Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1034/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.40
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Grzegorz Śliwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...]r. w trakcie wykonywanych czynności służbowych, pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w G. (dalej ZDM) stwierdzili nielegalne zajęcie pasa drogowego ul. [...], poprzez umieszczenie przyczepy o numerze rejestracyjnym [...], do której zamocowano czterostronną reklamę o treści "A". Na dowód powyższego sporządzono protokół, wykonano pomiar reklamy oraz wykonano dokumentację fotograficzną.

W związku z powyższym, pismem z dnia [...]r. [...] ZDM wystosował wniosek do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w G., celem nadesłania danych personalnych właściciela ww. przyczepy. W odpowiedzi, do ZDM G. wpłynęło pismo od Zastępcy Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w G., informujące, iż właścicielem przyczepy o numerze rejestracyjnym [...]jest obecnie skarżący B. B.

W międzyczasie kilkukrotnie pracownicy ZDM dokonywali kolejnych lustracji pasa drogowego ul. [...], stwierdzając iż przyczepa wraz z planszami reklamowymi nadal znajduje się w pasie drogowym. Celem potwierdzenia tego faktu sporządzono odpowiednie protokoły oraz dokumentację fotograficzną, które zostały dołączone do akt sprawy.

W trakcie wszczętego przez organ I instancji postępowania administracyjnego, w którym uczestniczył skarżący reprezentowany przez pełnomocnika adw. E. S., strona zapoznała się z dokumentacją zebraną w sprawie (a także dokumentacją dotyczącą zajęcia innymi przyczepami kolejnych pasów drogowych), nie zgłaszając żadnych uwag ani zastrzeżeń.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor ZDM, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta G. jako organ I instancji, orzekł o nałożeniu na skarżącego, właściciela przedmiotowej przyczepy kary pieniężnej w wysokości [...]zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] bez zezwolenia Zarządcy drogi w dniach [...] r. oraz w dniach [...] r., poprzez umieszczenie czterostronnej reklamy o treści "A" o łącznej powierzchni ekspozycyjnej równej 27,7056 m2, zamocowanej do przyczepy o numerze rejestracyjnym [...]. W osnowie decyzji organ I instancji wskazał nadto, iż za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia właściciel reklamy został obciążony opłatą karną będącą dziesięciokrotnością stawki ustalonej Uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r., a termin płatności wynosi 14 dni, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ I instancji opisał okoliczności sprawy, przytoczył i omówił treść art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 z późn. zm). Wskazał, że eksponowanie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej musi poprzedzać uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a eksponowanie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej bez stosownego zezwolenia skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. O umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma znaczenia metoda ekspozycji reklamy, np. tak jak w tym przypadku przy wykorzystaniu mogących się przemieszczać obiektów. Z uwagi na zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia naliczenie kary pieniężnej zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych zdaniem organu jest w konsekwencji zasadne.

Od otrzymanej decyzji skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie, wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Podniósł naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 i w zw. art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż krótkotrwałe zaparkowanie w pobliżu drogi sprawnej technicznie, zarejestrowanej i ubezpieczonej przyczepy samochodowej, przewożącej ładunek w postaci tablic zawierających zdjęcia i napisy, nie powodujący jakiegokolwiek zagrożenia dla ruchu drogowego, stanowi świadome i samowolne zajęcie pasa drogowego. Podniósł też naruszenie przez organ przepisów postępowania, mających wpływ na treść decyzji, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w jej uzasadnieniu przesłanek i powodów, które pozwalałyby przyjąć, iż ww. przyczepa zaparkowana została na obszarze pasa drogowego a nie już poza nim (nie powołanie się na jakiekolwiek urzędowe dokumenty geodezyjne). W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa przyczepa zaparkowana została tak jak każdy inny pojazd (samochód, motocykl, itp.). Skarżący nie widzi więc niczego nagannego i niezgodnego z prawem w takim zaparkowaniu, które notabene nie było dokonane na stałe, lecz krótkotrwale (kilka generalnie nie przypadających po sobie dni w przeciągu miesiąca). Nie istnieje bowiem żaden przepis prawny, który zabraniałby zaparkowania w taki właśnie sposób przedmiotowej przyczepy, toteż skarżący nie działał ze świadomością, że postępowanie to łamałoby prawo i prowadziłoby do samowolnego zajęcia pasa drogowego. Uznanie nadto przez organ wydający decyzję, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia nie z prawidłowo zaparkowaną przyczepą, lecz z reklamą, jest całkowicie nieuprawnione. W miastach bardzo często dochodzi bowiem do parkowania (i to czasem długotrwałego) samochodów ciężarowych, półciężarowych, osobowych czy przyczep, na których to widnieją potężne (na cały pojazd) napisy i znaki graficzne informujące o prowadzonej działalności gospodarczej.

