Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 611/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 26 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...], znak [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], (znak:[...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie przepisu art.138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7. lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak:[...]) w przedmiocie odmowy udzielenia A Sp. z o.o. w J. k/P. pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej z częścią ekspozycyjno – biurową o powierzchni zabudowy 1.186,5 metrów kwadratowych, wybudowanej na działce o nr ewidencyjnym 2432/14, położonej w Ł. przy ulicy B.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, iż sprawa dotycząca udzielenia A Spółce z o. o. w J. k/P. pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej z częścią ekspozycyjno – biurową, wybudowanej na działce położonej w Ł. przy ul. B., była już przedmiotem postępowania przed organem odwoławczym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak [...]) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak [...]), odmawiającą wydania Spółce A pozwolenia na użytkowanie obiektu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał wówczas, iż materiał dowodowy był niewystarczający dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, w szczególności nie wyjaśniono kwestii dotyczącej odprowadzenia wód opadowych z terenu zrealizowanej inwestycji.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] (znak [...]), którą ponownie odmówił wydania A Spółce z o. o. pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie, domagając się jej uchylenia i wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej hali magazynowej, ponieważ obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującym prawem, pozwoleniem na budowę oraz projektem budowlanym, a o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania hali magazynowej został powiadomiony w dniu 14. września 2006 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska – Delegatura w S., który w terminie 14 dni od zawiadomienia nie zgłosił sprzeciwu ani uwag w sprawie przystąpienia do użytkowania.

Zdaniem strony skarżącej organ pierwszej instancji zlekceważył decyzję Nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., w której stwierdzono, że jeśli odprowadzenie wód opadowych i roztopowych z terenu przedmiotowej inwestycji zostało objęte innym projektem budowlanym, zatwierdzonym przez właściwy organ, a wykonane w oparciu o ten projekt roboty budowlane zostały zakończone i odebrane przez organ, jeszcze przed zakończeniem budowy hali, to kwestia odprowadzenia wód opadowych z terenu nieruchomości nie może wpływać na postępowanie w sprawie przedmiotowego wniosku inwestora.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż inwestycja została zrealizowana na podstawie wydanej przez Starostę [...]decyzji z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hali magazynowej oraz wiaty magazynowej.

Dalej organ odwoławczy ustalił, iż w dniu 11. października 2006 r. inwestor zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor załączył dokumenty, o których mowa w przepisie art. 57 ust. 1 i 3 ustawy – Prawo budowlane.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu 26. października 2006 r. przeprowadził obowiązkową kontrolę inwestycji w celu sprawdzenia zgodności jej wykonania z ustaleniami i warunkami udzielonego pozwolenia na budowę. W wyniku kontroli stwierdzono, że hala magazynowa została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę. z wprowadzeniem nieistotnych zmian, wymienionych w oświadczeniu kierownika budowy, teren budowy został uporządkowany i zagospodarowany. Organ ustalił wówczas, iż nie odbudowano rowu znajdującego się na sąsiedniej działce (teren PKP), do którego będą odprowadzane wody opadowe i roztopowe.

W toku postępowania wyjaśniono, że odprowadzenie wód opadowych i roztopowych z hali rozwiązane zostało w oparciu o odrębny projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...], Nr [...], który przewidywał odprowadzenie wód opadowych z hali do kanalizacji deszczowej, osadnika i separatora koalescencyjnego i dalej do rowu melioracyjnego. Kanalizacja deszczowa została wykonana zgodnie z projektem, przy czym decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] nie obejmowała odbudowy rowu odprowadzającego wody opadowe i roztopowe oczyszczone w separatorze, obejmowała tylko wykonanie kanalizacji deszczowej z osadnikiem i separatorem do miejsca wlotu do istniejącego rowu odprowadzającego wody, znajdującego się na terenie PKP. W projekcie zagospodarowania terenu i opisie do projektu przewidziano jedynie, iż odbudowa rowu winna nastąpić według odrębnego opracowania, na warunkach określonych przez PKP.

