Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1153/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 3 i ust. 7;
journal: Dz.U. 2005 nr 155 poz 1298
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym
article: art. 1 pkt 1 i pkt 2; art. 107 par 1 i par 3; art. 156 par 1 pkt 2;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi L. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na decyzję Polskiego Związku Piłki Nożnej z siedzibą w Warszawie – Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały Polskiego Związku Piłki Nożnej z siedzibą w Warszawie - Komisji ds. Licencji Klubowych nr [...] na sezon rozgrywkowy 2009/2010; 1. stwierdza, że decyzja i uchwała, o których mowa w pkt 1 nie podlegają wykonaniu; 2. zasądza od Polskiego Związku Piłki Nożnej z siedzibą w Warszawie - Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych na rzecz skarżącej L. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Komisja Odwoławcza ds. Licencji Klubowych Polskiego Związku Piłki Nożnej (PZPN) nr [...], odmówiła L. S.A. z siedzibą w L. ( skarżąca) wydania licencji uprawniającej ją do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010. Powyższą decyzją Komisja Odwoławcza utrzymała w mocy uchwałę nr [...] (bez daty) Komisji ds. Licencji Klubowych PZPN odmawiającej skarżącej wydania licencji.

Powyższa decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. (k. 531) Polski Związek Piłki Nożnej poinformował L. S.A. z siedzibą w L. o rozpoczęciu procedury przyznawania licencji na sezon 2009/2010. W załączeniu tego pisma przesłał wymagane formularze; kwestionariusz dot. kryteriów personelu i administracji; kryteria sportowe, prawne oraz finansowe; a także załączniki do Podręcznika Licencyjnego regulującego procedurę licencyjną. Podręcznik Licencyjny został przyjęty przez PZPN uchwałą nr I/9 Zarządu PZPN z 31 marca 2006 r., a następnie zmieniony uchwałą Zarządu PZPN nr XIV/194 z 28 listopada 2008 r.

Dnia [...] marca 2009 r. do PZPN Komisji ds. Licencji dla Klubów Ekstraklasy wpłynął wniosek skarżącej (k. 229) o przyznanie Klubowi skarżącej licencji uprawniającej do gry w Ekstraklasie w sezonie 2009/2010. We wniosku skarżąca powołała się na Podręcznik Licencyjny PZPN. Do wniosku tego załączono szereg dokumentów (spis załączników k. 232-236), które miały potwierdzać spełnienie przez skarżącą następujących kryteriów:

1. sportowych – m.in.:

a. program rozwoju młodzieży na okres 2009-2011 – k. 288,

b. zatwierdzony program szkolenia młodzieży – k. 299,

c. listę zespołów młodzieżowych – k. 300,

1. dot. personelu i administracji – m.in.:

e. kwestionariusz z [...] marca 2009 r. – k. 309,

f. zakresy obowiązków wraz ze stosownymi umowami/kontraktami lub porozumieniami odnośnie stosunku pracy/współpracy:

i. sekretariatu skarżącej – k. 315,

ii. prezesa – k. 318,

iii. dyrektora generalnego, prokurenta – k. 322,

iv. księgowej – k. 324,

v. kierownika ds. bezpieczeństwa obiektu sportowego skarżącej – k. 325,

vi. rzecznika prasowego – k. 331,

vii. lekarza, specjalisty ds. odnowy biologicznej – k. 333 i 339,

viii. pierwszego trenera drużyny Ekstraklasy seniorów piłki nożnej – k. 340,

ix. trenera – koordynatora i trenerów sekcji młodzieżowej – k. 344 wraz z listą nazwisk k. 357,

x. służb porządkowych – k. 354.

1. prawnych:

g. statut skarżącej – k. 383,

h. deklaracja udziału w rozgrywkach – k. 394,

i. oświadczenie skarżącej – k. 395,

j. KRS skarżącej na dzień 5 lutego 2009 r. – k. 397.

