Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 206/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2, art. 28
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. D. na uchwałę Rady Gminy Trzyciąż z dnia 24 września 2014 r. nr LIV/437/2014 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Trzyciąż I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym działki nr 50/1 obręb Porąbka; II. zasądza od Gminy Trzyciąż na rzecz skarżącego J. D. kwotę 800 zł ( osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr LIV/437/2014 z dnia 24 września 2014 r. Rada Gminy Trzyciąż zmieniła uchwałę Rady Gminy Trzyciąż Nr XXXVI/178/2005 z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Trzyciąż wraz ze zmianami wprowadzonymi uchwałami Rady Gminy Trzyciąż: nr XXVIII/146/2008 z dnia 19 listopada 2008 r., nr XIX/148/2012 z dnia 24 stycznia 2012 r. oraz nr XLI/348/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. poprzez uchylenie pkt 2c w §42 ust. 1.

Wyeliminowany zaskarżoną uchwałą przepis dopuszczał w terenach rolnych oznaczonych symbolami R1, R2, R3, Z0-K, lokalizację "obiektów i urządzeń elektrowni wiatrowych na zasadach określonych w przepisach szczególnych".

Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. J. D., właściciel dz. nr 50/1 w Porąbce, wezwał Radę Gminy Trzyciąż do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały LIV/437/2014 z dnia 24 września 2014 r.

J. D. wskazał, że aktualne brzmienie uchwały całkowicie pozbawia go możliwości osiągania korzyści majątkowych płynących z umowy dzierżawy działki w celu inwestycyjnym. Planowana inwestycja uzyskała bowiem uzgodnienia zarówno z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zaś odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Trzyciąż.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. D. zarzucił naruszenie:

- art. 14 ust. 2 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: "Upzp") poprzez podjęcie uchwały z pominięciem zastosowania prawem przewidzianej procedury podejmowania uchwały o przystąpieniu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 20 ust. 1 Upzp w zw. § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez naruszenie zasad oraz trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza poprzez niedołączenie do uchwały podjętej w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania Gminy Trzyciąż - części graficznej;

- art. 20 ust. 1 Upzp poprzez niewłaściwe zastosowanie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na braku uprzedniej uchwały o sposobie rozpatrzenia uwag do planu;

- art. 10 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 9 ust. 4 Upzp - poprzez nieprzeprowadzenie zmian w obowiązującym studium uwarunkowań dla gminy Trzyciąż, pomimo obowiązku zmiany studium wynikającego ze zmiany przepisów ustawy Upzp wprowadzonej ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

- art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 4 ust. 1 Upzp, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego do jej zaskarżenia, względnie o oddalenie skargi.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie wskazano, iż J. D. wydzierżawił M. J. działkę nr 50/1 położoną w Porąbce gmina Trzyciąż. Z kolei M. J. zamierzał wybudować na tej działce pojedynczą elektrownię wiatrową o wysokości 100 metrów. Po przeprowadzonym postępowaniu okazało się między innymi, że planowana turbina znajdowałaby się w odległości około 800 metrów od budynków mieszkalnych, wobec czego w dniu 3 grudnia 2014r. wydano decyzję o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na rzecz M. J., który nie odwołał się od tej decyzji. Obecnie zatem skarżący M. J. nie prowadzi na terenie objętym zakwestionowaną uchwałą żadnych działań polegających na wznoszeniu elektrowni wiatrowych. Nadto w dniu 20 maja 2016 r. uchwalona została ustawa w zakresie elektrowni wiatrowych. Przepisy tej ustawy przewidują, iż nie można sadowić elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej niż jej 10 krotność od budynków mieszkalnych. Tym samym przedmiotowa ustawa przekreśla możliwość planowanej przez M. J. elektrowni wiatrowej na działce J. D., wobec czego skarżący nie posiada interesu w zaskarżeniu uchwały.

