Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 236/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 a
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Inspektor Pracy z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Inspektor Pracy Inspektor Pracy decyzją z [...] września 2020 r. nr [...], na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 623) oraz art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.t.d.") - nałożył na J. S. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. T. C. J. S.) karę pieniężną w kwocie [...]zł w związku ze stwierdzonymi [...] przypadkami naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, wymaganych przerwach i czasie odpoczynku kierowców.

J. S. (tj. Skarżący) w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że odwołujący miał wpływ na powstanie naruszeń i powstały one wskutek okoliczności, które mógł przewidzieć, podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika, iż odwołujący nie mógł przewidzieć, iż K. T. [...] specjalizująca się w profesjonalnym zarządzaniu, rozliczaniu czasu pracy kierowców, której zlecił prowadzenie dokumentacji wykona to w sposób nieprawidłowy i niepełny,

2) art. 7 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego skutkujące wydaniem wadliwej decyzji bez rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść strony,

3) art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji żądania odwołującego o przeprowadzenie dowodu z pisma z [...] maja 2020 r. skutkujące pominięciem okoliczności mającej znaczenie dla sprawy,

4) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieuznaniu okoliczności faktycznych wskazanych przez stronę odnośnie braku możliwości przewidzenia zdarzeń powodujących naruszenia skutkujące nałożeniem kary pieniężnej,

5) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na dokonaniu przez organ wewnętrznie sprzecznych ustaleń odnośnie stanu faktycznego mających istotne znaczenie prawne i niedokonanie oceny niedających się usunąć wątpliwości na korzyść odwołującego, skutkujące wydaniem wadliwej decyzji bez rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść strony,

6) art. 12 rozporządzenia (WE) nr 591/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu braku dokumentu potwierdzającego uzasadnione odstępstwo od przepisów 6 - 9 wymienionego rozporządzenia skutkujące wydaniem wadliwej decyzji bez rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść strony.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez J. S. odwołania Inspektor Pracy decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odnośnie zarzutu braku zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Organ podniósł, że jak ustalono w toku kontroli, Skarżący posiadał certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] z [...] maja 2002 r. Stanowi on dowód kompetencji zawodowych niezbędnych do podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy. Zgodnie z art. 4 pkt. 20 u.t.d., certyfikat kompetencji zawodowych jest to dokument potwierdzający posiadanie kwali?kacji i wiedzy niezbędnych do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Organ podkreślił, że art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. dotyczy sytuacji nadzwyczajnych, których osoba posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych nie mogła przewidzieć z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Brak odpowiedniego nadzoru nad firmą sprawującą rozliczenia czasu pracy kierowcy, nie upoważnia organu do zastosowania art. 92b ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto organ wskazał, że zgodnie z treścią umowy zawartej pomiędzy odwołującym, a Kancelarią [...] (dołączonej do odwołania) w § 5 wskazano, że [...] nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia kierowcy zatrudnionego w [...] lub naruszenia i wykroczenia [...] wynikające z Ustawy o Transporcie Drogowym, Rozporządzeń WE odnoszących się do transportu drogowego oraz czasu pracy kierowców oraz pozostałych przepisów regulujących czas pracy kierowców i prowadzenia działalności gospodarczej przez [...]. Ponadto § 1 przedmiotowej umowy stanowi, że Kancelaria [...] zobowiązała się m.in do analizy i rozliczania czasu pracy kierowców na podstawie wykresówek, w systemie czasu pracy przyjętym przez Odwołującego. Jak wynika z powyższego zapisu Kancelaria [...] nie była odpowiedzialna za planowanie przejazdu kierowcy, organizowanie załadunków i rozładunków towaru, zatem nie miała wpływu na faktyczny czas wykonywania/organizowania czasu pracy kierowcy.