1. finansowych – m.in.:

k. bilans na dzień 31 grudnia 2008 r. – k. 410,

l. rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r. – k. 413,

m. oświadczenie Zarządu skarżącej z [...] marca 2009 r., że w związku z rzeczonym na wstępie wnioskiem zatwierdza sprawozdanie finansowe sporządzone na dzień 31 grudnia 2008 r. – k. 417,

n. oświadczenia skarżącej dot. braku zaległych zobowiązań z tytułu:

i. transferów – k. 420,

ii. umów z pracownikami – k. 421,

iii. płatności składek ZUS – k. 422,

iv. płatności podatku dochodowego od osób fizycznych – k. 423,

o. bilans na dzień 30 czerwca 2009 r. – k. 433,

p. rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2009 r. – k. 436,

q. bilans na dzień 31 grudnia 2009 r. – k. 451,

r. rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. – k. 454,

s. sprawozdanie ze spostrzeżeniami na temat stanu faktycznego w zakresie zobowiązań skarżącej wobec pracowników oraz na rzecz ZUS i Urzędu Skarbowego, sporządzone przez P. Sp. z o.o. na dzień 31 grudnia 2008 r. – k. 466,

t. sprawozdanie ze sprawdzenia prognozowanych informacji finansowych przedstawionych przez skarżącą, sporządzone przez P. Sp. z o.o. – k. 471,

u. sprawozdanie ze spostrzeżeniami na temat stanu faktycznego w zakresie zobowiązań skarżącej z tytułu transferów, sporządzone przez P. Sp. z o.o. – k. 473,

v. protokół ze Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy skarżącej z 3 kwietnia 2009 r. – k. 484,

w. opinia niezależnego biegłego rewidenta wraz ze sprawozdaniem finansowym i raportem z badania sprawozdania finansowego skarżącej za rok obrotowy 2008, sporządzona przez P. Sp. z o.o.– k. 488,

1. infrastruktury – m.in.:

a. kwestionariusz lustracji Stadionu Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w L. z [...] marca 2009 r. – k. 268

b. pomiar wielkości boiska – k. 266.

Złożone dokumenty uzyskały akceptację ekspertów PZPN oprócz dokumentów finansowych, które zostały zakwestionowane.

W wyniku rozpatrzenia wniosku podjęta została uchwała ( bez daty) nr [...] na sezon rozgrywkowy 2009/2010, mocą której odmówiono skarżącej wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010.

W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że skarżąca nie spełnia warunków zawartych w Podręczniku Licencyjnym PZPN, a braki formalne i merytoryczne wniosku z [...] marca 2009 r. oraz załączonych do niego dokumentów nie zostały usunięte pomimo wezwania. Brakami tymi są: nieprzygotowanie stadionu zgodnie z raportem z wizytacji obiektu z [...] maja 2009 r. oraz nieudokumentowanie realizacji prognozy finansowej na sezon 2009/2010. Uchwała została umieszczona na druku firmowym PZPN oraz zaopatrzona w pięć nieczytelnych podpisów , w tym podpis "Przewodniczącego Komisji ds. Licencji Klubowych – H. N.".

Z akt sprawy wynika, że powyższa uchwała została podjęta na posiedzeniu "Komisji ds. Licencji dla Klubów Ekstraklasy", które rozpoczęło się w dniu [...] maja 2009 r. , zaś zakończyło się [...] maja 2009 r.

Dnia [...] maja 2009 r. skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę zaskarżonej uchwały, poprzez przyznanie licencji. Skarżąca podniosła, iż poprzez zawarcie umowy z F. sp. z o.o. nastąpiło właściwie udokumentowanie prognozy finansowej na sezon 2009/2010. Odnosząc się natomiast do drugiego z braków - nieprzygotowania stadionu, wskazała, że właściciel zobowiązał się przygotować stadion do rozgrywek w zgodzie z zaleceniami określonymi w raporcie ekspertów z [...] maja 2009 r. Jednocześnie skarżąca poinformowała, ze zawarła umowę z G. SSA na wynajem stadionu.

