Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1750/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Asesor WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Aneta Kosieradzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1) Uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] co do rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w tym samym zakresie. 2) Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz J. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych )zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3) Stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2000 roku na wniosek J.M. na podstawie zgłoszenia celnego wg SAD nr [...] procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym objęto importowany z F. samochód osobowy marki F. o wartości [...]. Do zgłoszenia dołączono fakturę nr [...] z dnia [...] marca 2000 roku wystawioną przez sprzedawcę, tj. firmę E. z siedzibą w G., Deklarację Wartości Celnej z dnia [...] kwietnia 2000 roku oraz ocenę techniczną Zespołu Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego A.P. o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 roku.

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] marca 2003 roku o nr [...] uznał powyższe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, stawki celnej i wymiaru cła oraz ustalił wartość celną importowanego pojazdu w wysokości [...], stawkę celną autonomiczną w wysokości 35% (2.500 eur/szt.) oraz kwotę długu celnego na poziomie [...] złotych.

W decyzji tej Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził również, że wysokość odsetek wyrównawczych stosownie do § 1 ust. 3 pkt 2 i § 2.1 i 2.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1998 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 86, poz. 544 z 1998 r.) określi Wydział Finansowy Izby Celnej [...] przy uznaniu daty powstania długu na [...].04.2000 r.

Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej - [...] w W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 roku o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku przesłania przez polską administrację celną 2 faktur do Krajowej Dyrekcji Informacji i Śledztw Celnych w P., f. służby celne przeprowadziły kontrolę firmy E. siedzibą w G., w toku której ujawniono 199 przypadków zaniżania wartości faktur. F. władze celne przekazały do GUC listę tych przypadków oraz kopie ujawnionych w wyniku kontroli faktur autentycznych. Na podstawie przekazanej przez f. władze celne listy można było ustalić, że sprzedaż samochodu F. dla skarżącego była dla potrzeb władz f. dokumentowana fakturą nr [...] z dnia [...] marca 2000 roku. Cena wykazana na tej fakturze wyniosła nie [...] lecz [...]. Zgodnie z Protokołem nr 6 o wzajemnej pomocy w sprawach celnych do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony, polska i f. administracja celna były do dnia 1 maja 2004 roku zobowiązane do udzielenia wzajemnej pomocy na zasadach przyjętych w protokole w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie, prowadzenie dochodzeń i wykrywanie naruszeń tego ustawodawstwa. Stosownie do art. 3 na prośbę władz występujących z wnioskiem, władze proszone o pomoc powinny dostarczyć wszystkich stosownych informacji, umożliwiających właściwe stosowanie ustawodawstwa celnego, łącznie z informacjami dotyczącymi ujawnionych lub planowanych działań, które naruszają lub naruszą to ustawodawstwo. Na podstawie art. 11 tego protokołu otrzymane informacje mogły być wykorzystane jedynie dla celów w tym protokole określonych, a do innych celów mogą być wykorzystane przez każdą z Umawiających się Stron tylko po uzyskaniu wcześniejszej pisemnej zgody władz administracyjnych, które dostarczyły informacje. Nie stanowiło to jednak przeszkody do wykorzystania informacji w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w wyniku nieprzestrzegania przepisów celnych. Art. 11 ust. 3 Protokołu nr 6 upoważniał strony do wykorzystywania jako dowodów, otrzymanych informacji i dokumentów. Jak podniósł Dyrektor Izby Celnej - [...], f. władze celne przekazały przy piśmie z dnia [...].10.2001 roku uzyskane w wyniku własnego postępowania informacje na temat nieprawidłowości w dokumentacji sprzedaży firmy E. Do pisma dołączono kopie autentycznych faktur, wykorzystywanych przez tą firmę. Z przedstawionego materiału dowodowego wynikało, że faktura dołączona do zgłoszenia celnego wg SAD nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 roku nie zawierała prawdziwej ceny, cena ta bowiem w świetle ujawnionych przez f. władze celne faktur wyniosła nie [...] lecz [...]. W tej sytuacji organ celny zakwestionował autentyczność faktury nr [...] dołączonej do zgłoszenia celnego i jako podstawę określenia kwoty długu celnego przyjął fakturę nr [...], ujawnioną przez f. władze celne.

