Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 362/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 25 par 5, art. 54 par 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 61a par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] r. sprawy ze skargi M. H. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia [...] stycznia 2020 r. o znaku [...], w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, dokonanego zawiadomieniami z dnia [...] października 2019 r. o nr od [...] do nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie.

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S., występujący w podwójnej roli organu egzekucyjnego i wierzyciela w niniejszej sprawie, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec M. H. (dalej: "strona", "skarżąca") na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 8 października od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...], od nr [...] do nr [...] dotyczących nieopłaconych należności na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

W toku postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia [...] października 2019 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej w C. Sp. z o.o. w W.. Odpisy zawiadomień wraz z tytułami wykonawczymi doręczono stronie w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej K.p.a.) w dniu 10 października 2019 r. do rąk jej męża, który, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, podjął się przekazania przesyłki adresatowi.

W związku z powyższym, pismem z dnia [...] listopada 2019 r. strona działając poprzez pełnomocnika, radcę prawnego złożyła skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. W piśmie tym strona podniosła, że naruszono przepis art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") poprzez zajęcie wynagrodzenia za pracę bez uprzedniego doręczenia tytułów wykonawczych oraz naruszenie art. 26 § 5 u.p.e.a. poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych bez uprzedniego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Dodatkowo wskazała, że jej pracodawca poinformował ją o zajęciu wynagrodzenia dopiero w dniu 29 października 2019 r. ze względu na fakt, iż siedziba spółki znajduje się w W., natomiast zobowiązana wykonuje pracę w S. i okolicach. Podniosła, że organ egzekucyjny nie doręczył jej ani tytułu wykonawczego, ani zawiadomienia o zajęciu, w związku z czym nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i dokonane poza postępowaniem czynności winny być uchylone. Strona podkreśliła również, że nie wie czy organ egzekucyjny w ogóle wystawił przedmiotowe tytuły wykonawcze, co jest dla niej ważne ze względu na złożenie ewentualnych zarzutów w sprawie. Wskazała następnie, że nie dostała ona również nigdy upomnienia z art. 15 u.p.e.a. Końcowo poinformowała, że adres do korespondencji, który znajdował się w treści zawiadomienia o zajęciu jest nieprawidłowy, bowiem zobowiązana nigdy nie mieszkała pod adresem [...] w S. .

Po przeanalizowaniu złożonej przez stronę skargi, organ egzekucyjny pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. postanowił skargę oddalić. W swym uzasadnieniu wyjaśnił on, że przedmiotem skargi może być jedynie prawidłowość dokonania samego zajęcia. Jego zdaniem zostało dokonane prawidłowo, jako że znajduje się ono w katalogu przewidzianych przez przepisy u.p.e.a. czynności egzekucyjnych, natomiast podmiot który zajęcia dokonał był do tego uprawniony. Odnosząc się do błędnego adresu korespondencji zawierającej zawiadomienia o zajęciu oraz tytuły wykonawcze wskazał, że wysłano ją pod adres wskazany w dokumentach zgłoszeniowych na koncie zobowiązanej. Jak zaś wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencje odebrał mąż zobowiązanej, dnia 10 października 2019 r.

Strona złożyła zażalenie, w którym nie zgodziła się z uzasadnieniem postanowienia organu egzekucyjnego oraz zażądała uchylenia wyżej wymienionego postanowienia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], [...], uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie, z uwagi na fakt, że skarga na czynność egzekucyjną została złożona po upłynięciu ustawowego terminu do dokonania czynności.

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 54 § 4 u.p.e.a., skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanej o czynności egzekucyjnej. Następnie stwierdził, że skoro z materiału dowodowego wynika, że korespondencję zawierającą zawiadomienia o zajęciach wynagrodzenia za pracę wraz z tytułami wykonawczymi doręczono skutecznie mężowi zobowiązanej, w dniu 10 października 2019 r. na adres wskazany w dokumentach zgłoszonych na koncie ubezpieczonej, to od tego dnia zaczął biec dwutygodniowy termin na złożenie skargi na czynność egzekucyjną, który zakończył się dnia 24 października 2019 r.

