Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 281/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. i R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżący M. B. i R. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 marca 2017 r., wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie został on w żaden sposób uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd - na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem - w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z konstrukcji cytowanej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Skarżący zatem winni wykazać w przekonujący sposób, że zaskarżone postanowienie w razie jego wykonania spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub wyrządziłoby znaczną szkodę. Tymczasem w treści zgłoszonego wniosku brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, poza samym gołosłownym jego sformułowaniem. Samo sformułowanie wniosku z powołaniem się na przepis, stanowiący jego podstawę prawną, bez wskazania skutków, jakie wykonanie zaskarżonego aktu miałoby na sytuację wnioskodawców nie stanowi wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.,

a w konsekwencji nie może skutkować uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania (zob. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2011, str. 424). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje (postanowienia) odmowne, nienadające się do wykonania (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 138/09; z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 85/11; z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 164/13 - treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl, zob. także B. Dauter (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Warszawa 2009, s. 204).

Postanowienie o oddaleniu zarzutów zgłoszonych przez skarżących w postępowaniu egzekucyjnym nie może wywołać skutków o jakich mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., gdyż postanowienie takie nie nadaje się do wykonania. Zaś przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Postanowienie oddalające zarzuty zgłoszone przez skarżących w postępowaniu egzekucyjnym, nie posiada przymiotu wykonalności, bowiem nie nakłada na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie, bądź w sposób przymusowy.

Na marginesie należy również dodać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość jedynie wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie udzielają natomiast kompetencji do wstrzymania samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwie jest wyłącznie w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. (por. postanowienia NSA z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1256/13 i z dnia z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 350/1; CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji postanowienia