Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 889/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 50 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 roku sprawy ze skarg G. W. i D. W., A. J.– U. i A. U., J. P. i B. P., E. G. – G. i T. G., T. P. i J. P., A.G., R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko 1. uchyla zaskarżone postanowienie ze skargi A. J.–U. i A. U.; 2. odrzuca skargi G. W. i D. W., J. P. i B. P., E. G.–G. i T. G., T. P. i J.P., A. G., R.P.; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz A. J.–U. oraz A. U. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2007 r. T.B. złożył w Urzędzie Miejskim w P. wniosek o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji gazu (LPG) o zbiornik do podziemnego magazynowania paliw płynnych oraz budowie pawilonu stacji paliw z częścią socjalno-biurową i warsztatem samochodowym, na działce oznaczonej nr 7, zlokalizowanej w P. przy ul. A.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2007 r., poprzedzonym opiniami organu ochrony zdrowia i ochrony środowiska, Burmistrz P. zobowiązał T.B. do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wskazanej we wniosku inwestycji oraz określił zakres tego raportu.

W wyniku wniesionego przez T.B. zażalenia z dnia 9 marca

2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia [...], uchyliło postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], Burmistrz P. ponownie nałożył na T.B. obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wskazanego wyżej przedsięwzięcia.

W motywach uzasadnienia organ ten wskazał, że bezpośrednie i krótkie oddziaływanie planowanej inwestycji na ludzi i środowisko może mieć miejsce w fazie budowy, natomiast długotrwałe i kumulujące - w fazie eksploatacji. Na poparcie swego stanowiska organ powołał opinie organu ochrony zdrowia i ochrony środowiska, liczne sprzeciwy mieszkańców okolicznych działek oraz szczegółowe uwarunkowania, związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko do sporządzenia raportu.

W terminie otwartym do wniesienia zażalenia T.B. złożył w Urzędzie Miejskim w P., adresowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...], znak: [...], w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu, podtrzymując argumentację wyrażoną w zażaleniu z dnia 9 marca 2007 r. Inwestor zarzucił organowi I instancji:

- rażące naruszenie prawa poprzez nałożenie obowiązku wykonania raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o nieobowiązujące już rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067 ze zm.);

- odwoływanie się w uzasadnieniu postanowienia do opinii [...] [...] Inspektora Sanitarnego w P. stwierdzającej możliwość normatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, która to opinia, w ocenie skarżącego, wykracza poza wymagania określone w art. 52 ust. 1 Prawa ochrony środowiska oraz budzi zastrzeżenia co do obiektywności i faktycznej potrzeby sporządzenia raportu;

- pominięcie decydującej w sprawie opinii Starosty P., który uznał, że inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko i tym samym nie dostrzegł konieczności sporządzenia raportu;

- bezpodstawne powoływanie się organu na liczne protesty mieszkańców okolicznych działek obawiających się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi;

- nieuwzględnienie faktu, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta P., który dla terenu planowanej inwestycji ustala jako przeznaczenie uzupełniające: wytwórczość, obsługę komunikacyjną, parking, zieleń.

Na rozprawie administracyjnej w dniu 17 lipca 2007 r. pełnomocnik T.B. zmodyfikował powyższy wniosek, wskazując, że wniosek ten należy traktować i załatwić jako zażalenie na postanowienie Burmistrza P. z dnia [...]. Jednocześnie pełnomocnik inwestora wniósł o zwolnienie T.B. z obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości oraz orzekło o nienakładaniu na T.B. obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji gazu (LPG) o zbiornik do podziemnego magazynowania paliw płynnych oraz budowie pawilonu stacji paliw z częścią socjalno-biurową i warsztatem samochodowym, na działce nr 7 położonej w P. przy ul. A.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przywołując treść postanowień § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), art. 51 ust. 2-3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.), stwierdził, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, postępowanie organu I instancji zastało przeprowadzone z naruszeniem art. 51 ust. 1 i ust. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wychodząc z powyższych przesłanek, organ odwoławczy podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sprowadza się do obszernego przedstawienia stanu faktycznego sprawy oraz do stwierdzenia, że "bezpośrednie krótkie oddziaływanie planowanej inwestycji na ludzi i środowisko może mieć miejsce w fazie budowy, natomiast długoterminowe i kumulujące w fazie eksploatacji". Organ nie wskazał jednak żadnych dowodów, na których oparł to twierdzenie, a w szczególności konkretnych okoliczności świadczących o możliwości znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w kontekście szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu.

