Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2540/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. S.A. w K. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 1192/15 w sprawie ze skargi A. S.A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 września 2016 r. A. S.A. wniosło o umorzenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej tej spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1192/15 w sprawie ze skargi A. S.A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że czynności kontrolne, które legły u podstaw postępowania, utrwalone w protokole kontroli, miały miejsce w dniu 14 lutego 2014 r. Skoro zatem od dnia wykrycia nieprawidłowości upłynęły ponad dwa lata, postępowanie podlega umorzeniu, z uwagi na treść art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli:

- skarżący skutecznie cofnął skargę,

- w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania,

- gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W myśl z art. 193 ppsa, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Nie budzi żadnych wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w sprawie żadna z wymienionych przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania kasacyjnego nie zaistniała.

I tak, z wniosku o umorzenie postępowania nie wynika aby skarżąca spółka cofnęła skargę kasacyjną (co mogłoby stanowić podstawę w zw. z art. 60 ppsa). Brak również podstaw aby przyjąć, że wystąpiły przesłanki przewidziane przez ustawodawcę w § 1 pkt 2 powołanego przepisu.

Zdaniem Sądu kasacyjnego, w sprawie nie zaistniała też przesłanka z pkt 3 § 1 art. 161 ppsa. Wydając postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie na podstawie tego przepisu, tj. z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, sąd uwzględnia okoliczności, które stanowią przeszkodę merytorycznego rozpoznania sprawy (tak też NSA w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 564/11). Takiej przeszkody nie stanowi fakt upływu dwóch lat od dnia ujawnienia naruszenia przepisów o transporcie drogowym utrwalony w protokole kontroli. Okoliczność ta, odnosząca się przecież do terminu w postępowaniu o wymierzenie kary, w żaden sposób nie oddziałuje bowiem na ustawowe kompetencje Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, a zatem badania prawidłowości tego wyroku – na podstawie i w granicach określonych art. 183 § 1 i § 2 ppsa - wydanego w ramach kontroli legalności decyzji ostatecznej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.