Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 349/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 6
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 349/10

Uzasadnienie

Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473), cofnął P. sp. z o.o. z siedzibą w C. (obecnie w G.) zezwolenie z dnia [...] czerwca 2006 r., ważne od dnia 5 lipca 2006 r. do dnia 4 lipca 2010 r., na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "[...] usytuowanej w [...] przy ul. K. w W.

Decyzję wydano przy następujących ustaleniach;

W lokalu przeprowadzono w dniach 7 – 9 października i 11, 12 15-19 grudnia 2008 r. oraz w dniach 2 i 5 stycznia 2009 r. kontrole.

Podczas pierwszej kontroli (protokół z dnia 7 października 2008 r.) nie stwierdzono naruszenia art. 18 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jednakże ustalono, że brak było uwidocznienia w cennikach nominalnych potraw oraz napojów alkoholowych za co nałożono mandat karny. Według dalszych ustaleń w zakładzie wyodrębniono miejsca do palenia tytoniu, a kontrolowane wyroby alkoholowe były oznaczone akcyzami. Dzień wcześniej (6 października 2008 r.) dokonano zakupu w pomieszczeniu z wejściem w narożniku budynku u zbiegu ulic O. i K., na który otrzymano paragon fiskalny o treści "[...]". W czasie kontroli ustalono, że pomieszczenia znajdujące się w budynku [...] posiadają adres K., dotyczy to m.in. pomieszczeń zajmowanych przez P.

W oświadczeniu złożonym przez osobę uczestnicząca w kontroli z upoważnienia P.sp. z o.o. podano, że do dnia 31 października 2008 r. zostanie uzupełniony cennik o gramatury potraw i alkoholi.

Pismem z dnia 22 października 2008 r. Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w [...] zwrócił się do Urzędu W. Urząd [...] Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla [...] z pytaniem, czy zezwolenie wydane dla P. sp. z o.o. na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych w restauracji "[...]" K. obejmuje również sprzedaż w pomieszczeniu z wejściem na rogu ulic K. i O. Jak ustalił bowiem nad wejściem do tego pomieszczenia znajduje się napis "[...]", natomiast na szybach jest napis "[...]".

W odpowiedzi Urząd W. Urząd [...] Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla [...] w piśmie z dnia 23 października 2008 r. podał, iż zezwolenie dla P. sp. z o.o. zostało wydane na podstawie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a do wniosku spółka dołączyła wszystkie wymagane dokumenty, w tym tytuł prawny do lokalu przy ul. K., z którego wynika, iż ma prawo do korzystania z powierzchni ok. 557 m² z przeznaczeniem na cele restauracyjne. W dniu 24 czerwca 2006 r. przeprowadzono oględziny lokalu potwierdzające spełnienie wymogów określonych w ww. ustawie. W dniu tym trwały prace adaptacyjne lokalu. Stanowisko zawarte w piśmie z dnia 23 października 2008 r. organ administracji podtrzymał w piśmie z dnia 29 października 2008 r. w odpowiedzi na ponowne pismo Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia 28 października 2008 r.

Podczas drugiej kontroli (protokół z dnia 11 grudnia 2008 r.) nie stwierdzono naruszenia art. 13 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i ustalono, że restauracja "[...]" składa się z 9 otwartych pomieszczeń konsumenckich /część sal konsumenckich połączone z kuchnią/ oraz otwartej części kuchennej z wejściem dla konsumentów od ul. O. i dwóch pomieszczeń oznaczonych jako [...] z wejściem dla konsumentów róg ul. K. i ul. O. Odległość pomiędzy wejściem do restauracji a pomieszczeniami oznaczonymi [...] od zewnątrz wynosi 50 m. Pomieszczenie oznaczone jako [...] połączone jest z innymi salami korytarzem tylko dla personelu. Oba pomieszczenia nie są otwarte w tych samych godzinach ("[...]" czynne jest od godz. 11 do ostatniego gościa, a "[...]" czynne jest całą dobę). W pierwszym z tych pomieszczeń jest obsługa kelnerska, a w drugim obsługa barmańsko-kelnerska, w obu pomieszczeniach są różne ceny na napoje alkoholowe i potrawy. Według ustaleń tej kontroli w zakładzie funkcjonują dwie kasy fiskalne wydające paragony fiskalne z wydrukiem [...] ul. K. [...] i jedna z nich obsługuje pomieszczenie z wejściem od ul. O., a druga pomieszczenie "[...]". Zakład posiada wspólne pomieszczenie kuchenne.

