Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1273/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6266 Jednostki pomocnicze
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie NSA Zbigniew Ślusarczyk del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. w Elblągu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1399/12 w sprawie ze skargi Z. w Elblągu na uchwałę Rady Miejskiej w Elblągu z dnia 18 września 2012 r. nr XVII/455/2012 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "Zarząd Budynków Komunalnych" 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. w Elblągu na rzecz Miasta Elbląg kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XVII/455 z dnia 18 września 2012 r. Rada Miejska w Elblągu zmieniła § 5 załącznika uchwały w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "Zarząd Budynków Komunalnych". We wskazanym przepisie po pkt 2, w którym wymieniono zadania zakładu budżetowego, dodano pkt 2a w brzmieniu: "administrowanie nieruchomościami wspólnot mieszkaniowych, w których Gmina Miasto Elbląg posiada udziały".

W złożonej skardze Z. w Elblągu zarzuciła, że powyższa uchwała narusza jej interes prawny. Podniosła, że od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zarządzania i administrowania nieruchomościami, a powierzenie zakładowi budżetowemu kompetencji do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wykraczającym poza sferę zadań użyteczności publicznej prowadzi do dyskryminowania innych przedsiębiorców działających na tym rynku. Zdaniem skarżącej przejawia się to m.in. w możliwości dofinansowania zakładu budżetowego ze środków publicznych. Podniosła ponadto, że Zarząd Budynków Komunalnych może wykorzystać uprawnienia właścicielskie, o których mowa w ustawie o własności lokali, m.in. przez przeprowadzenie kontroli w celu zakłócania pracy prywatnych zarządców i administratorów nieruchomościami oraz podpatrywania i zapożyczania rozwiązań przyjętych przez nich, a stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.

Skarżąca wywiodła, że zaskarżona uchwała nie określa, na czym miałoby polegać administrowanie nieruchomościami przez Zarząd Budynków Komunalnych, co może prowadzić do faktycznego sprawowania przez Gminę zarządu w rozumieniu art. 20 ustawy o własności lokali. Spółka zaznaczyła, że Gmina nie ponosiłaby jednak odpowiedzialności z tytułu zarządzania nieruchomością wspólną, lecz osoby będące członkami zarządu wspólnoty, co jest niepożądane. Ponadto, uchwała prowadzi do dyskryminacji prywatnych przedsiębiorców przez zaniechanie przez podmiot publiczny kształtowania warunków równości i konkurencyjności na rynku zarządzania nieruchomościami. Uchwalenie skarżonej uchwały, w ocenie Spółki, przeczy zasadom równości i konkurencyjności. ZBK jako zakład budżetowy będzie miał uprzywilejowaną pozycję względem prywatnych przedsiębiorców z uwagi na możliwość dofinansowania zakładu budżetowego ze środków publicznych i możliwość kontroli zarządców przez ZBK. Prowadząc działalność komercyjną w formie zakładu budżetowego, Gmina ma możliwość zmonopolizowania rynku. Zarzuciła ponadto, że kwestionowana uchwała nadała gminie kompetencje, których nie przewidział żaden przepis ustawy. Zarządzanie nieruchomościami prywatnymi, wchodzącymi w skład wspólnot mieszkaniowych, nie stanowi wykonywania zadań o charakterze użyteczności publicznej. Działania takie nie odnoszą się bowiem do ogółu mieszkańców i nie stanowią usług powszechnie dostępnych, polegających na bieżącym i nieprzerwanym zaspokajaniu zbiorowych potrzeb. Ponadto skarżąca wskazała, że Rada Miejska z założenia traktuje czynności przewidziane w uchwale jako czynności o charakterze przejściowym, co również wyklucza charakter użyteczności publicznej tych działań, które zakładają trwałość i nieprzerwany charakter. Działalność, o jakiej mowa w uchwale ma charakter komercyjny, a prowadzenie jej w formie zakładu budżetowego rażąco narusza interes prawny przedsiębiorców świadczących usługi tego typu na terenie gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Elblągu wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów, w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Przypomniała, że zadaniami użyteczności publicznej, stosownie do art. 9 powołanej ustawy, są zadania własne gminy, określone w art. 7 ust. 1, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Rada wywiodła z treści powyższych przepisów oraz treści art. 18 ust. 1, art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, że administrowanie nieruchomościami wspólnot mieszkaniowych mieści się w zakresie zadań własnych gminy. Wobec tego administrowanie wspólnotami mieszkaniowymi, w których Gmina Elbląg jest współwłaścicielem, mieści się również w zakresie zadań o charakterze użyteczności publicznej, gdyż jak stanowi art. 9 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, zadaniami o charakterze użyteczności publicznej są zadania własne gminy, określone w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Gospodarka komunalna nie jest tożsama z działalnością gospodarczą, gdyż nie ma celu zarobkowego, musi też mieścić się w ramach działalności komunalnej, a jednym z jej zadań jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Wobec tego administrowanie nieruchomościami wspólnot mieszkaniowych, w których Gmina Miasto Elbląg posiada udziały, jako zadanie własne tej gminy, nie będzie przedmiotem działalności gospodarczej, z tego też względu gmina i podmioty zajmujące się zawodowo zarządzaniem nieruchomościami nie będą wobec siebie konkurencyjne. Powyższe powoduje, że administrowanie nieruchomościami może być wykonywane w formie samorządowego zakładu budżetowego. Organ gminy wskazał ponadto, że nie jest możliwe sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną przez ZBK, gdyż członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna.

W piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2013 r. skarżąca powtórzyła zarzuty dotyczące naruszenia zakazu prowadzenia działalności komercyjnej przez gminę w formie zakładu budżetowego.

Rada Miejska w Elblągu w piśmie procesowym z dnia 25 stycznia 2013 r. - uzupełnienie odpowiedzi na skargę, podtrzymała swoje stanowisko i zarzuciła ponadto, że skarżąca nie wykazała, aby przedmiotowa uchwała naruszała jej interes prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1399/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.. w Elblągu na uchwałę Rady Miejskiej w Elblągu z 18 września 2012 r. nr XVII/455/2012 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "Zarząd Budynków Komunalnych", oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w Elblągu nr XVII/455 z dnia 18 września 2012 r. zmieniająca uchwałę w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "Zarząd Budynków Komunalnych".

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przewidziana w cytowanym przepisie instytucja skargi na uchwałę organu gminy podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej stwarza możliwość ochrony interesów prawnych i uprawnień różnych podmiotów w takich sytuacjach, w których nie są one chronione w inny sposób w trybie procedury administracyjnej lub cywilnej przez kontrolę sądu administracyjnego lub powszechnego. W instytucji tej połączono kryteria dwu odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego nad działalnością uchwałodawczą organów gmin - niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 19 września 1994 r., sygn. W 5/9, OTK 1994 r., cz. II, poz. 44 i z 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK–A 2003/8/84).

Nie budzi zatem wątpliwości, że prawo do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przysługuje tylko tym podmiotom, których interes prawny lub uprawnienie zostały tą uchwałą naruszone. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi.

Wobec powyższego, warunkiem uznania legitymacji skarżącej było wykazanie, że jej prawnie chroniony interes został naruszony.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że cytowany wyżej art. 101 ust. 1 wymaga po stronie skarżącego wykazania, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (zob. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/12). Pojęcie interesu prawnego należy odnosić do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa przedmiotowego a skarżonym aktem (por. W. Kisiel [w:] K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, W. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński, S. Płażek, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Warszawa 2007, s. 712). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest norma prawa materialnego, a także przepisów prawa procesowego lub ustrojowego, stanowiąca podstawę konkretnych uprawnień skarżącego. Naruszenie tego interesu następuje zatem wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NS z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Istotne jest również, że interes prawny musi dotyczyć indywidualnej sytuacji prawnej danej osoby. Oznacza to, że nie jest możliwe opieranie go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. postanowienia NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 304/08, LEX nr 505982 i z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 280/08, LEX nr 505982). Uprawnienie wynikające z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma bowiem charakteru skargi powszechnej.

