Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 290/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 5 poz 42
law: Ustawa z dnia 15 grudnia  2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.
article: art. 12 ust. 2, art. 12 ust. 3, art. 12 ust. 4h
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant referent Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. G.(dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "organ", "Komisja") z [...] listopada 2019 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1117, dalej: "u.s.z.a.i.b."), art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm., dalej: "P.b."), utrzymująca w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] lipca 2019 r., sygn. akt [...], o odmowie nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z [...] lipca 2019 r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa odmówiła nadania Stronie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych, z powodu negatywnego wyniku z części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane.

Strona wniosła odwołanie od powyżej decyzji, a Komisja uznała, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Komisja przedstawiła przebieg egzaminu opierając się na treści odwołania oraz treści notatek Strony z egzaminu znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Komisja przedstawiła więc pytania egzaminacyjne zawarte w protokole z egzaminu, odpowiedzi Strony oraz prawidłowe odpowiedzi na powyższe pytania.

Komisja podsumowała, że Strona w części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane uzyskała zaledwie 13,6 pkt na 30 pkt możliwych, przy wymaganej liczbie co najmniej 20 pkt do zaliczenia egzaminu. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje zatem podstaw do zmiany decyzji I instancji. Ze zgromadzonego materiału wynika jednoznacznie, że sprawdzony w trakcie egzaminu stopień znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej wyklucza nadanie Stronie uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych.

W skardze z 27 grudnia 2019 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając decyzję Komisji z [...] listopada 2019 r., wniósł o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komisję oraz o zasadzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 12 ust. 2 P.b. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.s.z.a.i.b., poprzez błędne ich zastosowanie i utrzymanie w mocy negatywnej dla Skarżącego decyzji organu pierwszej instancji o odmowie nadania Skarżącemu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych, mimo braku dostatecznych podstaw do takiego rozstrzygnięcia,

2) naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 68 K.p.a., poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji o negatywnych skutkach dla Skarżącego, mimo braku prawidłowego protokołu z przebiegu egzaminu ustnego z [...] listopada 2018 r., sporządzonego w takiej formie, aby odzwierciedlał rzeczywisty przebieg egzaminu i dawał podstawę do oceny egzaminu,

3) sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z materiałem sprawy poprzez niewłaściwą ocenę przez Komisję egzaminu ustnego Skarżącego mającego miejsce [...] listopada 2018 r. w celu uzyskania uprawnień budowlanych, i uznanie za prawidłową oceny negatywnej z tego egzaminu, mimo że w świetle treści pytań z wylosowanego przez Skarżącego zestawu egzaminacyjnego oraz udzielanych przez Skarżącego odpowiedzi na te pytania, powinna być wydana ocena pozytywna z tego egzaminu ustnego - co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji praktycznie sprowadza się jedynie do omówienia poszczególnych pytań i odpowiedzi, oraz własnej interpretacji właściwych odpowiedzi, oraz pobieżnego podsumowania łącznego wyniku egzaminu Skarżącego. Skarżący zauważył, że nie istnieje pełen i obiektywny zapis przebiegu egzaminu, jakim byłby w takim wypadku tylko zapis audio lub audio-wideo. Skutkiem braku takiej formy utrwalenia przebiegu egzaminu było to, że przy pierwszym rozpatrzeniu sprawy przez Komisję, pierwotna decyzja Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej została uchylona, ze względu na ogólnikowość protokołu z egzaminu i konieczność odtworzenia przebiegu egzaminu. Tym niemniej, Skarżący stwierdził, że również dokonane "odtworzenie" przebiegu egzaminu nie w pełni odzwierciedla rzeczywisty przebieg egzaminu, a przede wszystkim nie usunęło podstawowej wady protokołu pisemnego, że nie spełniał on wymogów określonych przez art. 68 K.p.a. W protokole nie opisano odpowiedzi udzielanych przez Skarżącego na poszczególne pytania, nie zaprotokołowano pytań dodatkowych zadawanych mu przez komisję egzaminacyjną, ani też odpowiedzi Skarżącego na dodatkowe pytania. Zdaniem Skarżącego, aby protokół był pełny i wiarygodny, powinien być sporządzony na bieżąco, w trakcie samego egzaminu - a nie tylko odtwarzany z pamięci lub na podstawie notatek, i to dopiero po upływie kilku miesięcy od daty samego egzaminu.

Skarżący dodał, że tym razem kwestii uchybień w sporządzeniu protokołu i ich konsekwencji Komisja nie poświęciła w zaskarżonej decyzji nawet najmniejszej wzmianki, całkowicie bezkrytycznie akceptując dokonane "odtworzenie" przebiegu egzaminu. W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, Komisja nie miała podstaw do przyjęcia, że zawarty w decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z [...] lipca 2019 r. opis odpowiedzi na poszczególne pytania jako udzielonych przez Skarżącego ma charakter kompleksowy, obiektywny i pełny (tym bardziej że w składzie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej wydającej decyzję zasiadał jeden z członków Zespołu Egzaminacyjnego, który prowadził egzamin z udziałem Skarżącego).

Zdaniem Skarżącego wad protokołu z egzaminu ustnego z [...] listopada 2018 r. już nie da się usunąć, i jakiekolwiek "uzupełnienie" nie może być uznane za pełne i wiarygodne. Tym samym, materiał dowodowy nie daje podstaw do oceny, czy punktacja dokonana przez Zespół Egzaminacyjny i wynik egzaminu rzeczywiście dawały podstawę do wydania negatywnej dla Skarżącego decyzji o odmowie nadania uprawień zawodowych - i powinny skutkować powtórnym uchyleniem decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej, a nie utrzymaniem jej w mocy.

Skarżący następnie powtórzył pytania egzaminacyjne oraz udzielone odpowiedzi wynikające z notatek z egzaminu. W dalszej kolejności Skarżący przedstawiła swoje stanowisko dotyczące poszczególnych pytań.

