Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 9/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88, art. 7 ust. 3 pkt 2, 3, 4
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka -Ostrowska Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi sp. w Ł. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej Liceum Ogólnokształcącemu w L. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. decyzją z dnia [...]Nr[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.31 ust.1 pkt 5 lit.a i art.88 w związku z art.7 ust.3 pkt 2,3, 4 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz.2572 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Spółka A. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]Nr [...]orzekającej cofnięcie uprawnień szkoły publicznej L. w L., D. Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych.

L. L., z siedzibą w L., zostało wpisane do ewidencji szkół i placówek niepublicznych Miasta L. zaświadczeniem z dnia [...]., Nr[...], jako szkoła ponadgimnazjalna dla dorosłych kształcąca w formie zaocznej w 3-letnim cyklu kształcenia. Szkoła uzyskała z dniem rozpoczęcia działalności uprawnienia szkoły publicznej, co potwierdza decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia 21 lipca 2009 r. o nadaniu uprawnień szkoły publicznej.

W dniach 28 maja i 22 czerwca 2010r. pracownicy Wydziału Oświaty, Kultury i Sportu Urzędu Miasta L. przeprowadzili kontrolę w L. w zakresie zgodności liczby słuchaczy wykazywanych w miesięcznych rozliczeniach otrzymywanej dotacji budżetowej ze stanem faktycznym. Sporządzony z tejże kontroli protokół przekazano D. Kuratorowi pismem z dnia [...]Nr [...], wskazując m.in. na nieprawidłowości w zakresie sposobu prowadzenia dokumentacji przebiegu nauczania, decydującej o wysokości przekazywanej z budżetu powiatu dotacji.

W związku z powyższym, w dniu 28 października 2010r. wizytatorzy Kuratorium Oświaty przeprowadzili w w/w L. kontrolę w zakresie spełniania przez szkołę warunków określonych w art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 4 ustawy o systemie oświaty, która potwierdziła istnienie nieprawidłowości. O ustaleniach poinformowano Prezydenta Miasta L. pismem z dnia [...]Nr [...]. W dniach 21 i 28-30 listopada 2011 r. pracownicy Wydziału Oświaty, Kultury i Sportu Urzędu Miasta L. ponownie przeprowadzili kontrolę w powyższym Liceum w zakresie zgodności liczby słuchaczy wykazywanych w miesięcznych rozliczeniach otrzymywanej dotacji budżetowej. Kontrola ta wykazała istnienie szereg nieprawidłowości w zakresie spełniania warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Ustalenia ujęto w protokole kontroli, który został przekazany Kuratorowi Oświaty pismem z dnia [...]Nr[...], gdzie wskazano na nieprawidłowości oraz poinformowano o zamiarze cofnięcia Liceum Ogólnokształcącemu dla Dorosłych "[...]" w L. uprawnień szkoły publicznej. Jednocześnie zwrócono się o stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego stopnia spełniania przez szkołę warunków określonych art. 7 ust. 3 ustawy o systemie oświaty.

Wizytatorzy Kuratorium Oświaty przeprowadzili w dniach 19, 20 i 21 grudnia 2011r. kontrolę w/w L.. W efekcie tej kontroli wydano dyrektorowi szkoły zalecenia, od których ten pismem z 30 grudnia 2011r. odwołał się nieskutecznie, co oznaczało, że zalecenia zostały podtrzymane, o czym poinformowano w/w dyrektora pismami z [...][....]Kopie wszystkich pism na bieżąco przekazywano także Urzędowi Miasta w L..

Kolejna kontrola wizytatorów Kuratorium Oświaty we W. w L. w zakresie spełniania przez szkołę warunków określonych w art. 7 ust 3 ustawy o systemie oświaty miała miejsce w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2012r. Stwierdzono wówczas uchybienia w spełnianiu przez szkołę wymogów art. 7 ust. 3 pkt 2, 3 i 4 ustawy o systemie oświaty, co zawarto w protokole z dnia [...] Nr [...]z. Formułował on ponadto dwa wnioski dotyczące funkcjonowania szkoły:

1) Szkoła nie zapewniła możliwości realizacji zajęć dla wszystkich 137 słuchaczy wpisanych do jednego oddziału semestru I letniego, w roku szkolnym 2011/2012, ponieważ szkoła dysponuje salą, która może pomieścić maksymalnie 120 osób.

2) Stwierdzono przypadki nieprawidłowego przyjęcia do szkoły dla dorosłych na pierwszy semestr w roku szkolnym 2011/2012 osób urodzonych w roku 1995, które nie miały opóźnienia w cyklu kształcenia związanego z sytuacją życiową lub zdrowotną uniemożliwiającą podjęcie lub kontynuowanie nauki w szkole ponadgimnazjalnej dla młodzieży.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych dyrektorowi w/w szkoły w dniu 5 lipca 2012 r. wydano także 9 doraźnych zaleceń, o następującej treści:

Zalecenie 1. Zaleca się realizowanie zajęć dydaktycznych w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej tego typu, zgodnie z załącznikiem 39 do rozporządzenia MENiS z dnia 12 lutego 2002 w sprawie ramowych planów nauczania [...] (Dz. U. Nr 15, poz. 142 ze zm.) - art. 7 ust. 3 pkt. 2 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji: począwszy od semestru bieżącego.

Zalecenie 2. Zaleca się dopuszczać do egzaminu semestralnego wyłącznie słuchaczy, którzy uczęszczali na obowiązkowe konsultacje, przewidziane w szkolnym planie nauczania, w wymiarze co najmniej 50% czasu przeznaczonego na te konsultacje, zgodnie z § 24 ust. 4 i 5 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz.U. z 2007r, Nr 83, poz. 562 ze zm.) - art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji: począwszy od klasyfikacji za bieżący semestr.

Zalecenie 3. Zaleca się dopuszczać do egzaminu semestralnego wyłącznie słuchacza, który z indywidualnie wykonanej pracy kontrolnej uzyskał ocenę uznaną za pozytywną, zgodnie z wewnątrzszkolnym systemem nauczania, na podstawie § 24 ust. 4 i 5 oraz § 3 ust. 2 pkt 1,3,4 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 83, poz. 562 ze zm.) - art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji: począwszy od klasyfikacji za bieżący semestr.

Zalecenie 4. Zaleca się skreślać słuchaczy, którzy nie spełnili warunków dopuszczenia do egzaminu/egzaminów semestralnych lub nie otrzymali promocji na semestr programowo wyższy, z listy słuchaczy zgodnie z § 25a ust.1 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. z 2007r., Nr 83, poz. 562 ze zm.) - art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji: począwszy od bieżącego semestru.

Zalecenie 5. Zaleca się respektować przepis § 25a ust.3 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz.U. z 2007r.,Nr 83, poz. 562 ze zm.) wyrażając zgodę na powtarzanie semestru jedynie na pisemny wniosek słuchacza uzasadniony sytuacją życiową lub zdrowotną złożony w terminie 7 dni od dnia zakończenia zajęć dydaktycznych - art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji: począwszy od bieżącego semestru.

Zalecenie 6. Zaleca się chronologiczne dokonywanie wpisów w księdze słuchaczy, wg dat przyjęcia słuchaczy do szkoły, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia MENiS z dnia 19 lutego 2002r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania [...] (Dz.U. Nr 23, poz. 225 ze zm.) - art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji zalecenia: niezwłocznie.

Zalecenie 7. Zaleca się odnotowywać w dziennikach lekcyjnych obecność słuchaczy na wszystkich obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia MENiS z dnia 19 lutego 2002r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania [...] (Dz.U. Nr 23, poz. 225 ze zm.), w związku z wymogiem § 24 ust. 4 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (Dz.U.z 2007r.,Nr 83, poz. 562 ze zm.) - art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji zalecenia: na bieżąco.