W zakresie żądania oddalenia skargi organ podał, iż Rada Gminy Trzyciąż mocą uchwały Nr XLIII/359/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowanym w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r (sygn. II OSK 81/13) dokonanie wymienionych w art. 14 ust. 5 Upzp, czynności przygotowawczych oraz ich zakres pozostają poza kontrolą legalności postępowania w sprawie uchwalenia planu, gdyż nie sporządza się dokumentacji z ich przeprowadzenia i nie przedstawia się jej wojewodzie na podstawie art. 20 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy. W szczególności ani kontroli, ani żadnym wymogom ustawowym nie podlega sporządzenie analizy, o jakiej mowa w art. 14 ust. 5 Upzp. Pominął również skarżący okoliczność, iż przepis art. 14 ust 5 nawiązuje do art. 14 ust, 1 czyli odnosi się do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu a nie do uchwały o przyjęciu planu. Tej samej treści zarzut podniósł skarżący zaskarżając uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu i WSA w Krakowie w powołanym wyżej wyroku sygn. II SA/Kr 637/14 zarzutu nie podzielił.

Podobnie w zakresie braku części graficznej wyraźnie na załączniku graficznym oznaczono obszar zmiany planu, a skarżący wiedzieli o tym zakresie. Ponieważ zaskarżona uchwała nr LIV 437/2014 z dnia 24 września 2014 r. stanowiła konsekwencję uchwały XLIII/359/13 i dotyczyła tylko części tekstowej planu nie było potrzeby dołączania do uchwały o zmianie planu części graficznej, gdyż stanowiłaby ona powtórzenie części graficznej zamieszczonej w uchwale o przystąpieniu do zmiany planu, co potwierdził Sąd w wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. II SA/Kr [...].

Wskazano także, iż Gmina Trzyciąż ogłosiła o przystąpieniu do przedmiotowej zmiany i możliwości składania wniosków. W zakreślonym w ogłoszeniu terminie żaden wniosek nie wpłynął. Gmina Trzyciąż dokonała w ramach procedury planistycznej wymaganych zawiadomień i uzyskała niezbędne uzgodnienia. Dokonano ogłoszenia o wyłożeniu projektu zmiany planu do publicznego wglądu oraz poinformowano o terminie dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami i o możliwości zgłaszana uwag. W terminie zakreślonym na dyskusję publiczną stawił się jedynie projektant i pracownik Urzędu Gminy Trzyciąż. W terminie zakreślonym na wniesienie uwag wpłynęły uwagi M. J.. Wójt Gminy Trzyciąż. w zarządzeniu nr 52/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. postanowił o rozpatrzeniu przedmiotowych uwag w sposób wskazany z załączniku do zarządzenia. Procedowanie uchwały dotyczącej zmiany planu odbyło się na dwóch sesjach. Podczas sesji w dniu 20 sierpnia 2014r. nie stawiła się osoba sporządzająca zmianę planu, dlatego radni - chcąc uzyskać szczegółowe wyjaśnienia - zdjęli z programu tej sesji kwestię uchwały o zmianie planu, niemniej jednak zostali oni szczegółowo zapoznani z treścią uwag zgłoszonych przez M. J. (pkt 12 Protokołu z LIII sesji Rady Trzyciąż, dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej). Podczas kolejnej sesji w dniu 24 września 2014 r. po dalszych obradach radni przyjęli uchwałę o zmianie miejscowego planu, przy czym odrębnie głosowano treść uchwały i odrębnie treść załączników. (Ad 7 Protokołu z LIV sesji Gminy Trzyciąż dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej). Fakt odrębnego głosowania treści uchwały o zmianie miejscowego planu i załączników do tej uchwały wynika także z "Informacji do dokumentacji formalno-prawnej zmiany planu" podpisanej przez Przewodniczącego Rady Gminy Trzyciąż oraz Wójta Gminy Trzyciąż (dokument w aktach dotyczących procedury planistycznej). Również chybiony jest zarzut niezgodności uchwalonych zmian planu z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Trzyciąż. Studium - przyjęte Uchwałą Nr XLI/254/2002 Rady Gminy Trzyciąż z dnia 20 marca 2002r. i zmienione Uchwałą Nr XXVI/295/2013 Rady Gminy Trzyciąż z dnia 29 maja 2003r. w swej treści nie odnosi się do możliwości realizacji na terenie Gminy obiektów i urządzeń elektrowni wiatrowych. Na mapie "Kierunków rozwoju", która stanowi integralną część Studium, nie zostały wytyczone żadne obszary, które mogłyby być przeznaczone pod budowę tych obiektów i urządzeń.