Podsumowując Skarżący wskazał, że mając na względzie treść poszczególnych pytań oraz treść i rodzaj udzielonych na nie odpowiedzi, Skarżący nadal uważa, że prawidłowy wynik Jego egzaminu kwalifikacyjnego ustnego powinien wynieść co najmniej 20 punktów, a Jego zdaniem winno to być nawet ok. 26 punktów - co byłoby równoznaczne z uzyskaniem oceny pozytywnej z całości egzaminu. Odmienna ocena i decyzja Komisji została wydana z naruszeniem prawa, na podstawie arbitralnej i nie poddającej się obiektywnej weryfikacji oceny materiału dowodowego, obciążonego nieusuwalną wadą nieprawidłowej formy protokołu z przebiegu egzaminu, nie spełniającego wymogów art. 68 K.p.a., nie dającego możliwości odtworzenia przebiegu egzaminu. Uzasadnia to, zdaniem Skarżącego, żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 i ust. 3 P.b., samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w ust. 1 pkt 1-5, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną dalej "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego (ust. 2). Warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest zdanie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej (ust. 3).

Jak wynika z art. 12 ust. 4h P.b., osoba, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, może ponownie do niego przystąpić, nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy. Osoba, która uzyskała negatywny wynik części ustnej egzaminu, może ponownie przystąpić tylko do tej części.

Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 1 pkt 2 u.s.z.a.i.b., okręgowa komisja kwalifikacyjna przeprowadza egzaminy w sprawach nadawania uprawnień budowlanych i wydaje decyzje o nadaniu tych uprawnień, z zastrzeżeniem art. 33 pkt 9.

Jak natomiast wynika z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.s.z.a.i.b., Krajowa Komisja Kwalifikacyjna w szczególności prowadzi postępowanie odwoławcze i wydaje decyzje w drugiej instancji w sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2.

W niniejszej sprawie Skarżący kwestionuje wynik ustnego egzaminu w sprawie nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych, który odbył się [...] listopada 2018 r. Na podstawie tego egzaminu Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa uznała, że Skarżący nie spełnił warunków w zakresie przygotowania zawodowego niezbędnego do uzyskania uprawnień budowlanych, nie wykazując się wymaganą umiejętnością posługiwania się przepisami prawa oraz umiejętnością praktycznego zastosowania wiedzy technicznej.

Kluczowym zarzutem podnoszonym przez Skarżącego w skardze jest brak w aktach administracyjnych niniejszej sprawy protokołu spełniającego wymogi art. 68 K.p.a., pozwalającego na wierne odtworzenie przebiegu egzaminu.

Protokół z egzaminu istotnie nie zawiera, jak wskazał Skarżący, odpowiedzi udzielanych przez Skarżącego na poszczególne pytania, dodatkowych pytań zadawanych przez komisję egzaminacyjną, ani też odpowiedzi Skarżącego na pytania dodatkowe. Należy jednak podkreślić, że do protokołu zostały załączone notatki sporządzone przez Skarżącego po wylosowaniu zestawu pytań egzaminacyjnych, zawierające odpowiedzi Skarżącego na poszczególne pytania. Ponadto zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do Sądu na decyzję II instancji, Skarżący przedstawił, jak z Jego perspektywy wyglądał przebieg egzaminu. Analiza natomiast notatek Skarżącego oraz dodatkowych wyjaśnień zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji i w skardze na decyzję II instancji, jak również przedstawionych przez Komisję w zaskarżonej decyzji prawidłowych odpowiedzi na wylosowane przez Skarżącego pytania, pozwala na odtworzenia przebiegu egzaminu i ocenę prawidłowości zapadłych w niniejszej sprawie decyzji w obu instancjach. Z tych względów Sąd uznał, że podnoszone przez Skarżącego mankamenty protokołu z egzaminu, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z analizy treści uzasadnień decyzji obu instancji notatek Skarżącego załączonych do protokołu z egzaminu oraz wyjaśnień Skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji oraz w skardze wynika, że egzamin ustny w przedmiotowej sprawie miał następujący przebieg.

Pytanie nr 1 brzmiało: "Co to jest strefa zagrożenia peronu i jak się ją oznacza?"

Komisja bazując na notatkach Skarżącego wskazała w zaskarżonej decyzji, że Skarżący udzielił odpowiedzi, że jest to "strefa wyróżniona z peronu, na której nie mogą przebywać osoby podczas przejazdu pociągu. Wydziela się ją linią o szerokości 20 cm masą chemoutwardzalną lub montowanym profilem z tworzywa sztucznego. Pasmo 20 cm."

Według Komisji, odpowiedź prawidłowa na to pytanie powinna brzmieć: "Strefa zagrożenia peronu jest to powierzchnia liczona od krawędzi peronu po stronie toru, w której pasażerowie mogą być narażeni na działanie niebezpiecznych sił ze względu na występowanie zjawiska strumienia powietrza za poruszającym się pociągiem, zależnie od jego prędkości. Strefę zagrożenia wyznacza się w formie przyległego do krawędzi peronu pasa o stałej szerokości zapewniającej dostęp do pociągu, która powinna wynosić nie mniej niż 0,75 m - przy krawędziach peronowych, przy których wszystkie pojazdy kolejowe zatrzymują się, lub przy których prędkość pojazdu bez zatrzymania wynosi nie więcej niż 60 km/h, 1 m przy krawędziach peronowych, przy których możliwe są przejazdy pojazdów kolejowych bez zatrzymania z prędkością większą niż 60 km/h lecz mniejszą niż 140 km/h, 1,50 m - przy krawędziach peronowych, przy których możliwe są przejazdy pociągów kolejowych bez zatrzymania z prędkością większą lub równą 140 km/h lecz mniejszą lub równą 200 km/h. Strefę zagrożenia oznacza się: a) ostrzegawczym pasem dotykowym o stałej szerokości nie mniejszej niż 0,4 m i nie większej niż 0,6 m, b) ostrzegawczą linią wizualną o stałej szerokości nie mniejszej niż 0,1 m i nie większej niż 0,2 m w kolorze żółtym lub innym kontrastującym z kolorem posadzki, umiejscowioną na powierzchni strefy zagrożenia przy jej granicy z ostrzegawczym pasem dotykowym."

Zespół egzaminacyjny w decyzji I instancji stwierdził, że udzielona odpowiedź tylko w części pokrywała się z przedstawionym w pytaniu zagadnieniem. Zespół egzaminacyjny ocenił odpowiednio zgodnie ze składem Zespołu odpowiedź na ocenę 4, 3, 4, uznając ją jednocześnie za częściowo pozytywną. Jednakże mając na względzie całokształt udzielonej odpowiedzi, nie można było jej uznać za wyczerpującą temat, szczególnie, że pytanie było czytelne i wymaga m.in. podania czystej definicji strefy i zależności od prędkości pojazdów szynowych przejeżdżających wzdłuż peronów.

