Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 136/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. G. i T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3638/13 w sprawie ze skargi A. G. i T. G. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 21 [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej z dnia 20 listopada 2014 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2014 r. o sygn.akt VI SA/Wa 3638/13 A. G. i T. G. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wnioskujący wskazali, iż zakaz wysyłkowej sprzedaży weterynaryjnych produktów leczniczych spowoduje konieczność wycofania ze sprzedaży znacznej części asortymentu sklepu. Biorąc pod uwagę, iż działalność prowadzona przez wnioskujących, prowadzona w formie spółki cywilnej, opiera się głównie na sprzedaży przedmiotowych produktów przez sklep internetowy, doprowadzi to w efekcie do spadku renomy sklepu, straty stałych klientów, spadku obrotu, a na koniec do konieczności redukcji zatrudnienia pracowników.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż obowiązkiem strony jest wskazanie przesłanek uprawdopodabniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu albo czynności nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Tak więc powyższe oznacza, że ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń.

W ocenie NSA należy podzielić pogląd prezentowany w doktrynie, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).

Skoro na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu, to uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Natomiast rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie wskazano faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Samo stwierdzenie, że "wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność wycofania ze sprzedaży znacznej części asortymentu sklepu, co w efekcie doprowadzi do spadku obrotów, a następnie zysków sklepu oraz konieczności redukcji zatrudnienia" bez wskazania konkretnych okoliczności mogących doprowadzić do którejś z wymienionych w uzasadnieniu okoliczności, nie jest wystarczający do uznania, iż zostały uprawdopodobnione przesłanki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżący powinni chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż nie wskazali oni nawet ilości osób zatrudnionych (czyli ile pracowników mogłoby stracić pracę – na co się powoływali) ani proporcji jakie zajmuje sprzedaż przedmiotowych produktów do pozostałych oferowanych przez skarżących. Istotnym również wydaje się fakt, że produkty objęte nakazem nie są jedynymi oferowanymi przez skarżących, tym samym wykonanie decyzji może wpłynąć na sytuację skarżących (jednakże z powodu braku jakichkolwiek dokumentów czy dokładniejszych informacji nie można ocenić czy rzeczywiście i w jakim stopniu), ale nie wyłącza możliwości dalszego prowadzenia dotychczasowej działalności.

Ponad to stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, a skuteczność ponownego wniosku jest uzależniona od wykazania przez stronę zmiany okoliczności istotnych z punktu widzenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Z akt sprawy wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był przedmiotem postępowania przed Sądem I instancji i nie został uwzględniony z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów. Składając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji strona winna była zatem nie tylko wykazać zmianę okoliczności sprawy uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, lecz również wziąć pod uwagę wskazówki wynikające z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji, który odmówił uwzględnienia wniosku właśnie z powodu brak dokumentacji na uprawdopodobnienie podnoszonych we wniosku argumentów. Nie czyniąc tego, opierając się ponownie na gołosłownych twierdzeniach, będących w zasadzie powtórzeniem tych, które strona podniosła w pierwszym wniosku, nie może ona oczekiwać odmiennego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji