Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 38/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 13 , § 273 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. S. i R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 38/15

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi BS i RS jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] listopada 2014 r. nr [.] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którą wydano w następującym stanie sprawy;

Podaniem z dnia 11 marca 2014 r. BS i RS (dalej zwani jako inwestorzy) wystąpili o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usług pogrzebowych z wewnętrznymi instalacjami przyłączami oraz budowę zjazdu na działce nr ewid. 1005, 1006 i 1017 w [.] przy ul. [.].

Decyzją z dnia [.] czerwca 2014 r. nr [.] /2014, Starosta Powiatu [.] udzielił inwestorom pozwolenia na budowę uznając, że wniosek był kompletny, a przedłożony projekt budowlany był zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. W podstawie prawnej organ powołał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) zwana dalej ustawą oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

W odwołaniu od powyższej decyzji TC zarzuciła, że nie uwzględniono przy wydawaniu decyzji przepisów techniczno-budowlanych i wadliwie opracowanego projektu zagospodarowania działki. Budynek zaplanowano do realizacji w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią.

Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [.] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił wydania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego zlecono Staroście uzupełnienie materiału dowodowego poprzez wezwanie inwestorów do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i doprowadzenia projektu budowlanego do stanu zgodności z prawem, w tym wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to w zakresie naturalnego oświetlenia miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiednich działkach i ich przesłonienia przez planowany budynek oraz wymagań wynikających z przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a także zagospodarowania działki w zakresie miejsc gromadzenia odpadów. Stwierdzonych uchybień nie wyeliminowano jednak w całości, projektu budowlanego nie dostosowano do wymagań płynących z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462). Zwrócono również uwagę, że poprawki do projektu budowlanego mógł wnieść tylko projektant, a nie sami inwestorzy, którzy takich uprawnień nie posiadali.

Z rozstrzygnięciem Wojewody [.] nie zgodzili się inwestorzy, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przedłożony projekt budowlany nie odpowiada przepisom, podczas gdy w otrzymanym wezwaniu do uzupełnienia jego braków nie sprecyzowano, w jakim zakresie należy ten projekt poprawić i uzupełnić,

2) art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że projekt budowlany nie został poprawiony i uzupełniony, podczas gdy inwestor wywiązał się z tego obowiązku,

3) art. 7 i 9 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nieprecyzyjne określenie nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym,

4) art. 6, 8, 11 i 77 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem ustalonych okoliczności sprawy, zwłaszcza że projekt budowlany zawierał informacje i ustalenia zgodnie z przepisami

a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że projekt budowlany nie odpowiada przepisom prawa, podczas gdy inwestorzy wyjaśnili wszystkie podniesione przez organ wątpliwości, a organ nie wskazał sposobu ich uzupełnienia i poprawienia. W ocenie skarżących spełnili oni wszystkie wymagania, aby otrzymać wnioskowane pozwolenie na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Mając na względzie przytoczone przepisy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] listopada 2014 r. nr [.] r., którą uchylono decyzję Starosty Powiatu [.] z dnia [.] czerwca 2014 r. nr [.] /2014 w całości i odmówiono RS i BS zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku usług pogrzebowych wraz z wewnętrznymi instalacjami: gazową, elektryczną, c.o. i wod.-kan. oraz przyłączy: kanalizacyjnego, wodociągowego, deszczowego i gazowego, wymianę przykanalika kanalizacji ogólnospławnej oraz zjazdu publicznego na działkach o nr ewi. 1005, 1006, 1017 w obrębie nr [.] w [.].

