Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 244/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust.1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1.uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację Ministra Finansów; 2.określa, że zaskarżona indywidualna interpretacja nie może być wykonana; 3.zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457( czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. M. wnioskiem doręczonym właściwemu organowi w dniu

8 września 2008 r. wystąpiła o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej

w przedmiocie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy działek budowlanych, które zostały wydzielone z nabytych w poprzednim roku gruntów rolnych. Podatniczka wnosiła o wyjaśnienie, czy w przypadku sprzedaży 14 działek wydzielonych z nieruchomości o powierzchni 0,8700 ha nabytej do majątku osobistego małżonków powstaje obowiązek podatkowy z tytułu podatku od towarów i usług.

Przedstawiając własne stanowisko odnośnie powyższych kwestii podatniczka stwierdziła, że mimo, iż przedmiot dostawy obejmuje wiele działek, to nie można uznać, że prowadzi ona działalność gospodarczą w zakresie kupowania i sprzedaży nieruchomości. Podatniczka akcentowała, że zakup nieruchomości nie nastąpił

z zamiarem jej odsprzedaży, ale wyłącznie dla celów prywatnych, z zamiarem wykorzystywania jako majątku osobistego – pod budowę domu.

J. M. wywiodła, że sprzedaży majątku osobistego, który był zakupiony dla własnych potrzeb i nie był wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie sposób uznać za działalność gospodarczą

w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.

Uzupełniając wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatniczka wskazała, że celem nabycie nieruchomości było wybudowanie domu jednorodzinnego, a więc zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Po nabyciu nieruchomości podatniczka doszła do wniosku, że nie potrzebuje tak dużej powierzchni działki do budowy i podjęła decyzję o sprzedaży. Skarżąca wyjaśniła, że w wyniku wydzielenia powstało 14 działek, przy czym część zostanie przeznaczona pod drogę, gazociąg. Skarżąca stwierdziła, że zamierza dokonać kilku transakcji. Podkreśliła, że w momencie zakupu nieruchomości nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, a rejestracji dokonała niedawno, pod presją pracownika urzędu skarbowego, który stwierdził, że opisane wyżej transakcje będą opodatkowane tym podatkiem.

Minister Finansów wydał indywidualną interpretację podatkową w dniu 20 listopada 2008 r. i doręczył ją podatnikowi w dniu 26 listopada 2008 r. uznając, że stanowisko podatnika przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Minister Finansów stwierdził, że dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w myśl bowiem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "ustawą

o VAT" opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa i odpłatne świadczenie usług. Dostawą zaś wedle art. 7 ust. 1 tej ustawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Organ wywiódł, że pojęcia "podatnika" i "działalności gospodarczej" zdefiniowano w art. 15 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Wedle przywołanych przepisów podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 omawianego przepisu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących surowce naturalne, oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody również wówczas, gdy działalność ta została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Minister Finansów stwierdził, że okoliczność podziału niezabudowanej nieruchomości gruntowej na mniejsze działki świadczy, że wnioskodawczyni powzięła zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy. W przeciwnym razie dzielenie gruntów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. Ostatecznie organ uznał, że opisana przez podatniczkę transakcja jest dostawą towaru w rozumieniu art. 5 ust. 1 ww. ustawy.

Organ wywiódł nadto, że opisane transakcje będą opodatkowane stawką 22 % VAT, co wynika z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Ustawodawca przewidział wprawdzie stawki preferencyjne na wybrane grupy towarów i usług oraz zwolnienia,

w szczególności w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy zwolniona z podatku jest dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, powyższa preferencja nie obejmuje jednak gruntów skarżącej, które położone są na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową, ulicę lokalną, ulicę zbiorczą.

Minister Finansów odpowiadając w dniu 14 stycznia 2009 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji indywidualnej.

Organ wyjaśnił, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że podatniczka zamierza sprzedać kilka działek wydzielonych z pierwotnie nabytej nieruchomości o łącznej powierzchni 0,8700 ha. Minister Finansów nie zgodził się z twierdzeniem podatniczki, że powyższa transakcja ma charakter sprzedaży majątku prywatnego. Minister Finansów stwierdził, że mając na względzie przepisy wspólnotowe, dopuszczalne jest uznanie przez państwo członkowskie za podatnika osoby, która formalnie nie wykonuje działalności gospodarczej, a jedynie dokona okazjonalnej czynności związanej z taką działalnością w okolicznościach wskazujących na zamiar jej wykonywania w sposób częstotliwy. Jedynie w sytuacji, gdy czynność ta miałaby związek z zaspokajaniem potrzeb czysto osobistych osoby ją wykonującej, można byłoby uznać, że nie jest to czynność wykonywana przez podatnika podatku od towarów i usług. Minister Finansów podkreślił, że z okoliczności sprawy wynika, iż podatniczka podjęła decyzję o podziale nieruchomości bezpośrednio po jej zakupie, co świadczy o powzięciu zamiaru wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Od powyższej interpretacji J. M. wywiodła skargę uznając, że organ dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego.

