Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1121/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 75 § 1 i art. 76 § 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Protokolant Monika Myślak - Kordjak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D.-B.i K. S. –D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 101/09 w sprawie ze skargi Katarzyny K. D.-B.i K. S. –D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 101/09 oddalił skargę K. D. –B. i K. S.-D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Pismem z dnia 28 czerwca 2002 r. K. D. – B. , reprezentowana przez pełnomocnika M. S. , wystąpiła do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 30 stycznia 1950 r., nr PB/710/50/U odmawiającego przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy [...] (dawniej [...]), ozn. hip. [...]. Wnioskodawczyni wskazała, że jest spadkobierczynią byłej właścicielki przedmiotowej nieruchomości – W. W. K. . Do wniosku załączono m. in. uwierzytelniony odpis aktu notarialnego z dnia 10 stycznia 1948 r., z którego wynika, że W. W. K. nabyła od dotychczasowego współwłaściciela nieruchomości "Zakładów Przemysłowych S. Spółka Akcyjna" jego udział we własności przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpoznaniu wniosku K. D. –B. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 stycznia 1950 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w aktach administracyjnych znajduje się dokument urzędowo poświadczony – zaświadczenie Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa X Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 2 sierpnia 2002 r., z którego wynika, że współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości byli Spółka Akcyjna pod nazwą "Zakłady Przemysłowe "S." Spółka Akcyjna" oraz J. K. . W zaświadczeniu tym wskazano również, że wobec podejrzenia sfałszowania aktu notarialnego z dnia 10 stycznia 1948 r. skierowano do Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieście zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, a zatem w tej sytuacji, wydany na wniosek M. S. odpis niniejszego aktu notarialnego należy uznać za pozbawiony znaczenia prawnego.

Wobec powyższego Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentów, z których wynikałoby, zgodnie z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a., iż wnioskodawczyni posiada legitymację do występowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 30 stycznia 1950 r.

Pismem z dnia 25 października 2002 r. K. D. –B. , reprezentowana przez pełnomocnika – M. S. , wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej w/w decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], Minister Infrastruktury zawiesił postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy z uwagi na zwrócenie się przez organ do Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia o rozważenie możliwości podjęcia lub wznowienia umorzonego postępowania w sprawie sfałszowania wpisów w księdze hipotecznej nr [...] i [...] znajdującej się w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Mokotowa Wydział Ksiąg Wieczystych, sygn. [...].

W wyniku ustania przyczyn zawieszenia postępowania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], Minister Infrastruktury podjął zawieszone postępowanie i po rozpatrzeniu wniosku oraz całości akt sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. Organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy prawomocnego postanowienia Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], wynika, że akt notarialny, na który powołują się skarżące został sfałszowany. W uzasadnieniu postanowienia Prokuratura wskazała, że biegły powołany w sprawie podważył autentyczność przedmiotowego aktu notarialnego oraz stwierdził, że nie został on sporządzony w dacie, która na nim widnieje. Dodatkowo podniesiono, że w ocenie biegłego nie jest możliwe ustalenie rzeczywistej daty sporządzenia tego aktu notarialnego. Wprawdzie, zdaniem Ministra, postępowanie w sprawie sfałszowania aktu notarialnego nr rep. 85 z roku 1948, datowanego na dzień 10 stycznia 1948 r. zostało umorzone na podstawie art. 322 § 1 k.k., tj. ze względu na nie wykrycie sprawców, jednakże Prokuratura w oparciu o opinię biegłego jednoznacznie potwierdziła fakt popełnienia przestępstwa, tj. sfałszowania przedmiotowego aktu. Wobec powyższych ustaleń Minister Infrastruktury uznał, że należy jednoznacznie stwierdzić, iż skoro skarżąca nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego, że W. W. K. była współwłaścicielką nieruchomości warszawskiej położonej przy [...] (dawniej [...]), ozn. hip. [...] to jej następczynie prawne . K. D. –B. i K. A. S.-D. nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym orzeczeniem z dnia [...] stycznia 1950 r.

Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez . K. D. –B. i K. S. – D. W uzasadnieniu skargi skarżące zarzuciły zaskarżanej decyzji naruszenie zasady bezpośredniości postępowania dowodowego wyrażoną w art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. w ten sposób, że organ oparł rozstrzygnięcie na prawomocnym postanowieniu prokuratury umarzającym postępowanie wobec nie wykrycia sprawców przestępstwa sfałszowania aktu notarialnego, na mocy którego W. W. K. nabyła przedmiotową nieruchomość, zamiast przeprowadzić w tym względzie własne, odrębne postępowanie dowodowe.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że w pierwszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony, a wiec podmiotu, który spełnia w oparciu o przepis prawa materialnego przesłanki z art. 28 k.p.a. Brak interesu prawnego wnoszącego żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wyłącza dopuszczalność prowadzenia tego postępowania i obliguje organ na podstawie art. 157 § 3 do wydania decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że skarżące posiadają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z 30 stycznia 1950 r.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dokumentem takim nie jest załączony do wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia odpis aktu notarialnego z dnia 10 stycznia 1948 r., który wskazuje jako kupującą udział w przedmiotowej nieruchomości W. W. K. - poprzednika prawnego K. D. –B. i K. S. – D. . Wskazać bowiem należy, że w aktach administracyjnych znajduje się odpis prawomocnego postanowienia Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt [...] umarzającego, z powodu niewykrycia sprawców, dochodzenie w sprawie sfałszowania przedmiotowego aktu notarialnego. Sąd zwraca uwagę, że mimo umorzenia postępowania z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa, Prokuratura w oparciu o opinię biegłego potwierdziła fakt popełnienia przestępstwa, tj. sfałszowania niniejszego aktu. W tym miejscu Sąd wskazał, że zarzuty podniesione przez skarżące dotyczące naruszenia przez organ administracji zasady bezpośredniości postępowania dowodowego poprzez przyjęcie za własne stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu postanowienia Prokuratury są całkowicie chybione.

W ocenie Sądu, Minister Infrastruktury prawidłowo - mając na uwadze przepis art. 19 k.p.a. oraz przepisy wykonawcze określające zakres jego kompetencji - zawiesił postępowanie administracyjne i zwrócił się do organu właściwego - prokuratury z wnioskiem o rozważenie możliwości podjęcia lub wznowienia postępowania w sprawie sfałszowania wpisów w księdze hipotecznej nr [...] znajdującej się w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Mokotowa Wydział Ksiąg Wieczystych, sygn. [...]. Sąd ponadto podniósł, że postanowienie Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt [...] wydane na skutek rozpatrzenia przedmiotowego wniosku jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Zatem Minister Infrastruktury jak dowód w sprawie mógł dopuścić na podstawie art. 75 k.p.a. również postanowienie Prokuratury, w którym stwierdzono, że akt notarialny z dnia 10 stycznia 1948 r. został sfałszowany. Brak jest zatem podstaw do uznania, że Minister Infrastruktury powołując się na postanowienie Prokuratury wykroczył poza kompetencje nadane mu przepisami obowiązującego prawa i naruszył zasadę bezpośredniości postępowania dowodowego wynikającą z art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wskazać bowiem trzeba, że obowiązujące przepisy prawa nie przyznają kompetencji organowi administracji do prowadzenia w trybie administracyjnym postępowań mających na celu ustalenie, czy doszło do popełnienia przestępstwa.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd stwierdził, że Minister Infrastruktury prawidłowo przyjął, iż skoro w aktach administracyjnych brak jest dokumentu potwierdzającego, że poprzedniczka prawna skarżących – W. W. K. była współwłaścicielką nieruchomości warszawskiej położonej przy [...] (dawnej [...]), to skarżące jako jej następczynie prawne nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia 30 stycznia 1950 r. Zatem uznać należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, i tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.

Od powyższego wyroku K. D. –B. i K. S. – D. wniosły skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżona decyzja Ministra Infrastruktury została wydana z pogwałceniem w/w przepisów k.p.a.

W związku z powyższym skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przedmiotem analizy było ustalenie, czy skarżące posiadały przymiot strony, a nie czy doszło do popełnienia przestępstwa. W związku z tym w/w postanowienie Prokuratury stanowiło jeden z dowodów w sprawie, ale nie dowód jedyny czy też przesądzający. Zapatrywanie organu, potwierdzone skarżonym wyrokiem WSA, nadaje temu postanowieniu walor dowodu niepodważalnego. Tymczasem z akt postępowania administracyjnego, skarżonych decyzji oraz wyroku WSA nie wynika, z jakich powodów odpis aktu notarialnego uznano za sfałszowany.