W ocenie organu odwoławczego pomimo, iż znajdująca się w aktach sprawy decyzja z dnia [...], Nr [...](znak[...]) o pozwoleniu na budowę hali magazynowej z częścią ekspozycyjno – biurową, nie obejmowała odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji, to jednak prawidłowe funkcjonowanie obiektu bez rozwiązania tego problemu nie jest możliwe, a wydanie pozwolenia na użytkowanie hali jest uzależnione od wykonania odbudowy rowu. Przypomniano, iż w toku postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji na podstawie informacji uzyskanych z Wydziału Architektoniczno – Budowlanego i Wydziału Środowiska, Rolnictwa i Zarządzania Kryzysowego Starostwa Powiatowego w Ł. oraz z [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. – Delegatury w S. – w sprawie pozwolenia na odbudowę rowu odprowadzającego wody opadowe i roztopowe, usytuowanego na terenie PKP – ustalił, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] (znak[...]) udzielono A Spółce z o. o. pozwolenie wodnoprawne na odbudowę urządzenia wodnego, jakim jest rów odprowadzający m.in. wody opadowe oraz na odprowadzanie wód opadowych. Aby zrealizować pozwolenie wodnoprawne inwestor zobligowany był do uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego odbudowę rowu odprowadzającego wody opadowe z hali magazynowej i rozpoczęcia odbudowy rowu w terminie do 2 lat od daty kiedy pozwolenie wodnoprawne stało się ostateczne, to jest do dnia [...]. Wskazano, iż z pisma Starostwa Powiatowego w Ł. z dnia [...] (znak[...]) oraz pisma Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia [...](znak:[...]) wynika, że Inwestor pozwolenia takiego nie uzyskał, a zatem pozwolenie wodnoprawne wygasło z mocy przepisów ustawy – Prawo wodne.

Konkludując organ wskazał, iż znajdujący się w aktach sprawy projekt rowu odprowadzającego wodę deszczową nie został zatwierdzony przez właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej. Do chwili obecnej rów nie został odbudowany, a inwestor nie wystąpił o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę przedmiotowego rowu. Powyższe oznacza – zdaniem organu – że wniosek inwestora dotyczy inwestycji, której użytkowanie uzależnione jest od właściwego zagospodarowania terenów przyległych, a warunek ten nie został spełniony.

Podniesiono ponadto, iż inwestor nie posiada odpowiednich pozwoleń na realizację tego zagospodarowania. Kwestia ta dotyczy obowiązku, o jakim mowa w art. 57 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania. Oświadczenie do wniosku nie zostało dołączone, a wobec tego, że zagospodarowanie terenu przyległego nie spełnia tego warunku, nie było podstaw do wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku o powyższy brak formalny. Ponadto wniosek nie zawiera oświadczenia o braku sprzeciwu ze strony Państwowej Straży Pożarnej.

Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, że w świetle wskazanych wyżej okoliczności, podnoszone argumenty nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Nie zgodzono się z zarzutem zlekceważenia wydanej w trybie odwoławczym decyzji Nr [...], gdyż organ pierwszej instancji przeprowadził ponownie postępowanie wyjaśniające i zebrał wyczerpujący materiał dowodowy dotyczący kwestii odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenu przedmiotowej inwestycji, niezbędny do wydania rozstrzygnięcia.

W dniu 22. maja 2007 r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A Sp. z o.o. w J. k/P. domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności podniesiono, iż zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji pozostają aktualne. Zdaniem Spółki stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., iż nie dokonanie przez inwestora odbudowy rowu odprowadzającego wody opadowe w ramach zagospodarowania terenu przyległego wprost warunkuje odmowę wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu jest całkowicie błędne. Podniesiono, iż odbudowa, znajdującego się na terenie PKP rowu odprowadzającego wody opadowe nie stanowi zagospodarowania terenów przyległych w rozumieniu przepisu art. 57 ust 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, co znajduje oparcie także w treści decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Strona skarżąca podała, iż w uzasadnieniu tej decyzji organ jednoznacznie stwierdził, że wykonanie robót budowlanych, w tym przypadku odbudowy rowu na działce sąsiedniej, nie stanowi porządkowania terenu, o jakim mowa w przepisie art. 57 ust 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane.

Wbrew powyższemu stanowisku organu odwoławczego organ pierwszej instancji ponownie wydał decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu powołując się na przepis art. 57 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zarzucając niespełnienie przez inwestora obowiązku odbudowania rowu odprowadzającego wody opadowe. [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymując tą decyzję w mocy w niniejszym postępowaniu zaprzeczył własnym wcześniejszym ustaleniom co do możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 57 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Zdaniem strony skarżącej wyjaśnienia organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż organ pierwszej instancji wydał ponowną decyzję po zebraniu wyczerpującego materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie. Okoliczność ponownego zebrania i przeanalizowania przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, nie ma żadnego związku z przyjętą przez organ odwoławczy w uzasadnieniu do decyzji z dnia [...], Nr [...] i popieraną przez stronę skarżącą wykładnią przepisu art. 57 ust 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane prowadzącą do ustalenia, iż przepis ten nie dotyczy odbudowy rowu na działce sąsiedniej.

Zdaniem skarżącego, obowiązek odbudowy na działce należącej do PKP rowu odprowadzającego wody opadowe mógłby warunkować wydanie pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej jedynie w przypadku uwzględnienia takiego obowiązku w pozwoleniu na budowę obiektu, a więc w decyzji z dnia [...], Nr [...], chociażby poprzez umieszczenie wzmianki, iż obiekt poprzez konieczność odprowadzenia nadmiaru wód opadowych oddziaływuje na sąsiednią nieruchomość należącą do PKP. Prawomocne pozwolenie na budowę takiej wzmianki jednak nie zawierało.