Podzielić należy stanowisko Rady Miejskiej w Elblągu, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała naruszenia własnego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Kwestionowaną uchwałą Rada Miejska rozszerzyła zadania zakładu budżetowego - Zarządu Budynków Komunalnych o administrowanie nieruchomościami wspólnot mieszkaniowych, w których Gmina Miasto Elbląg posiada udziały. Skarżąca wskazała, że realizacja powyższego uprawnienia naruszy równość i konkurencyjność prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na zarządzaniu nieruchomościami, którą to działalność skarżąca wykonuje od wielu lat.

Jak już wyżej wskazano, naruszenie interesu prawnego musi być powiązane ze wskazaniem, jakie przepisy zostały naruszone, co w konsekwencji naruszyłoby interes prawny lub uprawnienia skarżącego. Skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby jej uprawnienie, które skarżona uchwała naruszałaby.

Powołane w skardze przepisy art. 7 ustawy o gospodarce komunalnej oraz art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 9 ustawy o samorządzie gminnym nie kształtują sytuacji prawnej spółki, lecz regulują zadania gminy i formę, w jakiej powinny być one wykonywane. Przepisy te nie stanowią więc źródła jakichkolwiek praw Spółki. Wyjaśnić należy, że przepis prawa ustanawia interes prawny jednostki, jeżeli na jego podstawie organ administracji publicznej kształtuje prawa lub obowiązki jednostki o charakterze publicznoprawnym.

Dodać też trzeba, że naruszenia interesu prawnego nie można wywodzić z ogólnych wartości czy zasad prawa. O tym, czy jednostka ma w danej sprawie konkretny, indywidualny, aktualny i obiektywny interes prawny, przesądzają bowiem konkretne przepisy prawa, które co już wyżej zaznaczono, mogą być zamieszczone także w ustawach ustrojowych i procesowych. Z tego względu również wskazany przez skarżącą art. 103 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie mógł zostać naruszony zaskarżoną uchwałą. Przepis ten stanowi, że państwo stwarza, z poszanowaniem zasad równości i konkurencji, korzystne warunki dla funkcjonowania i rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, w szczególności przez: inicjowanie zmian stanu prawnego sprzyjających rozwojowi mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, w tym dotyczących dostępu do środków finansowych pochodzących z kredytów i pożyczek oraz poręczeń kredytowych; wspieranie instytucji umożliwiających finansowanie działalności gospodarczej na dogodnych warunkach w ramach realizowanych programów rządowych; wyrównywanie warunków wykonywania działalności gospodarczej ze względu na obciążenia publicznoprawne; ułatwianie dostępu do informacji, szkoleń oraz doradztwa; wspieranie instytucji i organizacji działających na rzecz przedsiębiorców; promowanie współpracy mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców z innymi przedsiębiorcami polskimi i zagranicznymi. Cytowany przepis stanowi wyłącznie generalną normę o charakterze deklaratoryjnym, nakładającą określone zadania na organy państwowe i wyznaczającą kierunek ich działania. Nie może zatem być źródłem interesu prawnego skarżącej, gdyż nie wynika z niego żadne uprawnienie skarżącej ani jej obowiązek.

W skardze powołano ponadto art. 3 i art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, które definiują pojęcie czynów nieuczciwej konkurencji i przewidują ochronę informacji poufnych przedsiębiorstwa. Powyższe przepisy nie przyznają jednak skarżącej konkretnych uprawnień, których naruszenie mogłoby stanowić źródło interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Podjęcie zaskarżonej uchwały nie narusza tajemnicy przedsiębiorstwa skarżącej, nie zmienia też z oczywistych względów ustawowego zakresu czynów niedozwolonych. Zaznaczyć dodatkowo należy, że stan zagrożenia naruszeniem nie legitymuje wniesienia skargi, z tego względu w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, LEX nr 194894). Skarżąca naruszenia tych przepisów upatruje zaś w przyszłym niezgodnym z prawem, sposobie realizacji zadania nałożonego zaskarżoną uchwałą na zakład budżetowy.