Komisja natomiast w zaskarżonej decyzji wskazała, że w swoim odwołaniu Strona przytoczyła udzieloną odpowiedź na to pytanie. Wspomniała w niej o swoim doświadczeniu przy wykonywaniu strefy zagrożenia. Jednakże, zdaniem organu, mając na względzie całokształt udzielonej odpowiedzi, nie można było jej uznać za wyczerpującą temat, szczególnie, że pytanie było czytelne i wymagało m.in. podania czystej definicji strefy i zależności od prędkości pojazdów szynowych przejeżdżających wzdłuż peronów. W tej sytuacji Komisja podzieliła i przyjęła jako swoją ocenę odpowiedzi przyznaną przez organ I instancji.

W skardze Skarżący przytoczył swoją odpowiedź zbieżną z odpowiedzią wskazaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji. Wskazał następnie, że odpowiedź na to pytanie jest zamieszczona w: Warunkach technicznych budowy i odbioru peronów pasażerskich Id-22: § 2 5.7, § 8.2, § 8.3 a także § 9.1 Pytanie to jest pytaniem konkretnym wymagającym odpowiedzi konkretnej bez możliwości opisywania zagadnienia. Udzielona odpowiedź w całości odpowiadała na pytanie. Skarżący dodał, że po udzielonej odpowiedzi nie otrzymał informacji od komisji egzaminacyjnej, że odpowiedź jest niepełna. Zdaniem Skarżącego odpowiedź powinna uzyskać maksymalną możliwą ilość punktów: 5.

Sąd, po przeanalizowaniu udzielonej przez Skarżącego podczas egzaminu odpowiedzi na pytanie pierwsze oraz wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zestawienie odpowiedzi Skarżącego z prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie wskazuje, że Skarżący nie udzielił pełnej odpowiedzi na pytanie, co uzasadnia nieprzyznanie przez Zespół egzaminacyjny maksymalnej ilości punktów za udzieloną odpowiedź.

Pytanie nr 2 brzmiało: "W jakich odmianach występują rozjazdy w zależności od sposobów połączenia poszczególnych zespołów rozjazdu?"

Strona udzieliła odpowiedzi, że: "a) rozjazdy zwyczajne - od toru zasadniczego odchodzą jeden lub dwa tory zwrotne w prawo lub w lewo, b) rozjazdy krzyżowe - równoczesne skrzyżowanie dwóch torów: - pojedyncze umożliwiają jazdę w trzech kierunkach, - podwójne umożliwiają jazdę we wszystkich czterech kierunkach."

Według Komisji prawidłowa odpowiedź powinna brzmieć następująco: "Rozjazdy mogą występować w następujących odmianach: 1) odmiana spawana -wszystkie elementy rozjazdu połączone są złączami spawanymi (termitowo); 2) odmiana łubkowana - elementy rozjazdu połączone są złączami klasycznymi wiszącymi lub podpartymi oraz w razie konieczności - złączami izolowanymi; 3) odmiana częściowo spawana - konstrukcyjnie występują połączenia złączami klasycznymi i spawanymi; 4) odmiana izolowana klasycznie - z uwagi na konieczność izolowania niektórych toków szynowych, wybrane toki połączone są złączami klasycznymi izolowanymi, a pozostałe złączami spawanymi; 5) odmiana przystosowana do górek rozrządowych - rozjazdy różnią się pod względem konstrukcyjnym od odmiany z izolacją klasyczną, innym rozmieszczeniem złączy izolowanych; 6) odmiana izolowana złączami klejono-sprężonymi - wybrane toki połączone są złączami izolowanymi klejono-sprężonymi, a pozostałe - złączami spawanymi.

Izolowane złącza klejono-sprężone są elementami konstrukcyjnymi nawierzchni kolejowej zapewniającymi połączenia szyn o odpowiedniej wytrzymałości na działanie obciążeń zewnętrznych oraz wewnętrznych sił podłużnych w tokach szyn przy zachowaniu niezbędnej izolacji elektrycznej między łączonymi szynami.

Złącza szynowe izolowane klejono-sprężone przeznaczone są do stosowania na torach oraz rozjazdach w celu wyeliminowania istniejących bardziej zawodnych klasycznych złączy izolowanych oraz do wykonania nowych odcinków izolowanych."

Zespół egzaminacyjny na podstawie analizy udzielonej odpowiedzi i załączonych do protokołu notatek zdającego uznał w decyzji I instancji, że treść odpowiedzi egzaminowanego nie pokrywała się z treścią zadanego pytania. Po naprowadzeniu przez Zespół egzaminacyjny Skarżący odpowiedział częściowo na pytanie i uzyskał odpowiednio od składu zespołu ocenę 3,2,2.

Komisja również na podstawie analizy udzielonej odpowiedzi i załączonych do protokołu notatek Strony uznała, że treść odpowiedzi nie pokrywała się z treścią zadanego pytania i stwierdziła, że nie widzi podstaw do zmiany oceny przyznanej przez organ I instancji.

W skardze Skarżący przytoczył swoją odpowiedź zbieżną z odpowiedzią wskazaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji. Wskazał następnie, że Komisja stwierdziła, że nie jest to prawidłowa odpowiedź i nakierowała Skarżącego na połączenia szyn. W związku z tym Skarżący wymienił połączenia szyn: - Łączenie łubkowe, Izolowane złącza szynowe oraz Łączenie bezstykowe: - Spawanie termitowe, - Spawanie łukiem. Skarżący dodał, że jest to następne pytanie, na które należy udzielić konkretną odpowiedź. Pytanie odnosiło się do podziału rozjazdów w zależności od sposobów połączenia poszczególnych zespołów rozjazdu, a nie połączenia szyn. Skarżący wskazał, że w literaturze nie znalazł innego wyodrębnionego podziału rozjazdów. Zdaniem Skarżącego, komisja oczekiwała odpowiedzi na pytanie, którego nie zadała. Skarżący stwierdził, że udzielona odpowiedź w całości odpowiadała na zadane pytanie w związku z czym odpowiedź powinna uzyskać maksymalną możliwą ilość punktów: 5.

Sąd, po przeanalizowaniu udzielonej przez Skarżącego podczas egzaminu odpowiedzi na pytanie drugie oraz wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zestawienie odpowiedzi Skarżącego, jak również dodatkowej odpowiedzi na pytania naprowadzające z prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie wskazuje, że Skarżący, początkowo udzielił odpowiedzi nie na temat, a następnie nie udzielił pełnej odpowiedzi na pytanie, co z całą pewnością uzasadnia nieprzyznanie przez Zespół egzaminacyjny maksymalnej ilości punktów za udzieloną odpowiedź.