W konsekwencji, skoro pismo strony z dnia [...] listopada 2019 r. wpłynęło do organu egzekucyjnego dopiero w dniu 7 listopada 2019 r., to ze względu na uchybienie terminu organ egzekucyjny winien był odmówić wszczęcia postępowania w sprawie skargi. Odnośnie do twierdzeń strony, że korespondencja została wysłana na nieprawidłowy adres, organ odwoławczy wskazał, że strona nie może podnosić zarzutu nieskutecznego doręczenia korespondencji, bowiem organ przesłał zawiadomienia wraz z tytułami wykonawczymi na jedyny znany adres zobowiązanej wynikający z dokumentacji złożonej przez płatnika składek (pracodawcę) przy jej zgłoszeniu do ubezpieczeń.

Wskazano także, że z ustaleń organu wynikało, że zobowiązana nie posiadała zameldowania na pobyt stały lub czasowy, pozostałe adresy w zgłoszeniu nie zostały wypełnione. Organ odwoławczy wskazał również, że zgłoszenie wypełnia pracodawca na podstawie oświadczenia ubezpieczonego. Podkreślono także, że z oczywistych względów organ nie miał również wiedzy na temat separacji faktycznej zobowiązanej z małżonkiem.

Zdaniem organu odwoławczego, wobec powyższego organ egzekucyjny nie naruszył art. 42 i 43 K.p.a.

W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie organu odwoławczego, skarżąca wniosła o zmianę postanowienia w zaskarżonej części poprzez uchylenie dokonanych zajęć wynagrodzenia za pracę oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zobowiązana zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 41 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowania i uznanie, że w interesie zobowiązanej leżało poinformowanie organu egzekucyjnego o zmianie swego adresu, bowiem obowiązek taki nie wynika z przepisów i to organ powinien ustalić adres strony;

- art. 42 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 25 K.c. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że doręczenie może być dokonane poza miejscem zamieszkania skarżącej;

- art. 43 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie pomimo braku zaistnienia przesłanek do jego zastosowania i przyjęcie, że tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciu zostały skutecznie doręczone, mimo faktu, że nie zostały wydane dorosłemu domownikowi w miejscu zamieszkania skarżącej;

- art. 54 § 4 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca złożyła skargę na czynność egzekucyjną po upłynięciu ustawowego terminu do jej złożenia, podczas gdy doręczenie z dnia 10 października 2019 r. do rąk jej męża, z którym pozostawała w separacji jest nieskuteczne i termin zaczął biec dopiero od dnia 29 października 2019 r., kiedy to została ona zawiadomiona o podjętych wobec niej czynnościach.

W skardze skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych świadków na okoliczności miejsca zamieszkiwania skarżącej oraz nieprzekazania skarżącej żadnych dokumentów pochodzących od organu egzekucyjnego.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.").

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie pozostawała zgodność z prawem postanowienia organu odwoławczego, którym uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego i umorzył postępowanie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną,

z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie. Prawidłowo też organ zastosował przepisy prawa materialnego.

W niniejszej sprawie podstawą normatywną zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. były przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, tj. art. 54 § 5 u.p.e.a.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ww. ustawy zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie.

W myśl art. 54 § 5a u.p.e.a. w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności.

Przede wszystkim należy podnieść, że organy egzekucyjne prawidłowo uznały, że pismo skarżącej z [...] listopada 2019 r. jest skargą na czynność egzekucyjną, o której mowa w art.54 § 1 u.p.e.a. Jak wynika bowiem z treści wymienionego pisma skarżąca nie zgadza się z zajęciem jej wynagrodzenia za pracę, kwestionując m.in. doręczenie zawiadomienia o zajęciu. Organy egzekucyjne prawidłowo zinterpretowały treść żądania skarżącej.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że zawiadomieniem z dnia [...] października 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącej. Zawiadomienie to doręczone zostało skarżącej w dniu 10 października 2019 r. na adres ul. [...] w S. do rąk męża. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczający zaznaczył, że doręczenie następuje do rąk dorosłego domownika, który podjął się doręczenia przesyłki adresatowi (art. 43 K.p.a.). Ww. adres zobowiązanej organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem – Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ustalił na podstawie dokumentacji znajdującej się w systemie informatycznym w oparciu o zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych dokonane przez płatnika składek – pracodawcę skarżącej (druk ZUS ZUA). Z zawiadomienia o zajęciu wynika, że skarżąca została pouczona o prawie i terminie do złożenia skargi na czynność egzekucyjną.

