Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 347/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 pkt 6a, 7, 9 - 11, 17, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5c, art. 6, art. 7a i art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 1 i 2, 4a, 4b, 5, art. 87, art. 92a ust. 1 i 3, 7, art. 92c ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 58 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
article: art. 20 w zw. z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 7 i art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15zzr ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 marca 2022 roku nr BP.501.2169.2020.1284.KA12.69 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 marca 2022 r. nr BP.501.2169.2020.1284.KA12.69, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej: "kpa", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i ust. 10 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U . z 2022 r., poz. 180 ze zm.) – dalej: "utd" oraz lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - po rozpatrzeniu odwołania M.B. od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 lipca 2020 r. nr WITD.DI.0152.XII0429/15/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 7 lutego 2020 r. w miejscowości R. na ul. [...] (CH Plaza) zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Ford Focus o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował P.W. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca, wskazanym pojazdem, wykonywał krajowy transport drogowy osób (przewóz okazjonalny) w miejscowości R. z ul. [...] na ul. [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, M.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. Stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr WITD.DI.P.XII0429/29/20 z dnia 7 lutego 2020 r.

Pismem z dnia 11 lutego 2020 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w związku ze stwierdzeniem naruszenia lp. 2.11 oraz 1.12 zał. nr 3 do utd. W odpowiedzi, swój udział w sprawie zgłosił pełnomocnik strony, składając wyjaśnienia w sprawie.

Pismem z dnia 16 marca 2020 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił pełnomocnika o wszczęciu postępowania również w przedmiocie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, tj. lp. 1.5 zał. nr 3 do utd. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 19 marca 2020 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił pełnomocnika o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 8 czerwca 2020 r. i pozostało bez odpowiedzi.

W dniu 1 lipca 2020 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr WITD.DI.0152.XII0429/15/20 nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 9.300 zł. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w wyniku analizy zebranego materiału dowodowego stwierdzono naruszenia:

- art. 92a ust. 1, 7 utd oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez fakt, iż od dnia kontroli - 7 lutego 2020 r. do dnia 10 marca 2020 r., strona nie poczyniła zgłoszenia organowi udzielającemu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego, w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdu marki FORD FOCUS o numerze rejestracyjnym [...] (nr [...]). W odpowiedzi na zapytanie organu, Urząd Miasta Łodzi poinformował, iż pojazd do dnia sporządzenia wskazanego pisma tj. 10 marca 2020 r. - nie został zgłoszony do uprawnienia przewozowego a więc w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał krajowy transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Jako podstawę naliczonej kary w kwocie 800 zł organ podał przepis art. 92a ust. 1 i 3 utd oraz przepis lp. 1.5. załącznika nr 3 do tej ustawy.

- art. 92a ust. 1 utd oraz lp. 1.12., załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez nie okazanie do kontroli w jej trakcie przez kierującego P.W. wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (organ odnotował jedynie okazanie licencji nr [...] w formie elektronicznej, w pamięci telefonu). Jako podstawę naliczonej kary w kwocie 500 zł organ podał przepis art. 92a ust. 1 i 3 utd oraz przepis lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy.

- art. 92a ust. 1 utd oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do tej ustawy, poprzez wykonywanie przez kierowcę P.W. krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (przewóz okazjonalny) marki FORD FOCUS o nr rej. [...], który zgodnie z wpisem w pozwolenie czasowe oraz systemem CEPIK, został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Biorąc pod uwagę treść art. 18 ust. 4b pkt 2 lit a i c utd, uznano, iż pojazd nie był prowadzony przez zatrudnionego przez przedsiębiorcę kierowcę, nie doszło do zawarcia umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, nie ustalono opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu a ustalenia te potwierdził w trakcie przesłuchania świadek. W związku z tym stwierdzono, iż w dniu kontroli, kierowca P.W. wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (przewóz okazjonalny) w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Jako podstawę naliczonej kary w kwocie 8.000 zł organ podał przepis art. 92a ust. 1 i 3 utd oraz przepis lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odpowiadając na wyjaśnienia strony, powoławszy się na przepisy art. 4 pkt 1 i 7, 9, 10 i 11 utd, organ wyjaśnił, iż na podstawie okazanych dokumentów a także charakteru przewozu, organ kontrolny zakwalifikował jednoznacznie wykonywany krajowy transport drogowy osób, jako przewóz okazjonalny. W związku z tym organ stanął na stanowisku, iż intencją ustawodawcy było, aby określenia wskazane w tych przepisach interpretować łącznie, wskazując na art. 5b ust. 1 utd.

