Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 613/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

﻿Sygn. akt II OSK 613/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 937/12 w sprawie ze skargi Gminy [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 937/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi Gminy G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz zasądził od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej Gminy G. kwotę 340 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Burmistrz G. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...],[...],[...], oraz [...].

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...],[...],[...] oraz części wsi [...] w całości, wskazując na brak koniecznych zmian w układzie komunikacyjnym terenu objętego projektem planu, brak porozumienia mającego określać zasady rozbudowy wskazanego układu drogowego oraz niezgodności z zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.

Burmistrz G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym postanowieniem podnosząc, że z uwagi na upływ terminu na wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu planu, wyznaczonego na 21 dni od doręczenia wniosku o uzgodnienie z dnia 15 listopada 2011 r., postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. stało się bezprzedmiotowe, a jego rozstrzygnięcie nie mogło być wzięte pod uwagę w dalszych pracach nad projektem planu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uchylił postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. i zmienił swoje poprzednie rozstrzygnięcie w ten sposób, że odmówił uzgodnienia projektu planu w części dotyczącej bezpośredniego włączenia układu komunikacyjnego obszaru objętego opracowaniem planu, poprzez drogę oznaczoną symbolem 3 KD-L, do węzła autostradowego "G.".

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", zobowiązuje organ odpowiedzialny za sporządzenie projektu planu miejscowego do jego uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę.

W przypadku przedmiotowego planu wpływ ten będzie niewątpliwy, gdyż teren objęty planem przeznaczony jest pod budowę parku rozrywki, który w przyszłości może generować ruch drogowy powodujący zakłócenia i zmiany warunków ruchu na realizowanym aktualnie węźle drogowym "G.", o ile ruch ten zostanie wprowadzony na skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] bez zachowania wymaganych przepisami odległości pomiędzy skrzyżowaniami lub zostanie bezpośrednio włączony do węzła poprzez rondo na drodze wojewódzkiej bez niezbędnej rozbudowany węzła.

W przypadku wprowadzenia bezpośredniego podłączenia lokalnego układu komunikacyjnego (poprzez drogę oznaczoną symbolem 3 KD-L) do węzła "G." Autostrady A-2, podłączenie do węzła każdorazowo może nastąpić po dokonaniu jego rozbudowy, przed oddaniem do użytkowania planowanego przez inwestora prywatnego przedsięwzięcia inwestycyjnego, zrealizowanego na warunkach wskazanych przez GDDKiA, która określi zakres rozbudowy węzła i szczegółowe warunki techniczne, sprecyzowane w odrębnej umowie trójstronnej z inwestorami i Gminą G. oraz w oparciu o art. 16 ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, najniższą klasą drogi, jaka może być podłączona bezpośrednio do autostrady A-2 jest klasa G. Klasę taką mogą posiadać drogi krajowe i wojewódzkie oraz wyjątkowo w uzasadnionych przypadkach drogi powiatowe. Oznacza to, że drogi o znaczeniu lokalnym (klasy Z, L i D) nie mogą być bezpośrednio podłączone do autostrady, a każde odstępstwo od warunków technicznych określonych w powyższym rozporządzeniu wymaga zgody ministra właściwego ds. transportu.

Warunki techniczne określone w powyższym rozporządzeniu, jak zaznaczono, nie zostały uwzględnione w przedłożonym do uzgodnienia projekcie, co było powodem negatywnej opinii wyrażonej w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012 r. Ponadto, na rysunku projektu planu część węzła autostradowego "G." została błędnie oznaczona symbolem 2 KD-G (jako teren przeznaczony pod drogę publiczną klasy głównej). Jednocześnie w tekście tego planu w § 32 pkt 2 wskazano przeznaczenie terenu 2 KD-G jako teren komunikacji drogowej - drogi publicznej klasy głównej - jako cześć węzła autostradowego. Węzeł stanowi element autostrady objęty jej liniami rozgraniczającymi i nie może być oznaczony jako teren drogi klasy G.