Skarżąca zarzuciła, że powyższe doręczenie było nieskuteczne, nastąpiło bowiem na nieprawidłowy adres, pod którym nie mieszka i do rąk męża, z którym jest w separacji faktycznej.

W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby powyższe doręczenie uznać za nieskuteczne, a organom zarzucać naruszenie przepisów dotyczących doręczeń, tj. art. 42 i art. 43 K.p.a. Stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jest prawidłowe.

Przede wszystkim wskazać należy, że dowodem potwierdzającym prawidłowe doręczenie jest zwrotne potwierdzenie odbioru, które jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 K.p.a.

Okoliczności stwierdzone zwrotnym poświadczeniem odbioru przesyłki mają charakter okoliczności faktycznych należycie dowiedzionych. Jeśli organ przyjmuje ustalenia faktyczne zgodne z treścią prawidłowo sporządzonego zwrotnego potwierdzenie odbioru, to uznać należy, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy odnośnie zdarzenia jakim jest skuteczne doręczenie pisma.

Okoliczność, iż zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki ma charakter dokumentu urzędowego nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu (art. 76 § 3 K.p.a.).

W ocenie Sądu realizacja dążeń skarżącej obejmujących wykazanie, że nie zamieszkiwała ona pod adresem ul. [...] w S. , a w dalszej konsekwencji podważenie skuteczności doręczenia przesyłki, nie wymagała przesłuchiwania świadków.

Skarżąca w łatwy sposób mogła wykazać, że korespondencja została skierowana na adres niewłaściwy. Do tego celu wystarczy przedłożenie dokumentów potwierdzających, że skarżąca przekazała Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (poprzez płatnika składek) informację o zmianie miejsca zamieszkania (zmianie adresu dla doręczeń) lub przedłożenie zaświadczenia o zameldowaniu na datę kwestionowanego doręczenia, a wydanego w oparciu o rejestr mieszkańców prowadzonych przez gminę właściwą dla rzeczywistego miejsca zamieszkania skarżącej. Skarżąca takiego dowodu nie przedłożyła.

Zdaniem Sądu, prawidłowo także stwierdził organ odwoławczy, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje podawana przez skarżącą i niepotwierdzona okoliczność pozostawania z mężem w separacji faktycznej.

Za niezasadne Sąd uznał także twierdzenia skarżącej, że obowiązek aktualizacji danych adresowych w organie egzekucyjnym, czy też przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, u pracodawcy skarżącej, nie wynika z żadnych przepisów prawa, ani nie był w interesie skarżącej.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, o obowiązku informowania podczas postępowania egzekucyjnego przez zobowiązanego wprost stanowi art. 36 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązany, przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne, jest obowiązany do powiadomienia, w terminie 7 dni, organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającej dłużej niż jeden miesiąc. O obowiązku tym oraz o skutkach jego zaniechania poucza się zobowiązanego przy doręczaniu mu tytułu wykonawczego. Wobec tego, Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że w sprawie dotyczącej egzekucji administracyjnej nie ma zastosowania art. 41 K.p.a., gdyż zgodnie z treścią art. 18 u.p.e.a. przepisy K.p.a. stosuje się odpowiednio w przypadkach nieuregulowanych.

Sąd zwraca uwagę także na fakt, że w związku z zawartym stosunkiem pracy skarżąca ma obowiązek podania swoich danych osobowych swojemu pracodawcy, w tym m.in. adresu zamieszkania i jego aktualizowania, co z kolei reguluje art. 22 1 § Kodeksu pracy. Ponadto, wskazać należy także na przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i obowiązek pracodawcy jako płatnika składek zamieszczania danych adresowych pracownika na zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych, jak i obowiązek zawiadomienia ZUS o wszelkich zmianach w stosunku do danych wykazanych w zgłoszeniach do ubezpieczeń w terminie siedmiodniowym (art. 36 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych).

