Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 334/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 37 ust. 1 i ust. 2, art. 61 ust. 8 pkt 1, art. 64, art. 66 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: art. 3,  art. 134 par. 1, art, 190, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 6 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi G. P. na informację Zarządu Województwa. z dnia 31 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa; 2. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącego G. P. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2014–2020 ogłosił konkurs nr [...] dla Osi Priorytetowej 1. Komercjalizacja wiedzy (wyłącznie poddziałanie 1.1.1 Ekspansja przez innowacje i Działanie 1.2 transfer wiedzy do gospodarki) oraz Osi Priorytetowej 2. Przedsiębiorstwa (wyłącznie Poddziałanie 2.2.1 Inwestycje profilowane).

G. P. - prowadzący działalność gospodarczą Piekarnia-Cukiernia [...] w G. - dalej zwany: "wnioskodawcą", "skarżącym", złożył wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Innowacyjna, ekologiczna linia technologiczna do wypieku chleba, wyposażona w system automatycznego załadunku i rozładunku pieczywa oraz moduły odzysku ciepła". Wniosek został zarejestrowany pod numerem identyfikacyjnym nr [...].

Pismem z dnia 21 lipca 2017 r. poinformowano wnioskodawcę, że jego wniosek uzyskał negatywną ocenę wykonalności i nie został zakwalifikowany do oceny strategicznej I stopnia.

W uzasadnieniu przy kryterium A.4 – "Poprawność procedury OOŚ", podano, że wnioskodawca powinien uzupełnić dokumentację we wskazanym zakresie, jednak z uwagi na niespełnienie kryterium B.1, B.3 oraz B.5 odstąpiono od żądania jej uzupełnienia.

Przy kryterium B.1 - "Nakłady na realizację projektu" wskazano, że nakłady są niezbędne i adekwatne w kontekście planowanych do osiągnięcia wskaźników oraz założonych celów, jednak z uwagi na rozpoczęcie prac przed złożeniem wniosku o dofinansowanie i brakiem spełnienia efektu zachęty zaplanowane wydatki uznano za niekwalifikowalne. Kryterium to oceniono negatywnie.

Przy kryterium B.3 – "Analiza finansowo-ekonomiczna" zauważono, że analiza ta potwierdza efektywność ekonomiczną projektu, jednak z uwagi na informacje zawarte we wniosku rozpoczęcie prac nastąpiło przed złożeniem wniosku i nie został spełniony efekt zachęty, w związku z czym projekt nie jest zgodny z wybranym programem pomocowym. Wskazano na art. 2 ust. 23 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. UE. L 2014.187.1) – dalej zwanego: "rozporządzeniem Komisji (UE) nr 651/2014", zawierający definicję "rozpoczęcia prac" oraz art. 6 tego rozporządzenia dotyczący efektu zachęty.

Stwierdzono, że we wniosku i biznesplanie wnioskodawca zawarł informację, że nowa inwestycja jest częścią projektu polegającego na budowie nowego zakładu produkcyjnego oraz wyposażenia go w nowe innowacyjne linie produkcyjne. Budowa zakładu rozpoczęła się w 2004 r. Wnioskodawca wskazał, że "projekt dotyczy niewielkiego wycinka całej inwestycji, tj. energooszczędnej, samo załadowczej linii technologicznej do wypieku pieczywa, która będzie stanowić jeden z elementów parku maszynowego nowego zakładu piekarniczego". Informacje te wskazują, że rozpoczęcie prac nastąpiło przed złożeniem wniosku o dofinansowanie i nie zachodzi efekt zachęty, w związku z czym projekt nie jest zgodny z wybranym programem pomocowym. Wnioskodawca nie wskazał i nie uzasadnił przesłanki inwestycji początkowej, którą spełnia projekt, zgodnie z art. 14 ww. rozporządzenia Komisji oraz wytycznymi zawartymi w Podrozdziale 5.2 Wytycznych w zakresie stosowania pomocy publicznej w ramach RPO WP na lata 2014–2020. Kryterium to oceniono negatywnie.

Przy kryterium B.5 – "Trwałość instytucjonalno-finansowa" podano, że projekt nie jest gotowy pod względem instytucjonalnym, wobec czego nie można potwierdzić, że wnioskodawca jest w stanie zapewnić jego trwałość, tj. projekt dotyczy nabycia rzeczowych aktywów trwałych, które zostaną umieszczone w nowym zakładzie, którego budowa jest jeszcze w trakcie, co budzi wątpliwości, co do ostatecznej gotowości wnioskodawcy do realizacji niniejszego projektu, a zatem nie jest w stanie zapewnić osiągnięcia celów projektu, a tym samym trwałości instytucjonalnej.

G. P. wniósł protest od negatywnej oceny, w którym zakwestionował ocenę w kryteriach A.4, B.1, B.3 i B.5.

Odnośnie kryterium A.1 podał, że wskazane prace nie są robotami w obiekcie budowlanym, bowiem podłączenia gazu, prądu, wody, kanalizacji do nieruchomości zostały wykonane i zakończone wraz z częściowym, urzędowym odbiorem budynku w 2015 r. Wskazał, że nie ma znaczenia miejsce montażu (nowa czy istniejąca hala produkcyjna), bowiem podłączenia właściwych mediów dokonuje się bezpośrednio przed montażem, po uzgodnieniu specyfikacji z producentem i złożeniu zamówienia na konkretny zestaw urządzeń, stanowiący wspólnie linię produkcyjną. Instalacje te nie są elementem budynku, a są rozprowadzane w systemie podwieszenia w przestrzeni poddachowej.