Pytanie nr 3 brzmiało: "Co rozumiemy pod pojęciami: pochylenie toru i załom profilu?"

Komisja wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, że z notatek wynika, następująca odpowiedź: "Pochylenie jest to stosunek różnicy wysokości do długości tego odcinka:" Komisja przedstawiła rysunek trójkąta z notatek Strony i dalsze wyjaśnienia: "Minimalne i maksymalne dopuszczalne pochylenie jest zależne od kategorii linii. Linie magistralne i I-rzędne 6‰, Il-rzędne 10‰, miejscowe 20‰."

Zdaniem Komisji odpowiedź prawidłowa na pytania nr 3 powinna brzmieć: "Pod pojęciem pochylenia toru rozumiemy położenie toru mające w płaszczyźnie pionowej postać wzniesienia lub spadku, wyrażonego w promilach (‰ lub 1/1000), zależne od kategorii linii kolejowej i ukształtowania terenu. Na liniach kolejowych powinno się stosować następujące wartości maksymalne pochyleń podłużnych: a) w torach linii ruchu mieszanego lub towarowego 12,5‰, b) w torach linii przeznaczonych dla ruchu pasażerskiego 25‰, c) w torach przeznaczonych do postoju pojazdów kolejowych odłączonych od czynnego pojazdu trakcyjnego 2,5‰, d) w torach linii przebudowywanych nie większe niż występujące przed przebudową albo zgodne z powyższymi wymaganiami.

Pochylenie rzeczywiste zwiększone o opór w łuku nosi nazwę pochylenia miarodajnego. Projektując drogę kolejową musimy zapewnić takie jej ukształtowanie w płaszczyźnie pionowej (w profilu) i poziomej (w planie) aby spełnione zostały wymagania przewozowe (prędkość, zdolność przewozowa, naciski osi) oraz wymagania eksploatacyjne (bezpieczeństwo ochrony środowiska). Połączenie dwóch pochyleń wykonuje się łukiem pionowym i nosi nazwę zaokrąglenia załomu profilu podłużnego. Odległość pomiędzy załomami profilu podłużnego (długość odcinków o stałym pochyleniu) nie powinna być mniejsza od długości najdłuższego pociągu kursującego po danej linii kolejowej. W trudnych warunkach terenowych odległość pomiędzy załomami profilu podłużnego może być zmniejszona do 1/3 długości najdłuższego pociągu. Załomy profilu podłużnego powinny być zaokrąglone łukami pionowymi o promieniu nie mniejszym niż: a) w torach przeznaczonych do jazdy z prędkościami maksymalnymi ponad 160 km/h na liniach nowobudowanych - 20 000 m, b) w torach przeznaczonych do jazdy z prędkościami maksymalnymi od 141 km/h do 160 km/h na liniach nowobudowanych oraz z prędkościami ponad 160 km/h na liniach modernizowanych - 15 000 m, c) w torach głównych linii magistralnych i pierwszorzędnych - 10 000 m, d) w torach głównych linii drugorzędnych i w torach głównych dodatkowych linii magistralnych i pierwszorzędnych - 5 000 m.

Zespół egzaminacyjny w decyzji I instancji stwierdził że Skarżący udzielił częściowej, nie wyczerpującej tematu odpowiedzi i został oceniony przez członków zespołu egzaminacyjnego odpowiednio na oceny 2, 2, 2.

Komisja w zaskarżonej decyzji podzieliła powyższe stanowisko Zespołu egzaminacyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu Strony, Komisja stwierdziła, że zespół egzaminacyjny nie jest zobowiązany do podania egzaminowanemu prawidłowej odpowiedzi na zadane pytanie, powoływany zarzut, że egzaminatorzy nie podali Stronie prawidłowej odpowiedzi nie ma wpływu na końcowy wynik egzamin.

W skardze Skarżący przytoczył swoją odpowiedź zbieżną z odpowiedzią wskazaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji dodając, że załom profilu przedstawił za pomocą rysunku i omówił, że załom profilu jest to zmiana pochylenia toru przy pomocy łuku pionowego. Skarżący dodał w skardze, że komisja stwierdziła, że to nie jest odpowiedź na zadane pytanie nie informując Skarżącego jaka jest prawidłowa odpowiedź. Komisja egzaminacyjna dopytywała Skarżącego o przechyłkę toru czy budowę koła pociągu (rysunek koła na drugiej stronie notatki z 3 odpowiedzi). Skarżący dodał, że odpowiedzią na tak postawione powinna być definicja. W pytaniu nie było wymagane przedstawianie np. wymogów pochyleń dla różnych linii czy minimalnych promieni łuków pionowych. O ile komisja ma prawo zadawać pytania precyzujące odpowiedź, to o tyle dyskusję na temat przechyłki toru czy budowy kola wagonu nie można tak nazwać. Skarżący stwierdził, że Jego odpowiedzią była definicja. Skarżący wyjaśnił, że w literaturze nie znalazł innych definicji lub opisów zagadnienia. Udzielona odpowiedź w całości odpowiadała na zadane pytanie, w związku z powyższym odpowiedź powinna uzyskać maksymalną możliwą ilość punktów: 5.

Sąd, po przeanalizowaniu udzielonej przez Skarżącego podczas egzaminu oraz wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zestawienie odpowiedzi Skarżącego, przy uwzględnieniu dodatkowych wyjaśnień Skarżącego w skardze z prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie wskazuje, że Skarżący, udzielił częściowej, nie wyczerpującej tematu odpowiedzi, co z całą pewnością uzasadnia nieprzyznanie przez Zespół egzaminacyjny maksymalnej ilości punktów za udzieloną odpowiedź. Sąd nie zgadza się w tym miejscu ze stanowiskiem Skarżącego, że Zespół egzaminujący może zadawać dodatkowe pytania tylko precyzujące odpowiedź, a nie mógł Skarżącemu zadać dodatkowych pytań związanych z treścią wylosowanego pytania. Dlatego niesłuszne jest stwierdzenie Skarżącego, że skoro w pytaniu nie było wymagane przedstawianie np. wymogów pochyleń dla różnych linii czy minimalnych promieni łuków pionowych to Zespół egzaminacyjny nie mógł zadawać pytania na temat przechyłki toru czy budowy kola wagonu. Sąd stwierdza, że skoro egzamin stanowi sprawdzian posiadanej wiedzy technicznej i praktyki zawodowej będącej warunkiem uzyskania odpowiednich uprawnień budowlanych Zespół egzaminacyjny może zadawać dodatkowe pytania związane z pytaniem wylosowanym przez Skarżącego i na tej podstawie ocenić całość udzielonej odpowiedzi.