Według załączonego zaświadczenia wynajmującego – Z. sp. z o.o. – P. sp. z o.o. ma zgodę wynajmującego na sprzedaż napojów alkoholowych w wynajmowanych pomieszczeniach.

Według oświadczenia Prezesa Zarządu P. sp. z o.o. (E. K.) wszyscy pracownicy pracujący "[...]" w bistro i w restauracji są zatrudnieni w P. sp. z o.o. Pracownicy ci pracują wymiennie w jednym lub drugim miejscu, a restauracja i bistro posiadają wspólną kuchnię, magazyn oraz pomieszczenia socjalne dla pracowników. Oba lokale są ze sobą połączone, znajdują się pod jednym adresem ul. K., mają jeden NIP, jeden REGON i jedno zgłoszenie podatkowe. Posiadana koncesja na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych dotyczy zakładu gastronomicznego przy ul. K. obejmującego zarówno pomieszczenie restauracji, jak i pomieszczenie bistro. Każdorazowo składany volument sprzedaży napojów alkoholowych, na podstawie którego wyliczana jest kwota należna za koncesję, dotyczył całości alkoholu sprzedanego w całym zakładzie gastronomicznym przy ul. K. Ustalając te okoliczności organ administracji zgromadził przedmiotowe dokumenty.

W czasie kontroli dokonano zakupu, na który otrzymano dwa paragony fiskalne – z bistro z wejściem od ul. K. róg ul. O. o treści "[...] W. K.P." oraz z restauracji, wejście od ul. O., o treści "R. ul. K. [...] W. P.". Z paragonów tych wynika, jak ustalił organ administracji, że zostały one ujednolicone w obu kasach fiskalnych.

Jak wynika z ustaleń organu administracji spółka P. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5%, od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu określając punkt sprzedaży ul. K. W. H. z podaniem tego samego adresu punktu składowania napojów alkoholowych. Zezwolenia z dnia 30 czerwca 2006 r. na wymienione we wniosku napoje alkoholowe otrzymała na adres wykonywania działalności - restaurację "[...]" usytuowaną w H. przy ul. K. w W. Zezwolenia zostały poprzedzone pozytywnym postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych [...] z określeniem miejsca sprzedaży alkoholu w restauracji "[...]" usytuowanej w H. przy ul. K. w W.

W dniu 3 czerwca 2009 r. przeprowadzono oględziny punktu gastronomicznego "[...]" usytuowanego przy ul. K. Ustalono, że wejście do restauracji "[...]" znajduje się od ul. O., a na drzwiach widnieje tabliczka O. Z oświadczenia strony wynika, że tabliczka z adresem O. została zawieszona przez konserwatora zabytków jako oznaczenie przedwojenne. Restauracja składa się z szeregu sal wzajemnie połączonych, część sal jest otwarta na kuchnię. W restauracji obowiązuje obsługa kelnerska i lokal jest czynny od godz. 11.00 do ostatniego gościa. W budynku znajduje się również lokal z wejściem na rogu ul. K. i O. Jest on oznaczony szyldem "[...]", w którym jest podawany alkohol na podstawie zezwolenia wydanego dla restauracji "[...]". Lokal składa się z jednego pomieszczenia z mieszaną obsługą barmańsko-kelnerską. Do lokalu "[...]" prowadzi jedno wejście niezależne od wejścia do restauracji "[...]". Pomiędzy lokalami nie ma przejścia wewnętrznego, gdyż pomiędzy nimi znajduje się klub "[...]" należący do innego przedsiębiorcy. Jak ustalono lokal "[...]" czynny jest całą dobę, posiada odrębną kasę fiskalną, odrębną ofertę menu oraz inne ceny dań i napojów. Oba lokale posiadają wspólną kuchnię oraz magazyn znajdujące się w restauracji "[...]". Według oświadczenia strony paragony fiskalne w obu lokalach oznaczane są tak samo. W trakcie oględzin ustalono, że lokal "[...]" należy do P. sp. z o.o.

Na podstawie tych ustaleń wydano wymienioną na wstępie decyzję administracyjną.