Układ komunikacyjny dróg publicznych obsługujących teren przeznaczony pod park rozrywki, a objęty projektem tego planu, powinien zostać zaprojektowany z uwzględnieniem przepisów wynikających z art. 5, 6, 6a i art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) oraz zgodnie z warunkami technicznymi, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zaprojektowany układ komunikacyjny w szczególności powinien być zgodny z przepisami Działu I Przepisy ogólne (§ 1-4) oraz Działu II Usytuowanie drogi (§ 5-9) rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430), określającymi zasady kształtowania sieci dróg publicznych. Przedstawiony do uzgodnienia projekt planu nie zachowuje warunków technicznych prawnie przewidzianych, a projektowane rozwiązanie polegające na bezpośrednim włączeniu do autostrady A-2 układu lokalnego, nie zostało zagwarantowane umową lub porozumieniem w kwestii rozbudowy węzła przed oddaniem realizowanych przedsięwzięć do użytkowania, na koszt inwestorów prywatnych.

Gmina G. złożyła skargę na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wnosząc o jego uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że organ uzgadniający (Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad) przekroczył termin 21 dni na wydanie postanowienia, określony we wniosku o uzgodnienie z dnia 15 listopada 2011 r., i nie zawiadomił o nowym terminie załatwienia sprawy oraz nie wystąpił do Burmistrza G. o zmianę terminu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 u.p.z.p. W tej sytuacji, organ sporządzający plan miał podstawę do uznania, że nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2 u.p.z.p., w terminie, o którym mowa w art. 25 ust. 1 i 1a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Zdaniem Sądu jeżeli ustawa wymaga dla czynności uzgodnienia formy postanowienia, na które przysługuje środek odwoławczy, to tylko wydanie takiego postanowienia można uznać za skuteczne zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający. Nie są nim natomiast nieformalne pisma, projekty porozumień, ani ustne zgłaszanie uwag i propozycji do projektu planu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Bezsporne jest, że już postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2012 r., odmawiające uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wysłano po upływie dwudziestojednodniowego terminu wyznaczonego we wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. Norma art. 24 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 i 7 oraz art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie (ust. 2). Zgodnie natomiast z treścią art. 25 ust. 1 wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu (ust. 2). W takiej sytuacji organ uchwalający plan może uznać, że z uwagi na nieprzedstawienie stanowiska ani też warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w zakreślonym terminie projekt miejscowego planu należy uważać za uzgodniony stosownie do treści art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Konsekwencje przewidziane w art. 25 ust. 2 ustawy są niezależne od uznania organu. Regulacja ta stwarza fikcję prawną, iż wobec niezajęcia w terminie stanowiska przez organ współdziałający doszło do uzgodnienia lub zaopiniowania projektu. Późniejsze działania organu uzgadniającego, przejawiające się w odmowie wyrażenia zgody na warunki planu nie mają znaczenia prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1528/07). W tych okolicznościach wydanie postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po upływie wyznaczonego terminu było bezcelowe i dokonane z naruszeniem art. 25 ust. 1a i ust. 2 u.p.z.p.

Ponieważ wskazane naruszenie prawa stanowi samoistną podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, to zaznaczono, iż Sąd nie odnosi się do kwestii merytorycznych przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowienie to wydane po terminie ustawowym nie wywiera skutków prawnych, na co wskazuje art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", orzekł jak w sentencji wyroku.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono:

1. naruszenie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. poprzez nieodrzucenie skargi Burmistrza G., sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika z naruszeniem art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a.,

2. naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 § 1, 4, 6 K.p.a. poprzez uznanie, że nie doszło do przedłużenia terminu do dokonania uzgodnienia poprzez organ, o którym mowa w art. 17 pkt 6 i 7.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu organ podniósł, że skarga w tej sprawie sporządzona została przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 18 kwietnia 2012 r., który jako "organ, którego działanie zaskarżono" wskazał Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Gdy tymczasem zgodnie z przepisami zarządcą drogi jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który wydał zaskarżone postanowienie. Wskazanie zatem nie organu, lecz urzędu obsługującego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad winno spowodować odrzucenie skargi, bowiem Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie ma w przedmiotowej sprawie zdolności sądowej i braku tego nie można uzupełnić w trybie art. 31 § 1 i art. 58 § 2 P.p.s.a.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej przedstawiono przebieg postępowania w tej sprawie i w oparciu o znajdujące się w aktach dokumenty podniesiono, iż wynika z nich, że wbrew postanowieniom art. 25 ust. 2 u.p.z.p., Burmistrz G. nadal prowadził procedurę uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zaznaczono, składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, oczekiwał na merytoryczne stanowisko zarządcy drogi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zaś w związku z tym, że w niniejszej sprawie przesłanki nieważności postępowania enumeratywnie wyliczone w § 2 art. 183 P.p.s.a. nie zaistniały, przedmiotowa skarga kasacyjna mogła zostać rozpoznana w granicach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut skargi kasacyjnej niezastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. i nieodrzucenia skargi Gminy G. sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika z naruszeniem art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a to wobec nieprawidłowego oznaczenia organu, którego działania skarga dotyczyła, tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, która nie ma w przedmiotowej sprawie zdolności sądowej.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było podstaw prawnych do odrzucenia przez Sąd pierwszej instancji skargi Gminy G. w trybie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.