Z tych względów argumentacja skarżącej jakoby nie spoczywał na niej obowiązek uaktualniania danych adresowych, wynikający z przepisów prawa, jest niezasadna.

Przyjmując zatem, że w rozpoznawanej sprawie skutecznie doręczono zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę w dniu 10 października 2019 r., to czternastodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 24 października 2019 r., zaś skarżąca złożyła skargę na czynności egzekucyjne w dniu 7 listopada 2019 r., czyli z dwutygodniowym opóźnieniem. Należy zaznaczyć, że skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne.

Skarga na czynność egzekucyjną została zatem złożona z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 54 § 5 u.p.e.a. Przy czym przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają, jakie winno zostać wydane rozstrzygnięcie w przypadku uchybienia terminu do wniesienia skargi, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie nie jest jednolite. Niektóre sądy uznają, że winno się wówczas oddalić skargę (por. wyrok WSA w Poznaniu z 25 września 2019 r., sygn. akt III SA/Po 351/19, wyrok WSA w Warszawie z 12 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 323/12) bądź odmówić wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną (por. wyrok WSA w Gdańsku z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 609/18) bądź pozostawić skargę bez rozpoznania (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 149/09). Podobny problem występuje w przypadku wniesienia, po upływie siedmiodniowego terminu, zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art.33 § 1 u.p.e.a. W takiej sytuacji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się za akceptowalne wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3770/14, z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2760/19, wyrok WSA w Krakowie z 8 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1345/13, wyrok WSA w Gliwicach z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 91/18, wyroki WSA w Łodzi z 9 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 554/15 i z 3 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 84/19).

Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, że w sytuacji gdy skarga, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. została wniesiona po upływie wymaganego terminu to prawidłowe jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie takiej skargi egzekucyjnej. Uchybienie terminu do wniesienia skargi jest bowiem oczywistą i uzasadnioną przeszkodą uniemożliwiającą rozpoznanie skargi. Zasadne jest zatem wówczas odmówienie wszczęcia postępowania w tym zakresie w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a., w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z treścią art.61a § 2 K.p.a. na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

W niniejszej sprawie, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną, stwierdzając, że podniesione w niej zarzuty winny dotyczyć innego środka zaskarżenia, jednakże organ odwoławczy wadliwość tę usunął, wskazując, że uchybienie terminu do wniesienia skargi egzekucyjnej winno skutkować odmową wszczęcia postępowania w zakresie skargi

i z tych przyczyn zasadnie uchylił postanowienie organy egzekucyjnego i umorzył postępowanie w sprawie.

Zdaniem Sądu, powyższe uchybienie w zakresie rodzaju podjętego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, który zamiast odmówić wszczęcia postępowania w sprawie skargi, stwierdził jej niedopuszczalność, nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy, skoro organ odwoławczy wydał prawidłowe postanowienie, a obydwa rozstrzygnięcia procesowe w zasadzie prowadzą do takich samych skutków i w ten sam sposób oddziałują na sytuację skarżącej – a więc umożliwiają dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Skarżąca skutecznie nie wykazała, że adres, którym posłużył się organ egzekucyjny jest nieprawidłowy, zatem wniosła skargę na czynność egzekucyjną po upływie wymaganego terminu. W sytuacji, gdy skarga na czynność egzekucyjną została złożona po upływie wymaganego terminu to nie zachodziła konieczność merytorycznego rozpoznania zarzutów w niej podniesionych.

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów wskazanych w skardze. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do pozostałych wniosków skargi, tj. wniosku o przesłuchanie świadków, wskazać należy, że sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy - art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie – art. 106 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powołaną powyżej regulację prawną, Sąd oddalił, jako niedopuszczalny, wniosek dowodowy dotyczący przesłuchania w charakterze świadka, wskazanych osób na okoliczność miejsca zamieszkania skarżącej, gdyż żądanie to w postępowaniu sądowym nie miało podstawy prawnej. Zakres dowodów, które mogą być prowadzone w tym postępowaniu wyznacza ww. art. 106 § 3 p.p.s.a., który nie obejmuje dowodów z osobowych źródeł.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl