Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 514/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r. sprawy ze skargi B.C. i G.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do decyzji w sprawie samowoli budowlanej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. decyzją z dnia [...] r., znak: [...], nr [...], nakazał B. i G. C. rozbiórkę ścian fundamentowych i parteru stanowiących nielegalną rozbudowę budynku mieszkalnego położonego na działce [...] przy ul. [...] w D. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...], a wniesiona przez strony skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 616/04. Również skarga kasacyjna na powyższy wyrok została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt II OSK1149/06.

Z kolei Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił B. i G. C. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...].

Pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r. B. i G. C. zwrócili się do PINB w D., na podstawie art. 13 § 2 k.p.a., żądając cyt. "wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nr [...] z dnia [...] w zakresie zastosowania Wymagań Technicznych Wykonania i Odbioru Sieci Wodociągowych ISBN83-88695-0405 w sprawie samowoli budowlanej prowadzonej w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawo Budowlane z pominięciem uprawnienia do legalizacji". W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że cyt. "Powiatowy organ budowlany wydając niekorzystną dla właścicieli decyzję nakazującą bezwzględna rozbiórkę części domu pouczył, że legalizacja (art. 48 ust. 1 par 2 Prawo Budowlane) tej części jest niemożliwa z uwagi na naruszenie odległości zabudowy od wodociągu, która według PINB opiera się w/g Wymagań Technicznych Wykonania i Odbioru Sieci Wodociągowych ISBN 83-88695-0405 - winna wynosić 5 metrów. /.../ Poza sporem jest, że nadzór budowlany prowadził postępowanie w sprawie popełnienia samowoli budowlanej domu mieszkalnego, a zatem zgodne z prawem było wskazanie naruszeń w zakresie odległości ustanowionych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. /.../ Organ zaś powołał się na warunki techniczne, ustanowione przez autorów zeszytu serii wydawniczej Cobrit Instal pod tytułem Warunki Techniczne Wykonania i Odbioru Sieci Wodociągowych, zeszyt nr 3 ISBN.83-88695-04-05. Rzecz w tym, że nie są one żadnymi przepisami, a tym bardziej nie przepisami techniczno - budowlanymi w rozumieniu ustawy Prawo Budowlane".

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] PINB w D. w sentencji wskazał, że wyjaśnia wątpliwości co do treści decyzji nr [...] z dnia [...] r. poprzez wskazanie, że należy rozebrać wybudowane ściany fundamentowe i ściany parteru, stanowiące rozbudowę budynku mieszkalnego usytuowanego na działce [...] przy ul. [...] w D., w stosunku do którego były jednocześnie prowadzone również roboty budowlane polegające na jego odbudowie. Rozbiórkę należy wykonać w terminie natychmiastowym.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia na ww. postanowienie [...] WINB postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. B. i G. C. złożyli cyt. "korektę" ww. wniosku z dnia 3 kwietnia 2013 r. precyzując, że ich żądanie dotyczy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nr [...] z dnia [...] r., w zakresie zastosowania Wymagań Technicznych Wykonania Odbioru Sieci Wodociągowych ISBN83-88695-0405 w sprawie samowoli budowlanej z cyt. "pominięciem etapu wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane".

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., PINB w D. odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do decyzji PINB w D. z dnia [...] r. nr [...] w zakresie zastosowania Wymagań Technicznych Wykonania i Odbioru Sieci Wodociągowych ISBN83-88695-0405 w sprawie samowoli budowlanej prowadzonej w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z pominięciem uprawnienia do legalizacji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w istocie strony kwestionują zasadność wydanej w przedmiocie rozbiórki decyzji domagając się nowego uzasadnienia. Wykracza to poza zakres art. 113 § 2 k.p.a.

