Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 20/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wydziału Geodezji Urzędu Miasta, polegającą na uchyleniu się od wydania dokumentów z ewidencji gruntów prowadzonej przez Urząd.

Po przekazaniu skargi organowi w dniu 25 stycznia 2007 r., Prezydent Miasta pismem z dnia 27 listopada 2007 r. wniósł o jej oddalenie wskazując, że organ wyjaśnił skarżącej przyczyny braku możliwości wydania żądanych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Pismo stanowi skargę na bezczynność organu administracji publicznej, jakim jest Prezydent Miasta.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie.

Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Okoliczność, iż organ administracji (Prezydent Miasta) nie pouczył skarżącej o takiej możliwości, nie może rozciągać kompetencji sądu administracyjnego poza ramy ustawowo określone.

Skarżąca zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący jej środek odwoławczy w ramach postępowania administracyjnego - w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. O tym, jaki to jest organ i o adresie jego siedziby skarżąca zostanie na swoje żądanie pouczona przez organ, któremu zarzuca bezczynność, a więc przez Prezydenta Miasta, względnie zażalenie takie wniesione bezpośrednio do Prezydenta Miasta organ ten przekaże organowi właściwemu do rozpoznania zażalenia. Dopiero wyczerpanie tegoż trybu pozwoli Sądowi na zajęcie się sprawą, jeżeli zainteresowana wniesie stosowną skargę.

Skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.