Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 513/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 87 i 88
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską
article: art. 306a par. 1, 2 i 3,  art. 306k
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] roku o nr [...], 2. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W. P. prowadzący Z. [...], T. wystąpił o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w ramach wydatków z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zakup samochodu dostawczego wg załączonej faktury.

We wniosku wskazał, że Firma W. P. jest Zakładem Pracy Chronionej i dysponuje Zakładowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, utworzonym na podstawie przepisu art. 33 ust 8a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) tj. w wyniku podziału Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych G. w T., który utworzony został między innymi ze zwolnień z podatku od nieruchomości oraz opłat na zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Kwota środków Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych przez G. w T. dla Z. W. P. w T. w wyniku podziału wyniosła [...] zł.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012 r. znak: [...] Wójt Gminy K. odmówił W. P. wydania zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w ramach wydatków z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych tworzonego z ulg z tytułu podatku od nieruchomości oraz opłat za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że W. P. nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości na terenie Gminy K., ani też nie uiszcza opłat za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W związku z tym - w ocenie organu pierwszej instancji - skoro W. nie jest stroną w żadnym, toczącym się przed tym organem postępowaniu - odmowa wydania żądanego zaświadczenia jest uzasadniona.

Pismem z dnia [...] r. W. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wójta Gminy K., wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie zaświadczenia o żądanej treści.

Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuca naruszenie art. 33 ust. 8a pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2a pkt 1a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez ich niezastosowanie.

W ocenie Strony, sposób uzyskania zakładowego funduszu przez P. W. w T. jest zgodny z art. 33 ust. 8a pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Ponieważ środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych pochodziły również ze środków pochodzących ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, dla którego właściwym organem jest Wójt Gminy K., dlatego też -zdaniem Strony - Wójt Gminy K. jest organem właściwym do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w zakresie wydatków dokonanych z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przejętego przez W. P. - Z.

Postanowienie z dnia 30 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 306k w związku z art. 239; art. 216, art. 306a § 1 i § 2 pkt 1, art. 306b § 1 i 2, art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 nr 8, poz. 60 ze zm.), § 2 ust. 2, § 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 810 ze zm.), art. 30 ust. 2a pkt 1a, art. 33 ust. 8 i 8a pkt 1 ustawy o rehabilitacji po rozpoznaniu zażalenia W. P. utrzymało w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji

Przywołując stosowne przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, organ wskazał, że W. P., prowadzący Zakład Pracy Chronionej w T., występując do Wójta Gminy K. o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w ramach wydatków z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przedstawił wymagane przez przepis § 9 ust. 3 powyższego rozporządzenia dokumenty.

Organ wskazał, że skoro w niniejszej sprawie mamy do czynienia z podmiotem powstałym w związku z przejęciem części zakładu pracy chronionej przez nowo powstały zakład, a zatem zachodzi w tym przypadku sytuacja o której mowa w art. 33 ust. 8 i 8a pkt 1 ustawy o rehabilitacji tym samym, mając na uwadze stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym i art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej, zasadnym jest uznanie, że organ ten był uprawniony do zbadania, w ramach informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji, również zakresu podziału środków funduszu rehabilitacji pomiędzy zakładem pracy chronionej przejmującym, o którym mowa w art. 30 ust. 2a pkt 1 ww. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz pracodawcą dotychczas legitymującym się statusem zakładu pracy chronionej, który pozostał dysponentem tego funduszu.

Dalej organ podaje, że do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w ramach wydatków z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, tj. do dnia 27 stycznia 2012 r., organ podatkowy nie otrzymał żadnych dokumentów, dotyczących podziału kwoty środków Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, przekazanych przez G. w T. dla firmy W. P.

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż podatnikiem podatku od nieruchomości na terenie Gminy K. jest G. w T., która również do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie poinformowała organu pierwszej instancji o dokonaniu podziału kwoty środków Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, odmowę wydania W. P. zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w ramach wydatków z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych organ odwoławczy uznał za uzasadnioną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący za pośrednictwem pełnomocnika wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy K. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem temuż organowi obowiązku wydania Skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez:

1) naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.122 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na treść orzeczenia poprzez pominięcie części materiału dowodowego, w tym wyjaśnień strony bez podania przyczyn oraz nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zaniechanie zebrania całości materiału dowodowego,

2) naruszenie art.8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej (organów podatkowych),

3) naruszenie art.218 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.306 b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść Strony bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270),

dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co oznacza, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ten akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, stosownie do unormowania zawartego

w art. 145 § 1 p.p.s.a. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane

w art. 145 § 1 p.p.s.a, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy K. Sąd stwierdził ich niezgodność z obowiązującymi przepisami.

