Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 435/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 1, art. 88
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 266/05 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 grudnia 2004 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z dnia 14 września 2004 r. z tytułu podatku od towarów i usług za luty 1999 r. w kwocie 2.217,10 zł oraz należnych odsetek na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za marzec 2001 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. .


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 marca 2006 r. E. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 grudnia 2004 r. W uzasadnieniu ww. wniosku skarżąca podniosła, że odbierała korespondencję w sprawie w Urzędzie Pocztowym w N. i kwitowała ją tylko swoim imieniem i nazwiskiem, nie wpisując daty. Skarżąca wskazała, że według jej wyliczeń skarga została wniesiona w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 266/05) stwierdził, że strona skarżąca informację o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi najpóźniej powzięła w dniu 19 kwietnia 2005 r., kiedy to doręczono jej odpowiedź na skargę, w której organ podatkowy wskazał na spóźnienie tego środka zaskarżenia. Jak dalej argumentuje Sąd I instancji, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczął biec w dniu 20 kwietnia 2005 r. i skończył się z upływem dnia 27 kwietnia 2005 r., a przedmiotowy wniosek E. K. złożyła dopiero w dniu 28 marca 2006 r., a więc po ustawowo dopuszczalnym terminie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek E. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Pismem z dnia 1 czerwca 2006 r. E. K. wniosła zażalenie na ww. postanowienie WSA we Wrocławiu (błędnie wskazując jako datę jego wydania dzień 8 maja 2006 r.), .zarzucając jednocześnie Sądowi I instancji mający wpływ na wynik sprawy błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Błąd, zdaniem skarżącej, polegał na nieprawidłowym przyjęciu przez WSA we Wrocławiu, że "termin wyznaczony do przywrócenia terminu do wniesienia skargi biegł od 20.04.2005 r. do 27.04.2005 r., podczas gdy skarżąca aż do marca 2006 r. była chora i nie mogła podjąć żadnej czynności w sprawie". Wskazując na powyższą podstawę, skarżąca wniosła o uchylenie w całości ww. postanowienia WSA we Wrocławiu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uległ odrzuceniu przez WSA we Wrocławiu, przy rozpatrzeniu zażalenia strony należy przede wszystkim skupić się na tych przesłankach dopuszczalności ww. wniosku, których niezachowanie przez stronę doprowadziło - w ocenie WSA we Wrocławiu - do konieczności odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu.

Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - u.p.p.s.a.), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy uznać, że jeżeli sąd ustali, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie tych siedmiu dni, to merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Podkreślenia wymaga przy tym, że termin siedmiu dni liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym.

Zbadania wymaga, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyn uchybienia terminu. Ustalić zatem należy, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Aby to uczynić, należy odwołać się do treści wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Fakt spóźnienia musi bowiem wyraźnie wynikać z treści wniosku, a sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, a nie innej dacie. "Jeśli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 został zachowany, sąd wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1. Postanowienie sądu może być wydane na posiedzeniu niejawnym" (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2006, s. 213).

W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wskazała wprost żadnej okoliczności pozwalającej ustalić jaka jest właściwa przyczyna uchybienia terminowi; wręcz przeciwnie - strona wyraźnie wskazuje, że jej zdaniem termin został zachowany. W związku z powyższym nie jest możliwe ustalenie, czy siedmiodniowy termin określony w art. 87 § 1 u.p.p.s.a. został zachowany. Skoro tak, to nie zachodzi przywołana przez Sąd I instancji przesłanka do odrzucenia spóźnionego wniosku wyrażona w art. 88 u.p.p.s.a., bowiem nie można ustalić, czy wniosek strony jest faktycznie spóźniony. Z tego względu należy uznać, że wniosek strony podlegał merytorycznemu rozpatrzeniu i że został odrzucony bezpodstawnie.

Biorąc zatem pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny - stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.