Odnośnie drugiego z podniesionych zarzutów organ podniósł, że w sprawie wydano postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń, które zostały później wskazane w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Postanowienie to Skarżący otrzymał [...] sierpnia 2020 r., co dawało możliwość wniesienia uwag i składania wyjaśnień, ale również dawało możliwość zadania pytań co do ewentualnych wątpliwości dotyczących naruszeń. Skarżący został pouczony, że zgodnie z postanowieniem może w terminie 7 dni składać swoje uwagi do naruszeń, które zostały analogicznie opisane w protokole z kontroli, który Skarżący podpisał [...] maja 2020 r. Skarżący skorzystał z możliwości wniesienia umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole z kontroli – [...] maja 2020 r. złożył pisemne zastrzeżenia do protokołu z kontroli nr rej. [...], stanowiące załącznik nr [...] do protokołu. Inspektor pracy ustosunkował się na piśmie do wniesionych zastrzeżeń - załącznik nr [...] do protokołu z kontroli. W piśmie z [...] maja 2020 r. zawarto wyłącznie informację, w pkt. 3 - że porównując czasy pracy wskazane w protokole, z wyliczeniem dokonanym przez Skarżącego na oprogramowaniu służącym do rozliczania czasu pracy kierowców, występują różnice, które na daną chwilę nie jest "w stanie uargumentować oraz wykazać z czego nastąpiły". Wskazano, że wymaga to poświęcenia większej ilości czasu, oraz gdy zajdzie taka potrzeba, Skarżący zajmie stanowisko w trakcie postępowania administracyjnego.

Inspektor pracy uznał, że powyższe twierdzenie nie jest zastrzeżeniem do stanu faktycznego stwierdzonego w protokole z kontroli nr rej. [...], a poinformowaniem inspektora pracy, że Skarżący jest w trakcie ustalania powodu, z którego pliki nie zawierają wszystkich danych. Skarżący do dnia wydania decyzji tj.: [...] września 2020 r. nie złożył żadnych własnych wyjaśnień ani nie zwrócił się do inspektora pracy o jakiekolwiek wyjaśnienia co do naruszeń. Ponadto w trakcie postępowania administracyjnego podmiot nie wykazał rozbieżności pomiędzy protokołem z kontroli, a stanem faktycznych.

Organ podkreślił, że Skarżący trzykrotnie, w trakcie postępowania kontrolnego był informowany za pośrednictwem poczty elektronicznej o stwierdzonych naruszeniach tj. Jednocześnie w treści protokołu z kontroli, zawarto informację, że wskazane naruszenia stwierdzono w wyniku analizy danych z karty kierowcy badanej grupy pracowników.

Organ podkreślił, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku samodzielnego poszukiwania argumentów na poparcie twierdzeń strony o konieczności wyłączenia jej odpowiedzialności za popełnione przez nią naruszenia prawa, w sytuacji gdy argumentów tych nie przytoczyła sama strona.

Odnośnie zarzutów z pkt 3 – 5 odwołania organ podtrzymał swoje stanowisko , że treści pisma Skarżącego z [...] maja 2020 r. nie można uznać za zastrzeżenie do stanu faktycznego stwierdzonego w protokole z kontroli. Jest to poinformowanie inspektora pracy, że Skarżący jest w trakcie ustalania powodu, z którego pliki nie zawierają wszystkich danych. Organ podniósł, że Skarżący do dnia wydania decyzji nie złożył żadnych własnych wyjaśnień ani nie zwrócił się do inspektora pracy o jakiekolwiek wyjaśnienia co do naruszeń. Ponadto w trakcie postępowania administracyjnego Skarżący nie wykazał rozbieżności pomiędzy protokołem z kontroli a stanem faktycznym.

Organ podkreślił, ze Skarżący w toku postępowania nie złożył pisemnego żądania przeprowadzenia konkretnego dowodu.

Odnośnie zarzutów naruszenia prawa wspólnotowego (art. 12 rozporządzenia (WE) nr 591/2006) organ podniósł, że zgodnie z art. 12 tego rozporządzenia pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ podkreślił, że zgodnie z wytyczną nr 1 do rozporządzenia 561 (WE) nr 561/200 Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał np. regularnie występujące korki na drodze warunki atmosferyczne i dostęp od odpowiednich parkingów, innymi słowy, musi tak organizować pracę, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia i aby spełnić wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Organ podkreślił także, że z treści art. 12 rozporządzenia nr 561 wynika, że dowodem stanowiącym podstawę do zastosowania powyższego odstępstwa jest odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W trakcie prowadzenia postępowania kontrolnego Skarżący nie okazał do kontroli dokumentów (zapisów na odwrocie wykresówki /wydruku z urządzenia rejestrującego /planie pracy), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Organ podniósł, że wykładnia językowa, jak i systemowa art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, prowadzi do wniosku, że jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Przytoczone uregulowanie wyraźnie ogranicza zakres postępowania dowodowego wyrażonego w przepisach k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 27 stycznia 2014 r. (sygn. akt Il GSK 1398/12) skoro w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a.

