Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 23/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta G. do załatwienia wniosku strony skarżącej z 5 listopada 2012 r., w zakresie dotyczącym informacji publicznej objętej zarzutami skargi, w terminie 14 dni; 2. zasądza na rzecz strony skarżącej od Prezydenta Miasta G. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2012 r. do Urzędu Miejskiego w G. wpłynął wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej stanu sprawy o przydzielenie lokalu socjalnego rodzinie B. (zamieszkałej w należącym do zasobów tej Spółdzielni lokalu w G. przy ul. [...]), do którego prawo zostało orzeczone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. wydanym w sprawie o sygn. akt [...]. W treści wniosku sprecyzowano, iż strona domaga się w tym zakresie wskazania daty wpływu wniosku o przyznanie lokalu złożonego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A’" w G. (poprzednika prawnego SM "A"), daty zarejestrowania wspomnianego wniosku, pozycji tegoż wniosku na liście osób oczekujących, w dacie jego złożenia, a także jego obecnej pozycji na liście oczekujących oraz przewidywanego terminu załatwienia sprawy.

Odpowiedzi na powyższe udzielił Dyrektor Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w G. pismem datowanym na 19 listopada 2012 r., które doręczono wnioskodawcy 23 listopada 2012 r. W jego treści podano, iż "w załączeniu przesyła się kopię korespondencji prowadzonej ze Spółdzielnią Mieszkaniową "A’", dotyczącą eksmisji Państwa B. z lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...], zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia [...] roku". Równocześnie wyjaśniono, że powyższy wyrok został przesłany do Urzędu Miejskiego w G. i zarejestrowany w dniu 8 grudnia 2003 r. Nadto poinformowano wnioskodawcę, iż Zakład Gospodarki Mieszkaniowej nie posiada aktualnie odpowiedniego lokalu socjalnego dla wyżej wymienionych osób oraz, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta G., realizacja wyroków eksmisyjnych z lokalu będącego w innym zasobie niż zasób tego Miasta, następuje według kolejności złożenia wniosku przez wierzyciela.

Pismem datowanym na 28 listopada 2012 r., Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" zażądała od organu samorządowego niezwłocznego uzupełnienia informacji udostępnionej w przywołanym piśmie z dnia 19 listopada 2012 r., poprzez wskazanie pozycji wniosku o przydzielenie lokalu socjalnego rodzinie B. na liście oczekujących, w dacie jego złożenia, obecnej pozycji wniosku na liście oczekujących oraz przewidywanego terminu załatwienia sprawy.

Równocześnie z cytowanym pismem z dnia 28 listopada 2012 r., to jest w dniu 29 listopada 2012 r. wspomniana Spółdzielnia Mieszkaniowa złożyła do Urzędu Miejskiego w G. kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie:

1. ile lokali w okresie od 1 stycznia do 30 października 2012 r. wydzielono z zasobu mieszkaniowego Miasta G., z przeznaczeniem na lokale socjalne;

2. ile z tych lokali przeznaczono dla wierzycieli zgłaszających do realizacji wyroki sądu o eksmisję z lokalu będącego w zasobie Miasta G., z przyznanym prawem do lokalu socjalnego;

3. ile z tych lokali przeznaczono dla wierzycieli zgłaszających do realizacji wyroki sądu o eksmisję z lokalu należącego do zasobu innego niż Miasta G., z przyznanym prawem do lokalu socjalnego;

4. wierzycieli, o których mowa w pkt 3 (poprzez podanie ich nazwiska i imienia), których wnioski we wskazanym okresie zrealizowano, z podaniem daty złożenia przez nich wniosku o przyznanie lokalu socjalnego oraz daty i sygnatury wyroku sądu przyznającego prawo do takiego lokalu.

