Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 700/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 51 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich na rok 2009 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. T. kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania M. T., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w Z. z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...] o odmowie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2009.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] maja 2009 r. M. T. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Z. wniosek o przyznanie na rok 2009 jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 119,49 ha.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. decyzją z dnia 22 września 2011 r. odmówił przyznania płatności bezpośrednich na rok 2009 oraz uznania przypadku zalania trwałych użytków zielonych położonych na działkach ewidencyjnych nr 456, 464, 341/10341/11 za działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 31 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE L z dnia 31 stycznia 2009 r., Nr 30, str. 16), dalej: rozporządzenie Nr 73/2009.

Decyzja ta została uchylona w całości decyzją Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] stycznia 2012 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił M. T. przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2009 oraz uznania przypadku zalania trwałych użytków zielonych wskutek bytowania bobrów za działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 31 rozporządzenia nr 73/2009.

W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z dnia [...] października 2012 r., M. T. zarzucił naruszenie szeregu przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a. Skarżący zarzucił organowi błędne ustalenie stanu faktycznego i zakwestionował ustaloną przez organ pierwszej instancji powierzchnię następujących działek wykluczonych z płatności: AAAS, AAAU, C, U, AAR.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku kontroli na miejscu w dniach [...] kwietnia - [...] czerwca 2010 r. stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na przyznanie płatności. M. in. w odniesieniu do działek rolnych AAAM, AAAO, AAM stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. W odniesieniu do działki AAT stwierdzono, że cała działka rolna nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r.

Organ odwoławczy wskazał, że powołał biegłego w zakresie łąkarstwa w celu wykonania ekspertyzy pod kątem typu zbiorowiska roślinnego oraz właściwego użytkowania działek rolnych w latach 2008 – 2010. Po uwzględnieniu wyników ekspertyzy i szczegółowej analizie protokołów czynności kontrolnych oraz szkiców pomiaru organ odwoławczy nie stwierdził żadnych uchybień w ustaleniu powierzchni poszczególnych działek rolnych kwalifikujących się do przyznania płatności, w szczególności co do działek AAAM, AAAO i AAW. Natomiast jeśli chodzi o działki rolne AAAS, H, L organ odwoławczy uwzględnił je jako uprawnione do przyznania płatności w roku 2009, powołując się na wyniki ekspertyzy. Organ stwierdził również, że ekspertyza potwierdziła wyniki kontroli na miejscu dotyczące działek AAT, AAN i AAT. Wymienione działki rolne zostały wykluczone z jednolitej płatności obszarowej jako położone na trenach nieuprawnionych.

Organ odwoławczy ustalił, że powierzchnia działek rolnych uprawniająca do uzyskania płatności wyniosła 99,53 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną (jako uprawnioną do płatności JPO) wyniosła 19,96 ha, co stanowi 20,05 % powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej. Organ wyjaśnił, że różnica wynika z wykluczenia powierzchni działek rolnych AAAA (0,10 ha) i AAI (0,30 ha) w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej krzyżowej - łącznie 0,40 ha, zmniejszenia przez skarżącego po wezwaniu powierzchni działki rolnej A - łącznie 1,69 ha oraz zawyżenia powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu - łącznie 17,87 ha).

W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że odmowa przyznania M. T. jednolitej płatności obszarowej na rok 2009 nastąpiła na podstawie art. 51 ust. 1 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r., Nr 141, str. 18). Powołany przepis stanowi, że jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i w tytule IV rozdział 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20 % obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa.

Organ odwoławczy stwierdził, że różnica powierzchni ustalona przez organ pierwszej instancji wynosiła 23,50%, natomiast różnica ustalona w toku postępowania odwoławczego – 20,05%, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej przyznania płatności,