W treści odwołania wskazano również, że w opisach stwierdzonych naruszeń organ I instancji ograniczył się wyłącznie do fragmentarycznego przedstawienia danych i okoliczności faktycznych, nie ukazując szerszego aspektu rzekomych naruszeń - organ nie odniósł się w żaden sposób do okresu bezpośrednio po sześciogodzinnych czasie pracy, celem wykazania, czy kierowca z całą pewnością nie odbył przerw, zatem nie można uznać rzekomego naruszenia za należycie udowodnione. Z treści wskazanych naruszeń dotyczących obowiązkowej przerwy dla kierowcy (art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców), jednoznacznie wskazany w jakim okresie dany kierowca wykonywał pracę tj. dla przykładu kierowca P. K. w okresie od godziny 11:27 dnia [...].08.2019 r. do godziny 17:27 dnia [...].08.2019 r. (tj. w okresie 9 godzin) nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerwy w pracy. Kierowca w ww. okresie odebrał przerwy o łącznym czasie trwania 0 minut. Do wymaganych 30 minut brakuje 30 minut. Jak wskazano w treści naruszenia nie odebrał wymaganych przerw w pracy tj. w wymiarze 30 minut bądź dzielonej na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy. Jednocześnie należy podkreślić, że z uwagi na obowiązek przechowania danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego, przedsiębiorca winien dysponować plikami z karty kierowcy, co umożliwia mu dokonanie analizy czasu pracy danego pracownika. W trakcie postępowania kontrolnego, a następnie administracyjnego odwołujący nie zwrócił się do inspektora pracy o jakiekolwiek wyjaśnienia co do naruszeń.

W skardze do sądu administracyjnego J. S. wniósł o uchylenie decyzji Inspektor Pracy oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego,

- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez niezastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że Skarżący miał wpływ na powstanie naruszeń i powstały one w konsekwencji zdarzeń i okoliczności, które mógł przewidzieć,

- art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z pisma z [...] maja 2020 r., w wyniku czego nie uwzględniono okoliczności mającej znaczenie dla sprawy;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieuznaniu okoliczności faktycznych wskazanych przez Skarżącego odnośnie braku możliwości przewidzenia zdarzeń powodujących naruszenia, w konsekwencji czego nałożono karę pieniężną;

- art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. dokonanie przez Organ wewnętrznie sprzecznych ustaleń odnośnie stanu faktycznego skutkujące wydaniem wadliwej decyzji bez rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść Skarżącego.

W uzupełnieniu skargi z [...] marca 2021 r. Skarżący sprecyzował zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., że niezastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że Skarżący miał wpływ na powstanie naruszeń i powstały one w konsekwencji zdarzeń i okoliczności, które mógł przewidzieć – podnosząc, że Skarżący nie mógł przewidzieć, iż K. T. [...] specjalizująca się w profesjonalnym zarządzaniu rozliczania czasu pracy kierowców, której zlecił prowadzenie dokumentacji, wykona to w sposób nieprawidłowy i niepełny.

W uzupełnieniu skargi podniesiono także dodatkowy zarzut naruszenia art. 12 rozporządzenia (WE) nr 591/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu braku dokumentu potwierdzającego uzasadnione odstępstwo od przepisów 6 - 9 wymienionego rozporządzenia skutkujące wydaniem wadliwej decyzji bez rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść Skarżącego.

W uzasadnieniu uzupełnienia skargi, wskazując na naruszenie przepisów postępowania w zakresie postępowania dowodowego Skarżący podniósł m.in., że organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, naruszając tym samym zasadę prawdy obiektywnej. Organy obu instancji nie uwzględniły składanych przez Skarżącego w toku postępowania wyjaśnień, jednoznacznie wskazujących na fakt, iż Skarżący uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić, bowiem sukcesywnie zlecał analizę i rozliczanie pracy kierowców przedsiębiorcom specjalizującym się w tej dziedzinie i których przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej było właśnie doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Skarżący podniósł, że m.in. w piśmie z 5 maja .2020 r. wskazywał na wystąpienie ww. okoliczności, jednakże treść pisma została przez organy pominięta. Organy administracyjne ograniczyły swoje ustalenia wyłącznie do sprzecznych i dwuznacznych ustaleń protokołu kontroli.