Pytanie nr 4 brzmiało: "Jakie stosuje się metody ustalenia parametrów geotechnicznych i na czym one polegają?"

Strona udzielił następującej odpowiedzi: "Ustalenie geotechnicznych warunków polega na: a) zaliczeniu obiektu do odpowiedniej kategorii geotechnicznej, b) zaprojektowaniu odwodnienia, c) przygotowaniu oceny przydatności gruntu stosowanych w budowlach ziemnych, d) zaprojektowaniu bruzd lub (zapis nieczytelny) uszczelniających, e) określeniu nośności, przemieszczeń i ogólnej stateczności (zapis nieczytelny), f) ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu i podłoża gruntowego, g) ocenie stateczności zboczy (mało czytelne), wyborze metody wzmacniania, h) ocenie wzajemnego oddziaływania wód gruntowych i obiektu budowlanego, i) ocenie stopnia (nieczytelne) podłoża gruntowego w formie opinii geotechnicznej, dokumentacji budowy podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego".

Komisja wyjaśniła, że odpowiedź prawidłowa brzmi: "Metoda A - polega na bezpośrednim oznaczeniu wartości parametru za pomocą polowych lub laboratoryjnych badań gruntu. Metoda B - polega na oznaczeniu wartości parametrów na podstawie ustalonych zależności korekcyjnych miedzy parametrami fizycznymi lub wytrzymałościowymi a innym parametrem wyznaczonym metodą A. Metoda C - polega na przyjęciu wartości parametrów określonych na podstawie praktycznych doświadczeń budownictwa na innych podobnych terenach uzyskanych dla budowli o podobnej konstrukcji i zbliżonych obciążeniach.

Zespół egzaminacyjny w decyzji I instancji stwierdził że Skarżący udzielił odpowiedzi nie na temat. Poprzez zadanie dodatkowych pytań przez egzaminatorów, i uzyskaniu odpowiedzi, Zespół egzaminacyjny ocenił niewielką wiedzę w zakresie zadanego pytania przyznając oceny 2, 2 ,2.

Podobnie Komisja w zaskarżonej decyzji, na podstawie udzielonej odpowiedzi i załączonych notatek stwierdziła, że udzielona odpowiedź była nie na temat i zgodziła się z oceną Zespołu egzaminacyjnego.

W skardze Skarżący przytoczył swoją odpowiedź zbieżną z odpowiedzią wskazaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji dodając, że podczas rozmowy komisja stwierdziła, że udzielona przez Skarżącego odpowiedź nie do końca jest prawidłowa. Gdy Skarżący został nakierunkowany, odpowiedział, że żeby określić parametry geotechniczne należy wykonać badania. Komisja zgodziła się ze Skarżącym, że jest to najbardziej prawidłowy i wiarygodny sposób. Komisja powiedziała, że można też (z doświadczenia): określić rodzaj gruntu i na podstawie ustalić parametry. Trzeciego sposobu wymienionego przez komisję Skarżący nie zapamiętał. Skarżący dodał, że rozporządzenie MTBiGM z 25 kwietnia 2012 w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych stwierdza w § 5, że: "Geotechniczne warunki posadowienia ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia". Zapis ten nie rozróżnia kilku metod, a jedynie wskazuje na to że należy wykonać badania oraz ewentualnie poczynić inne kroki dodatkowe w celu prawidłowego określenia parametrów geotechnicznych. W związku, że odpowiedź Skarżącego padła w wyniku pytań dodatkowych komisji, a wynikało to z dość mało konkretnego i nieprecyzyjnego pytania, Skarżący uważa, że odpowiedź powinna otrzymać ilość punktów uwzględniające powyższe: 3.

Sąd, po przeanalizowaniu udzielonej przez Skarżącego podczas egzaminu oraz wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zestawienie odpowiedzi Skarżącego, przy uwzględnieniu dodatkowych wyjaśnień Skarżącego w skardze z prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie potwierdza stanowisko Zespołu egzaminacyjnego oraz Komisji, że Skarżący wykazał się niewielką wiedzę w zakresie zadanego pytania. W istocie rzeczy Skarżącą nie podważa tego stanowiska, sam oceniając swoją odpowiedź na 3 punkty.

Pytanie nr 5 brzmiało: "Proszę podać zasady stosowania gruntów na górne warstwy podtorza."

Komisja wyjaśniła, że w notatce Strona wymieniła od myślnika najbardziej istotne warunki, jakie powinny być spełnione przy budowie podtorza: "Przy doborze materiału do budowy podtorza należy użyć (nieczytelne) materiałów zapewniających odprowadzenie wody, zapewnić wytrzymałość dla danej kategorii linii, mniejsze od dopuszczalnych odkształcenia trwałe i sprężyste powstające w wyniku oddziaływań dynamicznych, niezmienność ośrodka bez względu na wpływ klimatu (fragment tekstu nieczytelny), możliwość mechanizacji robót." Dalej Strona wynotowała następujące warunki, oddzielając zapiski poziomą linią od wcześniejszych notatek: a) dobre uziarnienie, b) odporność na mróz, c) odporność na działanie (nieczytelne) substancji rozpuszczalnych."