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2014 r. Nr [.] Starosta Powiatu [.] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy zobowiązał inwestorów do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym złożonym w dniu 11 marca 2014 r. Organ I instancji zobowiązał do jednoznacznego określenia zakresu opracowania projektowanego, a sam projekt opracować zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę i decyzją o warunkach zabudowy (m.in. przyłącz elektryczny, na projekcie zagospodarowania oznaczyć istniejące obiekty, dostarczyć oryginał decyzji o warunkach zabudowy z klauzulą ostateczności i uzgodnienia w oryginale, warunki, brak pisma z "gazowni" z 28.11.2013 r., zjazd drogowy czy zjazd publiczny); uzupełnić oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; uzupełnić opłatę skarbową; 4 egz. projektu budowlanego opracować zgodnie z obowiązującymi przepisami i dostarczyć do organu w terminie do dnia 9 maja 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [.] czerwca 2014 r. nr [.] /2014, którą udzielono inwestorom pozwolenia na budowę i zatwierdzono projekt budowlany, Starosta Powiatu [.] stwierdził, że w dniu 9 maja 2014 r. inwestor przedłożył uzupełnienie do ww. postanowienia. Z analizy projektu budowlanego wynika, że zostaną spełnione wymagania wynikające z przepisów szczegółowych. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń p. poż., pod względem higieniczno-sanitarnym, oraz zgodności z przepisami BHP i ergonomii.

W postępowaniu odwoławczym Wojewoda [.] stwierdził, że projekt budowlany nadal nie odpowiada obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa. Korzystając z możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego, pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. zobowiązał Starostę Powiatu [.] do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego celem usunięcia nieprawidłowości oraz doprowadzenia planowanego zamierzenia do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewoda [.] uznał za konieczne uzupełnienie przez inwestorów materiału dowodowego o: 1) analizę w zakresie spełnienia przez planowane przedsięwzięcie wymagań z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze z.) dalej zwane rozporządzeniem z 2002 r., w stosunku do budynków zlokalizowanych na działkach nr ewid. 1005 i 1007; 2) szczegółowe ustalenia, ocenę odnośnie spełnienia przez ww. inwestycję warunków ochrony p. poż. w zakresie ustalonym w § 273 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.; 3) na rysunku nr 01, stanowiącym część rysunkową projektu zagospodarowania terenu należy określić odległość planowanego do realizacji budynku od budynku zlokalizowanego na nieruchomości sąsiedniej o nr. 1007 (§ 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.); 4) w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu należy wskazać miejsce na kontenery służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, które podano w sposób nieprecyzyjny na str. 84 projektu budowlanego "będą usytuowane na terenie stanowiącym własność inwestora" (§ 8 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia); 5) projekt budowlany należy śpiąc trwale w sposób umożliwiający jego dekompletację (§ 6 ust. 1 ww. rozporządzenia); 6) zaświadczenia o przynależności do izb samorządów zawodowych JK, AF, ważnych w dacie sporządzania projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy); 7) dowody potwierdzające status strony gminy miejskiej [.] oraz Powiatowego Zarządu Dróg w [.] zgodnie z regułami z art. 28 ust. 2 ustawy. Wojewoda zaznaczył, że Starosta Powiatu [.] nie wyegzekwował nakazanych uzupełnień określonych w postanowieniu własnym z dnia [.] kwietnia 2014 r. pomimo wymogów wynikających z art. 33 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego.

W piśmie z dnia [.] października 2014 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] poinformował, że inwestor uzupełnił w dniu 7 października 2014 r. materiał dowodowy wymieniony w pkt 1,2,3,4,6, jednakże to uzupełnienie nie nosi znamion pełnego odniesienia do wezwania organu I instancji z dnia 9 września 2014 r. Uzupełnienie składa się z dwóch stron (karta akt admin. I inst. nr 44), nie zawiera informacji w zakresie żądanych okoliczności, projektant nie dokonał żadnych zmian w części graficznej. Uzupełnienie wpłynęło po przedłużeniu inwestorowi zakreślonego terminu w piśmie z dnia 9 września 2014 r. Projekt budowlany nie został trwale połączony w sposób określony w pkt 5 wezwania. Pismo to zostało doręczone wszystkim stronom postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [.] podał, że stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje się decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu udzielenia pozowlenia.

