Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1713/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2010 r. po rozpoznaniu wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skarg T. Ś. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. przyznać J. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

W dniu 10 kwietnia 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J.K. , w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.

Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie oceniając dane przedstawione we wniosku stwierdzono, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.

Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w wysokości 3.600,00 złotych brutto miesięcznie. Wnioskodawca zakreślili w formularzu, że posiada wspólnie z żoną dom mieszkalny o pow. 108 m², oraz nieruchomość o pow. 0,49 ha.

Wnioskodawca we wniosku nie podał wprawdzie wysokości ponoszonych wydatków na bieżące utrzymanie, uwzględniając jednak aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznano, że nie jest on w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i małżonki.

Z tego względu przyznano wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.

Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca nie może ponosić kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca uiścił wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200,00 złotych oraz wpis w wysokości 100, 00 złotych.

Powyższe wskazuje, że wnioskodawca jest w stanie ponosić w całości koszty sądowe w sprawie. Uznano, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie w całości przez wnioskodawcę nie spowoduje utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i małżonki.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.