Wyrokiem z dnia 6 października 2016 r. (II SA/Kr 642/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. D. na uchwałę Rady Gminy Trzyciąż z dnia 24 września 2014 r. Nr LIV/437/2014 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectw Gminy Trzyciąż uchwalonego Uchwała Nr XXXVI/178/2005 Rady Gminy Trzyciąż z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectw Gminy Trzyciąż.

Sąd wskazał, że skarga J. D. nie podlega odrzuceniu, lecz merytorycznemu rozpoznaniu. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący jest właścicielem działki nr 50/1 w Porąbce gmina Trzyciąż, znajdującej się na terenie objętym postanowieniami zmienionego planu, a rozwiązania planu wpływają na sposób zagospodarowania tej działki i korzystania z przysługującego prawa własności. Stąd, skoro przedmiotowa uchwała wkracza w sferę uprawnień rzeczowych skarżącego do jego nieruchomości, to oznacza, że dotyczy jego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Sąd podzielił argumentację organu odnoszącą się do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 w zw. z art. 27 u.p.z.p., zarzutu braku części graficznej uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarzutu dotyczącego niepoddania ocenie i głosowaniu uwag, jakie do projektu uchwały zostały złożone w trakcie trwania procedury planistycznej, zarzutu odnośnie naruszenia studium. Stwierdził Sąd, że z racji ogólnikowości, niezasadny jest także zarzut dotyczący przekroczenia granic władztwa planistycznego. W ocenie Sądu ograniczenie dotyczące wyłącznie zakazu realizacji elektrowni wiatrowych, nie narusza istoty prawa własności, pozostaje w proporcji do ciężarów nakładanych na obywatela i jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego, co z uwagi na najnowsze badania dotyczące elektrowni wiatrowych, zostało dostrzeżone także przez parlament RP i znalazło odzwierciedlenie w zmianach ustawowych.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r. (sygn. akt II OSK 241/17) Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej J. D., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądził od Gminy Trzyciąż na rzecz J. D. kwotę 610 zł (słownie: sześćset dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego "zasadny jest zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 4 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i ograniczenia uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Prawo własności może być ograniczone poprzez zakaz oznaczonego zagospodarowania nieruchomości, objętej takim prawem. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że miejscowy plan zagospodarowania, jako akt prawa miejscowego, może ograniczyć prawa do gruntu poprzez wprowadzenie sposobu zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 6 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości".

Wskazał też Sąd odwoławczy, że "analiza stanowiska Sądu Wojewódzkiego prowadzi do wniosku, że Sąd w ogóle nie oceniał, czy Rada Gminy, uchwalając przedmiotową zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, wzięła uwagę interes skarżącego. Sąd nie dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej uchwały pod kątem przekroczenia władztwa planistycznego. Nie odniósł się do zarzutu, że w istocie rzeczywistą przyczyną zmiany planu jest niechęć w wyrażeniu zgody na realizację inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej na działce, której właścicielem skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącego kasacyjnie, że przedmiotowa zmiana planu zagospodarowania przestrzennego całkowicie pozbawia skarżącego możliwości wydzierżawienia nieruchomości, której jest właścicielem na cel związany z realizacją inwestycji, a przez to pozbawia go możliwości osiągania korzyści majątkowych z umowy dzierżawy działki w celu inwestycyjnym. Dodał, że planowana inwestycja uzyskała pozytywne uzgodnienia zarówno Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zaś organ odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właśnie z uwagi na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd Wojewódzki, oceniając legalność podjętej uchwały pod kątem naruszenia interesu prawnego skarżącego, jak i obiektywnego porządku prawnego, dokonał błędnej interpretacji art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w zakresie ustalenia dopuszczalnego przeznaczenia terenu, albowiem w żaden sposób nie uwzględnił interesów właściciela nieruchomości, na której dotychczas możliwa była realizacja inwestycji".

