Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1102/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia NSA Andrzej Przybielski Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 24 maja 2002 r., nr [...], 2. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie 1 wyroku nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

"A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. pismem z dnia 3 kwietnia 2002 roku wniosła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji nawierzchni drogowej z chodnikami i niezbędną infrastrukturą techniczną, wskazując, iż ww. inwestycja będzie realizowana w G. ul. [...] - na działkach gruntu nr [...], [...], [...] i [...].

Pismem z dnia 17 kwietnia 2002 roku zawiadomiono o wszczęciu, na skutek wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G., postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji odcinka ulicy [...] (dz. nr [...], [...], [...] oraz część dz. nr [...], [...], [...]) w G.

Prezydent Miasta decyzją z dnia 24 maja 2002 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 roku, nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie ustaleń miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 17 czerwca 1998 roku (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego z dnia 25 września 1998 roku, nr 64, poz. 335), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji odcinka ulicy [...] (dz. nr [...], [...], [...] oraz część dz. nr [...], [...], [...]) w G. wraz z włączeniem w ul. [...].

W sentencji decyzji organ I instancji wskazał, iż nieruchomość wskazana we wniosku wchodzi w skład terenów dla których miejscowy plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście G. przewiduje funkcję ulicy dojazdowej [...] oraz obecnej ulicy [...] do przekształcenia w ulicę zbiorczą [...]. Zawarł również w decyzji zalecenia dotyczące zagospodarowania terenu i charakteru zabudowy, infrastruktury technicznej i komunikacji, warunków jakie należy spełnić występując o wydanie pozwolenia na budowę oraz ustalił termin ważności decyzji do dnia 31 grudnia 2005 roku (pkt 7). W punkcie 4 sentencji decyzji określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazując, iż przy realizacji inwestycji należy przestrzegać wymogów art. 5 ust. 2 w zw. z art.5 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz nakazując uzgodnienie warunków zajęcia terenu na czas trwania prac z właścicielami i zarządcami terenu. Stwierdził nadto, iż wnioskowana inwestycja nie może powodować utrudnienia w dojściach i dojazdach do sąsiednich posesji, jak również nie może pogorszyć warunków technicznych tych posesji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż koncepcja modernizacji istniejącej ulicy Ujeścisko (obecnie w najszerszym miejscu o szer. 3m) według wariantu I, przewidującego realizację ulicy o szerokości w liniach rozgraniczenia 10m (6m pas jezdni z obustronnym chodnikiem o szer. 2m), uzyskała pozytywną opinię Wydziału Infrastruktury Miejskiej Urzędu Miasta. Stwierdził również, iż budowa dróg i infrastruktury technicznej jest nieodzownym elementem prawidłowego funkcjonowania terenu przewidzianego pod zabudowę mieszkaniową, a planowana inwestycja będzie obsługiwać istniejącą i projektowaną zabudowę mieszkaniową w tym rejonie i jest zgodna z ustaleniami wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnośnie protestów zgłaszanych w toku postępowania przez właścicieli nieruchomości graniczących z inwestycją organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z zapisami planu obowiązuje 4m nieprzekraczalna linia zabudowy od linii rozgraniczających ulicy [...], jednakże - jak wynika z akt archiwalnych, teren posesji [...] jest w strefie uciążliwości ulicy [...], a adaptacja budynku na cele mieszkalne jest możliwa do czasu jego dekapitalizacji, ponadto odnośnie ww. posesji oraz nieruchomości dz. nr [...] i [...] brak akt archiwalnych potwierdzających wybudowanie obiektów tam usytuowanych na podstawie pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. G. zażądała aby w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji zagwarantował jej, że zajmowany przez nią budynek nie będzie poddany działaniu szkodliwych czynników w postaci drgań dynamicznych, a jego mieszkańcy nie będą narażeni na zwiększone działanie spalin z samochodów przejeżdżających planowaną ulicą.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż zmodernizowana ulica [...] będzie obsługiwać osiedle budowane przez przedsiębiorstwo ,,A", w związku z czym natężenie ruchu samochodowego na ulicy [...] znacznie wzrośnie, zaś w pewnych porach dnia, w związku z niewydolnością ulicy [...], przy wyjeździe z ulicy [...], będą tworzyły się zatory uliczne, a stojące w nich pojazdy będą wydzielały spaliny w niewielkiej odległości od jej domu. Zwiększony ruch samochodów spowoduje wzrost intensywności drgań podłoża, które to drgania już dzisiaj wpływają destruktywnie na stan techniczny jej budynku.