Przedmiotem żądania strony było wydanie przez Wójta Gminy K. zaświadczenia o pomocy de minimis ze względu na poniesione przez Skarżącego wydatki z konta zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych utworzonego z podziału Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych G. z T. ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na zakup samochodu wg załączonej faktury.

Na wstępie należy przypomnieć, że problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt prawa polskiego w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z prawem wspólnotowym. Podstawowym aktem prawnym odnoszącym się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis, jest Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską - art. 87 i 88 (Dz. U. z 2004 Nr 90, poz. 864/2 ze zmianami), a w dalszej kolejności rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001) zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

Na gruncie prawa krajowego podstawową rolę pełni ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r., Nr 59, poz. 404 ze zm.), a także ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r.

Nr 14, poz. 92 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810 ze zm.).

Warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis zgodnie z przepisem

§ 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia

2007 r.– jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy.

Jak stanowi § 9 ust. 3 ww rozporządzenia występując o wydanie zaświadczenia, przedsiębiorca przedstawia:

1) uzyskane zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające go lata kalendarzowe albo oświadczenie o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w tym okresie;

2) informacje o każdej pomocy innej niż de minimis, jaką otrzymał w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się oraz na dany projekt inwestycyjny, z którym związana jest pomoc de minimis;

3) oświadczenie, że nie jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Cele, na jakie mogą być przeznaczone środki z Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych, w tym w ramach zasady de minimis, zostały wyszczególnione

w § 2 ww rozporządzenia.

Nie ulega wątpliwości, że brzmienie § 9 ust. 3 wwrozporządzenia wskazuje na katalog dokumentów, które przedstawia podatnik ubiegający się o wydanie zaświadczenia.

Rozporządzenie określa również warunki uzyskania takiego zaświadczenia. Jednym z nich jest wymóg tego, by wydatek został sfinansowany ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Wynika on expresis verbis z § 9 ust. 2a rozporządzenia.

Należy zauważyć, że przepis § 9 ust. 2a rozporządzenia został dodany przez § 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 107, poz. 891) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 22 lipca 2009 r. Zgodnie z § 9 ust. 2a rozporządzenia, nie uznaje się za dokonanie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji wydatku, który został sfinansowany ze środków innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a następnie zrefundowany ze środków tego funduszu.

Niewątpliwie zatem, zmiana rozporządzenia poprzez dodanie w § 9 ustępu 2a wprowadziła dodatkowy wymóg, którego spełnienie warunkuje otrzymanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. Warunkiem tym jest to, aby wydatek pochodził z konkretnego rachunku bankowego – zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Skoro taki warunek wynika wprost z przepisów prawa, to organ podatkowy wydający zaświadczenie ma prawo, a także obowiązek sprawdzenia, czy został on przez podatnika zrealizowany.

Zatem rozporządzenie jednocześnie wprowadziło dodatkowe warunki, od których spełnienia zależy uznanie, że wydatkowano jakiekolwiek środki z funduszu rehabilitacji. Innymi słowy, podatnik ubiegający się o zaświadczenie, obligatoryjnie przedstawia dokumenty wskazane w § 9 ust. 3 rozporządzenia, jednak na organie wydającym zaświadczenie spoczywa obowiązek weryfikacji nie tylko dokumentów wskazanych w tym przepisie, ale również zbadanie czy spełnione zostały warunki przewidziane przepisami prawa (§ 9 ust. 2a).

Wskazać należy również, że podstawę prawną wydania zaświadczeń przez organ podatkowy stanowi art. 306a i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie

z art. 306a Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3). Na podstawie art. 306b Ordynacji podatkowej w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

Stosownie zaś do art. 306k Ordynacja podatkowa w sprawach nieuregulowanych (...) stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 1-6,8,9 działu IV (...).

Biorąc pod uwagę powołane powyżej przepisy Ordynacji podatkowej oraz przedstawiony stan faktyczny sprawy należy stwierdzić, że – w ocenie Sądu – zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy K. uchybia obowiązującym normom prawnym, a tym samym uzasadnione są podniesione w skardze zarzuty.