Odpowiedź udzielona została w piśmie datowanym na 7 grudnia 2012 r., w którym Dyrektor Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w G. poinformował, iż w okresie od 1 stycznia do 30 października 2012 r. wydzielono z zasobu mieszkaniowego Miasta G. z przeznaczeniem na lokale socjalne 96 lokali, z czego 33 lokale przeznaczono dla wierzycieli zgłaszających do realizacji wyroki orzekające eksmisję z lokali należących do zasobu tego Miasta, zaś 9 - z innego zasobu. Równocześnie organ odmówił udostępnienia informacji, o której mowa w pkt 4 wniosku z dnia 29 listopada 2012 r., powołując się na ograniczenia płynące z art. 5 pkt 1 w związku z art. 27 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 ze zm.). Nadto wywiódł, że prowadzony przezeń rejestr wyroków sądowych oczekujących na realizację stanowi materiał urzędowy bez cech oficjalności i dlatego nie jest dokumentem, który podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Następnie, to jest w dniu 12 lutego 2013 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" złożyła jeszcze jeden wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym zwróciła się do organu samorządowego o wskazanie, w jakich datach wierzyciele, którzy zgłosili do realizacji wyroki sądu o eksmisję z lokalu z innego zasobu niż Miasta G., złożyli wnioski o przyznanie lokalu socjalnego. W tym miejscu zaznaczyła, iż chodzi o 9 wniosków, które zostały zrealizowane w okresie od 1 stycznia do 30 października 2012 r.

Wniosek ten został załatwiony przez Dyrektora Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w G., pismem z dnia 18 lutego 2013 r., w którym podał on daty złożenia wniosków, o które chodziło Spółdzielni Mieszkaniowej "A" oraz ponownie wywiódł, iż wskazanie wierzycieli, którzy wnioski te zgłosili nie jest możliwe z uwagi na art. 27 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych.

W dniu 7 marca 2013 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga, w której Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w G., działająca przez radcę prawnego B. S. (pełnomocnictwo stanowi kartę nr 4 akt sprawy) zarzuciła Prezydentowi Miasta G. bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, wszczętej na podstawie pierwszego z powyższych wniosków, który wpłynął do tego organu w dniu 5 listopada 2012 r.

Strona skarżąca podkreśliła, że jakkolwiek Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w G. udostępnił część informacji objętej tym wnioskiem, to jednak (nawet pomimo późniejszego wezwania go do uzupełnienia informacji) nie udzielił odpowiedzi na ujęte w nim pytanie o pozycję wniosku o przydzielenie lokalu socjalnego rodzinie B. na liście oczekujących, w dacie jego złożenia i obecnej pozycji tego wniosku na liście oczekujących.

Zdaniem skarżącej, brak udostępnienia przez organ wspomnianej wyżej części żądanej informacji publicznej w ustawowym czternastodniowym terminie jest równoznaczne z jego bezczynnością. Dodatkowo Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" wskazała, iż powodem żądania przez nią informacji w omawianym zakresie jest fakt, iż wniosek o zrealizowanie wyroku sądowego dotyczącego eksmisji rodziny B. z lokalu należącego do jej zasobów mieszkaniowych złożony został już w 2004 roku, a tym samym długi czas oczekiwania na jego załatwienie odbiega od racjonalnych standardów i "konstytucyjnie zagwarantowanych praw obywatelskich".

W odpowiedzi na skargę Zastępca Prezydenta Miasta G. oświadczył, że uznaje ją za bezzasadną. Wyjaśnił bowiem, że wniosek skarżącej został prawidłowo załatwiony pismem z dnia 19 listopada 2012 r., w którym sformułowana została stosowna odpowiedź. Dodał przy tym, iż wymaganej odpowiedzi udzielono także na późniejszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 listopada 2013 r. oraz na złożone w tym samym dniu pismo, które załatwiono łącznie odnosząc się do nich w sposób wystarczający w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r.

Pełnomocnik strony skarżącej w dniu 16 marca 2013 r. nadała do Sądu pismo procesowe, w którym - ustosunkowując się do treści odpowiedzi na skargę - oświadczył, iż podtrzymuje swoje zarzuty. Zaakcentowała bowiem, że jakkolwiek organ udzielił odpowiedzi na każdy z wniosków o udostępnienie informacji publicznej składanych przez Spółdzielnię "A", to jednak żadne z jego pism nie zawierało informacji w zakresie, który wymieniono w skardze.

