Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 9/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie w przedmiocie ustanowienia radcy prawnego
Powołane przepisy: article: Art. 161 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skarg A. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...] z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...] z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym wywołane obecnym wnioskiem skarżącego.


UZASADNIENIE

Skarżący w złożonym dnia 11.04.2014 r. (data wpływu) piśmie podał, że "w celu realizacji niezbywalnego prawa gwarantowanego KONSTYTUCJĄ RP, zwraca się z prośbą o ustanowienie obrońcy z urzędu, w celu sporządzenia skargi kasacyjnej (art. 173 ppsa)".

Uzasadniając swoje starania nadmienił, że Okręgowa Rada Adwokacka odmówiła mu wyznaczenia obrońcy, pomimo przekonania skarżącego, że Sąd orzekając w jego sprawie popełnił błąd.

Skarżący dołączył pismo Okręgowej Rady Adwokackiej stwierdzające brak podstaw do uwzględnienia wniosku rzeczonego o wyznaczenie innego pełnomocnika.

Z urzędu stwierdza się, że przed zarządzonym połączeniem skarg do wspólnego rozpoznania (vide: protokół rozprawy z dnia 26 listopada 2013 r.) skarżący postanowieniami z dnia 29 marca 2013 r. został zwolniony od kosztów sądowych i ustanowiono dla nich adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa B. M. Wyznaczony adwokat podjął czynności przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, za co otrzymał stosowne wynagrodzenie (k. 84) a po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 104-106).

Z pisma skarżącego datowanego na dzień 07 marca 2014 r. wynika, że otrzymał on przedmiotową opinię (k. 108) a to spowodowało u skarżącego utratę zaufania do dotychczasowego pełnomocnika i zmusiło skarżącego do rezygnacji z usług tegoż (k. 108).

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "ppsa". Sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 §2 ppsa). Jednocześnie prawo pomocy przyznane przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 ppsa).

W niniejszej sprawie skarżący został już zwolniony od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata, wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacka w osobie mecenasa B. M. Rzeczony udzielił zaś skarżącemu pomocy prawnej i przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W świetle powyższego przyznanie po raz kolejny skarżącemu prawa pomocy choćby w zakresie częściowym jest więc bezprzedmiotowe jako, że prawo to zostało już skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08).

Okoliczność, że wniosek skarżącego nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. Albowiem w sytuacji gdy z góry wiadomo, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy podlegać będzie umorzeniu działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza PPF. Działanie takie w żadnym stopniu nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa