Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2636/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia del. NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Sędziowie: del. NSA Ewa Dzbeńska WSA Emilia Lewandowska Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002r. Nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu postanawia – skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

B. i W. R. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002r. rozpoznające ich zażalenie na bezczynność Burmistrza Gminy W. w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu przy ul. [...] w W.

Zdaniem skarżących kolegium bezzasadnie uznało, iż Burmistrz nie pozostaje w zwłoce i w związku z tym zażalenie jest niezasadne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego odrzucenie, bowiem zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle przepisów art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarga na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 w.w. ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, bądź rozstrzygające sprawę co do istoty, a także na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zaskarżone postanowienie rozpoznające zażalenie na bezczynność organu wydane jest w postępowaniu administracyjnym, przy czym nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, stosownie do art. 141 § 1 kpa nie przysługuje również na nie zażalenie. Stwierdzić również należy, że nie stanowi ono innego aktu z zakresu administracji publicznej dot. stwierdzenia uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (art. 3 § 2 pkt 4).

Natomiast złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa stanowi niezbędny warunek skuteczności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i to niezależnie od rozstrzygnięcia tego organu co do zasadności zażalenia.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga na postanowienie rozpoznające zażalenie na bezczynność organu jest niedopuszczalna, sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.