Według Komisji odpowiedź prawidłowa na pytanie nr 5 powinna brzmieć: "Na górne warstwy podtorza należy stosować grunty: 1) dostatecznie trwałe, to jest: a) odporne na wodę, tzn. nie zawierające substancji rozpuszczalnych, np. soli, b) o zawartości części organicznych nie większej niż 0,2%, c) o zawartości siarczanów nie większej niż 0,2%, 2) dobrze uziarnione, tzn. dobrze zagęszczające się i nie ulegające rozgęszczeniu pod wpływem drgań; 3) niewysadzinowe; 4) stabilne mechanicznie na stykach poszczególnych warstw, tzn. nie mieszające się z innymi przylegającymi materiałami - warunek ten musi być spełniony zwłaszcza dla styku z podsypką, natomiast nie wymaga się jego spełnienia dla styków z materiałami o trwałej strukturze, które nie ulegają sufozji, np. grunt stabilizowany; 5) odpowiednio wodoprzepuszczalne - wskaźnik wodoprzepuszczalności k_10 dl gruntu znajdującego się bezpośrednio pod podsypką powinien wynosić: a) >lX10A-4m/s gdy grunt warstwy ochronnej musi przepuszczać wody opadowe (np. warstwa filtracyjna równi stacyjnej), b)Zespół egzaminacyjny w decyzji I instancji stwierdził że Skarżący nie wykazał się pełną znajomością tematu zadanego w pytaniu, w związku z tym ocenił odpowiedź na 2, 2, 2. Ocenę tą podzieliła Komisja w zaskarżonej decyzji.W skardze Skarżący przytoczył swoją odpowiedź zbieżną z odpowiedzią wskazaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji dodając, że na początku powiedział, że całość zagadnienia szczegółowo opisują Warunki Techniczne utrzymania podtorza kolejowego Id-3 (D-4). Po przedstawionej odpowiedzi Skarżący nie otrzymał pytań dodatkowych oraz informacji, że udzielona odpowiedź jest niepełna. Zdaniem Skarżącego pytanie to jest pytaniem ogólnym i odnosiło się do zasad stosowania kruszyw. Nie polegało na wymienieniu materiałów jak np. żwiry i pospółki. Należało wymienić, co chcemy uzyskać lub jaki stan należy zapewnić po doborze materiału. W związku z tym, odpowiedź Skarżącego wymieniła te zasady, a nie wskazywała na konkretny materiał. W związku z powyższym odpowiedź była odpowiedzią dobrą, choć niewątpliwie mogła być, jak na każdym egzaminie ustnym, bardziej obszerna. Ilość punktów odpowiadający odpowiedzi dobrej powinna się kształtować pomiędzy 3 a 4 średnio 3,5.Sąd, po przeanalizowaniu udzielonej przez Skarżącego podczas egzaminu oraz wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zestawienie odpowiedzi Skarżącego, przy uwzględnieniu dodatkowych wyjaśnień Skarżącego w skardze z prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie potwierdza stanowisko Zespołu egzaminacyjnego oraz Komisji, że Skarżący nie wykazał się pełną znajomością tematu zadanego w pytaniu, co sam Skarżący przyznaje oceniając swoją odpowiedź na 3,5 punktu.Pytanie nr 6 brzmiało: "Omów technologię budowy nasypów na terenach pofałdowanych wzdłuż torów."Komisja wyjaśniła, że według treści odwołania przy tym pytaniu Strona nie robiła notatek, gdyż takie samo pytanie dostała na poprzednim egzaminie ustnym (wiosna 2018 r.) i pamiętała swoją odpowiedź jak i odpowiedź komisji egzaminacyjnej. Wtedy na to pytanie Strona odpowiedziała, że "należy najpierw zdjąć czarnoziem/humus/darń, wykonać badania gruntu. Następnie uzupełnić piaskiem "obszary pomiędzy zawyżeniami" a następnie budować warstwowo nasyp. W przypadku większych "zawyżeń" należy wykonać schodkowanie." Strona podkreśliła w odwołaniu, że komisja stwierdziła wówczas, że odpowiedź jest zła, a prawidłowa odpowiedź na to pytanie brzmi: "Po zdjęciu czarnoziemu/humusu/darni i wykonaniu badań gruntu należy w celu wyrównania terenu przemieścić np. przy pomocy spychaczy grunt z "zawyżeń" w "doły."Komisja wskazała, że według Strony: "Mając w pamięci swoją odpowiedź z poprzedniej sesji a przede wszystkim odpowiedź komisji, udzielając odpowiedzi powiedziałem: Po zdjęciu czarnoziemu/humusu/darni i wykonaniu badań gruntu należy w celu wyrównania terenu przemieścić np. przy pomocy spychaczy grunt z "zawyżeń" w "doły". Komisja stwierdziła, że to nie jest dobra odpowiedź i powinienem jeszcze ująć temat schodkowania. Zapytano mnie również czy wiem co to jest warstwa odcinająca i kiedy się ją stosuje. Odpowiedziałem, że warstwę odcinającą stosuje się w celu uniknięcia wymieszania dwóch materiałów o różnych właściwościach."Zespół egzaminacyjny w decyzji I instancji stwierdził że Skarżący nie wykazał się odpowiednią wiedzą. Zespół egzaminacyjny sprawdził odpowiedź egzaminowanego z poprzedniej sesji egzaminacyjnej, gdzie egzaminowany udzielił tylko częściowej odpowiedzi na zadane pytanie, w związku z tym, nie wykazał się wtedy znajomością tematyki opisanej w pytaniu. Powielił to w odpowiedzi na następnym egzaminie. Zespół egzaminacyjny ocenił odpowiedź zdającego na 2, 1, 2, czyli niżej niż w poprzednim egzaminie.Odnosząc się do powyższego Komisja zauważyła w zaskarżonej decyzji, że wiedza z zakresu budowy nasypów nie jest ujęta w rozporządzeniach natomiast podstawowe zasady dotyczące budowy nasypów są określone w normie PN-S-02205 Roboty ziemne. Wymagania i badania. Ponadto, podstawowe elementy wiedzy z zakresu budowy nasypów są ujęte w programach studiów inżynierskich. Ponieważ szczegółową wiedzę w tym zakresie zdobywa się podczas praktyki zawodowej, pytanie to zostało ujęte jako pytanie dodatkowe dotyczące wyłącznie wiedzy zawodowej. Sensem pytań dotyczących praktyki zawodowej jest m.in. sprawdzenie, czy egzaminowany w czasie odbywania praktyki zawodowej nabył wiedzę i umiejętności związane z daną specjalnością. W tym przypadku, egzaminowany nie wykazał się taką wiedzą. Komisja uznała, że nie ma podstaw, by kwestionować ocenę Zespołu egzaminacyjnego i przyjęła ją jako prawidłową.W skardze Skarżący przedstawił wyjaśnienia przytoczone dokładnie przez Komisję w zaskarżonej decyzji z odwołania od decyzji I instancji. Skarżący dodał następnie, że ani w literaturze fachowej ani w normach czy rozporządzeniach nie znalazł formalnej definicji co to jest: teren pofałdowany. Nie jest nigdzie określone czy pofałdowanie jest na wysokość 30 cm czy 15 m. Nigdzie nie jest określone że na określoną ilość zaniżeń jest określona ilość zawyżeń. Nie jest również określone że teren pofałdowany charakteryzuje się określonym rodzajem gruntu. Skarżący nie spotkał się również z formalnym ujęciem tematu budowy nasypów na takim terenie. W związku z tym Skarżący wnioskuje, że do budowy nasypu należy podejść indywidualnie w zależności od konkretnych warunków. Niekiedy technologicznie i ekonomicznie, a także logistycznie uzasadnione jest przemieszczenie przy pomocy spychaczy gruntu z zawyżeń w doły a niekiedy budowanie nasypów w dołach pomiędzy zawyżeniami. Niekiedy zaistnieje potrzeba wykonanie schodkowania, a niekiedy nie ma to kompletnie sensu. Także stosowanie warstwy odcinające nie musi być uzasadnione, a wręcz przeciwnie, zastosowanie takiego rozwiązania jest ze względów ekonomicznych nie zasadne. Mogą przecież wystąpić inne czynniki, czy warunki, które zmuszą kierującego robotami do zastosowania jakiejś innej technologii. Rozwiązań technologicznych może być wiele i nie ma jednej jedynie dobrej i słusznej technologii do zastosowania. Mając powyższe na uwadze nie należy definitywnie odrzucać jakiegokolwiek rozwiązania jeżeli mowa jest o teoretycznym przypadku, a w przypadku egzaminu o teoretycznym przypadku jest mowa. Skarżący stwierdził, że Jego odpowiedzią był opis teoretycznej technologii do teoretycznego przypadku, tak samo dobra jak sugestie komisji. Zdaniem Skarżącego udzielona odpowiedź w całości odpowiadała na zadane pytanie, w związku z powyższym odpowiedź powinna uzyskać maksymalną możliwą ilość punktów: 5.Sąd, po przeanalizowaniu wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze oraz wyjaśnień Komisji zawartych w zaskarżonej decyzji również i w tym przypadku nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów.Podkreślenia wymaga, że Sąd tylko w tym zakresie może skontrolować merytoryczność ocen dokonanych przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję. Sąd nie dokonuje zatem kolejnej oceny odpowiedzi egzaminacyjnych Skarżącego, lecz bada zgodność z prawem ocen dokonanych przez organy. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniach organów obu instancji. Należy zauważyć, że każdy z członków Zespołu egzaminacyjnego dokonywał własnej oceny odpowiedzi Skarżącego. Wszyscy trzej członkowie tego zespołu identycznie ocenili odpowiedzi na pytania nr 3, 4 i nr 5. Oceny odpowiedzi na pytania nr 1, 2 i nr 6 były natomiast bardzo zbliżone. Żaden z członków Zespołu egzaminacyjnego, jak również Komisja nie oceniły odpowiedzi udzielonych przez Skarżącego w sposób zbieżny z oceną Skarżącego. Skarżący polemizuje zatem ze stanowiskiem Zespołu egzaminacyjnego oraz Komisji przedstawiając własną subiektywna ocenę swoich odpowiedzi nie wykazując jednak nieprawidłowości działań organów obu instancji.Z tych względów, jak i w związku z wyjaśnieniami przedstawionymi powyżej, Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Komisję art. 12 ust. 2 P.b. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.s.z.a.i.b., poprzez błędne ich zastosowanie i utrzymanie w mocy negatywnej dla Skarżącego decyzji organu pierwszej instancji, jak również art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 68 K.p.a., poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji o negatywnych skutkach dla Skarżącego.Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Zespół egzaminacyjny w decyzji I instancji stwierdził że Skarżący nie wykazał się pełną znajomością tematu zadanego w pytaniu, w związku z tym ocenił odpowiedź na 2, 2, 2. Ocenę tą podzieliła Komisja w zaskarżonej decyzji.

