Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 236/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a
journal: Dz.U. 2001 nr 129 poz 1444
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., [...], w oparciu o art. 127 § 2 w zw. z 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia S. K. na postanowienie Starosty [...] z [...].12.2016 r. przyznające – S. K., prowadzącemu parking przy ul. [...] w Ż. - "[...]" [...]- 3046,94 zł wynagrodzenia za dozór pojazdu [...] o nr rej. [...] od 17.07.2013 r do 01.08.2016 r. i odmawiające przyznania wynagrodzenia od 16.06.2009 r. do 16.07.2013 r oraz umarzające postępowanie w zakresie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - uchyliło zaskarżone postanowienie i przyznało 6360 zł za dozór i zwrot koniecznych wydatków za dozór od 16.06.2009 r do 1.08.2016 r. oraz odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot koniecznych wydatków od 2.08.2016 r.

Organ wskazał, że postanowieniem z [...].06.2013 r. sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł przepadek ww. pojazdu na rzecz Powiatu [...].

S. K. zwrócił się o zapłatę 26 974,20 zł. za przechowywanie pojazdu od 16.06.2009 r. do 6.07.2015 r. (2211 dób). Następnie doprecyzował, że dochodzi pokrycia kosztów przechowywania pojazdu a nie zwrotu kosztów poniesionych na dozór. Z kolei w piśmie z 26.09.2016 r. wskazał, że domaga się wynagrodzenia za przetrzymywanie pojazdów na parkingu.

SKO wskazało, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r. poz. 128, dalej p.r.d.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Organ nie podzielił uwag Starosty, że koszty przed przejściem własności pojazdu na powiat, powiat ponosiłby bez podstawy prawnej. Ponieważ pojazd zabrano z drogi 16.06.2009 r., to wcześniej za pewne okresy przechowywania koszty te ponosił Skarb Państwa. NSA w wyrokach z 10.05.2017 r., I OSK 2059/15 i I OSK 2061/15 podzielił pogląd, że konstrukcja stosunku administracyjnoprawnego, pod rządami p.r.d. po 11 czerwca 2009 r., nie stoi w kolizji z kwestią odpowiedzialności prawnej za koszty przechowania pojazdów, która zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej spoczywa na Skarbie Państwa. Na podstawie tego przepisu starosta może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę. Wojewoda zgodnie z art. 3 ust. pkt 6 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Analiza ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 154) nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje obowiązki ponoszenia kosztów usuwania i przechowywania pojazdów i nie można ich domniemywać z przepisów prawa administracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1261/15).

Zgodnie z art. 130a ust. 10f p.r.d., do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016, poz. 599, dalej u.p.e.a.) z uwzględnieniem przepisów p.r.d. Z uwagi na art. 13 u.p.e.a. nie znajdzie zastosowania art. 130a ust. 10h p.r.d., a zatem starosta nie wyda decyzji o zapłacie tych kosztów przez osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Znajdzie zastosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017, poz. 265). Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy egzekucyjnej dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy egzekucyjnej dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów p.r.d. SKO stwierdziło, że w sytuacjach określonych w art. 13 ustawy nowelizującej, przyznanie kosztów przechowywania pojazdów dokonywane jest przez starostę (Prezydenta) w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt I lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia

SKO stwierdziło, że skoro pojazd przepadł na rzecz Powiatu [...], to Starosta obowiązany jest przyznać i zwrócić dozorcy kwotę ustaloną w postanowieniu wydanym na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. To, że chodzi o okres sprzed 17.07.2013 r. ma dla sprawy prowadzonej w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. znaczenie o tyle, że postępowanie nie mogłoby być wszczęte wcześniej (wyrok NSA z dn. 23.03.2017 r., sygn.. akt I OSK 1665/15, LEX nr 2281965, "Dopóki nie ma prawomocnego orzeczenia sądowego o przepadku pojazdu na rzecz powiatu, dopóty nie ma również możliwości wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia z tytułu dozoru nad usuniętym z drogi pojazdem. "). Stanowisko, iż nie może przyznać wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie 18.03.2011 r. - 09.07.2013 r., nie jest zatem słuszne.