Przede wszystkim na wstępie zauważyć należy, iż skarga ta sporządzona przez należycie umocowanego radcę prawnego prawidłowo określała w jej osnowie przedmiot zaskarżenia, a to postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i to był właściwy organ, którego działanie zaskarżono. To, że w skardze tej, wykazując strony tego postępowania, oznaczono jako organ, którego działanie zaskarżono - Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, nie oznacza, iż w rozpoznawanej sprawie występuje organ niemający zdolności sądowej.

Zgodnie z art. 58 § 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie.

Jak powszechnie przyjmuje się w judykaturze zdolność sądowa stanowi cechę danego podmiotu, która pozwala na skuteczne prowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z jego udziałem w charakterze strony, tj. zgodnie z art. 32 P.p.s.a. skarżącego lub organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.

To norma art. 25 § 1 P.p.s.a. definiuje zdolność sądową jako "zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona". Jest ona zatem przymiotem danej jednostki, zezwalającym jej na bycie stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy podkreślić, że cechę zdolności sądowej skorelowano z posiadaniem podmiotowości administracyjnoprawnej, czyli zdolnością nabywania praw lub obowiązków w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Stanowi ona atrybut tej podmiotowości, ponieważ każdy, kto ją ma, musi mieć możność obrony swoich praw, również w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Każdy podmiot mający podmiotowość administracyjnoprawną ma zatem także zdolność sądową w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Drugą kategorię podmiotów mających zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowią organy administracji publicznej właściwe do podejmowania aktów i czynności w stosunku do osób mających podmiotowość administracyjnoprawną. Organ ten w przypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego staje się stroną przeciwną skarżącemu. Takim organem w tej sprawie był niewątpliwie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad i nie zmienia tego faktu okoliczność, że skarżąca Gmina oznaczając w skardze strony postępowania wskazała Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, a nie jej Dyrektora. Nie świadczy to o brak zdolności sądowej właściwie wskazanego w osnowie skargi organu, którego działanie zaskarżono.

Nie jest również usprawiedliwiony kolejny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 25 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1, 4, 6 K.p.a. poprzez uznanie, że nie doszło do przedłużenia terminu do dokonania uzgodnienia poprzez organ, o którym mowa w art. 17 pkt 6 i 7.

Odnosząc się do tego zarzutu podkreślić należy, iż skarga kasacyjna nie precyzuje czy ww. norma została naruszona przez Sąd pierwszej instancji poprzez jego błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie, co niewątpliwie utrudnia rozpoznanie skargi kasacyjnej w tym zakresie. Niezależnie jednak od tej wadliwości wskazać należy, iż nie można Sądowi pierwszej instancji przypisać naruszenia żadnej z tych form obrazy art. 25 ust. 1 cytowanej ustawy w zw. z art. 106 § 1, 4, 6 K.p.a.