W odniesieniu do kryterium B.1 wskazał, że nie rozpoczął żadnych prac związanych z realizacją projektu, bowiem zakup linii technologicznej jest odrębnym od budowy hali procesem inwestycyjnym. Zakup i montaż linii technologicznej, tj. środków trwałych (które nie są częścią obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego, ustawy o rachunkowości i wg klasyfikacji środków trwałych oraz nie są trwale związane z nieruchomością), jako trwale wbudowanego elementu obiektu budowlanego i zaliczenie projektu do kategorii infrastrukturalnej nie odnosi się do zapisów regulaminu konkursu. Nie istnieje w dokumentacji konkursu zastrzeżenie, że montaż środków trwałych nie może dotyczyć nowo wybudowanych obiektów lub że zakup środków trwałych do nowego zakładu produkcyjnego należy rozpatrywać łącznie z budową nieruchomości, w której środki te będą eksponowane.

W odniesieniu do kryterium B.3 wskazał, że ocena Komisji Oceny Projektów (dalej: KOP), jakoby projekt nie jest zgodny z wybranym programem pomocowym (bowiem jest to projekt infrastrukturalny), była nieuprawniona. Wskazał, że park maszynowy to zespół maszyn i urządzeń stanowiący wyposażenie zakładu przemysłowego. Samodzielne maszyny i urządzenia, stanowiące odrębne środki trwałe, nie stanowią elementu obiektu budowlanego, nie są zatem obiektem infrastrukturalnym, trwale związanym z nieruchomością. Fakt, że linia technologiczna będzie jednym z elementów wyposażenia zakładu produkcyjnego nie może decydować o odrzuceniu wniosku, bowiem żadne kryterium konkursu nie zawiera zastrzeżenia, że wniosek może dotyczyć tylko całościowego wyposażenia zakładu produkcyjnego czy montażu zakupionych środków trwałych wyłącznie w używanych, a nie nowych obiektach. W biznesplanie wskazano, że projekt spełnia założenia inwestycji początkowej, bowiem dotyczy zakupu nowych środków trwałych do nowego zakładu produkcyjnego.

W odniesieniu do kryterium B.5 wskazał, że nie zgadza się z subiektywną oceną KOP, że wnioskodawca nie jest w stanie zapewnić osiągnięcia celów projektu. Nie ma lepszej gwarancji niż zainwestowanie własnego kapitału przedsiębiorcy, a w budowę nowego zakładu zostaną zainwestowane środki w wysokości 12 mln zł. Negatywna ocena nie została poparta żadnym uzasadnieniem, a KOP nie zapoznała się ze sprawozdaniami finansowymi, skoro twierdzi, że osiągając ponadprzeciętne wyniki finansowe nie pozwalają na realizację planowanych zamierzeń.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. (nr [...]) poinformowano wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca wraz z protestem nie złożył dokumentacji, co do braku której został poinformowany w piśmie z dnia 21 lipca 2017 r. – tj. brak kopi decyzji WZ i pozwolenia na budowę opatrzonych informacja organu o ich ostateczności; zaświadczenia organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia i załącznikami wg zalecenia, że zaświadczenie powinno obejmować całość inwestycji niezbędnej do zafunkcjonowania instalacji objętej wnioskiem, czyli budowę i wyposażenie obiektu, w którym zostanie zamontowana; załącznik nr 2.1 wypełniony zgodnie z instrukcją i sugestią, że projekt należy potraktować jako infrastrukturalny.

Ponadto wskazano, że wnioskodawca – w odniesieniu do twierdzeń zawartych w proteście – nie przedstawił dokumentów potwierdzających, iż gaz, prąd oraz woda i kanalizacja zostały podłączone do nieruchomości, co zostało zakończone wraz z częściowym odbiorem obiektu w 2015 r. Zgodnie z art. 28 ustawy - Prawo budowlane wykonanie sieci gazowej wewnątrz obiektu budowlanego wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z uwagi na fakt, iż art. 29 tej ustawy nie zawiera zwolnienia dla wskazanych robót budowlanych. Wnioskodawca nie przedstawił decyzji administracyjnej zezwalającej na wykonanie dedykowanej sieci gazowej służącej podłączeniu urządzeń. Z uwagi na przedstawione braki w dokumentacji wnioskodawca nie udowodnił, że posiada wymagane zgody administracyjne do realizacji projektu.

Odnośnie kryterium B.1 i B.3 wskazano, że w proteście znalazły się zapisy mówiące o tym, że w dokumentacji aplikacyjnej nie ma mowy, że kupowane w ramach projektu środki trwałe do nowego zakładu należy rozpatrywać łącznie z budową danej nieruchomości, a także że jako przesłankę inwestycji początkowej wskazano budowę nowego zakładu produkcyjnego oraz wyposażenie go w nowe środki trwałe.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 23 rozporządzenia Komisji UE nr 651/2014 r. "rozpoczęcie prac" oznacza rozpoczęcie robót budowlanych związanych z inwestycją lub pierwsze prawnie wiążące zobowiązanie do zamówienia urządzeń lub inne zobowiązanie, które sprawia, że inwestycja staje się nieodwracalna, zależnie od tego, co nastąpi najpierw (...). Z dokumentacji aplikacyjnej wynikało, że linia technologiczna ma być zamontowana w obiekcie, którego budowa rozpoczęła się w 2004 r., co oznacza, że będzie ona stanowiła wyposażenie budynku, którego budowa rozpoczęła się przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie. Przedmiotowy projekt, mimo że dotyczy jedynie zakupu i montażu linii technologicznej stanowi część większej inwestycji - rozpoczętej wcześniej budowy nowego zakładu produkcyjnego, wobec czego nie spełnia efektu zachęty i nie może uzyskać dofinansowania.