Odnosząc się do interpretacji przepisów dokonanych przez pełnomocnika strony, wskazano na art. 4 pkt 18 utd podnosząc, że w przypadku przewozu okazjonalnego wskazane zezwolenie jest wymagane tylko w przypadkach określonych w art. 18 ust. 2 utd. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Organ wyjaśnił, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą w sytuacjach przewidzianych w art. 18 ust. 4b utd a w tym przypadku przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji UBER - co wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Podsumowując, w ocenie organu, w stosunku do przewoźnika należy potwierdzić prawidłowe zakwalifikowanie naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd. Organ administracji publicznej właściwy w przedmiotowej sprawie stwierdza, iż strona wykonując krajowy transport drogowy osób - przewóz okazjonalny, nie wypełniła przesłanek wymienionych w art. 18 ust. 4b utd w zakresie obowiązku zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa a także obowiązku ustalenia opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu. Zgodnie z treścią zeznań kierowcy, usługa przewozowa została zamówiona poprzez aplikację "UBER", bez zawierania jakiejkolwiek umowy pisemnej przez zamawiającego usługę przewozową z przewoźnikiem lub kierowcą w siedzibie firmy.

Odnośnie naruszenia z lp. 1.12. załącznika nr 3 do utd, organ poinformował stronę, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 utd, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać między innymi wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W rozpatrywanym przypadku stwierdzono natomiast jednoznacznie, iż kierowca pomimo posiadania przez przewoźnika licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, podczas wykonywania transportu drogowego nie posiadał w pojeździe samochodowym wypisu z powyższej licencji. W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - przedsiębiorca, organ kontrolny w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa transportowego, zobligowany jest do nałożenia kary pieniężnej na tego przedsiębiorcę, w wysokości wskazanej w utd.

Podkreślono, że wydając niniejszą decyzję organ rozważył cały materiał dowodowy oraz zbadał odpowiedzialność przedsiębiorcy w świetle art. 92c utd a z uwagi na fakt, iż strona w trakcie prowadzonego postępowania nie wskazała na żadne okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność jako przedsiębiorcy, organ za stwierdzone naruszenia nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 9.300,00 zł. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi w dniu 16 lipca 2020 r.

Pismem nadanym w dniu 24 lipca 2020 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o uzupełnienie decyzji, po którego rozpatrzeniu Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał postanowienie z dnia 31 lipca 2020 r. nr WP.8140.18.1.2020.DMB o odmowie uzupełnienia decyzji. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 6 sierpnia 2020 r.

W dniu 14 sierpnia 2020 r. pełnomocnik strony złożył do organu wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wskazując, że sprawa została rozstrzygnięta wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej, II Wydział Karny, sygn. akt: II W 430/20, który uprawomocnił się przed wydaniem zaskarżonej decyzji a z którego wynika, że odpowiedzialnym za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym jest P.W. a nie M.B. W ocenie pełnomocnika utrzymanie decyzji organu I instancji w obrocie prawnym doprowadzi do niepowetowanych strat dla wnioskującego, naruszenia interesu społecznego i zasady sprawiedliwości społecznej poprzez ukaranie dwóch podmiotów, w tym bezzasadne ukaranie przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, M.B. Jednocześnie, pełnomocnik złożył w terminie odwołanie zaskarżając decyzję w całości.

