Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1872/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi Wojewoda na uchwałę Rady Gminy z dnia 5 września 2019 r. nr XIV/106/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Rosnówko w rejonie ulic: 1 Maja i S. Stawnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Rada Gminy (dalej też jako Rada Gminy lub Rada) działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2019r. poz. 506 ze zm. – dalej u.s.g.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2018r. poz. 1945 ze zm. – dalej u.p.z.p.), w dniu [...] września 2019r. podjęła uchwałę nr XIV/106/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Rosnówko w rejonie ulic 1 maja i S. Stawnego (zwaną dalej Uchwałą lub Planem).

Wojewoda (dalej też jako Wojewoda lub Skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego M. K. działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą uchwałę w zakresie obejmującym §16 pkt 2 lit f tiret trzecie wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części ze względu na istotne naruszenie prawa. Skarżący wskazał, że uchwała w zaskarżonej części została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności §16 pkt 2 lit f tiret trzecie uchwały, który w zakresie infrastruktury technicznej ustalił zakaz stosowania w nowo budowanych budynkach pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe.

Pełnomocnik Wojewody wyjaśnił, że zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm. - dalej p.o.ś.) sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. Stosownie do tego przepisu Sejmik Województwa W. przyjął [...] grudnia 2017 r. dla terenu województwa następujące uchwały (zwane dalej uchwałami antysmogowymi):

- nr XXXIX/941/17 w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa wielkopolskiego, ograniczeń lub zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz. Urz. Woj. Wielk. poz. 8807), obejmującą obszar województwa wielkopolskiego, z wyłączeniem Miasta Poznania oraz Miasta Kalisza,,

- nr XXXIX/942/17 nr XXXIX/942/17 w sprawie wprowadzenia, na obszarze Miasta Poznania, ograniczeń lub zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz. Urz. Woj. Wielk. poz. 8808),

- nr XXXIX/943/17 w sprawie wprowadzenia, na obszarze Miasta Kalisza, ograniczeń lub zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz. Urz. Woj. Wielk. poz. 8809).

Uchwały antysmogowe wprowadziły od 1 maja 2018 r. zakaz stosowania najgorszej jakości paliw stałych, np. bardzo drobnego miału (mułu), węgla brunatnego czy flotokoncentratu węglowego oraz określiły standardy jakościowe węgla kamiennego oraz paliw stałych produkowanych z wykorzystaniem tego węgla. Skoro zatem na podstawie delegacji ustawowej samorząd województwa podjął stosowne uchwały antysmogowe, to – zdaniem Skarżącego – należy przyjąć, że ustalenia w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw, zostały unormowane w odrębnych od Planu aktach prawa miejscowego. Zatem nieuprawnione jest wprowadzenie do treści Uchwały zapisów zawierających ustalenia w kwestii sposobu ogrzewania budynków w zakresie uregulowanym uchwałami antysmogowymi. Za niedopuszczalne należy więc uznać ustalenie bezwzględnego zakazu stosowania w nowych budynkach pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe – czego dotyczy zaskarżony §16 pkt 2 lit f tiret trzecie Uchwały – co, w ocenie autora skargi, potwierdza przywołane w jej uzasadnieniu orzecznictwo WSA w Poznaniu.

Rada Gminy w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Rada wskazała, że treść planu określa art. 15 u.p.z.p. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587 – dalej rozporządzenie z 2003r.) oraz przepisy wykonawcze prawa budowlanego, a w szczególności rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm. – dalej r.w.t.b.). Rada wskazała, że treść § 132 ust. 2 r.w.t.b. pozwala na zamieszczenie w planach miejscowych kwestionowanego przez Skarżącego zakazu stosowania pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe. Zaznaczono przy tym, iż art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U z 2020, poz. 1219 ze zm. – dalej p.o.s.) wyraźnie wskazuje, iż w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza. Jest to więc kolejna podstawa do wskazania, że skarżony zapis wręcz winien się w uchwale znaleźć.

W ocenie Rady zarzut wkroczenia w materię uregulowaną w tzw. "uchwałach antysmogowych" Sejmiku W. jest bezpodstawny z uwagi na relację pomiędzy planem miejscowym a tzw. "uchwałami antysmogowymi", a także różnicę pomiędzy materią regulacji planu miejscowego oraz tzw. "uchwał antysmogowych". Jak wskazała Rada oba te akty prawa miejscowego posiadają niezależną od siebie delegację ustawową do ich wydania i żaden z tych aktów nie ma względem drugiego charakteru nadrzędnego.

