Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 836/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 63,  art. 77,  art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: art. 7,  art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz.935), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2, ust. 3, ust. 4 pkt 1, art. 78 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405, dalej jako: u.o.o.ś.); oraz § 2 ust. 1 pkt

51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć

mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) -

po rozpatrzeniu odwołań M. K. oraz J. K. od decyzji Burmistrza "[...]" z dnia "[...]", w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurnik) na 52500 szt. brojlerów (2 x 26250 szt.) wraz z infrastrukturą techniczną, realizowanego na działce nr "[...]’ w obrębie "[...]", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu 24 marca 2015 r. J. L. wystąpił do Burmistrza "[...]" z wnioskiem w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurnik) wraz z infrastrukturą techniczną.

Pismem z dnia 7 września 2015 r. J. L. poinformował Burmistrza "[...]" o zmianie parametrów (zakresu) inwestycji i wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurnik) na 52500 szt. brojlerów wraz z infrastrukturą techniczną, realizowanego na działce nr "[...]" w obrębie "[...]". Do wniosku załączono raport oddziaływania inwestycji na środowisko.

W dniu 30 października 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych i zdrowotnych, w sprawie realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurnik) na 52 500 szt. brojlerów (2 x 26250 szt.) wraz z infrastrukturą towarzyszącą i określił warunki jej realizacji. Natomiast, w dniu 30 listopada 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i określił jej warunki.

Decyzją z dnia "[...]" organ pierwszej instancji określił

środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurniki) na 52 500 sztuk brojlerów (2 x 26 250sztuk) wraz z infrastrukturą techniczną, realizowanego na działce nr "[..]" w obrębie "[...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia "[...]", uchyliło decyzję Burmistrza "[...]’ z dnia "[...]" stwierdzając, iż materiał dokumentujący przebieg postępowania w sprawie nie pozostawia wątpliwości, że organ pierwszej instancji nie zapewnił prawa udziału społeczeństwa poprzez należytą

informację o podejmowanych czynnościach.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia "[...]" Burmistrz "[...]" określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurnik) na 52500 szt. brojlerów wraz z infrastrukturą techniczną, realizowanego na działce nr ‘[...]’ w obrębie "[...]":

W odwołaniu od powyższej decyzji M. i J. K. wnieśli o jej zmianę poprzez odmowę wydania decyzji środowiskowej. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 80 k.p.a. poprzez: uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, brakiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnieniu wniosków dowodowych, zaniechanie przedłożenia RDOŚ ich sprzeciwu.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść mających zastosowanie w sprawie przepisów u.o.o.ś. wskazało, że sprawie inwestor wraz z wnioskiem o wydanie decyzji "środowiskowej" przedłożył " Raport z zakresu ochrony środowiska przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków chowu brojlerów o obsadzie 210 DJP wraz z infrastrukturą". Raport jest dokumentem prywatnym, opracowanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym - na podstawie przepisów k.p.a. - możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę, przy czym Kolegium nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. W przedmiotowej sprawie żadna ze stron postępowania (w tym odwołujący się) nie przedstawili innego dowodu tzn. kontrraportu sporządzonego przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu przedłożonego przez inwestora, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez J. L. Skoro w niniejszej sprawie takiego kontrraportu nie przedłożono, a przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty (przez organ pierwszej i drugiej instancji) jako podstawowy (i wystarczający) dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Podniesiono, że wskazane przez odwołujących się braki raportu odnoszą się, niemal w całości, do zagadnień, które zostały w raporcie poruszone (odpady, kumulacja oddziaływań, zanieczyszczenie wody i powietrza, sposób zagospodarowania obornika). Odwołujący się, nie podważając zapisów raportu w tym zakresie nie mogą skutecznie powołać się na braki tego rodzaju, które uniemożliwiały przeprowadzenie oceny środowiskowej.