Komisja Odwoławcza ds. Licencji Klubowych rozpatrując odwołanie wydała w dniu [...] maja 2009 r. decyzję nr [...], w której podtrzymała "decyzję I instancji" i odmówiła skarżącej wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach ligowych Ekstraklasy w sezonie 2009/2010.

Komisja Odwoławcza uznała umowę z [...] maja 2009 r. zawartą przez skarżącą z G. za ważną i znoszącą zastrzeżenia Komisji w obszarze kryteriów infrastruktury. Odnosząc się natomiast do drugiego braku – kryterium finansowego, Komisja Odwoławcza stwierdziła, że skarżąca nie przedłożyła wiarygodnych dokumentów, niezbędnych do spełnienia warunków licencyjnych, zapisanych w rozdziale 10 Podręcznika Licencyjnego PZPN. W ocenie Komisji sytuacja finansowa klubu L. uzasadniała ogłoszenie jego upadłości. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że uzupełnieniem części uzasadnienia będzie opinia biegłego rewidenta - Pana E. T., stanowiąca załącznik do uzasadnienia. Decyzja została zaopatrzona w podpis Przewodniczącego Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych - mgr Z. L.

Skutkiem tych orzeczeń była degradacja klubu L. do I Ligi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. S.A. podniosła szereg zarzutów natury formalnej i merytorycznej oraz wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. ewentualnie o jej uchylenie, zarzucając m.in. naruszenie;

- art. 107 § 1, § 3 i § 4 k.p.a.,

- art. 2 Konstytucji RP, art. 6, art. 7; art. 8; art. 9; art. 10; art. 11; art. 75; art. 77; art. 107; art. 109 i art. 129 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podała, że złożyła odpowiednie dokumenty potwierdzające prognozy finansowe, jednakże nie były one znane Komisji Odwoławczej w dniu podejmowania zaskarżonej decyzji. Wskazała również, że jej zdaniem zaskarżona decyzja nie zawiera podstawowych elementów, a zwłaszcza uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nadto podniosła, ze decyzja ta została doręczona jej w sposób nieprzewidziany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – za pomocą faksu,

- art. 12 § 1 , art. 18 § 2; art. 34 § 1 ; art. 38 § 3; art. 40; art. 41; art. 42 § 4 Statutu PZPN w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. z 2005 r., Nr 155, poz. 1298), cytowana dalej jako u.s.k. i w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 tj.), cytowana dalej jako u.o.s.

W następnych pismach procesowych stanowiących uzupełnienie zarzutów skargi podniesiono także kwestię braku daty uchwały Komisji ds. Licencji Klubowych, braku miejsca wydania decyzji i uchwały, niewskazania składu Komisji ds. Licencji Klubowych, braku możliwości identyfikacji podpisów poszczególnych osób, wątpliwego charakteru załącznika do uzasadnienia decyzji Komisji Odwoławczej.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna PZPN jako reprezentujący w postępowaniu sądowoadministracyjnym Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych (art. 25 § 1 w zw. z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniósł o jej oddalenie.

W dniu [...] lipca 2009 r. w gmachu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odbyło się posiedzenie mediacyjne, które jednak nie doprowadziło stron do uzgodnienia stanowisk.

Jednocześnie PZPN w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. zakwestionował konstytucyjność przepisu art. 6 ust. 7 u.s.k.

Zwracając się z wnioskiem o zbadanie czy przepis art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298, ze zm.) jest zgodny z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 173 oraz art. 184 i art. 31 ust. 1- 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej PZPN powołał się na następujące argumenty;

1. brak spójności prakseologicznej analizowanej regulacji,

2. konflikt kompetencyjny na gruncie analizowanej regulacji,

3. sprzeczność analizowanej regulacji z naturą licencji sportowej.

Następnie postanowieniem z 12 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ( WSA) odmówił C. z siedzibą w K. dopuszczenia do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony, zaś zażalenie C. na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 10 listopada 2009 r.