Powołując się na ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego organ administracji stwierdził, iż lokal "[...]" jest odrębnym lokalem od lokalu "[...] gdyż nie posiada wewnętrznego połączenia dostępnego dla konsumentów. Korytarz wewnętrzny łączący te lokale jest przeznaczony wyłącznie dla personelu. Nadto oba lokale czynne są w różnych godzinach, mają odmienny system obsługi, potrawy i napoje mają różne ceny oraz posiadają odrębne kasy fiskalne. Zdaniem organu administracji do restauracji "[...]" (z wejściem od ul. O.) nie należy druga sala z wejściem od ul. K. róg ul. O.. Zatem oba lokale nie są jednym zakładem gastronomicznym. Następnie organ administracji stwierdził, iż bez znaczenia jest używanie przez Inspekcję Handlową i stronę różnych nazw placówki – "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" – prowadzonej przez P. sp. z o.o., usytuowanej w H. z wejściem od rogu ul. K. i ul. O., bowiem w jego ocenie nie budzi wątpliwości, że jest to jeden i ten sam lokal.

Od decyzji P. sp. z o.o. złożyła odwołanie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i umożliwienie brania czynnego udziału w ewentualnej rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym celem przedstawienia dowodów.

Zawiadomieniem z dnia [...] października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało P. sp. z o.o. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473), utrzymało zaskarżoną decyzję administracyjną w mocy.

Cytując przepisy art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz powołując się na wyrok NSA z dnia 14 marca 1997 r. w sprawie II SA 1156/96 Kolegium stwierdziło, że zezwolenie mogło zostać wydane na konkretny lokal. Jak podkreślano spółka posiadała tytuł prawny do lokalu uprawniający ją do korzystania z pomieszczeń stanowiących przedmiot najmu o pow. [...] m² z wejściem od ul. O. Z protokółu oględzin w dniu 24 czerwca 2006 r. również wynika, że spółka miała prawo użytkowania lokalu z wejściem od ul. O. oraz stwierdzono w nim, że lokal składa się z jednej sali konsumpcyjnej. Komisja ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pozytywnym postanowieniem nr [...]z dnia [...] czerwca 2006 r. zaopiniowała miejsce podawania i sprzedaży alkoholu w restauracji "[...]" usytuowanej w H. przy ul. K. w W." i tak również określono miejsce sprzedaży alkoholu w zezwoleniu. Na podstawie powyższych dokumentów organ odwoławczy stwierdził, iż bezspornym jest, że zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych udzielono wyłącznie dla restauracji "[...]" z wejściem od ul. Ossolińskich, lokalu składającego się z jednej sali konsumpcyjnej.

Organ administracji uznał za zasadną podstawę cofnięcia zezwolenia wobec stwierdzenia podawania i sprzedaży alkoholu przez spółkę w jej lokalu-barze z odrębnym wejściem i w lokalu "[...]" również z odrębnym wejściem, co w ocenie Kolegium czyni te lokale odrębnymi lokalami gastronomicznymi. Potwierdzeniem tej okoliczności jest, zdaniem organu odwoławczego, również i to, że oba lokale nie są czynne w tych samych godzinach, mają odmienny system obsługi, inne ceny na menu a także dwie kasy fiskalne.

Od wymienionej decyzji P. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca podkreślała, że zezwolenie otrzymała przedstawiając wszystkie wymagane dokumenty, w tym umowę najmu lokalu, w którym zamierzała wykonywać działalność gastronomiczną. Przez cały okres działalności dokonywała wpłat z tytułu posiadanej koncesji za sprzedaż alkoholu w całym należącym do niej lokalu tj. z restauracji i bistro. Zarówno restauracja, klub "[...]" oraz bistro były od początku połączone korytarzem umożliwiającym przejście z jednej części lokalu do drugiej, czyli faktycznie stanowiły jedną całość. Zdaniem skarżącej protokół kontroli przeczy uzasadnieniu decyzji co do ustaleń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Decyzje organów administracji za podstawę faktyczną swoich rozstrzygnięć przyjęły następujące okoliczności: do obu pomieszczeń są dwa wejścia dla konsumentów, pomieszczenia "[...]" i "[...]" są połączone korytarzem niedostępnym dla konsumentów, w obu tych pomieszczenia jest różny system obsługi klienta (wyłącznie kelnerski i kelnersko-bufetowy), w obu pomieszczeniach menu nie jest identyczne a ceny są różne oraz pomieszczenia te nie są czynne w tym samym przedziale czasowym i w obu funkcjonują dwie kasy fiskalne.