W skardze Skarżący przytoczył swoją odpowiedź zbieżną z odpowiedzią wskazaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji dodając, że na początku powiedział, że całość zagadnienia szczegółowo opisują Warunki Techniczne utrzymania podtorza kolejowego Id-3 (D-4). Po przedstawionej odpowiedzi Skarżący nie otrzymał pytań dodatkowych oraz informacji, że udzielona odpowiedź jest niepełna. Zdaniem Skarżącego pytanie to jest pytaniem ogólnym i odnosiło się do zasad stosowania kruszyw. Nie polegało na wymienieniu materiałów jak np. żwiry i pospółki. Należało wymienić, co chcemy uzyskać lub jaki stan należy zapewnić po doborze materiału. W związku z tym, odpowiedź Skarżącego wymieniła te zasady, a nie wskazywała na konkretny materiał. W związku z powyższym odpowiedź była odpowiedzią dobrą, choć niewątpliwie mogła być, jak na każdym egzaminie ustnym, bardziej obszerna. Ilość punktów odpowiadający odpowiedzi dobrej powinna się kształtować pomiędzy 3 a 4 średnio 3,5.

Sąd, po przeanalizowaniu udzielonej przez Skarżącego podczas egzaminu oraz wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zestawienie odpowiedzi Skarżącego, przy uwzględnieniu dodatkowych wyjaśnień Skarżącego w skardze z prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie potwierdza stanowisko Zespołu egzaminacyjnego oraz Komisji, że Skarżący nie wykazał się pełną znajomością tematu zadanego w pytaniu, co sam Skarżący przyznaje oceniając swoją odpowiedź na 3,5 punktu.

Pytanie nr 6 brzmiało: "Omów technologię budowy nasypów na terenach pofałdowanych wzdłuż torów."

Komisja wyjaśniła, że według treści odwołania przy tym pytaniu Strona nie robiła notatek, gdyż takie samo pytanie dostała na poprzednim egzaminie ustnym (wiosna 2018 r.) i pamiętała swoją odpowiedź jak i odpowiedź komisji egzaminacyjnej. Wtedy na to pytanie Strona odpowiedziała, że "należy najpierw zdjąć czarnoziem/humus/darń, wykonać badania gruntu. Następnie uzupełnić piaskiem "obszary pomiędzy zawyżeniami" a następnie budować warstwowo nasyp. W przypadku większych "zawyżeń" należy wykonać schodkowanie." Strona podkreśliła w odwołaniu, że komisja stwierdziła wówczas, że odpowiedź jest zła, a prawidłowa odpowiedź na to pytanie brzmi: "Po zdjęciu czarnoziemu/humusu/darni i wykonaniu badań gruntu należy w celu wyrównania terenu przemieścić np. przy pomocy spychaczy grunt z "zawyżeń" w "doły."

