Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 151/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2, art. 61 ust. 1-5, art. 61 ust. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009r. sprawy ze skargi B. C., T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2008r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. Nr [...] znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] zł (...) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...]10.2008 r. nr [...]wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp) i art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego we frontowej części wraz ze zmianą sposobu użytkowania na biurowy oraz budowie budynku biurowo-produkcyjnego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], ark. [...], obręb [...] położonych w P. przy ul. [...].

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że dla terenu, na którym ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymagania dla nowej zabudowy zostały ustalone zgodnie z wytycznymi zawartymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań). W tak wytyczonym obszarze analizowanym obowiązuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami magazynowo-produkcyjnymi. Ponadto wzdłuż ulic [...],[...],[...],[...] i [...] zauważalna jest dominacja zabudowy warsztatowej, przemysłowej i magazynowej. Podkreślono przy tym, że nieruchomość położona przy ul. [...] zagospodarowana jest obiektem o funkcji produkcyjnej. Wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono na średnio 33%, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku biurowo-produkcyjnego do "max. 2 kondygnacji naziemnych", wysokość do gzymsu "max. do 9,5m". Uzasadniając wydaną decyzję organ podkreślił, że na działce przy ul. [...]znajduje się budynek produkcyjny, a sprawa nielegalnej zmiany sposobu jego użytkowania została rozstrzygnięta, tak więc budynek ten, jak i jego kubatura nadal może istnieć i stanowić podstawę tzw. dobrego sąsiedztwa dla planowanej inwestycji.

W przewidzianym ustawą terminie odwołanie od tej decyzji wnieśli Ł. J. i J. J. (k.129 akt adm.), B.S. (k. 127 akt adm.), A.Ś. i G. Ś. oraz T. Ch. i B.Ch .

T. Ch. i B. Ch. wnieśli odwołanie jako właściciele działki położonej przy ul. [...] . Uzasadniając odwołanie podnieśli oni, że analiza funkcji i cech zabudowy w przedmiotowej sprawie przeprowadzona została w sposób dowolny. W zasadzie, organ ograniczył się do kilku, dowolnie wybranych działek. Wskazano również na błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w szczególności zaś podkreślono, że objęta wnioskiem inwestora działka zabudowana jest jedynie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Istniejąca i widniejąca na mapie zabudowa pełniła wcześniej rolę szklarni, które zamieniono na obiekty magazynowe. Zwrócono uwagę, na błędne wskazanie w uzasadnieniu decyzji zabudowy istniejącej na działce przy ul. [...]. Skarżący zauważyli, bowiem ze taki adres w ogóle nie istnieje, zakładając natomiast, że intencją organu było odniesienie się do zabudowy istniejącej przy ul. [...], skarżący wyjaśnili, że zlokalizowany jest na niej zakład stolarski i budynek jednorodzinny. Podniesiono również, że wbrew ustaleniom organu działka przy ul. [...]nie jest przeznaczona na funkcję produkcyjną, a znajdująca się na niej zabudowa jest przechowalnią owoców. Wskaźnik zabudowy na działce skarżących, przy ul. [...]wynosi 21%, a w toku postępowania błędnie ustalono jakoby prowadzono na niej działalność produkcyjną. Wskazano również, że na działkach przy ul. [...],[...][...],[...],[...],[...], ul. [...],[...],[...]występuje funkcja mieszkalna, a procent zabudowy wynosi na nich odpowiednio 20, 19, 9, 15, 6, 6, 20,13 %, co daje średnio 16%. Podkreślono, że załączone do decyzji wyniki analizy, w rzeczywistości ustalają parametry nowej zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...]12.2008 r., nr [...]utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż złożone przez właścicieli działek sąsiednich odwołania dotyczą rzekomej niezgodności planowanej inwestycji z funkcją zagospodarowania na okolicznym terenie. W ocenie Kolegium zarzuty te są jednak nieuzasadnione. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na przedmiotowym obszarze przeważa zabudowa o funkcji mieszanej, tj. funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami magazynowo-produkcyjnymi, przy czym wzdłuż ulic [...],[...],[...],[...] i [...] dominuje zabudowa warsztatowa, przemysłowa i magazynowa. Wskazano, ze planowana inwestycja została uzgodniona pod kątem obsługi komunikacyjnej oraz zaopatrzenia w media i spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 upzp.