Ponadto organ powiatowy pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. odpowiedział na ww. pismo "korektę" z dnia 13 grudnia 2013 r.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w drodze zażalenia przez B. i G. C., którzy podnieśli, że ww. pismo - korekta - z dnia 13 grudnia 2013 r., złożone w dniu 16 grudnia 2013 r. w siedzibie organu powiatowego stanowi integralną część wniosku z dnia 3 kwietnia 2013 r. Ponadto skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu, że zawiera mało przekonujące argumenty merytoryczne.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżone doń postanowienie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu wskazał, przywołując stosowne orzecznictwo sądowe, że w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ administracji uprawiony jest jedynie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych przez nią wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast w żadnym wypadku powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie polega na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej, lecz jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens. Natomiast jeżeli rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest jasne i zrozumiałe, wskazano przedmiot, jak i podstawę rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienie zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, wydając decyzję, to nie można zarzucić, że treść takiej decyzji sformułowana jest w sposób niejasny, niejednoznaczny, czy też budzący wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia. Dokonując analizy ww. wniosku B. i G. C. z dnia 3 kwietnia 2013 r. i "korekty tego wniosku" z dnia 13 grudnia 2013 r. oraz treści uzasadnienia decyzji PINB w D. z dnia [...] r., nr [...], należy stwierdzić, iż skarżący domagają się dokonania wykładni stanu prawnego ustalonego w decyzji będącej przedmiotem ww. wniosku, poprzez wyjaśnienie dlaczego w analizowanej sprawie zastosowano Wymagania Techniczne Wykonania i Odbioru Sieci Wodociągowych ISBN83-88695-0405. W konsekwencji, zdaniem [...] WINB, nie ma podstaw aby w trybie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnić wątpliwości co do treści uzasadnienia decyzji PINB w D. z dnia [...] bowiem w trybie tym nie jest możliwe dokonanie wykładni stanu prawnego przyjętego w decyzji. Wnioskodawcy nie wskazali nadto aby rozstrzygnięcie (osnowa) ww. decyzji, wyrażenia, sformułowania, bądź też skróty użyte w decyzji powodowały wątpliwości w ich rozumieniu, zostały sformułowane w sposób niejasny, niejednoznaczny czy też zawiły, dlatego też zarzuty skarżących podniesione w zażaleniu należy uznać za bezzasadne.

Pismem z dnia 18 marca 2014 r. B. i G. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie [...] WINB zarzucając mu:

- naruszenie art. 35 § 1 w związku z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., poprzez wydanie skarżonego postanowienia dopiero w dniu [...] r. po monicie telefonicznym strony w dniu 24 lutego 2014 r.;

- naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 i 2 Konstytucji RP, w zw. z art. 71 ustawy Prawo budowlane i art. 113 § 2 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia źródła, z którego pochodzą przepisy techniczno-budowlane ISBN83-88695-04-05;

- naruszenie art. 7, 8, 9, 11 k.p.a. i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że przepisy techniczno-budowlane oznaczone skrótem ISBN83-88695-04-05 mają charakter oficjalny, a także poprzez przyjęcie, że subiektywna ocena naruszeń przepisów techniczno -budowlanych nie może budzić wątpliwości interpretacyjnej strony co do sensu wydanego rozstrzygnięcia;

- naruszenie art. 32 Konstytucji RP, art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 2 pkt 2, art. 7 ust. 1.ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę wykładni autentycznej własnej decyzji w zakresie przepisów techniczno-budowlanych ISBN83-88695-04-05 i skutków osiągnięcia stanu zgodności z przepisami wykonawczymi do prawa budowlanego.

- naruszenie art. 107 k.p.a. w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. przez błędną wykładnię, że tylko rozstrzygnięcie decyzji stanowi cyt. "tą" treść.

Wobec powyższego skarżący wnieśli o:

uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia I instancji w całości;

wyrażenie oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania;

alternatywnie, wyjaśnienie przez skład orzekający wątpliwości strony co do treści wyroku WSA;

tymczasowe wstrzymanie wykonania decyzji;