Nie są natomiast, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadne pozostałe zarzuty zaprezentowane w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki ocenił, czy Rada Gminy uchwalając zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectw Gminy Trzyciąż uchwalonego Uchwałą Nr XXXVI/178/2005 Rady Gminy Trzyciąż z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectw Gminy Trzyciąż w części dotyczącej nieruchomości skarżącego, przekroczyła granice władztwa planistycznego. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny winien zbadać, czy organ uchwałodawczy dokonał prawidłowego wyważenia interesu publicznego i indywidualnego interesu skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.2018/1302) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on po pierwsze, zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, po drugie, obejmuje zarówno ocenę prawną co do sposobu wykładni tych przepisów prawa, jak i co do sposobu ich zastosowania.

Związanie sądu administracyjnego I instancji dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa oznacza związanie takim, a nie innym rozumieniem określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto, że ocena prawna, o której mowa w art. 190 ppsa, może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy prawnej do wydania takiej, a nie innej decyzji. Konsekwencją związania, o którym mowa jest to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd administracyjny I instancji, granice sprawy co do zasady podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 ppsa. (por. np. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. I OSK 158/11, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. II GSK 1306/16, wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. II OSK 3094/17, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2018 r. sygn. II GSK 4181/17).

W wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r. Naczelny Sad Administracyjny, z wyjątkiem jednego, za nieuzasadnione uznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Wobec kontekście powyżej sformułowanych uwag kwestie związane z tymi zarzutami uznać należy za ostatecznie rozstrzygnięte. Do omówienia pozostaje zatem jedynie zarzut, który został przez Sąd odwoławczy uwzględniony, a w konsekwencji sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził krytykę rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wskazując, że nie uwzględniono w nim interesu indywidualnego skarżącego, w szczególności przez pozbawienie go możliwości wykorzystania nieruchomości w sposób, na który zezwalał wyeliminowany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i to w momencie, w którym uzyskał już pozytywne uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zasadny jest zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 4 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego...". To ostatnie zdanie należy, zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, odczytywać w ten sposób, że sformułowana w nim ocena odnosi się wprost do zaskarżonej uchwały. Naruszenia prawa polegającego na przekroczeniu władztwa planistycznego może dopuścić się tylko organ planistyczny, a nie sąd. Stwierdzić więc należy, że także omawiana kwestia została w istocie przez Sąd Odwoławczy przesądzona. Sąd pierwszej instancji przyjmuje zatem, że wskazane przez skarżącego i przywołane w uzasadnieniu wyroku NSA okoliczności nakazują stwierdzenie, że organ planistyczny naruszył zasadę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U.2012/647) w sposób prowadzący do konieczności zastosowania przepisu art. 147 § 1 ppsa.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Prawo do wniesienia skargi w powyższym trybie wiązać musi się z ustaleniem, że istnieje realny związek między zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżących. Skarga taka nie ma jednak charakteru actio popularis, zaś sąd zobowiązany jest do zbadania legitymacji procesowej skarżącego poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. II OSK 1541/12). Rozstrzygnięcie Sądu musi pozostawać w korelacji z zakresem naruszenia interesu prawnego skarżącego. Dlatego w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. II OSK 978/08). W związku z powyższym należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały, ale tylko w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność J. D..

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa przyjmując, że składają się na nie: wpis od skargi w kwocie 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.