Odnośnie kwestii braku wskazania i nie uzasadnienia przesłanki "inwestycji początkowej" wskazano na definicję tego pojęcia zawartą w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 (art. 2 ust. 49), a także na to, że wnioskodawca w biznesplanie napisał, że przedsięwzięcie spełnia definicję "inwestycji początkowej" ponieważ jest częścią projektu polegającego na budowie nowego zakładu produkcyjnego oraz wyposażeniu go w nowe innowacyjne linie produkcyjne (w proteście mówiąc o wyposażeniu w "nowe środki trwałe"). Organ podkreślił jednak, że w ww. rozporządzeniu jest mowa o budowie nowego zakładu jako nowego przedsiębiorstwa, a nie jako budowie nowego zakładu produkcyjnego dla już działającego przedsiębiorstwa.

Odnośnie kryterium B.5 wyjaśniono, że w uzasadnieniu negatywnej oceny nie wskazano, że problemem jest sytuacja finansowa wnioskodawcy, lecz na wątpliwość dotyczącą niezakończenia budowy budynku, w którym zamontowana ma być nowa linia produkcyjna.

Podtrzymano negatywną ocenę wszystkich powyższych kryteriów.

G. P. zaskarżył powyższą informację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Jego zdaniem organ niewłaściwie zastosował przepisy konkursu, w tym art. 2 ust. 23 i art. 2 ust. 49 rozporządzenia Komisji UE nr 651/2014, w szczególności poprzez:

̶ niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, że doszło do rozpoczęcia prac;

̶ dokonanie błędnej wykładni definicji "inwestycji początkowej";

̶ arbitralną i pozbawioną uzasadnienia ocenę naruszającą zasadę przejrzystości postępowania i utrudniającą skarżącemu dostęp do funduszy unijnych.

Oceniający projekt błędnie przyjęli, że budowa hali produkcyjnej i zakup linii technologicznej do wypieku chleba to ten sam proces inwestycyjny, infrastrukturalny, rozpoczęty wraz z budową hali produkcyjnej. Negatywna ocena kryterium A.4, B.1 i B.3 opiera się na arbitralnym i nieuzasadnionym założeniu, że jest to projekt budowlany tożsamy z budową hali produkcyjnej. Nie uzasadniono tego stanowiska także w informacji o nieuwzględnieniu protestu. W projekcie wskazano, że w celu montażu urządzenia zostaną wykonane instalacje podłączeniowe. Na etapie rozpatrywania protestu nie można więc zarzucać, że wnioskodawca nie przedstawił decyzji administracyjnej zezwalającej na wykonanie dedykowanej sieci gazowej, bowiem o jej wydanie wystąpił dopiero przed wykonywaniem przedmiotowych instalacji, w lipcu 2017 r. Jest to dowód na niepodejmowanie wcześniej prac związanych z instalacją linii technologicznej. Co więcej, dedykowane instalacje przyłączeniowe nie są przedmiotem projektu, a wartość tych prac nie została ujęta w kosztach projektu.

Niezgodny z prawem jest także zarzut dotyczący nieprzedłożenia na etapie protestu dokumentów wymienionych w ocenie kryterium A.4 – skarżący nie był wzywany o ich przedłożenie w związku ze sporną kwestią infrastrukturalności projektu.

Wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o pozwoleniu na budowę stały się załącznikami do procedury OOŚ uproszczonej, bo w dacie rozpatrywania przez organ tych wniosków nie istniały procedury związane z wydawaniem zaświadczeń Natura 2000 i zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku skarżący nie był zobowiązany do posiadania tych dokumentów. Załączone dokumenty dowodzą konsultacji z organami odpowiedzialnymi za ochronę środowiska.

Organ dokonał wadliwej wykładni definicji "inwestycji początkowej", gdyż dostępne prezentacje i szkolenia prezentują pogląd przeciwny do przedstawionego w informacji o nieuwzględnieniu protestu. Zakładem jest stała placówka, przez którą całkowicie lub częściowo jest prowadzona działalność przedsiębiorstwa, a przedsiębiorstwo może składać się z kilku zakładów w różnych lokalizacjach.

Ocena kryterium B.5 nie została w ogóle uzasadniona, a żadne wskaźniki przedsiębiorstwa nie dają podstaw do poddawania w wątpliwość osiągnięcia celów projektu. Skarżący prowadzi swoje przedsiębiorstwo od 1974 r. Buduje nowy zakład produkcyjny systemem gospodarczym angażując wypracowane w firmie zyski na nakłady na wyposażenie i uruchomienie produkcji.

Wskazał, że obecny system kontroli prawidłowości oceny wniosku sprowadza się do rozpatrywania protestu (kontroli urzędnika wydającego ocenę) przez jego kolegę zza biurka.

Zarząd Województwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 779/17) oddalił skargę.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm. – dalej jako: "ustawa wdrożeniowa") stwierdził, że w sprawie właściwym programem pomocowym było rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 września 2015 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach celu tematycznego 3 w zakresie wzmacniania konkurencyjności mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 1377 - dalej: "rozporządzenie z dnia 3 września 2015 r."). Rozporządzenie to – w myśl jego § 1 - określa szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przedsiębiorcom, w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020, regionalnej pomocy inwestycyjnej (...), do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 651/2014.

