Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1546/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-04-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Kołaczek - spr., Sędziowie: NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant: Magdalena Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.G. i J.G. – byłych wspólników spółki cywilnej A w R. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyniku kontroli ustalającego sankcję ekonomiczną za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakami bezpieczeństwa oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. utrzymała w mocy wynik kontroli wydany przez Inspektora Kontroli Skarbowej M.M. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] ustalający dodatkowe należności budżetowe z tytułu naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, stanowiące 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów za okres od [...] do [...] w kwocie 616.281,07 zł, sprostowany decyzją Dyrektora Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...].

W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. Nr 55, poz. 250 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przedstawiono zasadnicze elementy ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tych ramach przypomniano, że wynikiem kontroli z dnia [...] nr [...]– sprostowanym następnie decyzją Dyrektora Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] (nr [...]) Inspektor Kontroli Skarbowej ustalił dodatkowe należności budżetowe z tytułu naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, stanowiące 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów za okres od [...] do [...] w kwocie 616.281,07 zł.

Organ pierwszej instancji ustalił, że podatnik w okresie od [...] do [...] wprowadził do obrotu (łącznie z uwzględnieniem wartości faktur korygujących) tablice wyróżniające pojazdy wolno poruszające się, ciężkie i długie oraz tablice do oznaczania pojazdów przewożących materiały niebezpieczne w ilości 4.125 szt. i 9.719 kpl. o łącznej wartości 616.281,07 zł. Tablice te winny posiadać oznaczenie znakiem bezpieczeństwa. Obowiązek zgłaszania do certyfikacji tablicy wyróżniających pojazdy długie i ciężkie, pojazdy wolno poruszające się oraz tablic do oznakowania pojazdów przewożących materiały niebezpieczne został ujęty w zarządzeniu Dyrektora Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji z dnia 28 grudnia 1995 r. (MP z 1996 nr 28, poz. 295 ze zm.), wyroby te zamieszczono bowiem w wykazie wyrobów podlegających obowiązkowi zgłaszania do certyfikacji na znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem, stanowiącym załącznik do ww. zarządzenia. Jednakże wprowadzone do obrotu przez skarżących tablice takiego oznaczenia nie zawierały.

Podstawę wydania opisanej wyżej decyzji stanowił zatem przepis art. 26 ustawy badaniach i certyfikacji, w myśl którego przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nieoznaczone tym znakiem, wyprodukowane niezgodnie z wymaganiami stanowiącymi podstawę przyznania prawa stosowania tego znaku lub nie posiadające dokumentu dopuszczającego do obrotu, a także nie spełniające wymagań stanowiących podstawę do wydania tego dokumentu, jest zobowiązany wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że pismem z dnia [...] wspólnicy spółki cywilnej A zwrócili się do Instytutu Transportu Samochodowego w W. o wykonania pełnych badań tablic wyróżniających pojazdy długie i ciężkie, wolno poruszające się, jak również tablic do oznakowania pojazdów przewożących materiały niebezpieczne oraz folii odblaskowej i fluorescencyjnej. Po przeprowadzeniu pełnych badań ww. tablic i przekazaniu sprawozdań ITS wystawił za to rachunki uproszczone na łączną kwotę [...] zł. Następnie w dniu [...] podpisano umowę pomiędzy A S.C. a Instytutem Transportu Samochodowego o zasadach nadzoru nad przyznanym certyfikatem i warunkach stosowania znaku bezpieczeństwa. Umowa ta jednak została rozwiązana, zaś certyfikaty unieważniono decyzją ITS z dnia [...] nr [...], po uprzednim zawieszeniu ważności przyznanych certyfikatów i wezwaniu do uiszczenia należności za badania, stosownie do § 6 i 7 opisanej wyżej umowy z dnia [...]. Pomimo braku ważnych certyfikatów podatnik wprowadził ww. tablice do obrotu uzyskując z ich sprzedaży kwotę 616.281,07 zł. Kwota ta została ustalona przez organ kontroli skarbowej w oparciu o znajdujące się w dokumentacji finansowej podatnika faktury sprzedaży (faktury VAT) oraz faktury korygujące. Należności winne budżetowi państwa z tytułu naruszenia przepisów ustawy o badaniach i certyfikacji stanowią – zgodnie a art. 26 tej ustawy – 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów. Powyższe uzasadniało – w ocenie organu – wydanie decyzji z dnia [...].