Zdaniem organu odwoławczego, nieuzasadnionym wydaje się również powoływanie się organu I instancji na obie opinie organów współdziałających, podczas gdy jedynie [...] [...] Inspektor Sanitarny w P. uznał za zasadne sporządzenie przez inwestora raportu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, określając w opinii sanitarnej z dnia [...], znak: [...], zakres tego raportu.

Natomiast Starosta P., postanowieniem z dnia [...], znak: [...], odstąpił od obowiązku opracowywania raportu, motywując swoje stanowisko tym, że planowana inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko, a nadto musi spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063).

Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że opinie wyrażone przez organy współdziałające, choć niezwykle istotne w sprawie ustalenia obowiązku sporządzenia raportu, nie są wiążące dla organu wydającego postanowienie, co wynika wprost z brzmienia art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Przepis ten nakłada jedynie obowiązek uprzedniego zasięgnięcia opinii właściwych organów w zakresie ich specjalistycznej wiedzy, ale nie oznacza automatycznie bezkrytycznego ich przyjęcia. Ocena wniosków wypływających z postanowienia [...] [...] Inspektora Sanitarnego w P. jest utrudniona wobec braku uzasadnienia prawnego i faktycznego tego postanowienia.

Organ II instancji wskazał przy tym, że nie przekonuje go również podnoszony w uzasadnieniu postanowienia argument dotyczący wnoszonych do Urzędu Miasta P. sprzeciwów wobec planowanego przedsięwzięcia właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. W przypadku postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa – każdy ma prawo zgłaszać wnioski i uwagi na każdym etapie oceny oddziaływania na środowisko, a organ prowadzący zobowiązany jest ustosunkować się do zgłoszonych żądań. Protestujący nie wykazali, że rozbudowa stacji gazu na działce nr 7 w P. może negatywnie oddziaływać na środowisko, w stopniu uzasadniającym wykonanie raportu.

Organ odwoławczy podniósł także, iż do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została załączona szczegółowa informacja o planowanym przedsięwzięciu, z której wynika, że na terenie objętym wnioskiem inwestora funkcjonuje stacja gazu płynnego (LPG), a planowane przedsięwzięcie będzie rozszerzeniem prowadzonej działalności w zakresie sprzedaży paliw (budowa zbiornika do magazynowania paliw płynnych i budowa stacji paliw) oraz napraw samochodów. W stosunku do powierzchni całkowitej działki (6019 m2) istniejące i planowane obiekty budowlane zajmować będą 550 m2, podjazdy i parkingi – ok. 1300 m2, zadaszone stanowiska przeładunku paliw płynnych - ok. 120 m2, co stanowi łącznie ok. 2000 m2, czyli ok. 30 % powierzchni działki.

W ocenie organu II instancji skala planowanego przedsięwzięcia w stosunku do powierzchni działki, na której ma być realizowana inwestycja, wydaje się być zatem stosunkowo niewielka. Nie istnieje również zagrożenie kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach sąsiednich, ponieważ w sąsiedztwie stacji znajduje się zabudowa mieszkaniowa, a najbliżej położona stacja paliw usytuowana jest w odległości ok. 500 m. Ponadto z mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego wniosek dotyczy oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie wynika, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach działki nr 7. Należy przy tym zwrócić uwagę na konieczność zastosowania na etapie realizacji i eksploatacji stacji rozwiązań technologicznych, które muszą odpowiadać wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie bez znaczenia pozostaje argument podnoszony przez inwestora dotyczący przeznaczenia terenu obejmującego działkę nr 7 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta P.. Z wypisu z planu miejscowego wynika, że podstawowa funkcja tego terenu to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i produkcyjno-usługowa, a uzupełniające przeznaczenie terenu – wytwórczość, obsługa komunikacji, parkingi, zieleń. Z zapisów tych wynika zatem, że na terenie obejmującym między innymi działkę nr 7, przewiduje się budowę obiektów służących obsłudze komunikacji, do których zaliczyć należy również stację paliw.