Zalecenie 8. Zaleca się założenie księgi arkuszy ocen zawierającej ułożone w porządku alfabetycznym arkusze ocen słuchaczy, którzy w roku szkolnym 2009/2010 opuścili szkołę wraz z zamieszczoną odpowiednią adnotacją na stronach księgi pierwszej i ostatniej, zgodnie z § 13 ust. 1, 3 i 4 pkt 2 rozporządzenia MENiS z dnia 19 lutego 2002r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania [...] (Dz. U. Nr 23, poz. 225 ze zm.) - art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji zalecenia: 30 dni.

Zalecenie 9. Zaleca się dokonywać wpisów w arkuszach ocen słuchaczy zgodnie z danymi zawartymi w księdze słuchaczy, dziennikach lekcyjnych, uchwałach rady pedagogicznej (dotyczy wpisywania numerów kolejnych z księgi słuchaczy, numeru kolejnego słuchacza w dzienniku lekcyjnym w danym semestrze, daty uchwały Rady Pedagogicznej, ocen klasyfikacyjnych,), zgodnie z § 12 rozporządzenia MENiS z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania [...] (Dz.U. Nr 23, poz. 225 ze zm.) oraz zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 2 pkt 22 do rozporządzenia MEN z dnia 28 maja 2010r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych (Dz.U. Nr 97 poz. 624) - art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oświaty. Termin realizacji zalecenia: na bieżąco.

O wynikach kontroli z 30 czerwca i 1 lipca 2012r. Prezydent Miasta L. został poinformowany pismami Kuratorium Oświaty z dnia [...]. Nr [...]

W dniach 16 i 17 kwietnia 2013r. wizytatorzy Kuratorium przeprowadzili w L. kontrolę realizacji doraźnych zaleceń wydanych w dniu 5 lipca 2012r. Kontrola ta wykazała, że szkoła zrealizowała tylko 3 z w/w 9 wydanych zaleceń, natomiast nie zrealizowała 6, oznaczonych nr : 1, 3, 4, 5, 6, 9. Stwierdzono zatem, że szkoła nadal nie spełnia warunków o których mowa w art. 7 ust 3 pkt 2, 3 i 4 ustawy o systemie oświaty.

Dyrektor szkoły, korzystając z przysługujących mu uprawnień, w dniu 25 kwietnia 2013 r. wniósł zastrzeżenia do protokołu tej kontroli.

D. Kurator Oświaty uznał ich zasadność jedynie w zakresie zalecenia nr 5, natomiast nie uwzględnił zastrzeżeń dotyczących zaleceń o nr: 1, 3, 4, 6 i 9. Stanowisko organu nadzoru pedagogicznego zostało przekazane Dyrektorowi szkoły pismem z dnia 8 maja 2013r., Nr WNP.5533.131.2013 oraz Prezydentowi Miasta L. pismem z dnia 10 maja 2013r., Nr WNP.5533. 131.2013).

Zdaniem organu, powyższe ustalenia wskazywały, że szkoła nadal nie spełniała wymogów z :

- art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, ponieważ realizuje obowiązkowe zajęcia w wymiarze niższym niż określony w ramowym planie nauczania dla danego typu szkoły oraz w szkolnym planie nauczania;

- art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, ponieważ do egzaminu semestralnego zostali dopuszczeni słuchacze, którzy nie złożyli obowiązkowej pracy kontrolnej. Ponadto słuchaczy tych nie skreślono z listy słuchaczy szkoły, pomimo, iż nie spełniali warunków dopuszczenia do egzaminu/egzaminów semestralnych lub nie otrzymali promocji na semestr programowo wyższy, co jest niezgodne z § 24 ust. 4 i 5 oraz z § 25a ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych;

- art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oświaty, w zakresie prawidłowego prowadzenia księgi słuchaczy (brak chronologii wpisów), dzienników lekcyjnych i arkuszy ocen (niezgodność wpisanych ocen i danych osobowych słuchaczy).

Powyższe okoliczności spowodowały, że dnia 3 czerwca 2013 r. wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej L. w L. prowadzonemu przez Spółka A.

Na żądanie wyjaśnienia podstaw wszczęcia postępowania administracyjnego, zgłaszającego się w charakterze pełnomocnika Centrum adwokata W. O., Urząd Miasta w L. wystosował 21 czerwca 2013 r. pismo wyjaśniające wszystkie okoliczności sprawy.

Organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne, które zakończył wydaniem decyzji z dnia [...] Nr [...]orzekającej cofnięcie uprawnień szkoły publicznej L. w L., z siedzibą w L.. W uzasadnieniu tejże decyzji stwierdzono m. innymi, że w okolicznościach sprawy mają zastosowanie przepisy art. 5e, art. 7 ust.3, art. 31 ust.1 pkt.1, art. 33 ust.1 i 2, art. 85 ust. 3 oraz art. 88 ustawy o systemie oświaty. Organ podkreślił, że w świetle dokumentacji z kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru pedagogicznego w L. L., ustalono, że szkoła nie spełnia wymagań określonych w art. 7 ust. 3 pkt 2,3,4 ustawy o systemie oświaty, tj. realizuje obowiązkowe zajęcia w wymiarze niższym niż określony w ramowym planie nauczania dla danego typu szkoły oraz w szkolnym planie nauczania; do egzaminu semestralnego zostali dopuszczeni słuchacze, którzy nie złożyli obowiązkowej pracy kontrolnej, oraz nie skreślono słuchaczy, którzy nie spełnili warunków dopuszczenia do egzaminu/egzaminów semestralnych lub nie otrzymali promocji na semestr programowo wyższy, co jest niezgodne z § 24 ust. 4 i 5 oraz z § 25a ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych; nieprawidłowo prowadzi dokumentację przebiegu nauczania, tj.: księgi słuchaczy (brak chronologii wpisów), dzienniki lekcyjne i arkusze ocen (niezgodność wpisanych ocen i danych osobowych słuchaczy).

Zdaniem organu I instancji, powyższe potwierdza dokumentacja z kontroli przeprowadzonej w dniu 16 i 17 kwietnia 2013r. przez D. Kuratora Oświaty, a która w sposób niebudzący wątpliwości wykazuje nieprawidłowości w funkcjonowaniu szkoły.

Prezydent L. podkreślił, że oczekiwania pełnomocnika strony, by zweryfikować wyniki kontroli organu nadzoru pedagogicznego, nie odpowiadają prawu, bowiem Prezydent nie ma kompetencji do weryfikowania wyników kontroli ustalonych przez organ nadzoru pedagogicznego jako że przepisy ustawy o systemie oświaty, w sposób niebudzący wątpliwości czynią tylko ten organ jedynym uprawnionym do merytorycznej oceny spełniania bądź nie przez szkołę wymagań określonych w art. 7 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Organ I instancji uznał zatem za udowodnione niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 2, 3 i 4 ustawy o systemie oświaty, a więc, że analiza akt sprawy oraz stanu faktycznego i prawnego uzasadnia cofnięcie uprawnień szkoły publicznej L. w L..

W swojej decyzji Prezydent Miasta L. odniósł się też do stanowiska pełnomocnika strony, utrzymującego, że liczne stwierdzane w toku kontroli uchybienia miały mieć charakter marginalny, drobny, a wręcz mają charakter techniczno-pisarski i nie wpływający na przebieg procesu nauczania. Prezydent stwierdził, że nie ma racji strona, bowiem rodzaj i waga uchybień uzasadniają decyzję o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej L.