W piśmie z dnia [...]r. zatytułowanym "Uzupełnienie odwołania" pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż jakkolwiek skarżący przyznaje, że jest właścicielem przyczepy, niemniej jednak przyczepę tę wynajmuje osobie trzeciej – J.D. Tym samym skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za działania najemcy, w szczególności za zaparkowanie przedmiotowej przyczepy. Na dowód swych twierdzeń do pisma dołączono umowę dzierżawy powierzchni reklamowej zawartą pomiędzy skarżącym a J. D. stwierdzającą, iż przedmiotem umowy jest dzierżawa 10 sztuk nośników reklamowych usytuowanych na przyczepach samochodowych w celu umieszczenia na nich reklamy informacyjnej.

Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył obowiązujący stan prawny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, a następnie omówił przeprowadzone postępowanie administracyjne stwierdzając, że zdaniem organu nie ma najmniejszych wątpliwości co do tego, iż miejsce, w którym była ustawiona przyczepa zawierająca reklamę, mieściło się w granicach pasa drogowego ulicy [...] w G. Potwierdzeniem powyższego jest załączona przez organ pierwszej instancji mapa zasadnicza (sporządzona w skali 1: 500), obrazująca pas drogowy oraz miejsce zajęcia pasa. Przepis zaś art. 4 pkt. 23 ustawy o drogach publicznych definiuje na użytek ustawy pojęcie reklamy uznając za nią, cyt: "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". W realiach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając wymiary reklamy umieszczonej na platformie przyczepy, jej ustawienie w znacznej odległości od siedziby przedsiębiorstwa skarżącego oraz fakt, iż przyczepa została pozostawiona bez pojazdu samochodowego, a więc z zamiarem dłuższego pozostawienia, oraz miejsce, w którym przyczepa - reklama była ustawiona, a także czas, w jakim przyczepa była ustawiona w tym miejscu, trzeba uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 4 pkt. 23 ustawy o drogach publicznych i potraktować przyczepę jako reklamę w rozumieniu tego przepisu. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonego zarzutu braku legitymacji procesowej biernej skarżącego, organ stwierdził, że brak taki w niniejszym postępowaniu nie występuje. Skarżący, jak to wynika z załączonej umowy dzierżawy jako Wydzierżawiający jest właścicielem przedmiotowych nośników, umieszczonych na przyczepach samochodowych. Zgodnie z § 3 umowy, cyt: "Przez cały czas trwania umowy przedmiot dzierżawy pozostaje własnością Wydzierżawiającego". Argument, iż przyczepy pozostawały w dyspozycji Dzierżawcy nie ma znaczenia w niniejszej postępowaniu, albowiem stosunki pomiędzy wydzierżawiającym, a dzierżawcą regulują przepisy kodeksu cywilnego. Kolegium podkreśliło nadto, że pomiędzy pismami strony tj. odwołaniem z dnia [...]r., a pismem z dnia [...] r. zachodzą poważne rozbieżności. W odwołaniu strona podnosi bowiem, iż dokonała tylko zgodnego z prawem zaparkowania przyczepy, natomiast w piśmie z dnia [...] r. twierdzi, iż przyczepę wynajmuje osobie trzeciej i nie może ponosić odpowiedzialności za jej działania. Podnoszony przez stronę argument, że w aktach sprawy brak jest dokumentów geodezyjnych, które określałyby przebieg granic pasa drogowego ul. [...]w G. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem do akt przedmiotowego postępowania została dołączona mapa zasadnicza sporządzona w skali 1: 500.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję skarżący domagał się jej uchylenia, a także uchylenia nakładającej karę decyzji pierwszoinstancyjnej. Odmiennie niż w odwołaniu skarżący zarzucił orzekającym w sprawie organom naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 6 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż to właściciel przyczepy samochodowej, na której umieszczono reklamę jest osobą zajmującą pas drogowy, obowiązaną do zapłaty przedmiotowej kary pieniężnej nawet w sytuacji, gdy przyczepa ta została przez niego wydzierżawiona osobie trzeciej niezależnej od niego, za działania której nie ponosi odpowiedzialności, a która to osoba umieściła przyczepę we wskazanym w decyzji miejscu, a więc jest rzeczywistą osobą, która dokonała zajęcia pasa drogowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że art. 40 przywołanej ustawy nie definiuje kogo należy rozumieć przez "zajmującego pas drogowy". W większości wypadków osobą odpowiedzialną za zajęcie pasa drogowego będzie właśnie właściciel przedmiotu niemniej jednak zdarzyć się mogą przypadki - jak w niniejszej sprawie - w których właściciel danego przedmiotu oddał go na mocy odpłatnej umowy innej osobie (całkowicie odrębnej i zupełnie niezależnej od siebie) do korzystania. W sytuacjach takich oczywistym jest, iż właściciel nie może ponosić odpowiedzialności za działania osoby, której oddał ten przedmiot. W szczególności nie odpowiada za umieszczenie go cyt. "w tym czy w innym miejscu". Skarżący przyznał, iż jakkolwiek początkowo nałożenie kary na niego jako na właściciela przyczepy było uzasadnione w tym sensie, że organ nie wiedział kto w rzeczywistości dokonał zajęcia pasa drogowego, nie mniej jednak po poinformowaniu pełnomocnika (już po wniesieniu odwołania) i udokumentowaniu przez skarżącego okoliczności, iż odpowiedzialność za to zajęcie powinien ponosić dzierżawca przyczepy (który nią faktycznie i prawnie władał i który umieścił ją we wskazanym w decyzji miejscu), rozstrzygnięcie organu administracyjnego powinno zostać zmienione z uwagi na brak legitymacji procesowej biernej po stronie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt (decyzja, postanowienie) wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, sąd, w zależności od stopnia tego naruszenia, eliminuje taki akt z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) lub stwierdzenie jego nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). Nadto wskazać należy na art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że ocenia sprawę w jej całokształcie.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 40 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę wyliczaną w sposób określony w art. 40 ust. 4-6 tejże ustawy.