Prezentowane w zaskarżonym wyroku stanowisko, że organ uzgadniający (Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad) przekroczył termin 21 dni na wydanie postanowienia, określony we wniosku o uzgodnienie z dnia 15 listopada 2011 r., i nie zawiadomił o nowym terminie załatwienia sprawy oraz nie wystąpił do Burmistrza G. o zmianę terminu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 u.p.z.p. jest prawidłowe. W tej sytuacji należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że organ sporządzający plan miał podstawę do uznania, że nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2 u.p.z.p., w terminie, o którym mowa w art. 25 ust. 1 i 1a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Norma art. 25 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) dotyczy terminu uzgodnienia projektu planu pozwalając burmistrzowi, wójtowi albo prezydentowi na ustalenie terminu dokonania uzgodnienia na okres nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia udostępnienia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. We wniosku o uzgodnienie przedmiotowego projektu planu, doręczonym organowi uzgadniającemu w dniu 15 listopada 2011 r., Burmistrz G. ustalił termin zaopiniowania i uzgodnienia przedłożonego planu na 21 dni od dnia otrzymania tego wniosku. Jednocześnie we wniosku tym wskazano, iż nieprzedstawienie uzgodnień i opinii w wyżej określonym terminie będzie uznane za uzgodnienie projektu planu bez uwag.

W wyznaczonym terminie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dokonał uzgodnienia, co jest w tej sprawie niesporne, zajmując stanowisko dopiero w dniu [...] stycznia 2012 r., kiedy to wydano postanowienie o odmowie dokonania przedmiotowego uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Termin 21 dni wskazany we wniosku Burmistrza G. nie został zatem dochowany, przy czym, jak trafnie zauważono w zaskarżonym wyroku, organ uzgadniający nie wystąpił do Burmistrza G. o zmianę tego terminu. Tym samym nieprzedstawienie stanowiska w opisanym wyżej terminie należało uważać za równoznaczne z uzgodnieniem tego projektu planu bez uwag (art. 25 ust 2 u.p.z.p.). Określenie w art. 25 ust. 2 u.p.z.p. konsekwencje niezajęcia stanowiska w terminie wyznaczonym przez Burmistrza, zostały sformułowane bardziej kategorycznie niż sankcje przewidziane w art. 24 ust. 2 u.p.z.p. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż użyty w art. 25 ust. 2 u.p.z.p. zwrot "uważa się za równoznaczne z uzgodnieniem" wywołuje skutki niezależne od działań organu. Dlatego też w tej sprawie właśnie doszło do przedmiotowego uzgodnienia po upływie wskazanego terminu 21 dni. Poglądu tego nie może zmienić argumentacja skargi kasacyjnej, iż pomimo upływu ww. terminu prowadzono nadal procedurę uzgadniania. Upływ prawidłowo wyznaczonego zgodnie z art. 25 ust. 1 u.p.z.p. terminu 21 dni powodował bezskuteczność dalszych czynności.

Nadto zauważyć należy, iż uzgodnienie projektu planu następuje w trybie przewidzianym w art. 106 K.p.a. (art. 24 ust. 1 u.p.z.p.), jednakże regulację tę można zastosować wyłącznie, jak w tej sprawie dot. uzgodnienia projektu planu, odpowiednio, a to co do formy rozstrzygnięcia oraz sposobu zaskarżenia. Nie znajdują natomiast zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisy art. 106 § 3, 4 i 6 K.p.a. Przepis art. 106 § 3 K.p.a. doznaje modyfikacji przez art. 25 ust. 1 u.p.z.p. Przepis § 4 ww. normy wskazuje na dopuszczalność prowadzenia przez organ obowiązany do zajęcia stanowiska postępowania wyjaśniającego w trybie przepisów K.p.a. Postępowanie związane ze sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest postępowaniem administracyjnym. Przepisy prawa miejscowego posiadają szczególny tryb legislacji, a skoro nie mają w tym postępowaniu zastosowania przepisy K.p.a., to również do uzgadniania projektu planu nie będzie miał zastosowania art. 106 § 6 K.p.a. przewidujący w przypadku niezajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w wyznaczonym terminie zastosowanie przepisów K.p.a. dotyczących milczenia (bezczynności) administracji, a więc art. 36-38 K.p.a. W konsekwencji organ uzgadniający nie może wyznaczyć dodatkowego terminu załatwienia sprawy, a gmina nie będzie musiała, dopiero po niedotrzymania tego terminu, wnieść zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W takiej sytuacji ma zatem zastosowanie regulacja art. 25 ust. 2 u.p.z.p, którą co już wyżej zasygnalizowano zastosowano w tej sprawie.

Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do konkluzji, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.