Istotą sporu w sprawie było zaś uznanie, że projekt skarżącego nie spełnia wymogu zgodności z właściwym programem pomocowym. We wniosku i dołączonych dokumentach skarżący wskazał, że nowa inwestycja jest częścią projektu, polegającego na budowie nowego zakładu produkcyjnego oraz wyposażenia go w nowe linie produkcyjne. Skarżący m.in. podał: "projekt, rozumiany jako kompletna inwestycja budowy zakładu produkcyjnego", "wnioskowany projekt dotyczy niewielkiego wycinka całej inwestycji, tj. energooszczędnej, samozaładowczej linii technologicznej do wypieku pieczywa, która będzie stanowić jeden z elementów parku maszynowego nowego zakładu piekarniczego". Sąd I instancji stwierdził, że rzeczą właściwej instytucji było dokonanie oceny wniosku (projektu) w oparciu o jego treść, a z niej wynika, że projekt stanowi część większej inwestycji, jaką jest rozpoczęta wcześniej budowa nowego zakładu produkcyjnego.

Dalej Sąd ten wskazał, że w sprawie nie było sporne, że skarżący rozpoczął budowę nowego zakładu w 2004 r. i w tej sytuacji właściwe było stanowisko, że rozpoczęcie prac nastąpiło przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, wobec czego nie zachodził efekt zachęty. Z preambuły do rozporządzenia nr 651/2014 Sąd wywiódł, że pomoc nie powinna być udzielana na działalność, którą i tak beneficjent by prowadził, nawet w przypadku braku pomocy. Aby wykorzystać maksymalnie nową halę produkcyjną skarżący musi ją wyposażyć w nowe urządzenia (linie technologiczne) do wypieku pieczywa.

Z regulaminu konkursu (pkt 6.2) wynika, że ocena wykonalności jest oceną zerojedynkową, tak więc w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów wykonalności wniosek uzyskuje pozytywną ocenę wykonalności i zostaje zakwalifikowany do oceny strategicznej I stopnia, zaś niespełnienie któregokolwiek z kryteriów skutkuje uzyskaniem przez projekt negatywnej oceny wykonalności.

Z przyczyn opisanych wyżej projekt skarżącego uzyskał w kryterium określonym w punkcie B.3 ocenę negatywną. Wobec powyższego zaistniała sytuacja niespełnienia któregokolwiek z kryterium, co pociągało za sobą uzyskanie przez cały projekt negatywnej oceny wykonalności. Oceny tej nie zmieniał - w ocenie Sądu - fakt, że w informacji o nieuwzględnieniu protestu nieprawidłowo wskazano, że w definicji inwestycji początkowej mowa jest o budowie nowego zakładu jako nowego przedsiębiorstwa.

Z uwagi na stwierdzenie, że rozpoczęcie prac nastąpiło przed złożeniem wniosku, a prace jeszcze trwają, za prawidłową Sąd I instancji uznał negatywną ocenę kryteriów określonych w punkcie B.1 i B.5.

Negatywna ocena kryterium ujętego w punkcie A.4 była w istocie konsekwencją stanowiska przyjętego przy ocenie kryterium z punktu B.3, przy czym jako prawidłowe Sąd I instancji ocenił stwierdzenie przez IZ braków w przedłożonej dokumentacji.

Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Prawidłowa negatywna ocena kryterium B.4 powodowała, że projekt zasadnie uzyskał negatywną ocenę wykonalności, bowiem niespełnienie tylko tego jednego kryterium pozwalało na negatywną ocenę całego projektu.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię, u podstaw której stało pominięcie przez Sąd I instancji, że ocena projektu na podstawie mających zastosowanie kryteriów: A.4 "Poprawność procedury OOŚ", B.1 "Nakłady na realizację projektu", B.3 "Analiza finansowa projektu" i B.5 "Trwałość instytucjonalno-finansowa", musi uwzględniać ich wiążącą treść, opublikowaną na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej, a w wyniku błędnej wykładni przyjęcie, że w ramach oceny kryteriów B.1 i B.3 dopuszczalna była ocena projektu pod względem spełniania efektu zachęty, wbrew treści tych kryteriów podanych w zał. nr 6 do regulaminu konkursu;

2. art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek bezpodstawnego przyjęcia, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym ocena wykonalności projektu była dokonana zgodnie z prawem i że projekt skarżącego nie spełniał kryteriów opisanych w pkt 1 powyżej, a tym samym rozstrzygnięcie protestu zostało dokonane prawidłowo, podczas gdy ocena ta została przeprowadzona nierzetelnie i dowolnie, a zatem z naruszeniem zasady określonej w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, co przejawia się w braku dokładnego wyjaśnienia zapisów wniosku i dokonanie jego oceny mimo istniejących, dających się uzupełnić braków i wątpliwości, jak też dokonanie tej oceny w sposób arbitralny i niewystarczająco uzasadniony, w szczególności zaś że projekt skarżącego nie spełnia efektu zachęty z uwagi na błędne ustalenie, że rozpoczęcie prac nad projektem nastąpiło przed złożeniem wniosku o jego dofinansowanie;

3. art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 8 ppkt 8.3. regulaminu konkursu poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na braku wezwania skarżącego do wyjaśnień związanych ze stanem zaawansowania budowy nowego zakładu produkcyjnego w trakcie oceny spełniania kryterium B.5, na skutek czego instytucja pośrednicząca uznała, że obiekt nie został wybudowany i znajduje się jeszcze w trakcie budowy, a przez to skarżący nie jest w stanie zapewnić trwałości instytucjonalnej projektu, a nadto braku wezwania skarżącego do określenia, czy inwestycja wpisuje się w definicję inwestycji początkowej w rozumieniu art. 2 pkt 49 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014;

4. art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 6 ppkt 6.2. regulaminu konkursu poprzez błędną wykładnię na skutek przyjęcia dopuszczalności oceny spełniania efektu zachęty w ramach etapu oceny wykonalności projektu, mimo że zapisy art. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 nie zostały w ogóle przeniesione do postanowień regulaminu konkursu i nie weszły w zakres systemu realizacji, zaś treść kryteriów nie obejmuje dokonywania oceny ich spełnienia pod tym względem;