Skarżący podkreślił, że organ II instancji nie odniósł się w sposób właściwy do naruszenia przez organ I instancji art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Skarżący podniósł, że typowym dla pracy kierowcy jest to, że niekiedy pracownicy odstępują od bezpośredniego przestrzegania przepisów ze względu na niezbędność dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że jednocześnie nie stanowi to zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, co też zostało przewidziane w obowiązujących regulacjach unijnych. Organ II instancji wskazuje m.in., iż okres od godziny 11:27 do godziny 17:27 dnia [...] sierpnia 2019 r. stanowi łączny okres pracy 9 godzin, z czym nie można się zgodzić. Organ II instancji zasłania także brak odpowiedniego działania obowiązkiem przechowywania danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego, którego to Skarżący jest w pełni świadomy i nie stanowiło to przedmiotu odwołania od decyzji Inspektora Pracy W T.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że nie jest sporne pomiędzy stronami, że doszło do przekroczenia wyznaczonych przez przepisy reguł dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i czasu odpoczynku kierowców.

Sporne jest w istocie jedynie to, czy organ przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe w zakresie istnienia przesłanek zwalniających Skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone przekroczenia.

Skarżący konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego jak też w skardze do Sądu prezentuje stanowisko, że:

1) nie ponosi odpowiedzialności za działania K. T. [...] (której powierzył prowadzenie dokumentacji czasu pracy kierowców),

2) skoro nie ponosi odpowiedzialności za działania K. T. [...] – to nie ponosi odpowiedzialności za brak dokumentacji potwierdzającej uzasadnione odstępstwo od przepisów 6 – 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (tj. brak dokumentacji, na podstawie której można ustalić uzasadnione odstępstwo od norm czasu pracy kierowców).

Powyższe stanowisko należało rozpatrywać – jak uczyniły to organy (i co podnosi sam Skarżący) – w świetle art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Słusznie organ zwrócił uwagę, że przepis ten dotyczy sytuacji nadzwyczajnych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszącym się do stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przyjmuje się, że powołana regulacja dotyczy wyłącznie sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych i nadzwyczajnych. Jedynie okoliczności i zdarzenia o takim charakterze, są tymi, których podmiot wykonujący przewóz nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy i umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest możliwe w przypadku powołania się przez niego na zaistnienie zdarzeń i okoliczności o charakterze wyjątkowym oraz nadzwyczajnym, ustalenia przez organ, że istotnie wystąpiły one w sprawie a także wykazania ich wpływu na wykonywanie transportu drogowego. Należy także zauważyć, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć.

Ze stanowiska Skarżącego wynika, że okolicznością, której nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, jest to, że K. T. [...], specjalizująca się w profesjonalnym rozliczaniu czasu pracy kierowców (której to Kancelarii zlecił prowadzenie dokumentacji) wykona powierzone jej zadani w sposób nieprawidłowy, niepełny i sprzeczny z przepisami. Słusznie organ uznał, że taka okoliczność nie może być uznana za okoliczność, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Nie można bowiem uznać za trudne do przewidzenia, że nawet podmiot profesjonalnie zajmujący się wykonywaniem danej działalności może popełnić błąd. Skarżący nie wskazał przy tym, aby pojawiła się jakakolwiek okoliczność (co do której zaistnienia należałoby prowadzić postępowanie dowodowe), wskazująca, że błąd dotyczący dokumentacji powstał wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było w żaden sposób przewidzieć, w szczególności że owe zdarzenia i okoliczności uniemożliwiły właściwe dokumentowanie czasu pracy kierowcy (ty to przez samego Skarżącego, czy przez firmę, której powierzył wykonywanie czynności obciążających Skarżącego).

W konsekwencji powyższego za niezasadne należy uznać podnoszone przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzające się w istocie do zarzutu braku przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność, że to podmiot zewnętrzny – a nie sam Skarżący – prowadził dokumentację czasu pracy kierowców, oraz na okoliczność, że Skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za działanie tego podmiotu, gdyż nie ma winy w wyborze, którego dokonał tj. powierzył prowadzenie dokumentacji czasu pracy kierowców podmiotowi odpowiedniemu do wykonywania tego rodzaju czynności (profesjonaliście). Należy zauważyć, że tego samego rodzaju oczekiwania co do profesjonalizmu działania przedsiębiorca (przewoźnik) może mieć względem zatrudnianych zawodowych kierowców. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i wprowadzenie takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi – czy to kierowania pojazdem czy to prowadzenia dokumentacji przedsiębiorstwa – tak aby spełniane były wymogi prawa dotyczące działalności prowadzonej przez Skarżącego.