Dalej Kolegium argumentowało, że analiza wpływu hodowli drobiu na stan powietrza atmosferycznego – analiza poziomów stężeń amoniaku, emisji pyłu (w tym pył PM10 i PM2,5), emisji pozostałych zanieczyszczeń, tj. siarkowodoru, dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenku węgla z procesu ogrzewania budynków wykazała, że nie będą przekraczać dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031) oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87). Bezspornym jest, iż planowana inwestycja będzie źródłem emisji "substancji odorowych" do środowiska, co może powodować pewną uciążliwość zapachową. W trakcie prowadzonej działalności podejmowane będą jednak działania zmierzające do ograniczania uciążliwości zapachowych powstających z prowadzonej hodowli. Z analizy wyników obliczeń akustycznych wynika, że hałas emitowany z terenu inwestycji, zarówno w porze dnia jak i nocy, będzie niższy od normatywnego i nie przekroczy określonych przepisami prawa - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 112) wartości dopuszczalnych. Powstający na fermie obornik, w ilości około 1096 ton/rok, będzie przekazywany na zasadzie umowy rolnikom. Działka, na której planowana jest inwestycja nie leży w obrębie Głównych Zbiorników Wód Podziemnych. Miejsce lokalizacji przedsięwzięcia nie jest objęte formą ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm.). Wskazano, że w toku postępowania wyrażano obawy, że w przyszłości przez planowane

przedsięwzięcie nastąpi spadek wartości nieruchomości sąsiadujących z jej terenem, jednak również i tego rodzaju obawy nie mogą przynieść zamierzonego skutku

w postaci odmowy (z tych przyczyn) określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Kwestie te bowiem nie wiążą się z oceną przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli natomiast chodzi o podnoszone w odwołaniu zarzuty, że w sprawie nie uzyskano dowodu z opinii biegłego mykologa, w odniesieniu do analizy zagrożeń dla prowadzonej przez J. K. działalności gospodarczej - produkcji grzybów,

wyjaśniono, że przepisy ustawy nie wymagają uzyskania tego rodzaju dowodu w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Podkreślono, że postępowanie toczące się w przedmiocie wydania decyzji "środowiskowej" dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest bowiem postępowaniem w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy czy pozwolenia na budowę, stanowi dopiero etap poprzedzający postępowanie w powyższym zakresie.

Skargę na decyzję Kolegium wywiedli do tut. Sądu J. i M. K. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

1) art. 66 ust. 1 pkt 15 u.o.o.ś. poprzez uznanie, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedstawiony przez inwestora spełnia wymogi formalne (ustawowe) podczas gdy raport ten nie zawiera dostatecznej analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;

2) art. 66 ust. 1 pkt 3b u.o.o.ś. poprzez uznanie, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedstawiony przez inwestora spełnia wymogi formalne (ustawowe) podczas gdy brak jest w Raporcie analizy powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań

przedsięwzięć zrealizowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych

uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia;

3) art. 80 ust. 1 ust. 1 i 3 u.o.o.ś. poprzez uwzględnienie w zaskarżonej decyzji niepełnych wyników uzgodnień i opinii;

4) art. 7 k.p.a oraz art. 75 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów wskazanych przez skarżących;

5) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zarzucenie skarżącym, że nie przedstawili żadnego kontrdowodu w postaci raportu środowiskowego sporządzonego na ich

zlecenie przez innego profesjonalistę zawierającego wnioski rażąco sprzeczne z wnioskami przedstawionymi w raporcie inwestora;

6) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i nieprzeprowadzenie, pomimo wniosku

strony dowodu z opinii biegłych specjalistów z zakresu ochrony środowiska;

7) art. 80 k.p.a., tj. orzekanie na bazie niepełnego materiału dowodowego, a mianowicie

brak przedłożenia RDOŚ sprzeciwu skarżących i ich pism.

Podniesiono także zarzut wadliwej interpretacji tzw. skuteczności prawnej dokumentu w postaci Raportu środowiskowego, a na tym tle naruszenie art. 85-87 k.p.a. Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Podkreślono, że wskazane przez skarżących braki raportu odnoszą się, niemal w całości, do zagadnień, które zostały w tymże raporcie poruszone (odpady, kumulacja