Organ oparł się na ustaleniach Prokuratury, które przyjął za własne, naruszając w ten sposób wskazane przepisy kpa. Wymaga podkreślenia, że w aktach postępowania administracyjnego nie ma jakiejkolwiek opinii biegłego co do autentyczności aktu notarialnego. Tymczasem jeżeli w sprawie możliwe do przeprowadzenia są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - wyr. NSA w Warszawie z 13.12.1988 r., II SA 370/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 95).

Skarżące zostały pozbawione możliwości oceny i kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia co do posiadania przez nie przymiotu strony, gdyż nie wiedzą, na jakich podstawach faktycznych oparte jest twierdzenie o nieprawdziwości aktu notarialnego. Żaden przepis nie przewiduje związania organu treścią postanowienia Prokuratury, nie będącej niezawisłym sądem ani organem administracji publicznej (art. 19 k.p.a.), o umorzeniu postępowania.

Jest rzeczą charakterystyczną, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał podstawy prawnej takiego związania, które jednak zaaprobował. Nie mógł wszakże jej wskazać, gdyż ona nie istnieje. Idąc dalej należy zwrócić uwagę, że w skarżonym wyroku WSA pominął również zagadnienie, czy związanie dotyczy wyłącznie sentencji postanowienia Prokuratury, czy także jego uzasadnienia (w którym zawarto stwierdzenia o popełnieniu przestępstwa), a jak wiadomo jest to kwestia budząca istotne wątpliwości doktryny, gdy chodzi o związanie wyrokami sądowymi.

Jedynie tytułem przykładu - per analogiam - należy wskazać ogromne orzecznictwo SN dotyczące art. 11 k.p.c. i zakresu związania sądu cywilnego ustaleniami skazującego wyroku karnego. Jeżeli sąd cywilny jest związany wyłącznie ustaleniami wyroku skazującego, na jakiej podstawie prawnej organ przyjął swoje związanie postanowieniem Prokuratury o umorzeniu postępowania? Na to pytanie próżno szukać odpowiedzi w uzasadnieniu skarżonego wyroku WSA. Prawomocność postanowienia wydanego na podstawie art. 322 § 1 k.p.k. oznacza jedynie tyle, że nie może być ono skarżone w trybie instancji i nic więcej, a już na pewno nie pozwala organom administracji na bezkrytyczne przyjmowanie za własne stwierdzeń Prokuratury zawartych w uzasadnieniu jej postanowienia.

Trzeba zarazem podkreślić, że skarżące nie były stronami dochodzenia zakończonego przedmiotowym postanowieniem Prokuratury i nie miały wglądu do opinii biegłego wykorzystanej w tym dochodzeniu. Aprobata stanowiska wyrażonego przez WSA w skarżonym wyroku oznacza zatem, że w przypadku skarżących doszło w istocie do wydania przez organ decyzji na podstawie dowodów nieznanych i niedostępnych skarżącym. Jeżeli organ miał wątpliwości co do autentyczności wypisu aktu notarialnego, powinien był - kierując się koniecznością wszechstronnego rozważenia sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.) - zarządzić dowód z opinii biegłego, czego jednak nie uczynił. W tym stanie rzeczy postępowanie organu naruszyło wskazane wyżej przepisy k.p.a. i uzasadnia żądanie petitum, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił je jako prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy zauważyć, że zasadnie autor skargi kasacyjnej wskazuje, iż wydane przez prokuratora postanowienie o umorzeniu postępowania karnego nie ma waloru wiążącego, jaki art. 11 k.p.c., czy art. 11 p.p.s.a. przyznaje prawomocnym wyrokom skazującym. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie chodzi o tego rodzaju moc wiążącą. Dlatego też zasadnie Sąd pierwszej instancji tą kwestią się nie zajmował.