Odnosząc się do zarzutu oparcia rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli na miejscu w dniach [...] kwietnia - [...] czerwca 2010 r. Organ podniósł, że także ekspertyza z dnia 25 lutego 2013 r. potwierdziła w znacznej części prawidłowość ustaleń wykonanych czynności kontrolnych odnośnie do stwierdzonej szaty roślinnej. Tylko w przypadku trzech działek rolnych zakwestionowała ona ustalenia kontroli, tj. działki rolnej AAAS, H, L i związane to było z typem siedliska występującego na tych działkach.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu skarżącego dotyczącego nieprzeprowadzenia we właściwym czasie kontroli na miejscu, podnosząc, że żaden akt normatywny nie wskazuje cezury czasowej określonej konkretną datą, do której można wykonać kontrolę na miejscu. W ocenie organu, termin przeprowadzenia kontroli był terminem pozwalającym na zweryfikowanie w sposób jednoznaczny, czy rodzaj uprawy zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 (trwałe użytki zielone) odpowiada stanowi faktycznemu w danym okresie, tj. w roku kalendarzowym 2009. W ocenie organu dokumentacja fotograficzna pokazuje, że wykluczone powierzchnie działek rolnych nie mogły być użytkowane w roku kalendarzowym 2009, gdyż nie jest możliwa tak szybka zmiana roślinności na trwałym użytku zielonym.

Organ odwoławczy stwierdził również brak podstaw do uznania przypadku działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności na działkach ewidencyjnych położonych w miejscowościach S., I., H., Z. oraz N. W ocenie organu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że M. T. zgłosił fakt zalewania gruntów rolnych i niemożliwość ich użytkowania z powodu działalności bobrów dopiero [...] lipca 2010 r., czyli po czynnościach kontrolnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. T. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował ustalenia organu dotyczące działek rolnych AAAM, AAAO, AAW oraz AAT. Co do działek rolnych AAAM, AAAO oraz AAW skarżący zakwestionował ustalenie, że powierzchnia tych działek jest mniejsza od zadeklarowanej z uwagi na to, że na działkach tych, w czasie prowadzenia kontroli na miejscu (maj 2010 r.) oprócz zadeklarowanej łąki, występowały również grunty orne - uprawa pszenicy. Skarżący podniósł, że w 2009 r. całe zgłoszone przez niego działki AAAM, AAAO oraz AAW stanowiły łąki i dopiero z początkiem roku 2010 ich niewielkie części zostały zaorane i została na nich zasiana pszenica. Zasiew ten ograniczony był do niewielkiej powierzchni, gdyż skarżący zainicjował uprawę na próbę.

Skarżący podniósł również, że organ pomniejszył powierzchnię działki AAW o część zadrzewioną o pow. 0,13 ha. Skarżący zwrócił uwagę, że na wykonanych przez inspektorów terenowych fotografiach obrazujących tę właśnie działkę w dniu jej kontroli - [...] maja 2010 r., nie ma śladu zadrzewienia. Również obszerna analiza zdjęć działki sporządzona przez eksperta nie zawiera jakichkolwiek wzmianek o zadrzewieniu. Skarżący zarzucił organowi, że nie wyjaśnił przedstawionej wyżej rozbieżności.

Skarżący podniósł następnie, że w odniesieniu do działki AAT o powierzchni 0,27 ha inspektorzy dokonujący kontroli stwierdzili występowanie na niej zadrzewień na całej powierzchni. Skarżący zauważył, że na szkicu, obrazującym punkt umiejscowienia aparatu fotograficznego inspektorzy zaznaczyli, że zdjęcie to wykonane zostało z granicy działki. Tymczasem analiza zdjęcia prowadzi do wniosku, że pomiędzy miejscem, w którym znajdował się inspektor z aparatem a granicą widocznego w głębi działki niewielkiego zagajnika występuje łąka.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Organ podkreślił, że zadrzewienia na całej powierzchni działki AAT potwierdzają zdjęcia o numerach 1064 i 1070. Organ zwrócił również uwagę, że działka ewidencyjna nr 2055, na której skarżący zadeklarował działkę AAT widnieje w powszechnie dostępnym wykazie powierzchni działek ewidencyjnych, które nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., co wyklucza przyznanie płatności zgodnie z art.124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie ze wszystkimi zarzutami skarżącego można się zgodzić.

Zaskarżona decyzja dotyczy płatności bezpośrednich na rok 2009. Jak wynika z jej uzasadnienia, podstawą odmowy przyznania płatności był przepis art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r., Nr 141, str. 18). Wprawdzie rozporządzenie Nr 796/2004 zostało już uchylone, jednak stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. (por. art. 86 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, Dz.U.UE L z dnia 2 grudnia 2009 r., Nr 316, str. 65)

Przepis art. 51 rozporządzenia Nr 796/2004 określa zasady zmniejszania płatności i wykluczania od płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej.

Zgodnie z ustępem 1 tego przepisu, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego. Jeśli natomiast różnica ta przekracza 20 % obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa.