oddziaływań, zanieczyszczenie wody i powietrza, sposób zagospodarowania obornika). Skarżący - nie podważając zapisów raportu w tym zakresie - nie mogą skutecznie powołać się na braki tego rodzaju, które uniemożliwiały przeprowadzenie oceny środowiskowej. Niektóre kwestie, uznane przez skarżących za niewystarczająco wyjaśnione wynikają albo wprost z przepisów prawa, z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, albo też z treści zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący, poza własnymi stanowiskami nie popartymi opinią osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną w zakresie ochrony środowiska, nie przedłożyli innych dowodów podważających ustalenia i wnioski raportu. W konsekwencji skutecznie nie zakwestionowali wiarygodności raportu, zwłaszcza w sytuacji pozytywnego uzgodnienia ze strony specjalistycznego organu ochrony środowiska oraz organu inspekcji sanitarnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami k.p.a. oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu, organy obu instancji poczyniły wszelkie starania celem wszechstronnego i wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie prowadzonego postępowania dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Postępowanie wyjaśniające zostało zatem przeprowadzone zgodnie z wymogami wynikającymi z dyspozycji art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.

Kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania w trybie i na zasadach określonych w u.o.o.ś. Z punktu widzenia art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz 59 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. kluczowe znaczenie w sprawie miało ustalenie, do jakiej kategorii przedsięwzięć zalicza się inwestycja, albowiem dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne. Jednocześnie realizacja planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Inwestycja objęta wnioskiem należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), istnieje więc obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 u.o.o.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.

Według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.o.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postepowaniu.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.o.o.ś.).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.o.ś., jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W niniejszej sprawie oba organy ostatecznie pozytywnie zaopiniowały realizację planowanego przedsięwzięcia.

Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.o.o.ś.).

Na mocy art. 80 ust. 1 u.o.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 u.o.o.ś. wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa a art. 77 ust. 1 u.o.o.ś.,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływani na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.o.o.ś.),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.o.o.ś.),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.o.o.ś.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, ze w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ pierwszej instancji ustalił na rzecz inwestora środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich (kurnik) na 52500 szt. brojlerów wraz z infrastrukturą techniczną. Ustalono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1. Dodatkowo organ ustalił, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie: nie jest zagrożone wystąpieniem poważnych awarii przemysłowych, nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko, nie wymaga utworzenia strefy ograniczonego użytkowania ani wykonania kompensacji przyrodniczej. Ponadto, na inwestora nałożono obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej (w oparciu o rzeczywiste pomiary) w zakresie oceny skuteczności zastosowania rozwiązań mających na celu zapewnienie ochrony terenów przed hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, ochrony środowiska gruntowo – wodnego. Jednocześnie, wobec braku zaistnienia przesłanek do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ był zobligowany do jej wydania.

Odnosząc się na wstępie do zarzutów skargi należało uznać, że są one chybione.

Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut naruszenia art. 7, art. 75, art. 78 § 1, gdyż niniejsza sprawa była już dwukrotnie przedmiotem orzekania tak Burmistrza Morąga, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze i za każdym razem organy przeprowadzały dodatkowe postępowanie dowodowe, gromadziły materiał dowodowy, oceniały go, dawały wyraz tej ocenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Także każde rozstrzygnięcie było upubliczniane poprzez obwieszczenie. Strony zainteresowany wnosiły protesty, przedstawiały swoje stanowisko, orzekające zaś organy wnikliwie je analizowały.

Naruszenia art. 80 k.p.a. upatrują skarżący w nieprzekazaniu ich pism - wskazujących, że planowane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na otoczenie - do RDOŚ. Tym samym skarżący kwestionują ustalenia raportu – art. 66 u.o.o.ś.

Wskazać tutaj należy, że sporządzony raport oddziaływania na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny składany przez stronę, czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a.. (wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/WA 15/07, Lex nr 362515). Wyjaśnić przy tym należy, że zupełnie inna jest rola Sądu kontrolującego decyzję środowiskową w aspekcie oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Stąd ocena raportu dotyczy tego, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości (treści) w rozumieniu dyspozycji art. 52 u.o.o.ś., a więc nie może to być ocena merytoryczna (vide: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 795/16 - Lex nr 2136682 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1076/15 - Lex nr 2118230 i II OSK 2661/14 - Lex nr 2118244, 11 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2313/13 - Lex nr 1754669, 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 495/13 - Lex nr 1572744, 20 marca 2014 r. sygn., akt II OSK 2564/12 - Lex nr 1511156, 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13 - Lex nr 1369033, 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11 - Lex nr 1340187).

