Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1984/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97  par. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego Ł. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 roku znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku D. i M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 roku znak: [...] utrzymał w mocy własne postanowienie, o którym mowa wyżej.

Podstawą wydania postanowienia były następujące ustalenia faktyczne

i ocena prawna.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...] w sprawie znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania D., M., J. i M. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.

z dnia [...] października 2009 roku Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wykonywania bez pozwolenia na budowę robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości płynne, do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr [...], w miejscowości N.D. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wnioskiem z dnia 15 lutego 2010 roku D., M., J. i M. W. wystąpili do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie

o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...]

i dokonanie rozbiórki szamba wybudowanego bez pozwolenia na budowę

i wykonanego z rażącym naruszeniem prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 roku znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. D. i M. W. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w wyniku tego wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2010 roku znak: [...].

Skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2010 roku, o której mowa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne[...] w Warszawie złożyli D. i M. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2011 roku wydanym w sprawie VII SA/Wa 1902/10 oddalił skargę. Wobec wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok

z dnia 24 maja 2011 roku wydany w sprawie VII SA/Wa 1902/10 jest nieprawomocny

W dniu 31 marca 2011 roku D. i M. W. złożyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponowny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...] i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] października 2009 roku Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku znak [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 101 § 1 k.p.a. po zapoznaniu się z wnioskiem D. i M. W. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...] znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] października 2009 roku Nr [...] znak [...] umarzającej postępowanie administracyjne

w sprawie robót budowlanych polegających na budowie zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr. ew. [...][...] w miejscowości N. D. gm. T., zawiesił z urzędu postępowanie

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 roku NR [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] października 2009 roku Nr [...], znak: [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego ze skargi D. i M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 roku, znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...], znak: [...] była już przedmiotem postępowania nieważnosciowego prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 roku, znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji organu stopnia wojewódzkiego. Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 1902/10, w której była rozpoznawana skarga na decyzję z dnia [...] lipca 2010 roku, o której mowa wyżej, nie wydał prawomocnego wyroku zgodnie z poglądami orzecznictwa i doktryny organ administracji publicznej powinien zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym, ponieważ jest to kwestia prejudycjalna.

D. i M. W. wystąpili do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 roku rażąco narusza prawo. Wskazali na wadliwe działania organów rozpoznających sprawę oraz inwestora, podtrzymując swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 roku, znak: [...] (zaskarżonym w niniejszej sprawie) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku D. i M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 roku, utrzymał w mocy własne postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, iż zagadnieniem wstępnym dla niniejszej sprawy jest wynik postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, do którego D. i M. W. zaskarżyli decyzję GINB z dnia [...] lipca 2010 roku, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję GINB z dnia [...] maja 2010 roku, znak: [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...], znak: [...]. Wynik powyższego postępowania sądowego ma wpływ na wynik wszczętego na wniosek skarżących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji [...] WINB. W tych okolicznościach w ocenie organu postępowanie zostało zawieszone prawidłowo.

Skargę na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W. oraz J. W. i M. Wnuk. Skarżący wnieśli o uchylenie i zmianę zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie nieważności decyzji [...] WINB we W. nr [...] i jej poprzedzającej nr [...] z powodu rażącego naruszenia prawa. Przytoczyli w tym miejscu szereg przepisów, w tym Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, k.p.a. i prawa budowlanego oraz zarzuty, co do prawidłowości działań podejmowanych przez osoby reprezentujące organy administracji publicznej, jak również inwestora i projektanta.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd uchyla decyzję bądź postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.

Kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wypada zauważyć, iż zaskarżone postanowienie jest postanowieniem o zawieszeniu postępowania administracyjnego i jest orzeczeniem

o charakterze procesowym, nie rozstrzyga kwestii merytorycznych, dotyczących stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] października 2009 roku Nr [...]. Zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Tymczasem skarga nie zawiera zarzutów, które podważałyby zasadność zawieszenia postępowania na tej podstawie, ale zarzuty mające na celu doprowadzenie do stwierdzenia nieważności wskazanych wyżej decyzji. Jednocześnie jak wynika ze stanowiska skarżących prezentowanego na rozprawie w dniu 26 września 2012 roku nie jest przez skarżących kwestionowana okoliczność, iż w sprawie noszącej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1902/10 zapadł wyrok, który jest nieprawomocny, albowiem została złożona skarga kasacyjna od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego i sprawa przed tym Sądem zawisła. Wobec tego, iż w sprawie VII SA/Wa 1902/10 kontroli podlega prawidłowość odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 roku Nr [...], która to kwestia jest ponownie podnoszona we wniosku o stwierdzenie nieważności złożonym w dniu 31 marca 2011 roku, zasadne jest w ocenie Sądu zastosowanie przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Okoliczności niniejszej sprawy wyczerpują przesłanki powołanego wyżej przepisu. Dla dalszego toku postępowania w nienijeszej sprawie istotne jest bowiem jak prawomocnie zakończy się postępowanie, zakończone

w administracyjnym toku instancji decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, która jest przedmiotem rozpoznania w sprawie VII SA/Wa 1902/10 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zauważyć jednocześnie należy, iż w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie stanowi o zawieszeniu postępowania administracyjnego odnoszenie się do zarzutów skargi zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa wyżej jest przedwczesne.

Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z punktem 1 wyroku.

Orzeczenie w punkcie 2 wyroku znajduje oparcie w art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).