje się analiza urbanistyczno - architektoniczna sporządzona przez osobę uprawnioną, z której jednoznacznie- wynika, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy. W warunkach zabudowy oraz wynikach analizy architektoniczne - urbanistycznej w sposób szczegółowy określone zostały warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zawarte § 1 – 9 rozporządzenia oraz przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08. 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) wskazujące na to, że zrealizowane zostały dyspozycje art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do pojęcia "działek sąsiadujących dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwalających na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy" Kolegium wskazało, że ustawodawca nie ograniczył badania dobrego sąsiedztwa tylko i wyłącznie do działek ewidencyjnych, bezpośrednio sąsiadujących z zamierzeniem inwestycyjnym. Za działki sąsiednie rozumieć należy działki objęte analizą, która dokonywana jest w o oparciu o § 3 w/w rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 cyt. ustawy, zaś granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów zabudowy oraz intensywności wykorzystania teren, negowane przez skarżących, zawarte zostały w analizie architektoniczno-urbanistycznej.

Odnosząc się do zarzutu stron, co do możliwości zacieniania działek sąsiednich ze względu na planowaną wysokość zabudowy Kolegium wskazało, iż kwestie te są regulowane przepisami właściwymi dla kolejnego etapu procesu inwestycyjnego - postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, w którym właściwy organ uwzględni wymogi wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15.11.1999 r. (sygn. IV SA 2253/97, LEX nr 48739) w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa się warunki -wynikające z ochrony środowiska, ochrony sanitarnej i warunki wynikające z ochrony osób trzecich, jednak wydając decyzje organ nie przesądza o usytuowaniu obiektu - w określonym ściśle na planie realizacyjnym miejscu, w tym nie przesądza o dopuszczalności realizacji inwestycji z uwagi na jej odległość od już istniejących obiektów. Wszelkie zagadnienia w tym względzie są rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę i organ administracji wydający pozwolenie na budowę.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 28.08.2007 r. wniósł A. B. zarzucając, że w organy rozstrzygające niniejszą sprawę nie uwzględniły prawa strony do zawarcia ugody przez co naruszono art. 13 kpa. Zarzucił także naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U., Nr 164, poz. 1588), w szczególność § 7 dotyczącego wysokość) wnioskowanego budynku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z 20.07.2006 r., nie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 13 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej przez Sąd oceny należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji naruszają prawo.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt.1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich.

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do dyspozycji art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunkach:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Art. 61 ust. 5 cyt. ustawy, stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt. 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W rozporządzeniu wykonawczym do ustawy, wydanym przez Ministra. Infrastruktury 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U., Nr 164 poz. 1588), zwanej dalej w skrócie rozporządzeniem, określono sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagań dotyczących ustalania:

1. linii zabudowy;

2. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3. szerokości elewacji frontowej;

4. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5. geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci

dachowych).

Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Kolejne przepisy rozporządzenia wskazują sposób ustalania konkretnych parametrów - wymagań dotyczących nowej zabudowy - wymienionych w § 1 rozporządzenia.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ponieważ dla terenu wnioskowanego do zabudowy przez Zakłady Przemysłu "A" S.A., ul. [...] w K. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ l instancji wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z 7.05.2004 r. pn.: "budowa budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działkach nr 1, 2 obr. [...] przy ul. [...] w K.". W/w decyzja zawiera: załącznik tekstowy (nr 1) - warunki zabudowy wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz załącznik graficzny (nr 2) przedstawiający linie rozgraniczające teren inwestycji.

W świetle wymagań sformułowanych w w/w przepisach stwierdzić należy, iż sporządzona w niniejszej sprawie analiza - o w której mowa w § 3 rozporządzenia -nie została wykonana poprawnie tj. stosownie do wymagań prawa, wobec czego jej wyniki nie mogły stanowić podstawy do ustalenia na wniosek ZP "A" S.A. z siedzibą w K. warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Co prawda trzeba wskazać, że mgr arch. A. P., posiadająca uprawnienia projektowe nr [...], wpisana na listę samorządu zawodowego architektów Nr [...], prawidłowo wyznaczyła obszar analizowany, obejmując nim stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia obszar nie mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej przedmiotowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 metrów, to jednak wyznaczając wymagane parametru zabudowy nie dokonała tego stosownie do wymagań prawa. Przede wszystkim należy wskazać, że w analizie nie uwzględniono całości prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego, faktycznie zawężając obszar analizy w sposób arbitralny do najbliższego sąsiedztwa wnioskowanych do zabudowy działek ewidencyjnych nr 2 i 1, naruszając poprzez to dyspozycję z § 3 ust. 2 w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

W świetle § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, natomiast w niniejszej sprawie wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu ustalony dla przedmiotowej inwestycji ustalony "w wysokości "do 70%" jak wynika z przedłożonej w aktach administracyjnych analizy urbanistyczno - architektonicznej został wyznaczony z uwzględnieniem powierzchni zabudowy na [...] działkach, jakkolwiek w wyznaczonym obszarze analizy znajduje się znacznie więcej działek (około 100). Należy również podkreślić, ze w decyzji nie wskazano dlaczego uwzględniono 12 działek a nie np. 20 czy 30, znajdujących się w pobliżu terenu inwestycji.