Jak podniósł Dyrektor Izby Celnej - [...] zgodnie z art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego Taryfa celna obejmuje obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polska z innymi państwami bądź grupami państw. Stawki te są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towar importowany spełnia warunki ich zastosowania. Art 13 i 16 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia -produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 107, poz. 1217) uzależniają możność zastosowania obniżonych stawek celnych od wystąpienia następujących przesłanek: importowany towar pochodzi z obszaru Wspólnot Europejskich, pochodzenie to zostało udokumentowane w przewidziany sposób i został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski. Zgodnie z art. 16 Protokołu nr 4 produkty pochodzące ze Wspólnot Europejskich korzystały przed 1 maja 2004 roku w imporcie do Polski (i dwrotnie) z obniżonych stawek celnych pod warunkiem przedłożenia jako dowodu pochodzenia świadectwa przewozowego EUR 1 albo deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym. Stosownie do postanowień art. 21 Protokołu nr 4 deklaracja na fakturze, o której mowa w artykule 16 może zostać sporządzona przez upoważnionego eksportera lub przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednego lub wielu opakowań zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza 6.000 ECU. Deklaracja taka może być złożona przez eksportera w formie pisma maszynowego, stempla bądź nadruku na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym. Deklaracja, której tekst zamieszczony został w załączniku IV, musi zostać sporządzona w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku oraz zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa eksportu. Jeżeli deklaracja jest napisana ręcznie, to powinna być napisana atramentem i drukowanymi literami. Wobec faktu, że na przyjętej za podstawę obliczenia wartości celnej ujawnionej przez f. władze celne faktury nr [...] nie było właściwej wymaganej powołanymi przepisami deklaracji eksportera, organ celny ustalił na podstawie tzw. kodu VIN, iż importowany samochód był wyprodukowany w Niemczech i uznał tę informację za wystarczający dowód pochodzenia dla zastosowania stawki celnej autonomicznej w wysokości 35 %. (2.500 eur/szt.).

Decyzja Dyrektora Izby Celnej - [...] nie zawiera żadnego odniesienia się do zapisu organu pierwszej instancji co do określenia i wysokości odsetek wyrównawczych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organom celnym naruszenie art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej, polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy oraz dokonanie przez organ celny ustaleń w sposób arbitralny i dowolny, bez oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący podniósł dalej, że organy celne w swojej decyzji nie wykazały, dlaczego właśnie fakturę ujawnioną przez f. władze celne uznały za wiarygodną, pomimo, że za prawdziwością danych ujętych w fakturze nr [...] przemawiała treść dołączonej do zgłoszenia celnego opinii technicznej. Skarżący wskazał, że faktura nr [...] nie jest mu znana i nigdy nie stanowiła dowodu jakiejkolwiek transakcji dokonanej przez niego, w szczególności nie dotyczyła zakupu samochodu F. (rok prod. 1995, nr nadwozia [...]). Skarżący, powołując się na orzecznictwo NSA (np. wyrok z dnia 6.09.2001r. w sprawie VSA 3387/00) zakwestionował wiarygodność tzw. -nowych" faktur, tj. faktur przedstawianych w miejsce faktur dołączonych do zgłoszenia celnego. Konkludując, skarżący stwierdził, iż organ celny wydając decyzję kierował się wyłącznie wąsko pojętą zasadą fiskalizmu i choć nie wskazał tego w uzasadnieniu, to jedyną przesłanką jaką się kierował wydając zaskarżoną decyzję była okoliczność, że -nowa" faktura opiewała na wyższą kwotę, co naruszyło wszelkie zasady postępowania administracyjnego. Nadto skarżący podniósł, że organ celny II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał jako należną stawkę celną w wysokości 35% (1250 eur/szt.) a utrzymał w mocy decyzję określająca dług celny w wysokości [...] złotych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. argumentując jak w uzasadnieniu decyzji , wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r. sygn. akt V SA 3475/03 oddalił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] lipca 2003 r.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w świetle uzyskanych od f. władz celnych informacji, organ celny był uprawniony do dokonania korekty wartości celnej importowanego pojazdu.

Sąd wskazał, że zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 3 Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego organy celne obu państw były uprawnione do wykorzystywania jako dowodów, otrzymanych informacji i dokumentów, w tym przypadku faktury [...]. Zdaniem Sądu organy celne miały prawo zakwestionować autentyczność przedłożonej przez skarżącego przy zgłoszeniu celnym faktury, zgodnie bowiem z art. 2 Protokołu nr 60 wzajemnej pomocy w sprawach celnych do Układu Europejskiego, zebrane przez f. organy celne informacje i dowody zostały udostępnione polskiej administracji celnej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie, prowadzenie dochodzeń i wykrywanie naruszeń tego ustawodawstwa.