W dniu 24 września 2013r. do Kuratorium Oświaty we W. od powyższej decyzji wpłynęło odwołanie Spółka A. reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata W. O., w którym zarzucono decyzji liczne naruszenia prawa, a to:

- art. 107 § 1 k.p.a. czyli brak prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności odniesienia się do argumentacji pełnomocnika strony podnoszonej w toku postępowania, art. 107 §3 k.p.a. ze względu na brak uzasadnienia faktycznego decyzji;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - w konsekwencji brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego;

- art. 8 i art. 11 k.p.a. , czyli zasad pogłębiania zaufania obywateli wobec państwa oraz zasady wyjaśniania zasadności rozstrzygnięć;

- art. 33 i 34 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną ich interpretację i przyjęcie, że kurator nie musi w pierwszej kolejności w trybie nadzoru nad szkołą wskazać uchybień i wyznaczyć terminu na ich usunięcie, a dopiero w przypadku ich nieusunięcia stosować sankcję w postaci cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej;

- art. 88 ustawy o systemie oświaty poprzez interpretację, że jednorazowe uchybienia mogą być podstawą cofnięcia uprawnień oraz niewłaściwe stosowanie przepisu, ponieważ uchybienia nie były rażące i zastosowanie najdotkliwszego dla strony środka,

- art. 34 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty w związku z art. 32 ust. 1;

- art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez błędną interpretację, że organ nadzoru pedagogicznego nie jest zobligowany do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o art. 34 ust. 1 ustawy o systemie oświaty.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

D. Kurator Oświaty zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organ I instancji, nie uwzględniając tym samym wniesionego odwołania. I tak organ odwoławczy nie uznał za zasadny zarzut pełnomocnika strony, stwierdzając, że decyzja Prezydenta Miasta L. nie narusza przepisu art. 107 § k.p.a., ponieważ decyzja organu I instancji posiada wszystkie wymagane cytowanym przepisem elementy - oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, powołuje podstawę prawną, zawiera rozstrzygnięcie ,uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o odwołaniu, podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji. Okoliczność, iż strona nie podziela stanowiska organu nie oznacza zaistnienia braków formalnych decyzji.

Nie ma uzasadnienia również zarzut naruszenia art. 107§ 3 i art. 80 k.p.a. Ustalono, że organ I instancji przytoczył w uzasadnieniu decyzji właściwe przepisy prawne stanowiące dla organu ewidencyjnego podstawę wydania decyzji w sprawie (art. 5e, art. 7 ust. 3, art. 31 ust.1 pkt 1, art. 33 ust. 1 i 2, art.85 ust. 3 oraz art. 88 ustawy o systemie oświaty i art. 104 k.p.a.), a także dokonał analizy zawartych w nich norm stanowiących uzasadnienie prawne podjętych działań. Nie można także się zgodzić z twierdzeniem strony, że organ I instancji nie zawarł w decyzji uzasadnienia faktycznego. Organ ewidencyjny odniósł się wprost w uzasadnieniu faktycznym do nieprawidłowości wskazanych w protokołach kontroli przeprowadzonych w dniach: 28 października 2010r., 30 czerwca i 1 lipca 2012r. oraz 16 i 17 kwietnia 2013r. Organ I instancji wskazał na fakty, świadczące o niespełnianiu przez szkołę warunków art. 7 ust. 3 pkt 2, 3 i 4 ustawy o systemie oświaty, które uznał za udowodnione, ponieważ zostały one stwierdzone i wykazane przez organ nadzoru pedagogicznego. Uzasadnienie decyzji potwierdza także niesporną okoliczność czynnego udziału dyrektora szkoły w procedurze kontrolnej. Przywołuje (podaje daty) również niesporną okoliczność prowadzenia kilku kontroli przez organ ewidencyjny i ich wyniki. Wskazuje, że wszystkie dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Organ I instancji prawidłowo przywołał i zinterpretował też obowiązujące przepisy kompetencyjne. Niespornie z nich bowiem wynika, że Prezydent Miasta L. nie może rozstrzygać "w trybie nadzoru pedagogicznego" w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez szkoły niepubliczne warunków art. 7 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Dlatego winien był odwołać się, w zakresie ustalenia stanu faktycznego i argumentacji dowodowej, do ustaleń organu nadzoru pedagogicznego, zawartych w przekazanej mu przez Kuratorium Oświaty dokumentacji.

Nie jest zdaniem organu odwoławczego prawdziwe twierdzenie pełnomocnika, że organ I instancji nie podjął działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym miałby naruszyć art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a.. Prezydent Miasta L. zebrał bowiem całość materiału w sprawie, przeprowadził dokładną analizę treści protokołów kontroli przeprowadzonych w trybie nadzoru pedagogicznego w dniach 28 października 2010r., 30 czerwca i 1 lipca 2012r. oraz 16 i 17 kwietnia 2013r., i na jego podstawie przeprowadził postępowanie dowodowe, dotyczące stopnia spełniania przez L. L. wymagań art. 7 ust. 3 ustawy, o systemie oświaty. Także sam organ ewidencyjny na przestrzeni roku 2010/2013 przeprowadził w L. własne kontrole ujawniające każdorazowo i niezmiennie identyczne uchybienia, co przeczy tezie pełnomocnika jakoby uchybienia miały charakter jednorazowy. Z akt sprawy wynika też, że dyrektor szkoły otrzymywał wszystkie wytworzone w toku postępowania pisma i dokumenty więc na bieżąco zapoznawał się z wynikami kontroli, podpisywał arkusze kontroli i niezmiennie korzystał z prawa do składania zastrzeżeń, również do przekazywania informacji o swoim stałym stanowisku w kwestii podniesionych wcześniej zastrzeżeń (zastrzeżenia do protokołu kontroli z 17 kwietnia 2013 r. wraz z odpowiedzią Kuratorium Oświaty z [...][...] pismo z dnia [...]r. z odpowiedzią z[...]). Organ prowadzący szkołę skutecznie pozyskał więc wiedzę o przeprowadzanych kontrolach w szkole na długo przed wydaniem decyzji Prezydenta L. z dnia 16 sierpnia 2013 r., cofającej L. w L. uprawnienia szkoły publiczne i miał możliwość zapoznania się z wymienionymi w ich treści zaleceniami, usuwając je w zakreślonym prze organ terminie. Skoro więc organ ewidencyjny, jak i Kuratorium Oświaty w toku postępowania na bieżąco zapewniali stronie możliwość czynnego uczestnictwa w postępowaniu to, wbrew zarzutowi pełnomocnika, zostały spełnione przesłanki art. 7 i 8 k.p.a.

Z akt sprawy wynika, że także pełnomocnicy Spółka (adwokat W. O. i radca prawny R. B.) otrzymywali każdorazowo wyczerpujące pisemne odniesienia do swoich wystąpień (argumentacji prawnej), a organ I instancji na bieżąco realizował zgłaszane przez nich wnioski (na pismo z 12 czerwca 2013r. odpowiedź 21 czerwca 2013 r. ; a także z 2 lipca 2013r. odpowiedź z 15 lipca 2013 r.), co potwierdza, że organ I instancji dochował także wymogów art. 10 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Prezydenta, że jedynie kurator oświaty posiada kompetencje prawne do dokonywania oceny spełniania przez szkołę warunków koniecznych do posiadania uprawnień szkoły publicznej wynikające ze sprawowanego nadzoru pedagogicznego, a takich kompetencji nie posiada organ ewidencyjny, co zaś wynika z zapisanej w ustawie o systemie oświaty, rozdzielności kompetencji organów.

Organy prowadzące ewidencję szkół i placówek niepublicznych posiadają uprawnienia kontrolne wyłącznie w zakresie określonym w art. 90 ustawy o systemie oświaty. Natomiast, zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, kurator oświaty w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli, w tym nad niepublicznymi placówkami doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym, które znajdują się na obszarze danego województwa (pkt 1). W przepisie zaś art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty, wskazano na czym polega nadzór pedagogiczny.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że wbrew stanowisku odwołującej się strony, organ I instancji w analizowanej decyzji także prawidłowo wskazał art. 88 oraz art. 5e i art. 85 ust. 3 ustawy o systemie oświaty jako przepisy stanowiące dla organu ewidencyjnego podstawę wydania decyzji w sprawie. Zgodnie z art. 88 ustawy, uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ, który je nadał, jeżeli w trybie nadzoru pedagogicznego zostanie stwierdzone niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust. 2. Natomiast organem nadającym uprawnienia szkoły publicznej jest, na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy, organ jednostki samorządu terytorialnego, którego kompetencje w tej materii, jak wynika z treści art. 5e ustawy, wykonuje odpowiednio - wójt (burmistrz, prezydent), starosta lub marszałek województwa.