5. art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 18 ustawy wdrożeniowej oraz naruszenie pkt 18 i art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 23 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego uznania, że projekt skarżącego nie spełnia warunku efektu zachęty, a w związku z tym nie jest zgodny z wybranym programem pomocowym, a nadto błędnego przyjęcia, że przed złożeniem wniosku o dofinansowanie nastąpiło rozpoczęcie robót związanych z inwestycją, podczas gdy budowa obiektu (hali produkcyjnej) nie stanowi części projektu, o którego dofinansowanie ubiega się skarżący, oraz nie określa daty początkowej rozpoczęcia robót związanych z tym projektem, a jednocześnie nie rozpoczęły się żadne prace nad projektem;

6. art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej oraz § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 września 2015 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach celu tematycznego 3 w zakresie wzmacniania konkurencyjności mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców w ramach regionalnych programów operacyjnych na lata 2014-2020 w zw. z art. 2 pkt 49 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 poprzez niewłaściwe zastosowanie wskutek odmowy zakwalifikowania projektu skarżącego do dalszego etapu oceny wskutek stwierdzenia, że nie spełnia on warunku udzielenia pomocy na inwestycję początkową.

II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek oddalenia skargi, pomimo że istniały podstawy do jej uwzględnienia, oraz uznania, że instytucja pośrednicząca przeprowadzająca wybór projektów do dofinansowania dokonała oceny wniosku skarżącego w sposób zgodny z zasadami rzetelności i przejrzystości, podczas gdy ocena wniosku skarżącego została przeprowadzona niezgodnie z prawem, a nadto poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, która w istocie sprowadzona została do dokonania oceny dowolnej, a jednocześnie niewzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy wynikających z całości zebranego materiału dowodowego.

Zarząd Województwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r. (sygn. akt II GSK 4340/17) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał, że istota sporu sprowadza się do tego, czy w świetle treści kryterium B.3 zawartego w załączniku nr 6 do regulaminu konkursu, dopuszczalna była ocena projektu pod względem spełniania efektu zachęty i czy w tym zakresie ocena projektu nie uchybia art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej.

Sąd II instancji wskazał, że z treści art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika jednoznacznie, że właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów z poszanowaniem wymienionych tam zasad (tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania) i nie ulega wątpliwości, że naruszenie tych zasad świadczy o przeprowadzeniu oceny projektu z naruszeniem prawa i to w sposób mający istotny wpływ na wynik oceny.

W tym kontekście Sąd II instancji zwrócił uwagę na fundamentalne znaczenie zasady przejrzystości, dopełniającej zasadę równego traktowania, mającej na celu wyłączenie ryzyka faworyzowania i arbitralności ze strony instytucji przeprowadzającej nabór wniosków o dofinansowanie.

Przychylając się do poglądów orzecznictwa i doktryny wskazał, że - co do zasady - organy administracji publicznej, aby ich działanie pozostawało w zgodzie z zasadą przejrzystości, muszą ustanowić jednoznaczne warunki i zasady postępowania w przedmiocie wyboru projektów. W szczególności kryteria wyboru projektów powinny być precyzyjne, aby wnioskodawcy mieli wszelkie niezbędne informacje potrzebne do prawidłowego zrozumienia wymogów uzyskania płatności. Zachodzą zatem podstawy do uznania, że umieszczenie w treści dokumentacji konkursowej (regulamin, kryteria wyboru itd.) niejednoznacznych postanowień stanowić będzie naruszenie zasady przejrzystości. Za jednoznaczne postanowienie uznaje się zaś takie, które dopuszcza jedną tylko możliwą interpretację, jest wyraźne, ma jedno znaczenie.

Załącznik nr 6 do regulaminu konkursu wśród kryteriów wykonalności w obszarze kryteriów B – "Wykonalność finansowo-ekonomiczna projektu" - zawiera kryterium B.3 – "Analiza finansowa projektu". W definicji tego kryterium wskazano: Weryfikacja metodologii, wyników kalkulacji przychodów ze sprzedaży w oparciu o analizę popytu oraz prognozy kosztów eksploatacyjnych inwestora. Analiza płynności finansowej inwestora w związku z realizacją projektu w oparciu o rachunek przepływów pieniężnych. Weryfikacja wskaźników finansowej efektywności projektu oraz opisowa ocena efektywności finansowej projektu. Weryfikacja poprawności ustalenia poziomu dofinansowania w oparciu o zasady zawarte w rozporządzeniach w sprawie udzielania pomocy publicznej. Weryfikacja zgodności projektu z właściwym programem pomocowym. Zgodnie z opisem znaczenia kryterium jest to kryterium obligatoryjne (tak/nie).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji nie zostało poprzedzone oceną wskazanego kryterium z punktu widzenia zasad określonych w art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

Sąd II instancji wskazał, że zgodzić się należy, że skoro w myśl punktu 2.4 regulaminu konkursu wprowadzono ograniczenie dotyczące m.in. możliwości wyboru programu pomocowego z listy zawartej w pkt 4.5., a w punkcie tym wskazano m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 3 września 2015 r. – to znaczy, że projekt winien odpowiadać wymogom wskazanego aktu wykonawczego (Sąd przywołał § 1, § 3, § 6 ust. 1, § 11 oraz odpowiednio – z uwagi na znajdujące się w nich odesłania - także art. 2 pkt 23 i 49 oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 651/2014). W związku z powyższym wskazał, że nie negując wywodów, iż pomoc o którą ubiegał się wnoszący skargę kasacyjną zgłaszając się do ogłoszonego konkursu, powinna wywoływać efekt zachęty, stwierdzić jednak należy, że kryterium B.3 (czyli zarzut, którego niespełnienie skutkowało negatywną oceną projektu i nieuwzględnieniem protestu), w istocie nie było przedmiotem oceny z punktu widzenia zasad określonych art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

