Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 267/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi V. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania V. C. (dalej określana jako Skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], na podstawie art. 17 ust. 1-4, art. 24 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej powoływana jako uśr) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej powoływana jako kpa) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta B. odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad niepełnosprawną siostrą. Swoją decyzję organ I instancji uzasadnił brakiem spełnienia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b uśr, tj. faktem, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała nie później, niż do 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później, niż do ukończenia 25. roku życia. Ponadto osoba wymagająca opieki ma dwoje dzieci, które w pierwszej kolejności obciąża obowiązek alimentacyjny względem niepełnosprawnej matki. Organ I instancji wskazał również, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która ma prawo m.in. do zasiłku stałego, zaś wnioskodawczyni pobiera ww. zasiłek.

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie. W jego treści podkreśliła, że decyzja odmowna jest dla niej krzywdząca, ponieważ siostra w 2019 r. uległa wypadkowi, a od 2020 r. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Córka i syn siostry nie uczestniczą w jej życiu, gdyż syn przebywa w zakładzie karnym, a córka ma swoją rodzinę. Wskazała, że od 8.00 do 16.00 opiekuje się siostrą w jej mieszkaniu, a na sobotę i niedzielę zabiera ją do swojego mieszkania.

Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Skarżąca dołączyła do wniosku orzeczenie Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...].04.2020 r., którym zaliczono jej siostrę do osób trwale niezdolnych do samodzielnej egzystencji, zaś datę powstania niepełnoprawności określono jako: istniała w dniu [...].01.2020 r.

W toku postępowania ustalono, że Skarżąca nie mieszka z siostrą, opiekę sprawuje od poniedziałku do czwartku przez około 7-8 godzin dziennie, od piątku do niedzieli opieka sprawowana jest całodobowo. Skarżąca posiada prawo do zasiłku stałego z MOPS, oświadczeniem z [...].10.2021 r. wskazała, że w przypadku przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zrezygnuje z pobieranego zasiłku stałego. Powodem rezygnacji z zatrudnienia w 2021 r. była konieczność sprawowania opieki nad matką. W okresie od 2013 r. do 2019 r. Skarżąca nie podejmowała zatrudnienia z uwagi na swój stan zdrowia, zaś od 2019 r. (tj. od wypadku, któremu uległa siostra) sprawuje nad nią opiekę i z tego powodu nie podejmuje zatrudnienia.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 uśr, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

matce albo ojcu,

opiekunowi faktycznemu dziecka,

osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki łub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Celem omawianej regulacji jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się członkiem rodziny z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba sprawująca opiekę nad osobą niepełnosprawną.

Zdaniem organu I instancji nie został spełniony jeden z niezbędnych warunków ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wynikający z art. 17 ust. 1b uśr, co było przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. W tym zakresie Kolegium stwierdziło, że argumentacja organu I instancji co do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu braku spełnienia ww. przesłanki, była błędna. Zgodnie z art. 17 ust. 1b uśr, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

w trakcie nauki w szkole, lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Wskazaną normę należy odczytywać w kontekście rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r., sygn. akt K 38/13, w którym orzeczono, że art. 17 ust. 1b uśr w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wyrok ten, jako zakresowy, nie wywołuje skutku określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu normatywnego. Rodzi on jednak obowiązek prokonstytucyjnej wykładni tej regulacji, tak aby rezultat tej wykładni nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału, nawet takiego, który nie wywołał bezpośredniego skutku w zakresie powszechnego obowiązywania analizowanej normy prawnej (por. wyrok NSA z 4 .11.2016 r., I OSK 1578/16). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, skutkiem ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest brak możliwości stosowania art. 17 ust. 1b uśr w zakwestionowanym przez Trybunał zakresie począwszy od dnia ogłoszenia wyroku, tj. od 23.10.2014 r., bowiem od tej chwili został ukształtowany nowy stan prawny (por. wyrok WSA w Szczecinie z 14.09.2017 r., II SA/Sz 761/17, wyrok WSA we Wrocławiu z 24.10.2017 r., IV SA/Wr 282/17).