Stosownie do art. 88 ustawy o systemie oświaty, przesłanką cofnięcia uprawnień szkoły publicznej jest nie spełnianie warunków, na jakich je nadano, czy to w trybie art. 85 ustawy, czy też na podstawie art. 86 ustawy. W trybie nadzoru pedagogicznego działalność szkoły może ocenić jedynie organ sprawujący nadzór pedagogiczny nad szkołą niepubliczną, w tym wypadku kurator oświaty. Takiej kompetencji nie ma natomiast organ ewidencyjny. Sformułowanie to nie tylko określa organ kompetentny do poczynienia takich ustaleń, ale także i zakres uchybień, które mogą być w tym trybie stwierdzone.

Skoro zatem ustawa wymaga "stwierdzenia" w trybie nadzoru pedagogicznego, to jak najbardziej pierwszym etapem postępowania będzie wszczęcie szczególnej procedury przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, polegającej na zgromadzeniu i analizie (zwłaszcza w wyniku kontroli) danych o działalności szkoły niepublicznej, jak i wydaniu zaleceń przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny.

Zarzut strony związany z tymże art. 88 ustawy, a stwierdzający kategorycznie, że uchybienia w działalności szkoły były jednorazowe i nie były rażące, a zatem zastosowanie z sankcji nim przewidzianej jest niewspółmierne do stwierdzonych uchybień jest zdaniem organu odwoławczego – chybiony, bo nie znajduje oparcia w zgromadzonych dokumentach. I tak w okresie od lipca 2010 r. do kwietnia 2013r. w zakresie nadzoru pedagogicznego w szkole przeprowadzono łącznie, z uwzględnieniem wszystkich kontrolujących organów w zakresie ich kompetencji, pięć kontroli, które ujawniły nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu w zakresie spełniania wymagań art. 7 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Nie sposób zatem uznać zdaniem organu odwoławczego za zasadny zarzut, aby wskazania zaleceń np. oznaczone nr 1, 2, 3 czy 4 miałyby dotyczyć nie rażących uchybień, a nadto by miały być one jednorazowe, skoro ustalono je podczas kilku kontroli Kuratorium Oświaty, a to w październiku 2010r.; czerwcu/lipcu 2012r. i potwierdzone w kwietniu 2013r. Organ podkreślił, że kontrole te zainicjowane zostały wskutek uprzednich ustaleń kontrolnych organu ewidencyjnego. Wszystkie kontrole i ich zakres zostały, wbrew tezie pełnomocnika strony szczegółowo wyspecyfikowane w decyzji organu ewidencyjnego na siedmiu (2-9) stronach decyzji.

Wobec powyższego trudno jest zgodzić się z przedstawianym przez pełnomocnika twierdzeniem, że wskazane nieprawidłowości były jednorazowe, nie charakteryzowały się rażącym stopniem i długotrwałością. Zważyć należy zdaniem organu, że ustawodawca uzależnił w art. 88 ustawy stosowanie sankcji związanych z ich ujawnieniem samym faktem ich występowania, nie zaś subiektywną oceną mocy naruszenia. Akta sprawy pozwalają zaś stwierdzić, że organ nadzoru pedagogicznego i organ ewidencyjny kilkakrotnie dawały szkole szansę ich usunięcia i dopiero wyniki kontroli realizacji wydanych zaleceń ,przeprowadzonej 16 i 17 kwietnia 2013 r., potwierdzające brak realizacji sześciu z dziewięciu wydanych zaleceń pokontrolnych, stały się podstawą wszczęcia postępowania w trybie art. 88 ustawy o systemie oświaty.

W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że w związku z ustaloną w przepisach prawa rozdzielnością zadań organów, organ I instancji, wykonujący zadania ograniczone do spraw związanych z prowadzeniem ewidencji i kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji przyznanych szkołom i placówkom niepublicznym, realizując normę art. 88 ustawy, musiał oprzeć się na ocenie stopnia spełniania przez szkołę wymagań art. 7 ust. 3 ustawy, realizowanej w trybie nadzoru pedagogicznego przez kuratora oświaty, jako jedynego organu uprawnionego do dokonywania takich ocen, zawartych w dokumentacji przeprowadzonych kontroli.

W ocenie organu odwoławczego, zarzucając decyzji naruszanie art. 33 i art. 34 ustawy o systemie oświaty, pełnomocnik strony dokonał niewłaściwej interpretacji zapisów ustawy o systemie oświaty twierdząc, że organ nadzoru pedagogicznego winien stosować w odniesieniu do szkół niepublicznych zapisy art. 34 ustawy. Organ podkreślił, że art. 34 jako zamieszczony w rozdziale pn. "Zarządzanie szkołami i placówkami publicznymi", a także w swojej treści wymieniający wyłącznie szkoły publiczne jako podlegające wskazanej w nim normie prawnej, nie dotyczy szkół niepublicznych. Potwierdza to również zapis art. 89 ustawy definiujący nadzór pedagogiczny kuratora oświaty nad szkołami niepublicznymi w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów art. 33 (art. 34 nie został tu wymieniony), cyt.: "Nadzór pedagogiczny nad szkołami i placówkami niepublicznymi sprawują właściwi kuratorzy oświaty [...]. Przepisy art. 33 stosuje się odpowiednio."

Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2010r., sygn. I OSK 943/09, wyraził pogląd, że tryb nadzoru pedagogicznego uregulowany jest w art. 33 ustawy. Z kolei kompetencja organu sprawującego nadzór pedagogiczny do wydania decyzji, o której mowa w art. 34 ustawy, wyraźnie dotyczy tylko szkół i placówek publicznych, o czym świadczy także art. 34 ust. 3 ustawy. Do tego przepisu celowo nie odsyłają żadne przepisy dotyczące szkół i placówek niepublicznych. Zatem stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego, że niepubliczna szkoła prowadzi działalność sprzeczną z prawem lub statutem, nie wymaga - jak zauważa Naczelny Sąd Administracyjny - wydania decyzji, gdyż następuje to dopiero w razie wykreślania wpisu z ewidencji, do którego prowadzi postępowanie uregulowane w sposób odrębny.

Organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia, powołując się na prezentowane w orzecznictwie stanowisko, stwierdził, że przepis art. 88 ustawy nie ustanawia wymogu, jak domaga się strona, by przed wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej została uprzednio wydana decyzja na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy, stwierdzająca prowadzenie działalności z jej naruszeniem i nakazująca usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie. Wystarczające jest bowiem stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego niespełnienia warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Przy czym organ sprawujący nadzór może stwierdzić niespełnienie warunków przez wydanie zaleceń i nie jest obowiązany wyznaczać termin do usunięcia uchybień (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 października 2006r., sygn. IV SA/G1 7/06).

Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że przywołana w art. 34 ust. 1 ustawy norma prawna, na którą powołuje się skarżący i nie dotycząca z zasady szkół niepublicznych, ma charakter fakultatywny nawet w odniesieniu do szkół publicznych, w tym szkół publicznych prowadzonych przez osobę prawną lub fizyczną inną niż jednostka samorządu terytorialnego i pozostawia organowi nadzoru pedagogicznemu prawo wyboru rodzaju zastosowanych działań nadzorczych, cyt. "Jeżeli szkoła lub placówka albo organ prowadzący prowadzi swoją działalność z naruszeniem przepisów ustawy, organ sprawujący nadzór pedagogiczny może polecić, w drodze decyzji, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie [...]". Zatem norma ta (pomijając kwestie fundamentalne a omówione wyżej) powinna być rozpatrywana w kategorii fakultatywnego uprawnienia organu nadzoru pedagogicznego, z którego ma on możliwość skorzystać, a nie w kategorii obligatoryjnego obowiązku, jak twierdzi pełnomocnik.