Oceny projektu dokonano z powołaniem się na tylko jeden z elementów kryterium B.3 - a to na element zawarty w ostatnim zdaniu definicji kryterium. Pominięto jednak fakt, że kryterium B.3 należy do kryteriów "Wykonalności finansowo-ekonomicznej", a ponadto jednoznacznie dotyczy analizy finansowej. Analiza ta polega na weryfikacji metodologii, wyników kalkulacji przychodów ze sprzedaży w oparciu o analizę popytu oraz prognozy kosztów eksploatacyjnych inwestora, analizie płynności finansowej inwestora w związku z realizacją projektu w oparciu o rachunek przepływów pieniężnych, weryfikacji wskaźników finansowej efektywności projektu oraz opisowej ocenie efektywności finansowej projektu, weryfikacji poprawności ustalenia poziomu dofinansowania w oparciu o zasady zawarte w rozporządzeniach w sprawie udzielania pomocy publicznej.

Biorąc pod uwagę miejsce usytuowania elementu kryterium B.3, jakim jest "zgodność projektu z właściwym programem pomocowym" rozważenia wymagało, czy zamieszczenie tak określonego kryterium w ramach opisanej analizy finansowej istotnie wskazuje na wymóg zgodności z właściwym programem pomocowym z punktu widzenia kryterium zachęty - w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 - i czy regulacja ta jest wystarczająco jasna dla zrozumienia wymogów uzyskania płatności.

Ponadto Sąd II instancji zwrócił uwagę, że w sprawie powołano definicję inwestycji początkowej zawartą w art. 2 pkt 49 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, do której odsyła § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 września 2015 r. i zgodnie z którą inwestycja początkowa to także inwestycja w rzeczowe aktywa trwałe związane ze zwiększeniem zdolności produkcyjnej, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu. Wskazał, że poprzestając na wybranych zapisach wniosku przyjęto, że już wcześniej nastąpiło rozpoczęcie robót budowlanych związanych z inwestycją. Nie było zaś przedmiotem rozważań - dla zbadania, czy ocenę projektu przeprowadzono rzetelnie - że w myśl wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej regulacji zawartych w pkt 2.1 regulaminu konkursu (Typy projektów) konkurs obejmuje typy projektów służące m.in. redukcji wodo-, surowco-, materiało-, transporto- i energochłonności procesów produkcyjnych, tj. m.in. oszczędności surowców energii oraz ograniczenia emisji szkodliwych substancji do środowiska i polegające m.in. na budowie, rozbudowie infrastruktury (m.in. obiektów, maszyn, instalacji, urządzeń).

Odnośnie zarzutów oceny spełnienia kryteriów: A.4 "Poprawność procedury OOŚ", B.1 "Nakłady na realizację projektu", B.5 "Trwałość instytucjonalno-finansowa" Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji orzekając o oddaleniu skargi za przesądzające uznał niespełnienie kryterium B.3, wobec wynikającej z regulaminu konkursu zerojedynkowej oceny kryteriów wykonalności, zaś co do pozostałych spornych kryteriów poprzestał na stwierdzeniu, że ocena kryterium A.4 była konsekwencją stanowiska przyjętego przy ocenie kryterium B.3 przy czym stwierdzenie braków było zasadne, natomiast odnośnie do kryteriów B.1 i B.5 przychylił się do ustaleń organu, że prace trwają.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej zwanej "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki przewidziane w tych przepisach (art. 3 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a.). Taką szczególną ustawą jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 – dalej jako: "ustawa wdrożeniowa"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). W takim wypadku – zgodnie z art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej - w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1/ uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2/ oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3/ umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Natomiast w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania, sąd - stosownie do art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej - uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym - jak z kolei stanowi art. 190 p.p.s.a. - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W odniesieniu do art. 190 p.p.s.a. w orzecznictwie przyjmuje się, że "adresatami powyższego przepisu są wojewódzki sąd administracyjny, któremu w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), jak i wnoszący skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie, nie może też wykraczać poza zakres kontroli i orzekania tego Sądu, który był związany granicami skargi kasacyjnej (z wyjątkiem wad określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.). (...) W konsekwencji tego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, >>granice sprawy<<, o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 130/13, LEX nr 1485485).

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż dokonana przez Sąd - w oparciu o ww. kryteria wraz z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2018 r. (sygn. akt II GSK 4340/17) - kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. informacji Zarządu Województwa [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, a w szczególności przeprowadzonej przez Instytucję Zarządzającą – Zarząd Województwa [...] w ramach tego postępowania oceny wniosku skarżącego o dofinansowanie projektu, prowadzi do wniosku, że ocena ta została przeprowadzona z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik tej oceny.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie przez tut. Sąd jest ocena zgodności z prawem działalności Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2014-2020; Oś Priorytetowa 1. Komercjalizacja wiedzy (wyłącznie poddziałanie 1.1.1 Ekspansja przez innowacje i Działanie 1.2 transfer wiedzy do gospodarki) oraz Oś Priorytetowa 2. Przedsiębiorstwa (wyłącznie Poddziałanie 2.2.1 Inwestycje profilowane), co do przeprowadzonej oceny złożonego przez stronę skarżącą wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Innowacyjna, ekologiczna linia technologiczna do wypieku chleba, wyposażona w system automatycznego załadunku i rozładunku pieczywa oraz moduły odzysku ciepła".

