Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1125/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 listopada 2014 r. pełnomocnik spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w sprawie w I instancji – decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie zaistniała przesłanka udzielenia zabezpieczenia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej szkody, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej skarżącej, gdyż zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 12.000 zł, co w sposób oczywisty, zważywszy na wysokość kapitału zakładowego skarżącej (5.000 zł) doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], a więc decyzji I instancji. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny art. 61 p.p.s.a. swoją treścią obejmuje nie tylko zaskarżone do sądu rozstrzygnięcia organu, ale również decyzję I instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 5. wyd., Warszawa 2013, s. 245-246)

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05; z 13 grudnia 2004 r.; z dnia 27 stycznia 2005 r.; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r.; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe uwagi do wniosku pełnomocnika skarżącej trzeba stwierdzić, że nie wykazano, aby w jego sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie pełnomocnik skarżącej powołuje się na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, co jest motywowane relacją między wysokością kary finansowej nałożonej zaskarżoną decyzją (12.000 zł), a wysokością kapitału zakładowego skarżącej spółki (5.000 zł).

W ocenie sądu taka argumentacja absolutnie nie stanowi wykazania przesłanek wstrzymania decyzji określonych w art. 61 p.p.s.a. Obowiązkiem strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest podanie konkretnych argumentów wskazujących na realność niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wysokość kapitału zakładowego określona w wysokości minimalnej przepisanej prawem dla tej formy spółki (art. 154 § 1 Kodeksu spółek handlowych) w żaden sposób nie odzwierciedla aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej spółki. Spółka o niewielkim kapitale zakładowym może generować przychody wielokrotnie przewyższające ów kapitał. Należało podać argumenty (poparte odpowiednimi dowodami) dotyczące bieżącego stanu finansów i majątku spółki, które mogą przemawiać za tym, że zapłata kary finansowej w kwocie 12.000 zł może realnie zagrozić płynności finansowej spółki. Takich argumentów we wniosku nie podano, co musi skutkować odmową wstrzymania wykonania decyzji. W powoływanym przez pełnomocnika postanowieniu NSA z 17 czerwca 2009 r. nie zawarto żadnych argumentów, które mogłyby mieć odniesienie do badanej sprawy. Kwestia płynności finansowej jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczyła w tej sprawie zupełnie innych uwarunkowań.

Brak wskazania, że zostały spełnione określone w ustawie przesłanki wstrzymania przez sąd wykonania decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.