Jest poza sporem, że skarżący zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności działki rolne o łącznej powierzchni 119,49 ha, natomiast organ odwoławczy stwierdził, że uprawnienie do dopłat dotyczy działek o łącznej powierzchni 99,53 ha. Różnica powierzchni wynosi więc 19,96 ha, czyli 20,05% obszaru stwierdzonego, co oznacza przekroczenie o 0,05% wskazanej w art. 51 ust. 1 rozporządzenia Nr 796/2004 granicy 20%, uprawniającej do przyznania pomocy. Tak niewielka różnica nakazywała szczególnie dokładne zbadanie stanu faktycznego i wnikliwe rozważenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Z ustaleń organu wynika, że wskazana wyżej różnica powierzchni wynika z faktu skorygowania wniosku przez skarżącego (dotyczy to powierzchni 1,69 ha) oraz stwierdzenia przez organy nieprawidłowości, powodujących wykluczenie określonych działek z płatności. Podstawą stwierdzenia nieprawidłowości były wyniki kontroli, przeprowadzonej przez organ w gospodarstwie skarżącego w 2010 r. oraz ekspertyza biegłego z zakresu łąkarstwa, wykonana w 2013 r., dopuszczona jako dowód przez organ odwoławczy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymienione zostały wszystkie działki, co do których wystąpiła różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną, i wskazane zostały przyczyny wykluczenia określonej powierzchni.

Skarżący kwestionuje wykluczenie z płatności części działek AAAM, AAAO i AAW, na których w dniu kontroli stwierdzono pszenicę, a nie łąki. Skarżący twierdzi, że pszenica zasiana została dopiero wczesną wiosną 2010 r., natomiast w 2009 r. na działkach tych były łąki.

Zarzutu skarżącego nie sposób odeprzeć. Zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy nie daje bowiem odpowiedzi na pytanie, na jakiej podstawie organ ustalił, że pszenica uprawiana była na działkach AAAM (na powierzchni 0,07 ha), AAAO (na powierzchni 0,09 ha) i AAW (na powierzchni 0,19 ha) także w 2009 r.

W protokołach kontroli, przeprowadzonej w 2010 r., brak wyjaśnienia tej kwestii. Co do działki AAAM na karcie 400 akt administracyjnych w rubryce 81 "uwagi" znajduje się jedynie adnotacja: "Na działce rolnej stwierdzono (...) użytek rolny składający się z 0,03 ha zboża oraz łąki, stanowiącej pozostałą część działki rolnej", a na k. 288-v w rubryce nr 83 "uwagi": "dodatkowo stwierdzono 0,03 ha zboża".

Co do działki AAAO podobne adnotacje znajdują się na k.402 i 290 akt adm. W rubrykach "Uwagi" wpisano, że stwierdzono 0,37 ha łąki oraz 0,09 ha gruntu ornego. Natomiast jeśli chodzi o działkę AAW na k. 294-v adnotacja w rubryce "uwagi" ma treść: "Stwierdzono 0,31 ha łąki oraz 0,06 ha zboża".

Protokoły kontroli stwierdzają zatem wyraźnie tylko stan z daty przeprowadzenia kontroli, czyli z roku 2010, nie wyjaśniają natomiast, czy grunty orne oraz zasiane na nich zboże występowały na opisanych działkach także w latach poprzednich. Uszło uwadze organu, że celem kontroli jest sprawdzenie zgodności wniosku, w szczególności w zakresie deklarowanych powierzchni i upraw ze stanem faktycznym na gruncie. Zważywszy, że płatności przyznawane są na określony rok, zgodność ta dotyczyć musi okresu wskazanego we wniosku. Okoliczność ta powinna być uwzględniona w czasie kontroli na miejscu, nawet jeśli kontrola przeprowadzana jest w okresie późniejszym. Z protokołów kontroli nie wynika, by kontrolujący mieli to na uwadze.