Omawiając te okoliczności należy zauważyć, iż oba organy administracji, z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., nie ustosunkowały się do faktów, iż oba pomieszczenia są obsługiwane przez jedną kuchnię i jeden magazyn, obsługa konsumentów odbywa się przez ten sam personel działający wymiennie, a kasy fiskalne wydające paragony fiskalne "[...]" i "[...]" podają ten sam adres obu pomieszczeń gastronomicznych i zawierają ten sam Numer Identyfikacji Podatkowej przedsiębiorcy. Nie ustosunkowano się również do tego, iż działalność prowadzona przez skarżącą w obu tych pomieszczeniach opiera się na jednym numerze REGON.

Organy administracji uznając, że pomieszczenia nazywane "[...]" i "[...]" są odrębnymi zakładami gastronomicznymi, nie ustaliły, czy pracownicy kuchni są wyłącznie pracownikami "[...]" czy wyłącznie pracownikami "[...]". Jeżeli bowiem każde z tych pomieszczeń miałoby stanowić odrębny zakład gastronomiczny należący do skarżącej spółki, to powyższa okoliczność nabiera istotnego znaczenia bowiem oznaczałaby, iż faktycznie spółka prowadzi dwa odrębne zakłady gastronomiczne.

Tymczasem, jak wynika z ustaleń administracyjnych, personel obsługujący klientów "[...]" i "[...]" (kelnerzy i obsługa bufetowa) obsługuje jednocześnie (wymiennie) klientów w obu tych pomieszczeniach. Organy administracji przeszły nad tym faktem do porządku dziennego nie wyciągając z niego żadnych wniosków co do organizacji prowadzonej działalności przez skarżącą. Ma to o tyle znaczenie, iż statuując poszczególne pomieszczenia jako odrębne zakłady pracy dla zatrudnionych w nich pracowników organy administracji nie wykazały poczynionymi ustaleniami, na jakich zasadach miałyby one funkcjonować jako odrębne zakłady gastronomiczne.

Nadto, jak wynika z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym, w obu pomieszczeniach – "[...]" i "[...]" – klientom wydawano te same paragony z kas fiskalnych, na których widnieje ten sam adres, zgodny z punktem i miejscem wykonywania działalności podanym na zezwoleniu – ul. K.

Patrząc natomiast na nazewnictwo – "[...]" - oraz "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" organ I instancji w uzasadnieniu decyzji dokonuje konstatacji sprowadzającej się do wniosku, iż te drugie nazwy nie budzą dla niego wątpliwości co do tego, że chodzi o ten sam lokal gastronomiczny. Zachodzi zatem pytanie, na które w decyzji tej brak odpowiedzi, dlaczego organ I instancji doszedł do wniosku, iż pomieszczenie nazywane "[...]" jest odrębnym lokalem gastronomicznym od pomieszczeń określanych "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". Zgodnie bowiem z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu administracyjnym na szybie pomieszczenia określanego jako "[...]" znajduje się również napis "[...]". Innymi słowy pomieszczenie nazwane "[...]" jest identyfikowane również jako pomieszczenie nazwane "[...]". Tymczasem organy administracji, z naruszeniem wymienionych przepisów postępowania, wyprowadzając wnioski na podstawie poczynionych ustaleń nie odniosły się do tej kwestii.

Jeżeli oba pomieszczenia organy uznały za odrębne lokale gastronomiczne z tego powodu, iż mają oddzielne wejścia, menu, ceny i godziny otwarcia to należy zwrócić uwagę na treść wniosku skarżącej i otrzymanego zezwolenia w relacji do art. 18 ust. 5 i ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 5 wniosek o wydanie zezwolenia zawiera:

1) oznaczenie rodzaju zezwolenia;

2) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, w przypadku ustanowienia pełnomocników ich imiona, nazwiska i adres zamieszkania;

3) numer w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej;

4) przedmiot działalności gospodarczej;

5) adres punktu sprzedaży;

6) adres punktu składowania napojów alkoholowych (magazynu dystrybucyjnego).