Komisja wskazała, że według Strony: "Mając w pamięci swoją odpowiedź z poprzedniej sesji a przede wszystkim odpowiedź komisji, udzielając odpowiedzi powiedziałem: Po zdjęciu czarnoziemu/humusu/darni i wykonaniu badań gruntu należy w celu wyrównania terenu przemieścić np. przy pomocy spychaczy grunt z "zawyżeń" w "doły". Komisja stwierdziła, że to nie jest dobra odpowiedź i powinienem jeszcze ująć temat schodkowania. Zapytano mnie również czy wiem co to jest warstwa odcinająca i kiedy się ją stosuje. Odpowiedziałem, że warstwę odcinającą stosuje się w celu uniknięcia wymieszania dwóch materiałów o różnych właściwościach."

Zespół egzaminacyjny w decyzji I instancji stwierdził że Skarżący nie wykazał się odpowiednią wiedzą. Zespół egzaminacyjny sprawdził odpowiedź egzaminowanego z poprzedniej sesji egzaminacyjnej, gdzie egzaminowany udzielił tylko częściowej odpowiedzi na zadane pytanie, w związku z tym, nie wykazał się wtedy znajomością tematyki opisanej w pytaniu. Powielił to w odpowiedzi na następnym egzaminie. Zespół egzaminacyjny ocenił odpowiedź zdającego na 2, 1, 2, czyli niżej niż w poprzednim egzaminie.

Odnosząc się do powyższego Komisja zauważyła w zaskarżonej decyzji, że wiedza z zakresu budowy nasypów nie jest ujęta w rozporządzeniach natomiast podstawowe zasady dotyczące budowy nasypów są określone w normie PN-S-02205 Roboty ziemne. Wymagania i badania. Ponadto, podstawowe elementy wiedzy z zakresu budowy nasypów są ujęte w programach studiów inżynierskich. Ponieważ szczegółową wiedzę w tym zakresie zdobywa się podczas praktyki zawodowej, pytanie to zostało ujęte jako pytanie dodatkowe dotyczące wyłącznie wiedzy zawodowej. Sensem pytań dotyczących praktyki zawodowej jest m.in. sprawdzenie, czy egzaminowany w czasie odbywania praktyki zawodowej nabył wiedzę i umiejętności związane z daną specjalnością. W tym przypadku, egzaminowany nie wykazał się taką wiedzą. Komisja uznała, że nie ma podstaw, by kwestionować ocenę Zespołu egzaminacyjnego i przyjęła ją jako prawidłową.

W skardze Skarżący przedstawił wyjaśnienia przytoczone dokładnie przez Komisję w zaskarżonej decyzji z odwołania od decyzji I instancji. Skarżący dodał następnie, że ani w literaturze fachowej ani w normach czy rozporządzeniach nie znalazł formalnej definicji co to jest: teren pofałdowany. Nie jest nigdzie określone czy pofałdowanie jest na wysokość 30 cm czy 15 m. Nigdzie nie jest określone że na określoną ilość zaniżeń jest określona ilość zawyżeń. Nie jest również określone że teren pofałdowany charakteryzuje się określonym rodzajem gruntu. Skarżący nie spotkał się również z formalnym ujęciem tematu budowy nasypów na takim terenie. W związku z tym Skarżący wnioskuje, że do budowy nasypu należy podejść indywidualnie w zależności od konkretnych warunków. Niekiedy technologicznie i ekonomicznie, a także logistycznie uzasadnione jest przemieszczenie przy pomocy spychaczy gruntu z zawyżeń w doły a niekiedy budowanie nasypów w dołach pomiędzy zawyżeniami. Niekiedy zaistnieje potrzeba wykonanie schodkowania, a niekiedy nie ma to kompletnie sensu. Także stosowanie warstwy odcinające nie musi być uzasadnione, a wręcz przeciwnie, zastosowanie takiego rozwiązania jest ze względów ekonomicznych nie zasadne. Mogą przecież wystąpić inne czynniki, czy warunki, które zmuszą kierującego robotami do zastosowania jakiejś innej technologii. Rozwiązań technologicznych może być wiele i nie ma jednej jedynie dobrej i słusznej technologii do zastosowania. Mając powyższe na uwadze nie należy definitywnie odrzucać jakiegokolwiek rozwiązania jeżeli mowa jest o teoretycznym przypadku, a w przypadku egzaminu o teoretycznym przypadku jest mowa. Skarżący stwierdził, że Jego odpowiedzią był opis teoretycznej technologii do teoretycznego przypadku, tak samo dobra jak sugestie komisji. Zdaniem Skarżącego udzielona odpowiedź w całości odpowiadała na zadane pytanie, w związku z powyższym odpowiedź powinna uzyskać maksymalną możliwą ilość punktów: 5.

Sąd, po przeanalizowaniu wyjaśnień Skarżącego zawartych w skardze oraz wyjaśnień Komisji zawartych w zaskarżonej decyzji również i w tym przypadku nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena tego pytania przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów.

Podkreślenia wymaga, że Sąd tylko w tym zakresie może skontrolować merytoryczność ocen dokonanych przez Zespół egzaminacyjny, a następnie przez Komisję. Sąd nie dokonuje zatem kolejnej oceny odpowiedzi egzaminacyjnych Skarżącego, lecz bada zgodność z prawem ocen dokonanych przez organy. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniach organów obu instancji. Należy zauważyć, że każdy z członków Zespołu egzaminacyjnego dokonywał własnej oceny odpowiedzi Skarżącego. Wszyscy trzej członkowie tego zespołu identycznie ocenili odpowiedzi na pytania nr 3, 4 i nr 5. Oceny odpowiedzi na pytania nr 1, 2 i nr 6 były natomiast bardzo zbliżone. Żaden z członków Zespołu egzaminacyjnego, jak również Komisja nie oceniły odpowiedzi udzielonych przez Skarżącego w sposób zbieżny z oceną Skarżącego. Skarżący polemizuje zatem ze stanowiskiem Zespołu egzaminacyjnego oraz Komisji przedstawiając własną subiektywna ocenę swoich odpowiedzi nie wykazując jednak nieprawidłowości działań organów obu instancji.

Z tych względów, jak i w związku z wyjaśnieniami przedstawionymi powyżej, Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Komisję art. 12 ust. 2 P.b. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.s.z.a.i.b., poprzez błędne ich zastosowanie i utrzymanie w mocy negatywnej dla Skarżącego decyzji organu pierwszej instancji, jak również art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 68 K.p.a., poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji o negatywnych skutkach dla Skarżącego.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.