Również dopuszczony przez organ dowód z opinii biegłego kwestii tej nie wyjaśnia. Wprawdzie organ odwoławczy, w związku z zarzutami skarżącego dotyczącymi m.in. rodzaju i wieku okrywy roślinnej zlecił biegłemu analizę dokumentacji fotograficznej wykonanej w czasie kontroli pod kątem składu gatunkowego i wieku widocznej na zdjęciach okrywy roślinnej, jednak w zleceniu dla biegłego wyraźnie zaznaczył, że celem opinii jest odpowiedź na pytanie, "czy widoczną na fotografiach roślinność uznać można za trwały użytek zielony/półnaturalną łąkę dwukośną (...)". Mimo zatem dysponowania protokołami kontroli, w których wskazano części obsiane pszenicą, organ odwoławczy ograniczył zakres opinii do wieku roślinności stanowiącej łąki. Z tego zatem zapewne względu ekspertyza biegłego z zakresu łąkarstwa nie zawiera żadnej oceny stwierdzonych na tych działkach w 2010 r. zasiewów.

Biegły powtarza ustalenia kontroli co do działek AAAM i AAAO, szczegółowo analizuje następnie roślinność łąkową na działce AAAM i wyjaśnia, czy łąki widoczne na zdjęciach z 2010 r. były koszone w roku 2009 (k. 986 akt adm.), nie ustala natomiast, czy w 2009 r. łąki zajmowały całą powierzchnię zadeklarowaną przez skarżącego.

Podobnie co do działki AAW, biegły potwierdza jedynie fakt występowania na niej pszenicy, dodając, że jest to nowy zasiew, nie wyjaśnia jednak, co przez to rozumie, skupia się natomiast na ocenie pozostałej roślinności i jej uprawie (k. 990 akt adm.).

W tym stanie faktycznym nie było wystarczających podstaw do wykluczenia powierzchni, na których stwierdzono pszenicę i grunt orny. Pszenica nie jest uprawą wieloletnią, należało zatem – skoro organ dopuścił dowód z opinii biegłego – zlecić mu także wypowiedzenie się co tego, czy stan gruntów wykluczonych wskazuje na to, że także w roku 2009 były to grunty orne, a nie łąki, zadeklarowane we wniosku.

Zgodzić się wprawdzie należy z organem, że obowiązujące przepisy nie zakazują przeprowadzenia kontroli po roku, za który płatności przysługiwałyby, jednak w sytuacji, gdy organ odmawia płatności na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w znacznym jednak oddaleniu czasowym, nie jest wystarczające lakoniczne stwierdzenie, że na określonej powierzchni występuje zboże. Podkreślić bowiem należy, że podstawą wykluczenia działek może być tylko i wyłącznie ustalenie, że powierzchnia zadeklarowana w danym roku była wyższa od stwierdzonej. Stwierdzenie różnic powierzchni w innych latach nie może mieć wpływu na prawo do płatności za dany rok.

Odmowa płatności nastąpiła zatem z naruszeniem prawa. Organ uznał bowiem wyniki kontroli z 2010 r. za miarodajne do określenia powierzchni działek AAAM, AAAO i AAW uprawniającej do płatności za rok 2009, mimo iż ani protokoły kontroli ani dowód z opinii biegłego nie stwierdzały stanu zasiewów w roku 2009. Nie było więc podstaw do ustalenia, że różnica powierzchni deklarowanej i stwierdzonej przekracza 20%. Należy podkreślić, że art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (obecnie obowiązuje tekst jednolity z 2012 r., poz. 1164 z późn. zm.), ograniczający obowiązki organu w zakresie ustalenia stanu faktycznego i postępowania wyjaśniającego, nie zwalania organu z obowiązku prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Skoro podstawą odmowy przyznania płatności jest - zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 - ustalenie, że występuje ściśle określona w przepisach różnica między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną w wyniku kontroli, to brak ustaleń w tym zakresie nie może uzasadniać odmowy przyznania płatności.

Nie jest natomiast zasadny zarzut skarżącego dotyczący działki AAT. Prawidłowe jest stanowisko organu, że działka ta wykluczona została z płatności, ponieważ w dacie 30 czerwca 2003 r. nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej. Zastosowanie ma w tym przypadku art. 124 rozporządzenia nr 73/2009.

Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni przedstawione wyżej uwagi i dopiero po stwierdzeniu w sposób niebudzący wątpliwości, że stan faktyczny stwierdzony w 2010 r. odnieść można także do wniosku o dopłaty za rok 2009 r., oceni czy istnieją podstawy do odmowy płatności. Organ będzie mieć na uwadze, że odmowa płatności nastąpić może wówczas, gdy różnica powierzchni jest większa niż 20%, a to do tej pory nie nastąpiło. W szczególności wyjaśnienia wymaga, czy zasiana przez skarżącego pszenica jest uprawą rozpoczętą dopiero w 2010 r.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.