Uwzględniając powyższe, organ ten stwierdził, że w sprawie nie zachodzi konieczność sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem G.W. i D.W., A.J..-U. i A. U., J.P. i B.P., E.G.-G .i T.G., A.G., T.P. i J.P. oraz R.P. złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnieśli, że zostali w mało zrozumiały sposób zawiadomieni o terminie rozprawy przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S.

W ich ocenie organ odwoławczy wszelkie fakty i dowody oceniał korzystnie dla inwestora. Postanowienie nie rozstrzyga zagadnienia przepisów ochrony środowiska, warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać stacje paliw i gazowych w oparciu o rozporządzenie z listopada 2005 r. oraz przepisów przeciwpożarowych z maja 2007 r.

Zdaniem skarżących już sama nazwa inwestycji wprowadza w błąd (rozbudowa stacji gazu LPG). Ma bowiem powstać nowa stacja paliw płynnych. W trakcie działalności takiej stacji wydzielają się substancje trujące i rakotwórcze (benzen, toulen, benzoalfapiren, inne). Uruchomienie stacji paliw płynnych i warsztatu samochodowego zwiększy w bardzo dużym stopniu ruch samochodów, a więc nie pozostanie bez wpływu na środowisko (spaliny, hałas).

Ponadto, w ocenie skarżących, Kolegium nie zadało sobie trudu, aby dokładnie sprawdzić przeznaczenie terenu planowanej inwestycji. Podstawową funkcją tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, która została zrealizowana na większości działek. Zadziwia także sposób wskazania powierzchni przeznaczonej pod zabudowę. Kolegium nie wzięło bowiem pod uwagę szerokości działki pod planowaną inwestycję ani też odległości od istniejących domów mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wnosząc o oddalenie, podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Zarządzeniem z dnia 1 października 2007 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionych skarg, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

W wykonaniu powyższego wezwania wpis sądowy od skargi uiścili jedynie A.J..-U. oraz A.U. (w dniu 12 października 2007 r.). Pozostali skarżący, mimo doręczenia im wezwania w tej kwestii wraz z pouczeniem o skutkach jego niewykonania, nie uiścili w zakreślonym przez Sąd terminie wpisu od wniesionych skarg.

Jednocześnie zarządzeniem z dnia 16 października 2007 r. wezwano skarżącą A.G. (II SA/Łd 888/07) do wskazania daty, w której powzięła wiadomość o wydaniu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...], (w szczególności wyjaśnienia, czy był to dzień doręczenia postanowienia któremuś z domowników i podania, któremu z nich). Jednocześnie wezwano także skarżącą R.P. (II SA/Łd 889/07) do wyjaśnienia, jaki tytuł prawny przysługuje jej do nieruchomości nr ewid. 8/3, obręb 13, zlokalizowanej w P., przy ul. A.

Termin wykonania powyższych zarządzeń zakreślono na 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. skarżący: A. J.-U. i A.U. oraz G.W. poparli skargi i wnieśli o zwrot kosztów postępowania. A. J.-U. i A.U. oświadczyli przy tym, że na swojej działce posiadają budynek mieszkalny, w którym zamieszkują. Budynek znajduje się w odległości ok. 6.20 m. od granicy działki inwestora. Działka skarżących, jak i działka inwestora, mają szerokość ok. 22 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji bądź postanowienia nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W przypadku zaś braku występowania powyższych naruszeń prawa oraz przepisów postępowania Sąd, stosownie do art. 151 p.p.s.a, nie uwzględniwszy skargi – oddala ją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji uznał za zasadne uchylić zaskarżone postanowienie ze skargi wniesionej przez A.J.-U. i A.U., a ponadto odrzucił skargi G.W. i D.W., J.P. i B.P., E.G.-G. i T.G., A.G., T.P. i J.P. oraz R.P.

Przechodząc w pierwszej kolejności do uzasadnienia uwzględnienia skargi A.J.-U. oraz A.U., a co za tym idzie, uchylenia zaskarżonego postanowienia, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska ( tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, ze zm.), dalej "upoś", oraz wydane na podstawie art. 51 ust. 8 tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.).

Zgodnie z art. 51 ust. 1 upoś, sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagają:

1) planowane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2;

3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2.

Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu (art. 51 ust. 2 upoś).

Postanowienie to, stosownie do art. 51 ust. 3 pkt 1 upoś, wydaje się po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska.

Z kolei rodzaje inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostały wskazane w § 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Zgodnie z punktem 22 tego paragrafu, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub produktów chemicznych, o łącznej pojemności nie niższej niż 10.000 m3, wraz z urządzeniami do przeładunku.

Stosownie zaś do § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia - sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać m.in. instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny ( pkt 35 ), a także stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów ( pkt 70 ).

Wskazać przy tym należy, że szczegółowe uwarunkowania, związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w powołanym wyżej § 3 rozporządzenia, do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zostały szczegółowo określone w § 5 tego rozporządzenia.

W rozpoznawanej sprawie planowane przedsięwzięcie zakresem swym obejmuje rozbudowę istniejącej stacji gazu (LPG) o zbiornik do podziemnego magazynowania paliw płynnych oraz budowę pawilonu stacji paliw z częścią socjalno-biurową i warsztatem samochodowym, na działce oznaczonej nr 7, zlokalizowanej w P., przy ul. A.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że sporządzenie raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, w świetle postanowień § 3 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., ma charakter fakultatywny. Niemniej, w ocenie Sądu, będąca przedmiotem analizy rozbudowa stacji paliw polegająca na budowie zbiornika do podziemnego magazynowania paliw płynnych oraz budowie pawilonu stacji paliw z częścią socjalno-biurową i warsztatem samochodowym, z uwagi na brak możliwości jednoznacznej oceny oddziaływania tejże inwestycji na środowisko w oparciu o przedstawioną przez inwestora dokumentację ("Informację o planowanym przedsięwzięciu"), sporządzoną wszakże na jego zlecenie, wobec negatywnej w tym zakresie opinii sanitarnej [...] [...] Inspektora Sanitarnego w P. (z dnia [...]. nr [...]), obligowała organ orzekający do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia spornego raportu.

Podstawy nałożenia tego obowiązku w rozpoznawanej sprawie upatrywać bowiem należy w postanowieniach art. 46 upoś, statuującego zasadę przezorności w sprawach oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć. Odstąpienie od sporządzenia raportu jest wyjątkiem od reguły i winno wynikać z nie budzących wątpliwości przesłanek wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśnionych przez organ, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Jednocześnie w tym miejscu za nieuprawnione uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że za zwolnieniem inwestora z obowiązku sporządzenia spornego raportu przemawia okoliczność, iż na etapie realizacji i eksploatacji stacji zastosowane zostaną rozwiązania technologiczne, odpowiadające wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Podkreślić przy tym należy, że organ orzekający o obowiązku sporządzenia raportu nie czyni tego w granicach uznania administracyjnego, ale jest związany kryteriami określonymi w powołanym powyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 lutego 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.).

Wobec powyższego uznać zatem należało, że organ odwoławczy orzekając o nienakładaniu na inwestora obowiązku sporządzenia raportu, mimo występowania rozbieżności wpływających na brak możliwości jednoznacznej oceny zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, naruszył postanowienia art. 51 ust. 1-3 upoś i naruszenie to miało wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy.