Po otrzymaniu decyzji dokonującej sprostowania błędnego pouczenia zawartego w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...], uzyskawszy prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania, skarżący J. i J.G. wnieśli [...] odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

W odwołaniu tym podnieśli, że w ich ocenie decyzja Instytutu Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] nie jest ważna, wydana bowiem została z naruszeniem warunków umowy z dnia [...] o zasadach nadzoru nad przyznanym certyfikatem i warunkach stosowania znaku bezpieczeństwa. W przekonaniu J.G. i J.G., opartym na interpretacji postanowień umowy i przepisów prawa cywilnego, do uiszczenia należności za badania mogło dojść po wykonaniu usługi, a zatem po otrzymaniu przez nich stosowanych certyfikatów. Tymczasem Instytut Transportu Samochodowego certyfikatów tych podatnikom nie wydał, za to wezwał do zapłaty należności wynikających z umowy.

Odwołujący się podnieśli także, że według ich wiedzy, podstawą do uznania, że wyroby posiadają certyfikaty jest nie fakt uzyskania ważnych certyfikatów, a sam fakt rejestrowania wniosków o przyznanie certyfikatu przed ich wprowadzeniem do obrotu. Takiej czynności zaś dokonali. Wobec powyższego – zdaniem podatników – nieuprawnione jest twierdzenie, że certyfikaty utraciły swą ważność, skoro nie zostały im w ogóle wydane.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w uzasadnieniu swojej decyzji Izba Skarbowa w K. stwierdziła, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.

W szczególności podkreślono, iż organ nie mógł w postępowaniu odwoławczym dokonać wiążącej oceny podniesionych przez stronę zarzutów dotyczących niewywiązania się z zobowiązań przez Instytut Transportu Samochodowego i bezprawności decyzji o cofnięciu certyfikatów. Nie leży to bowiem w kompetencji organów podatkowych. Jeśli podatnicy nie zgadzali się z rozstrzygnięciem ITS z dnia [...] ([...]) podatnicy, mogli skorzystać z przysługującego im uprawnienia i złożyć odwołane od nieprawidłowej – ich zdaniem – decyzji. Nie uczynili tego, a jedynie pismem z dnia [...] zwrócili się o zaniechanie zawieszenia ważności certyfikatu oraz o rozłożenie płatności na 6 rat. Z pisma tego wynika, aby kwestionowali wówczas podstawy i wymagalność należnej kwoty. W ocenie organu odwoławczego, skoro strona nie złożyła wówczas odwołania od decyzji o cofnięciu certyfikatu, to uprawomocniła się ona i stanowi podstawę do przyjęcia, że podatnicy nie posiadają ważnych certyfikatów wymaganych dla zakwestionowanych towarów. Wobec powyższego w ocenie Izby organ pierwszej instancji prawidłowo zakwestionował sprzedaż wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, skoro nie zostały nim oznaczone.