Także zdaniem organu odwoławczego, zarzut strony jakoby decyzja organu I instancji naruszać miała przepisy Konstytucji RP jest całkowicie chybiony. Wyrażona w art. 8 ust 2 Konstytucji zasada bezpośredniego stosowania oznacza bowiem wyłącznie obowiązek orzekania sądu w zgodzie z priorytetami ustanowionymi w Konstytucji, a proces bezpośredniego stosowania Konstytucji nie może być rozumiany jako możliwość orzekania na podstawie Konstytucji zamiast orzekania na podstawie ustawy. W niniejszej sprawie wszystkie priorytety Konstytucji, wbrew tezom odwołania, zostały zachowane. Żadna z ogólnych zasad ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, a to: art. 6, 7, 8 10 nie została naruszona. Postępowanie organu I instancji było rzetelne, zebrano wszechstronny materiał dowodowy i dlatego w ocenie organu odwoławczego nie było powodów do jego zakwestionowania. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy orzekł jak wyżej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka, podobnie jak w odwołaniu zarzuciła:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy zostały spełnione ustawowe przesłanki jego zastosowania i w konsekwencji nie uchylenie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 16 sierpnia 2013 r. i nie umorzenie postępowania w sprawie;

2. naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej podnoszonej przez pełnomocnika strony w toku postępowania;

3. naruszenie przepisów postępowania art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego decyzji, w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.;

4. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;

5. naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

6. naruszenie art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek przez organ , którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a nie powoływać się na te przesłanki w sposób ogólny;

7. naruszenie art. 33 i art. 34 ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną interpretację i przyjęcie, iż Kurator Oświaty nie musi w pierwszej kolejności w trybie nadzoru nad szkołą wskazać ewentualnych uchybień oraz wyznaczyć termin na ich usunięcie, a dopiero w przypadku ich nie usunięcia stosować należy sankcję w postaci cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej;

8. naruszenie art. 88 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną interpretację i przyjęcie, iż jednorazowe uchybienia mogę być podstawą cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej, podczas gdy użyty w przepisach zwrot "niespełnianie warunków" wskazuje na to, iż ustawodawca przewiduje sankcję w postaci odebrania uprawnień w sytuacjach, gdy uchybienia te mają charakter rażący, wielokrotny i długotrwały;

9. naruszenie art. 88 ustawy o systemie oświaty przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, podczas gdy uchybienia powstałe w szkole prowadzonej przez skarżącą nie były rażące, a organ nadzoru zaniechał wezwania do ich usunięcia w trybie nadzoru pedagogicznego (art. 34 ust. 1 ustawy o systemie oświaty) i od razu, w nieuprawniony i dowolny sposób, bez wyczerpania przewidzianej procedury wskazywania na naruszenia i żądania ich usunięcia, zastosował najdotkliwszy dla strony i uczniów środek;

10.naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i odmowę zastosowania w sprawie, na skutek przyjęcia, że organ sprawujący nadzór pedagogiczny nie jest zobligowany - w oparciu o art. 34 ust. 1 ustawy o systemie oświaty - do wydania, przed wszczęciem postępowania w przedmiocie wykreślenia szkoły (placówki) niepublicznej z ewidencji, decyzji administracyjnej o prowadzeniu działalności sprzecznie z prawem wraz z wyznaczeniem tej szkole (placówce) terminu na usunięcie dostrzeżonych uchybień, choć takie wymaganie ciążyłoby na nim w przypadku, gdyby zmierzał do odebrania zezwolenia na prowadzenie szkoły publicznej osobie fizycznej lub osobie prawnej niebędącej jednostką samorządu terytorialnego (art. 34 ust. 3 ustawy o systemie oświaty), ze skutkiem w postaci przymusowej likwidacji takiej szkoły - tym samym, zdaniem strony skarżącej, uzasadniony jest zarzut, że dokonana przez organ wykładnia prawa materialnego godzi w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP).

W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podniosła m. innymi, że organ odwoławczy, nie przedstawił szczegółowego uzasadnienia faktycznego, w szczególności brak jest wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazała, że w sprawie konieczne jest szczegółowe zbadanie czy zebrany w sprawie materiał dowodowy zgromadzony w aktach pozwalał na przyjęcie, że w liceum uzupełniającym niespełnione zostały warunki, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Wobec powyższego stwierdziła, że organ odwoławczy błędnie ustalił stan faktyczny oraz nie zapoznał się wnikliwie z całością zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.

Strona skarżąca podkreśliła, że organ nadzoru nie wydał dyrektorowi szkoły stosownych poleceń nakazujących usunąć stwierdzone uchybienia w wyznaczonym terminie pod rygorem cofnięcia szkole uprawnień, co w konsekwencji pozwala na stwierdzenie, że nie było podstaw prawnych i faktycznych do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej. Strona skarżąca w toku licznych kontroli zgłaszała zastrzeżenia do protokołów kontroli, realizując przy tym zgłaszane przez organ I instancji zalecenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Większość wytycznych była zrealizowana bezpośrednio po przeprowadzonych kontrolach, jeszcze przed otrzymaniem przez szkołę wystąpień pokontrolnych, a wydawane zalecenia nie podlegały rekontroli.

Zdaniem strony skarżącej, wydanie decyzji o cofnięciu szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej, powinno zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym okoliczności, o których mowa w treści art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy, a bez przeprowadzenia takiego postępowania, jest niewątpliwie rażącym naruszeniem prawa skutkującym obowiązkiem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżąca stwierdziła, że decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a., przy jednoczesnym niezastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 2 k.p.a. Wskazała, że organ II instancji powinien był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie pierwszoinstancyjne ze względu na jego bezprzedmiotowość, bowiem uprzednio nie stwierdzono w decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 34 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy, naruszenia przepisów tej ustawy i nie wyznaczono stronie skarżącej terminu do usunięcia uchybień. Zatem, nie można przyjąć, aby powstał stan faktyczny, z którym norma prawa materialnego tj. art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy wiąże możliwość wykreślenia szkoły niepublicznej z ewidencji szkół i placówek niepublicznych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego.

Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola nie wykazała, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 p.p.s.a., co oznacza , iż brak jest podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

I tak w ocenie Sądu nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty dot. naruszenia przepisów proceduralnych, z tej to przede wszystkim przyczyny, że wbrew stanowisku strony skarżącej, organy obu instancji prowadząc w niniejszej sprawie postępowanie prowadziły je zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art.7 i 77 § 1 k.p.a., dokonując ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie dowody i dokumenty będące w ich posiadaniu. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że organy naruszyły obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Organy dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu niezbędnym do rozstrzygnięcia, ustalając wszystkie istotne dla sprawy okoliczności.

W szczególności zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wobec jednoznacznych w swej treści ustaleń wynikających z protokołów kontroli przeprowadzonych w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2012r. oraz w dniach 16 i 17 kwietnia 2013r., a także stanowiska D.Kuratora Oświaty ujętego w piśmie z dnia 8 maja 2013r. skierowanym do Dyrektora przedmiotowej szkoły, zaś w piśmie z dnia 10 maja 2013r. skierowanym do Prezydenta L., nie zachodziła potrzeba ustalenia faktu wykonania zaleceń pokontrolnych w ramach ponownej rekontroli, zwłaszcza, że strona skarżąca nie kwestionowała faktu zaistnienia określonych ustaleń (nieprawidłowości), a jedynie polemizowała z organem, minimalizując ich znaczenie i charakter .

Jak wynika z akt sprawy, w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2012r., D. Kurator Oświaty działający jako organ nadzoru pedagogicznego sformułował 9 zaleceń, określając nie tylko charakter stwierdzonych przez niego nieprawidłowości i uchybień w opisanej wyżej szkole, lecz także sposób ich usunięcia, z równoczesnym wskazaniem terminu realizacji dla poszczególnego zalecenia indywidualnie, używając następujących sformułowań: niezwłocznie; na bieżąco; termin 30 dni; począwszy od semestru bieżącego; począwszy od klasyfikacji za bieżący semestr.

