Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 128/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 6, art. 13
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M.T. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącej M.T. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. odstępuje od zasądzenia na rzecz skarżącej M.T. zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości. Gorzów Wlkp., dnia sierpnia 2021 r. Sygn. akt II SAB/Go 128/21 Zarządzenie 1. Zgodnie z art. 139 § 5 p.p.s.a. udostępnić wyrok niezwłocznie w sekretariacie Sądu przez okres 14 dni. 2. Po wykonaniu pkt 1 akta przedłożyć celem sporządzenia uzasadnienia wyroku. S. WSA Sławomir Pauter


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2021 r., przesłanym do Burmistrza drogą elektroniczną w dniu 10 maja 2021 r., pełnomocnik M.T. – adwokat N. S-Z. – złożyła wniosek o udostępnienie na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej jako u.d.i.p.) umowy z firmą R. zawartej w związku z przeprowadzeniem przetargu ustnego nieograniczonego na wydzierżawienie nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], na okres 3 lat. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o udostępnienie powyższej umowy pocztą elektroniczną na adres e-mail [...].

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. organ przesłał żądane dokumenty na adres mailowy [...].

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny P. K-K. złożył drogą elektroniczną do Burmistrza wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci umowy dzierżawy wraz z aneksami, której przedmiotem jest grunt stanowiący działki nr [...]. Pełnomocnik wniósł o przesłanie skanu wskazanych dokumentów na adres email [...].

W dniu 9 lipca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.T. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w której skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie 14 dni, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w wysokości 100 zł tytułem uiszczonego wpisu. W uzasadnieniu skargi M.T. podniosła, że działająca w jej imieniu adwokat N. S-Z. w dniu 6 maja 2021 r. złożyła wniosek do organu o udostępnienie umowy dzierżawy działki nr [...], a organ – w terminie przewidzianym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej – informacji tej w żadnej formie nie udostępnił, jak również nie wezwał do usunięcia braków.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 14 maja 2021 r. zostały udzielone odpowiedzi na powyższe wnioski pocztą elektroniczną i przesłano skan umowy jako załącznik.

Na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Burmistrz podał, iż w dniu 14 maja 2021 r. zostały udzielone odpowiedzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wskazane adresy e-mail: [...] oraz [...]. Jednocześnie organ wskazał, że odpowiedź do Kancelarii Adwokackiej N.S-Z. została omyłkowo przesłana na adres: [...], a nie na wskazany [...]. W załączeniu organ przesłał wydruk potwierdzenia wysłania informacji pocztą elektroniczną na adres [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, w której dany podmiot mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez przepisy prawa nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale również w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu.

Przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zasady i tryb udzielenia informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie, stosownych czynności, tj. albo udostępnienia informacji w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydania decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania.

W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12).

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej – adwokat N.S-Z., złożyła wniosek do Burmistrza o przesłanie drogą elektroniczną na wskazany we wniosku adres e-mail, tj. [...], umowy z firmą R. zawartej w związku z przeprowadzeniem przetargu ustnego nieograniczonego na wydzierżawienie nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], na okres 3 lat. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że żądana przez pełnomocnika skarżącej informacja, dotycząca treści umowy dzierżawy nieruchomości, której właścicielem jest Gmina [...], jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Bezspornym również jest, że burmistrz, jako organ władzy samorządowej, w niniejszej sprawie Burmistrz, obowiązany jest do udostępnienia powyższej informacji. Z akt sprawy oraz oświadczenia organu wynika, że organ przesłał drogą mailową żądaną informację, jednakże nie na adres wskazany we wniosku, tj. [...], tylko omyłkowo na adres [...]. W ocenie Sądu, trudno przypisać organowi złą wolę i brak chęci udostępnienia żądanej przez pełnomocnika informacji, zwłaszcza, że informację o takiej samej treści organ udostępnił na złożony w dniu 13 maja 2021 r. wniosek drugiego pełnomocnika skarżącej radcy prawnego P. K-K.

Odnosząc się do twierdzenia organu, zawartego w treści odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2021 r., iż M.T. otrzymała dostęp do informacji publicznej, tj. do umowy dzierżawy, ponieważ wniosła uwagi co do jej treści w piśmie z dnia

[...] maja 2021 r. przesłanym do organu przez radcę prawnego P.K-K. Sąd wskazuje, że pełnomocnik ten złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie umowy dzierżawy między innymi działki nr [...] w dniu 13 maja 2021 r., a więc później niż adwokat N.S-Z.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje pogląd, z którym Sąd orzekający w niniejszej sprawie się zgadza, że wniosek zainteresowanych rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji publicznej do organu władzy publicznej. Za niezasadny trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada. Wówczas kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnego potwierdzenia (sprawdzenia) wiadomości znanych już wnioskującemu. Zatem w sytuacji, gdy wnioskującemu udzielono już żądaną informację publiczną realizując np. uprzednio złożony wniosek o jej udzielenie dotyczący tego samego przedmiotu, organ może odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, informując o tym zainteresowanego o określonej treści pismem (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 120/20). Dlatego też, w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, że wnioskowana informacja została stronie skarżącej udzielona na wniosek z dnia [...] maja 2021 r. (drugi wniosek) złożony przez radcę prawnego P. K-K. Gdyby bowiem pierwszy złożony w sprawie wniosek (z dnia [...] maja 2021 r.) został właściwie przez organ załatwiony, kolejny wniosek w tej samej sprawie powinien zostać rozpoznany w sposób wskazany w powyższym wyroku. Tymczasem wniosek pełnomocnika skarżącej – adwokata N. S-Z., nie został załatwiony, co bezspornie świadczy o pozostawaniu przez organ w stanie bezczynności. Tym samym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd uznał za uzasadnione zobowiązanie organu do załatwienia pierwszego wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2021 r. (data wpływu do organu – 10 maja 2021 r.) złożony przez pełnomocnika adwokata N. S-Z., w sposób przewidziany przez obowiązujące przepisy u.d.i.p. w terminie 14 dni od dnia otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem (punkt I wyroku), z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu, dotyczących ubiegania się przez stronę o udostępnienie informacji publicznej, która została już stronie udzielona.

Uwzględniając twierdzenie organu, że wiadomość tekstowa zawierająca informację publiczną, o którą pełnomocnik skarżącej adwokat N.S-Z. wniosła we wniosku z [...] maja 2021 r. została wysłana przez organ na niewłaściwy adres mailowy wnioskodawcy przez omyłkę, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II wyroku).

O odmowie zasądzenia kosztów w całości (punkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 206 p.p.s.a., uwzględniając okoliczność, że skarżąca M.T., w chwili wnoszenia skargi do Sądu, była już w posiadaniu żądanej informacji publicznej. Zdaniem Sądu, złożenie skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji, którą to informację skarżąca otrzymała wskutek załatwienia wniosku jej pełnomocnika racy prawnego P. K-K. z [...] maja 2021 r. jest przejawem nadmiernego formalizmu ze strony skarżącej. Dodatkowo Sąd informuje, że poza kognicją sądów administracyjnych pozostają wzajemne stosunki pomiędzy skarżącą a jej pełnomocnikami.