Decyzja ta spotkała się ze skargą wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze J. i J.G. podnieśli, iż nieważna w ich ocenie decyzja o cofnięciu certyfikatów nie może być podstawą uznania, że wprowadzone przez nich do obrotu wyroby nie posiadały wymaganego znaku bezpieczeństwa. Uzasadniając swoje racje przywołali identyczne, co w odwołaniu od decyzji Izby Skarbowej, argumenty.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie powtarzając – wobec braku nowych zarzutów – argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dnia [...] skarżący nadesłali do tut. Sądu szereg postanowień II Urzędu Skarbowego w B. o wznowieniu postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami określającymi wysokość zaległości w podatku dochodowym oraz podatku od towarów i usług za rok. 1996 i 1997 oraz szereg decyzji tego organu kończących wznowione postępowania, wydanych w daniach od lutego 1999 do grudnia 2001 r. Wobec braku pisma przewodniego i nie sprecyzowaniu przez skarżących zarzutów związanych z przedstawionymi Sądowi dowodami wezwano Dyrektora Izby Skarbowej do zajęcia stanowiska w tej kwestii, w szczególności zaś wskazania, czy przedłożone przez stronę skarżącą akty administracyjne stanowią podstawę do zmiany ustaleń faktycznych poczynionych przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie a zawartych w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej podał, że przyczyną wznowienia postępowań w sprawie wymiaru podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług za rok 1996 i 1997 było ujawnienie, że skarżący nie zaewidencjonowali i nie wykazali w składanych deklaracjach sprzedaży udokumentowanej kilkudziesięcioma fakturami wystawionymi na rzecz B S.R., C S.C., oraz D P.R.. Faktury te odnaleziono w dzięki kontrolom krzyżowym przeprowadzonym u ww. kontrahentów. Jednakże w toku prowadzonych postępowań odwoławczych wykazano, że faktury VAT stwierdzone u kontrahentów podatnika znalazły się w obrocie gospodarczym w wyniku popełnienia przestępstwa przez akwizytorów, nie dokumentują one zatem, sprzedaży dokonanej przez spółkę A i nie mogły znajdować się w jej dokumentacji finansowej. Faktur tych nie ma także w zestawieniu dowodów źródłowych stanowiących podstawę ustalenia wartości sprzedaży zakwestionowanych towarów (tablic). Zatem ustalenie kwoty należnej Skarbowi Państwa na podstawie art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji nastąpiło z pominięciem sfałszowanych faktur VAT i w oparciu o dowody źródłowe obrazujące faktyczną sprzedaż dokonaną w okresie od [...] do [...], okazane przez samego podatnika w trakcie kontroli. Powyższe zdaniem Dyrektora Izby wskazuje, iż przedłożone przez skarżących akty administracyjne nie zmieniają ustaleń poczynionych w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Na rozprawie stający za organ odwoławczy pełnomocnik wniósł jak w odpowiedzi na skargę przytaczając zawartą tam argumentację.

Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 22 lipca 2003 r., kiedy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).

Odnotować jednak trzeba, że cytowana wyżej ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 roku, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. w Dz. U. z 2002 roku, nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 roku utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga jest nieuzasadniona. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy Inspektor Kontroli Skarbowej prawidłowo ustalił w wyniku kontroli dodatkowe należności budżetowe z tytułu naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji, stanowiące 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów za okres od [...] do [...] w kwocie 616.281,07 zł.

W tych okolicznościach w punkcie wyjścia przywołać należy art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. nr 55, poz. 250 z późn. zm.) zgodnie z którym, przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczone tym znakiem lub wyprodukowane niezgodnie z wymaganiami stanowiącymi podstawę przyznania prawa stosowania tego znaku, jest obowiązany wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wprowadzone do obrotu tablice wyróżniające pojazdy wolno poruszające się, ciężkie i długie oraz tablice do oznaczania pojazdów przewożących materiały niebezpieczne podlegały oznaczeniem znakiem bezpieczeństwa.