Kontrola w zakresie realizacji powyższych zaleceń pokontrolnych , przeprowadzona przez D. Kuratora Oświaty w dniu 16 i 17 kwietnia 2013r., czyli po upływie ponad 8 miesięcy, wykazała (po uwzględnieniu zastrzeżeń Dyrektora szkoły do protokołu kontroli), że nie zrealizowano 5 z 9 wydanych zaleceń, gdy zakres niewykonanych zaleceń oznaczał, że szkoła nie spełnia wymagań, o których mowa w art.7 ust.3 pkt 2,3,4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze. zm.).

W tym stanie faktycznym sprawy, skutecznie nie podważonym przez skarżącą stronę, nie zachodziła w ocenie Sądu potrzeba przeprowadzenia przez Kuratora oświaty kolejnej rekontroli, zwłaszcza, że nie wykonane przez szkołę zalecenia, oznaczone : nr 1, 3, 4, 6, 9 miały – jak to już wyżej Sąd zauważył, precyzyjnie określone terminy usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a mianowicie : począwszy od semestru bieżącego (zalecenie nr 1 i 4 ) , począwszy od klasyfikacji za bieżący semestr ( zalecenie nr 3), niezwłocznie ( zalecenie nr 6), na bieżąco ( zalecenie nr 9).

Podkreślić przy tym należy, że w myśl §18ust.1 i ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz.U.Nr 168, poz.1324 ze zm.), to do organu sprawującego nadzór pedagogiczny należy opracowanie na każdy rok szkolny planu nadzoru pedagogicznego, obejmującego liczbę i tematykę kontroli planowanych w poszczególnych typach szkół i rodzajach placówek. Oznacza to, że inicjatywa co do konieczności przeprowadzenia ponownej kontroli nie należy ostatecznie do kontrolowanej szkoły.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że organy obu instancji zakwestionowały spełnienie przez szkołę prowadzoną przez skarżącą stronę wymagań, o których mowa w art.7 ust.3 w/w ustawy o systemie oświaty. Zgodnie zaś z tym przepisem, szkoła niepubliczna może uzyskać uprawnienia szkoły publicznej wymienione w ust. 2, jeżeli:

1) realizuje programy nauczania uwzględniające podstawy programowe wymienione w ust. 1 pkt 4 lit. a,

2) realizuje zajęcia edukacyjne w cyklu nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu,

3) stosuje zasady klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, z wyjątkiem egzaminów wstępnych,

4) prowadzi dokumentację przebiegu nauczania ustaloną dla szkół publicznych,

5) w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - kształci w zawodach określonych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, o której mowa w art. 24 ust. 1,

6) zatrudnia nauczycieli obowiązkowych zajęć edukacyjnych, o których mowa w pkt 2, posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych; przepisy ust. 1a i 1d stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art.86.

Poczynione w powyższym zakresie ustalenia, poprzedzone zostały dokonaną przez organy orzekające wnikliwą analizą sporządzonych przez Kuratora Oświaty działającego jako organ nadzoru pedagogicznego protokołów kontroli, w tym w szczególności protokółów z przeprowadzonych kontroli w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2012r. oraz w dniach 16 i 17 kwietnia 2013r..

W ocenie Sądu jest niewątpliwe, że w wyniku przeprowadzonych owych kontroli w w/w szkole, ujawnione zostały liczne uchybienia, które świadczą o braku przestrzegania wymagań, wynikających z cyt. wyżej art.7 ust.3 pkt 2, 3, 4 ustawy o systemie oświaty.

Wbrew zarzutom skargi, zebrany został w sposób należyty materiał dowodowy, w tym w postaci pełnej dokumentacji z przeprowadzonych w szkole czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego i poddany wnikliwej analizie, w szczególności przekazanych przez organ nadzoru pedagogicznego protokołów kontroli przeprowadzonych w trybie nadzoru pedagogicznego w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2012r. oraz w dniach 16 i 17 kwietnia 2013r., a zakończonej trafnymi wnioskami.

To, że powyższa analiza (ocena) jest dla skarżącej strony niekorzystna, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych. Skoro bowiem organ na podstawie art. 80 k.p.a. korzystający z prawa do swobodnej oceny dowodów, własne ustalenia uczynił podstawą rozstrzygnięcia, a twierdzeniom strony odmówił waloru mocy dowodowej , to uczynił to zgodnie z prawem, zwłaszcza, że ocena tych dowodów nie budzi zastrzeżeń.

W ramach owej swobody w niniejszej sprawie organy administracji nie przekroczyły granic dowolności, kierując się przy ocenie zebranych w sprawie dowodów prawidłami logiki i wpływem udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Tym samym nieuprawniony jest również zarzut skargi podnoszący naruszenie ogólnych zasad postępowania, a wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a. .

Sąd nie podzielił także zarzutu skargi, a dot. naruszenia art.107 § 3 k.p.a.. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi , o jakich mowa w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z tej to przede wszystkim przyczyny, że zaskarżona decyzja zawiera podstawę prawną decyzji administracyjnej poprzez wskazanie przepisów zastosowanej ustawy systemie oświaty i przepisów postępowania administracyjnego. Uzasadnienie jest wyczerpujące, zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne decyzji ,poza przytoczeniem zastosowanych przepisów prawa , zawiera także wyjaśnienie podające wykładnię tych przepisów odniesioną do ustalonego w sprawie stanu faktycznego . Przy czym organ odwoławczy nie skoncentrował się tylko na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji, lecz rozpoznał sprawę w jej całokształcie.

Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, a w szczególności zarzucanego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Wprawdzie organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie przed tym organem w sytuacji, w której istniały podstawy do umorzenia przez organ I instancji, jednakze organ odwoławczy nie ma swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Ograniczenie to wypływa bowiem z kryterium umorzenia postępowania przed organem I instancji, a zatem ma miejsce jedynie do sytuacji, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe, a z taką sytuacją jednak nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd również nie podzielił zarzutu skargi, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Niesporne jest w sprawie, że materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 88 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, zgodnie z którym uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ, który je nadał, jeżeli w trybie nadzoru pedagogicznego zostanie stwierdzone niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust.2. Cofnięcie uprawnień następuje w drodze decyzji administracyjnej i w przypadku szkoły podstawowej lub gimnazjum jest równoznaczne z ich likwidacją z końcem roku szkolnego, w którym decyzja stała się ostateczna. W myśl zaś art. 85 ust. 3 w zw. z art. 5e ustawy o systemie oświaty, organem właściwym do nadania niepublicznej szkole policealnej uprawnień szkoły publicznej, a w ślad za tym i do cofnięcia tych uprawnień jest m.innymi prezydent ( starosta).

Podkreślić przy tym należy, że użyty w cyt. wyżej art. 88 ustawy, zwrot: "uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ" - wskazuje na to, że ustawodawca przewidział kompetencje organu do wydania decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej w ramach tzw. uznania administracyjnego. A zatem ma ona niewątpliwie charakter sankcji stosowanej fakultatywnie . Przyjęcie tego rodzaju konstrukcji przez ustawodawcę oznacza wyposażenie organu administracji do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2010r., sygn.akt II GSK 745/09, CBOSA). Decyzje wydane w tym trybie wprawdzie pozostają pod kontrolą sądu, tym niemniej kontrola sądowa w tym zakresie skierowana jest wyłącznie do ustalenia, czy uznanie administracyjne było w ogóle dopuszczalne, czy nie przekroczono jego granic, jak również czy prawidłowo uzasadniono rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por.J.Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 5. wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, str. 486).

W ocenie Sądu w świetle argumentacji zaprezentowanej w tak zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, nie można dopatrzyć się przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Zważyć należy, że w niniejszej sprawie zasadniczą dyrektywę wiążącą organ podejmujący decyzję o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej, określa ta część cyt. wyżej przepisu art.88 ustawy, która odwołuje się do " niespełniania warunków", o których mowa w cyt. wyżej art. 7 ust. 3 ustawy.