Wydaną skutkiem odwołania pełnomocnika strony, zaskarżoną do sądu decyzją z dnia 11 marca 2022 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, iż stosownie do treści lp. 1.12 załącznika nr 3 do utd niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500,00 zł - za każdy dokument, natomiast na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd, niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie jest sankcjonowane karą pieniężną w 800 zł - za każdą zmianę. Organ podniósł również, iż w myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8.000,00 zł. Dalej zaznaczono, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd a z uwagi na to, że przepis 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa wysokość tychże kar pieniężnych za naruszenia przepisów w sposób sztywny, organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej a co za tym idzie regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e i 189f kpa, gdyż do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 utd. W tym względzie ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia - przepisów działu IVa kpa, w tym zakresie - nie stosuje się.

W odniesieniu do stwierdzonych naruszeń, organ odwoławczy wskazał, iż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu 7 lutego 2020 r. kierujący pojazdem P.W. wykonywał przewóz okazjonalny osób na trasie w miejscowości R. z ul. [...] na ul. [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in. prawo jazdy, zdjęcie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawioną na M.B., zdjęcie umowy najmu oraz umowy zlecenia z podpisami M.B., jednak nie okazał wypisu z powyższej licencji. W związku z tym organ uznał, że kierowca nie został wyposażony przez stronę w dniu kontroli, w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Ponadto, przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że bezpośrednio przed kontrolą wykonywał przewóz drogowy osób w miejscowości R. z ul. [...] na ul. [...] w imieniu firmy M.B., z którą ma zawartą umowę zlecenie oraz najmu, rozlicza się raz w miesiącu, wykonuje zarobkowe przewozy osób w imieniu i pod kierownictwem M.B. Powyższe potwierdza protokół kontroli drogowej, protokół przesłuchania kierowcy oraz dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy. Ponadto, w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka pasażera D.O., który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wskazał m.in. że zamówił przewóz za pomocą aplikacji UBER z miejscowości R. z ul. [...] na ul. [...], w aplikacji pojawiła się informacja dotycząca danych pojazdu, imienia kierowcy. Ponadto pasażer wskazał, że nie zawierał z kierowcą umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, a za pośrednictwem aplikacji Uber, za przejazd zapłacił gotówką (10 zł). Powyższe organ odwoławczy ustalił na podstawie protokołu przesłuchania świadka znajdującego się w aktach sprawy. Poza tym kontrolujący zabezpieczyli podczas kontroli zrzuty z ekranu telefonu pasażera z aplikacji UBER a także fakturę za usługę transportową na kwotę 10 zł wystawioną przez Uber B.V. w imieniu M. Na podstawie pisma pełnomocnika strony z dnia 20 lutego 2020 r. ustalono, że M.B. wykonuje krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób i posiada wymaganą prawem licencję, nie wykonuje przewozu okazjonalnego, zawarł z pasażerem umowę na usługi transportowe. W tych warunkach organ odwoławczy uznał, że słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ dalej wskazywał, że w momencie kontroli kierowca P.W. okazał do kontroli m.in. zdjęcie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawioną na M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. W związku z powyższym organ I instancji wystąpił pismem z dnia 4 marca 2020 r. do Urzędu Miasta Łodzi z zapytaniem czy wskazany podmiot posiadał uprawnienia do wykonywania krajowego transportu drogowego przewozu osób oraz o wskazanie czy samochód marki Ford Focus o nr rej. [...] został zgłoszony do posiadanych uprawnień. W odpowiedzi pismem z dnia 10 marca 2020 r. wskazano, że udzielono stronie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ale do dnia sporządzenia informacji nie został zgłoszony samochód osobowy marki Ford Focus o nr rej. [...]. W związku z powyższymi ustaleniami pismem z dnia 16 marca 2020 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia określonego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Strona nie zgłosiła bowiem w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu, które powinny zostać zgłoszone organowi, jaki udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym P.W. wykonywał, w dniu kontroli, przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B., jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej, z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. W tych warunkach organ uznał, że pojazd skarżącego nie spełniał warunku z art. 18 ust. 4a utd oraz wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały także ustalone na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 i 1495), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. W niniejszej sprawie usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji Uber a jak wynika ze strony internetowej www.uber.com, aplikacja łączy kierowców i pasażerów, a kierowca korzystający z aplikacji może korzystać z własnego pojazdu lub pojazdu z floty partnera. Partnerzy zajmują się zasadniczo obsługą aplikacji Uber, zapewnieniem kierowcy dostępu do aplikacji za wynagrodzeniem, pośredniczą w kojarzeniu pasażerów z kierowcą, zajmują się rozliczeniami przejazdów, w tym dokonują czynności faktycznych polegających na pobieraniu opłaty za przewóz od pasażerów i wypłacaniu odpowiedniej części kierowcom w zamian za wykonane przez nich przewozy. Poza tym aplikacja Uber dopuszcza również pobranie opłaty za usługę transportową gotówką lub bezgotówkowo - za pomocą aplikacji. Organ wskazał, że jak wynika z art. 781 Kodeksu cywilnego, zawarcie umowy w formie elektronicznej wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego, natomiast z akt sprawy wynika, że kontrolowany przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji Uber. Organ podniósł, że chociaż oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej to nie oznacza, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji Uber stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b utd. W przekonaniu organu, nawet gdyby zamówienie usługi transportowej i ustalenie warunków jej wykonania oraz uiszczenie opłaty za jej wykonanie, uznać za formę umowy o usługę transportową, to jednak nie jest ona umową zawartą w formie wymaganej przez przepis art. 18 ust. 4b utd, ponieważ oświadczenia w niej zawarte nie są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W tych warunkach, w przekonaniu organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał również, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd, a zarazem nie wyposażyła kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd oraz nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12, lp. 1.5. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do utd. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