Obowiązek zgłaszania do certyfikacji tablicy wyróżniających pojazdy długie i ciężkie, pojazdy wolno poruszające się oraz tablic do oznakowania pojazdów przewożących materiały niebezpieczne został ujęty w zarządzeniu Dyrektora Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji z dnia 28 grudnia 1995 r. (MP z 1996 nr 28, poz. 295 ze zm.), wyroby te zamieszczono bowiem w wykazie wyrobów podlegających obowiązkowi zgłaszania do certyfikacji na znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem, stanowiącym załącznik do ww. zarządzenia. Okoliczności powyższej skarżący nie kwestionują i zadawali sobie z niej sprawę skoro pismem z dnia [...] zwrócili się do Instytutu Transportu Samochodowego w W. o wykonania pełnych badań tablic wyróżniających pojazdy długie i ciężkie, wolno poruszające się, jak również tablic do oznakowania pojazdów przewożących materiały niebezpieczne oraz folii odblaskowej i fluorescencyjnej. Z ustaleń faktycznych wynika, że po przeprowadzeniu pełnych badań ww. tablic i przekazaniu sprawozdań Instytutu Transportu Samochodowego wystawił za powyższe badania rachunki uproszczone na łączną kwotę [...] zł. Następnie w dniu [...] podpisano umowę pomiędzy A S.C. a Instytutem Transportu Samochodowego o zasadach nadzoru nad przyznanym certyfikatem i warunkach stosowania znaku bezpieczeństwa. Umowa ta jednak została rozwiązana, zaś certyfikaty unieważniono decyzją ITS z dnia [...] nr [...], po uprzednim zawieszeniu ważności przyznanych certyfikatów i wezwaniu do uiszczenia należności za badania, stosowanie do § 6 i 7 opisanej wyżej umowy z dnia [...].

Rodzi się zatem pytanie czy w ustalonym stanie faktycznym skarżący wprowadzili do obrotu wyroby podlegające oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczone tym znakiem. Na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco. Zgodnie a art. 3 pkt 12 ustawy o badaniach i certyfikacji, znak bezpieczeństwa to – zastrzeżony znak przyznawany zgodnie z zasadami systemu certyfikacji, potwierdzający, że dany wyrób, używany zgodnie z zasadami określonymi przez producenta, nie stanowi zagrożenia dla życia, zdrowia, mienia i środowiska. Tryb i sposób oznaczania wyrobów znakiem bezpieczeństwa określały przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 21 ustawy o badaniach i certyfikacji. Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że wyroby podlegające oznaczeniem znakiem bezpieczeństwa a nie oznaczone tym znakiem to wyroby nie posiadające ważnego znaku bezpieczeństwa nadanego przez jednostkę certyfikującą. W kontekście powyższego za błędny należy uznać pogląd skarżących, że podstawą do uznania, że wyroby posiadają certyfikaty jest nie fakt uzyskania ważnych certyfikatów, a sam fakt rejestrowania wniosków o przyznanie certyfikatu przed ich wprowadzeniem do obrotu.

W konsekwencji przy ustalonym stanie faktycznym nie ulega kwestii, że skarżący wprowadzili do obrotu tablice takiego oznaczenia nie posiadające.

Ustosunkowując się do wysokości określonej sankcji ekonomicznej należy w pierwszym rzędzie odnotować, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2004 r. sygn. SK 21/03 (OTK-A 2004/6/56) orzekł, iż art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. Nr 55, poz. 250, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 70, poz. 776, z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 89, poz. 991, z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 oraz z 2002 r. Nr 130, poz. 1112 i Nr 135, poz. 1145) jest zgodny z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono między innymi, że " ... Celem przewidzianej w zakwestionowanym przepisie sankcji jest nakłonienie producenta, usługodawcy do przestrzegania wymogu ustawowego nałożonego z uwagi na konieczność zapobiegania zagrożeniom dla życia, zdrowia i środowiska. Nieprzestrzeganie tych warunków łączyć się może potencjalnie z ujemnymi konsekwencjami dla konsumentów. Sankcja ekonomiczna za wprowadzenie do obrotu towaru bez wymaganego znaku stosowana automatycznie z mocy ustawy z tytułu winy obiektywnej podmiotu gospodarczego ma znacznie przede wszystkim prewencyjne. Zmierza do przekonania producenta, iż wypełnienie ustawowych obowiązków leży w ich interesie, gdyż zapobiega ewentualnym skutkom wprowadzenia do obrotu "niebezpiecznych wyrobów". Celowość i niezbędność tej regulacji nie powinna zatem budzić wątpliwości.