Należy wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, instytucja zarządzająca (w skrócie "IZ"), którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa, została zobowiązana do przygotowania propozycji kryteriów wyboru projektów i wyboru projektów do dofinansowania. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a/ rozporządzenia ogólnego. Wybór projektów w trybie konkursowym następuje na podstawie regulaminu określonego przez właściwą instytucję. Regulamin określa zasady przeprowadzenia konkursu, zawierając w swej treści pozycje wymienione szczegółowo w pkt 1-12 ust. 2 art. 41 ustawy wdrożeniowej, w tym: "kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia" (pkt 7). Przyjmuje się, że regulamin konkursu wraz z jego załącznikami - jako dokument systemu realizacji - nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania oraz z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie (w tym kryteriach) wyboru projektów, a wynikająca z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 41/18, LEX nr 2466615).

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia i uregulowania prawne, a jednocześnie uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez NSA we wskazanym powyżej wyroku, należy - w ocenie Sądu – stwierdzić, że dokonana przez IZ w kontrolowanej sprawie ocena wniosku skarżącego w odniesieniu do kryterium określonego w punkcie B.3, została dokonana z naruszeniem art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Sąd odwoławczy zwrócił bowiem uwagę na to, że – jakkolwiek słusznym było odwołanie się do regulacji pomocowych wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 września 2015 r., a w konsekwencji także do przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 (tj. konieczności wywołania przez wnioskowaną pomoc tzw. efektu zachęty, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 2 ostatniego z wymienionych rozporządzeń), to jednak - przy dokonywaniu oceny wskazanego kryterium - należało wziąć pod uwagę zarówno okoliczność umiejscowienia go w systematyce ogółu kryteriów wykonalności określonych w obszarze kryteriów "B – Wykonalność finansowo-ekonomiczna projektu" w Regulaminie konkursu nr [...] (znajdującym się w załączniku do uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia 16 lutego 2017 r.), jak też należało uwzględnić samą treść definicji kryterium "B.3. – Analiza finansowa projektu". Stosownie bowiem do ustanowionej definicji kryterium B.3., przyjąć należy, że w ramach kryterium – "Analizy finansowej projektu" ocenie podlega: "Weryfikacja metodologii, wyników kalkulacji przychodów ze sprzedaży w oparciu o analizę popytu oraz prognozy kosztów eksploatacyjnych inwestora. Analiza płynności finansowej inwestora w związku z realizacją projektu w oparciu o rachunek przepływów pieniężnych. Weryfikacja wskaźników finansowej efektywności projektu oraz opisowa ocena efektywności finansowej projektu. Weryfikacja poprawności ustalenia poziomu dofinansowania w oparciu o zasady zawarte w rozporządzeniach w sprawie udzielania pomocy publicznej. Weryfikacja zgodności projektu z właściwym programem pomocowym" (wg treści załącznika nr 6 do Regulaminu konkursu nr [...] przyjętego uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 16 lutego 2017 r.).

Dokonując zatem przez tut. Sąd ponownej kontroli postępowania IZ i przeprowadzonej w tym postępowaniu oceny wniosku skarżącego o dofinansowanie wnioskowanego projektu, stosownie do wskazania Sądu odwoławczego, przyjąć należy, że zamieszczenie tak określonego (zdefiniowanego) kryterium w ramach oceny spełnienia kryterium wykonalności, którego przedmiotem jest "Analiza finansowa projektu", nie może odnosić się do spełnienia wymogu kryterium zachęty w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, stosownie do wskazanego w ostatnim zdaniu definicji kryterium B.3. wymogu "weryfikacji zgodności projektu z właściwym programem pomocowym". Podkreślić bowiem należy, że wszystkie elementy przywołanej powyżej definicji dla kryterium B.3. odnoszą się w istocie do weryfikacji zagadnień związanych z "analizą finansową projektu", a więc prognozowanych wyników i sytuacji finansowej inwestora w kontekście realizacji wnioskowanego projektu (np. wyników kalkulacji przychodów ze sprzedaży w oparciu o analizę popytu oraz prognozy kosztów eksploatacyjnych inwestora, płynności finansowej inwestora w związku z realizacją projektu w oparciu o rachunek przepływów pieniężnych, oceny wskaźników finansowej efektywności projektu oraz opisowej oceny efektywności finansowej projektu oraz weryfikacji poprawności ustalenia poziomu dofinansowania w oparciu o zasady zawarte w rozporządzeniach w sprawie udzielania pomocy publicznej). Z tego zatem powodu ocena odnosząca się do "weryfikacji zgodności projektu z właściwym programem pomocowym" musi być rozumiana jako zgodność - ściśle wiążąca się – z właściwym programem pomocowym, jednakże wyłącznie w zakresie ograniczonym przedmiotem wskazanego kryterium opisanego jako: "B. - Wykonalność finansowo-ekonomiczna projektu", a w tym: "B.3. - Analiza finansowa projektu". Zakres treściowy (przedmiotowy) omawianego kryterium prowadzić musi bowiem do wniosku, że w obrębie przedmiotowej weryfikacji tego kryterium, dla jego oceny nie jest istotne czy podmiot wnioskujący o pomoc (beneficjent) działalność związaną z projektem na dofinansowanie prowadzi albo też prowadziłby taką działalność nawet w przypadku braku pomocy czy też nie prowadziłby takiej działalności. Przyjąć należy, że znaczenie omawianego kryterium ma charakter ściśle ekonomiczno-finansowy w odniesieniu do analizy wnioskowanego projektu, tak więc ocena jego zgodności z "właściwym programem pomocowym" może być prowadzona w świetle tego kryterium jedynie w zakresie spełniania określonych kryteriów dotyczących finansowo-ekonomicznej wykonalności inwestycji w oparciu o załączoną do wniosku dokumentację przedstawiającą prognozowaną analizę działalności gospodarczej (sytuacji finansowej) beneficjenta, związaną z projektowanym przedsięwzięciem, a nie samego faktu prawnej możliwości przyznania pomocy z uwagi na okoliczność wystąpienia z wnioskiem o jej przyznanie przed rozpoczęciem prac nad projektem lub rozpoczęciem działalności.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie można mówić o spełnieniu "efektu zachęty", o jakim mowa w art. 6 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. W myśl tego przepisu uznaje się, że pomoc wywołuje efekt zachęty, jeżeli beneficjent złożył do danego państwa członkowskiego pisemny wniosek o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem prac nad projektem lub rozpoczęciem działalności. Stosownie natomiast do § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 września 2015 r. (wybranego przez skarżącego we wniosku stosownie do pktu 4.5 Regulaminu konkursu), pomoc ma na celu wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego województwa objętego regionalnym programem operacyjnym na lata 2014-2020 i jest udzielana na inwestycję początkową, przez którą – zgodnie z art. 2 pkt 49 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 – rozumieć należy m.in. inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe związane ze zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu (pkt 1).

