Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 580/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 1 ust. 1 pkt 1 i 3, § 1 ust. 4 pkt 1 i 2 lit. a , § 7 ust. 2,
journal: Dz.U. 2013 poz 872
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej  wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie  dochodzenia do uznania
article: art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a;
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 474/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 listopada 2020r., sygn. akt V SA/Wa 474/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też: "Prezes ARiMR", "organ", "organ odwoławczy") z [...] grudnia 2019r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych.

WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał na następujący stan faktyczny:

Decyzją z [...] października 2016r.,nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej też: "Dyrektor ARiMR", "organ I instancji") przyznał pomoc finansową na rzecz [...] dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw w łącznej kwocie [...] zł, w tym [...] zł na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W zakresie kwoty [...] zł wskazany został m.in. zakup jednostki transportowej do dystrybucji grzybów w postaci ciągnika siodłowego [...] (faktura nr [...] z [...] kwietnia 2016r. na kwotę [...] zł netto) na którą organ przyznał pomoc finansową w wysokości 250.458 zł (75% kosztów kwalifikowanych).

W dniach od 27 - do 29 listopada 2018r. w siedzibie skarżącej została przeprowadzona przez Biuro Kontroli na Miejscu Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR kontrola zobowiązań na inwestycje objęte dofinansowaniem. Z powyższej kontroli sporządzono Protokół/Raport nr [...] z [...] maja 2019r. Ze raportu tego wynika, że Spółka udostępniła inwestycję polegającą na zakupie jednostek transportowych do dystrybucji grzybów na rzecz osób trzecich naruszając tym warunki określone w § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 lipca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz.U. z 2018r., poz. 938 ze zm., dalej: "rozporządzenie wykonawcze"). Ustalono, że ciągnik siodłowy [...] został udostępniony podmiotom trzecim przed upływem okresu zobowiązania co wynika z faktur: 1) usługa transportowa faktura VAT - [...] z [...] czerwca 2018r., 2) usługa transportowa faktura VAT - [...] z [...] czerwca 2018r.

W związku z powyższym organ I instancji pismem z [...] maja 2019r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu pomocy finansowej przyznanej w ramach inwestycji: zakup jednostki transportowej do dystrybucji grzybów przyznanej Grupie na mocy decyzji z [...] października 2016r. W toku postępowania Dyrektor Oddziału ARiMR postanowieniem z [...] czerwca 2019r. włączył do postępowania Raport/Protokół z czynności kontrolnych z [...] maja 2019r.

W dniach 21-28 maja 2019r. Biuro Kontroli na Miejscu Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR dokonało w siedzibie Spółki ponownej kontroli na miejscu. Z powyższej kontroli sporządzono Protokół nr [...] z [...] maja 2019r. W Protokole tym stwierdzono, że skarżąca świadczy usługi transportowe innym firmom. Do części faktur za wykonywane usługi dołączone były dokumenty przewozowe, które pozwalają ustalić jakim środkiem transportu wykonano przewozy. Zgodnie z danymi z faktur i dokumentów [...] oraz [...] usługa transportu podmiotom trzecim była wykonywana samochodem z dofinansowania o numerze rejestracyjnym [...]. Ponadto jak wskazano zgodnie z treścią oświadczenia strony z 28 maja 2019r. pojazd ciężarowy - ciągnik siodłowy nr rejestracyjny [...] zakupiony na podstawie faktury [...] był wykorzystywany w listopadzie 2017r. do nieregularnych zarobkowych usług transportowych - transport surowców do produkcji podłoża do pieczarek. W okresie postoju i braku możliwości transportu grzybów, ciągnik siodłowy służył do przewozu surowców do produkcji kompostu pieczarek.

Decyzją z [...] sierpnia 2019r., nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych środków finansowych w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami.