Skutecznie skargę na decyzję Kolegium do sądu administracyjnego wnieśli B.Ch.i T. Ch . W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 28 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, bowiem organ winien wyjaśnić, które dowody uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiary z podaniem przyczyny takiej ich oceny, czego nie uczynił. Organ zaniechał oceny zgromadzonego materiału dowodowego mimo, że zarzuty co do wadliwości w tym względzie podnoszone były w odwołaniu. Rozpoznając przedmiotową sprawę przyjął zawężoną i nieadekwatną wykładnię normy art.28 kpa, wywodząc, że stroną postępowania jest jedynie ten, kto udowodnił swój interes prawny, wynikający z określonego przepisu materialnego. Podniesiono nadto, iż przewidywana emisja hałasu oraz wzmożony ruch spowodowany planowaną inwestycją w sposób ewidentny wpłyną na ograniczenie we władaniu nieruchomością. Skarżący podnieśli też, że w aktach sprawy brak uzasadnienia dla przyjęcia, że istniejąca infrastruktura jest wystarczająca dla planowanego przedsięwzięcia.

Skarga A.Ś., G. Ś., Ł.J., J. J., B. S. i J.i T. została odrzucona postanowieniem wydanym przez tut. Sąd dnia 16 kwietnia 2009r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ppsa). Działając przy tym w myśl art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Co do zasady o ładzie przestrzennym na danym obszarze decydować powinien miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez radę gminy. Jedynie w razie braku planu właściwy organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta) obowiązany jest na wniosek zainteresowanego podmiotu wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego prawnego porządku planistycznego. W tym zakresie cel decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy nie ma planu jest zgoła odmienny. Jej celem, jako aktu stosowania prawa, jest przesądzenie, na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami, tj. w niniejszej sprawie, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami ustaw szczególnych (por. postanowienie NSA z 18.07.2005 r., sygn. II OPS 3/05).

W myśl art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego artykułu. Tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań).

Ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp następuje poprzez przeprowadzenie Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej również – Analiza), zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań. Prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej jest, więc warunkiem wydania odpowiadającej wymogom prawa decyzji o warunkach zabudowy. Poprawnie przeprowadzona Analiza służy zapewnieniu zgodności powstającej w sąsiedztwie zabudowanych działek nowej zabudowy z charakterystyką urbanistyczną (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektoniczną (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Prowadząc postępowanie organ musi najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, tak aby stwierdzić co na danym obszarze jest normą, a co odstępstwem od niej, a następnie w oparciu o tak przeprowadzoną analizę ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy.

Reasumując, planowana inwestycja musi stanowić kontynuację funkcji występującej na danym terenie. Natomiast ustalenie konkretnych parametrów wynikających z rozporządzenia wynika z konieczności zachowania ładu przestrzennego i winno nawiązywać do wyników dokonanej analizy. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp uzależnia przy tym zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, pojmowanego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszystkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 upzp). Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy. Przeprowadzona w sprawie Analiza musi więc prawidłowo określać charakterystykę terenu na którym położona jest działka przeznaczona do zainwestowania. Istniejąca zabudowa powinna być zgodna z porządkiem prawnym tj. nie można za nią uznać samowoli budowlanej(por. Planowanie i Zagospodarowanie Przestrzenne-Komentarz pod red. prof.Z.Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck W-wa 2009, 5 wydanie,str.500) Kontynuacji funkcji zabudowy nie można upatrywać w obiektach, które są użytkowane w sposób sprzeczny z wymogami prawa. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Kolegium i decyzji ją poprzedzającej w pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że jak wyżej wskazano warunkiem wydania odpowiadającej wymogom prawa decyzji o warunkach zabudowy jest prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej. Tymczasem, w aktach niniejszej sprawy stwierdzono brak dokumentu - Analizy funkcji i cech zabudowy. W aktach administracyjnych przekazanych Sądowi znajdują się jedynie dwa egzemplarze "Projektów Analizy", które Sąd uczynił przedmiotem oceny. Pierwszy z nich sporządzony został 07.07.2008 r. i składa się wyłącznie z części tekstowej(k.44-45) oraz dokumentacji fotograficznej z 08.07.2008 r. (k. 46 akt adm.), nie zawiera on natomiast załącznika graficznego, który w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań w zw. z art. 52 ust. 2 upzp stanowi obligatoryjny element prawidłowo sporządzonej Analizy. Drugi "Projekt Analizy" sporządzono 17.07.2008 r.(k.47-50) i zawiera on wymagany załącznik graficzny (k. 51 akt adm.). Z uzasadnienia decyzji, ani z akt sprawy nie wynika jednak w jakim celu sporządzono aż dwa "Projekty" analizy funkcji oraz cech zabudowy, ani z czego - przy tożsamym stanie faktycznym wynikają odmienne ustalenia w nich zawarte.