Następnie Kolegium zwróciło uwagę na kolejną przesłankę warunkującą możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia, tj. obowiązek alimentacyjny wobec osoby niepełnosprawnej wymagającej opieki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że Skarżąca jest siostrą osoby wymagającej opieki. Ponadto z ustaleń przeprowadzonego wywiadu wynika, że rezygnuje ona z zatrudnienia, by sprawować opiekę nad siostrą. Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359, dalej powoływana jako Kro), obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Z treści art. 129 § 1 Kro wynika zaś, że obowiązek alimentacyjny zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku lub wstępnych - obowiązek ten obciąża bliższych stopniem przed dalszymi; krewnych w tym samym stopniu obowiązek alimentacyjny obciąża w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym (§ 2). Z kolei art. 132 Kro stanowi, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami.

Badając, czy osobie wymienionej wart. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagająca opieki, przysługuje uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego, należy mieć na uwadze treść art. 17 ust. 1a uśr, zgodnie z którym osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności:

nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przy dokonywaniu wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a uśr nie można ograniczać się jedynie do wykładni literalnej, której zastosowanie prowadziłoby do przyjęcia, że dalszym krewnym będzie przysługiwała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego tylko w okolicznościach wymienionych wart. 17 ust. 1a. Konieczne w tym zakresie jest również posiłkowanie się wykładnią celowościową i systemową omawianych przepisów, przemawiającą za uznaniem, że ograniczenia wynikające z regulacji art. 17 ust. 1a nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów (a więc niezależnych od niego) nie jest w stanie sprawować opieki nad potrzebującym, tj. gdy zachodzą okoliczności wymienione wart. 132 Kro, do którego odsyła art. 17 ust. 1 uśr. Powyższą argumentację podzieliło SKO, jednak pod warunkiem (zawsze przyjmowanym przez sądy administracyjne w tego typu sprawach), że zobowiązani do alimentacji w pierwszej kolejności z obiektywnych, a nie subiektywnych przyczyn, nie mogą lub nie chcą zajmować się swoim rodzicem.

Zgodnie z art. 87 Kro, rodzice i dzieci obowiązani są wspierać się wzajemnie. Stosownie zaś do regulacji zawartej w art. 129 § 1 Kro, w przypadku istnienia kilku zstępnych lub wstępnych, obowiązek alimentacyjny obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami, o czym stanowi art. 132 Kro (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 21.01.2015 r., II SA/Bd 1375/14). Niemożność zadośćuczynienia obowiązkowi alimentacyjnemu przez osoby zobowiązane w bliższej kolejności w rozumieniu przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie może być utożsamiana z niemożliwością sprawowania opieki. Wykonywanie obowiązku alimentacyjnego może bowiem polegać także na opłaceniu usług opiekuńczych wykonywanych przez inną osobę z zewnątrz lub odpłatnie zrekompensować niemożność podjęcia pracy ze względu na sprawowanie opieki osobistej nad siostrą przez Skarżącą. Ponadto obowiązek alimentacyjny może polegać na świadczeniu określonych sum pieniężnych albo na dostarczaniu w naturze określonej ilości produktów potrzebnych do życia bądź też na osobistych staraniach.

Z analizy akt sprawy wynika, że osoba wymagająca opieki jest wdową, a jej rodzice nie żyją. Ustalono, że ma ona dwoje dorosłych dzieci. Powyższe okoliczności sprawiają, że brak jest możliwości zaktualizowania obowiązku alimentacyjnego Skarżącej względem siostry przed obowiązkiem alimentacyjnym jej dzieci, które w pierwszej kolejności są zobowiązane do opieki nad matką. Jak wyżej wskazano, to dzieci są w pierwszej kolejności zobowiązane do sprawowania opieki nad rodzicami i tylko zbieg nadzwyczajnych zdarzeń może spowodować przeniesienie obowiązku alimentacyjnego na kolejne zobowiązane osoby. Skoro zatem Skarżąca nie jest osobą w pierwszej kolejności zobowiązaną do spełnienia obowiązku alimentacyjnego na rzecz swojej siostry, to nie mogła skutecznie ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad siostrą (por. wyrok NSA z 21.02.2019 r., I OSK 3804/18). Organ I instancji podkreślił, że nie wykazano, by dzieci legitymowały się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a jedynie córka zamieszkuje osobno, a syn przebywa w zakładzie karnym. Sam fakt zamieszkiwania dzieci osobno, wykonywanie pracy zawodowej nie zwalnia ich z obowiązku alimentacyjnego względem niepełnosprawnej w stopniu znacznym matki. Z obowiązku alimentacyjnego wobec matki, która ich wychowała, nie zwalnia to, że mieszkają w pewnej odległości od matki ani to, że wykonują pracę zarobkową lub przebywają w zakładzie karnym.

