Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1229/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. D. S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 965/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. D. S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.


UZASADNIENIE

P. S.A. z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego.

WSA w W. postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. (sygn. akt VI SA/Wa 965/16) odrzucił skargę P. S.A. z siedzibą w L. (dalej: skarżąca) na postanowienie z dnia [...] marca 2016 r.

Wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Następnie wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 7 marca 2016 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczono zaskarżone postanowienie. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to postanowienie rozpoczął bieg w dniu 8 marca i upłynął z dniem 6 kwietnia 2016 r. Zgodnie z aktami sprawy pełnomocnik skarżącej wniósł skargę w dniu 8 kwietnia 2016 r., a więc z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniosła, że doręczenie postanowienia Prezesa UKE z dnia [...] marca 2016 r. nastąpiło w dniu 14 marca 2016 r., a nie jak to wskazywał Sad I instancji w dniu 7 marca 2016 r. Do swojego wniosku załączyła wydruk z systemu pocztowego (k. [...] akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia zauważyć trzeba, iż kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenia faktyczne. Kwestia doręczenia pism, z którymi ustawa łączy skutki procesowe, jest bowiem zagadnieniem szczególnie newralgicznym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywołać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia prawa do sądu. Stąd też w tym zakresie nie mogą istnieć jakiekolwiek niewyjaśnione wątpliwości.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, kiedy pełnomocnikowi skarżącej skutecznie doręczono postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2016 r., a zatem kiedy rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na to postanowienie, gdyż w ocenie Sądu I instancji złożenie skargi po upływie tego terminu doprowadziło do jej odrzucenia.

Należy zwrócić uwagę, że zarówno z treści zaskarżonego postanowienia, jak i z akt sprawy wynika, iż Sąd I instancji nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych, co do zasadniczej okoliczności, która stała się przyczyną odrzucenia skargi. Odrzucenie skargi może bowiem nastąpić wyłącznie wówczas, gdy zostanie wykazane (bez wątpliwości) naruszenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Jakiekolwiek braki w ustaleniach faktycznych w tym zakresie nie mogą obciążać strony skarżącej, taka bowiem okoliczność oznaczałaby nieuprawnione ograniczenie wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (tak też NSA w postanowieniu z dnia 4 września 2015 r., II GSK 1772/15).

W rozpoznawanej sprawie okoliczności doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia Prezesa UKE budzą uzasadnione wątpliwości. Po pierwsze, do organu (nadawcy przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie) nie dotarło zwrotne potwierdzenie jej odbioru, w związku z czym wszczęto postępowanie reklamacyjne. Z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] maja 2016 r. wynika, że reklamacja została uznana za nieuzasadnioną. Jak wskazano w tym piśmie – reklamowana przesyłka została doręczona w dniu 7 marca 2016 r. Natomiast na blankiecie duplikatu potwierdzenia odbioru w miejscu podpisu odbiorcy, widnieje adnotacja: "7 marca 2016 r. odbiór przesyłki potwierdziła Pani Mo. K. – osoba upoważniona do odbioru" (akta administracyjne bez numeru strony). Jednakże ani z treści blankietu duplikatu potwierdzenia odbioru i wszelkich naniesionych nań adnotacji nie wynika, na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dowody) poczta stwierdziła, że doręczenie przesyłki z postanowieniem organu nastąpiło w dniu 7 marca 2016 r., a Sąd I instancji to przyjął jako faktyczną podstawę odrzucenia skargi z uwagi na niedochowanie terminu do jej wniesienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane pismo oraz załączony do niego duplikat potwierdzenia odbioru, nie stanowią wystarczającego dowodu, pozwalającego stwierdzić w sposób niebudzący uzasadnionych wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej rzeczywiście odebrał przesyłkę we wskazanym przez Pocztę Polską dniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FZ 201/16). Przy tym brak jest w aktach sprawy oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki lub innego dokumentu, zawierającego podpis adresata. Samo oświadczenie operatora pocztowego, że przesyłkę doręczono, nie poparte stosownymi dowodami, nie może stanowić jedynej podstawy ustaleń faktycznych, skutkujących w efekcie zamknięciem stronie drogi do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny (por. postanowienia NSA z dnia: 9 listopada 2016 r., sygn. akt I GZ 504/16; 3 listopada 2016 r., sygn. akt I GZ 478/16).

W konsekwencji należy uznać, iż przyjęcie, że termin do wniesienia skargi upłynął 6 kwietnia 2016 r. – było przedwczesne. Z uwagi na wątpliwości wynikające z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru w pierwszej kolejności należało jednoznacznie ustalić, w jakiej dacie w rzeczywistości postanowienie zostało odebrane (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 301/16).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały udowodnione okoliczności faktyczne, dające podstawę do zastosowania przez sąd administracyjny pierwszej instancji rygoru określonego w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.