Obydwa załączone do akt "Projekty Analizy" dotyczą tego samego wniosku (k. 44 i 48 akt adm.). W obydwu wersjach wskazano też, że obszar analizowany obejmuje działkę objętą wnioskiem wraz z terenem przyległym do niej, wyznaczonym zgodnie z obowiązującymi przepisami, obejmujący nieruchomości położone w kwartale wydzielonym ulicami [...],[...],[...] i [...], przy czym "Projekt" z 17.07.2008 r. wymienia dodatkowo ul. [...] (k.48 akt adm.).

Rezultaty prowadzonych na tak wyznaczonym terenie ustaleń doprowadziły do wniosków: że na działce objętej wnioskiem stwierdza się "funkcję mieszkaniowo-usługową jednorodzinną (budynek mieszkalny, budynek magazynowy, garaż" (pkt IV ppkt 1 "Projektu Analizy" z 07.07.2008 r. - k.44), natomiast w pkt. IV ppkt. 2 "Projektu" z 17.07.2008 r. (k. 48) wskazano, ze jest to "funkcja mieszkaniowa i gospodarcza", a na działce znajduje się budynek mieszkalny i 2 hale magazynowe. We wcześniej sporządzonym, tj. 07.07.2008 r. "Projekcie" wskazano, że linia zabudowy istniejącego budynku to 12,5 m od granicy frontowej działki, szerokość elewacji frontowej wynosi 13,5m, a wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki 38% (k.44). Jednocześnie, "Projekt" z 17.07.2008 r. zawiera ustalenia, iż obowiązująca linia zabudowy od frontowej granicy działki to 12m, szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego 10m, a wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 28% (k.48).

Omawiając z kolei sposób zagospodarowania działek na terenach znajdujących się w obszarze analizowanym, wskazano, że wysokość budynków w tym obszarze wynosi do 2,5 kondygnacji naziemnych (w tym poddasze) – k. 45 akt adm., przy jednoczesnych ustaleniach, iż są to 3 kondygnacje (do 8,5m) dla budynków mieszkalnych i wysokość do 10m dla hal magazynowych (k.49 akt adm.).

Odnosząc się do sporządzonego załącznika graficznego do Projektu Analizy z dnia 17.07.2008r. stwierdzić należy, iż odpowiada on wymogom §3 ust.2 rozporządzenia w sprawie ustalenia wymagań. Sporządzony został na mapie zasadniczej w skali 1:500. Obszar analizowany wyznaczono wokół działki inwestora w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 metrów.

Pomimo jednak, że do analizy przyjęto prawidłowo wytyczony obszar analizowany, to poczynione ustalenia okazały się wadliwe.

Raz jeszcze podkreślić należy, że prawidłowo przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu służy zapewnieniu zgodności powstającej w sąsiedztwie zabudowanych działek nowej zabudowy z charakterystyką urbanistyczną i architektoniczną zabudowy już istniejącej. Kontynuacja oznacza przy tym, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu( w tym sposobu użytkowania obiektów). Nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można pogodzić ją z już istniejącą- a więc dopuszczoną na danym terenie –funkcją. Prowadząc postępowanie organy muszą więc dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, przy czym wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać w ujęciu funkcjonalnym za działki sąsiednie w rozumieniu art.61 ust.1 pkt.1 upzp. Wskazaniem, które spośród działek sąsiednich stanowić będą punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy jest wyznaczenie obszaru analizowanego. Zgodnie bowiem z §3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ustalenia wymagań analizę przeprowadza się w granicach wyznaczonego wokół działki budowlanej obszaru analizowanego.

I tak odnosząc rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że określając wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech wskaźników kształtowania nowej zabudowy zagospodarowania terenu nie zawarto informacji co do tego jakie nieruchomości stanowiły podstawę do poczynionych ustaleń. Jedynie w wypadku badania wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określono jakie nieruchomości przyjęto do porównań. Także i w tym wypadku jednak ustalenia te nie mogą zostać uznane za prawidłowe skoro wzięto pod uwagę jedynie niewielką część nieruchomości położonych w obszarze analizowanym.

Z dokumentu Projektu analizy jak na k.45 wynika, że organy w tym wypadku odniosły się wyłącznie do nieruchomości o funkcji usługowo produkcyjnej. Podyktowane to było chęcią odniesienia się przez organ do nieruchomości zabudowanej obiektami o funkcji adekwatnej do wnioskowanej. Taki sposób ustaleń nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego, gdy zważyć na treść wspomnianego art. 61 ust.1pkt.1 upzp i §3 ust.1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań.

