Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 953/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29, art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A." Sp. z o.o. w organizacji w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1438/14 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w organizacji w N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1438/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. pozostawił bez rozpoznania wniosek A. Sp. z o.o. w organizacji w N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, stwierdził, że w sprawie, pomimo ponowienia wezwania przez referendarza w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie został wykonany – wynikający z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - obowiązek przedłożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania A. Sp. z o.o. w organizacji przez R. P., przez M. P., czy jakikolwiek inny podmiot. Nie została bowiem przedłożona umowa spółki A. Sp. z o.o.

W tych okolicznościach za niemożliwe Sąd uznał dokonanie oceny, czy dokumenty przedłożone w toku postępowania (pełnomocnictwo z dnia 30 października 2014 r. - k. 12 akt sądowych, uchwała wspólników - k. 18 akt sądowych) spełniają warunek dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania A. Sp. z o.o. w organizacji.

Z powyższych względów WSA w P. orzekł powołując w podstawie art. 29, art. 49 § 1 oraz art. 257 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. Sp. z o.o. w organizacji, domagając się uchylenia tego orzeczenia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zażalenie dotyczyło postanowienia Sądu I instancji, którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek A. Sp. z o.o. w organizacji o przyznanie prawa pomocy ze względu na nieuzupełnienie – mimo wezwania – braku tego wniosku, poprzez złożenie do akt sprawy umowy skarżącej spółki. W tym zakresie, Sąd I instancji w podstawie prawnej powołał art. 257 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, (...) którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W tej sytuacji istotą sporu pozostaje ustalenie, czy prawidłowym było uznanie przez Sąd I instancji, że, po pierwsze, rzeczywiście wniosek strony był dotknięty brakiem, i po drugie, że strona prawidłowo pouczona o sposobie jego uzupełnienia nie zrobiła tego. Ustalenie pozytywnych odpowiedzi na oba powyższe pytania, skutkowałoby przyjęciem, że rozstrzygnięcie WSA było prawidłowe.

Przechodząc do badania pierwszej ze wskazanych kwestii, Sąd I instancji, prawidłowo - powołując się na treść art. 29 w zw. z art. 28 p.p.s.a. - stwierdził, że m. in. osoby, które dokonują czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym na rzecz osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Podmiotem, który w niniejszej sprawie złożył skargę była A. Sp. z o.o. w organizacji. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji powstaje z chwilą zawarcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 161 § 1 k.s.h.). Przynajmniej do czasu wpisu spółki do rejestru, zgodna z przewidzianymi ustawą wymogami co do formy i treści umowa spółki pozostaje kluczowym dla jej istnienia oraz jego wykazania dokumentem, z którego wynikają m. in. zasady reprezentacji spółki (art. 161 § 2 k.s.h.).

Prawidłowo zatem Sąd I instancji wezwał R. P. do "złożenia dokumentu określającego (...) umocowanie do reprezentowania strony skarżącej". W odpowiedzi, w piśmie z dnia 31 marca 2015 r., R. P. oświadczył co prawda, że w załączeniu przesyła umowę spółki, jednak takiej umowy do akt faktycznie nie złożył.

W tej sytuacji, uprawnione było pozostawienie przez Sąd I instancji wniosku o przyznanie prawa pomocy A. Sp. z o.o. w organizacji bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny miał także na uwadze, że sposób skutecznego wykazania umocowania do reprezentacji spółki z o.o. w organizacji przez złożenie umowy spółki był już - wzywanemu obecnie do uzupełnienia braków wniosku – R. P. znany, gdyż z tego samego powodu, tj. szeroko opisanego przez Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1438/14, niewykazania sposobu reprezentacji spółki przez nieprzedłożenie umowy spółki właśnie, została odrzucona skarga A. Sp. z o.o. w organizacji. Odpis tego postanowienia został skutecznie doręczony R. P. w dniu 20 lutego 2015 r. (k. 29 akt WSA). Świadomość R. P. co do braku wykazania upoważnienia do reprezentowania skarżącej, jak i tego w jaki sposób brak ten należy usunąć, nie budzi zatem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z tych wszystkich względów zażalenie należało oddalić jako bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.