Uwzględniając wniosek PZPN Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 lutego 2010 r. zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym;

Czy przepis art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298, ze zm.) jest zgodny z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 173 oraz art. 184 i art. 31 ust. 1- 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W wydanym w dniu 19 października 2010 r. wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł , że "Art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 z 2006 r., Nr 64, poz. 448 i Nr 136, poz. 970 oraz z 2007 r. Nr 34 , poz. 206 i Nr 171, poz. 1208) jest zgodny z art. 31 ust. 1-2 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 10 w związku z art. 173 Konstytucji". Ponadto na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym umorzono postępowanie w pozostałym zakresie ( sygn. akt P 10/10).

Ostatecznie PZPN wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego ze względu na zakończenie rozgrywek Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 oraz z uwagi na fakt , że z dniem 16 października 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ), która m.in. uchyla ustawę o sporcie kwalifikowanym.

Strona skarżąca wnosiła o nieuwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.).

Na wstępie należy zaznaczyć, że jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego (TK) mimo zmiany stanu prawnego sąd administracyjny orzekający w sprawie licencji w dalszym ciągu może procedować w oparciu o art. 6 ust. 7 u.s.k. Wynika to z obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady tempus regit actum, zgodnie z którą sądy administracyjne mają obowiązek orzekania " na podstawie akt sprawy", a więc w oparciu o stan faktyczny i prawny sprzed nowelizacji (por. str. 18 uzasadnienia wyroku TK).

Stosownie do art. 6 ust. 7 u.s.k. w sprawach przyznawania i pozbawiania licencji od orzeczeń polskiego związku sportowego klubowi sportowemu przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu były rozstrzygnięcia organów statutowych PZPN ( Komisji Licencyjnych) w sprawie złożonego przez klub L. wniosku licencyjnego na sezon rozgrywkowy 2009/2010.

Zgodnie z art. 1 pkt 2 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1.

Nie ulega wątpliwości, że pod pojęciem "inne podmioty" należy rozumieć także organizacje działające w formie stowarzyszeń jakim jest PZPN.

W wyroku NSA z dnia 27 września 1984 r., II SA 1029/84, OSP 1986, z. 3, poz. 47 z glosą J. Smoktunowicza, stwierdzono, że: "Aczkolwiek stowarzyszenie wyższej użyteczności Z. jest z istoty swej organizacją społeczną, a nie organem administracji państwowej, to jednak z mocy art. 1 § 2 pkt 2 k.p.a. do jego aktów w sprawach indywidualnych orzekających o uprawnieniach kombatanckich mają zastosowanie przepisy tego kodeksu. Orzeczenie to zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do aktów organów jurysdykcyjnych PZPN w przedmiocie licencji.

W związku z powyższym sąd administracyjny obowiązany jest ocenić zaskarżone orzeczenia przez pryzmat przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W myśl art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Zgodnie z § 3 tego artykułu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Badając sprawę w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone; uchwała i decyzja zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając pod względem formalnym uchwałę nr [...] wydaną w I instancji należy stwierdzić, że posiada one następujące wady;

- brak daty wydania uchwały,

- brak oznaczenia organu tj. brak prawidłowej nazwy tego organu oraz brak oznaczenia składu osobowego Komisji jako organu kolegialnego. Pod uzasadnieniem uchwały znajduje się zapis " Przewodniczący Komisji ds. Licencji Klubowych – H. N.". Tymczasem, jak wynika z odpowiedzi na skargę zmieniono art. 42 par. 4 statutu PZPN w zakresie organów jurysdykcyjnych i przyjęto zapis ,że organem właściwym do przyznawania licencji jest organ o nazwie "Komisja ds. Licencji Klubowych Ekstraklasy"- uchwała Zarządu PZPN z dnia 24 stycznia 2009 r., zatwierdzona przez sąd 20 kwietnia 2009 r. Z kolei w Podręczniku Licencyjnym ( dalej jako PL) organem właściwym w sprawach licencji jest Komisja ds. Licencji dla Klubów Ekstraklasy (pkt 3.2.2.1. lit. a). Sama uchwała została sporządzona na druku firmowym PZPN.

- nieczytelne podpisy członków organu jurysdykcyjnego,

- uzasadnienie uchwały składając się z trzech zdań nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim nie został ustalony stan faktyczny w szczególności jeśli chodzi o wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Również uzasadnienie prawne nie spełnia tych wymogów powołując się na Podręcznik Licencyjny bez wskazania konkretnych jego przepisów, które stanowiły podstawę odmowy wydania licencji.

Należy podkreślić, że brak daty uznaje się za wadę, która nie dyskwalifikuje wydanego aktu pod względem formalnym, jednakże w ocenie Sądu, większy ciężar gatunkowy ma uchybienie polegające na podpisaniu uchwały przez bliżej niezidentyfikowane osoby. Natomiast w orzecznictwie przyjmuje się, że podpisanie decyzji przez niezidentyfikowaną osobę, bez podania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wydania, uniemożliwia zbadanie przez Sąd, czy decyzja stanowi objaw woli uprawnionego podmiotu, czy też podpisana została przez osobę nieupoważnioną (wyrok z dnia 12 lipca 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 832/05, Lex nr 508718). Powyższego uchybienia w ocenie Sądu nie może sanować protokół posiedzenia Komisji.

W II instancji została w dniu [...] maja 2009 r. wydana decyzja nr [...] przez Komisję Odwoławczą ds. Licencji Klubowych de facto utrzymująca w mocy uchwałę Komisji I instancji. Abstrahując od treści sentencji tejże decyzji, z której wynika, iż "podtrzymuje się decyzję I instancji" akt ten opatrzony jest jedynie podpisem Przewodniczącego Komisji Odwoławczej ds. Licencji Klubowych mgr Z. L. Dotyczy to także znajdującego się w aktach sprawy protokołu z posiedzenia tej Komisji z dnia [...] maja 2009 r.

Ustosunkowując się zatem do wyżej opisanych uchybień formalnych trzeba zauważyć, że uchwała organu kolegialnego ( jakimi niewątpliwie są oceniane akty), stanowiąca decyzję administracyjną, wymaga podpisania przez wszystkich członków organu biorących udział w jej podjęciu.

Powyższe stanowisko zostało przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2003 r. ( sygn. akt II SA 455/02). W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż w przypadku decyzji organu kolegialnego podpis powinien być więc złożony przez wszystkich członków organu (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 30 września 1992 r., III AZP 17/92, OSNCP 1993 nr 3, poz. 25). Jedynie w przypadku ustawowych przepisów odrębnych, jak np. w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), może być ona podpisana przez przewodniczącego organu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga okoliczność, że ustawa o sporcie kwalifikowanym nie zawierała żadnej regulacji pozwalającej na odstępstwo od tych reguł.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie zarówno uchwała, jak i decyzja nie zostały prawidłowo podpisane przez członków Komisji. Uchwała zapadła w I instancji zawiera co prawda podpisy lecz są to podpisy nieczytelne. Skoro w przedmiotowej uchwale brak jest oznaczenia osób od których te podpisy pochodzą, zatem nawet zapisy protokołu posiedzenia Komisji nie są w stanie konwalidować tej wady.

W uzasadnieniu powołanego wyżej orzeczenia Sąd Najwyższy podkreślił, że kwestia podpisywania decyzji administracyjnej wiąże się bezpośrednio z ustawowym uprawnieniem do jej wydawania. Jeżeli zatem organ wydający decyzję ma charakter kolegialny, to wszyscy członkowie tego organu biorący udział w jej podjęciu obowiązani są ją podpisać. Takie stanowisko reprezentowane jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazuje się przy tym, że ujęcie decyzji administracyjnej jako aktu oświadczenia woli czyni istotnym złożenie podpisu, dopiero bowiem po jego złożeniu na dokumencie oświadczenie woli zostaje wyrażone w formie pisemnej (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 1991 r., SA/Lu 889/90, OSP 1992 nr 2, poz. 27 z glosą J. Stelmasiaka i M. Zdyba). Jak podkreślił w tym ostatnim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny, decyzje wydawane przez organ kolegialny ... stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji - zgodnie z art. 107 § 1 kpa. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 stycznia 1991 r., SA/Kr 1304/90 (ONSA 1991 nr 1, poz. 18), w wyroku z 27 lutego 1991 r., SA/Lu 149/91 (niepubl.), czy w wyroku z 27 marca 1991 r., SA/Kr 162/91 (ONSA 1991 nr 2, poz. 42).