Stosownie natomiast do ust. 12 przywołanego artykułu za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

W dniach [...] r. oraz [...]r. w trakcie wykonywanych, polegających na kolejnych lustracjach czynności służbowych, pracownicy ZDM stwierdzili nielegalne zajęcie pasa drogowego ul. Tarnogórskiej, poprzez umieszczenie przyczepy o numerze rejestracyjnym [...], do której zamocowano czterostronną reklamę lokalu o nazwie "A". Na dowód powyższego sporządzono odpowiednie protokoły, wykonano pomiar reklamy oraz dokumentację fotograficzną. Do akt sprawy, wbrew twierdzeniom odwołania, dołączono także mapę obrazującą przebieg i granice pasa drogowego i usytuowania przyczepy.

Niewątpliwym zaś w sprawie jest, że na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim przedmiotowej reklamy (przyczepy wraz z planszami reklamowymi) nie została udzielona zgoda zarządcy drogi, a tym samym zajęcie pasa wyczerpywało znamiona określone w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy. Zważyć należy, że przyczepa stanowiąc pojazd bezsilnikowy (art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym), podlega w myśl art. 70 ust. 1 tejże ustawy rejestracji, a dane właściciela znajdują się w centralnej bazie pojazdów. Jak wynika z akt sprawy organ ustalił osobę właściciela przyczepy i wszczął postępowanie w sprawie zajęcia przezeń pasa drogowego. W efekcie zaś przeprowadzonego postępowania organ wymierzył właścicielowi przyczepy karę, o której mowa w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych.

Postępowanie organu I instancji w kwestii ustalenia osoby odpowiedzialnej za zajęcie pasa drogowego ocenić należy jako prawidłowe. Okoliczności faktyczne sprawy nie wskazywały bowiem na to by przyczepa znalazła się w pasie drogowym wskutek okoliczności, za które właściciel przyczepy nie ponosi odpowiedzialności (np. została porzucona przez sprawcę kradzieży lub z innych przyczyn umieszczona przez osobę trzecią wbrew woli właściciela). Okoliczności takich nie podniósł również w trakcie postępowania przed organem I instancji właściciel pojazdu. Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu tym zarówno właściciel jak i jego pełnomocnik brali czynny udział, w tym zostali zapoznani z materiałem dowodowym i nie wnieśli do niego żadnych zastrzeżeń Jednoznacznym tego dowodem jest umieszczone w aktach sprawy, złożone zarówno przez właściciela, jak też pełnomocnika i opatrzone obydwoma podpisami oświadczenie stwierdzające, iż cyt. "My niżej podpisani B. B. /.../ oraz Pani .E. S. /...../ potwierdzamy fakt, iż w dniu [...]r. zapoznaliśmy się z dokumentacją zgromadzoną w sprawach /...../, wszczętych z urzędu, dotyczących zajęcia pasa drogowego /..../ poprzez lokalizację czterostronnych reklam o treści "A" mocowanych do platform przyczep samochodowych".

Organ I instancji był zatem w pełni uprawniony i zobligowany do wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego.