W skardze do sądu administracyjnego strona sformułowała następujące zarzuty:

po pierwsze, wskazała na rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 92c ust. 1 pkt 3 utd w zw. z art 110 kpa i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na upływ 2 lat od ujawnienia naruszenia (kontrolowany przewóz wykonany został 7 lutego 2020 r.) w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu 17 marca 2022 r. (tj. po upływie 2 lat od ujawnienia naruszenia);

b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 kpa, polegające na nieuchyleniu decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 lipca 2020 roku znak: WITD.DI.I.0152.XII0429/15/20 i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art 5b ust 1 pkt 1 utd, jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art 4 pkt 11 i art 18 ust 4b pkt 2 utd, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art 5 b ust 1 pkt 1 utd;

po drugie, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 utd, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust 4a lub ust 4b pkt 2 utd, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 utd), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 utd w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;

b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b utd w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art 18 ust 4a lub 4b pkt 2 utd, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni tych przepisów utd doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art 18 ust 4a i 4b pkt 2 utd nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

po trzecie,

a) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wskazanego powyżej zarzutu, podniesiono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania - art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt art. 4 pkt 11 utd, ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;

b) ewentualnie, w przypadku uznania przez sąd, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a utd wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją;

c) błędne przyjęcie, iż art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 utd może być zastosowany wobec skarżącego w sytuacji, gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek;

d) z ostrożności procesowej zarzucono nadto zaskarżonej decyzji błędne zastosowanie pkt 1.5 załącznika nr 3 do utd, tj. niezgłoszenie organowi udzielającemu licencji zmiany danych pojazdu (którym skarżący wykonywał kontrolowany przewóz) w sytuacji, gdy organ drugiej instancji uznał w zaskarżonej decyzji, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, a tym bardziej nie wymagał zgłoszenia pojazdu wykonującego przewóz.

Nadto strona skarżąca wniosła o zwrócenie się przez sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 utd stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. A nadto, strona skarżąca wniosła aby sąd zwróci się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 utd z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem w jej ocenie regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji.