Nie można pominąć faktu, że decyzja Komisji Odwoławczej została podpisana przez jej Przewodniczącego, gdyż taka możliwość przewidują przepisy Podręcznika Licencyjnego (pkt 3.2.7.4.). Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym wyraźnie, że nie jest spełniony warunek wydania decyzji przez organ kolegialny, gdy wszyscy członkowie organu podpisali protokół rozprawy zawierający treść rozstrzygnięcia, natomiast tylko przewodniczący składu podpisał decyzję wraz z uzasadnieniem (por. teza wyroku NSA z 24 stycznia 1991 r., SA/Gd 1152/90, ONSA 1991 nr 2, poz. 34, czy wyrok NSA z 1 marca 1991 r., SA/Gd 102/91, "Wspólnota" 1991 nr 36, s. 21).

Po drugie w wyroku z 26 marca 1993 r., II SA 869/92 (ONSA 1993 nr 4, poz. 110), podkreślono, że bezskuteczne są w takim przypadku postanowienia wewnętrznego regulaminu danego organu i nie mają one mocy prawnej jako sprzeczne z ustawą.

Niewątpliwie Podręcznik Licencyjny w przypadku organizacji, jaką jest PZPN ma charakter regulaminu. Stosownie do treści art. 6 ust. 3 u.s.k. warunki i tryb przyznawania licencji określane są w regulaminach właściwego polskiego związku sportowego. Jak podkreślają autorzy J. Borkowski i B. Adamiak, regulaminy mogą dotyczyć jedynie czynności wewnętrznych i organizacji pracy, ale w żadnym razie nie mogą wkraczać w dziedzinę orzecznictwa poddaną uregulowaniu k.p.a. (por. J. Borkowski, B. Adamiak w glosie do wyroku NSA z 31 stycznia 1991 r., SA/Kr 1304/90, "Samorząd Terytorialny" 1991 nr 5, s. 46).

W orzecznictwie przyjmuje się , że konsekwencją stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny takich naruszeń było zawsze stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 26 marca 1993 r., II SA 869/92, ONSA 1993 nr 4, poz. 110, wyrok NSA z 1 marca 1991 r., SA/Gd 102/91, "Wspólnota" 1991 nr 36, s. 21, wyrok NSA z dnia 12 lutego 1991 r., SA/Lu 889/90, OSP 1992 nr 2, poz. 27, wyrok NSA z 31 stycznia 1991 r., SA/Kr 1304/90, ONSA 1991 nr 1, poz. 18, czy wyrok NSA z 27 marca 1991 r., SA/Kr 162/91, ONSA 1991 nr 2, poz. 42). Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że ww. akty będące przedmiotem skargi zawierają wady polegające na rażącym naruszeniu przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W konsekwencji należało stwierdzić ich nieważność w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dlatego też rozważanie pozostałych zarzutów skargi o charakterze merytorycznym okazało się bezprzedmiotowe.

Jednocześnie Sąd uznał, że wniosek PZPN o umorzenie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zakończenie rozgrywek ligowych pozostaje bez żadnego wpływu na tok postępowania, nie powodując jego bezprzedmiotowości.

Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Na zasadzie art.152 p.p.s.a. ww. uchwała i decyzja nie podlegają wykonaniu. O kosztach orzeczono na mocy art. 205 p.p.s.a.