W odwołaniu skarżący nie tylko nie podniósł okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że to nie on zajął pas drogowy lecz w sposób dobitny i jednoznaczny przyznał, iż to właśnie on "zaparkował" przyczepę w miejscu, w którym została znaleziona. Stwierdzono bowiem w odwołaniu cyt. "/.../ Nie istnieje żaden przepis prawny, który zabraniałby zaparkowania w taki właśnie sposób przedmiotowej przyczepy, toteż odwołujący się nie działał ze świadomością, że postępowanie to łamałoby prawo i prowadziłoby do samowolnego zajęcia pasa drogowego /.../".

Działający przez pełnomocnika skarżący potwierdził tym samym, iż zaparkowanie przyczepy w pasie drogowym stanowiło jego działanie, wskazując jedynie, że nie był świadom by działanie to było niedozwolone. Zdaniem strony doszło bowiem jedynie do zgodnego z przepisami o ruchu drogowym zaparkowania sprawnej technicznie, zarejestrowanej i ubezpieczonej przyczepy samochodowej w miejscu, w którym nie obowiązuje zakaz zatrzymywania się i postoju. Skarżący nie widział więc niczego nagannego i niezgodnego z prawem w takim zaparkowaniu, które notabene nie było dokonane na stałe, lecz krótkotrwale (kilka generalnie nie przypadających po sobie dni w przeciągu miesiąca). Także w ciągu kolejnych przeszło dwóch miesięcy trwania postępowania drugoinstancyjnego skarżący nie zakwestionował przyznanych przez siebie faktów. Dopiero pismem z dnia [...]r., tuż przed zakończeniem postępowania drugoinstancyjnego, pełnomocnik skarżącego nadesłała dodatkowe pismo zatytułowane "Uzupełnienie odwołania", w którym wbrew tytułowi nie "uzupełniła" lecz zaprzeczyła treściom odwołania. Pismo podnosi bowiem, że skarżący przedmiotową przyczepę wynajął osobie trzeciej – J.D. Tym samym nie może ponosić odpowiedzialności za działania najemcy, w szczególności za zaparkowanie przedmiotowej przyczepy.

Pismo, o którym mowa, nie stwierdza wprost, iż to nie skarżący umieścił przyczepę w pasie drogowym, taki fakt sugeruje jednak poprzez retorykę, którą się posłużono. Ani jednym słowem pełnomocnik nie odniosła się natomiast do faktu uprzedniego przyznania się przez skarżącego do "zaparkowania", jak twierdził, przyczepy, z którym to zawartym w odwołaniu oświadczeniem obecne pismo stało w absolutnej sprzeczności. W konsekwencji organ II instancji nie dał wiary sugestii, iż to nie właściciel umieścił przyczepę w pasie drogowym, a odmawiając twierdzeniu temu wiarygodności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na sprzeczność pomiędzy obecnym pismem strony a uprzednią treścią odwołania.

Zdaniem Sądu ocena taka była uprawniona. Zezwalała nań nie umotywowana nagła zmiana dotychczasowych wyjaśnień i brak jakiegokolwiek odniesienia do treści przyznanych w odwołaniu. Także przedłożona organowi umowa dzierżawy powierzchni reklamowej nie stanowiła żadnego dowodu na to by właściciel przyczep i ich samoistny posiadacz wydzierżawił przyczepy te osobie trzeciej, przekazując jej prawo do dysponowania nimi i samodzielnego usytuowania ich w wybranych przez dzierżawcę lokalizacjach. Przedmiotem umowy dzierżawy nie były bowiem przyczepy lecz usytuowane na nich nośniki reklamowe przystosowane do zamieszczenia reklamy. Wynikające z umowy uprawnienia dzierżawcy nośników ograniczono zatem do zamieszczenia reklamy informacyjnej natomiast prawo do dysponowania nimi zachował wydzierżawiający. Z umowy w żadnej mierze nie wynika zatem, iż to dzierżawca, oprócz prawa do umieszczenia na przyczepie planszy reklamowej uprawniony jest do dysponowania przyczepą, decydowania gdzie zostanie ona usytuowana i faktycznego jej ustawienia.

W konsekwencji zdaniem Sądu wydana przez organ II instancji decyzja, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, nie naruszała prawa. Organ przyjął, iż to właściciel przyczepy postawił ją w pasie drogowym albowiem takie jednoznaczne oświadczenie skarżący złożył w odwołaniu. Wskazał także niesłuszność zawartego w odwołaniu zarzutu, iż w aktach administracyjnych brak mapy obrazującej granice pasa drogowego. Nie mógł nadto uwzględnić zawartego w odwołaniu oświadczenia, iż skarżący nie był świadom faktu, iż "zaparkowanie" przezeń przyczepy może naruszać prawo albowiem w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi zobligowany jest wymierzyć karę, niezależnie od świadomości bezprawności swego działania po stronie osoby, która za zajęcie pasa odpowiada.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.