Organ podał, że zgodnie z § 3 pkt 1 lit. c cyt. rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. W sytuacjach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d., jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego, zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...).

SKO podkreśliło, że należy odróżnić zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór, gdyż są to dwa odrębne żądania. Na podstawie pism strony możliwe było przyjęcie, iż nie żąda zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Skoro jednak w odwołaniu kwestionuje umorzenie w tym zakresie, (wnosi tylko o wypłatę wynagrodzenia za dozór - 10 zł za dobę), należy uznać, że jednak domaga się też zwrotu koniecznych wydatków.

Przy zwrocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, należy ustalić rzeczywiste poniesione wydatki. Muszą być one konkretne, odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu. Ponadto z art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale i przedstawić sposób ich obliczenia. Dopiero wtedy, gdy dozorca nie przedstawi żadnych dowodów konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu Dowody te mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność (por. NSA w wyroku z 23.10.2013r., sygn. akt I OSK 1104/2012; z 13.02.2014r., sygn. akt I OSK 2239/12, publ. CBOSA). Kalkulacja tych kosztów, niezależnie od wyjaśnień, winna opierać się na dowodach, a więc dokumentach. W interesie przedsiębiorcy leżało zatem udokumentowanie poniesionych koniecznych wydatków.

Organ podniósł, że Starosta wezwał dozorcę do udokumentowania poniesionych kosztów, których jednakc dozorca nie przedstawił.

Jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, organ wyjaśnił, że w orzecznictwie podkreśla się, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania.

Z akt wynika, że nie było umowy, która określałaby wysokość wynagrodzenia za przechowanie pojazdów na parkingu depozytowym. Prawidłowo Starosta więc stwierdził, że nie można zastosować stawek z uchwały Rady Powiatu z 2003 r.(zob. NSA w wyroku z 12.01.2017 r., sygn. akt I OSK 2184/16 (LEX nr 2227153). Argumenty skarżącego dotyczące konieczności zastosowania stawki za przechowywanie w wysokości 10 zł dziennie, takiej, jak w uchwale Rady Powiatu Żyrardowskiego, organ uznał zatem niezasadne.

Dalej podkreślił, że dozorca może wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru, a także powoływać inne dowody. Wnioskodawca żadnych dowodów jednak nie przedstawił. Organ był zatem uprawniony do ustaleń w oparciu o metody uznane za najwłaściwsze w danej sprawie. Starosta takie ustalenia poczynił, odniósł je jednak tylko do wynagrodzenia za dozór. Kolegium zauważyło, że opłata abonamentowa co do zasady obejmuje koszty działania parkingu, to jest wydatki niezbędne do jego utrzymania oraz utrzymania przedsiębiorstwa, oraz marżę dozorcy, to jest jego wynagrodzenie. Jak wskazują zdjęcia dołączone do opinii biegłego, brak jest dowodów, iżby poczyniono szczególne niezwiązane z prowadzeniem parkingu wydatki w celu zachowania ww. pojazdu. Nie było specjalnego zadaszenia, nie przykryto odkształconej w wypadku części. Wprawdzie pojazd odholowano z uszkodzeniami po kolizji, jednak stwierdzone przez biegłego zniszczenia wewnętrzne i ogniska korozji, w tym osprzętu silnika, rozwinęły się w czasie przechowywania pod gołym niebem, bez szczególnych zabezpieczeń. Wydatki związane z wykonywaniem dozoru mieszczą się więc w wydatkach na prowadzenie całego parkingu, a te uwzględnia wynagrodzenie za dozór. Należy podkreślić, że w piśmie z 30.05.2016 r wnioskodawca stwierdził, iż wszystkie przechowywane pojazdy zostały wstawione w ramach art. 130a p.r.d., zatem parking przeznaczony był dla tej właśnie działalności.

