Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 800/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Sygnatura akt: II SA/Ke 800/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: ref. stażysta Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie: odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania T.S. od decyzji Prezydenta Miasta dnia [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nieruchomości o numerze ewidencyjnym działki 877 położonej przy ul. M. w K. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie wolnostojącego dwukondygnacyjnego jednorodzinnego budynku mieszkalnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr. 80 poz. 717), stosownie do dyspozycji § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr. 164 poz. 1588) wykazała, że w obszarze analizowanym znajdują się działki, na których zlokalizowano budynek o funkcji identycznej lub zbliżonej do wnioskowanej. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Nr 6/2004 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 14 października 2004 roku w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B. ( Dz. U. Woj. Nr [...] z dnia [...], poz. [...]), działka o nr ewidencyjnym 877 położona przy ul. M. w K. znajduje się w strefie ochrony ujęcia wody podziemnej K.-B., na terenie ochrony pośredniej w obszarze o podwyższonej ochronie. Zgodnie z § 5 ust 2 cytowanego rozporządzenia na tym obszarze wprowadzono zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych, budynków zamieszkiwania zbiorowego, budynków użyteczności publicznej oraz budynków gospodarczych lub inwentarskich. Wobec tego, zdaniem organu nie jest spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co w konsekwencji skutkowało odmową ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, objętego wnioskiem inwestorskim.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zasadnie organ I instancji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust 1 cytowanej ustawy a więc między innymi decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5 art. 61 ust. 1 ustawy). W myśl art. 73 ust 1 pkt 3 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, która jest przepisem odrębnym, w decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowionych stref ochronnych ujęć wód ustanowionych na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 października 2001 roku Prawo wodne. W przedmiotowej sprawie działka objęta wnioskiem inwestorskim jest zlokalizowana właśnie na takim terenie.

W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że odmowa ustalenia warunków zabudowy przez organ I instancji była uzasadniona.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła T. S. zarzucając, podobnie jak w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, naruszenie terminu rozpoznania wniosku tj. art. 35 §1, § 2, § 3, art. 36 i art. 37 kpa, jak również naruszenie równości podmiotów, co gwarantuje Konstytucja RP. Wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...].

W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

wniosło o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do braku możliwości ustalenia postulowanych przez skarżącą warunków zabudowy działki 877, w świetle art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Na wstępie należy podnieść, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Warunki zabudowy i możliwość jej powstania określa art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr. 80 poz. 717), który urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie wymienionych w nim przesłanek. Jedną z nich jest zgodność decyzji z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z analizy przedmiotowej sprawy zachodzi tu brak zgodności ewentualnie wydanej decyzji z przepisami odrębnymi - ustawami: z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska i z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne. Jak słusznie podkreślił organ przedmiotowa działka leży na terenie oznaczonym symbolem "Z,WZ" (tj. teren urządzeń zaopatrzenia w wodę - zieleń izolacyjna), na mocy rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K. - B., na którym to terenie wprowadzono zakaz lokalizacji m.in. budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego oraz budynków gospodarczych. Rozporządzenie to zostało wydane w myśl art. 73 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, na podstawie art. 58 ust 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne.

W związku z powyższym należy podzielić stanowisko organu, że w przypadku braku łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr. 80 poz. 717) organ zobligowany jest do wydania odmownej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Podniesiony w odwołaniu i powtórzony w skardze do Sądu zarzut o nieterminowym załatwieniu wniosku jest niezasadny. Jak sama skarżąca przyznała wniosek złożyła w dniu 23 kwietnia 2004 roku, natomiast uzupełniła go w dniu 25 października 2004 roku, w tym czasie nie żądając żadnych wyjaśnień ani nie składając skargi na bezczynność organu. Odnośnie natomiast zarzutu braku podstaw do zastosowania przedmiotowego rozporządzenia, które weszło w życie po złożeniu wniosku, należy podkreślić, że organ I instancji rozpoznając wniosek zobligowany był uwzględnić i zastosować stan prawny obowiązujący na dzień rozpatrzenia sprawy, a nie na dzień złożenia wniosku.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia Konstytucji RP, to są one zbyt ogólnikowe, aby można się było do nich odnieść. Dokonując zaś kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu, w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd nie powziął żadnych wątpliwości co do tego, aby przepisy prawa materialnego, na podstawie których orzekały organy obu instancji sprzeczne były z ustawą zasadniczą.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).