Z kolei Prezydent Miasta G., pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. podtrzymał swoje stanowisko o bezzasadności skargi ponownie wywodząc, że udzielił skarżącej odpowiedzi na pytania sformułowane we wnioskach o udostępnienie informacji publicznej. Dodatkowo wskazał, iż okoliczność, że odpowiedź ta nie jest dla strony satysfakcjonująca, nie może świadczyć o istnieniu bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasady udostępniania informacji publicznej określone zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Stosownie zatem do treści art. 1 ust. 1 przywołanej regulacji, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w jej art. 6, która podlega udostępnieniu na zasadach oraz w trybie określonych w tej ustawie. Zgodnie przy tym z art. 2 cytowanego aktu prawnego, prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, zaś - co warto podkreślić - od osoby wykonującej to uprawnienie nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w jej uzyskaniu. Z treści art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. wynika natomiast, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, będące w posiadaniu takich informacji.

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że Prezydent Miasta G. mieści się w tak ustalonym zakresie podmiotowym ustawy, a w rezultacie, zobowiązany jest do udostępniania posiadanych danych mających charakter informacji publicznej.

Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" upatruje bezczynności wspomnianego organu w zakresie dostępu do informacji publicznej, polegającej na nieudzielaniu mu odpowiedzi na sformułowane w jej wniosku z dnia 5 listopada 2012 r. żądanie wskazania pozycji wniosku o przydzielenie lokalu socjalnego rodzinie B. (w odniesieniu do której Sąd Rejonowy w G. orzekł eksmisję z mieszkania znajdującego się w zasobach tej Spółdzielni) na liście oczekujących na przydział takiego lokalu, w dacie jego złożenia oraz obecnej pozycji tego wniosku na rzeczonej liście oczekujących.

W pierwszej kolejności należało zatem zbadać, czy zakres żądania obejmującego wspomniane wyżej informacje obejmuje kwestie stanowiące informację publiczną. W tym kontekście trzeba podkreślić, że zarówno z brzmienia art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i z przepisów cytowanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. wywieść można szerokie rozumienie tego pojęcia. Artykuł 1 ust.1 wymienionej ustawy definiuje bowiem informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, precyzując jej zakres w art. 6. Uwzględniając wszystkie te aspekty można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Nie budzi wątpliwości, że zagadnienie, którego dotyczył wniosek strony skarżącej z dnia 5 listopada 2012 r., mieści się w tak pojętej definicji. Sformułowane w nim żądanie dotyczyło bowiem kwestii związanej z gospodarowaniem lokalami wchodzącymi w skład zasobu mieszkaniowego Miasta G., a tym samym należącej do zakresu przedmiotowego wskazanego w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Trzeba przy tym podkreślić, że organ samorządowy nie udzielił informacji, której udostępnienia domagała się strona w sposób pełny i wystarczający. W odpowiedzi na powyższy wniosek (udzielonej pismem z dnia 19 listopada 2012 r.) ograniczył się bowiem wyłącznie do stwierdzenia, że "w załączeniu przesyła kopię korespondencji prowadzonej ze Spółdzielnią Mieszkaniową A’, dotyczącą eksmisji Państwa B. z lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...], zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia [...] roku" oraz wyjaśnił, że przywołany wyrok został przesłany do Urzędu Miejskiego w G. i zarejestrowany w dniu 8 grudnia 2003 r. informując przy tym wnioskodawcę, iż Zakład Gospodarki Mieszkaniowej nie posiada aktualnie odpowiedniego lokalu socjalnego dla wyżej wymienionych osób oraz, że zgodnie z postanowieniami stosownej uchwały Rady Miejskiej w G., realizacja wyroków eksmisyjnych z lokalu będącego w innym zasobie niż zasób tego Miasta, następuje według kolejności złożenia wniosku przez wierzyciela.