Wobec "sprofilowania" działalności parkingu oraz długiego przechowywania zasadne było przyjęcie stawek miesięcznych przechowywania pojazdów na parkingach w tej samej miejscowości oraz w miejscowościach okolicznych (Usługi Parkingowe W. W. – [...], T.- [...],J. M. — [...], M. K. [...] – [...]) i ustalenie na tej podstawie stawki stanowiącej wypadkową miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów: za rok 2010-70 zł, rok 2011 -70 zł, rok 2012-70 zł, rok 2013 -75 zł, rok 2014-75 zł, rok 2015 - 87,50 zł, rok 2016 - 97,50 zł. Konsekwencją przyjęcia opłaty abonamentowej jest uwzględnienie stawki miesięcznej za każdy zaczęty miesiąc. Przedmiotowy [...] znajdował się na parkingu należącym do p. S. K. od dn. 16.06.2009 r. W odniesieniu do roku 2009 brak jest informacji o wysokości opłaty abonamentowej na okolicznych parkingach. Zważywszy jednak na wyłącznie rosnącą tendencję tych opłat w poszczególnych latach, uzasadnione będzie ich przyjęcie w wysokości takiej samej jak za rok 2010.

Wysokość opłaty ustalono jako iloczyn rozpoczętych miesięcy przechowywania pojazdu i średniej wysokości miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach w rejonie:

rok 2009 - 490 zł (7 miesięcy po 70 zł/miesiąc) rok 2010 - 700 zł (10 miesięcy po 70 zł/miesiąc) rok 2011 - 700 zł (10 miesięcy po 70 zł/miesiąc) rok 2012 - 840 zł (12 miesięcy po 70 zł/miesiąc), rok 2013 - 900 zl (12 miesięcy po 75 zł/miesiąc) rok 2014 - 900 zl (12 miesięcy po 75 zl/miesiąc) rok 2015 - 1050 zl (12 miesięcy po 87,50 zł/miesiąc)

rok 2016 - 780 zl (8 miesięcy po 97,50 zl/miesiąc), co w sumie wynosi 6360 zł.

Kolegium podzieliło stanowisko Starosty, iż wobec odmowy wydania pojazdu, należało odmówić przyznania wynagrodzenia za dozór. Jak wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z 21.04.2016 r., II SA/GI 38/16 (LEX nr 2050111) "Tylko przy wykonaniu dozoru z zachowaniem warunków określonych w art. 102 § 1 u.p.e.a. organy mogą orzekać o wynagrodzeniu i zwrocie koniecznych wydatków zgodnie z art. 102 § 2 tej ustawy. "Obowiązek wydania rzeczy na żądanie organu egzekucyjnego wynika bowiem wprost w art. 102 u.p.e.a. SKO podzieliło stanowisko NSA w wyroku z 28.03.2013 r., sygn. akt 1 OSK 1831/11 (LEX nr 1334588), że "Dozorca obligowany jest do wydania przechowywanej rzeczy na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Zwrot wydatków nastąpić może za okres dokonywania dozoru, a więc od chwili przekazania ruchomości dozorcy aż do momentu, kiedy wyda on rzecz właściwemu organowi. Odmowa wydania rzeczy powoduje, iż dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, w której zobligowany był on do wydania rzeczy. (...) Przyjąć zatem trzeba, iż odmowa wydania pojazdu przez dozorcę spowodowała wykluczenie możliwości dochodzenia przez niego kosztów dozoru za okres następujący po dacie, w której sprzeciwił się odbiorowi rzeczy. Gdyby odbiór ten nie nastąpił z przyczyn leżących po stronie organu, dozorca mógłby skutecznie wynagrodzenia takiego dochodzić, jednakże brak woli wydania rzeczy spowodował, iż jego roszczenie stało się niemożliwe do spełnienia. "