W niniejszej sprawie zagadnieniem mającym decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy jest kwestia, czy postanowienie Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt [...] może stanowić dowód, na którym organ administracji władny jest oprzeć ustalenia i wydać rozstrzygnięcie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał na przepisy art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z niniejszego przepisu wynika, że prawidłowo sporządzony dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Wobec tego organ nie może, bez przeprowadzenia przeciwdowodu (art. 76 § 3 k.p.a.), nie uznać faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, gdyż będzie to stanowiło naruszenie prawa procesowego. Organ administracji może natomiast dopuścić jako dowód dokument urzędowy, jeżeli może on przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania karnego - z uwagi na formę i organ, od którego pochodzi - ma walor dokumentu urzędowego. Zatem organ, dopuszczając dowód z takiego postanowienia, zobowiązany jest uwzględnić nie tylko fakt umorzenia postępowania, ale również uznać fakty potwierdzone w uzasadnieniu tego postanowienia. Faktem stwierdzonym w dokumencie urzędowym, jakim jest postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania karnego, jest samo umorzenie postępowania, ale przede wszystkim również te okoliczności, które zostały wskazane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia. Wobec tego Minister Infrastruktury dysponując postanowieniem Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia z dnia 28 czerwca 2007 r. umarzającym z powodu niewykrycia sprawców postępowanie w sprawie sfałszowania aktu notarialnego datowanego na dzień 10 stycznia 1948 r., zobligowany był uznać stwierdzony w tym dokumencie fakt sfałszowania niniejszego aktu notarialnego. Postanowienie to zostało sporządzone w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania. Okoliczności te nie był w postępowaniu kwestionowane.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że Minister Infrastruktury, wydając zaskarżoną decyzję, dysponował jeszcze innym dokumentem urzędowym. Mianowicie zaświadczeniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa X Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 2 sierpnia 2002 r., z którego treści wynikało również, że odnośnie tytułu własności nieruchomości Sąd stwierdził, iż do akt księgi hip. [...] złożono nieformalnie w nieustalonym czasie wypis aktu notarialnego z dnia 10 stycznia 1948 r. Dokonane sprawdzenie w Archiwum Państwowym dla m.st. Warszawy wykazało, że zachodzi podejrzenie, że dokument ten został sfałszowany. Sąd Rejonowy zaświadczył zatem w niniejszym dokumencie urzędowym, że sporny akt notarialny jedynie został w nieustalonych okolicznościach złożony do księgi wieczystej, jednakże nie został na jego podstawie poczyniony żaden wpis w księdze wieczystej. Niniejszy dokument koresponduje z późniejszym postanowieniem Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia z dnia 28 czerwca 2007 r. umarzającym postępowanie karne w sprawie sfałszowania tego aktu notarialnego oraz posłużenia się sfałszowanym dokumentem poprzez przedłożenie go w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Mokotowa X Wydział Ksiąg Wieczystych z powodu nie wykrycia sprawcy.

Wobec powyższego trzeba stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie powstała sytuacja, w której doszło do skutecznego podważenia prawdziwości aktu notarialnego z dnia 10 stycznia 1948 r. Akt notarialny również jest uznawany za dokument urzędowy, jednakże wobec istniejących przeciwdowodów wskazujących na sfałszowanie aktu notarialnego z dnia 10 stycznia 1948 r. nie można było tego dokumentu traktować jako dokumentu urzędowego, gdyż nie został sporządzony przez wskazanego w nim notariusza. W postępowaniu administracyjnym strony nie zarzucały natomiast, że dokumenty urzędowe, którymi dysponował organ administracji nie spełniają wymogów z art. 76 § 1 k.p.a., jak również nie podjęły kroków zmierzających do przedstawienia przeciwdowodów mających podważyć istnienie stwierdzonych w nich faktów. Minister Infrastruktury wobec tego nie miał żadnych podstaw, aby odrzucić istnienie faktu fałszerstwa aktu notarialnego datowanego na dzień 10 stycznia 1948r., stwierdzonego w postanowieniu Prokuratury Rejonowej dla Warszawy Śródmieścia. Wobec potwierdzenia faktu fałszerstwa dokumentem urzędowych brak było podstaw do ustalania tego faktu w drodze opinii biegłego stosownie do art. 77 § 1 k.p.a.

Konsekwencję uprzednich rozważań stanowi wniosek, że nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.