Decyzją z [...] grudnia 2019r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż skarżąca przed upływem terminu określonego w § 1 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia wykonawczego udostępniła inwestycję polegającą na zakupie środka transportowego w postaci ciągnika siodłowego [...], nie dotrzymując tym samym ciążącego na niej zobowiązania (faktury VAT [...] z [...] czerwca 2018r. i VAT [...] z [...] czerwca 2018r. oraz oświadczenie samej strony). Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z przedłożoną przez Spółkę fakturą nr [...] z [...] kwietnia 2016r. zobowiązanie nieudostępnienia podmiotom trzecim ciągnika siodłowego [...] upływa w dniu [...] kwietnia 2021r. Prezes ARiMR stwierdził, że strona poprzez wykonywanie usług transportu na rzecz osób trzecich za pomocą ciągnika siodłowego [...], naruszyła § 1 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia wykonawczego. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że dokonana usługa transportowa została wykonana zgodnie z przeznaczeniem określonym we wniosku o przyznanie środków finansowych. W ocenie Prezesa ARiMR taka działalność powinna być związana stricte z działalnością Grupy w celu sprzedaży owoców i warzyw. Działania na korzyść innych podmiotów gospodarczych w celu uzyskania lepszych warunków cenowych czy jakościowych jest działaniem pośrednim.

Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 26 listopada 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organów ARiMR i stwierdził, że skarżąca "udostępniła inwestycję" w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia wykonawczego. WSA zaznaczył, że zarówno wykładnia językowa, systemowa wewnętrzna, celowościowa i historyczna pojęcia "udostępnianie inwestycji" jednoznacznie wskazują, że strona udostępniając ciągnik siodłowy podmiotowi trzeciemu nie dotrzymała warunku określonego w § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego. Wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej decyzje organów obydwu instancji oparte zostały nie tylko na samych fakturach, ale również na oświadczeniu Spółki i listach przewozowych. Z dowodów tych wynika, że przewożony towar nie był przewożony dla skarżącej, tylko dla podmiotu trzeciego, za który zapłacił holenderski kontrahent podmiotu trzeciego. Ewentualne późniejsze rozliczenia między skarżącą, a podmiotem trzecim "[...]" Sp. z o.o. nie wpływają na ustalenia, że strona wbrew obowiązkowi "udostępniła inwestycję". W ocenie WSA Prezes ARiMR zasadnie uznał, że dokonana usługa transportowa nie została wykonana zgodnie przeznaczeniem określonym we wniosku o przyznanie środków finansowych. Taka działalność powinna być związana stricte z działalnością Grupy w celu sprzedaży owoców i warzyw. Działania na korzyść innych podmiotów gospodarczych w celu uzyskania lepszych warunków cenowych czy jakościowych jest działaniem pośrednim i nie jest w żaden sposób związane ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem i przygotowaniem do sprzedaży produktów dla których Grupa została utworzona. WSA nadmienił, że Prezes ARiMR słusznie zauważył, że cały materiał dowodowy został zgromadzony już w toku postępowania przed Dyrektorem Oddziału ARiMR, a skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, nie wskazała na inne dowody, które organ powinien wziąć pod uwagę.

W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wg norm przepisanych. Jednocześnie oświadczyła, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w sprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 1 ust 1 pkt 3 lit. a w zw. z § 1 ust 3 w zw. z § 1 ust 4 pkt 2 lit a rozporządzenia wykonawczego, poprzez jego błędną wykładnię tj. przyjęcie, że w pojęciu udostępnienia inwestycji mieści się także czynność w postaci świadczenia usługi transportu nawet jeśli ma ona służyć celom, dla których pomoc została udzielona oraz wykonywana jest przez własnych pracowników skarżącej bez przekazania władztwa nad inwestycją, w konsekwencji czego Sąd niewłaściwe zastosował wskazane normy prawne do wykonanych przez skarżącą usług transportu udokumentowanych fakturami z [...] i [...] czerwca 2018r., co z kolei doprowadziło Sąd do oddalenia wniesionej skargi w sytuacji kiedy prawidłowa wykładnia i subsumpcja normy prawnej nie pozwoliłyby na uznanie tych czynności za udostępnienie inwestycji.

II. Naruszenie przepisów prawa postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art 81a k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo iż wbrew ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja wydana była z naruszeniem przepisów postępowania tj. organy administracyjne obu instancji wydały i oparły swoje rozstrzygnięcie na niepełnym i wybiórczym materiale dowodowym, w szczególności zaniechały czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistej treści stosunku prawnego łączącego skarżącą z firmą [...] Sp. z.o.o., co doprowadziło do poczynienia całkowicie nieuprawnionych ustaleń faktycznych, polegających na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce niezgodne z prawem udostępnienie inwestycji objętej dofinansowaniem oraz jej wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. tj. poprzez oddalenie skargi pomimo iż skarżąca na żadnym etapie postępowania nie została poinformowana o tym, iż pod pojęciem "udostępnienia inwestycji" organ może rozumieć także czynności w postaci świadczenia usługi transportu nawet jeśli ma ona służyć celom, dla których pomoc została udzielona oraz wykonywana jest przez własnych pracowników skarżącej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

Z postawionych w niej zarzutów wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanej Grupy producentów owoców i warzyw stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem.