Mając na uwadze powyższe odwołująca się wniosła o to aby w decyzji zabezpieczono jej interesy poprzez takie zaplanowanie pasa ulicy w liniach rozgraniczenia, aby odległość istniejącej zabudowy od pasa jezdni była nie mniejsza niż 4 metry, co w jej ocenie można osiągnąć ograniczając szerokość jednego z chodników oraz odsuwając o uzyskaną w taki sposób odległość jezdnię od istniejącej linii zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 czerwca 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 40 ust. 1 i 3, art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaleń miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta G. [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 17 czerwca 1998 roku uchyliło zaskarżoną decyzję w punkcie 7 i w tym zakresie orzekło, iż zaskarżona decyzja jest ważna do dnia 30 listopada 2006 roku, a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, która ma charakter promesy, uprawniającej inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę, na określonych w niej warunkach. Przy czym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy zamierzenie (inwestycja) jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy cyt. ustawy). Organ stwierdził także, iż projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Miasta G. [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 17 czerwca 1998 roku albowiem w zapisach jednostek planu, w których inwestycja ma być realizowania, wyraźnie zapisano w zakresie przewidywanych i dopuszczonych nim funkcji: "ulica dojazdowa [...] - ulica [...] z przedłużeniem ulicy" oraz "obecnie ulica [...]- do przekształcenia w ulicę zbiorczą [...] - ul. [...]". a zatem spełnione są wymagania przewidziane przepisem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż organ I instancji wprowadził w treści decyzji zapisy mające na celu ochronę interesów właścicieli działek sąsiednich, w szczególności w pkt. 2 decyzji dotyczącym ochrony środowiska oraz w pkt 4, w którym nakazano projektowanie i zrealizowanie inwestycji w sposób gwarantujący ochronę uzasadnionych interesów trzecich, zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. W skazał również, iż organ I instancji nie pominął sprawy dojścia i dojazdu do nieruchomości sąsiednich oraz nakazał uzgodnienie warunków zajęcia terenu na czas prac. Organ II instancji wyjaśnił także, iż wszelkie zawarte w decyzji zapisy muszą być uwzględnione w przygotowywanym projekcie budowlanym i w nim właśnie zostaną sprecyzowane poprzez konkretne rozwiązania architektoniczne i budowlane. Strony będą mogły kontrolować ich realizację w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę.

W skardze na powyższą decyzję B. G. zarzuciła jej:

• pominięcie w niej okoliczności określonych w art. 88 Kodeksu postępowania administracyjnego, co spowodowało oparcie jej na przesłankach uwzględniających racje tylko jednej ze stron, w tym przypadku Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miejskiego w G., co z kolei było skutkiem nie respektowania dyspozycji określonej w art. 75 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego;

• ochronę interesów tylko jednej strony uczestniczącej w postępowaniu;

• nie respektowanie art. 5 ustawy Prawo Budowlane.

Równocześnie skarżąca zwróciła się do Sądu o podjęcie rozstrzygnięcia gwarantującego ochronę jej interesów, w szczególności zaś pozwalającego ograniczyć ujemny wpływ na jej dom drgań dynamicznych powodowanych przez przejeżdżające samochody poprzez postulowane przez nią przesunięcie pasa drogi oraz, tym samym, stworzenie warunków ograniczających emisję spalin bezpośrednio zagrażających jej zdrowiu.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż istotę jej odwołania stanowił wniosek o takie zaprojektowanie przebiegu modernizowanej ulicy [...], aby pas jezdni przebiegał w odległości co najmniej 4 metrów od obecnej linii zabudowy. Podała, iż obecna ulica [...] jest drogą gruntową usytuowaną w odległości około 150 - 200cm od linii zabudowy, droga ta, w związku z budowami prowadzonymi przez firmy "B" oraz ,,A" jest intensywnie eksploatowana, co już obecnie naraża jej dom na niebezpieczeństwo. Po przebudowie ulica [...] ma stanowić ciąg komunikacyjny dla [...], budowanego obecnie przez firmę ,,A". Przed rozpoczęciem inwestycji budowlanych w rejonie ulicy [...] ruch samochodów po jej nawierzchni był minimalny bowiem z powodu stanu drogi korzystali z niej tylko mieszkańcy. Po wybudowaniu osiedli, ruch na ulicy [...] zwiększy się w granicach od 200 do 300 razy.

Skarżąca stwierdziła nadto, iż planowana realizacja pasa jezdni w bezpośredniej bliskości obecnej linii zabudowy (od około 150 do 200cm) naraża ściany domów zlokalizowanych bezpośrednio przy ulicy [...] na pęknięcia, a mieszkańców tychże na szkodzącą zdrowiu emisję spalin wytwarzanych przez przejeżdżające samochody, jest zatem sprzeczna z przepisami ustawy o ochronie środowiska.

Zarzuciła także organowi II instancji, iż w swojej decyzji nie odniósł się w zasadzie do treści jej zastrzeżeń bowiem istotą jej odwołania nie było zanegowanie zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z planem zagospodarowania przestrzennego miasta G., a organ II instancji oparł swoją argumentację głównie na wykazaniu takiej zgodności, co nie pozostaje w żadnym związku z podstawą jej odwołania.

Zarzuciła także, iż organ II instancji nie zbadał czy ewentualne przesunięcie zaplanowanego pasa drogi rzeczywiście będzie równoznaczne z zaniechaniem jej budowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (por. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224).

W ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości stwierdzenie, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winno toczyć się z udziałem właścicieli lub użytkowników wieczystych działek, na terenie których ma zostać zrealizowana planowana inwestycja, którzy są stronami tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 5 sędziów z dnia 25 września 1995 roku (VI SA 13/95, ONSA 1995/4/154), zgodnie z którym stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z planowaną inwestycją. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. uchwały z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że określa ona w sposób wiążący m.in. dopuszczalny na danym terenie rodzaj inwestycji, a więc także inwestycji uciążliwej, obniżającej wartość nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy niewątpliwie wkracza zatem w sferę praw i obowiązków właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, a w każdym razie może wkraczać w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Oczywiście nie każda budowa będzie rodziła uprawnienie do uczestniczenia w postępowaniu właściciela (użytkownika wieczystego) sąsiedniej nieruchomości albowiem w konkretnych okolicznościach danej sprawy kryterium oceny stanowić będzie wykazanie przesłanek z art. 28 k.p.a., jednakże charakter inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania (modernizacja, przebudowa drogi) pozwala przyjąć, iż właściciele i użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z działkami, na których inwestycja będzie realizowana, winni być także uznani za strony niniejszego postępowania.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta decyzją z dnia 24 maja 2002 roku, utrzymaną co do zasady w mocy w postępowaniu odwoławczym, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji odcinka ulicy [...] na działkach oznaczonych numerami [...], [...], [...] oraz częściowo na działkach o nr [...], [...] oraz [...].

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy użytkownikiem wieczystym działki [...] jest Przedsiębiorstwo "C" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. Spółka ta jest także – według danych zawartych w aktach – użytkownikiem wieczystym działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z planowaną inwestycją.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w świetle powyższych ustaleń nie ma żadnych wątpliwości, iż Przedsiębiorstwo "C" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. winno być - zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji wskazanej w treści decyzji Prezydent Miasta z dnia 24 maja 2002 roku i brać w nim czynny udział.

Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, organy obu instancji mimo, iż same uznały ww. spółkę za stronę niniejszego postępowania, wskazując ją w rozdzielnikach pism i decyzji wydanych w niniejszej sprawie, nie ustaliły adresu jej siedziby, bezzasadnie wysyłając wszelką korespondencję do ww. spółki na adres, spod którego przedmiotowa spółka się wyprowadziła, o czy poczta powiadomiła organ I instancji zwracając organowi wysłane do ww. spółki zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę pozbawiły "C" spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w G., bez jej winy, udziału w całym toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie naruszyły jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Strona ma bowiem prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, od jego wszczęcia do zakończenia decyzją, a organy administracji mają obowiązek zapewnić jej możliwość realizacji tych uprawnień (zob. Barbara Adamiak w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2004, str. 81-85 oraz wskazane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm./).

Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania natomiast - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Naruszenie to przy tym stanowi przesłankę uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Ta okoliczność ma bowiem charakter formalny, co oznacza, iż sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego fragmencie bez jej winy stanowi dostateczny powód zarówno do wznowienia postępowania administracyjnego, jak i do uchylenia decyzji wydanej w jego wyniku (zob. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2001 roku, II SA/Gd 894/99, LEX nr 76089 oraz komentarz Barbary Adamiak do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2004, str. 639)

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta i na podstawie art. 152 ww. ustawy orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane.

Odnosząc się do zarzutów skargi należało przy tym wskazać, iż jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 roku (IV SA 2709/98, Baza Orzeczeń LEX nr 53357) istota postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sprowadza się w zasadzie do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skoro bowiem ustawodawca zdecydował się na rozdzielenie w postępowaniu administracyjnym dwu faz procesu inwestycyjnego, niedopuszczalne byłoby przyjęcie założenia, że przedmiotem badania zarówno w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę byłyby te same okoliczności. Co za tym idzie kwestie sporne co do zagadnień techniczno - budowlanych dotyczących inwestycji mogą być rozstrzygane tylko w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji winien przede wszystkim w sposób nie budzący wątpliwości ustalić przedmiot niniejszego postępowania albowiem z pisma inwestora "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. z dnia 3 kwietnia 2002 roku wynika, iż ww. spółka wniosła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, która miała być realizowana w G. ul. [...] - na działkach gruntu nr [...], [...], [...] i [...], natomiast na skutek tego wniosku wszczęto postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji odcinka ulicy Ujeścisko na działkach nr [...], [...], [...] oraz części działek nr [...], [...], [...] w G.

Organ powinien także ustalić krąg stron niniejszego postępowania, a w szczególności stwierdzić kto jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działek objętych inwestycją i pozostających w jej bezpośrednim sąsiedztwie.

Po dokonaniu powyższych ustaleń winien rozpatrzyć niniejszą sprawę uwzględniając unormowanie zawarte w treści art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.).

Sygn. akt II SAlGd 1102/03