Strona skarżąca wskazał, iż zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, instalacja odprowadzająca wody opadowe z obiektu została podłączona do już istniejącej kanalizacji deszczowej wybudowanej w 2006 r. wraz z pawilonem handlowym C. Pawilon ten w 2006 r. został dopuszczony do użytkowania na mocy prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.

Ponadto wskazano w skardze, iż całkowicie niezasadna jest odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu z uwagi na nie przedłożenie przez inwestora oświadczenia o braku sprzeciwu ze strony Państwowej Straży Pożarnej. Brak ten możliwy był do usunięcia poprzez wezwanie inwestora do przedłożenia stosownego oświadczenia, w trybie przepisu art. 57 ust 4 Prawa budowlanego. Dodatkowo strona skarżąca nadmieniła, iż załączyła do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie protokół Państwowej Straży Pożarnej z kontroli przeprowadzonej w obiekcie.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Oznacza to, iż sąd na skutek wniesionej skargi nie przejmuje sprawy do jej merytorycznego załatwienie, a jedynie bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszenia prawa, która rodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego nie tylko decyzji zaskarżonej ale również decyzji ją poprzedzającej

Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 7. lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Organy obu instancji w podstawie prawnej wydanych rozstrzygnięć przywołały przepis art. 59 ust 5 tejże ustawy stanowiący o tym, iż właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1 – 4 tejże ustawy, przy czym przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio.

Przed przystąpieniem do analizy stanowiska zaprezentowanego przez organy administracji w niniejszej sprawie należy na wstępie wskazać, iż przepisy, które warunkują możliwość wydania pozwolenia na użytkowanie stanowią o tym, iż właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli (art. 59 ust. 2 omawianej ustawy). Natomiast postępowanie zmierzające do wydania pozwolenia na użytkowania inicjowane jest stosownym wnioskiem inwestora, do którego inwestor jest obowiązany dołączyć:

1) oryginał dziennika budowy;

2) oświadczenie kierownika budowy:

a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami,

b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu;

3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania;

4) protokoły badań i sprawdzeń;

5) inwentaryzację geodezyjną powykonawczą;

6) potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy.

Ponadto inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku, o którym mowa w ust. 1, oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 tejże ustawy.

W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż inwestor przedłożył organowi nadzoru budowlanemu, właściwemu w sprawie, wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej hali magazynowej z częścią ekspozycyjno – biurową. Organ administracji rozpoznając ten wniosek nie dopatrzył się jego braków z punktu widzenia treści art. 57 ust. 4 omawianej ustawy. Przepis ten stanowi, iż inwestor jest obowiązany uzupełnić dokumenty złożone razem z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie jeżeli, w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ, okaże się, że są one niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości. Tym samym organ uznając, iż dysponuje kompletnym materiałem, umożliwiającym wszechstronne zbadanie sprawy podjął decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Podstawą tegoż rozstrzygnięcia było ustalenie, iż inwestor nie dokonał właściwego zagospodarowania terenów przyległych, w sytuacji gdy eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania. Tym samym nie spełnił warunku, o którym mowa w przywołanym powyżej przepisie art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane.

Organy administracji nie kwestionowały w toku niniejszego postępowania należytego wywiązania się inwestora z pozostałych warunków umożliwiających pozytywne załatwienie jego wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Uznały, iż elementem, który samodzielnie zdecydował o konieczności odmówienia uwzględnienia wniosku inwestora było nie dokonanie właściwego zagospodarowania terenów przyległych, w sytuacji gdy eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania.

Na marginesie powyższej kwestii wskazać należy, iż jako przesłankę do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie organy wskazały również brak wśród załączników złożonego wniosku niezbędnego z punktu widzenia przepisu art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego braku sprzeciwu lub uwag za strony organu straży pożarnej. Do kwestii tej wypada nawiązać w niniejszym uzasadnieniu oddzielnie.

W tym miejscu wypada wskazać, iż analizując sprawę w jej całokształcie sąd podzielił pogląd organu, iż materiał dowodowy – w takim zakresie, w jakim został zebrany przez organy – nie wzbudza uwag krytycznych w kwestii spełnienia przez inwestora pozostałych przesłanek warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym omówienia wymaga jedynie kwestia, która legła u podstawy rozstrzygnięcia organów.

W pierwszej kolejności należy udzielić odpowiedzi na pytanie, o jakim terenie mówi przepis art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, kiedy posługuje się terminem "teren przyległy". W szczególności, czy jest to wyłącznie teren objęty decyzją o pozwoleniu na budowę, czy też teren znajdujący się także poza zakresem przestrzennym działania tejże decyzji?.