zasądzenie na rzecz strony skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wskazali m.in., że cyt. "Niekonwencjonalne uregulowanie warunku techniczno-budowlanego, który uzasadniał pominięcie wstrzymania robót ze skutkiem nakazu rozbiórki jest wątpliwością w rozumieniu art. 113 § 2 k.p.a. Strona, nie zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji i żąda wyjaśnienia wątpliwości jakie jest prawdziwe źródło i moc prawna ISBN83-88695-04-05 co wyjaśni, czy wykonanie czynności wskazanej w rozstrzygnięciu decyzji nr [...] z dnia [...] doprowadzi do stanu zgodnego z przepisami o jakim mowa w art. 48 ust 2 pkt 2 w związku z art. 48 ust. 1 z zastrzeżeniem ust. 2 prawo budowlane".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odpowiadając na zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 6, 7, 8, 9, i 11, 107 i 113 § 2 k.p.a. i art. 2, 7 i 87 ust. 1 Konstytucji RP podkreślił, że w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie jest możliwe dokonanie wykładni stanu prawnego przyjętego w decyzji oraz udzielenie odpowiedzi na pytanie dlaczego w przedmiotowej sprawie zastosowano Wymagania Techniczne Wykonania i Odbioru Sieci Wodociągowych ISBN83-88695-04-05. Po drugie wnioskodawcy nie wskazali aby rozstrzygnięcie (osnowa) ww. decyzji, wyrażenia, sformułowania, bądź też skróty użyte w decyzji powodowały wątpliwości w ich rozumieniu, zostały sformułowane w sposób niejasny, niejednoznaczny czy też zawiły. Także zarzuty dotyczące naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 1 i art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, trzeba uznać za chybione, gdyż w niniejszej sprawie ww. przepisy nie były zastosowane przez organy nadzoru budowlanego wydające zaskarżone rozstrzygnięcie i tym samym nie mogły być naruszone. Natomiast odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 35 § 1 i 36 § 1 i 2 k.p.a. to należy je uznać za bezprzedmiotowe na obecnym etapie postępowania, z uwagi na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Dodatkowym pismem z dnia 26 maja 2014 r. [...] WINB w odpowiedzi na wezwanie Sądu poinformował, że obowiązek rozbiórki do daty tej nie został wykonany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zważyć bowiem w tym miejscu należy, że przedmiotem postanowienia wydawanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie w dacie jego wydania. Wyjaśnienie wątpliwości w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może zatem prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie treści decyzji nie może być bowiem wykorzystywane przez stronę w celu kwestionowania samej zasadności decyzji - por. w tej mierze np. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2372/10 i wyrok NSA z tejże samej daty sygn. akt II OSK 2531/10. Jak nadto wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 622/01 wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie polega na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej, lecz jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens. Dokonując wyjaśnienia treści decyzji, organ nie może wyjść jednak poza treść dokonanego rozstrzygnięcia, gdyż przez wyjaśnienie treści decyzji organ nie może doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia sprawy, ani też go uzupełniać. Jak podkreślił w uzasadnieniu przywołanego wyroku NSA, a tezę te obecny skład orzekający w całej rozciągłości podziela, "Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumpcja, błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb rektyfikacyjny".

Potrzeba dokonania wyjaśnień powstaje zatem jedynie wówczas, gdy treść decyzji, a w szczególności jej rozstrzygnięcie, budzi wątpliwości interpretacyjne z uwagi na użyte w nim sformułowania. Organ nie może natomiast składać wyjaśnień co do tego, jak ma być rozumiana wydana przez niego decyzja, gdy z jej treści, a w szczególności z jej rozstrzygnięcia, da się w sposób niebudzący wątpliwości wywieść jej znaczenie.

Niedopuszczalne jest też, by w trybie wyjaśnienia treści decyzji organ czynił przedmiotem swoich rozważań interpretację przepisów prawa. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości, nie służy zaś wykładni decyzji według zasad wykładni prawa (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II GSK 98/09).

Stwierdzić zatem można, że zakres instytucji wyjaśniania treści decyzji na gruncie art. 113 § 2 k.p.a. ma ograniczony charakter. Dotyczy przede wszystkim sentencji, odnosząc się do uzasadnienia decyzji jedynie w takim zakresie, w jakim może być to pomocne przy interpretacji rozstrzygnięcia. Odnosi się zatem do sytuacji, w których decyzja została sformułowana w sposób nie pozwalający na zrozumienie jej sensu lub zrozumienia w sposób, który prowadził do różnych wykluczających się wyników wykładni.

Słusznie organ II instancji wywodzi, że dokonując analizy ww. wniosku B. i G. C. z dnia 3 kwietnia 2013 r. i "korekty" tego wniosku z dnia 13 grudnia 2013 r. oraz treści uzasadnienia decyzji PINB w D. z dnia [...] r., nr [...], należy stwierdzić, iż skarżący domagają się nie wyjaśnień lecz dokonania wykładni stanu prawnego ustalonego w decyzji będącej przedmiotem ww. wniosku. Wnosząc o "wyjaśnienie" nie wskazali bowiem żadnych niejasności w użytych przez organ sformułowaniach, w tym w zakresie nałożonego na nich obowiązku rozbiórki, a jedynie zakwestionowali błędne ich zdaniem odwołanie się organu do Wymagań Technicznych Wykonania i Odbioru Sieci Wodociągowych ISBN83-88695-0405 podczas gdy zdaniem skarżących normy te nie powinny znaleźć w sprawie zastosowania. W konsekwencji wniosek ich w istocie nie wnosił o wyjaśnienie niezrozumiałych kwestii lecz podjął kolejną polemikę z wydaną przez organ decyzją kwestionując jej prawidłowość. Wbrew bowiem zawartemu w skardze twierdzeniu, iż strony nie podważają zasadności decyzji, całość argumentacji jednoznacznie dowodzi, że zdaniem stron niewłaściwie zastosowano ww. Wymagania, nie stanowiące w ich odczuciu norm prawnych. Podkreślenia zatem wymaga, że poprawność decyzji nakazującej rozbiórkę została zweryfikowana przez organ II instancji, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny. Zarówno organ II instancji jak i sądy uznały poprawność rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę, wbrew twierdzeniom skarżących wydany wyrok WSA nie wyrażał żadnych w tej mierze wątpliwości.