W § 1 pkt. 4 i w § 7 rozporządzenia wskazano wymóg, określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, natomiast w zaskarżonej decyzji i w decyzji organu l instancji brak tak określonego parametru, natomiast w załączniku nr 1 (pkt. c) mowa o "wysokości zabudowy". Podnieść należy, że obowiązkiem organu było dokonane ustaleń zgodnie z treścią w/w przepisów, w których ustawodawca nie posługuje się pojęciem "wysokości zabudowy" (por. wyrok WSA w W-wie z 11.01.2007 sygn. akt. IV SA/Wa 1120/2006, LEX 299865). Należy wskazać, że obowiązkiem organu było jednoznaczne ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, natomiast organ poczynił nieprecyzyjne ustalenia wskazując na zróżnicowaną wysokość sąsiedniej zabudowy od 18 m, w pierzei ul. [...] w sąsiedztwie dz. Nr 3, do 30 m w narożniku ul. [...] i w pierzei ul. [...], od 18 m w sąsiedztwie dz. Nr 4. i do wysokości 30 m. w narożniku [...] i [...].

Nadto trzeba podnieść, że z dokonanej analizy nie wynika iż ustalenia dotyczące "wysokości zabudowy" stanowią zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przedłożonej analizie wskazano jedynie na zróżnicowaną wysokość okolicznej zabudowy w pierzei ul. [...] i [...] tj. od ok. 8 m do ok. 12 m gzyms i do 14 m kalenica, ok. 17-18 m wzdłuż ul. [...], nadto wskazano na "wyjątek" tj budynek w narożniku ul. [...] o wys. ok. 28-30 m. W związku z powyższym ustalenie wysokości wnioskowanego przedsięwzięcia "do 30 m w narożniku ul. [...] i [...]" budzi wątpliwości ponieważ jak wskazano w analizie w najbliższym sąsiedztwie znajduje się tylko jednej budynek o wys. ok. 28-30 m, który jak zaznaczono jest "wyjątkiem" w okolicznej zabudowie. Wątpliwości budzi także ustalenie, zawarte w punkcie "e" wskazujące, że wnioskowane przedsięwzięcie inwestycyjne może mieć do 9 kondygnacji naziemnych w narożniku ul. [...] i [...], pojawia się bowiem pytanie o ilość kondygnacji naziemnych w pozostałych częściach wnioskowanej zabudowy na działkach nr 1 i 2.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a także decyzja II instancji nie ustaliła właściwej dla planowanej inwestycji ilości miejsc parkingowych poprzestając na ustaleniu w załączniku nr 1, że : inwestor powinien zrealizować w granicach własnego terenu miejsca postojowe dla samochodów stosownie do przewidzianego programu inwestycji". Brak określenia w decyzji niezbędnej ilości miejsc parkingowych stanowi naruszenie przepisu art. 54 pkt. 2 lit. c ustawy p.p.z.p., który miał zastosowanie przy ustalaniu warunków zabudowy przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego na podstawie art. 64 ust. 1 w/w ustawy i który stanowi, ze obowiązkiem organu administracji było określenie w decyzji o warunkach zabudowy zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej.

Nadto należy zauważyć naruszenie prawa poprzez zastosowanie niewłaściwego trybu uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do pasa drogowego (art. 53 ust. 3 pkt. 9 u.p.z.p.). Ponieważ w niniejszej sprawie "uzgadniający" tj. Zarząd Dróg i Komunikacji nie jest odrębnym organem w stosunku do Prezydenta M. K. uzgodnienie nie powinno zostać dokonane w trybie art. 106 § 1 i 5 kpa (por. uchwałę NSA z. 1.03. 1999 r. sygn. akt OPK 1/99) tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi, iż w niniejszej sprawie doszło naruszenia art. 13 kpa ponieważ organy rozstrzygające niniejszą sprawę nie uwzględniły prawa strony do zawarcia ugody administracyjnej. Stosownie do art. 13 kpa sprawy, w których uczestniczą strony o spornych interesach, mogą być załatwiane w drodze ugody sporządzonej przed organem administracji publicznej (ugoda administracyjna). Organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie w sprawie powinien w tych przypadkach podejmować czynności skłaniające strony do zawarcia ugody. W związku z powyższym należy stwierdzić, że z naruszeniem w/w przepisu wiąże się z sytuacja gdy organ administracji publicznej uwzględniając doświadczenie dostrzega - na podstawie okoliczności sprawy i sposobu podejścia do sprawy zwaśnionych stron postępowania - realną szansę ugodowego jej załatwienia (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.11.2005 sygn. akt SA/Wa 1648/05, LEX 196663). Biorąc pod uwagę zasadnicze rozbieżności w stanowisku skarżącego i inwestora, dotyczące wysokości przedmiotowej inwestycji (skarżący wskazuje na 2,5 kondygnacji a inwestor [...] kondygnacji) należy uznać, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie dyspozycji art. 13 kpa, tym bardziej, że zarzut naruszenia art. 13 kpa został wniesiony dopiero w odwołaniu.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" i "c" ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.