Na marginesie zauważyć należy, że Prezydent Miasta przy przyjętym sposobie badania nie wziął pod uwagę wszystkich nieruchomości, których funkcję określił jako produkcyjną. Zarówno bowiem w pierwszym jak i drugim Projekcie Analizy pominął parametry posesji przy ulicy [...].

Brak pełnej informacji co do nieruchomości stanowiących podstawę ustaleń uniemożliwia dokonanie rzetelnej kontroli sądowo administracyjnej.

Ustalenia zawarte w analizie winny ponadto umożliwiać wyznaczenie parametrów nowej zabudowy w zgodzie z § 4-8 rozporządzenia w sprawie określenia wymagań.

Oznacza to konieczność poczynienia badań, mających odzwierciedlenie w analizie zgodnych z tymi wymogami. W istocie zatem konieczne będzie zamieszczenie tam parametrów zabudowy z obszaru analizowanego, wyznaczenie wartości średnich, które odnieść należy do przyszłej zabudowy, wyjaśnienie dlaczego wyznaczono inną wielkość z powołaniem się na konkretne ustalenia analizy. Niedopuszczalne jest scharakteryzowanie zabudowy istniejącej poprzez określenie jedynie maksymalnych parametrów, które wyznacza się jednocześnie jako obowiązujące dla zabudowy przyszłej. W niniejszej sprawie tak określono wysokość przyszłej zabudowy dla budynku biurowo produkcyjnego( k.49 akt). Podkreślić w tym miejscu należy, iż ze zgromadzonego materiału nie wynika w istocie, by w obszarze analizowanym, stanowiącym dopuszczalną podstawę odniesień dominowała zabudowa warsztatowa, przemysłowa, magazynowa.

W części tekstowej Projektu analizy powołano się w tym względzie na nieruchomości położone przy ulicy [...],[...],[...],[...].

Za wadliwe uznać należy ustalenia co do funkcji produkcyjnej przy ul. [...].

W istocie bowiem decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 1998r. nakazano R. M. P. przywrócenie sposobu użytkowania obiektu, położonego przy ul. [...]z produkcyjnego na gospodarczo- magazynowy ( przechowalnia owoców). Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Skargi na decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy powyższą decyzję zostały wyrokiem z dnia 12 stycznia 1999r. wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu oddalone w sprawie o sygn. II SA/Po581/98.

Ustalenie dopuszczalnego w świetle prawa sposobu użytkowania budynku jest warunkiem koniecznym dokonania prawidłowej oceny spełnienia przesłanki z art.61 ust.1pkt.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można upatrywać kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu w obiekcie, który wbrew prawomocnemu wyrokowi użytkowany jest w sposób sprzeczny z prawem. Okoliczność powyższą podnosiły A.Ś., Ł. J., B.S. w piśmie z dnia 8.08.2008r. (k.73 akt.), skierowanym do Urzędu Miasta P., wskazywano na nią także w odwołaniu. Organy winny były uwzględnić tę okoliczność, a nie powoływać się na parametry tej zabudowy ze wskazaniem, że dotyczy zabudowy produkcyjnej. Wątpliwości Sądu budzi także przyjęta przez organy funkcja zabudowy przy ulicy [...], określona jako produkcyjna. Tymczasem już w odwołaniu podniesiono, że znajduje się tam obiekt handlowy. Okoliczności tej w trakcie postępowania administracyjnego nie wyjaśniono. Na rozprawie, która odbyła się przed tut. Sądem dnia 28 października 2009r. oświadczenie w tym względzie złożyła Przewodnicząca Rady Osiedla [...], która wyjaśniła, że na nieruchomości [...] jest sklep z artykułami metalowymi i motoryzacyjnymi. Fakt ten potwierdził również skarżący i obecna na rozprawie przedstawicielka inwestora(k.182).

Z decyzji organów nie wynika także na czym oparto się przyjmując, że na nieruchomości położonej przy ulicy [...]prowadzona jest działalność produkcyjna. Okoliczność ta wymagała wyjaśnień, także w świetle podniesionego w odwołaniu zarzutu co do wadliwości ustaleń w tym względzie.