Poprawnie zatem, w zgodzie z art. 113 § 2 k.p.a, organ I instancji sformułował osnowę i uzasadnienie wydanego postanowienia, wskazując, iż odmawia wyjaśnień odnośnie wydanej w 2004 r. decyzji nakazującej rozbiórkę. Wobec jednoznacznego brzmienia nakazu rozbiórki obecne, zgłoszone po 10 latach od doręczenia skarżącym decyzji, co do której obecnie domagają się wyjaśnień, żądania skarżących, pomimo przywołania w kategorycznie sformułowanym wniosku art. 113 § 2 k.p.a., w rzeczywistości nie dotyczą wyjaśnienia ewentualnych niejasności, których zresztą zdaniem Sądu w formułowanej jednoznacznie i klarownie decyzji absolutnie nie można się dopatrzyć, lecz polemizują z przyjętymi wówczas przez organ ustaleniami co do stanu prawnego. To zaś, jak wskazano powyżej, jest niedopuszczalne, postanowienie oparte na art. 113 § 2 k.p.a, może bowiem jedynie wyjaśniać w jaki sposób organ rozumiał wydane przez siebie rozstrzygnięcie, nie może natomiast go zmieniać bądź uzupełniać w sposób dogodny dla stron. Merytoryczna prawidłowość decyzji była zaś w przeszłości, wskutek odwołania, a następnie skargi i skargi kasacyjnej skarżących kontrolowana przez organ II instancji i Sądy.

Wobec zgodności z prawem postanowienia pierwszoinstancyjnego prawidłowo w efekcie organ II instancji postanowienie to utrzymał w mocy podkreślając jednoznaczność podjętego w [...] r. rozstrzygnięcia. Strony, polemizując z tezami zawartymi w uzasadnieniu decyzji nakazującej rozbiórkę i domagając się wykładni prawa nie wskazały bowiem w decyzji tej żadnej wątpliwości możliwej do wyjaśnienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. a tym samym sformułowane w skardze w tej mierze zarzuty naruszenia norm Konstytucji, prawa budowlanego i k.p.a. uznać należy za bezzasadne.

Jednocześnie Sąd zauważa, że sformułowany w skardze jako "alternatywny" wniosek o wykładnię wyroku WSA oddalającego skargę na ww. decyzję orzekającą nakaz rozbiórki wykracza poza określony skargą na postanowienie [...] WINB przedmiot obecnego postępowania. Wpływu na rozstrzygnięcie nie może mieć też zarzut skarżących co do zbyt późnego, w niezgodzie z art. 35 i 36 k.p.a. wydania przez organ zaskarżonego postanowienia albowiem przedmiotem skargi zakreślonym przez strony jest postanowienie [...] WINB z dnia [...] r. nie zaś bezczynność bądź przewlekłość organu.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Jednocześnie, wobec przekazanej przez [...] WINB pismem z dnia 26 maja 2014 r. informacji, iż pomimo wydanej w [...] r. decyzji orzekającej nakaz rozbiórki, utrzymującej rozstrzygnięcie to w mocy ostatecznej decyzji II instancji, w pełni akceptującego wydany nakaz wyroku WSA i oddalającego skargę kasacyjną wyroku NSA, jak również zakończonych niepowodzeniem prób wyeliminowania decyzji rozbiórkowej z obrotu prawnego w drodze postępowań nadzwyczajnych, strony nie wykonały ciążącego na nich obowiązku Sąd przypomina skarżącym o bezwzględnym obowiązku wykonywania ostatecznych i prawomocnych orzeczeń.