Rada powołując się na treść §3 uchwały antysmogowej nr XXXIX/941/17 oraz §16 pkt 2 lit f tiret trzecie uchwały wskazała, że normy w nich zawarte nie są tożsame i nie jest także tożsamy ich zakres. Realizowana w formie tzw. "uchwały antysmogowej" kompetencja sejmiku województwa dotyczy określenia rodzaju i jakości paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane w obszarze danej instalacji, w której następuje spalanie paliw. Natomiast ustalenia planu miejscowego określające, w ramach wyrażonej w § 132 ust. 2 r.w.t.b. kompetencji obejmują zakaz stosowania pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe dotyczą nie tyle paliw spalanych w instalacjach, lecz dotyczą w ogóle stosowania tych instalacji. Kolejną różnicą w niniejszych uchwałach jest fakt, iż plan miejscowy określa sposób przyszłego zagospodarowania objętych nim terenów i poza wyjątkowymi przypadkami ustalania tymczasowego zagospodarowania, nie wpływa na istniejące na jego obszarze budynki i istniejące w nich instalacje. Natomiast przywołane przez Skarżącego tzw. "uchwały antysmogowe", poza pewnymi wymogami co do parametrów technicznych potencjalnych nowo instalowanych instalacji, zawierają regulacje odnoszące się do istniejącej zabudowy i istniejących instalacji, a właściwie paliwa w nich wykorzystywanego. Materia regulacji planów miejscowych w zakresie stosowania pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe oraz tzw. "uchwał antysmogowych" jest zatem odmienna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.– dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W świetle art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005r. sygn. akt II OSK 320/05 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od 18 listopada 2015 r.): "Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części".

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA z 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08; z 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08 – CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się także – obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. – także ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej wyrok WSA z 7 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1189/18 - CBOSA).

W rozpoznawanej skardze jej autor podniósł wyłącznie zarzut mieszczący się w drugiej z ww. kategorii wadliwości – naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Pomimo że Wojewoda nie podniósł żadnego zarzutu, który dotyczyłby naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, to Sąd był zobligowany zbadać tę okoliczność z urzędu, jako że rozpoznawana skarga jest pierwszą wniesioną na przedmiotową Uchwałę (por. np. wyroki WSA w Krakowie z 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 38/11; WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1153/12; WSA we Wrocławiu z 18 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 835/12 – CBOSA). W wyniku tego badania Sąd stwierdził, że zaskarżony Plan został uchwalony z zachowaniem procedury określonej w art. 17 u.p.z.p.

Autor skargi wyraźnie wskazał, że zaskarża uchwałę w części obejmującej §16 pkt 2 lit f tiret trzecie. W konsekwencji w takim wyłącznie zakresie Uchwała została poddana kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Przeprowadzona w kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu w zaskarżonej części.

Oceniając zasadność skargi wskazać trzeba, że z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego mamy niewątpliwie do czynienia w sytuacji uregulowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego materii, co do uregulowania której rada nie miała kompetencji. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły i niedopuszczalne jest dokonywanie wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Zatem każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej i zarazem naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego, a w konsekwencji stanowi również naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 3148/17 - CBOSA). Rada gminy nie ma zatem prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej.

W rozpoznawanej sprawie spornym jest, czy kompetencja Rady Gminy obejmowała wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu stosowania pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę Rada Gminy swojej kompetencji do podjęcia Uchwały w zakresie § 16 pkt 2 lit. f tiret trzecie upatruje w § 132 ust. 2 r.w.t.b.

W tym miejscu wskazać należy, że na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, a zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia z 2003 r. ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z: potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 p.o.s., obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego. Podkreślić należy, że ustanowione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu powinny pozostawać w zgodzie z materią ustawową, a ponadto winny mieć uzasadnienie w przepisach upoważniających do ich ustanowienia.

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że przepis ten (art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 3 rozporządzenia z 2003 r.) przez wiele lat był interpretowany w sposób w jaki czyni to Rada Gminy w odpowiedzi na skargę. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednak stanowisko odmienne, w myśl którego to nie rada gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz sejmik województwa w uchwale podjętej na podstawie art. 96 ust. 1 p.o.ś. jest uprawniony do wprowadzenia tego rodzaju regulacji zakazujących stosowania pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe (por. wyroki WSA w Poznaniu z 11 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 334/19; z 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 351/19; z 10 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 485/19; z 10 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 569/19; z 6 listopada 2019r. sygn. akt IV SA/Po 841/19; z 22 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 878/19; z 6 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 852/19; z 14 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 876/19; z 20 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 1135/19; z 26 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 877/19; z 1 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 553/20; z 16 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 398/20; por. też wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1229/19; a także wyroki WSA w Krakowie z 8 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 373/18; WSA we Wrocławiu z 11 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 362/18; z 8 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 154/19 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).