Nie ulega wątpliwości, iż ustawa – Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "teren przyległy". Wskazuje jednak w przepisie art. 3 pkt 10, jak należy rozumieć pojęcie "teren budowy" i podaje, iż jest to przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy. Omawiana ustawa odwołuje się także do pojęcia "działki" lub "terenu", kiedy określa w przepisie art. 33 ust. 1, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. O projekcie zagospodarowania działki lub terenu mówi się także w związku z zakresem projektu budowlanego. Wskazany już powyżej przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 stanowi w tym zakresie, iż projekt budowlany powinien zawierać między innymi projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich.

Analiza powyższych zapisów prowadzi do wniosku, iż pojęcie "terenu budowy" jest pojęciem węższym niż samo pojęcie "terenu" lub "działki". O ile pojęcie terenu budowy związane jest bezpośrednio z przestrzenią gdzie realizowany jest obiekt budowlany, o tyle działka lub teren, wyznaczone konkretnymi granicami oznaczają przestrzeń, na której bezpośrednio nie są prowadzone prace przy realizacji obiektu budowlanego, ale która to przestrzeń, w związku z realizacją obiektu budowlanego ma ulec określonemu zagospodarowaniu, stosownie do postanowień projektu budowlanego zatwierdzonego przez organ architektoniczno – budowlany.

Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, iż pojęcie "terenu przyległego" odnosi się wyłącznie do przestrzeni objętej działaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej na budowę. Tym samym "teren przyległy", to nie teren przylegający do terenu objętego działaniem tej decyzji, o którym w decyzji tej nie ma nawet mowy, ale to teren przylegający do obiektu budowlanego, a w takim zakresie, w jakim teren ten stanowił zaplecze budowy terenem przyległym jest także teren budowy.

Potrzeba zagospodarowania terenu przyległego odnosi się zatem wyłącznie do terenu objętego decyzją pozwalającą na budowę. Jeśli bowiem – stosownie do treści art. 33 ust. 1 omawianej ustawy – pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, to tym samym obiekt budowlany, na którego realizację zezwoliła władza budowlana winien móc samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Tym samym jeśli organ architektoniczno – budowlany dokonał zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielił pozwolenia na budowę, to jednym z wniosków wypływających z takiego działania jest ustalenie, iż inwestycja zrealizowana w oparciu o zatwierdzony projekt będzie mogła samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

W realiach niniejszego postępowania należy wskazać, iż przedmiotem jednoznacznego ustalenia ze strony organów jest nie tylko zgodność zrealizowanego obiektu z projektem budowlanym ale również zgodność zagospodarowania terenu inwestycji z zatwierdzonym w tym zakresie projektem zagospodarowania terenu. W ocenie sądu powyższa konstatacja winna być wyłącznym wyznacznikiem działań organów w niniejszej sprawie.

Organy nadzoru budowlanego domagając się od inwestora podjęcia prac przy odbudowie znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości rowu odprowadzającego wodę i jednocześnie od wykonania tych prac uzależniając wydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie przedmiotowego obiektu, w istocie działają bez stosownego umocowania w prawie. Strona skarżąca w toku postępowania wywołanego wnioskiem o pozwolenie na użytkowania winna ponieść konsekwencję tylko tych swych działań lub zaniechań, które pozostają w ścisłym związku z realizacją ostatecznej decyzji pozwalającej na budowę. Skoro kwestia naprawienia rowu odwadniającego nie była nawet poruszana w decyzji stanowiącej podstawę do prowadzenia prac budowlanych, a organ wydając decyzję w tym zakresie nie uzależnił możliwości użytkowania przedmiotowej hali od odbudowy rowu odwadniającego, to stanowisko organów nadzoru budowlanego będące podstawą odmowy pozwolenia na użytkowanie ma charakter jedynie życzeniowy i nie oparty na prawie.

W tym miejscu wypada powrócić do kwestii nieprzedłożenia przez inwestora informacji o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organu straży pożarnej. Aby organ mógł swe rozstrzygnięcie oprzeć na powyższym zarzucie winien najpierw podjąć próbę uzupełnienia koniecznych dokumentów stosownie do treści przepisu art. 57 usta. 4 omawianej ustawy. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika natomiast aby skarżący został przez organ wezwany do uzupełnienia dokumentów w tym zakresie, a tym samym skarżący w sposób uprawniony mógł wnioskować, iż dokumenty złożone wraz z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie są kompletne i nie wymagają uzupełnienia.

Mając powyższe na uwadze i uznając, iż organy nadzoru budowlanego dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia przepisu art. 59 ust. 5, w związku z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 par 1 pkt 1, lit. "a" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzje ją poprzedzającą.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.. Na koszty te składa się wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym. Wysokość tegoż wynagrodzenia ustalona została mając na względzie rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego (par. 2 pkt 1 i 2, w związku z par. 14 ust. 2 pkt 1 "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).