Wniosek skarżącej spółki zawiera m.in. numer w [...] zgodny z numerem jej przedsiębiorstwa, a więc był zgodny z punktem 2 wymienionego przepisu. Wniosek podawał adres punktu sprzedaży (ul. K., H.) i adres punktu składowania napojów alkoholowych - magazynu dystrybucyjnego - ul. K., H., zgodnie z punktem 5 i 6 art. 18 ust. 5 ustawy.

Zezwolenie określało, zgodnie z wnioskiem, usytuowanie restauracji "[...]" w H. przy ul. K. w W.

W związku z powyższymi faktami powstaje następne pytanie, na podstawie jakich ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że zostało naruszone zezwolenie tym, iż do restauracji "[...]" wejście znajduje się od ul. O., skoro jest poza sporem, że adres lokalu i punktu sprzedaży skarżącej brzmi ul. K. Jak to skarżąca wyjaśniła w toku ostatnich oględzin jej zakładu gastronomicznego, tabliczka nad wejściem od ul. O. z podanym na niej numerem ma jedynie wartość historyczną i nie identyfikuje tego wejścia pod odrębnym adresem od adresu ul. K. Adres podawany na paragonach fiskalnych wydawanych w restauracji i bistro jest ten sam – ul. K. – i jest on zgodny z adresem punktu sprzedaży i miejsca prowadzonej działalności zawartymi we wniosku skarżącej i w zezwoleniu.

Oba rozstrzygnięcia oparto na art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z naruszeniem art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Według art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Jednym z tych warunków to podany w art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy i określony jako naruszenie w obu decyzjach administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu.

Nie ulega wątpliwości i jest poza sporem, iż to wyłącznie skarżąca wykonuje działalność gospodarczą określoną w posiadanym zezwoleniu natomiast, jak już nadmieniono, zezwolenie określiło miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez spółkę jako ul. K. w W. Zarówno wejście od ul. O., jak i z rogu ul. K. i ul. O. mają ten sam adres – ul. K. Zatem w świetle wymienionych okoliczności organy administracji, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., nie przedstawiły ustaleń pozwalających na stwierdzenie, że przez wejście od ul. O. do jednego z pomieszczeń skarżącej naruszyła ona warunki zezwolenia co do wykonywania działalności poza punktem i miejscem sprzedaży. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r. wydanym w sprawie II GSK 274/06 - status prawny podmiotu uprawnionego musi być postrzegany w relacji do "budynku" (a więc nie np. do "lokalu" w nim się znajdującego). To, że w umowie najmu określono wejście do pomieszczeń wynajętych przez spółkę od ul. O. nie zmienia faktu, że adres jej lokalu gastronomicznego jako punktu sprzedaży jest zgodny z adresem zawartym we wniosku i w zezwoleniu – ul. K., który to punkt sprzedaży jest tożsamy z miejscem sprzedaży wymienionym we wniosku i w zezwoleniu.

Organ odwoławczy odwołał się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 1997 r. wydanego w sprawie II SA 1156/96 podkreślając, że zezwolenie powinno określić lokal dla prowadzonej działalności przez spółkę. Należy zatem zauważyć, że orzeczenie to zostało wydane w odmiennym stanie prawnym od obowiązującego w dacie udzielenia zezwolenia P. sp. z o.o., która otrzymała je w roku 2006. Nadto należy stwierdzić, iż lokal, a właściwie zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, miejsce i adres punktu sprzedaży, na który spółka otrzymała zezwolenie zostały wyraźnie sprecyzowany w zezwoleniu – ul. K. w W. – i pod tym adresem swoją działalność gospodarczą spółka wykonuje. Tymczasem organ odwoławczy uznał za bezsporne, że zezwolenia udzielono wyłącznie na lokal gastronomiczny restauracja "[...]" z wejściem od ul. O. składającego się z jednej sali. Z przedmiotowego zezwolenia nie wynika natomiast by określało ono wejście do lokalu gastronomicznego od ul. O. i by określało, że lokal może składać się wyłącznie z jednej sali konsumpcyjnej. Nie zatem drzwi wejściowe decydują o zgodności miejsca wykonywania działalności gospodarczej z miejscem podanym w zezwoleniu, lecz adres tego miejsca zgodny z adresem zawartym w zezwoleniu. Jak zaznaczał to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r. wydanym w sprawie II GSK 23/06 wszelkie ograniczenia zasady wolności w prowadzeniu działalności, choć dopuszczalne w drodze zapisu ustawowego ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP), mają charakter wyjątku i muszą być wobec tego rozumiane ściśle, a nie w sposób rozszerzający. Nie można zatem ich istnienia dorozumiewać czy domniemywać, bądź przyjmować np. w drodze analogii. Odnosi się to także do miejsca (adresu) wykonywania działalności gospodarczej rozumianego przez przepis art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis ten stanowi o miejscu wykonywania działalności wymienionym w zezwoleniu i miejscem tym jest ul. K. co oznacza, że bez względu na to którym wejściem do tego miejsca się wchodzi będzie to nadal miejsce pod wskazanym w zezwoleniu adresem.