W tych warunkach strona wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: ppsa, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa skarga, zgodnie z art. 151 ppsa, podlega oddaleniu w całości albo w części. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego uzasadniającego uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 lipca 2020 r., którą nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną za niezgłoszenie w wymaganej formie i terminie odpowiedniemu organowi zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że w dniu 7 lutego 2020 r. wykonywano samochodem osobowym marki Ford Focus usługę zarobkowego przewozu jednej osoby na trasie z ul. [...] na ul. [...] w R. Niespornym jest również to, że przejazd ten został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji Uber - za pomocą tej aplikacji pasażer został skojarzony z kierowcą. Pasażer nie zawarł z kierowcą kontrolowanego pojazdu umowy. Należność za przejazd została uiszczona przez pasażera gotówką w kwocie 10 zł. Kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazd był własnością kierowcy, ale równocześnie był objęty umową najmu zawartą z przedsiębiorcą M.B. (prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą M. z siedzibą w Ł.). W toku przeprowadzonej kontroli kierowca pojazdu nie okazał stosownego wypisu z licencji, a jedynie zdjęcie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawionej na M.B. Ustalono także, iż podmiotem, na którego rzecz wykonywany był przewóz, jest również przedsiębiorca M.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M. z siedzibą w Ł.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które określają m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2 utd).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000,00 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000,00 złotych do 40.000,00 złotych za każde naruszenie. Przy czym suma kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 utd nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000,00 złotych (art. 92a ust. 3 utd). W myśl art. 92a ust. 7 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazano w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy.

W niniejszej sprawie stwierdzono naruszenia opisane w lp. 1.5., 1.12. i 2.11 załącznika nr 3 do utd, tj. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie; niewyposażenie kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 utd oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, tj. pojazdem który nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W ocenie sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a ustalenia te znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Organy trafnie uznały, że podmiotem wykonującym przewóz był przedsiębiorca M.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M. z siedzibą w Ł.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 (art. 8 ust. 1 utd). Wniosek, o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 8 ust. 2 pkt 6 utd). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 utd). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 utd). W rozpoznawanej sprawie kierowca, jak wyżej wskazano, w dniu 7 lutego 2020 r. wykonywał przewóz osób samochodem osobowym marki Ford Focus o numerze rejestracyjnym [...]. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta Łodzi z dnia 10 marca 2020 r., M.B. prowadzący działalność gospodarczą z siedzibą w Ł. posiada, udzieloną 2 sierpnia 2018 r., licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Do wskazanej licencji wymieniony pojazd nie został jednak zgłoszony. Powyższe oznacza, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Jak już wyżej wskazano, zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Naruszenie to nie było kwestionowane przez skarżącego. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5 załącznika nr 3 do utd).

W drugiej kolejności należało podkreślić, że w myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 utd, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Przy czym stosownie do treści lp. 1.12 załącznika nr 3 do utd niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy dokument. Jak wynika z akt sprawy kierujący pojazdem nie okazał do kontroli licencji, ani wypisu z niej, a jedynie jej zdjęcie w formie elektronicznej z pamięci telefonu - licencja nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta Łodzi (odnotować przy tym należy, że kierowca wykonywał zarobkowy przewóz osób w imieniu i na rzecz M.B. prowadzącego działalność gospodarczą M., który posiada wskazaną powyżej licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym). Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że kierujący pojazdem podczas kontroli okazał prawo jazdy, nie okazał natomiast wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganego prawem oryginału lub wypisu z licencji (a jedynie jej zapis elektroniczny). Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 utd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500,00 zł (wysokość tej kary została określona w Ip 1.12 załącznika nr 3 do utd). Tym samym więc w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy zasadnie stwierdzono wskazane naruszenie oraz prawidłowo ustalono wysokość kary przewidzianej za to naruszenie w przepisach.

Wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowe są ustalenia organów orzekających w sprawie, że w dniu kontroli wykonywano przewóz okazjonalny. W myśl art. 4 pkt 11 utd przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, odwołując się do przepisów prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.8.), że w odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. np. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., I OSK 1361/06). W ocenie sądu przewóz wykonany w dniu 7 lutego 2020 r. był właśnie przewozem okazjonalnym. Nie stanowił on przewozu regularnego ani regularnego specjalnego, ani wahadłowego, gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w art. 4 pkt 7, 9 i 10 utd. Tym samym organy administracji prawidłowo uznały, że przewóz poddany kontroli drogowej w niniejszej sprawie to przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 4 pkt 11 utd.