Biorąc pod uwagę istotę sporu odnoszącego się zasadniczo do zagadnienia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności merytorycznej ocenie poddać należy zarzuty oparte na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. art. 151 p.p.s.a. w zw. z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a., art. 7 k.p.a., art 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art 81a k.p.a.) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracyjne obu instancji wydały i oparły swoje rozstrzygnięcie na niepełnym i wybiórczym materiale dowodowym oraz brakiem poinformowania jej, iż pod pojęciem "udostępnienia inwestycji" organ może rozumieć także czynności w postaci świadczenia usługi transportu nawet jeśli ma ona służyć celom, dla których pomoc została udzielona oraz wykonywana jest przez własnych pracowników skarżącej uzasadnia łączne ich rozpoznanie.

W związku z tym przypomnienia wymaga, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest, więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. W rozpatrywanej sprawie, wynikający z powołanych przepisów warunek wykazania istotnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy nie został spełniony.

Mając na uwadze uzasadnienie powyższych zarzutów wskazać należy, że zasadnie WSA w Warszawie zaakceptował stanowisko organów uznając, że w prowadzonym postępowaniu podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wnikliwie przeanalizowano okoliczności podniesione przez skarżącą. W myśl zasady wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący został rozpatrzony materiał dowodowy a na jego podstawie zgodnie z zasadą określoną w art. 80 k.p.a. oceniono, czy dana okoliczność została udowodniona. Istota zasady określonej wskazanym wyżej przepisem sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. nie wykazuje przekroczenia granic prawem przewidzianej swobody przy ocenie dowodów. Stanowisko strony sprowadza się natomiast do polemiki z poczynionymi ustaleniami, co z przyczyn wyżej wskazanych nie mogło znaleźć uznania. Zgodnie z art. 80. k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, art. 81a k.p.a. wprowadza zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony.

Stan faktyczny w sprawie nie budzi żadnych wątpliwości i ustalony został na podstawie wyników kontroli na miejscu (dwa raporty stanowiące dowód z dokumentu urzędowego) i dokumentów ujawnionych podczas kontroli (faktury VAT z [...] i [...] czerwca 2018r., listy przewozowe) oraz oświadczeń Spółki, z których bezspornie wynikało, że środek transportu na który skarżąca uzyskała dofinansowanie został udostępniony w trzecim roku zobowiązania. Trafnie WSA wskazał, że dokonana usługa transportowa nie była związana stricte z działalnością Grupy w celu sprzedaży owoców i warzyw. Natomiast działanie na korzyść innych podmiotów gospodarczych w celu uzyskania lepszych warunków cenowych czy jakościowych jest działaniem pośrednim i nie jest w żaden sposób związane ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem i przygotowaniem do sprzedaży produktów dla których Grupa została utworzona. W tej sytuacji relacje między stroną a [...] Sp. z o.o., co zasadnie podkreślił Sąd I instancji nie mają żadnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, a stan faktyczny ustalony na podstawie ww. dokumentów był wystarczający do wydania decyzji.

W sprawie organy nie naruszyły też art. 9 k.p.a. Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W przedmiotowej sprawie skarżąca o udzielenie takich informacji się nie zwracała. Tym samym twierdzenia skarżącej dotyczące naruszenia art. 9 k.p.a. są niezasadne.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w pkt I. petitum skargi kasacyjnej.

Podkreślenia wymaga, że ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może zostać dokonana jedynie na gruncie prawidłowo ustalonego i ocenionego stanu faktycznego. Wobec tego, że skarżąca nie podważyła skutecznie okoliczności faktycznych sprawy i ich oceny dokonanej przez Sąd I instancji zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie mogą zostać uwzględnione.

W realiach rozpoznawanej sprawy decyzją z [...] października 2016r. Dyrektor Oddziału ARiMR przyznał pomoc finansową na rzecz Grupy dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw w łącznej kwocie [...] zł, w tym [...] zł na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W zakresie powyższej kwoty [...] zł strona ujęła m.in. zakup jednostki transportowej do dystrybucji grzybów w postaci ciągnika siodłowego [...] (faktura nr [...] z [...] kwietnia 2016r.).

Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 lipca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz.U. z 2013r., poz. 872, dalej: "rozporządzenie"), jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, inwestycja będzie wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem, Grupa zwraca kwotę pomocy finansowej przyznanej na inwestycję w wysokości określonej w § 1 ust. 4 pkt 2, chyba że wykorzystanie inwestycji niezgodnie z przeznaczeniem nastąpiło przed dniem wejścia w życie rozporządzenia.

W § 1 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, zwanej dalej "grupą", jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem, przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli: 1) inwestycja lub jej etap: a) zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy, b) zostały zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym, c) są dostosowane do wielkości produkcji owoców i warzyw członków grupy, z uwzględnieniem ilości owoców i warzyw (...), d) odpowiadają specyfice zbioru i działań wykonywanych w odniesieniu do owoców i warzyw po jego dokonaniu; 3) grupa, z zastrzeżeniem ust. 3, zobowiązała się do niezbywania, nieudostępniania innemu podmiotowi inwestycji objętej dofinansowaniem oraz wykorzystywania tej inwestycji zgodnie z jej przeznaczeniem, jakim jest przygotowanie owoców i warzyw do sprzedaży zgodnie z zatwierdzoną grupą produktów, przez okres: a) 5 lat od dnia nabycia narzędzia, maszyny, urządzenia lub samochodu ciężarowego, b) 10 lat od dnia nabycia lub oddania do użytku budynku lub budowli, c) 10 lat od dnia nabycia gruntu.

Zgodnie z treścią § 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego grupa może udostępnić inwestycję: 1) innemu podmiotowi na podstawie umowy określającej okres i warunki wykorzystywania przez ten podmiot inwestycji, jeżeli w wyniku wystąpienia zjawisk atmosferycznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 czerwca 2011r. w sprawie określenia przypadków, w których spadek wartości produkcji sprzedanej wystąpił z przyczyn niezależnych od wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw lub organizacji producentów owoców i warzyw, oraz sposobu potwierdzenia tego spadku (Dz.U. poz. 758), wystąpił okresowy brak możliwości pełnego wykorzystania inwestycji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i d; 2) członkom tej grupy, jeżeli inwestycja jest związana ze zbiorem owoców i warzyw, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c, w celu dokonania ich zbioru i transportu do magazynów grupy.

Natomiast w § 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego wskazano na konsekwencje "udostępniania inwestycji". I tak zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 1 i 2 lit. a rozporządzenia wykonawczego jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3: 1) nastąpi zbycie budynków, budowli, narzędzi, maszyn, urządzeń lub samochodów ciężarowych, grupa zwraca kwotę pomocy finansowej przyznanej na inwestycję w wysokości 100% tej pomocy zwiększoną o odsetki, o których mowa w art. 123 rozporządzenia nr 543/2011, lub 2) inwestycja zostanie udostępniona w przypadkach innych niż określone w ust. 3 lub inwestycja będzie wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem, grupa zwraca kwotę pomocy finansowej przyznanej na inwestycję w wysokości: a) 100%, 80%, 60%, 40% i 20% tej pomocy odpowiednio w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a, w którym stwierdzono naruszenie warunku nieudostępnienia inwestycji lub jej wykorzystywanie niezgodnie z przeznaczeniem - zwiększoną o odsetki, o którym mowa w ort. 123 rozporządzenia nr 543/2011. Tak więc wstępnie uznane grupy producentów mają obowiązek wykorzystywać infrastrukturę zakupioną z dofinansowania do zbioru, magazynowania oraz przygotowania do sprzedaży owoców i warzyw, objętych grupą produktów, dla których grupa producentów została wstępnie uznana pochodzących tylko od jej członków. Wykorzystanie zaś środków transportu pozyskanych w ramach uzyskanej pomocy finansowej, stanowi naruszenie § 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego i powoduje konieczność zwrotu 60% otrzymanego dofinansowania. Tym samym nie można mówić o naruszeniu § 1 ust. 1 pkt 3 lit a) rozporządzenia wykonawczego.

Za niezasadny zatem należało uznać zarzut przedstawiony w pkt I. petitum skargi kasacyjnej.

Tym samym wszystkie zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej należało uznać za bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1) wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 265).

W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzoną przez pełnomocnika profesjonalnego (który nie reprezentował organu na etapie postępowania przed Sądem I instancji) w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, co uzasadniało zasądzenie kosztów w wysokości 4050 zł. (75% stawki minimalnej).