Z argumentacji zawartej w skardze i piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2013 r. wynika, że uchwała może naruszać wyłącznie interes faktyczny skarżącej, gdyż jej wykonanie może skutkować zmniejszeniem obszaru działalności Spółki i w konsekwencji utratą części dochodów. Interes faktyczny nie znajduje jednak ochrony prawnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Podmiot, który nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W świetle tej normy prawnej nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na niezgodność zaskarżonego aktu z prawem. Stwierdzenie braku interesu prawnego skarżącego skutkuje oddaleniem skargi.

Mając powyższe na uwadze, wobec braku naruszenia interesu prawnego skarżącego zaskarżoną uchwałą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Z. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzutach:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, tj. art. 3 § 1, art. 147 § 1 w związku z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niedostrzeżenie i nieuwzględnienie przy rozpoznawaniu skargi przepisów prawa materialnego konstytuujących zasadę równości wobec prawa, w tym w działalności gospodarczej, które to regulacje Sąd powinien był dostrzec i uwzględnić w ramach rozstrzygania w granicach danej sprawy zgodnie z art. 134 §1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym nieuwzględnienie przepisów art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wpłynęło na oddalenie skargi z powodu stwierdzenia braku po stronie skarżącego interesu prawnego, mimo że interes prawny skarżącego istniał i zasadne było uwzględnienie skargi;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 7 ustawy o gospodarce komunalnej, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 9 oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 103 ustawy o swobodzie działalności poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu poglądu prawnego, zgodnie z którym deklaratoryjny charakter art. 103 ustawy o swobodzie gospodarczej nie może stanowić źródła interesu prawnego, podczas gdy treść tego przepisu w płaszczyźnie działań legislacyjnych organów prawodawczych odnoszących się do sprecyzowania zadań gminy, w tym umożliwienia zakładowi budżetowemu wykonywania konkretnej działalności gospodarczej wykluczonej z katalogu zadań gminy, może być źródłem interesu prawnego skarżącego, przejawiającego się w zagwarantowaniu skarżącemu niepodejmowania przez organy gminy działań, w tym prawodawczych, sprzecznych z normą art. 103 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

3) naruszenie przepisów art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie.

4) naruszenie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu błędnego poglądu prawnego, iż interes skarżącego ma jedynie charakter interesu faktycznego, a nie prawnego.

Na tych podstawach wnosiła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Rada Miasta Elbląga w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził w pełni prawidłową wykładnię przepisów prawa, które w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) dają podstawę do wyprowadzenia naruszenia interesu prawnego.

Podstaw takich nie daje art. 3 § 1, art. 147 § 1 w związku z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 3 § 1 reguluje zakres właściwości sądu administracyjnego. Art. 147 § 1 rodzaj stosowanej sankcji wobec zaskarżonych uchwał lub aktów. Art. 134 § 1 reguluje granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Z tej regulacji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w związku z art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie ma podstaw do wyprowadzenia naruszenia interesu prawnego. Z ogólnikowego zarzutu dyskryminacji w życiu gospodarczym nie można wyprowadzić interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą.

Podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego nie dają przepisy art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 9 ustawy o samorządzie gminnym. Przepisy te regulują zakres zadań gminy (art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1) a art. 9 reguluje formy organizacyjne wykonywania zadań. Powiązanie tych przepisów z art. 101 ust. 1 nie daje podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego skarżącego. Takich podstaw nie daje też art. 7 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 45, poz. 236), której przedmiotem regulacji jest wyłączenie zadań z formy organizacyjnej samorządowego zakładu budżetowego.

Takich podstaw nie daje też art. 6 i 103 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Z zapewnienia wolności i stwarzania korzystnych warunków do funkcjonowania przedsiębiorców nie można wyprowadzić naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego skarżącego.

W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo wywiódł co do przepisów, które dają podstawy do wyprowadzenia naruszenia interesu prawnego. Wyprowadzenie naruszenia interesu prawnego w oparciu o możliwość ograniczenia konkurencyjności przedsiębiorców nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Sąd zasadnie wywiódł, że interes prawny w danej sprawie to interes indywidualny, aktualny i obiektywny, którego źródłem jest obowiązujący przepis prawa, dający podstawę do kształtowania uprawnień lub obowiązków. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy takich podstaw w zakresie uprawnień lub obowiązków skarżącego nie dają.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.