Sąd uznał za chybione zarzuty skarżącego, że organy celne w swojej decyzji nie wykazały, dlaczego właśnie fakturę ujawnioną przez f. władze celne uznały za wiarygodną, pomimo, że za prawdziwością danych ujętych w fakturze nr [...] przemawiała treść dołączonej do zgłoszenia celnego opinii technicznej. Sąd uznał, że sam fakt, że faktura nr [...] została odnaleziona przez f. władze celne w toku postępowania prowadzonego na wniosek władz polskich, uprawniała władze polskie do wykorzystywania jej jako dowodu. Do tego celu, z mocy postanowień Protokołu nr 6 o wzajemnej pomocy w sprawach celnych, organy celne nie były zobligowane do przeprowadzenia jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego.

Odnosząc się do zarzutu zastosowania przez organ celny stawki celnej w wysokości 35 procent Sąd wskazał, że obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z innymi państwami bądź grupami państw są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towar importowany spełnia warunki ich zastosowania. Sąd podkreślił, że przepisy art. 13 i 16 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszeni e między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony, dotyczące definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 107, poz. 1217) uzależniają możność zastosowania obniżonych stawek celnych od wystąpienia określonych przesłanek.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 Protokołu nr 4 produkty pochodzące ze Wspólnot Europejskich korzystały przed 1 maja 2004 roku w imporcie do Polski (i odwrotnie) z obniżonych stawek celnych pod warunkiem przedłożenia jako dowodu pochodzenia świadectwa przewozowego EUR 1 albo deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym. W niniejszej sprawie, wobec zakwestionowania wiarygodności przedłożonej przy zgłoszeniu celnym faktury, organ celny przyjął, iż zakwestionowana została nie tylko podana na tym dokumencie cena transakcyjna, ale także wiarygodność innych w nim zamieszczonych danych dotyczących towaru, w tym i wiarygodność deklaracji pochodzenia towaru. Z uwagi na to Sąd uznał, że organ celny w sposób prawidłowy i zgodny z interesem skarżącego, opierając się na danych wynikających z tzw. nr VIN, ustalił, że importowany samochód był wyprodukowany w H. i uznał tę informację za wystarczający dowód pochodzenia dla zastosowania stawki celnej autonomicznej w wysokości 35% (2.500 eur/szt).

Sąd uznał, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu strony, czy też zasady zaufania obywateli do organów państwa i podkreślił, że wydając rozstrzygnięcie, organy celne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną złożoną przez J. M..

W skardze kasacyjnej od wyroku wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wskazał jako jej podstawę:

1. Naruszenie prawa materialnego, przejawiające się obrazą art. 13 § 1, art. 23 § 7 w zw. z art. 29 § 1 oraz art. 85 § 1 a także art. 222 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 z późn. zm.), a także ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.),

2. Naruszenie prawa procesowego, przejawiające się obrazą art. 134 § 1 i art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 231 kpc.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania lub uchylenie tego wyroku oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] lipca 2003 r. oraz o zasądzenie kosztów procesu, a w przypadku zmiany wyroku - kosztów za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd I instancji powołując się na art. 2 Protokołu nr 6 o wzajemnej pomocy w sprawach celnych, uznał, iż polskie władze celne nie były zobligowane do przeprowadzenia jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego. Ponadto w zakresie zastosowanej w sprawie stawki celnej autonomicznej, ustalonej na podstawie stałych oznaczeń na towarze - tu numeru VIN, Sąd pominął ocenę prawną utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie zastosowanej stawki celnej i autonomicznej w wysokości 35 % nie mniej niż 1250 EUR/szt., przez organ II instancji, a także nie ocenił legalności skarżonych decyzji w zakresie wymiaru odsetek wyrównawczych.

Skarżący podkreślił, że ocena materiału dowodowego, dokonana przez organ celny nastąpiła w sposób dowolny, naruszający normy art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji. Organ celny bez wystarczającego uzasadnienia uznał dowody, dostarczone przez zagraniczną administrację celną za bardziej wiarygodne od dowodów zgromadzonych w toku postępowania celnego oraz, że stosując przy ustaleniu wartości celnej towaru, przyjęły za podstawę tzw. metodę ostatniej szansy, o której mowa w art. 29 § 1, nie uzasadniając przyczyn pominięcia innych metod zawartych w przepisach art. 25-28 Kodeksu celnego Ponadto organ pominął zarówno wynik rewizji celnej i oględzin sprowadzonego pojazdu dokonanych przez funkcjonariusza w dniu zgłoszenia jak również nie wziął pod uwagę stopnia uszkodzenia samochodu, który zgodnie z opinią biegłego rzeczoznawcy wynosił 55 %. Skarżący wskazał również, że organy celne nie wzięły pod uwagę, iż do zgłoszenia celnego przedłożono oryginalny dokument zakupu pojazdu, spełniający wymagania do zastosowania obniżonej stawki celnej jak również dokumenty celne wywozowe, w których dane co do tożsamości towaru, jego wartości a także określenia środka przewozowego są zbieżne z polskimi dokumentami celnymi, obejmującymi towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Mając powyższe na uwadze, kwestionując wartość celną samochodu polskie organy celne uznały, iż przedłożona fotokopia faktury o nr [...] i wartości [...] jest jedynym wiarygodnym dokumentem, stanowiącym podstawę do zakwestionowania wartości celnej oraz zasad zastosowania preferencyjnego cła - tu stawki celnej obniżonej, bez przeprowadzenia analizy porównawczej dokumentów i ich oceny zgodnie z zasadami prawa i doświadczenia życiowego.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2004 r. o sygn. akt V SA 3490/03, uchylający zaskarżoną decyzję w analogicznym jak powyższy stanie prawnym i zbliżonym stanie faktycznym.

Skarżący zakwestionował także rozstrzygnięcie Sądu, który orzekając w granicach sprawy i nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się naruszenia art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie wymiaru odsetek wyrównawczych. Zawarte bowiem w sentencji decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie co do odsetek wyrównawczych, nie odpowiada wymaganiom art. 210 Ordynacji podatkowej, gdyż stanowiąc, iż "wysokość odsetek wyrównawczych (...) określi Wydział Finansowy Izby Celnej [...]" przesądza jedynie zasadę, iż odsetki się należą, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie winno określać ich wysokość za jeden dzień oraz początkową datę ich naliczania wraz ze wskazaniem daty końcowej.

W konkluzji skarżący stwierdził, że WSA dokonując oceny prawnej skarżonych decyzji uczynił to w sposób dowolny, naruszając wskazane w skardze kasacyjnej przepisy.

Dyrektor Izby Celnej w W. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt I GSK 198/05 uchylił zaskarżony wyrok w części oddalającej skargę na Decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] lipca 2003 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] marca 2003 r. co do rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W pozostałej części NSA skargę kasacyjną oddalił nie znajdując zasadności podniesionych przez skarżącą zarzutów.

Rozstrzygając sprawę ponownie w zakresie przekazanym w zakresie przekazanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zaskarżona decyzja w części dotyczącej odsetek wyrównawczych nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Nie kończy też postępowania w sprawie pozostawiając ustalenie tychże odsetek jednostce nie będącej organem celnym w rozumieniu art. 278 kodeksu celnego.

Zawarte w sentencji decyzji organu pierwszej instancji orzeczenie co do odsetek nie odpowiada wymaganiom art. 210 Ordynacji podatkowej, gdyż stanowiąc, iż "pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Wydział Finansowy Izby Celnej [...] w W.- stosownie do § 1 ust. 3 pkt 2, § 2.1 i 2.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26.06.1998 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania" przesądza jedynie zasadę, iż odsetki należą się, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie winno określać stopę odsetek, kwotę cła od której odsetki powinny być obliczone oraz początkową i końcową datę zapłaty odsetek (do dnia zapłaty należnej kwoty cła). Zawarty w decyzji zapis ujęty w formie informacyjnej, w zestawieniu z dalszą praktyką postępowania organów celnych wyliczania kwoty odsetek w drodze czynności materialno-technicznej stwarza sytuację, w której strona po otrzymaniu rozstrzygnięcia o odsetkach tylko co do zasady, ma ograniczone możliwości odwołania się, co narusza jej podstawowe procesowe uprawnienia, godząc w zasadę zaufania do organów państwa (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Stosownie do postanowień art. 222 § 4 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. W wykonaniu ustawowego upoważnienia zamieszczonego w art. 222 § 5 Kodeksu celnego wypadki i warunki pobierania tych odsetek oraz sposób ich naliczania określone zostały w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26.06.1998 r. (Dz.U. Nr 86, poz. 544 ze zm.). Zgodnie z § 1 ust. 3 cyt. rozporządzenia, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy:

1) dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania,

2) kwota odsetek wyrównawczych, naliczonych w odniesieniu do towarów objętych tym samym zgłoszeniem celnym, nie przekracza równowartości 20 EURO.

Z powyższego przepisu wynika, że w sytuacjach w nim określonych mimo wypełnienia dyspozycji art. 222 § 4 Kodeksu celnego, odsetki nie są pobierane. W rozpoznawanej sprawie organy celne w ogóle nie uzasadniły rozstrzygnięcia o odsetkach.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchylił decyzje organów obu instancji w części dotyczącej odsetek wyrównawczych jako wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zawarte w wyroku rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania zostało wydane przez Sąd na podstawie art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie niewykonalności decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się wyroku, na podstawie art. 152 powołanego Prawa.