Istotne jest przy tym także i to, że z treści cyt. wyżej przepisu art. 88 ustawy wynika, że niespełnienie wskazanych w art.7 ust.3 ustawy, powinno zostać stwierdzone w "trybie nadzoru pedagogicznego". Nadzór pedagogiczny nad szkołami i placówkami niepublicznymi sprawują natomiast w myśl art.89 ustawy, właściwi kuratorzy oświaty (...). Z kolei zgodnie z art. 31 ust. 1 omawianej ustawy, kurator oświaty w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności między innymi:

1) sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli, w tym nad niepublicznymi placówkami doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym, które znajdują się na obszarze danego województwa;

2) wydaje decyzje administracyjne w sprawach określonych w ustawie

3) współdziała z radami oświatowymi powołanymi na podstawie art. 48 u.s.o.

4) wykonuje zadania organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego:

a) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - w sprawach szkół publicznych, zakładanych i prowadzonych przez osoby prawne i fizyczne, oraz szkół i placówek niepublicznych (...).

Z kolei sprawowany przez Kuratora oświaty tryb i zakres nadzoru pedagogicznego uregulowany został w art. 33 ustawy o systemie oświaty, a który to przepis stanowi, że nadzór pedagogiczny polega na:

1) ocenianiu stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkół, placówek i nauczycieli;

2) analizowaniu i ocenianiu efektów działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek;

3) udzielaniu pomocy szkołom, placówkom i nauczycielom w wykonywaniu ich zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych;

4) inspirowaniu nauczycieli do innowacji pedagogicznych, metodycznych i organizacyjnych.

Jak stanowi dalej ust.2 art. 33 u.s.o. w zakresie wymienionym w ust. 1 pkt 1 i 2 nadzorowi podlega w szczególności:

1) zgodność zatrudniania nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami;

2) realizacja podstaw programowych i ramowych planów nauczania;

3) przestrzeganie zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzeganie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki;

4) przestrzeganie statutu szkoły lub placówki;

5) przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz upowszechnianie wiedzy o tych prawach;

6) zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki .

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, iż z cyt. wyżej przepisu art.88 ustawy nie wynika, aby przed wydaniem przez organ ewidencyjny decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej istniał obowiązek uprzedniego wydania przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny decyzji administracyjnej na podstawie art. 34 ust.1 ustawy o systemie oświaty, o stwierdzeniu prowadzenia działalności z naruszeniem ustawy i nakazującej usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie.

Wskazać w tym miejscu należy, że ustawa o systemie oświaty dzieli szkoły na publiczne i niepubliczne (art. 5 ust. 1), ustalając odrębne regulacje zarówno dla szkół publicznych i jak i niepublicznych. I tak przepisy art. 33 i art. 34 ustawy zostały zamieszczone przez ustawodawcę w rozdziale 3 ustawy, zatytułowanym: "Zarządzanie szkołami i placówkami publicznymi", wśród przepisów regulujących tryb i zakres nadzoru pedagogicznego nad szkołami publicznymi

Natomiast regulacje dotyczące szkół niepublicznych unormowane zostały w odrębnym rozdziale ustawy o systemie oświaty, a to w rozdziale 8, zatytułowanym : " Szkoły i placówki niepubliczne", a w którym zamieszczony został cyt. przepis art.88 ustawy, stanowiący jak to już wyżej Sąd stwierdził podstawę materialno-prawną wydanych w sprawie decyzji.

Oznacza to, że przepisy art. 33 i art. 34 ustawy mogą mieć zastosowanie do szkół niepublicznych tylko w takim zakresie, w jakim przewidują to przepisy ustawy o systemie oświaty - dotyczące szkół niepublicznych. Wynika to z brzmienia zdania drugiego art. 89 ustawy, który zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów art. 33 ustawy, określającego na czym polega nadzór pedagogiczny oraz regulującego uprawnienia nauczycieli wykonujących ten nadzór oraz uprawnienia organu nadzorującego.

Oznacza to, że do szkół niepublicznych odpowiednio stosuje się wyłącznie przepis art. 33 ustawy o systemie oświaty, jak i te przepisy zawarte w tej ustawie, z których wprost wynika, że mają zastosowanie do szkół niepublicznych (np. art. 35a ustawy).

Wobec tego Sąd nie podziela poglądu strony skarżącej, że dopiero w przypadku nie usunięcia w wyznaczonym terminie uchybień określonych w trybie art. 34 ustawy, możliwe jest cofnięcie uprawnień szkoły publicznej. W ocenie Sądu, w przypadku szkoły niepublicznej, cofnięcie przyznanych jej uprawnień szkoły publicznej, uzależnione jest wyłącznie od stwierdzenia w trybie nadzoru pedagogicznego niespełniania warunków (wymogów) określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, ustawodawca nie uzależnił podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej, od wcześniejszego podjęcia decyzji w trybie określonym w art. 34 ust. 1 ustawy, jak to zaś uczynił w przypadku szkół publicznych w art. 34 ust. 3 ustawy, przy cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw prawnych do stosowania trybu przewidzianego w art. 34 ustawy do sprawowania nadzoru pedagogicznego w odniesieniu do szkół niepublicznych, albowiem dotyczy on wyłącznie postępowania wobec szkół publicznych, co zaś wynika z art. 89 ustawy.

Oznacza to, że pisemne stwierdzenie przez kuratora oświaty w formie protokołu pokontrolnego niespełnienia warunków, określonych w art.7 ust.3 ustawy o systemie oświaty, stanowi o wypełnieniu dyspozycji art.88 tejże ustawy.

Zważyć należy, że obowiązujący system oświaty zapewnia między innymi prawo każdego obywatela do kształcenia się (art.1 ust. 1 ustawy o systemie oświaty). Prawo to jest realizowane zarówno przy pomocy szkół publicznych ,jak i z wykorzystaniem szkół niepublicznych, uzyskujących status szkół publicznych po spełnieniu warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły publicznej jest uprawniona do wydawania świadectw i dyplomów państwowych, które mają potwierdzać osiągnięty poziom wiedzy. Stąd konieczność realizacji warunków, o jakich mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Niewątpliwe jest, ze szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły publicznej spełniać musi standardy szkoły publicznej w zakresie programów nauczania, wymiaru zajęć edukacyjnych, zasad klasyfikowania i promowania uczniów, przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów oraz prowadzić dokumentację przebiegu nauczania ustaloną dla szkół publicznych. W związku z tym jakiekolwiek odstępstwa od tych zasad jako prowadzące w konsekwencji do podważenia wiarygodności świadectw i dyplomów, mogą stanowić przesłankę cofnięcia szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej .

Niespełnianie we wskazanym wyżej zakresie standardów, stanowi jak zasadnie przyjęły organy "niespełnianie warunków", o jakich mowa w art. 88 ustawy. Tak bowiem jak spełnienie określonych warunków uzasadnia przyznanie szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej, tak naruszenie warunków, o których mowa w art.7 ust.3 ustawy uzasadnia cofnięcie tych uprawnień.

Wbrew zarzutom skargi, zakres znaczeniowy sformułowania "niespełnianie warunków", nie ogranicza się wyłącznie do stanów faktycznych o charakterze długotrwałym, ciągłym, ale obejmuje również stany faktyczne o charakterze jednorazowym, istniejące tak w chwili dokonywania oceny, jak i w przeszłości (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2006r., sygn.akt I OSK 1469/06, CBOSA.

Tym samym nie można się zgodzić z tezą skarżącej strony, że użycie przez ustawodawcę w przepisie art.88 ustawy sformułowania "niespełnianie warunków" powoduje, że tylko i wyłącznie uchybienia o charakterze trwałym, powtarzające się, uprawniają organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej. Przy takiej interpretacji omawianego zwrotu, poważne jednorazowe, czy nawet kilkukrotne naruszenie przepisów ustawy, mające miejsce w przeszłości, a wykryte w późniejszym okresie, nie mogłoby stanowić przesłanki zastosowanie sankcji przewidzianej w omawianym przepisie.