Ponadto należy zauważyć, że, raport jest dokumentem prywatnym, ale opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide: wyroki w sprawach: II OSK 844/16 z 28 października 2016 r.; II SA/Kr 795/16 z 19 września 2016 r., II SA/Sz 1496/15 27 kwietnia 2016 r. – dostępne w CBOSA). Inaczej rzecz ujmując, każdorazowo zarzuty i zastrzeżenia strony wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, a powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady raportu. Kontrdowody przeciwko specjalistycznemu raportowi powinny reprezentować wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, a nie stanowić uwag negujących założenia w nim zawarte, niepopartych głębszą analizą (vide wyrok II SA/Bd 750/14 z 11 lutego 2015 r., CBOSA). Raport powinien być spójny, rzetelny i kompleksowy i powinien zostać poddany ocenie przez prowadzące postępowanie organy. Zaś sąd administracyjny nie może poddawać ocenie merytorycznej ustaleń faktycznych raportu, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. W sprawie niniejszej organy dokonały należytej oceny raportu i należy tę ocenę podzielić. Z kolei skarżący, kwestionując treść raportu powinni przedstawić przeciwdowód w postaci kontrraporu, czego w sprawie nie uczynili.

Naruszenie art. 80 u.o.o.ś. wywodzą skarżący z braku uwzględnienia w wydanej decyzji braku akceptacji lokalnego społeczeństwa dla lokalizacji inwestycji w warunkach wskazanych w decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zaznacza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia mające na celu ochronę środowiska przy realizacji przedsięwzięcia, natomiast żaden przepis prawa nie wymaga, aby do pozytywnej decyzji konieczne było uzyskanie akceptacji, zgody właścicieli sąsiadujących z inwestycją nieruchomości.

Zarzuty skarżących oscylują wokół dwóch zagadnień, tj. orzekania przez organ uzgadniający i opiniujący w oparciu o niepełną dokumentację oraz nieprzeprowadzenia szeregu opinii biegłych z zakresu ochrony środowiska, ochrony wód, instalacji wentylacyjnych, mykologii, mimo, że miały one istotny wpływ a wynik sprawy. W zakresie pierwszego zarzutu natury procesowej Sąd stwierdza, że nie uwzględnienie stanowiska skarżących wyrażanego w pismach procesowych, z założenia, nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż rzeczonych dokumentów nie wymienia art. 77 ust. 2 u.o.o.ś. definiujący dokumenty, jakie przedkłada organ występujący o uzgodnienie lub opinię, tj. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku. Istotą uzgodnienia (opiniowania) jest ustalenie, czy zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne scharakteryzowane we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w jego całokształcie interakcji ze środowiskiem - co obrazuje raport odziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska - nie sprzeciwia się celom u.o.o.ś., a w tym czy jest możliwe do realizacji na wskazanym terenie z uwagi na obowiązujące na nim uwarunkowania planistyczne. Oczywiste przy tym jest także, że wspomniane organy przedmiotowego uzgodnienia (opiniowania) dokonują w graniach ustrojowych i materialnoprawnych przepisów normujących ich rzeczową kompetencję do działania w tej mierze.

Odnoście zaś zarzutu nie powołania szeregu biegłych celem wykazania negatywnego wpływu planowanej inwestycji na szereg chronionych środowiskowo wartości Sąd podaje, że także – z założenia - nie mógł być uwzględniony, jako, że z istoty swej odnosi się on do zrealizowanej i funkcjonującej już inwestycji, zatem nie dotyczą etapu projektowania, której decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest emanacją. Czy i ewentualnie jakie będzie realne oddziaływanie funkcjonującej inwestycji na środowisko (immisje pośrednie ) ma wykazać dopiero analiza porealizacyjna w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu zapewnienie ochrony terenów przed hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, ochrony środowiska gruntowo-wodnego. Dopiero przez pryzmat wyników owej analizy interes prawny skarżących, wywodzący się głównie z ochrony ich przedsiębiorstwa o profilu grzybnym, winien być analizowany pod kątem jego co najmniej zagrożenia, które na etapie projektowania inwestycji z natury rzeczy nie występuje.

Reasumując, w ocenie Sądu uzasadnienie kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w przepisach art. 82 ust. 1 u.o.o.ś., albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś.) zawierającej podstawową informację o przedsięwzięciu. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, uwzględnił stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W opisanych okolicznościach, nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.