W tym kontekście należy wskazać, że w punkcie 2.1 regulaminu konkursu nr [...], zatytułowanym "Typy projektów", wskazano iż konkurs obejmuje inwestycje w przedsiębiorstwach służące m.in. redukcji wodo-, surowco-, materiało-, transporto- i energochłonności procesów produkcyjnych, tj. m.in. oszczędności surowców i energii oraz ograniczaniu emisji szkodliwych substancji do środowiska, które jednocześnie polegałyby na m.in. unowocześnieniu składników majątku trwałego niezbędnego do prowadzenia i rozwoju działalności gospodarczej.

Bezsprzeczne w sprawie jest to, że skarżący wystąpił z wnioskiem o dofinansowanie projektu o nazwie: "Innowacyjna, ekologiczna linia technologiczna do wypieku chleba, wyposażona w system automatycznego załadunku i rozładunku pieczywa oraz moduły odzysku ciepła", a inwestycja ta miała polegać na zakupie i montażu takiej linii, co obejmowało zamówienie i nabycie odpowiednich urządzeń oraz wykonanie prac instalacyjnych zmierzających do montażu zespołu tych urządzeń w obiekcie budowlanym należącym do skarżącego, podłączeniu ich do instalacji i uruchomieniu. Za planowane zamierzenie inwestycyjne skarżącego uznać należy zatem samo nabycie, montaż i uruchomienie wskazanej linii technologiczno-produkcyjnej (rozumianej jako szereg wzajemnie i funkcjonalnie połączonych ze sobą urządzeń przeznaczonych do produkcji - wypieku chleba), która jakkolwiek musi docelowo zostać umieszczona w określonym obiekcie budowlanym (budynku), to jednak jest odrębnym i samoistnym przedsięwzięciem, niezależnym od budynku w jakim zostanie zamontowana, i nie związanym z budową samych budynków w oparciu o uzyskane przez skarżącego pozwolenie na budowę. Projekt ten należy traktować jako przedsięwzięcie wpisujące się, co prawda w większe zamierzenie inwestycyjne uruchomienia przez skarżącego nowego zakładu produkcyjnego, jednakże będące przedsięwzięciem wyodrębnionym jako osobna, samodzielna i niezależna inwestycja, nie będąca częścią procesu budowlanego zainicjowanego przez skarżącego w 2004 r. Odnoszenie zatem – jak słusznie wskazywał skarżący – momentu rozpoczęcia prac nad projektem do robót związanych ze wznoszeniem budynku (i w ten sposób wykazywanie w sprawie braku spełnienia efektu zachęty) należało uznać za nieprawidłowe i rzutujące na niewłaściwie przeprowadzoną przez IZ ocenę spełnienia przez skarżącego kryterium B.3, a w konsekwencji także na ocenę spełnienia powiązanych z tym kryterium przez organ – co wynika z treści zarówno informacji o wyniku oceny wykonalności wniosku o dofinansowanie projektu z dnia 21 lipca 2017 r., jak również informacji o nieuwzględnieniu protestu z dnia 31 sierpnia 2017 r. – pozostałych, spornych i zakwestionowanych w niniejszej sprawie przez IZ kryteriów.

W konsekwencji, w ponownie przeprowadzanym postępowaniu IZ RPO WP zobligowana będzie do dokonania oceny projektu skarżącego, zgodnie z wyrażoną w niniejszej sprawie przez Sąd oceną prawną w zakresie kryterium B.3. "Analiza finansowa projektu", co w konsekwencji pociągnie za sobą konieczność ponownej oceny zgodności projektu w obszarze zakwestionowanych kryteriów: "A.4. - Poprawność procedury OOŚ", "B.1. - Nakłady na realizację projektu" oraz "B.5 - Trwałość instytucjonalno-finansowa", w sposób uwzględniający przedstawioną przez tut. Sąd ocenę prawną dotyczącą rozumienia wymogu tzw. "efektu zachęty" oraz przedmiotowych ram zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o dofinansowanie (czyli samodzielnej linii technologiczno-produkcyjnej, tj. zespołu funkcjonalnie połączonych ze sobą urządzeń przeznaczonych do wypieku chleba, charakteryzującej się zastosowaniem rozwiązań innowacyjnych i ekologicznych).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd - na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a/ ustawy wdrożeniowej - stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, i w tej sytuacji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...] - pkt 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej oraz art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) - pkt 2. sentencji wyroku.