Odnosząc się zatem do trzeciego z naruszeń, stwierdzić należy, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art. 18 ust. 4a utd, a mianowicie można go wykonać jedynie pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym w dniu kontroli był wykonywany przewóz, nie spełniał tego wymogu. Z akt sprawy wynika bowiem, że pojazdu marki Ford Focus o numerze rejestracyjnym [...] to samochód, który jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Nie został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art. 18 ust. 4a utd. W stanie faktycznym sprawy nie miał miejsca również żaden z przypadków określonych w art. 18 ust. 4b utd uprawniających do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art. 18 ust. 4a utd. Jak wynika bowiem z dokumentów kontroli – protokołu przesłuchania świadka (pasażera) - usługa przewozu z ul. [...] na ul. [...] w R. została zamówiona za pomocą aplikacji Uber. Pasażer nie zawierał żadnej pisemnej umowy z kierowcą, za usługę zapłacił kwotę wskazaną przez kierowcę w wysokości 10 zł – gotówką, w zamian otrzymując fakturę za przejazd wystawioną przez Uber B.V. w imieniu M. Prawidłowo zatem organy administracji przypisały skarżącemu także kolejne ze stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Ze wskazanych względów organ prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł (wysokość tej kary została określona w Ip 2.11 załącznika nr 3 do utd). Tym samym więc, w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, zasadnie stwierdzono wskazane naruszenie oraz prawidłowo ustalono wysokość kary przewidzianej za to naruszenie w przepisach.

Mając powyższe na uwadze, sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i procesowego, sprowadzające się w zasadzie do tezy, że skarżący, który legitymuje się aktualną licencją na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, nie jest zobowiązany do spełnienia ustawowych wymogów przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 utd. W ocenie pełnomocnika skarżącego odmienne stanowisko stanowiłoby niczym nieuzasadnione, sprzeczne z postanowieniami Konstytucji RP, arbitralne kryterium różnicujące sytuację podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu osób samochodem osobowym, a podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób taksówkami, jak również różnicujące sytuację podmiotów wykonujących przewóz okazjonalny, w zależności od posiadanego przez te podmioty pojazdu, to jest od konstrukcyjnie przewidzianej dopuszczalnej liczby osób do przewozu z uwzględnieniem kierowcy.

Odnosząc się do powyższego sąd stwierdza, że wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia art. 20 w zw. z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 20 ustawy zasadniczej społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do jej art. 22 ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. W świetle powyższego wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie zachodzi zatem naruszenie równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 utd, a samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą - art. 5c utd i są one różne. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Przepis art. 6 utd wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej. W przypadku, gdy wszystkie te wymogi nie ciążą na przewoźniku świadczącym usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, trudno mówić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych innych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników działających na podstawie licencji na przewóz osób samochodami osobowymi. Wręcz przeciwnie, zasady te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką, a także ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów. Wskazuje na to także art. 18 ust. 5 utd stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Podkreślenia wymaga również i to, że wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i że nie podlega ona żadnej reglamentacji, bo doprowadziłoby to do oczywistego chaosu, lecz to, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Zdaniem sądu ma to raczej na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby posiadające konieczne kompetencje, przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności, np. sanitarnych w przypadku lokali gastronomicznych. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący posiadał lub występował o licencję na wykonywanie przewozów taksówką. Z tego samego względu nie jest niekonstytucyjne i arbitralne kryterium różnicujące dopuszczające wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. O ile bowiem w przedmiotowej sprawie przewóz był wykonywany typowym samochodem osobowym, jakie powszechnie są używane dla potrzeb prywatnych (i tak jest z reguły w przypadku przewozów zamawianych przez aplikację UBER, co jest powszechnie znane), o tyle charakter i wielkość pojazdu przeznaczonego do przewozu powyżej 7 osób jest tego rodzaju, że znacznie ogranicza możliwość wystąpienia sytuacji, gdy taki pojazd służący w zasadzie celom prywatnym ubocznie i dodatkowo będzie używany do zarobkowego przewozu osób, jak to miało miejsce w badanej sprawie. Poza tym nie można przyjąć, że wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym jest wykluczone, gdyż wymaga jedynie spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Zatem ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru jednej lub drugiej formy wykonywania działalności. Natomiast celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest – jak już wskazywano - zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników. Innymi słowy, skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje, natomiast wyrazem swobody działalności gospodarczej jest to, że może o takie uprawnienie wystąpić i je nabyć po spełnieniu określonych prawem warunków.