Podejmowane przez organy I jak i II instancji działania zmierzające do usunięcia wadliwości projektu nie spowodowały ich usunięcia przez inwestora. Nie można, bowiem za takowe uznać pisma inwestora RS z dnia 29 września 2014 r., który samodzielnie, nie dysponując stosownymi uprawnieniami nie mógł dokonać uzupełnień projektu budowlanego. Ponadto organ II instancji stwierdził, że Starosta Powiatu [.] nie doprowadził do wyegzekwowania od inwestora usunięcia barków projektu budowlanego określonych w postanowieniu z dnia [.] kwietnia 2014 r., dlatego organ II instancji był zobligowany do dokonania całościowej oceny projektu budowlanego.

Sąd stwierdza, że ocena ta została przeprowadzona w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa wynikającymi z prawa budowlanego jak i rozporządzeń wykonawczych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przeprowadził szczegółową ocenę treści uzupełnień żądanych od inwestora odnosząc te żądania do konkretnych norm prawnych określających wzorzec projektu budowlanego. Na poparcie stanowiska organ II instancji wskazał na aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, które skład orzekający aprobuje. Organ II instancji podał, że z materiału dowodowego (projektu budowlanego i wyjaśnień inwestora) nie wynika, że zostaną dotrzymane warunki przesłaniania określone w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2002 r., gdyż z projektu budowlanego nie można ustalić, na jakiej podstawie i jakie kryteria zostały uwzględnione do obliczeń, według których stwierdzono, że nie wystąpi przesłanianie kwalifikowanych pomieszczeń (str. 80 projektu budowlanego). Na podstawie danych projektu budowlanego nie można też przeprowadzić oceny w zakresie spełnienia wymagań odnośnie warunków projektu określonych w § 249 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r., zgodnie z którym odległość między ścianą zewnętrzną stanowiącą obudowę klatki schodowej, a inną ścianą zewnętrzną tego samego lub innego budynku powinna być ustalona zgodnie z § 271 rozporządzenia z 2002 r. W projekcie budowlanym nieokreślono lokalizacji placów do składowania odpadów. W tym zakresie projekt narusza § ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2012 r. i przepis § 23 rozporządzenia z 2002 r.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada warunkom formalnym, co do art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawiera tak uzasadnienie faktyczne jak i prawne oraz argumenty, dla których podęte zostało rozstrzygniecie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ustalony stan faktyczny sprawy uprawniał organ do przyjęcia, że projekt budowlany zawiera wady, które powodują, że została wykazana przesłanka z art. 35 ust. 3 ustawy, będąca podstawą do reformatoryjnego orzekania, co znalazło wyraz w zaskarżonym rozstrzygnięciu zawartym w decyzji organu II instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się też do argumentów odwołania pełnomocnika TC, które w stanie faktycznym sprawy jak i prawnym przyjętym do orzekania zostały uznane za niezasadne.

Odnosząc sie do argumentów skargi BS i RS Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególnosci organ II isnatncji nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wezwanie kierowane do skarżących przez organ II instancji były sformowane precyzyjnie ze wskazaniem zakresu uzupełnienia projektu budowlanego i przepisów prawnych, na podstawie których należy to uczynić. Adresatem tych wezwań w istocie byli projektanci posiadający określone przygotowanie zawodowe i uprawnienia. Organ II instancji nie naruszył przepisów art. 7, art. 9, art. 6, art. 8, art. 11 i art. 77 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ II instancji było prowadzone z poszanowaniem zasad i reguł postępowania, a o wszystkich czynnościach strony były powiadamiane. Zaistniały , o czym była już mowa wyżej, podstawy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. bowiem pozwalały na to przesłanki procesowe i materialne. Zakres uzupełnień żądanych przez organ II instancji nie mógł być dokonany przez samego inwestora i tym kryteriom nie odpowiada pismo RS z dnia 29 września 2014 r.

Mając an względzie wyżej przedstawiony stan sprawy, Sąd uznał, że skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.