Należy podkreślić, że istota zaświadczenia, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, sprowadza się do potwierdzenia stanu faktycznego lub prawnego istniejącego w dniu jego wydania. W analizowanej sprawie Skarżący domagał się potwierdzenia o uzyskaniu pomocy de minimis w związku z poczynionymi wydatkami na zakup samochodu.

Z treści wniosku Skarżącego wynika, że wydatki te zostały poczynione z kwot uzyskanych z podziału Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych G. i pochodzą z tytułu podatku od nieruchomości dla którego organem właściwym jest Wójt Gminy K. i zakwalifikowane jako wydatki poniesione zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wydanie w takiej sytuacji przez organ podatkowy żądanego zaświadczenia potwierdzałoby w istocie, że Skarżący dokonał wydatków ze środków i na cele wynikające ze wskazanego przepisu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

W świetle art. 306a § 3 Ordynacja podatkowa organ podatkowy był zatem nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do zbadania, czy wniosek o wydanie zaświadczenia prowadzi do wydania zaświadczenia potwierdzającego stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zaświadczenie to bowiem potwierdzałoby nie tylko fakt poczynienia wydatków w określonych kwotach, ale także to, że wydatki te zostały poczynione ze środków i na cele, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Organ podatkowy był więc zobowiązany do przeprowadzenia – zgodnie z art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej – w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy występujący podmiot jest uprawniony do pomocy de minimis, czy organ podatkowy jest organem właściwym do wydania przedmiotowego zaświadczenia, czy dokonane wydatki zgodne są z celami, i czy pochodzą ze środków o których mowa w rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej itd.

W świetle powołanych powyżej unormowań należy stwierdzić, że odmowa od organu podatkowego wydania zaświadczenia byłaby uprawnione wyłącznie w sytuacji, gdy nie byłyby spełnione warunki rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W przypadku stwierdzenia niezgodności w tym zakresie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do warunków uzyskania pomocy de minimis, organ podatkowy nie może wydać innego rozstrzygnięcia jak odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy ponadto, że przyczyny odmowy wydania zaświadczenia przez organ podatkowy I i II instancji były odmienne i jak słusznie podnosi autor skargi, w istocie argumentacja organu II instancji opiera się na braku dokumentacji pozwalającej na potwierdzenie dysponowania kwotą pochodzącą z Funduszu Osób Niepełnosprawnych a tym samym uzyskania stosownej pomocy. Niewątpliwie zmiana uzasadnienia odmowy wydania zaświadczenia może być uznana za dokonana z naruszeniem przepisów postępowania i to w sytuacji, co słusznie zarzuca Skarżący, że tak organ I instancji jak i II instancji nie występował do Skarżącego z wezwaniem dostarczenia stosownych dokumentów potwierdzających uprawnienie do uzyskania pomocy de minimis.

Konfrontując stan faktyczny sprawy, oświadczenie o dysponowaniu kwotami Funduszu Osób Niepełnosprawnych G. z Trzebiatowa pochodzących ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, za uprawniony należy uznać pogląd zgodnie z którym żeby ustalić, czy Skarżący jest uprawniony do pomocy de minimis, niezbędnym jest poczynienie stosownych ustaleń.

Zwrócić należy również uwagę, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 września 2009 r., I SA/Kr 870/09, dostępny w systemie LEX nr 523424). Zatem nieracjonalnym byłoby oczekiwać, że ustawodawca nakładałby na organ obowiązek wydania zaświadczenia o żądanej treści nie stwarzając możliwości zweryfikowania, czy jego treść odpowiadać będzie stanowi faktycznemu lub prawnemu istniejącemu w dniu jego wydania. Tego rodzaju twierdzenie godziłoby w istocie w sens wydawania zaświadczeń, które w takiej sytuacji nie potwierdzałyby stanu faktycznego lub prawnego, a jedynie odzwierciedlały wolę wnioskodawcy i treść złożonego przez niego wniosku. Tego rodzaju poglądu nie sposób jest w sposób oczywisty zaakceptować, nie można bowiem żądać potwierdzenia stanu faktycznego lub prawnego nie dając możliwości zweryfikowania przez organy jego prawdziwości.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona, a postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy K. wobec wydania z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, mających zastosowanie przy wydawaniu zaświadczenia przez organ podatkowy, uzasadniają ich uchylenie.

W ponownym postępowaniu organ wezwie Wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów niezbędnych do ewentualnego poświadczenia okoliczności wskazanych we wniosku, stosownie do art. 155 w zw. z art.306 k Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 p.p.sa.