Równocześnie, tak w treści cytowanego pisma z 19 listopada 2012 r., jak i w późniejszych pismach (datowanych na 7 grudnia 2012 r. oraz 18 lutego 2013 r.) stanowiących odpowiedzi na wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia udzielonej informacji oraz na jej kolejne, odrębne wnioski o udzielenie informacji publicznej, składane przez nią odpowiednio 29 listopada 2012 r. i 12 lutego 2013 r., nie odniósł się w żaden sposób do części żądań, które zostały w przedmiotowym wniosku z dnia 5 listopada 2012 r. wyrażone, a do których strona nawiązuje w skardze.

Prezydent Miasta G. nie wskazał bowiem w żadnym z tych pism ani pozycji wniosku o przydzielenie lokalu socjalnego rodzinie B. (złożonego przez poprzednika prawnego skarżącej Spółdzielni) na liście oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego, w dacie jego złożenia, ani też obecnej pozycji tego wniosku na omawianej liście.

W tym miejscu należy zaakcentować, iż problematyka dotycząca wynajmowania lokali socjalnych należących do zasobu mieszkaniowego Miasta G. została uregulowana w uchwale Rady Miejskiej w G. z dnia 19 lutego 2009 r., nr XXII/723/2009 (Dz. Urz. Woj. Śl. nr 63, poz. 1409 ze zm.). Treść §8 ust. 1 lit. b) tej uchwały określa zaś wyraźnie, że pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego przysługuje między innymi osobom uprawnionym do otrzymania takiego lokalu na podstawie prawomocnego wyroku sądu, przy czym - w przypadku realizacji wyroków eksmisyjnych z lokalu będącego w innym zasobie niż zasób Miasta G. (czyli w przypadku, którego niniejsza sprawa dotyczy) - realizacja ta następuje według kolejności złożenia wniosku przez wierzyciela.

Zawieranie umów najmu lokali socjalnych z zasobu komunalnego Miasta G. odbywa się tu więc w oparciu o jedną prostą zasadę - decydującym kryterium wyznaczającym kolejność ich zawierania są daty składania stosownych wniosków przez podmioty, będące właścicielami lokali, z których prawomocnie eksmitowano osoby legitymujące się prawem do lokalu socjalnego.

Nie budzi wątpliwości, że aby respektowanie tej zasady było w ogóle możliwe i aby odbywało się w sposób przejrzysty, konieczne jest prowadzenie przez organ samorządowy pewnego zestawienia, ewidencji czy też innego dokumentu zawierającego wyszczególnienie wszystkich wniosków składanych przez takie podmioty i pozwalającego na uszeregowanie tych wniosków według dat ich złożenia. Jak wynika z treści pisma organu datowanego na 7 grudnia 2012 r. (stanowiącego odpowiedź na późniejszy wniosek strony skarżącej z dnia 29 listopada 2012 r.), dokument taki jest prowadzony przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w G., a skoro tak, organ samorządowy mógł na jego podstawie ustalić, na którym miejscu (liczonym według dat złożenia) jest aktualnie wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "A" o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego z rodziną B.

Sygnalizowany przez organ w cytowanym piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r. fakt, iż przedmiotowy "rejestr wyroków sądowych oczekujących na realizację" to materiał urzędowy bez cech oficjalności, a zatem nie będący dokumentem urzędowym, nie stanowi przy tym okoliczności uzasadniającej brak udzielenia stronie spornej informacji w oparciu o ten dokument.

Po pierwsze bowiem należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym poglądem, wielokrotnie prezentowanym w judykaturze, pojęcia informacji publicznej nie można zawężać wyłącznie do dokumentów urzędowych sensu stricte. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ugruntowane w tym zakresie stanowisko, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty urzędowe, lecz także utrwalony w jakiejkolwiek formie (na papierze czy też na nośniku elektronicznym) - a przez to możliwy do udostępnienia - komunikat o jakimś fakcie (por.: między innymi wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1167/11 i z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2118/11 - aprobujący pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Bk 34/11, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 802/12, w Krakowie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 180/12 oraz w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Po 34/10).