Kolegium zaznaczyło, że wbrew zarzutom zażalenia, w aktach znajdują się dokumenty wskazujące, że dozorca był kilkakrotnie informowany o woli Starosty odebrania ww. pojazdu. Nie mógł zatem wstrzymać się z wydaniem pojazdu do "zaoferowania stosownego wynagrodzenia". Byłoby to zresztą nielogiczne, ponieważ nie można przyznać wynagrodzenia wobec braku terminu końcowego przechowywania pojazdu. Udokumentowanie odmowy wydania pojazdu w dn. 01.08.2016 r nastąpiło w formie protokołu, podczas gdy NSA w wyroku z 14.07.2015 r., I OSK 3058/13 wskazał: "...konieczne jest wykazanie okresu sprawowania nadzoru nad rzeczą-samochodem, z czynności odbioru samochodu powinien być sporządzony protokół jeżeli czynność była pozytywna, tzn. odbiór samochodu miał miejsce. Protokół odzwierciedla wówczas nie tylko datę odbioru, co jest istotne dla ustalenia okresu, a także stanu samochodu, co z kolei ma znaczenie przy ustalaniu pogorszenia lub nie wartości rzeczy przechowywanej. W sytuacji natomiast czynności negatywnej, tj. odmowy wydania rzeczy właśnie wystarczająca jest notatka pracownika fakt ten niewydania rzeczy stwierdzająca. " W tej sprawie przesłuchano świadka - p. A. M., której zeznania Kolegium uznało za wiarygodne. Przy przesłuchaniu obecny był pełnomocnik strony i nie zgłaszał uwag. W aktach znajdują się również inne pisma dotyczące usiłowań odbioru tego i innych pojazdów z parkingu skarżącego oraz bezskuteczności tych działań z powodu warunkowania wydania otrzymaniem żądanej kwoty.

Zdaniem SKO, niemożliwe jednak było wstrzymanie wypłaty wynagrodzenia do wydania pojazdu wobec odmowy przyznania wynagrodzenia ponad ustalony dzień. Orzecznictwo w takich przypadkach opowiada się tylko za odmową przyznania wynagrodzenia po dniu odmowy wydania rzeczy (por. ww. wyroki NSA z 28.03.2013 r i z 14.07.2015 r.).

Skargę na powyższe postanowienie złożył S. K. zarzucając naruszenie:

• prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków z art. 6, 7, 8, 9, 77 KPA, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

• art. 130a p.r.d.;

• art. 102 u.p.e.a;

• § 4, § 6 rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

• art. 836 k.c.;

• błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy;

Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji.

Zdaniem skarżącego wynagrodzenie za dozór pojazdu należało ustalić za cały okres rzeczywistego postoju. Stawka dzienna za postój pojazdu powinna wynosić 10 zł za każdą rozpoczętą dobę. Stosunek prawny jaki powstał w związku z odpowiedzią na ofertę wysłaną do skarżącego przez Starostę [...] sierpnia 2003r., do której załączono uchwałę nr [...] Rady Powiatu [...] z [...] sierpnia 2003r. wraz z załącznikiem uzasadnia żądanie wynagrodzenia za pełen okres postoju pojazdu po stawce wskazanej w uchwale Rady Powiatu [...].

Okoliczność, że w pewnych (innych) przypadkach wynagrodzenie za postój pojazdów na parkingu strzeżonym mogło być ustalane na podstawie przepisów i w sposób powoływany organy nie oznacza automatycznie, że w przypadku skarżącego wynagrodzenie to nie mogło być ustalone na podstawie ww. oferty.

Ponadto, do skarżącego dotarły informację, że Starosta [...] wypłacał innymi podmiotom prowadzącym parkingi strzeżone na terenie powiatu wynagrodzenie w zdecydowanie wyższej wysokości niż proponował skarżącemu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017 r. – uchylające postanowienie Starosty [...] z [...].12.2016 r. (przyznające skarżącemu - 3046,94 zł wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu od 17.07.2013 r do 01.08.2016 r. i odmawiające przyznania wynagrodzenia od 16.06.2009 r. do 16.07.2013 r. ) oraz umarzające postępowanie w zakresie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu i przyznające 6360 zł za dozór i zwrot koniecznych wydatków za dozór od 16.06.2009 r do 1.08.2016 r. oraz odmawiające przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot koniecznych wydatków za dozór od 2.08.2016 r.

Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący domagał się przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu za cały okres rzeczywistego postoju przedmiotowego pojazdu na jego parkingu, przyjmując stawkę dzienną w wysokości 10 zł za każdą rozpoczętą dobę, to jest po stawce określonej w uchwale nr [...] Rady Powiatu [...] z [...] sierpnia 2003r. Żądanie to skarżący wywodził ze stosunku prawnego – w jego ocenie - powstałego na skutek odpowiedzi skarżącego na ofertę wysłaną mu przez Starostę 8 sierpnia 2003r., do której załączono ww. uchwałę.

Stanowisko to nie zasługiwało na aprobatę z następujących przyczyn.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż przedmiotowy pojazd został umieszczony na parkingu skarżącego w dniu 16 czerwca 2009r., a orzeczenie o jego przepadku na rzecz Powiatu [...] zapadło [...] czerwca 2013r. (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt: [...]).

W takiej sytuacji, stosownie do art. 130a ust. 10f p.r.d., do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W art. 102 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wskazał, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

Przytoczona regulacja przewiduje zatem dwa niezależne rodzaje należności przysługujących dozorcy, pierwsza to zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, druga to wynagrodzenie za dozór. Pierwszy rodzaj należności obejmuje rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę w związku z wykonywaniem dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą odnosić się do danego dozorcy i przedmiotu objętego dozorem, na co słusznie zwrócił uwagę organ.

Z art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika przy tym, że dozorca powinien wskazać konkretne, konieczne wydatki poniesione na dozór danego pojazdu, a także podać sposób w jaki dokonał ich obliczenia. Wyłącznie w przypadku, gdy dozorca wnioskujący o zwrot wydatków nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń, niezbędne jest ich ustalenie przez organ z urzędu.

W zakresie wynagrodzenia za dozór, w judykaturze podkreśla się, że skoro art. 102 § 2 u.p.e.a. nie podaje kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, to trzeba w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy ustawy – Kodeks cywilny dotyczące umowy przechowania. Art. 836 k.c. stanowi, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.

Tym samym, jeżeli z żądaniem występuje podmiot dozorujący pojazdy usunięte z drogi, to nie znajduje zastosowania stawka określona w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie, wbrew twierdzeniom skarżącego Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracyjnym wyłącznie stosunek administracyjnoprawny, a skoro tak, to nie obowiązują postanowienia umowne lub taryfowe mające zastosowanie w stosunkach cywilnoprawnych przy umowie przechowania.

Wbrew zatem zarzutom skargi, jak słusznie wskazało SKO, wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna być ustalana według kryteriów wynagrodzenia faktycznie stosowanego przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę przechowania dla rzeczy danego rodzaju.

Odnośnie stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. w orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się również, że należy brać pod uwagę zakres obowiązków dozorcy oraz okoliczności towarzyszące przechowaniu, a przede wszystkim miejsce i warunki przechowania, wielkość dozorowanego przedmiotu, a w konsekwencji również powierzchnię konieczną do jego prawidłowego składowania, przy uwzględnieniu właściwości tej rzeczy. Za zasadne uznaje się oparcie przez organ na informacjach dotyczących wysokości opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych w okolicy, a więc pochodzących od podmiotów wykonujących działalność gospodarczą tego samego rodzaju co wnioskodawca.

W konsekwencji przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma również podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d., jak podnosił skarżący. W stosunkach umownych przechowawca zobowiązany jest do należytego przechowania rzeczy (art. 842 k.c.). W stosunkach administracyjnoprawnych analogiczny wniosek należy wyprowadzić z art. 102 § 1 u.p.e.a. Dozorca ma obowiązek przechowywania ruchomości w taki sposób, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Oczywiste jest, że w przypadkach takich jak niniejszy zazwyczaj długi okres dozorowania pojazdu negatywnie oddziałuje na jego stan techniczny, co może wpływać na rozmiar poniesionych na dozór dodatkowych nakładów, które w tej sytuacji nie mogą być uznane za "konieczne" w świetle § 2 art. 102 u.p.e.a. Trzeba rozważyć, czy dozorca dopełnił wszelkich istotnych wymogów dozoru mających wpływ na jego przebieg oraz wykonanie. Nałożone na dozorcę obowiązki formalnoprawne mieszczą się w "wymaganych staraniach przy strzeżeniu rzeczy", które – zgodnie z orzecznictwem – składają się na jeden z czynników uwzględnianych przy ustalaniu należności z art. 102 § 2 u.p.e.a.

