Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 219/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. na bezczynność Burmistrza Gminy P. w przedmiocie wypłaty zaopatrzenia emerytalno – rentowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 24 sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga H.J. (zwanej dalej stroną lub skarżącą) dotycząca "wadliwego funkcjonowania" Urzędu Miasta i Gminy w P., która została następnie uzupełniona pismem z dnia 21 listopada 2016 r.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że oczekuje dokonania kontroli bezskutecznego w jej ocenie wypowiedzenia stosunku pracy, a także ukrywania dokumentacji emerytalno – rentowej oraz wyroku NSA z 1988 r., sygn. akt 130/88, prowadzących do bezczynności organu i przewlekłości w wypłaceniu należności z tytułu świadczonej pracy, w tym także zaopatrzenia emerytalno – rentowego.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 364/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał się niewłaściwym miejscowo do rozpoznania wniesionej skargi i przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 2 p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (tj. sprawy obejmujące – co do zasady – decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjęte poza szeroko rozumianym postępowaniem administracyjnym) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidulane interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające).

Ponadto sąd administracyjny, na mocy art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W świetle powyższych regulacji należy stwierdzić, że wniesiona przez stronę skarga nie dotyczy sprawy podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Skarżąca kwestionuje bowiem bezczynność i przewlekłość organu dotyczącą wypłaty świadczeń ze stosunku pracy w Urzędzie Miejskim w Polkowicach, a także świadczeń pochodnych, związanych z zaopatrzeniem emerytalno – rentowym. Ponadto skarżona bezczynność organu wiąże się również z nieskutecznym – w jej ocenie – zwolnieniem z pracy w 1987 r., a także uniemożliwieniem dostępu do dokumentacji pracowniczej.

Przedmiot żądania skarżącej nie obejmuje zatem bezczynności lub przewlekłości postępowania w sprawach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Niewątpliwie jednak wiąże się on z pojęciem sprawy cywilnej zdefiniowanej w art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm., zwanej dalej k.p.c.) m.in. jako sprawa z zakresu prawa pracy, obejmująca roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane (art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Do rozpoznawania zaś spraw cywilnych, a więc również spraw z zakresu prawa pracy, powołane są – co do zasady – sądy powszechne (art. 2 § 1 k.p.c.).

Z akt sprawy wynika zresztą, że skarżąca z takiej możliwości skorzystała i wystąpiła do Sądu Rejonowego w Głogowie z powództwem o uznanie wypowiedzenia za pracę za bezskuteczne, które następnie zostało przekazane – według właściwości – do Sądu Rejonowego w Lubinie.

Roszczenia dochodzone niniejszą skargą strona może zatem realizować w ramach toczącego się względnie nowego postępowania sądowego przed właściwym sądem powszechnym.

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.