Jednocześnie w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zaskarżone postanowienie budzi zastrzeżenia natury formalnoprawnej, które czynią zasadnym twierdzenie o naruszeniu przez organ orzekający przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście wskazać należy, iż treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, dowodzi, że organ odwoławczy, mimo wynikającego z art. 15 k.p.a. (zasady dwuinstancyjności) obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, swoje rozstrzygnięcie, a ściślej jego motywy, ograniczył do polemiki ze stanowiskiem organu I instancji, zawartym w postanowieniu z dnia [...]. Tymczasem jego obowiązkiem, jako organu prowadzącego postępowanie, było dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, względnie jego uzupełnienie na zasadzie art. 136 k.p.a., by - w efekcie tych czynności - postępowanie zostało zwieńczone jednym z rozstrzygnięć zawartych w art. 138 k.p.a. W żadnym przypadku realizacja tego obowiązku nie może natomiast polegać na kontroli legalności rozstrzygnięcia zapadłego przed organem I instancji, znajdującej swój wyraz w konstatacji, że postępowanie organu pierwszej I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto dokonana w ograniczonym zakresie ocena zgromadzonego materiału dowodowego nacechowana jest wątpliwościami organu co do okoliczności, które uznał za udowodnione.

W tym względzie uwagę Sądu zwraca choćby sposób ustalenia przez organ stosunku skali planowanego przedsięwzięcia do powierzchni działki, na której ma być realizowana inwestycja. W ocenie organu skala planowanego przedsięwzięcia w stosunku do powierzchni tej działki "wydaje się być" stosunkowa niewielka.

Należy jednak zwrócić uwagę na szerokość działek ( ok. 22 m ), a nadto fakt, iż budynek mieszkalny skarżących A.J.-U. i A.U. usytuowany jest w odległości zaledwie kilku metrów od granicy z działką inwestora.

Zastrzeżenia Sądu budzi także zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu w kwestii utrudnień dotyczących oceny opinii sanitarnej [...] [...] Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...], znak: [...], z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Przypomnieć w tym miejscu bowiem należy, że organ wydający postanowienie w przypadku wystąpienia wątpliwości co do zasadności opinii organu z nim współdziałającego, powinien podjąć stosowne kroki celem potwierdzenia zasadności przesłanej mu opinii. Obowiązek ten wynika z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi orzekającemu podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Powyższe rozważania pozwalają przyjąć, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 51 ust. 1-3 upoś oraz art. 7 i art. 15 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy rozważy wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście przesłanek określonych w art. 51 upoś, uwzględniając przy tym ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, także w zakresie naruszeń przepisów postępowania, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się w dalszej kolejności do skarg wniesionych przez G.W. i D.W, J.P. i B.P., E.G.-G. i T.G., T.P. i J.P., Sąd orzekł o ich odrzucenia z uwagi na brak uiszczenia przez skarżących wpisów, mimo skierowanego tym przedmiocie wezwania i pouczenia o skutkach jego niewykonania, w terminie 7 dni od doręczenia. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna (...), od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Wpis w niniejszej sprawie stanowił kwotę 100 zł od każdej z wniesionych skarg. Skarżący mimo wezwania doręczonego G.W. i D.W., E.G.-G. i T.G., T.P. i J. P. (w dniu 8 października 2007 r.), J.P. (w dniu 9 października 2007 r.) i B.P. (w dniu 17 października 2007 r.), wpisów tych nie uiścili.

Jednocześnie Sąd odrzucił skargi wniesione przez A.G. i R.P., które mimo wezwania do nadesłania żądanych przez Sąd informacji i pouczeniu o skutkach jego niewykonania, nie nadesłały wyjaśnień wskazanych w zarządzeniu z dnia 16 października 2007 r. Dodać przy tym należy, że R.P. jest wraz z J. i T. P. współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej nr ewid. 83, obręb 13, zlokalizowanej w P., przy ul. A i nie brała ona udziału w postępowaniu administracyjnym, co tym samym przesądza o niedopuszczalności jej skargi z mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł, jak w sentencji wyroku, odpowiednio na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. ( pkt 1-szy ), art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a ( pkt 2 –gi ).

W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a ( pkt 3-ci ).

Uwzględniając przy tym treść art. 152 p.p.s.a., z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał za bezprzedmiotowe orzekanie w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

(MSi)