W wyroku z dnia 12 grudnia 2020r. sygn. akt II OSK 1382/20 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował jednak prezentowaną powyżej linię orzeczniczą. W uzasadnieniu w/w wyroku NSA wskazał, że w § 4 rozporządzenia z 2003r. ustalono wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego. W myśl § 4 pkt 3 powołanego rozporządzenia w zakresie ustaleń dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego projekt ten powinien zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające m.in. z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 p.o.ś. Dalej wskazano na treść art. 72 ust. 1 pkt 6 p.o.ś. zgodnie z którym, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Z treści powyższych przepisów NSA wywiódł, że nieprawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym nieprawidłowe jest stanowisko zgodnie z którym wprowadzenie "zakazu stosowania pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe" nie mogło być materią unormowaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie NSA powyższe przepisy w powiązaniu z koniecznością stosowania w procedurze planistycznej zasady zrównoważonego rozwoju nakładają wręcz na organy planistyczne obowiązek zagwarantowania możliwości zaspakajania podstawowych potrzeb społeczności, obecnych jak i przyszłych pokoleń, do potrzeb takich należy między innymi ochrona powietrza. Warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i związana z tym ochrona powietrza jest jednym z elementów, które musza znaleźć obligatoryjne odzwierciedlenie w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można więc postawić organowi planistycznemu zarzutu, że kwestia ta zgodnie z wymogami powołanych wyżej przepisów została uwzględniona w planie miejscowym.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, "...że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Plan miejscowy powinien w sposób kompleksowy informować właścicieli nieruchomości o stanie prawnym danego terenu i dopuszczalnym sposobie jego zagospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2365/18). Uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń wynikających z potrzeb ochrony środowiska jest obligatoryjne. Ponadto, co istotne, ustala porządek normatywny, który staje się przedmiotem konkretyzacji w aktach administracyjnych np. w pozwoleniach na budowę bowiem reguluje kwestie związane z budową nowych budynków, ich parametrów, a także rodzajów instalacji, jakie mogą być w nich zastosowane".

Uzasadniając stanowisko, że organ planistyczny uchwalając treść przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wkroczył w kompetencje sejmiku województwa, lecz czynił to w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym NSA przytoczył treść art. 96 ust. 1 p.o.ś., zgodnie z którym sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. W ocenie NSA "...Przepis ten nadaje sejmikowi województwa kompetencję do wprowadzenia ograniczeń lub zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. Uchwałą antysmogową, która dotyczy obszaru Miasta P. jest uchwała Sejmiku Wojewoda Nr XXXIX/942/17 z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze Miasta Poznania ograniczeń lub zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2017 r. poz. 8808), dalej: "uchwała antysmogowa". W § 1 ust. 1 uchwały sformułowano zapis, zgodnie z którym "celem zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi i na środowisko, na obszarze Miasta Poznania, wprowadza się ograniczenia i zakazy w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw, określone niniejszą uchwałą". W dalszych przepisach uchwały określono jakiego rodzaju paliw stałych nie należy stosować w instalacjach grzewczych".

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dalej, że ustawodawca upoważnił sejmik województwa do wprowadzania zakazów lub ograniczeń w zakresie użytkowania urządzeń jakimi są instalacje, w których następuje spalanie paliw. Natomiast sejmik województwa nie posiada uprawnień do wprowadzenia ograniczeń lub zakazów w zakresie budowy (powstawania) instalacji na paliwa stałe. NSA wskazał, że "Uchwały antysmogowe są aktem prawa miejscowego ustanawianym przez organ samorządu wojewódzkiego. Natomiast plany miejscowe są aktem prawa miejscowego stanowionym przez samorządy na szczeblu gminnym. Nie ma podstaw do tworzenia wewnętrznej hierarchii aktów prawa miejscowego z uwagi na to, czy stanowią je organy gminy, powiatu czy województwa. Jednostki samorządu terytorialnego są bowiem równorzędne i niezależne od siebie. Tak więc oba te akty prawa miejscowego posiadają niezależną od siebie delegację ustawową do ich wydania i żaden z tych aktów nie ma względem drugiego charakteru nadrzędnego. Ponadto realizowana w formie tzw. "uchwały antysmogowej" kompetencja sejmiku województwa dotyczy określenia rodzaju i jakości paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane w obszarze danej instalacji, w której następuje spalanie paliw. Natomiast ustalenia planu miejscowego dotyczą nie tyle paliw spalanych w instalacjach lecz dotyczą w ogóle możliwości wykonania takich instalacji w nowych obiektach budowlanych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 stycznia 2020 r. , sygn. akt II SA/Kr 1285/19)".

Akceptując w pełni to stanowisko Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że wbrew zarzutom skargi Rada Gminy była uprawniona do wprowadzenia do treści §16 pkt 2 lit f tiret trzecie Uchwały zapisu ustalającego bezwzględny zakaz stosowania w nowych budynkach pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe.

Skarga, jako nieuzasadniona podlega zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Końcowo wskazać należy, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.) z uwagi na zaistnienie sytuacji szczególnej związanej z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i związanym z tym zagrożeniem dla życia i zdrowia stron oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.