Skarżąca podniosła, że art. 15 ust. 2 ustawy o VAT winien być rozumiany w ten sposób, że aby uznać skarżącą za podatnika VAT nie jest wystarczającym ustalenie, że sporna czynność został dokonana w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. Warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik, czy wykonujący wolny zawód. W przekonaniu skarżącej niewykazanie przez organ tej okoliczności uniemożliwia uznanie danego podmiotu za podatnika podatku VAT. Skarżąca zaakcentowała, że zamiar częstotliwości wykonania czynności musi być ujawniony już w dacie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Podatniczka zaś nie uzewnętrzniła jakiegokolwiek zamiaru sprzedaży nabytej działki bezpośrednio przed jej nabyciem, zarówno w czasie zakupu, czy też bezpośrednio po zakupie. Skarżąca podniosła, że z art. 15 ustawy o VAT nie sposób wywieść, jak to czyni organ podatkowy, że nie jest podatnikiem tylko ten, kto dokonuje czynności pozostającej

w związku z zaspokajaniem jego potrzeb czysto osobistych.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga J. M. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona indywidualna interpretacja Ministra Finansów narusza prawo.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Według przepisów Ordynacji podatkowej (art. 14b § 1 - § 3, art. 14c § 1 i § 2) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składając go wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

J. M. przedstawiając stan faktyczny wskazała, że w dniu 12 grudnia 2007 r. wraz z mężem, do osobistego majątku wspólnego, nabyła nieruchomość gruntową o pow. 0,8700 ha. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenach przeznaczonych pod zabudowę. Przy zakupie nieruchomości nienaliczono podatku od towarów i usług, nieruchomość nie była wykorzystywana dla celów prowadzonej działalności gospodarczej ani w jakikolwiek inny sposób. Podatniczka w 2008 r. postanowiła nabytą nieruchomość podzielić i sprzedać. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do doprecyzowania przedstawionego stanu faktycznego wskazała, że: 1) celem nabycia nieruchomości było wyłącznie wybudowanie domu, zamiar ten się nie zmienił natomiast strona po jej nabyciu doszła do wniosku że nie potrzebuje aż tak dużej działki i postanowiła cześć gruntu wydzielić i sprzedać, 2) w wyniku podziału powstało w sumie około 14 działek, przy czym do sprzedaży będzie przeznaczona jedynie część (pozostałe to działki pod drogę, gazociąg), 3) sprzedaż działek będzie przedmiotem kilku transakcji, 4) w momencie zakupu strona nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, dokonała natomiast takiej rejestracji niedawno, pod wpływem pracownika urzędu skarbowego, który twierdził, że przedmiotowe transakcje będą opodatkowane i należy w związku z tym dokonać rejestracji na potrzeby rozliczenia tych sprzedaży, 5) w przeszłości strona nie nabywała i nie zbywała jakichkolwiek nieruchomości.

Formułując ocenę prawną powyższego stanu faktycznego skarżąca stwierdziła, że do czynności sprzedaży części majątku osobistego w formie wyodrębnionych działek budowlanych nie ma zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem sprzedaż przedmiotowych działek nie podlega opodatkowani podatkiem od towarów i usług.

Oceniając negatywnie stanowisko skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów przyjął, że z uwagi na podział niezabudowanej nieruchomości gruntowej na mniejsze działki zasadnym jest twierdzenie, że wnioskodawca powziął zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy, co prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw prawnych do uznania, że przedmiotowa sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Oceniając stanowisko Ministra Finansów Sąd uznał, że nie jest ono prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei ust. 2 powołanego artykułu stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na wstępie należy zauważyć, że zapis zawarty w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy" stanowi realizację opcji określonej w art. 12 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz Unii Europejskiej L 347/1); powołany ostatnio przepis stanowi odpowiednik art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy 77/388/EWG Rady WE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE sp. 09-1-23); pozwalającej Państwom członkowskim do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 9 (art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy), w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki rozumieć należy każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie.

Okoliczność, że Dyrektywa 2006/112/WE (VI Dyrektywa) zezwala Państwom Członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą, i że ustawa o podatku od towarów i usług opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 poprzez odwołanie się do "czynności wykonanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT.

Zarówno z brzmienia powołanych wyżej przepisów Dyrektyw VI i 2006/112/WE, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle wyżej wymienionych przepisów z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie.

Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży.

Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski płynące z analizy przepisu art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy). Przepis ten określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju "przez podatnika, który jako taki występuje". Przepis ten wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Nader jasno zaakcentował to ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Ülzen a Dieter Armbrecht stwierdzając, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu.

Nadmienić trzeba, że w orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że w przypadku wyodrębnienia części nieruchomości do celów prywatnych rozróżnienie między częścią przeznaczoną na potrzeby działalności gospodarczej podatnika i częścią używaną do celów prywatnych musi opierać się na proporcji między wykorzystywaniem do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej w roku nabycia, nie zaś na kryterium podziału fizycznego. W uzasadnieniu omawianego wyroku wskazano, że w VI Dyrektywie brak jest przepisu uniemożliwiającego podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą wyłączenie z systemu VAT części majątku przeznaczonego do celów prywatnych i że decyzja w tym zakresie jest suwerenną decyzją samego podatnika. Oznacza to, że w ocenie ETS brak opodatkowania sprzedaży majątku własnego podatnika nie zakłóca zasady powszechności i neutralności podatku VAT, ani też nie powoduje zakłóceń w zakresie konkurencji.

Ustawa o VAT, określając w art. 5 ust. 1 pkt 1, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, nie zawiera zapisu identycznego jak zastosowany w art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE i art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy, co przesądza, że w tym zakresie pozostaje ona w sprzeczności z zapisami VI Dyrektywy. Brak ten niewątpliwie usuwany być musi w drodze prowspólnotowej wykładni ustawy krajowej.

W świetle powyższego uprawniona jest teza, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Powyższy pogląd prawny zawarty w uzasadnianiu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. Sygn. akt I FPS 3/07 (ONSAiWSA 2008/1/8) Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą w pełni akceptuje.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów, prezentując stanowisko co do uznania skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży działek budowlanych oparł je jedynie na końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzając, że już sam ujawniony zamiar powtarzania przez nią sprzedaży działek pozwala na zakwalifikowanie tych czynności jako działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu. Poza sferą rozważań pozostała jednak kwestia, czy czynności zakupu i sprzedaży działek wchodzących w skład majątku wspólnego skarżąca dokonała jako handlowiec. Pomijając w ten sposób wnioski płynące z przedstawionej wcześniej analizy przepisów Dyrektywy 2006/112/WE oraz z orzecznictwa ETS i nie odnosząc tych wniosków do treści art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług Minister Finansów dopuścił się błędu w subsumcji w tej jego postaci, która polegała na ich niezastosowaniu do przedstawionego stanu faktycznego.

Niezależnie od wyżej przedstawionych uwag należy zauważyć, że w toku postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego. Ewentualne wystąpienie do strony o uzupełnieni stanu faktycznego przedstawionego we wniosku służyć może jedynie temu, aby wniosek zawierał elementy stanu faktycznego niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Podkreślić jednak należy, że organ podatkowy nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony, do oceny prawidłowości przedstawionego przez stronę stanu faktycznego; organ podatkowy jest związany przedstawionym stanem faktycznym i oceny prawnej przedstawionego przez stronę stanu faktycznego dokonuje. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei organ podatkowy ma obowiązek przedstawić ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, co wynika z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji stwierdzić należy, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji wyłącznie wnioskodawca najpierw wyczerpująco przedstawia stan faktyczny, a następnie, w stosunku do tak opisanego stanu faktycznego, wyraża własne stanowisko. Natomiast organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Organ ten nie jest zatem uprawniony do ingerencji (np. poprzez uzupełnienie czy też ocenę) w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie. Jego wyłączną rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Skoro bowiem podatnik o coś nie pytał to organ podatkowy nie mógł tego ocenić. Dokonując indywidualnej interpretacji podatkowej w niniejszej sprawie Minister Finansów zmodyfikował stan faktyczny przedstawiony przez stronę. Skarżąca bowiem we wniosku jednoznacznie wskazała, że celem nabycia nieruchomości było wyłącznie wybudowanie domu, natomiast zamiar sprzedaży ustalił organ podatkowy przez co, w sposób niedopuszczalny, zmodyfikował stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę.

Końcowo należy zwrócić uwagę, że w sytuacji, gdy w toku postępowania podatkowego ustalone zostaną istotne okoliczności faktyczne, odmienne od tych przedstawionych we wniosku o pisemna interpretację, wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać z ochronnej funkcji otrzymanej interpretacji podatkowej.

Z powyższych względów stwierdzić należy, że interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług a także z naruszeniem art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Finansów będzie zatem zobligowany dokonać powtórnej oceny stanowiska wnioskodawcy, uwzględniając wskazane wyżej stanowisko Sądu.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację.

Zgodnie z dyspozycją art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 w zw. z art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.