Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 442/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku wynikającego z faktur VAT za poszczególne miesiące 2007 roku postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z 19 czerwca 2012 r. w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zapłaty przez P.K. podatku wynikającego z faktur VAT za poszczególne miesiące 2007 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy – odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazał m.in., że na dzień wydania rozstrzygnięcia, tj. na 31 stycznia 2013 r. był w posiadaniu dokumentacji uzasadniającej przyjęcie, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązań został - zgodnie z dyspozycją art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej - przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego (na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od .../..... do .../..., o którym Podatnik został zawiadomiony. W piśmie z dnia 16 listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wskazał m.in., iż w dniu 07 listopada 2012 roku postanowieniem Nr ...../...... nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.nr ...../... z dnia 19.06.2012r., oraz postanowieniem Nr ..../..... nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nr ...../.... z dnia 19.06.2012r.. Z treści pisma tego organu z dnia 27 listopada 2012 r. Nr ..../.... wynika natomiast, że środek egzekucyjny, o którym mowa powyżej zastosowany został w dniu 14 listopada 2012 r.

W dniu 5 grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od ..../..... do ..../.... Zgodnie z treścią tegoż rozstrzygnięcia organ egzekucyjny uznał zarzuty zobowiązanego, w tym m.in. zarzut naruszenia art. 239a Ordynacji podatkowej. Wydane w przedmiocie podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r. decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.(z dnia 19.06.2012 r. Nr .../... oraz z dnia 19.06.2012 r. Nr .../.....) w dniu podjęcia czynności przez organ egzekucyjny (data wystawienia ww. tytułów wykonawczych: 08.11.2012r.) nie miały waloru ostatecznych, nie miały także nadanej klauzuli natychmiastowej wykonalności - data doręczenia postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności: 14.11.2012 r.

W dniu 04.12.2012 r. wystawione zostały przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. tytuły wykonawcze o numerach od .../... do .../.... dotyczące zaległości, które uprzednio dochodzono w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach od .../.... do ..../..., z wyjątkiem zaległości za styczeń, luty i częściowo marzec 2007 r., a także grudzień 2007 roku. Zgodnie z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16.11.2012 r. w dniu 14.11.2012 r. dłużnik zajętej wierzytelności (BS K.) w części zrealizował zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Dokonana wpłata (w kwocie 30.000 zł) została rozliczona na poczet zaległości za styczeń, luty i częściowo za marzec 2007 r.

Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25 marca 2013 r. na należności objęte ww. tytułami wykonawczymi (o numerach od .../... do .../...) dokonano zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych i zajęcia rachunku bankowego. Organ egzekucyjny pismem z dnia 05.12.2012 r., nr zawiadomienia .../..... (data odbioru ww. zawiadomienia przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Bank Spółdzielczy K. 10.12.2012 r.) dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego dłużnika. W dniu 21.12.2012 r. organ egzekucyjny (Naczelnik Urzędu Skarbowego w K.) zawiadomił Podatnika o dokonaniu zajęcia, o którym mowa powyżej (odbiór korespondencji potwierdziła M.K.- matka zobowiązanego), a także o dokonanym zajęciu z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych (dłużnik zajętej wierzytelności: Urząd Skarbowy w K.). Tym samym spełniona została dyspozycja przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego – w ocenie organu odwoławczego – objęte zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowe w dacie wydawania rozstrzygnięcia nie były przedawnione.

Pismem z dnia 6 marca 2013 r. podatnik złożył skargę na wskazane rozstrzygnięcie organu odwoławczego.

Tut. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 480/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 14 lutego 2013 r. umarzające postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 19 czerwca 2012r. orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał m.in., że powstaje pytanie o potencjalne konsekwencje w sferze materialnoprawnej, wynikające z wydania postanowienia uchylającego akt, stanowiący podstawę prawną zastosowania środka egzekucyjnego. W niniejszej sprawie do takich doszło i łatwo je dostrzec, co uwidacznia data wydania decyzji wymiarowej ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 31 stycznia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję organu kontroli skarbowej. Zobowiązanie dotyczyło daniny za 2007 rok. Postanowienie to miało stanowić podstawę prawną do potencjalnego zastosowania środka egzekucyjnego, które to działanie stosownie do art. 70 § 4 Op. przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zagadnienia te są ze sobą powiązane w tym znaczeniu, że przyjęcie, iż nie funkcjonuje w obrocie to postanowienie w ogólności, determinuje zasadność stanowiska strony, co do ewentualnych następstw stwierdzenia nieważności takiego postanowienia wówczas gdy uzyska atrybut postanowienia ostatecznego (art. 247 par. 1 Op. w zw. z art. 219 Op.).

W konkluzji Sąd stwierdził, że odmowa rozpoznania zażalenia sprawie zamyka stronie potencjalną możliwość skorzystania z instytucji stwierdzenia nieważności, w sytuacji kiedy po rozpoznaniu zażalenia postanowienie to stanie się ostateczne, i przez to dowodzenia, że zastosowany rygor był obarczony wadą kwalifikowaną, nie mogąc tym samym wywołać zamierzonego przez administrację podatkową skutku materialnoprawnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy między innymi od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.

W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Istotną kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dla rozstrzygnięcia wskazanej kwestii kluczowe znaczenie ma zaś kierunek rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostateczej decyzji wydanej wobec podatnika.

Rozstrzygnięcie tamtej sprawy wywiera wobec powyższego bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania i ma ono znaczenie prejudycjalne.

Wobec powyższego, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.

IB