Sąd natomiast w pełni podziela stanowisko orzekających sprawie organów, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z takim " niespełnianiem warunków" , a o których jest mowa w art.7 ust.3 pkt 2,3 i 4 ustawy. I tak w piśmie Kuratora Oświaty z dnia 10 maja 2013r. skierowanym do organu ewidencyjnego wskazano na stwierdzone w trakcie przeprowadzonej w dniu 16 i 17 kwietnia 2013r. kontroli uchybienia z odniesieniem do konkretnej jednostki redakcyjnej art.7 ust.3 ustawy, z której określone warunki (wymogi) wynikają. Z załączonych do tegoż pisma dokumentów, w tym wspomnianego wyżej protokołu z owej kontroli i Adnotacji do owego protokołu kontroli nr [...](...) - wynika, że kontrolowana szkoła nie spełniała następujących wymagań (standardów) określonych w :

1/ art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy, stosownie do którego szkoła niepubliczna uzyskująca status szkoły publicznej jest zobowiązana do realizacji zajęć edukacyjnych w cyklu nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu, gdy kontrolowana szkoła realizowała obowiązkowe zajęcia w wymiarze niższym niż określony w ramowym planie nauczania;

2/ art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy, w myśl którego szkoła stosuje zasady klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, ze względu na:

- nie przestrzeganie zasad w dopuszczaniu do egzaminu semestralnego słuchaczy , w tym naruszenie postanowień § 24 ust.4 i 5 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 ze zm.),

- nie dokonywanie skreśleń słuchaczy z listy studentów, którzy nie spełnili warunków dopuszczenia do egzaminu/egzaminów semestralnych lub nie otrzymali promocji na semestr programowo wyższy z listy studentów, czyli niezgodnie z § 25a ust.1 w/w rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych;

3/ art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy zobowiazujacego szkołę do prowadzenia dokumentacji przebiegu nauczania ustalonej dla szkół publicznych , ze względu na :

- prowadzenie księgi uczniów w sposób niezgodny z § 4 ust.3 rozporządzenia MENi z dnia 19 lutego 2002r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne (...) placówki dokumentacji przebiegu nauczania (Dz.U. Nr 23, poz.225 ze zm.),

- prowadzenie arkuszy ocen w sposób niezgodny z § 12 w/w rozporzadzenia oraz załącznikiem nr 2 pkt 22 do rozporządzenia MEN z dnia 28 maja 2010r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych (Dz.U. Nr 97, poz.624 ze zm.).

Z cytowanego wyżej art.7 ust.3 ustawy o systemie oświaty jednoznacznie wynika, że warunkiem przyznania uprawnień szkoły publicznej szkole niepublicznej jest realizowanie przez szkołę zajęć edukacyjnych w cyklu nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określonym w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu, stosowanie zasad klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów oraz prowadzenie dokumentacji przebiegu nauczania ustalonej dla szkół publicznych.

Sankcja zaś za niespełnianie warunków /wymogów/ art. 7 ust. 3 ustawy o systemie oświaty w postaci cofnięcia uprawnień szkoły publicznej jest wynikiem ustaleń organu nadzoru pedagogicznego, w zakresie m. innymi realizacji podstaw programowych i ramowych planów nauczania oraz przestrzeganie zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzeganie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki (art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy ).

Weryfikacja wyników kształcenia następuje w wyniku przeprowadzanych sprawdzianów i egzaminów, a potwierdzeniem wyników działań pedagogicznych są świadectwa i dyplomy państwowe, które to stanowią państwowe potwierdzenie osiągnięcia określonego poziomu wykształcenia, zasady weryfikacji wiedzy i umiejętności nabytych w ramach systemu oświaty publicznej, co oznacza , że powinny być tożsame dla wszystkich uczniów, niezależnie od charakteru szkoły wydającej świadectwo lub dyplom oraz czasu przeprowadzenia egzaminu.

Powyższe pozwala na stwierdzenie, że jakiekolwiek odstępstwo od tych zasad, jako prowadzące do podważenia wiarygodności świadectw i dyplomów, może stanowić przesłankę cofnięcia uprawnień szkoły publicznej. Oznacza to, że już jednorazowe uchybienia i nieprawidłowości, niekoniecznie kwalifikowane jako rażące, w zakresie spełnienia wymogów wynikających z art. 7 ust.3 ustawy, mogą stanowić podstawę cofnięcia takich uprawnień szkole niepublicznej .

W świetle powyższych ustaleń oraz argumentacji organu zawartej w zaskarżonej decyzji, nie można dopatrzeć się przekroczenia granic uznania administracyjnego, stad przedmiotowe cofnięcie uprawnień szkoły publicznej nie może być ocenione jako niezgodne z prawem .

Również zamierzonego przez skarżącą stronę skutku prawnego nie może odnieść zarzut naruszenia przepisów art. 34 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty oraz w związku z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie z uwagi na przedmiot sprawy, a to cofnięcie uprawnień szkoły publicznej , a nie wykreślenie wpisu do ewidencji , nie mógł mieć zastosowania przepis art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy, określający podstawy uzasadniające wykreślenie szkoły niepublicznej z ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Nie zachodziła zatem potrzeba dokonywania przez organ wykładni tegoż przepisu, a tym samym również przez Sąd.

Wbrew zarzutom skargi, przyjęta przez organy wykładnia, podzielona przez skład orzekający w niniejszej sprawie, nie narusza ani zasady równości, jak i postanowień art. 64 ust.2 Konstytucji. Powołując się na prezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić należy, że prawo - w imię równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) - powinno indywidualizować sytuację różnych podmiotów ze względu na pewne cechy istotne, to jest relewantne. I tak w orzeczeniu z dnia 9 marca 1988r., sygn. akt U 7/87 (OTK z 1988 r., cz. I. p. 1) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zasada równości "polega na tym, że wszystkie podmioty prawne (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, powinni być traktowani równo. A więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących." Z kolei w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. sygn.akt P 27/07 przyjęto, że "punktem wyjścia orzekania o zasadzie równości musi więc zawsze być, ustalenie czy istnieje wspólność cechy relewantnej pomiędzy porównywanymi sytuacjami, a więc, innymi słowy, czy zachodzi "podobieństwo" tych sytuacji (...). Jeżeli więc zostaje stwierdzone, że sytuacje "podobne" zostały przez prawo potraktowane odmiennie, to wskazuje to na możliwość naruszenia zasady równości". Natomiast w wyroku z dnia 15 października 2001r. ,sygn. K 12/01 - Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że samo odstępstwo od równego traktowania nie prowadzi jeszcze do uznania wprowadzających je przepisów za niekonstytucyjne. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, a w konsekwencji niezgodności z art. 32 czy też art. 2 Konstytucji RP. Konieczna jest jeszcze ocena kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania, bowiem wszelkie odstępstwo od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych musi zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach.

Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że dokonana przez organy orzekające wykładnia przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Tak jak to już wyżej Sąd akcentował, sytuacja podmiotów prowadzących szkoły niepubliczne (nawet z uprawnieniami szkół publicznych) i podmiotów prowadzących szkoły publiczne nie jest jednakowa. Szkoły publiczne i szkoły niepubliczne należą do różnych kategorii podmiotów, dlatego też nie sposób mówić w ich przypadku o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec odrębnej (szczególnej) regulacji zasad ich funkcjonowania. Z tego to również powodu nie można podzielić zarzutu strony skarżącej, dotyczącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd podzielił przyjęta przez organy obu instancji argumentację, nie stwierdzając przy tym przekroczenia granic uznania administracyjnego, ani innych naruszeń prawa, które mogłyby prowadzić do zakwestionowania zaskarżonych decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji - nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270) skargę oddalił.

H.B.2.07.2014 r.