Wbrew stanowisku organu I instancji nie mogła mieć w sprawie żadnego znaczenia funkcja zabudowy znajdującej się poza obszarem analizowanym, położonym przy ulicy [...],[...],[...], nawet w sytuacji gdy odpowiada funkcjom zabudowy planowanej. Przepis §3 ust.1 rozporządzenia w sprawie ustalenia wymagań w sposób jednoznaczny nakazuje analizę funkcji , cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzić w granicach uprzednio wyznaczonego obszaru zabudowanego. Fakt posadowienia zabudowy odpowiadającej w zakresie funkcji zabudowie przyszłej, położonej w niewielkiej odległości od wyznaczonej trzykrotnej szerokości frontu działki stanowić mógł co najwyżej podstawę do rozważenia poszerzenia granic obszaru analizowanego, czego jednak w sprawie nie uczyniono.

Powyżej opisane wadliwości stanowią także naruszenie norm procesowych z art. 7, 77§1, 80 kpa, które nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu uzyskania w wyniku postępowania takiego obrazu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Jako dowolne potraktować należy te ustalenia faktyczne, które nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzut dowolności wykluczają bowiem dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego(art.,80kpa), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący(art.77§1kpa), a więc przy podjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści(art.7 kpa).

Wskazane wadliwości odnieść należy do organów obydwu instancji. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się bowiem tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej.

Podkreślić jednak należy, iż organ odwoławczy w ramach swych uprawnień kontrolnych zobowiązany jest w sposób wyczerpujący ustosunkować się do zarzutów odwołania, w sytuacji zaś gdy odnoszą się do wadliwości w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jego obowiązkiem było zamieszczenie w decyzji rozważań w tym względzie. Tymczasem uzasadnienie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu nie zawiera oceny materiału dowodowego w zakresie kwestionowanym przez odwołujących się, w szczególności zaś co do dotychczasowej funkcji wskazanych w odwołaniu działek ani rozważań co do wskazanych przez odwołujących wadliwości przeprowadzonej analizy. Nie sposób za odpowiadające wymogom uznać zawarte w uzasadnieniu lakoniczne stwierdzenia organu odwoławczego co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania, w tym dokonanej analizy. Mimo podniesionych zarzutów co do konkretnie wskazanych nieruchomości jedynie lakonicznie wywiedziono, powtarzając za organem I instancji, że na przedmiotowym obszarze przeważa zabudowa o funkcji mieszanej: mieszkaniowej jednorodzinnej, mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami magazynowo produkcyjnymi, wzdłuż ulicy [...],[...], Przełom dominuje funkcja warsztatowa, przemysłowa magazynowa, taki charakter ma nieruchomość jednego z odwołujących.

W tym względzie zatem uzasadnienie decyzji organu odwoławczego uznać należało za pozostające w sprzeczności z art. 107§3 kpa.

W ocenie sądu za nie dostateczne w świetle art. 61 ust.1pkt.3 upzp uznać należało przyjęcie prze organy, że istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ocena ta wymaga odniesienia do wiedzy fachowej, czego nie uczyniono. Nie powołano się w tej sprawie na stanowiska operatorów w zakresie infrastruktury technicznej. Tymczasem określenie jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czyli wzniesienia obiektu i właściwego korzystania z niego jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji wskazanej we wniosku. W tym zakresie zatem nie uczyniono także zadość wymogom norm procesowych z art. 7,77§1, 80 kpa.

Reasumując wskazane w niniejszym uzasadnieniu wadliwości naruszają normy prawa materialnego i procesowego w rozumieniu art. 145§1pkt.1lit.a) i c) ppsa.

Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów tak I jak i II instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji prowadząc postępowanie uwzględni poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, dochowa wymogom wynikającym z cytowanego wyżej rozrządzenia w sprawie ustalenia wymagań. W szczególności zaś dążąc do zanalizowania charakterystyki urbanistycznej i architektonicznej zabudowy istniejącej, położonej przy ul. [...],[...],[...] rozważy określenie granic obszaru analizowanego w odległości wykraczającej poza minimalną. Przy czym decyzja w tym względzie winna być należycie uzasadniona. Sporządzona analiza nie może mieć formy projektu, musi mieć walor oryginału, winna zawierać szczegółowo poczynione ustalenia co do zabudowy istniejącej, z odniesieniem do konkretnych nieruchomości, wyjaśnienia wymagają podniesione w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 8.08.2008r. zarzuty.

Organ winien pamiętać, że jego ustalenia muszą być możliwe do skontrolowania, co do zgodności z wymogami prawa przyjętych rozwiązań.

O zwrocie kosztów na rzecz skarżących orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 ppsa.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. III wyroku w oparciu o art. 152 ppsa.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska

br