Z podanych wyżej względów sąd uznał za nieuzasadnione występowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.

Odnośnie technicznego charakteru przepisów ustawy o transporcie drogowym, która nie była notyfikowana Komisji Europejskiej zauważyć należy, że dyrektywa 98/34/WE została zastąpiona dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z 17 września 2015 r.), w art. 1 ust. 1 lit. b definiuje pojęcie "usługa" jako każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług oraz "przepisy techniczne" - art. 1 ust. 1 lit. f jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Usługa przewozu w tej definicji się nie mieści, gdyż polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu i nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji UBER. W wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. C 434/15) Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. wyrok WSA w Gliwicach: z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; a także z dnia 10 marca 2020 r. III SA/GL 37/20; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17., wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19; czy wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 668/19; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem wniosek o zwrócenie do TSUE we wskazanej powyżej kwestii również okazał się niezasadny.

Sąd nie podzielił także, podniesionego przez pełnomocnika skarżącego z ostrożności procesowej, zarzutu błędnego zastosowania przez organy l.p. 1.5. załącznika nr 3 do utd, tj. niezgłoszenia organowi udzielającemu licencji zmiany danych pojazdu, którym skarżący wykonywał kontrolowany przewóz. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, w sytuacji, gdy organ drugiej instancji uznał, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, to w tej sytuacji nie wymagało to także zgłoszenia do licencji pojazdu wykonującego przewóz. Powyższa argumentacja strony skarżącej jest błędna. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 utd ustawa ta określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz określa odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a utd). Z kolei art. 4 pkt 1 definiuje "krajowy transport drogowy" jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w pkt 3 wskazanego przepisu stwierdza się, że pojęcie "transportu drogowego" obejmuje m.in. krajowy transport drogowy. Idąc dalej, należy zauważyć, iż pod pojęciem "przewozu drogowego" ustawodawca rozumie m.in. transport drogowy (art. 4 pkt 6a utd). W konsekwencji powyższych zależności definicyjnych wypada zatem dostrzec, że przewóz drogowy oznacza również przewóz osób. Konstatacja ta jest o tyle istotna, że zgodnie z art. 4 pkt 11 utd "przewóz okazjonalny" definiowany jest właśnie jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skoro zatem przewóz okazjonalny jest przewozem osób, a przewóz taki jest definicyjnym składnikiem krajowego transportu drogowego, to należy przyjąć, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest zawsze realizacją krajowego transportu drogowego. Nie może także umykać uwadze, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 1 utd podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie wypada wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 17 utd licencja to decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Podsumowując należy zaznaczyć, iż powyższe zestawienie przepisów wskazuje jednoznacznie, że skoro podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób zawsze wymaga licencji, a w sprawie nie znajdują jednocześnie zastosowania przepisy dotyczące uzyskania zamiast licencji zezwolenia (wymagane jest w przypadku przewozów regularnych, regularnych specjalnych i wahadłowych oraz okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym – vide art. 18 ust. 1 i 2 utd), to przewóz okazjonalny, jako forma realizacji krajowego transportu drogowego, wymaga licencji. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, prowadzi to do wniosku, że każdy przewóz okazjonalny dla jego realizacji wymaga licencji, a zatem każdy pojazd osobowy, którym taki przewóz jest wykonywany, wymaga zgłoszenia do tej licencji. Jak wynika z akt postępowania, skarżący dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Oznacza to w świetle powyższych rozważań, że w warunkach faktycznych sprawy obligowało go to do zgłoszenia pojazdu, którym realizowano kontrolowany przewóz, do tejże licencji. W ocenie sądu zaniechanie tego obowiązku było bezsporne, co potwierdza zasadność wymierzenia skarżącemu z tego tytułu kary administracyjnej określonej l.p. 1.5 załącznika nr 3 do utd w kwocie 800 zł i jednocześnie podważa zasadność podniesionego w tym zakresie zarzutu skargi.

