Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 722/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 1 pkt 2 i pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: "skarżący"), reprezentowanego przez [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...]z [...]sierpnia 2019 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu [...] czerwca 2019 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek [...]. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") o pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie kablowej sieci NN i SN oraz przyłącza kablowego niskiego napięcia w pasie drogi wojewódzkiej nr [...], zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] obręb [...][...].

Wymieniony wniosek został złożony po rozstrzygnięciu w dniu [...] maja 2019 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]odwołania [...] od decyzji Burmistrza [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. ustalającej w związku z wnioskiem inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie ww. sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia na dziewięciu działkach położonych w miejscowości [...], gmina [...], w tym działce o nr ewid. [...]. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] z [...]marca 2019 r.

3. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora z [...] czerwca 2019 r., Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi, tj. [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.").

W uzasadnieniu Wojewoda [...] wyjaśnił, że budowa infrastruktury energetycznej stanowi inwestycję celu publicznego. W ramach tej inwestycji projektuje się budowę słupowej stacji transformatorowej 0,4/15 kV w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...]. Zgodnie z ewidencją gruntów działka [...] stanowi własność [...]. Budowa ww. sieci elektroenergetycznej jest planowana w związku z koniecznością rozbiórki istniejącej stacji transformatorowej, znajdującej się na działce nr ewid. [...]. Nowo projektowana stacja transformatorowa ma zostać wybudowana na działce nr ewid. [...], o powierzchni 30 m2.

Z analizy przyjętych przez inwestora rozwiązań projektowych wynika, że projektowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na działki sąsiednie, w tym na działkę nr ewid. [...], w szczególności nie będzie wywoływała uciążliwości w postaci hałasu, zanieczyszczenia środowiska, wody i gleby, nie wywoła ograniczeń w swobodnym korzystaniu z działek sąsiednich i nie pozbawi ich dostępu do drogi publicznej. Projektowana stacja transformatorowa nie będzie emitowała pola elektroenergetycznego przekraczającego wartości dopuszczalne zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883; dalej: "rozporządzenie Ministra Środowiska").

W ocenie organu pierwszej instancji wybrana przez inwestora lokalizacja projektowanej stacji transformatorowej jest uzasadniona, wynika bowiem z konieczności zachowania środka obciążenia elektrycznego oraz utrzymania funkcjonalności i użyteczności całej sieci elektroenergetycznej. Ponadto, projektowana infrastruktura elektroenergetyczna będzie zaopatrywać w energię elektryczną również działkę nr ewid. [...].

Z uwagi na powyższe, Wojewoda [...] uznał, że budowa słupowej stacji transformatorowej w lokalizacji wskazanej przez inwestora nie naruszy uzasadnionych interesów właściciela działki nr ewid. [...].

4. Pismem z [...] września 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] złożył skarżący, reprezentowany przez [...].

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 k.p.a. i art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. poprzez nieuwzględnienie w decyzji ochrony interesów osób trzecich, w tym skarżącego, jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. W ocenie skarżącego budowa stacji transformatorowej w bezpośrednim sąsiedztwie z jego działką może bezpośrednio przełożyć się na zakłócenie korzystania z nieruchomości w poważnym stopniu;

2) § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") poprzez dopuszczenie do wydania ww. pozwolenia na budowę;

3) interesu skarżącego poprzez usytuowanie obiektu w granicy działki skutkujące ograniczeniami w zagospodarowaniu działki;

4) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, d, oraz e pr.bud. poprzez wydanie pozwolenia na budowę obiektu, którego funkcjonowanie w sąsiedztwie skarżącego będzie powodowało naruszenie zasad bezpieczeństwa i zagrożenie dla zdrowia i życia;

5) przepisu rozporządzenia Ministra Środowiska poprzez przyjęcie, że stacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego przekraczającego dozwolone normy, tymczasem nie podano w decyzji wartości tych emisji i nie uwzględniono faktu, że skarżący i jego żona mają poważne kłopoty ze zdrowiem, a skarżący czeka obecnie na wszczepienie rozrusznika serca;

6) art. 140 k.c. i 144 k.c., ponieważ funkcjonowanie stacji będzie wiązało się z ingerencją w nieruchomość ponad przeciętną miarę oraz

7) naruszenie zasad dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego okolicy.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2019 r. Organ drugiej instancji wydał ww. decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Dla porządku należy również dodać, że równoległą decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], GINB umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do [...]. GINB stwierdził, że [...] nie przysługuje interes prawny, ponieważ z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że odwołująca się jest żoną [...], ale nie przysługuje jej współwłasność działki nr ewid. [...]. W związku z tym, zgodnie z art. 28 ust. 2 pr.bud. nie może być postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazana decyzja GINB umarzająca postępowanie odwoławcze jest przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VII SA/Wa 723/20.

Utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, GINB nie stwierdził, aby kontrolowane rozwiązania projektowe naruszały warunki decyzji Burmistrza [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

GINB stwierdził, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawierający informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud. oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud.

Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa, właściwy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, GINB wyjaśnił, że do sytuowania stacji transformatorowej nie znajdują zastosowania odległości określone w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Projektowane przedsięwzięcie nie jest również zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w myśl przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 Nr 199, poz. 1227) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 Nr 213, poz. 1397).

Projektowana stacja transformatorowa nie będzie źródłem pola elektrycznego lub magnetycznego, którego poziom mógłby naruszać wartości dopuszczalne, określone w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska.

Uwzględniając powyższe rozważania, GINB stwierdził, że należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] sierpnia 2019 r.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z [...] marca 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r. Dodatkowo, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.

Decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą i niezgodną z zasadami logiki ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez danie wiary wyłącznie dowodom przedstawianym przez inwestora;

2) art. 6 k.p.a., tj. zasady legalności działania poprzez wydanie decyzji sprzecznej z prawem;

3) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie przedmiotowej sprawy i w konsekwencji uznanie, że stacja transformatorowa nie jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i nie stosuje się do niej przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych;

4) art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania obywateli do organów administracji, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z prawem.

5) § 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, podczas gdy ww. przepis ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia jest budynek;

6) art. 3 pkt 3 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że stacja transformatorowa nie jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, podczas gdy zgodnie z ww. przepisami stacje takie są zaliczane do grupy urządzeń technicznych wraz z budynkiem, a więc stanowią budowlę;

7) art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pr.bud. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym inwestor nie spełnił wymogów niezbędnych do wydania pozwolenia na budową przedmiotowej inwestycji.

7. Odpowiadając w dniu 9 kwietnia 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

GINB odniósł się do zarzutów skarżącego wywodzonych z przepisów ustawy Prawo budowlane, a także z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ ponownie wyjaśnił przyczyny, dla których nie stwierdził naruszenia przepisów materialnoprawnych. W szczególności w myśl art. 35 ust. 4 pr.bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekający w pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem GINB niezasadne są również zarzuty odnoszące się do postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

9. Sąd oddalił skargę [...], ponieważ zaskarżona decyzja GINB oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...], w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, są zgodne z prawem.

Rozpoczynając analizę stanowiska GINB od zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, że wbrew skarżącemu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy w sprawie jest obszerny i został zgromadzony oraz rozpatrzony wnikliwie przez organy pierwszej i drugiej instancji. Dopuszczalność zlokalizowania wymienionej stacji transformatorowej słupowej na działce nr ewid. [...] była przedmiotem wcześniejszych postępowań prowadzonych jeszcze w 2018 r. W dniu [...] października 2018 r. Burmistrz [...] decyzją nr [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ww. sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia na działkach znajdujących się w miejscowości [...], w tym na działkach nr ewid. [...]oraz [...]. Wskazana decyzja została wszakże zaskarżona i w dniu [...] grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrza w całości oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przyczyną uchylenia było naruszenie przez Burmistrza zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów materialnoprawnych, w szczególności ustawy z dnia z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Lokalizacja przedmiotowej stacji transformatorowej słupowej była zatem przedmiotem szczegółowej analizy prawie rok wcześniej niż data wydania decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r.

Ponowna decyzja Burmistrza [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana [...] marca 2019 r. była również zaskarżona przez skarżącego, który konsekwentnie nie wyrażał zgody na roboty budowlane, jakie miały być prowadzone na działce nr ewid. [...], sąsiadującej z jego nieruchomością, jak również na działce nr ewid. [...], w zakresie rozbiórki starego słupa energetycznego. W tym jednak przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]ponownie rozpatrzyło wszystkie argumenty skarżącego, ale tym razem utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza [...].

Można też dodać, że lokalizacja ww. inwestycji była też badana dwukrotnie przez Zarząd Województwa [...] ze względu na obowiązek uzgodnienia lokalizacji inwestycji oraz rozbiórki istniejącej linii napowietrznej z przepisami ustawy o drogach publicznych (patrz: k. 14 i k. 20 projektu budowlanego z czerwca 2019 r.).