Jeżeli sama okoliczność, że przedsiębiorca dokonał wyboru podmiotu zewnętrznego do wykonywania czynności, które winien wykonywać sam przedsiębiorca (tj. prowadzenia, analizy i kontroli dokumentacji czasu pracy kierowców), jak też okoliczność, że ów podmiot zewnętrzny popełnił błąd, nie mogą być z zasady kwalifikowane jako okoliczności o których mowa w art. 92s ust. 1 pkt 1 u.t.d. – to nie ma znaczenia dla sprawy brak prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania, że ww. okoliczności zaistniały. Zarzuty Skarżącego w tym zakresie są zatem bezzasadne.

Niezależnie od powyższego niezasadny jest zarzut braku przeprowadzenia dowodu z pisma z [...] maja 2020 r. P. to znajduje się w aktach sprawy, a Organ odniósł się do jego treści, dokonując oceny, że nie zawiera ono żadnych wniosków dowodowych.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu braku dokumentu potwierdzającego uzasadnione odstępstwo od przepisów 6 - 9 wymienionego rozporządzenia skutkujące wydaniem wadliwej decyzji bez rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść Skarżącego". Tak sformułowany zarzut – w kontekście innych formułowanych przez Skarżącego zarzutów – w istocie sprowadza się do zarzucenia Organowi, że w sytuacji kiedy Skarżący powierzył prowadzenie dokumentacji czasu kierowców podmiotowi zewnętrznemu, który nie wywiązał się z powierzonego mu zadania – należało przyjąć, że mimo braku w dokumentacji przedsiębiorcy dowodów na stosowane przez kierowców odstępstwa od przepisów art. 6-9 ww. rozporządzenia, takie dokumenty (prawidłowo sporządzone i co więcej wskazujące na zasadne przyczyny odstępstw) – istniały. Formułując tego rodzaju zarzut Skarżący w istocie domaga się, aby w okolicznościach przedmiotowej sprawy dowód z dokumentów mógł być zastąpiony domniemaniem faktycznym. Z treści ww. art. 12 rozporządzania (WE) nr 561/2006 wynika, że jedynym dowodem stanowiącym podstawę do ustalenia odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców, wymaganych przerw i odpoczynków jest adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy, uczyniona najpóźniej po przybyciu na miejsce postoju. Słusznie wskazuje organ, że skoro w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 marca 2017 r. sygn. II GSK 1590/15).

Niezasadny jest przy tym zarzut Skarżącego, jakoby organ błędnie wskazał przy jednym z opisów stwierdzonych naruszeń, że okres od godziny 11:27 do godziny 17:27 dnia [...] sierpnia 2019 r. stanowi łączny okres pracy 9 godzin. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał "dla przykładu", że kierowca "w okresie od godziny 11:27 dnia [...].08.2019 r. do godziny 17:27 dnia [...].08.2019 r. (tj. w okresie 9 godzin) nie odebrał wymaganych przepisami prawa przerwy w pracy. Kierowca w ww. okresie odebrał przerwy o łącznym czasie trwania 0 minut. Do wymaganych 30 minut brakuje 30 minut. Jak wskazano w treści naruszenia nie odebrał wymaganych przerw w pracy tj. w wymiarze 30 minut bądź dzielonej na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy". Jak wynika z kontekstu wypowiedzi organu – organ nie twierdzi, że okres od godziny 11:27 dnia [...].08.2019 r. do godziny 17:27 dnia [...].08.2019 to 9 godzin, ale że okres od godziny 11:27 dnia [...].08.2019 r. do godziny 17:27 dnia [...].08.2019 przypada na okres 9 godzin tj. ten okres 9 godzin, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr [...], określającym nieprzekraczalny dzienny czas prowadzenia pojazdu. Z tym właśnie okresem związany jest wymóg przerwy, o którym mowa w art. 7 ww. rozporządzenia odnośnie której to przerwy organ wypowiada w dalszej części cytowanego fragmentu decyzji.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), Sąd oddalił skargę.