Organ odwoławczy powoływał się na opis lokalu z oględzin przeprowadzonych w dniu 24 czerwca 2006 r., jednakże nie wziął pod uwagę, że w tym czasie były prowadzone prace adaptacyjne lokalu spółki celem dostosowania go do zamierzonej działalności. Nie wziął również pod uwagę informacji Urzędu W. [...] Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2008 r. oraz umowy najmu lokalu stwierdzających zgodnie, że lokal przed wydaniem zezwolenia i po jego wydaniu miał powierzchnię ponad [...] m², a nie jak stwierdzało to Kolegium Odwoławcze powinien mieć jedynie 250 m² i jedną salę konsumpcyjną. Umowa najmu lokalu stanowiła jeden z dokumentów warunkujących wydanie zezwolenia i była do niego załączona. Zatem ta sprzeczność w ustaleniach powinna zostać wyjaśniona. To natomiast, że w umowie najmu określono wejście do lokalu od ul. O. nie zmienia faktu, iż spółka musiała we wniosku podać prawidłowo adres punktu sprzedaży, który jest tożsamy z miejscem wykonywania działalności, a ten był i jest tylko jeden – ul. K.– i jest zgodny z podanym w zezwoleniu. W tym miejscu należy jeszcze raz zauważyć, że wejście od ul. O. nie stanowi innego adresu ani punktu sprzedaży, ani miejsca wykonywania działalności przez spółkę, gdyż umieszczony przez konserwatora zabytków nr [...] nad tym wejściem ma jedynie znaczenie historyczne, określające przedwojenny adres.

Kwalifikując pomieszczenia, w których spółka prowadzi swoją działalność gospodarczą, organy administracji statuując je jako odrębne zakłady gastronomiczne uzasadniały to tym, że nie są one połączone ogólnodostępnym korytarzem.

Należy w związku z tym zauważyć, iż w zezwoleniu nie ma tego rodzaju warunku, a nadto z przepisów powoływanej ustawy takie ograniczenia nie wynika. W świetle tych przepisów rozwiązanie techniczne komunikacji wewnętrznej personelu zakładu gastronomicznego nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że takie rozwiązanie czyni ten lokal dwoma odrębnymi lokalami gastronomicznymi.

Również fakt, że w obu pomieszczeniach menu i ceny nie są identyczne nie daje, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, podstawy do zakwalifikowania tych pomieszczeń jako odrębnych zakładów gastronomicznych. Organy administracji nie ustaliły dlaczego asortyment podawanych potraw i napojów jest różny w obu pomieszczeniach skarżącej i dlaczego również ceny nie są identyczne. W tym zakresie można jedynie, odwołując się do powszechnie znanych okoliczności, przypuszczać, że asortyment menu i ceny są uzależnione od możliwości sprzedaży restauracyjnej i bufetu tak jak ceny podawanych artykułów są uzależnione od kosztów obsługi kelnerskiej. Zatem również i w tym zakresie ustalenia organów administracji były niekompletne (art. 7 k.p.a.) co wiązało się z tym, że wyprowadzone z nich wniosku nie spełniały wymagań przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej powinien, zgodnie z przepisami postępowania, odnieść się do wszystkich okoliczności wskazywanych wyżej mając na uwadze również przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mające zastosowanie w sprawie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 152 orzekł jak w sentencji wyroku.