W związku z zarzutem nadmiernej dolegliwości określonej w art. 26 ust. 1 ustawy sankcji, Trybunał Konstytucyjny stoi na stanowisku, że naruszenie prawa nie powinno przynosić sprawcy korzyści ekonomicznych. W odniesieniu do kategorii ważnego interesu publicznego chronionego przez Konstytucję koniczne jest stworzenie takiej sankcji, w której naruszenie prawa staje się dla sprawcy nieopłacalne. Wysokość opłaty, do wniesienia której przedsiębiorca jest zobowiązany w przypadku wprowadzenia do obrotu produktu bez wymaganej certyfikacji, powinna zapobiegać kalkulowaniu przez zobowiązanego ewentualnych korzyści płynących z naruszenia prawa. (...) Sankcja wymierzana na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji polega na przyjęciu przez państwo tylko tego przychodu, który przedsiębiorca uzyskał z wprowadzenia do obrotu produktu stanowiącego zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników. W konfrontacji z wartościami, które podlegają ochronie na podstawie ustawy (życie, zdrowie, mienie, bezpieczeństwo, środowisko), za usprawiedliwione należy uznać nałożenie sankcji w takiej właśnie wysokości".

Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy jak również przedłożone przez skarżących na rozprawie dowody należy uznać, że wysokość określonej sankcji została określona w sposób prawidłowy. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem ustalenia w zakresie wyprodukowania i wprowadzenia do obrotu przez stronę w okresie od [...] do [...] tablic wyróżniających pojazdy samochodowe nie posiadających stosownych certyfikatów na oznaczenie znakiem bezpieczeństwa. Należność z tytułu sprzedaży zakwestionowanych wyrobów określona tą decyzją kreślono na 616.281,07 zł i wynika ona z zestawienia dowodów źródłowych obejmujących miesięczne zestawienia faktur VAT dokumentujących sprzedaż tablic. Zestawienie to nie obejmuje faktur VAT (wartości sprzedaży) stwierdzonych u kontrahentów w trakcie kontroli krzyżowych. Zestawienie to obrazuje faktyczną wysokość sprzedaży dokonaną w badanym okresie i zostało sporządzone w oparciu o dowody źródłowe okazane przez podatnika w trakcie kontroli. W konsekwencji przedłożone przez stronę skarżącą dowody w postaci orzeczenia nie mogą podważyć ustaleń poczynionych w przedmiotowej sprawie.

Za prawidłowe należy również uznać stanowisko organu odwoławczego, że organ nie mógł w postępowaniu odwoławczym dokonać wiążącej oceny podniesionych przez stronę zarzutów dotyczących niewywiązania się z zobowiązań przez Instytut Transportu Samochodowego i bezprawności decyzji o cofnięciu certyfikatów. Nie leży to bowiem w kompetencji organów podatkowych. Słusznie zauważono w decyzji, że jeśli podatnicy nie zgadzali się z rozstrzygnięciem ITS z dnia [...] ([...]) to, mogli skorzystać z przysługującego im uprawnienia i złożyć odwołanie od nieprawidłowej – ich zdaniem – decyzji. Nie uczynili tego, a jedynie pismem z dnia [...] zwrócili się o zaniechanie zawieszenia ważności certyfikatu oraz o rozłożenie płatności na 6 rat. Z pisma tego nie wynika, aby kwestionowali wówczas podstawy i wymagalności należnej kwoty. Skoro strona nie złożyła wówczas odwołania od decyzji o cofnięciu certyfikatu, to uprawomocniła się ona i stanowił podstawę do przyjęcia, że podatnicy nie posiadają ważnych certyfikatów wymagalnych dla zakwestionowanych towarów.

W podsumowaniu należy stwierdzić, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, dokonane ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach, dały też podstawę do poczynienia trafnych rozważań faktycznych i prawnych. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione.

Decyzja ta nie uchybia także przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione rozważania należy podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski.

Kierując się powyższymi względami Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

P.K.