Po drugie, skarżąca Spółdzielnia we wniosku z 5 listopada 2012 r. nie domagała się wglądu do prowadzonego przez organ gminy rejestru wniosków czy wyroków eksmisyjnych oczekujących na realizację, a w konsekwencji, udostępnienie żądanej informacji nie mogło wiązać się z ryzykiem naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Wystarczyłoby tu bowiem, gdyby Prezydent Miasta G. - w oparciu o dane ujęte w powyższym rejestrze - ustalił pozycję wymienionego w skardze wniosku o przydział lokalu socjalnego w szeregu oczekujących na załatwienie, a następnie wskazał stronię tę pozycję w stosownym piśmie.

Organ samorządowy odpowiedzi takiej nie udzielił i w ocenie Sądu, jego zaniechanie jest równoznaczne z bezczynnością w rozumieniu art. 37 K.p.a. Prezydent Miasta G. nie załatwił bowiem w tym zakresie wniosku strony w formie i terminie odpowiadającym wymogom prawa. Bezczynność ta obejmuje również brak ustosunkowania się do wyrażonego przez stronę skarżącą pytania, jaką pozycję zajmował przywołany wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego na "liście oczekujących", w dniu złożenia tego wniosku. Sąd nie dysponując żadnymi bliższymi informacjami o formie "rejestru wyroków sądowych oczekujących na realizację" oraz o sposobie, w jaki jest on prowadzony, nie ma możliwości oceny, czy umożliwia on ustalenie pozycji, jaką wniosek ten zajmował w dość odległej przeszłości (jego złożenie nastąpiło wszak prawie 10 lat temu). Nawet jednak, gdyby było to wykluczone, organ samorządowy powinien w ustawowym terminie poinformować o tym stronę ma piśmie.

Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 5 listopada 2012 r., z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a.

W tym zakresie, w pierwszej kolejności niezbędne będzie ustalenie aktualnej pozycji wniosku złożonego przez poprzednika prawnego skarżącej Spółdzielni, w sprawie umowy najmu lokalu socjalnego z rodziną B. i poinformowanie strony o dokonanych w tej kwestii ustaleniach. Należy także podjąć działania zmierzające do ustalenia pozycji, jaką wniosek ten zajmował w szeregu oczekujących na realizację, w dniu jego złożenia. Jeżeli przy tym posiadane przez organ dokumenty, w szczególności rejestr, o którym wspominał w swoim piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r. umożliwiają ustalenie tego bez konieczności dokonywania złożonych czynności czy skomplikowanych obliczeń (informacja prosta), należy wskazać stronie, którą pozycję wniosek ten wówczas zajmował. Jeżeli natomiast ustalenie omawianej informacji wymaga takich czynności, polegających na przetworzeniu danych ujętych w posiadanej dokumentacji (czyli mamy tu do czynienia z informacją przetworzoną), niezbędne będzie wyjaśnienie wnioskodawcy, dlaczego uzyskanie wspomnianej informacji wymaga przetworzenia oraz zwrócenie się do niego o wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy z dnia 6 września 2001 r.). Jeżeli natomiast dokumenty pozostające w dyspozycji organu w ogóle nie umożliwiają ustalenia pozycji zajmowanej przez wniosek w szeregu oczekujących na realizację w dniu jego złożenia, należy powiadomić stronę o tym fakcie stosownym pismem wyjaśniając w sposób wyczerpujący i przejrzysty, dlaczego wygenerowanie takiej informacji jest wykluczone.

Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 149 §1 i art. 286 §2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi (100 zł), a także opłata skarbowa za pełnomocnictwo radcy prawnego (17 zł) oraz wynagrodzenie tego pełnomocnika (w kwocie 240 zł wynikającej z §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w urzędu - Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Dodatkowo Sąd, orzekając w zakresie wskazanym w art. 149 §1 p.p.s.a. stwierdził, że okoliczności związane z bezczynnością Prezydenta Miasta G. nie były tego rodzaju, aby można je zakwalifikować jako naruszenie prawa w stopniu rażącym.