W świetle powyższych ustaleń nie ma więc podstawy do twierdzenia, że Wojewoda [...], a następnie GINB nie zapoznali się ze sprawą dostatecznie szczegółowo. Oświadczenia skarżącego o braku jego zgody na przebieg ww. sieci elektroenergetycznej oraz na lokalizację słupa na działce nr ewid. [...] były składane kilkakrotnie zarówno do organów administracji właściwych w sprawie, jak i do innych instytucji, np. Ministra Energii (patrz: k. 45-48 akt admin. I instancji).

Wydanie w dniu [...] marca 2019 r. decyzji lokalizacyjnej miało też i ten skutek, że przesądzało o miejscu umieszczenia przedmiotowego słupa i zamontowanej na nim stacji transformatorowej. Wojewoda [...] jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał podstaw do kwestionowania lokalizacji sieci. Był on zobowiązany do zbadania, czy projekt budowlany złożony przez inwestora odpowiada wymogom ustawy Prawo budowlane, ale też nie był upoważniony do badania rozwiązań przyjętych przez autorów projektu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 pr.bud. organ rozpatrujący projekt budowlany bada jego zgodność z planem zagospodarowania działki (tu: decyzją lokalizacyjną) oraz przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto organ bada kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń, ale nie analizuje rozwiązań przyjętych w projekcie.

Z tego względu zarzuty skarżącego odnoszące się do lokalizacji inwestycji nie mogą być uwzględnione, gdyż Wojewoda [...], a później GINB byli związani wcześniejszymi rozstrzygnięciami.

Sąd uznał również za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organów pierwszej i drugiej instancji w zakresie zastosowania przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych. Wbrew przekonaniu skarżącego powołane rozporządzenie z 2002 r. nie ma zastosowania do takich obiektów budowlanych, jak sieć elektroenergetyczna lub słup stacji transformatorowej. Zgodnie z tytułem, rozporządzenie o warunkach technicznych odnosi się wyłączenie do budynków, a nie wszelkich obiektów budowlanych. Wymieniona sieć elektroenergetyczna (kategoria obiektu budowlanego: XXVI) jest zaliczana wprost jako obiekt liniowy do budowli (art. 3 pkt 3 oraz pkt 3a pr.bud.). Nie jest natomiast budynkiem, gdyż nie jest to obiekt budowlany wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 pr.bud.). Nie należy zatem w rozpatrywanej sprawie liczyć odległości od granicy działki ustalonej w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Celem wskazanych przepisów wykonawczych jest bowiem uniknięcie sytuacji, w której – mówiąc potocznie – sąsiedzi zaglądają sobie nawzajem do okien. Te reguły z oczywistych względów nie mają zastosowania do sieci elektroenergetycznej.

Wskazane wyżej przepisy, którymi miały obowiązek kierować się organy właściwe w sprawie wskazują również, że bezzasadna jest opinia skarżącego, że organy administracji przyznawały pierwszeństwo stanowisku inwestora, a nie skarżącego. W opinii Sądu w rozpatrywanej sprawie organy administracji rygorystycznie kierowały się przepisami prawa, a nie domniemanym interesem inwestora. Warto przy tym zauważyć, że Wojewoda [...] po otrzymaniu i zbadaniu projektu budowlanego nakazał inwestorowi dokonać określonych zmian i uzupełnień w projekcie, aby zapewnić zgodność z przepisami prawa, a nie wygodę inwestora (patrz: k. 15-18 akt admin. I instancji).

Sąd nie mógł również uwzględnić zarzutu skarżącego, że przedmiotowa inwestycja obejmująca między innymi stację transformatorową rodzi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, w szczególności w związku z tym, że skarżącemu wszczepiono stymulator serca. Z dołączonej do skargi instrukcji wynika, że wszczepione skarżącemu urządzenie kardiologiczne może podlegać zakłóceniom elektrycznym, jeśli nie są zachowane odległości mniejsze niż 15 lub 30 cm od innych urządzeń zasilanych prądem elektrycznym (k. 14-15 akt sądowych). W przypadku przedmiotowego słupa transformatorowego dostęp do urządzenia na tak niewielką odległość nie jest w ogóle możliwy.

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych, które okazują się kontrargumentami wobec stanowiska skarżącego, Sąd nie miał podstawy, aby uwzględnić skargę.

10. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.