Należność obejmująca wysokość poniesionych wydatków, o której mowa art. 102 § 2 u.p.e.a., winna odpowiadać rzeczywistym wydatkom poniesionym przez podmiot dozorujący. Przy założeniu, że dozorcy przysługiwać winien zasadniczo wyłącznie zwrot wydatków związanych bezpośrednio z zabezpieczeniem dozorowanej ruchomości przed zniszczeniem uwzględniać należy okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu.

Nie może być zatem kwestionowane i w tej sprawie, że za czas sprawowania dozoru wskutek uchybienia prawem określonych obowiązków przez dozorcę, w tym również tych, które przyczyniły się do wydłużenia okresu przechowania rzeczy z przyczyn leżących po stronie dozorcy, uzasadnione jest nieprzyznanie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a.

W świetle przedstawionej argumentacji wskazać należy, że w aktach tej sprawy brak dowodów świadczących o ponoszeniu przez dozorcę wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Organ oparł się na ustaleniach poczynionych przez biegłego, materiale fotograficznym, który to ustalenia nie potwierdzają, aby prowadzący parking poniósł wydatki, inne niż związane ze zwykłym prowadzeniem parkingu, czy też wydatki, na zachowanie tego właśnie pojazdu (brak zadaszenia, plandeki na odkształconej w wyniku wypadku części). Należało zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że w analizowanej sprawie wydatki związane z wykonywaniem dozoru zawierają się w wydatkach poniesionych przez skarżącego na prowadzenie całego parkingu, a które zostały już uwzględnione w wynagrodzeniu za dozór.

Prawidłowe jest również stanowisko SKO w zakresie ustalenia wynagrodzenia za dozór. Zasadnie wzięto pod uwagę stawki miesięczne przechowywania pojazdów na parkingach w tej i okolicznych wymienionych miejscowościach i na tej podstawie obliczono stawkę miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów w poszczególnych latach, począwszy od: 2010r. - 70 zł, 2011r. -70 zł, 2012r. -70 zł, 2013r. - 75 zł; 2014r. - 75 zł, 2015r. - 87,50 zł, 2016 - 97,50 zł. Słusznie organ przyjął przy tym, że skoro w odniesieniu do 2009r. (data umieszczenia pojazdu na parkingu) nie ma informacji o wysokości opłaty abonamentowej na okolicznych parkingach, to uwzględniono jej wysokość za 2010r. biorąc pod uwagę tendencję zwyżkową tych opłat – co dało kwotę 6360 zł (2009r. - 490 zł - 7 mscy po 70 zł/msc; 2010r. - 700 zł - 10 mscy po 70 zł/msc; 2011r. - 700 zł - 10 mscy po 70 zł/msc; 2012r. - 840 zł - 12 mscy po 70 zł/msc; 2013r. - 900 zł -12 mscy po 75 zł/msc; 2014r. - 900 zł-12 mscy po 75 zł/msc; 2015 - 1050 zł 12 mscy po 87,50 zł/msc; 2016r. - 780 zł (8 mscy po 97,50 zł/msc).

W świetle przedstawionego wyżej stanowiska nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty skargi co do obowiązku uwzględnienia całego okresu przechowywania przedmiotowego pojazdu, a więc również po dniu odmowy wydania rzeczy, jak tego domagał się skarżący. Okoliczności odmowy wydania opisanego pojazdu wynikają jednoznacznie ze znajdującego się w aktach protokołu z 1 sierpnia 2016r. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 28 mara 2013r.sygn. akt I OSK 1831/11, LEX 1334588).

Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł o jej oddaleniu.