Mając powyższe na uwadze, sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Ponadto nie ma również racji pełnomocnik skarżącego, że w stanie faktycznym sprawy należało umorzyć postępowanie z uwagi na upływ 2 lat od ujawnienia naruszenia. Jak podniesiono w skardze, kontrolowany przewóz został wykonany 7 lutego 2020 r., podczas gdy decyzję w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym doręczono skarżącemu dopiero 17 marca 2022 r., a więc już po upływie 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia. W rezultacie, zdaniem strony skarżącej, organy miały naruszyć art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Podkreślić jednak należy, że w niniejszym przypadku – wbrew stanowisku zawartemu w skardze – w tej materii słusznie organ powołał się na przepisy ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - dalej "ustawa COVID-19", zgodnie z którymi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19). Jak bowiem trafnie zauważył organ, stan epidemii obowiązywał na obszarze kraju od dnia 20 marca 2020 r. a ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. (wskutek uchylenia z dniem 24 maja 2020 r. przepisu art. 15zzr ustawy COVID-19). Z tych względów, chociaż kontrola drogowa miała miejsce w dniu 7 lutego 2020 r., ale nie została zakończona w momencie wprowadzenia stanu epidemii, dwuletni termin przedawnienia został zawieszony a następnie ponownie rozpoczął swój bieg. W konsekwencji, termin dwóch lat od dnia ujawnienia naruszenia, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, uległ wydłużeniu o 54 dni, a więc nie doszło do przedawnienia możliwości orzekania w sprawie.

Chybione są jednocześnie twierdzenia skargi, jakoby powołany wcześniej art. 15zzr ust. 1 miał na celu wyłącznie ochronę obywateli przed negatywnymi skutkami stanu zagrożenia epidemicznego i epidemii. Po pierwsze, twierdzenie to pozbawione jest stosownych podstaw prawnych. Po wtóre zaś, co jest faktem notoryjnym, wskazane powyżej stany odcisnęły negatywny wpływ nie tylko na obywatelach, ale także wydatnie zaciążyły na funkcjonowaniu całego aparatu państwa, w tym organów administracji publicznej. Wobec tego niezrozumiałe i pozbawione racjonalnego uzasadnienia jest stanowisko, że wskazany przepis art. 15zzr ust. 1 miałby się nie odnosić do terminów i czynności zastrzeżonych dla organów. Nie można także abstrahować od tego, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z terminem zawitym, który warunkuje przedawnienie możliwości merytorycznego orzekania przez organ, a więc jest to termin zawity przewidziany dla organu. W tym zatem przypadku zastosowanie znajduje pkt 3 wskazanego przepisu, a nie pkt 4, jak zdaje się sugerować w skardze pełnomocnik strony skarżącej. Punkt 4 odnosi się bowiem do terminów zawitych przewidzianych dla strony, a takim terminem nie jest ten, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd.

Reasumując, sąd stwierdził, że wbrew stanowisku strony skarżącej procedujące w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, czym zadośćuczyniły ciążącym na nich wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W szczególności ustaliły charakter wykonywanego przewozu, roli kierującego pojazdem, jak i roli skarżącego, stosunku prawnego wiążącego ww. wynikającego z zawartej umowy zlecenia, a także sposobu rozliczania opłaty za wykonywany przewóz, jak również mechanizmu wzajemnych rozliczeń pomiędzy skarżącym a kierowcą tytułem rozliczeń za zlecane przewozy. Powyższe ustalenia były wystarczające do uznania, że przedsiębiorcą wykonującym wskazany przewóz osób był skarżący, a kierujący w tym dniu pojazdem świadczył tę usługę w imieniu i na rzecz skarżącego.

Z powyższych względów sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę, sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 ppsa).

Z powyższych względów sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.

is