Zatem zgodzić należy się z organem I instancji, że Skarżąca nie spełniała przesłanek wynikających z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkujących możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad siostrą, jednak nie z przyczyny podanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (czyli brak wskazania daty powstania niepełnosprawności siostry, czy też nieistnienia związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną), a z uwagi na fakt, że Skarżącej nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem siostry w pierwszej kolejności, bowiem są dzieci zobowiązane do alimentacji.

Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca. W jej uzasadnieniu wskazała, że dzieci siostry nie interesują się nią, a ewentualnie zasądzone od nich alimenty nie byłyby do wyegzekwowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Zdaniem Sądu organ II instancji w sposób prawidłowy zinterpretował i zastosował wobec Skarżącej przepisy prawa materialnego w postaci art. 17 ust. 1 i ust. 1a uśr. Otóż w myśl tych regulacji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast według istotnego dla sprawy art. 17 ust. 1a uśr, osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Należy tu dodać, że w myśl art. 128 Kro, obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zgodnie zaś z art. 129 § 1 Kro, obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Natomiast zgodnie z art. 132 Kro, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi.

Przepis art. 17 ust. 1a uśr prawo do świadczenia pielęgnacyjnego uzależnia zatem od tego, czy są inne osoby spokrewnione w pierwszym stopniu mogące sprawować opiekę, bowiem osoby te, zgodnie ze wskazanymi przepisami Kro, są zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności (chyba że są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności). W prawie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego osoby spokrewnione w pierwszym stopniu wyprzedzają osoby spokrewnione w stopniu dalszym.

Skarżąca, będąc siostrą osoby wymagającej opieki, jest jej krewną w linii bocznej, a ich rodzice nie żyją. Zatem prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstałoby w jej przypadku, jeżeli stosownie do art. 17 ust. 1a pkt 1 i 2 uśr nie byłoby innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, byłyby małoletnie lub legitymowałyby się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W sprawie bezsporne było, że siostra Skarżącej jest wdową, posiada dwoje pełnoletnich dzieci, czyli krewnych w linii prostej. Nie jest podważane, że dzieci nie są osobami niepełnosprawnymi. W tej sytuacji zobowiązanymi w pierwszej kolejności do wykonywania obowiązku alimentacyjnego w zakresie sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny są dzieci siostry Skarżącej. Innymi słowy, obowiązek dzieci wyprzedza obowiązek alimentacyjny rodzeństwa, czyli wnioskującej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego siostry (Skarżącej). Ponadto, jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, wskazany w art. 17 ust. 1a pkt 2 uśr stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby spokrewnione w stopniu dalszym stanowi kryterium zobiektywizowane. Limitowanie dostępu do świadczeń w oparciu o kryteria zobiektywizowane nie może być uznane za naruszenie konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości społecznej (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 11.03.2021 r., II SA/Gl 1518/20).

Kolegium słusznie więc uznało, że skoro siostra Skarżącej ma dzieci, czyli osoby spokrewnioną w pierwszym stopniu, które są pełnoletnie i nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz nie zostały wykluczone z obowiązku alimentacji wobec swej matki, to nie został spełniony warunek ustawowy z art. 17 ust. 1a pkt 2 uśr. Dlatego też należało potwierdzić brak podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku Skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawną siostrą.

Reasumując, organ rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego. Organ z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania w toku postępowania odwoławczego dokonał samodzielnej oceny prawnej jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie, a motywy swojego działania zawarł w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tak jak tego wymaga art. 107 § 3 kpa, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnił również podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329) podlegała oddaleniu.

Na podstawie art. 119 pkt 2 cyt. ustawy sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.