Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1332/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] maja 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty za rok 2010 - do kosztów świadczenia telekomunikacyjnej usługi powszechnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z 29 czerwca 2018 r. skarżąca, E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] maja 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty za rok 2010 - do kosztów świadczenia telekomunikacyjnej usługi powszechnej wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W uzasadnieniu wniosku opisała bieżącą sytuację finansową i majątkową spółki oraz podniosą, że zapłata kwoty udziału w Dopłacie 2010 doprowadzić może do utraty płynności finansowej oraz poważnego zakłócenia bieżącej działalność spółki. Zaznaczyła, że kwota określona w zaskarżonej decyzji ustalona została w oparciu o przychody zupełnie innego podmiotu osiągane dodatkowo niemal 10 lat temu i nie jest adekwatna do rozmiarów nałożonego zobowiązania. Do wniosku załączyła jednostronny rachunek zysków i strat z uwzględnieniem bufora (rok 2018), bilans z uwzględnieniem bufora (rok 2018) oraz zaświadczenie wydane przez A.

Jak podkreśliła, przychód netto spółki od 1 stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. wyniósł 9 768 624,11 złotych. Na koniec kwietnia 2018 r. spółka wykazała stratę na kwotę 411 174,19 złotych, przy czym za miesiąc kwiecień wystawiła faktury VAT na łączną kwotę 2 656 017,42 złotych z czego 1 563 666,88 złotych nie zostało zapłacone. Na spółce ciążą zobowiązania wynikające z umowy kredytu udzielonego przez A. S.A., którego miesięczna rata do zapłacenia wynosi 150 000 złotych, przy czym ostatnia rata wyniesie 7 700 000 złotych, a zapadalność przypada na dzień 22 marca 2019 r. Kapitał zakładowy spółki wynosi 68 000 złotych i jest prawie dwukrotnie niższy od kwoty 133 065,42 złotych orzeczonej w zaskarżonej decyzji.

Wskazała, że jako przedsiębiorca telekomunikacyjny świadczy usługi innym przedsiębiorcom sprzedającym swoje produkty abonentom, a także użytkownikom końcowym. Z tytułu świadczenia usług użyteczności publicznej ponosi znaczne wydatki związane koniecznością dokonywania nowych inwestycji, mających na celu zapewnianie nieprzerwanego dostępu usług. Podkreśla, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych utrudnienia świadczenia usług publicznych stanowią przesłankę wstrzymania wykonania decyzji. Zaznacza, że w dniu [...] maja 2018 r. Prezes UKE wydał decyzję zobowiązującą spółkę do zapłaty kwoty 125 898,74 złotych z tytułu udziału w dopłacie za rok 2009. Łączna suma zobowiązań skarżącej z tytułu udziału w Dopłacie za lata 2009 i 2010 wyniosła 258 964,16 złotych.

Zdaniem skarżącej wyegzekwowanie od spółki ww. kwoty, przy jej obecnej sytuacji finansowej, w tym stracie za pierwsze cztery miesiące działalności w 2018 r. oraz braku bieżących wpłat od kontrahentów doprowadzi do utraty płynności finansowej i może całkowicie unicestwić bieżącą działalność spółki, a tym samym możliwość świadczenia usług na rzecz ok 90 000 użytkowników końcowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę.

Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie w oparciu o subiektywnie sformułowane przez stronę przesłanki, które nie znajdują oparcia w przepisach ustawy. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (v.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła argumentacji, która uzasadniałaby stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która to przekraczałaby zwykłe następstwa zapłaty, lub też spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Jak już wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych, każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. W takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek uprawdopodobniających, że odwrócenie skutków wykonania zaskarżonej decyzji będzie utrudnione, czy wręcz niemożliwe (por. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. I GSK 1538/12; z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 385/11).

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wnosząc o udzielenie jej ochrony tymczasowej ograniczyła się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla jej sytuacji finansowej i majątkowej. Twierdzenie to oparła na przedłożonym rachunku zysków i strat od 1 stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. oraz zaświadczeniu z A. o przyznanym kredycie. Dokonana przez Sąd analiza ww. dokumentów wykazała, że w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2018 r. spółka zanotowała stratę netto w wysokości 411 174,19 złotych, przy przychodach na poziomie 9 768 624,11 złotych. Dane te mogą świadczyć o znacznym pogorszeniu się sytuacji finansowej skarżącej (co potęguje dodatkowo zawarte we wniosku oświadczenie o wystawieniu przez spółkę w kwietniu 2018 r. faktury VAT na łączną kwotę 2 656 017,42 złotych, z czego 1 563 666,88 złotych nie zostało zapłacone) tym niemniej nie można ich rozpatrywać w oderwaniu od długoterminowych wyników finansowych spółki. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w 2017 r., a więc w ostatnim pełnym roku obrotowym, skarżąca osiągnęła wyraźny zysk – 1 896 433,92 złotych. Przychody spółki w tym okresie osiągnęły 33 311 948,45 złotych. Kwoty te jednoznacznie przewyższają sumę, która stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie (133 065,42 złotych). Wskazuje to, że zarówno wykonanie decyzji jak i spłata rat kredytu nie doprowadzi do utraty płynności finansowej a tym bardziej unicestwienia działalności spółki. Sąd podziela stanowisko organu, iż spółka posiadała wiedzę, że będzie uczestniczyć w pokryciu zarówno dopłaty 2009, jak i dopłaty 2010, a także w jakiej wysokości będą to zobowiązania.

Podsumowując ten fragment rozważań podkreślić należy, że jakkolwiek można mówić o pewnym pogorszeniu się sytuacji finansowej spółki w ostatnich miesiącach, to jednak przy ocenie jej kondycji finansowej potrzebne jest przyjęcie wyraźnie dłuższej perspektywy. Skoro przychody skarżącej w 2017 r. wyniosły ponad 33 mln złotych, a w roku tym zysk wyniósł prawie 2 mln złotych, to opłacenie kwoty 133 065,42 złotych nie stanowi obciążenia uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do przywołanego przez spółkę postanowienia NSA z 23 czerwca 2008 r., I OSK 556/08 dotyczącego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jaką jest utrudnienie świadczenia usług użyteczności publicznej, wskazać należy, że nie znajduje ono zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi telekomunikacyjne, które są usługami publicznymi, świadczonymi przez spółkę komercyjne, czyli na zwykłych zasadach rynkowych, a nie usługami użyteczności publicznej. Spółka nie prowadzi żadnych inwestycji wymagających istotnego wkładu finansowego w zakresie świadczenia usług użyteczności publicznej, jak również innych inwestycji na rzecz świadczenia telekomunikacyjnych usług publicznych. W sprawie nie zachodzi zatem sytuacja stanowiąca tło rozstrzygnięcia w sprawie I OSK 556/08, jaką jest niewątpliwie przystąpienie do realizacji inwestycji użyteczności publicznej wymagającej znacznych nakładów finansowych.

Sąd podkreśla ponadto, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od oceny zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu